Vic & Jaron

~

Sanne van Ooijen

Colofon

Vic & Jaron

Copyright © 2024 SVO Publishing

Auteur: Sanne van Ooijen

Vormgeving omslag: Sanne van Ooijen

Vormgeving binnenwerk: Sanne van Ooijen

www.sannevanooijen.nl

ISBN 9789083428147

NUR 343

Dit is een fictief boek. Alle personages en gebeurtenissen in deze roman worden omschreven en zijn fictief gebruikt.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voorwoord

Vic staat aan de vooravond van haar eigen restaurantketen, maar een vakantie met haar familie op het Griekse eiland Santorini zet haar leven volledig op z’n kop.

Ook voor de Griekse Jaron brengt de vakantie van Vic vele veranderingen met zich mee. Zijn doorgaans zo rustige leventje wordt flink verstoord door haar komst en nu hij eenmaal weer van haar geproefd heeft, wil hij meer.

Maar is dat wel mogelijk?

Een spannende en spicy romance over ware liefde, voor elkaar vechten en belangrijke keuzes die gemaakt moeten worden.

Kan ze kiezen? Nu alles zo gecompliceerd is?

Hoofdstuk 1

Vic

‘Dit vind ik echt niet te vreten.’

Mijn zus kijkt me spottend aan. ‘Oh, heb je haar weer. Kom op Vic, niet iedereen kookt zoals jij. En buiten dat, het is echt heel lekker.’

‘Het is droog en doorbakken. Ik kan mijn Manolo’s zolen met deze steak. De saus is zuur en aan het schiften. Hoe ze dit durven te serveren? Ik vraag het me werkelijk af.’

Ik schuif het volle bord voor me uit en leun achterover terwijl ik snel op mijn telefoon kijk.

‘Ohhh, Tante Vic kijkt op haar telefoon. Dat mocht niet.’

‘Jack, jij kleine etter,’ fluister ik.

Mijn zesjarige neefje ligt dubbel van het lachen als ik net doe of ik boos op hem ben en snel mijn telefoon wegstop. Het feit blijft dat hij mijn favoriete mini-mens is en ik helemaal nooit boos op hem kan worden. Maar mijn telefoon is heilig en vanavond is dat heiligdom verboden aan tafel. Besloten door de drie wijze Koningen die aan de andere zijde van de tafel zitten. Mijn vader en zijn twee broers. De aanstichters van deze vakantieweek die werkelijk niet slechter uit had kunnen komen in mijn geval.

Niemand lijkt daar echter last van te hebben want iedereen kletst vrijuit en opgetogen door elkaar. De drank vloeit rijkelijk, iets dat ik dan wel weer kan waarderen, en het eten lijkt iedereen ook goed te smaken. Ik snap er niets van want ik vond het echt smerig. Oké toegegeven, ik ben kritisch. Kritischer dan de gemiddelde leek, maar zelfs een leek zou toch weten dat dit niet de manier is om een steak te maken? En dat een pepersaus een romige, smeuïge en egale substantie moet zijn en niet een gebarsten grijze massa met hier en daar een peperkorrel en een drijvende vetlaag erop? Ook al heb je niet je eigen restaurant, net als ik, zou je toch herkennen dat dit niet is hoe het hoort te zijn?

‘Eet het nou gewoon op. Dat is zielig om zo’n vol bord terug te sturen naar de keuken,’ dringt mijn zus, Rosalia, aan.

Ik rol met mijn ogen maar als ook Lola, mijn nicht, me dwingend aankijkt neem ik toch een hap, die ik direct weer uitspuug in mijn servet.

Ze kijken me beiden fronsend aan.

‘Wat? Ik heb het geprobeerd.’

‘Je bent hopeloos,’ zegt mijn zus voordat ze in lachen uitbarst.

‘Je bent een week vrij. Geniet ervan en denk eens niet als een chef-kok. Beoordeel geen eten en laat alle teugels los,’ zegt Lola.

Ze neemt een grote slok van haar witte wijn.

‘Zoals jij zeker?’

Ik grinnik. Toen we vanmiddag aankwamen in onze villa met de hele familie werden meteen alle kamers verdeeld. Aangezien ik maar alleen was, en de rest allemaal samen of met een gezin, was de kleinste kamer voor mij. Nog steeds geen hele kleine kamer, ik was er tevreden mee. Met een tweepersoonsbed, directe toegang tot het zwembad middels een grote glazen schuifpui en zelfs een eigen kleine badkamer had ik het veel slechter kunnen treffen. Maar toen kwamen Rosalia en Lola binnenwandelen met allebei een grote koffer achter hen aangerold.

‘Wat komen jullie doen?’ vroeg ik verbijsterd.

‘Het moet allemaal zijn zoals twintig jaar geleden en toen sliepen we bij elkaar op de kamer.’

‘En jullie gezinnen dan?’

‘Die waren er twintig jaar geleden ook niet,’ zei Lola. ‘Dus doe ik deze week net of ze er niet zijn.’

We lagen dubbel van het lachen maar kwamen al snel tot het besef dat we de kleinste kamer hadden van het huis en die met z’n drieën moesten delen. Onze kleding paste maar net in de grote eikenhouten kledingkast maar toen we met z’n drieën voor het tweepersoonsbed stonden beseften we dat dit hem niet ging worden.

‘Ik slaap niet met jullie alle twee in dit bed. Dan doen we geen oog dicht.’

‘Ik ga het regelen, één moment,’ zei Rosalia en weg was ze.

