Volgende delen in de Kate en Sophie-reeks:

Vrienden van vroeger

Kogel door de kerk

Slapende honden

De donkerste nacht

Chloë van Silfhout

Kate & Sophie reeks Deel 1

Copyright © 2024 Oorts Publishing

Auteur: Chloë van Silfhout

Uitgeverij: Oorts Publishing

ISBN: 9789083431406

www.chloevansilfhout.nl

Jaar van uitgave: 2024

Druk: Eerste druk

Alle rechten voorbehouden

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij (foto)kopieën, druk, elektronisch, mechanisch of op welke andere manier dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de auteur of uitgever.

Proloog

Silvan bracht zijn motor tot stilstand en zette zijn laars in het zand. Terwijl hij zijn helm afdeed, voelde hij het in stofwolken opstuivende zand neerdwarrelen op zijn gezicht, een grijsachtige laag achterlatend op zijn zwarte motorlaarzen. Hij liet zijn blik over de omgeving glijden, zijn ogen wennend aan het daglicht dat even daarvoor nog verduisterd werd door het vizier van zijn helm.

David was er nog niet en dat verbaasde hem. Het kwam eigenlijk nooit voor dat David niet als eerste ter plaatse was bij het sluiten van een deal. Met zijn mond trok Silvan zijn leren handschoenen uit en hing deze over zijn stuur.

Dit was precies waar ze hadden afgesproken, David had hem die middag de coördinaten nog doorgestuurd. Het was in the middle of nowhere, een verlaten zandweg die achter een afslag van de snelweg lag, ongeveer in het midden tussen de MC van David en de MC van Silvan. David wilde nooit te dicht bij één van beide clubs afspreken met nieuwe potentiële kopers. Hij wilde eerst weten wat voor vlees hij in de kuip had.

Silvan schudde zijn half lange haren los en bond ze vervolgens in een warrige knot bij elkaar met het elastiek om zijn pols. In de verte hoorde hij auto’s over de snelweg razen, maar buiten dat heerste hier een doodse stilte. Het licht zoemende geluid dat zijn motor maakte nu het stond af te koelen klonk daardoor harder dan normaal.

Hij liet zijn vingers even liefdevol over de tekst op de kap van zijn motor glijden. Divide et impera. Verdeel en heers.

De tactieken die zij er als motorclub op nahielden verschilden eigenlijk niet zoveel van de tactieken in politiek of oorlogsvoering. Silvan gebruikte het Romeinse Rijk dan ook als grootste inspiratiebron bij het leidden van zijn afdeling. Op de andere kant van de kap stond de Romeinse tekst; Dispar Vulgo. Afwijkend van de grote massa. Die zin omvatte in een paar woorden precies zijn levensvisie.

Silvan had nooit in het gareel meegelopen en was allergisch voor de gebaande paden van het leven. De rebelse kant die hij al op jonge leeftijd ontwikkeld had, wist hij inmiddels tot grote hoogtes te tillen. Daar waar het gros van de mensen door hem gezien werden als belasting betalende kuddedieren die niet voor zichzelf na konden denken of beslissen, had hij een leven en inkomen gecreëerd waarbij hij buiten de wetten viel en van niemand afhankelijk was. Zeker niet van een corrupte overheid.

Achter zich hoorde hij een auto aankomen op het zandpad en toen hij omkeek bleek ook dat David niet te zijn. Silvan hoopte dat hij snel zou komen. David had het eerste contact gelegd met deze mannen en zou de deal dan ook afhandelen. Silvan had zich dus verder ook niet verdiept in de achtergrond van de nieuwe kopers, iets waar hij nu al direct spijt van had.

‘Goedendag mannen.’ Hij stapte met een brede grijns op de twee uitstappende mannen af en de zolen van zijn laarzen knarsten op het droge zand.

‘Waar is David?’ Het antwoord klonk bits en de mannen leken op hun hoede. Silvan schudde hen de hand en bleef zijn glimlach ophouden, in de hoop de twee daarmee iets meer op hun gemak te kunnen stellen.

‘David komt zo. Hij heeft de wapens bij zich. De grote wapens althans, ik heb hier een paar handvuurwapens.’ Silvan liep naar zijn motor en opende zijn zadel. Achter hem hoorde hij een bekend geluid, het klikken van een veiligheidspal.