Niet veel later hoorden we gestommel in de gang. Mijn zwager Tim kwam met een rood aangelopen hoofd, al struikelend, met een frame van een éénpersoonsbed onder zijn arm binnen. Rosalia liep erachter met een matras. Het paste maar net in de kamer, maar het was opgelost en er was geen weg terug. Lola, Rosalia en ik slapen samen op één kamer en stiekem vind ik dat wel heel erg leuk. Mijn twee beste vriendinnen, mijn leven lang al. The triplets, zo worden we ook wel genoemd door onze familie en dat is niet voor niets. We zijn onafscheidelijk in alles wat we doen, maar de laatste tijd heb ik het zelfs voor hen te druk gehad.

‘Ik weet niet hoe ik moet ontspannen. Ik heb al tien jaar niets gedaan waarbij ik me kan ontspannen,’ mompel ik terwijl ik naar het nog onaangetaste bord voor me staar.

‘Daarom is juist deze week perfect voor jou. Je krijgt het nog veel drukker de komende tijd. Laat voor deze week alles los,’ antwoordt mijn zus.

En dat is makkelijker gezegd voor hen. Ik begrijp het allemaal. Zij staan niet aan de vooravond van het openen van een eigen restaurantketen. Ook al hebben ze beiden drukke banen en moeten ze dat combineren met hun gezin denk ik niet dat ze de druk zullen snappen die ik op dit moment voel.

Toen ik tien jaar geleden mijn restaurant Vic begon kon ik me nog geen voorstelling maken hoe succesvol het zou worden. Zo succesvol dat ik vorig jaar werd benaderd door een investeerder die er samen met mij een landelijke keten van wilde maken.

Mijn leven staat op dit moment volledig op zijn kop en deze week vrij, kan ik me eigenlijk niet veroorloven. Hoe kan ik ontspannen en lekker bij het zwembad liggen terwijl ik weet dat mijn personeel zich de benen uit hun reet werkt om alles voor elkaar te krijgen thuis?

Aan de andere kant hoe had ik onder een familievakantie uit kunnen komen? Dé reünie waar iedereen het al maanden over heeft. Tot in de puntjes toe verzorgd door mijn vader en zijn twee broers. Hun grote trots.

We hebben hetzelfde huis als twintig jaar geleden, wat godzijdank compleet gerenoveerd is, en zijn met precies dezelfde mensen, op wat aanhang erbij na.

Het is fijn dat zij nu met pensioen zijn en zeeën van tijd hebben om dit soort dingen te organiseren, ik heb die tijd daarentegen niet maar het ontbrak me aan een keuze. Mijn vader zou diep teleurgesteld zijn als ik niet mee was gegaan. Het had een smet op zijn perfect georganiseerde reis geweest en dat kon ik hem niet aan doen.

Ik neem nog een grote slok wijn die gelukkig wel goed smaakt en kijk toe hoe de ober mijn volle bord meeneemt en er een beetje beteuterd naar kijkt.

‘Schaam je je nu niet?’ fluistert Lola als hij wegloopt.

‘Waarom zou ik me moeten schamen? Degene die dat gemaakt heeft en het vervolgens oké vond om het uit te serveren zou zich moeten schamen. Laten we het daar eens over hebben.’

We giechelen met z’n drieën en bekijken de rest van de familie aan de andere kant van de lange tafel. We hebben er bewust voor gekozen om de kinderen tussenin te zetten zodat we lekker met z’n drietjes konden kletsen. Het leverde wat bevreemde gezichten op maar dat kon ons niets schelen. We zijn vanochtend pas aangekomen en hadden elkaar al twee weken niet gezien. Na het inrichten van de kamer zijn we met z’n allen het zwembad in gedoken en hebben we geluierd op de bedjes op het grote terras. Mijn twee neven, Dylan en Colin hadden de lunch bereid en dat was helemaal niet slecht. In de avond heeft de hele familie zich opgetut om weg te gaan. We zijn met vijftien volwassenen en vijf kleine kinderen dus het duurde ongeveer drie uur voor iedereen klaar was. Het is überhaupt een wonder dat we met z’n allen zijn aangekomen in het restaurant dat mijn vader had gereserveerd omdat we hier twintig jaar geleden ook een keer gegeten hadden.

‘Die steak smaakte in ieder geval alsof die ook van twintig jaar geleden was,’ zeg ik lachend.

Ik hoor mijn vader met iemand praten en hoor mijn naam vallen. Ik kijk op om te zien tegen wie hij het heeft.

‘Dat is mijn dochter, dat zal haar bord geweest zijn. Vic, ben je weer kritisch geweest? We kunnen je ook nergens mee naartoe nemen.’

Mijn vader buldert van het lachen en zijn broers doen mee.

‘Ze is chef-kok. Heeft haar eigen restaurant,’ zegt hij trots.

De man in een kokskleding draait zich om en laat zijn blik over de tafel glijden helemaal tot aan mij en zodra ik in zijn ogen kijk verstijf ik.

‘Holy shit,’ hoor ik mijn zus naast me fluisteren.

‘Alles is echt zoals twintig jaar geleden,’ zegt Lola zacht.

We staren alle drie naar de man in kokskleding die naast mijn vader staat met een lichtelijk verbaasde blik op zijn gezicht. Zijn grijze ogen klikken in die van mij. Alles lijkt weer terug te komen.

Voor even lijkt de tijd stil te staan en is het alsof we helemaal alleen zijn. De restaurantgeluiden die voor mij zo bekend zijn sterven weg en de binnenwand van mijn keel heeft de textuur van schuurpapier aangenomen.

Nog net op tijd weet ik me te herpakken. Ik kijk om me heen en zie bevreemde blikken naar me staren.

‘O ja, dat ben ik. De criticus. De steak was droog en de pepersaus zuur en aan het schiften.’

Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog en blijft me aankijken. ‘Is dat zo?’

Ik schraap mijn keel en recht mijn rug. ‘Ja.’

‘Misschien moet je me maar eens leren hoe het moet dan. Als je het zo goed weet.’

Iedereen aan tafel begint te lachen, maar ik niet. En hij ook niet. We staren elkaar nog kort aan tot hij zich omdraait en wegloopt.

‘Dat kan alleen Vic, iemand zo beledigen over een steak. En dat op de eerste dag,’ zegt mijn neef Colin die met zijn éénjarige zoon Len op schoot zit en zijn hand in die van zijn vrouw Lise heeft.

Iedereen lijkt het grappig te vinden maar ik zit verstijfd op mijn stoel want hoe dan? Hoe kan het in godsnaam zo zijn dat hij precies in dit restaurant werkt waar wij op de eerste avond van onze familievakantie gaan eten.

‘Gaan we het hier nog over hebben?’ fluistert Rosalia.

‘Straks…’ sis ik.

We houden het tot aan de kamer maar dan ontploffen we alle drie. We schreeuwen door elkaar en ik slaak een gefrustreerde kreet.

‘Hoe is dit mogelijk?’

Lola giechelt. ‘Dat precies meneer ontmaagding twintig jaar later de smerigste steak voor haar bakt.’

We gieren het uit en ik laat me achterover op bed vallen.

‘Het doet er niet toe,’ zeg ik na een diepe zucht. ‘Ik zal hem niet meer zien deze week en daarna al helemaal niet dus wat doet het ertoe? Vreemd was het wel om hem na twintig jaar te zien.’

‘Vreemd is mild uitgedrukt. Ik voelde de hitte van jullie blikken zelfs als toeschouwer. Laat staan hoe het voor jullie was.’ Rosalia maakt een wuivend gebaar met haar gezicht.

‘Ik heb geen idee hoe het voor hem was. Ik wilde ter plekke door de grond zakken toen ik hem zag. Ik heb trouwens sterk het idee dat hij niet eens weet wie ik ben.’

‘Schei uit,’ gilt mijn zus. ‘Honderd procent zeker dat hij je herkende.’

‘Het is twintig jaar geleden,’ protesteer ik. ‘Hij was misschien mijn eerste en daardoor memorabel. Ik was dat zeker niet voor hem.’

‘Ik denk ook dat hij je herkende hoor,’ zegt Lola. ‘Hij deed misschien alsof dat niet het geval was, maar ik zag die twinkeling in zijn ogen.’

‘Lola.’ We worden onderbroken door Oscar, de man van Lola die in de deuropening staat. ‘Lot heeft diarree.’

‘Ach nee, wat rot. Er zit Norit in de tas. Eén tabletje en ze heeft morgen nergens last meer van.’ Oscar blijft aarzelend in de deuropening staan. Het was overduidelijk het geval dat hij Lola kwam halen maar ze lijkt totaal geen aanstalten te maken. ‘Je kan het, Os,’ zegt ze en dwingt hem met haar blik de kamer te verlaten.

‘Moet je niet even bij je dochter gaan kijken?’

‘Ben je mal? Het is gewoon een manier om me daar te krijgen. Ze bekijken het maar. Ik heb ook een druk jaar gehad. Die artikelen schrijven zichzelf niet en daarbij heeft Oscar het te druk met zijn eigen zaak opstarten om nog veel met de meiden te doen dus dit is zijn uitgelezen kans om de band te versterken. Dit is mijn week en die wil ik hier doorbrengen met jullie op deze kamer.’

‘Ik hoop dat we nog wel meer gaan doen dan op deze kamer hangen,’ zegt Rosalia lachend.

‘Voor nu denk ik dat we ons prima gaan vermaken hier want kijk eens wat ik uit de keuken heb gestolen.’

Lola haalt een fles wijn en drie glazen uit haar tas.

‘Oh, je bent geweldig,’ roepen we tegelijk.

Ondanks de timing denk ik dat ik me prima ga vermaken deze week.

~

‘Het ontbijt is klaar.’

Het matras waar ik zojuist nog heerlijk op lag te slapen gaat wild heen en weer door drie kinderen die erop staan te springen. Lot en Faye, de twee dochters van Lola, en Jack, het zoontje van Rosalia, springen op en neer terwijl ze schreeuwen dat het ontbijt klaar is.

‘Christus, hoe laat is het?’ zeg ik kreunend.

‘Het is al 9.00 uur, we moesten jullie wakker maken. De hele familie zit al aan tafel.’

‘Het is vakantie,’ roep ik uit.

Lola kreunt en legt haar hand op haar hoofd. ‘Oef, iets te veel wijn gedronken gisteravond. Weet je wat?’ zegt ze tegen de kinderen. ‘Gaan jullie maar alvast eten. Wij komen er zo meteen aan.’

Ze rennen weg waarna we alle drie de dekens weer over ons hoofd trekken.

Die worden er na tien minuten ruw vanaf getrokken.

‘Precies zoals twintig jaar geleden. Jullie houden wel van een beetje nostalgie zie ik.’

Als ik één oog open zie ik mijn vader en zijn broer staan.

‘Onze dochters zijn geen steek veranderd. Ze hebben gewoon zitten zuipen hier op de kamer vannacht.’

We komen omhoog en kijken toe hij mijn vader en de vader van Lola de fles wijn en de glazen omhooghouden.

‘Betrapt,’ zegt Lola grinnikend.

‘We houden graag de tradities in ere,’ zeg ik proestend van het lachen.

‘Over vijf minuten zitten jullie aan de ontbijttafel,’ spreekt mijn vader ons toe alsof we weer de drie pubers zijn van twintig jaar geleden en niet drie succesvolle vrouwen achterin de dertig.

Ze lopen weg terwijl hun lach nog door de gang weerklinkt.

‘We zijn volwassen vrouwen,’ roept Rosalia ze na.