Defensief gooide hij zijn handen in de lucht. ‘Ik weet niet wat jullie denken, maar ik wil alleen even wat wapens laten zien. Daarvoor zijn jullie hier toch?’ zei hij met een lichte irritatie in zijn stem, terwijl hij zich voorzichtig omdraaide en recht in de loop van een vuurwapen keek.

‘Voorzorgsmaatregelen.’ Was het korte antwoord van de man die voorop liep en hij gebaarde naar zijn partner dat hij zijn wapen moest laten zakken. De voorste man had duidelijk de leidende rol.

‘We doen zaken met David, waar is hij?’

‘David kan ieder moment aankomen. Laten we eerst even naar de wapens kijken die ik hier voor jullie heb.’ Silvan pakte een klein zwart wapen uit het opbergvak van zijn motor. ‘Dit is een CZ 75, een semiautomatisch wapen uit Tsjechië. Een van de meest gebruikte wapens in ordeberoepen over de hele wereld. Staat bekend om zijn betrouwbaarheid.’ Hij nam een korte adempauze en liet zijn blik over de twee mannen glijden, die langzaam wat leken te ontdooien.

Silvan had van David begrepen dat zij aan het hoofd stonden van een opkomende organisatie in de onderwereld, maar als je ze zo zag staan zouden ze ook een simpele kantoorbaan kunnen hebben. De spijkerbroeken die ze droegen schreeuwden nieuwigheid en hun blouses waren netjes gestreken. De pupillen van de mannen waren groot, het was niet moeilijk om te zien dat ze iets gebruikt hadden. Idioten.

Het was één van de grondregels van David en Silvan, houd je kop erbij. Wanneer je ten prooi viel aan de middelen die je zelf verkocht, werd je een gevangene in de gevangenis waar je eigenlijk bewaarder zou moeten zijn. Het was onbespreekbaar. Silvan was er direct van overtuigd dat deze mannen een houdbaarheidsdatum hadden. Al maakte het voor de deal niets uit. Als ze met het geld over de brug konden komen zouden David en Silvan geen vragen stellen. Zelfs al zou er een terroristische aanslag mee gepleegd worden, zij waren slechts de handelaren. De kassière van het tuincentrum vroeg toch ook niet of je je van plan was je buurvrouw om te leggen wanneer je een pak rattengif kocht?

‘Wat heb je nog meer?’ De voorste man keek Silvan strak aan. Hij leek de boel nog steeds niet te vertrouwen en waarschijnlijk zou hij dat ook pas gaan doen wanneer David eindelijk op zou komen dagen.

Waar bleef hij toch in godsnaam? Silvan voelde de spanning in zijn lijf langzaam opbouwen.

‘Wat dachten jullie van een Beretta?’ De langharige biker pakte nog een wapen en liet deze aan de mannen zien. Hij was niet snel van zijn stuk te brengen. ‘Een Beretta wordt standaard gebruikt in het Amerikaanse leger en is een uiterst nauwkeurig vuurwapen. Dit model is een long rifle in een 22 kaliber. Deze verkopen we heel veel.’

De man pakte het wapen uit Silvan zijn handen en bekeek het van alle kanten. Hij liet het door zijn vingers glijden als een stukje gladde stof en leek overwegend enthousiast.

‘Zitten we op het juiste spoor?’ vroeg Silvan. ‘Dan neem ik aan dat ik bijvoorbeeld de Smith and Wesson in het vak kan laten liggen? Jullie zijn geen revolver liefhebbers?’ Silvan hield nog een wapen omhoog met een glimmend zilveren loop en zwart handvat.

De man die naast hem stond met zijn blouse half uit zijn spijkerbroek, schudde zijn hoofd. ‘Nee, die is te Wild West voor ons.’

‘Begrijp ik,’ grijnsde Silvan. ‘Nu komen we ergens. Wat denken jullie bijvoorbeeld van deze?’

‘Een Glock?’ vroeg de man, terwijl Silvan nog een wapen omhoog

hield.

Silvan knikte bevestigend.

‘Nee, te standaard. Heb je niet iets groters?’

‘Ik heb hier nog de Desert Eagle, Magnum uitvoering. Een wapen waarvan het Israëlische leger de grondlegger is. Ook dit wapen is uiterst nauwkeurig en makkelijk om te bouwen tot een ander kaliber. Maar wanneer je echt groter wil, dan moeten we even wachten op David.’