‘Zo gedragen jullie je anders niet.’

Al is het met moeite lukt het ons toch om uit bed te komen en ons op te frissen. En dat alles in tien minuten. De lange tafel op het terras staat vol met lekkernijen en iedereen kijkt naar ons als we aan komen lopen.

‘Daar zullen we the triplets hebben.’

De hele familie applaudisseert als we aan tafel plaatsnemen. Mijn moeder schenkt drie koppen koffie in en overhandigt ze aan ons.

‘Dank je, mam.’

Ze knipoogt naar ons. ‘Geniet er maar lekker van meiden.’

‘Lise en Angela hebben zich vanochtend vroeg uitgesloofd om dit ontbijt te maken,’ zegt neef Dylan trots en werpt vervolgens ons luierende langslapers een minachtende blik toe.

‘Wat jammer dat ik mijn medailles thuis heb laten liggen,’ fluistert Lola. Ze rolt met haar ogen. Angela is haar schoonzus maar die twee kunnen niet verder uit elkaar liggen qua karakter en ook met haar broer Dylan heeft Lola niet veel raakvlakken. Dylan heeft haar gehoord en werpt haar een waarschuwende blik toe. Ze kijkt snel weg, en ik probeer mijn lach in te houden.

‘Het smaakt verrukkelijk,’ zegt Rosalia. ‘Van mij mogen jullie dit iedere ochtend doen.’

‘Draak,’ fluister ik.

We giechelen als drie schoolmeisjes en trekken ons na het ontbijt nog kort terug op de kamer.

‘Ik vraag me af hoelang het duurt voor ze ons komen halen.’

‘Laten we binnenkort een keer met z’n drieën op vakantie gaan. Zonder mannen en kinderen.’

Ik lach. ‘Ik vind het best, die heb ik beiden niet dus dat moet goedkomen.’

In de tussentijd check ik de berichten op mijn telefoon en beantwoord snel wat mailtjes, maar dan worden we inderdaad van de kamer gehaald door mijn vader om bij de rest van de familie te komen liggen die allemaal zijn neergestreken bij het zwembad. Om geen verder commentaar te krijgen doen we snel onze bikini’s aan en rennen we in één rechte lijn het zwembad in. We maken een plons en zoveel lawaai dat al snel iedereen meedoet en we gieren van de pret.

Het is best gezellig moet ik toegeven en als in de middag de lunch is bereid door mijn moeder en tantes heb ik het prima naar mijn zin. Ik heb zelfs al een paar uur niet op mijn telefoon gekeken.

In de avond zie ik dat ik wat oproepen heb gemist van mijn manager die alle zaken voor me waarneemt deze week.

Ik bel haar snel terug en hoor de paniek in haar stem als ze mijn naam roept.

‘Wat is er aan de hand?’

‘De keukens voor drie zaken hebben vertraging opgelopen, Vic.’

‘Wat? Hoe kan dat? Ze zouden volgende week geleverd worden.’

‘Ik weet het, maar ze belden me vanmiddag dat ze er drie niet kunnen leveren. De apparatuur is er nog niet.’

‘Verdomme,’ mompel ik.

Dat is dus mijn straf voor een middag ontspannen en niet met de zaak bezig zijn. Dan valt alles meteen in duigen. Als die keukens niet geleverd worden kunnen we niet open over drie weken en dat zou een ramp zijn. Alles is al aangekondigd.

‘Hoe kon dit gebeuren?’

‘Ik weet het niet, maar ik denk dat het verstandig is als jij ze morgen belt. Nu zijn ze al gesloten.’

Ik zucht. ‘Dank je Lucy. Ik regel het morgen wel.’

Ik laat me weer achterover op het bed vallen. Mijn zus en Lola komen naast me liggen.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Wat er aan de hand is, is dat ik niet open kan in drie weken als die verdomde keukens niet geleverd worden. En vanaf Santorini kan ik daar helemaal niets aan doen.’

‘Wat rot voor je. Is er iets dat wij kunnen doen?’

‘Mijn gejammer en geklaag aanhoren is al voldoende, dank je.’

‘De BBQ staat aan,’ roept Dylan vanaf het terras onze kamer in. De schuifdeur staat open waardoor er uitzicht is op ons bed waar we met z’n drieën languit op liggen starend naar het plafond.

‘Weer een medaille,’ zegt Lola terwijl ze overeind komt. ‘Ik ga er snel doorheen als ze zo ijverig blijven.’

‘We komen eraan,’ roept Rosalia. Dan draait ze zich naar mij. ‘Oké Vic, kom op. Zet je verstand uit. Je kan nu niets aan die keukens doen dus laten we er in ieder geval een leuke avond van maken.’

‘Ik weet niet eens meer hoe ik een leuke avond kan hebben. Ik kan me letterlijk niet meer ontspannen. Vanmiddag was heerlijk maar het lijkt of ik meteen gestraft word als ik zoiets doe. Het past gewoon niet in mijn leven momenteel. Het is een sneltrein waar ik niet uit kan stappen anders word ik onthoofd.’

Lola kijkt me vol afschuw aan. ‘Luister, ontspannen past altijd in je leven. Je moet er tijd voor maken anders val je straks dood neer, met of zonder hoofd. Wanneer ben je eens goed genomen door een lekkere man? Dat kan nog wel eens helpen.’

‘Nou Lola, dat zal ik je vertellen. Dat voelt ook als twintig jaar geleden.’

‘Met die hunk Jaron? Nam hij je meteen goed die eerste keer?’ vraagt Rosalia.

‘Hij wist wat hij deed, maar het deed natuurlijk verdomde veel pijn.’

We lopen al giechelend naar buiten waar iedereen rondloopt en er een BBQ met veel vlees rooksignalen af staat te geven.

‘Ik heb deze salade gemaakt,’ zegt Lise. Ze houdt trots een schaal omhoog.

‘Heel lekker hoor,’ mompel ik.

‘Het lijkt erop dat Angela en Lise de verzorgende rol op zich hebben genomen deze vakantie,’ fluistert mijn zus. ‘En ik klaag daar geen seconde over.’

‘We moeten gewoon gaan zitten,’ fluistert Lola terwijl ze drie glazen witte wijn inschenkt. ‘Ons zo stil mogelijk houden en verdwijnen in de omgeving.’

‘Als we dat de hele week volhouden is het nog echt een vakantie ook…’

We giechelen zachtjes en proberen zo min mogelijk aandacht naar ons toe te trekken. Het lijkt ons de hele avond te lukken. We krijgen af en toe wat vlees op ons bord en blijven stilletjes van de zalige witte wijn nippen. De flessen die we soldaat maken zetten we onder de tafel zodat het niet zo opvalt en als de rest naar bed gaat blijven wij alleen achter aan tafel bij het zwembad. Het is nog heerlijk zacht buiten.

‘En lukte het je om een beetje te ontspannen vanavond?’

Ik schenk onze glazen bij. ‘Mede dankzij deze Cabernet is dat prima gelukt.’

We klinken onze glazen tegen elkaar en zakken achterover in onze stoelen.

‘Weet je waar ik vanavond aan zat te denken. Is het echt zo lang geleden dat je seks hebt gehad?’

‘Eh, gaan we het over mijn seksleven hebben?’ Ik kijk Lola twijfelend aan. ‘Want ik hou van jullie en jullie mogen alles weten maar het is niet zo spannend momenteel. Helemaal niet. Ik ben alleen maar aan het werk en als ik niet aan het werk ben dan slaap ik. Dat zijn mijn twee bezigheden.’

‘Er was toch die ene kok waar je het af en toe mee deed? Die voor je werkte?’

‘Dat was een jaar geleden en die werkt inmiddels ergens anders en heeft een vriendin.’

‘Oh…’

‘Ik heb een idee,’ zegt Lola. Haar blik bevalt me niets. ‘Oké, laat me eerst helemaal uitpraten voor je oordeelt.’

Ik kijk haar in spanning aan want ik ken die blik en meestal komt er niet veel goeds uit haar mond als ze zo kijkt.

‘Mijn collega vertelde me dat ze een paar maanden geleden ook op Santorini is geweest. Er schijnt hier een geweldige, luxe seksclub te zitten. Zij is er geweest en poehee…’ Lola wuift zichzelf koelte toe met haar hand. ‘Haar verhalen waren heet. Ze heeft er zelfs een artikel over geschreven.’

Fronsend kijk ik haar aan. ‘Ik weet niet waar je naartoe wilt met je verhaal…’

‘Daar moet jij heen,’ roept Rosalia uit.

‘Precies,’ zegt Lola. ‘Dat dacht ik dus ook.’

‘Ik peins er niet over. Ik ben geen seksavonturier. Gewoon wat vanilleseks af en toe is prima.’

‘En dat is dus een jaar geleden. Daarom kan je je niet ontspannen, Vic.’

‘Als we vrijgezel waren dan waren we met je meegegaan. Zeker weten. Maar ja…’ Rosalia houdt haar hand omhoog waar haar trouwring aan prijkt.

‘Ik ga toch niet naar een seksclub. Waar zien jullie me voor aan?’

Mijn nicht haalt haar schouders op. ‘Waarom niet? Het is volkomen anoniem. Je kent niemand hier. Het is gewoon een club waar je ook seks kan hebben. Er zijn speciale kamers voor. Het is vrij prijzig dus niet voor iedereen weggelegd. Heel exclusief dus.’

Mijn zus zit knikkend naast haar. ‘Je neemt een drankje, gaat aan de bar zitten en kijkt rond of je wat voorbij ziet komen. Misschien heb je een klik met iemand. Laat je aan het plafond vastnagelen en laat je verwennen. Voor één avondje. Wedden dat je morgen die keukens zo geregeld hebt.’

‘Jullie zijn gek,’ mompel ik maar als ze me beiden verwachtingsvol aankijken weet ik dat ze het menen.

Lola pakt haar telefoon en typt iets in. ‘Hier is het. Het is op loopafstand.’

‘Toeval bestaat niet.’ Rosalia giechelt.

In één teug drink ik mijn wijnglas op.

Ik kan toch niet…?

Nee natuurlijk niet.

Ze hebben een punt. Ik heb mezelf geen lol gegund dit afgelopen jaar. En nu ik hier toch ben…

Volgende week begint alle drukt weer, en zal ik helemaal geen tijd meer hebben om iets op te bouwen met een man.

‘Oké, ik doe het.’

‘Wat?’ gillen ze tegelijk.

‘Dat wilden jullie toch horen?’

‘Ja, maar ik had het gewoon nooit verwacht,’ zegt mijn zus verbaasd. ‘Je gunt jezelf nooit een gelukje. Altijd maar aan het werk. Dit zal goed voor je zijn.’

‘Als het smerig is dan ben ik meteen weer terug.’

Ze knikt heftig. ‘Uiteraard.’

‘Wij blijven op je wachten,’ vult Lola aan. ‘Kom op, je moet je klaarmaken.’

Lola trekt me uit mijn stoel en zet in de kamer de douche aan zodat ik me af kan spoelen. Ik maak me op en trek een sexy zwart jurkje aan en torenhoge zwarte pumps.

‘Vavavavoom meid. Je bent sexy,’ zegt Lola goedkeurend.

Rosalia knikt. ‘Je gaat scoren vanavond.’

Ik grinnik en heb me in tijden niet zo opgetogen gevoeld. Waar begin ik in hemelsnaam aan?

Maar als ik de kamer uit geslopen ben alsof ik weer de puber van twintig jaar geleden ben, en via het terras naar de naastgelegen weg weet te komen, is er geen weg meer terug.

Ik, de serieuze hardwerkende Victoria, ben onderweg naar een seksclub.

Hoofdstuk 2

Vic

In de hal waar ik binnen stap is het warm. Het ziet er niet zo chic uit als Lola het deed voorkomen. De twijfel slaat meteen toe maar als ik een exorbitant hoog bedrag betaald heb, direct daarna wordt aangesproken door een knappe jongedame die me opdraagt haar te volgen, doe ik het meteen.

Ze loopt heupwiegend voor me uit. Haar smalle taille en brede heupen die zijn ingesnoerd in een korset misstaan niet in een seksclub en meteen begin ik weer aan mezelf te twijfelen. Ik ben toch geen seksclubmateriaal. Hoe kan ik wedijveren met zo iemand als deze dame die seks uitstraalt vanuit haar poriën?

Maar heel veel tijd om er nog meer over na te denken heb ik niet, want ze opent twee openslaande deuren waarna we in een andere wederom niet zo luxe ruimte terecht komen. Met een knipoog en een klein hoofdknikje spoort ze me aan om door te lopen en als een mak lammetje op weg naar de slachtbank doe ik wat ze me opdraagt.

De ruimte waar ik in terecht kom is donker en stil en de dame loopt verder richting een trap terwijl ze wuift dat ik mee moet komen. Weer doe ik het en als we bovenaan zijn en de volgende deuren openen zie ik de seksclub waar Lola het over had. De luxe komt me tegemoet stromen, net als de muziek en de koele lucht veroorzaakt door de airconditioning. Het lijkt alsof je eerst twee levels door moet voor je bij het bonuslevel aankomt. Het licht in de enorme ruimte is gedimd. Her en der verspreid staan zwart leren banken waar mensen op liggen te kletsen. Een grote ronde bar, volledig bedekt met spiegels, staat in het midden van de ruimte. Er zitten mensen aan de bar en er wordt zachte muziek gedraaid, net hard genoeg om het geroezemoes te overstemmen. De ruimte wordt omringd door privékamers. Van sommige zijn de gordijnen dicht, van anderen staan ze open. Ik vang een glimp op van drie mensen die flink met elkaar in de weer zijn. Eén van de mannen kijkt me recht aan terwijl hij in het kruis van de vrouw duikt en haar begint te likken.

Holy shit, Vic. Dit is niets voor jou. Wat doe je hier?

Ik weet niet of ik meer in shock ben door wat ik zojuist heb gezien of door alle mensen die hier totaal geen moeite mee lijken te hebben en gezellig met elkaar kletsen alsof ze in een normale club zijn.

‘Is het je eerste keer?’

De vrouw wijst naar een barkruk waar ik dankbaar op ga zitten. Mijn benen beginnen te trillen van de spanning en ik weet niet of ze me nog houden als ik veel langer blijf staan.

Ik grinnik zachtjes. ‘Wat gaf het weg?’

‘Relax. Je hoeft hier niets te doen tegen je zin in. Alles gebeurt met wederzijdse toestemming en bevalt je iets niet dan mag je het melden bij de beveiliging.’ Ze wijst naar een aantal grote mannen die verspreid door de ruimte staan en alles als pitbulls in de gaten houden.

Ik glimlach dankbaar naar haar. ‘Dank je.’

Als ze wegloopt bestel ik een drankje. Ik heb al aardig wat wijn op vanavond, maar alle drank in de wereld gaat er niet voor zorgen dat ik me kan ontspannen hier. Het lijkt met de minuut een slechter idee te worden en ik voel me belachelijk dat het zelfs maar in me opgekomen is hierheen te gaan.

Ik sla mijn benen over elkaar en werp stiekem een blik de club in. Terwijl ik nip van mijn witte wijn, die echt heel goed smaakt, bekijk ik hoe sommige stellen hand in hand een privékamer in verdwijnen.

Ik ben het flirten verleerd als dat al ooit een van mijn kwaliteiten is geweest en kom tot het besef dat ik het zelfs in een seksclub voor elkaar ga krijgen om geen seks te hebben.

‘Laat me raden. Dit is de eerste keer voor je?’

Ik draai me om op mijn kruk richting het donkere stemgeluid dat aan de andere zijde van me klinkt en ben blij verrast als ik zie dat er een ontzettend knappe man naast me staat. Zijn handen zijn nonchalant in zijn broekzakken gestoken en van zijn witte overhemd zijn de mouwen opgerold.

‘Blijkbaar ligt dat er nogal duidelijk bovenop,’ zeg ik lachend waarna ik snel een slok van mijn wijn neem en zijn blik op mijn huid voel branden.

‘Laat me er nog één voor je bestellen.’

Hij neemt plaats op de kruk naast me en bestelt voor mij een glas wijn en voor hemzelf een glas whisky.

Dankbaar neem ik het glas van hem aan en als zijn vingers de mijne kort raken voel ik een tinteling door mijn hand gaan. Een tinteling ontstaan door het feit dat ik al veel te lang niet door een fatsoenlijke man ben aangeraakt. Zou deze knappe man daar verandering in brengen vanavond?

Zijn donkere haar is lang en netjes naar achteren gekamd. Hij lijkt iets ouder dan ik, maar zijn licht getinte huid vertoont nog weinig zichtbare rimpels. Hij is lang en slank, maar wat er precies onder dat overhemd zit kan ik nog niet goed zien.

‘Ik ben Manu.’

Hij steekt zijn hand uit.

‘Vic.’

‘Welkom in de club, Vic.’

‘Jij komt hier vaker?’

‘Regelmatig ja. Ik heb een druk leven. Dit is mijn ontspanning.’

‘Herkenbaar.’

‘Wat doet Vic in het dagelijkse leven?’

‘Dat is juist iets waar ik vanavond aan probeer te ontsnappen.’

Hij lacht. ‘Duidelijke boodschap. Dan praten we daar niet over. Heb je überhaupt nog zin om te praten?’ Hij staart me met een donkere blik aan. ‘Want ik zou je best kennis willen laten maken met alle voordelen van een club. Je een avond alles laten vergeten. Ik durf te wedden dat je nergens anders aan zal denken als ik met je bezig ben.’ Zijn stem is laag en bezorgd me rillingen over mijn rug.

De goede rillingen…

Ik neem een langzame slok van mijn wijn zonder onze blik te verbreken en voel de wijn mijn keel door glijden alsof het stroop is wat zich maar moeilijk een weg weet te banen naar mijn maag.

‘Misschien nog één drankje?’ piep ik.

Hij grinnikt. ‘Wat jij wil.’

Nadat hij een tweede ronde heeft besteld legt hij zijn hand op mijn dijbeen die is ontbloot door mijn veel te korte jurkje.

‘Is dit oké, Vic?’

Ik knik en kijk naar zijn hand.

‘Ontspan een beetje.’

‘Geloof me, ik probeer het.’

‘Vertel me anders wat je lekker vindt.’

Holy shit. Weet ik veel. Gewoon vanilleseks is prima, maar ik ben bang dat ik daar niet mee weg ga komen hier.

‘Ik ben niet zo veeleisend.’

‘Hoe krijg je het liefst een orgasme?’

‘Uhh…’ Ik staar naar mijn wijnglas. ‘Meestal met mijn handen.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Absoluut niet. Jouw handen komen niet in de buurt van je eigen kruis vanavond. Daar heb je mij voor.’

Hij strijkt een haarpluk weg en stopt hem achter mijn oor. Als hij dichterbij komt voel ik plotseling zijn tong over mijn kaak glijden. Hij stopt bij mijn oor. ‘Iets zegt me dat je nog nooit goede seks hebt gehad, Vic. Ik ga daar vanavond verandering in brengen. Ik hou ervan om mijn dame te plezieren en als je denkt dat je niet meer kan en je alle orgasmes hebt opgemaakt, gebruik ik je voor mijn eigen genot. Wat zeg je daarvan?’

‘Dat klinkt…’

Ik weet niet eens wat ik moet zeggen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt. Het dichtst bij een erotische ervaring was seks met een van mijn personeelsleden in de voorraadkast. Het was klungelig en er vielen continu spullen om ons heen omdat het er te vol was en hij me continu in allerlei posities probeerde te zetten die ik onmogelijk kon waarmaken. Het was erotisch omdat het spannend was en geheim, maar of het echt goede seks was?

In plaats van te antwoorden drink ik mijn wijn tergend langzaam op om het onvermijdelijke uit te stellen. Manu kijkt geduldig toe en lijkt geen zorg in de wereld te hebben.

‘Jij hebt dat hele ontspannen-gebeuren wel onder de knie geloof ik.’

‘Als ik met je klaar ben heb jij dat ook.’

Ik sla mijn wijnglas achterover en sta op. Ik probeer hem verleidelijk aan te kijken maar vraag me af of het lukt.

Hij lacht en pakt mijn hand. Samen lopen we naar een nabijgelegen kamer.

‘Open of dicht?’

Hij wijst naar het gordijn.

‘Dicht alsjeblieft.’

Hij schuift hem dicht.

‘Ga liggen,’ draagt hij me op.

Ik kijk achter me naar het strak opgemaakte bed met witzijden lakens en probeer zo elegant mogelijk te gaan liggen.

Manu komt naar me toelopen en kijkt alsof hij een leeuw is die op het punt staat zijn prooi in te sluiten. Hij stopt bij mijn voeten en trekt één voor één mijn pumps uit.

Ontspan je, Vic, roep ik mezelf toe. Het is voor één nacht, je ziet hem nooit meer hierna.

‘Ga op je buik liggen.’

Ik doe het meteen en voel de rits van mijn jurk opengaan waarna hij hem langzaam naar beneden trekt.

Ik hoor zijn adem sissend zijn mond verlaten. Als ik zijn handen op mijn billen voel en hij er zachtjes in knijpt ontsnapt er een kreun uit mijn mond zonder dat ik er controle over heb. Hij heeft nog niets gedaan, maar pas nu voel ik hoeveel behoefte er bij mij is aan lichamelijk contact.

‘Je bent een mooie vrouw, Vic. En volgens mij heb je er zelf geen idee van.’

In één klik heeft hij mijn beha geopend en rolt hij me op mijn rug. Mijn beha trekt hij uit en gooit hij op de grond naast het bed. Als laatste pakt hij de randen van mijn string die hij tergend langzaam naar beneden trekt, waarna hij hem naast de beha op de grond gooit.

Hij is nog volledig aangekleed, wat niet helemaal eerlijk voelt, maar Manu heeft andere plannen waar ik achter kom als hij een zwart stukje stof uit zijn broekzak haalt en naar me toe buigt.

‘Vertrouw me. Je zintuigen zullen sterker worden als ik je deze blinddoek om doe.’

‘Ik weet het niet hoor,’ piep ik.

Geblinddoekt worden in een seksclub met een vreemde man? Dit is echt het tegenovergestelde van vanilleseks. Wat heb ik me op de hals gehaald?

‘Vertrouw me,’ zegt hij met sexy stem.

Voor ik het weet heeft hij de blinddoek voor mijn ogen gebonden en zie ik niets meer.

Ik voel zijn adem tegen mijn wang aan. Zijn gezicht bevindt zich vlak naast het mijne.

‘Ik zou je graag nog vast willen binden, maar dat lijkt me iets te veel van het goede,’ fluistert hij in mijn oor. ‘Of denk je dat je het aan kunt? Ik beloof je dat je er geen spijt van zal krijgen.’

Ik kreun en knik tegelijk.

Een grom ontsnapt uit zijn keel. ‘Je hebt geen idee hoe hard ik ben geworden door het idee dat ik je eerste ben in een seksclub. Ik ga je verwennen vanavond.’

Ik hoor gerinkel van metaal en voel dat mijn armen zachtjes boven mijn hoofd getrokken worden. Om beide polsen voel ik iets zachts en als ik een klik hoor zit ik vast. Ik kan mijn armen niet meer bewegen en zie niets.

‘Voelt dit goed?’

Ik kreun weer en baal ervan dat ik het doe, maar ik voel me opgewonden en kan me niet heugen dat ik me zo heb gevoeld. Ooit.

Manu weet precies wat hij doet, maar dat is ook precies wat ik nodig heb. Ik ben een leek op dit gebied. Hoe graag ik ook wil zeggen dat ik een of ander seksbeest ben die wel van wanten weet, het tegenovergestelde is waar. Ik heb altijd genoegen genomen met bedpartners die het net niet waren. Ik was te druk om me daar mee bezig te houden. Na het openen van mijn restaurant heb ik zo hard gewerkt om perfectie neer te zetten dat dat deel van mijn leven nooit een kans heeft gekregen. Er zijn wat vriendjes voorbij gekomen, maar nooit zat er iemand bij die me echt wat deed.

Manu lijkt iets in me los te maken dat ik nog nooit gevoeld heb. Ik voel me begeerd en sexy en als ik zijn handen over me heen voel glijden naar mijn kruis lijk ik in brand te staan. Ik open als vanzelf mijn benen en ben klaar voor actie.

‘Get out.’

Het gebrom van een andere mannenstem klinkt door onze kamer.

Wacht, wat?

‘Fuck off,’ gromt Manu, duidelijk geïrriteerd door de onderbreking.

De andere man begint in rap Grieks te praten. Het valt even stil daarna, waarna Manu weer verder gaat in het Engels.

‘Het spijt me, Vic. Ik moet gaan.’

‘Wat?’ roep ik uit. ‘Manu, maak me los. Wat is er aan de hand?’

Hij geeft geen antwoord en de paniek begint zich lichtelijk meester van me te maken als ik niets meer hoor en ik door de blinddoek nog steeds niet zie.

Maar dan hoor ik zijn stem door de kamer heen… Het bereikt als een bliksem zijn doel.

‘Hallo Victoria.’

Hoofdstuk 3

Jaron

Dit ga je verdomme niet menen.

Met open mond staar ik haar kant op. Het was al verbazingwekkend dat ik haar in mijn restaurant aantrof gisteravond, waar ze mijn eten op haar gemak met de grond gelijk maakte, maar nu zit ze aan de bar in mijn vaste club.

Dat kan toch geen toeval zijn?

Natuurlijk herkende ik haar direct toen ik me omdraaide en haar aan het einde van de lange tafel zag zitten. Ook al is het twintig jaar geleden, deze vrouw is me altijd bij gebleven. Voor haar was ik gewoon maar een vakantieliefde, voor mij was het mijn eerste, echte verliefdheid. In de weken die volgden na haar vertrek voelde ik me rot en kon ik met moeite mijn leventje weer oppakken. Ze had een onuitwisbare indruk op me gemaakt, maar ik wist dat ik haar nooit meer zou zien. Tot ze gisteravond ineens weer opdook. Met haar hele familie nog wel. Het was alsof we twintig jaar terug in de tijd gingen, toen het restaurant nog van mijn ouders was en ik haar daar zag zitten toen ze met haar familie uit eten was. Later op de avond trof ik haar en haar twee vriendinnen aan in de lokale club waarna onze vakantieverliefdheid was ontstaan.

Ze was ver naar de achtergrond verdwenen in mijn geheugen, maar niet volledig vervaagd. Mijn hart klopt sneller als ik mijn blik over haar prachtige slanke benen laat glijden. Haar blonde haren hangen losjes over haar schouders. Alles aan haar is sexy, behalve de blik die ze de man voor zich toewerpt.

Als de man zich omdraait met twee drankjes in zijn handen kom ik met een ruk omhoog waardoor ik de vrouw naast me bijna van de bank afgooi. Ze was me met haar tong aan het bewerken, maar ik was zo in shock door haar aanwezigheid dat ik er weinig van heb meegekregen.

Dat is mijn broer, verdomme.

Dat gaat niet gebeuren.

Stacia, de vrouw die ik vanavond had uitgekozen, en waar ik wel vaker de nacht mee doorbreng hier, drapeert zich over me heen. Haar harde tepels drukken tegen mijn blote borstkas. Ze weet precies wat ik lekker vind en is daar op dit moment ook mee bezig, maar het doet me voor heel even niets. Vooral niet als ik zie dat mijn broer zijn hand in haar rug legt en haar naar een van de kamers leidt.

‘Nee,’ roep ik uit.

‘Wat?’ Stacia kijkt me met een bevreemde blik aan. ‘Is het niet lekker?’

Ik wil omhoog komen, maar Stacia gaat boven op me zitten en duwt me weer op mijn rug.

‘Jij gaat nergens heen voor ik klaar met je ben, kanjer,’ fluistert ze in mijn oor.

Moet ik ze laten gaan?

Ik heb immers niets te maken met haar. Dat van ons is zo lang geleden. Waarschijnlijk weet ze het niet eens meer.