‘Wat heeft hij?’ vroeg de tweede man, die nog vrijwel niets gezegd had. ‘Sowieso een AK -47, oftewel een Kalasjnikov. En als het goed is, heeft hij ook een Sig and Sauer automatisch aanvalsgeweer en een M16 meegenomen.’

‘Hoe komen jullie aan zoveel verschillende soorten?’ Silvan haalde zijn schouders op. ‘We hebben een uiteenlopend klantenbestand. Veel verschillende wensen, en wapens het land binnenkrijgen is een eitje, dus doen we ons best om ons aanbod zo breed mogelijk te houden.’

‘Jullie smokkelen over zee?’

Silvan knikte. Hij twijfelde of hij over het smokkelen moest uitweiden, om tijd te rekken, maar hij besloot het niet te doen. Zoals de grote Erasmus ooit zei, Sciunt haec coqui. Dat weten de koks. Als een goochelaar die nooit prijsgaf hoe hij zijn trucs uitvoerde. Het geheim van de smid.

Wapens kwamen op verschillende manieren het land binnen. Veel kwamen uit de Balkan en dat was alleen een risico bij de grenzen van die desbetreffende landen. Wanneer de wagen de Schengenlanden binnenkwam, werd er eigenlijk niet meer gecontroleerd. En bij de grensovergangen daarvoor, waren de douaneambtenaren zo corrupt dat het doodeenvoudig was om ze om te kopen. Wanneer je maar met een stapeltje bankbiljetten zwaaide was alles mogelijk gezien het hongerloontje waar deze mensen voor moesten werken.

Ook bij de haven had David een mannetje in zijn zak. Zelfs in een groot import en export land als Nederland was de douane zo lek als een mandje. Nederland ging ten onder aan zijn eigen bureaucratie, het controleren van de vrachten was bijna alleen maar papierwerk. Slechts één procent van de containers werd fysiek gecontroleerd. Het mannetje van David in de haven zorgde ervoor dat de vrachten van de MC niet bij die ene procent zaten en dat er een handtekening onder het benodigde papierwerk kwam. Het was voor hem een kleinigheidje dat uiteraard rijkelijk beloond werd.

‘Waar blijft hij!?’ Werd er ongedurig gesist.

Silvan zag aan de lichaamshouding van de mannen dat ze nerveuzer begonnen te worden en als hij eerlijk moest zijn stond hij ook niet heel erg lekker. Hij had geen idee waar David bleef, dit was echt niets voor hem.

‘Nemen jullie ons in de zeik?!’ De stem van de man klonk vlijmscherp en wederom richtte hij de loop van zijn wapen op Silvan.

‘Nee, echt niet. David is onderweg, hij kan hier ieder moment zijn!’ Riep hij, terwijl hij defensief zijn handen in de lucht gooide.

‘Dit zijn geen afspraken, godverdomme.’ De man keek schichtig om zich heen, alsof hij bang was dat er ieder moment een interventie van de politie zou kunnen plaatsvinden.

Silvan wist dat het drugsgebruik hun nerveuze gevoel zou versterken. Ze zelfs paranoïde zou maken. Het enige dat hij kon doen was hopen dat David snel kwam, maar dit was al zo buiten zijn karakter om. Silvan voelde de spanning zich vermenigvuldigen per seconde.

‘We maken een afspraak met David. Vervolgens is hij er niet wanneer we hier aankomen en blijkt dat hij een ander mannetje op ons afgestuurd heeft. En ook de wapens waar we eigenlijk voor komen zijn hier niet aanwezig! Zitten jullie verdomme met ons te dollen?!’ Ook de voorste man verloor zijn geduld, dat was wel duidelijk.

De tweede man stond door zijn neus te blazen als een dolle stier. ‘Waar is David?!’ Druppels speeksel vlogen in het rond terwijl hij schreeuwde en zijn pupillen waren inmiddels zo verwijd dat zijn ogen pikzwart leken. ‘Vindt de grote David ons niet belangrijk genoeg om voor uit zijn achterlijke clubhuis te komen?! Is dat hoe hij ons ziet? Minderwaardig? Ik zal hem laten zien met wie hij hier godverdomme te maken heeft!’

Silvan wist dat er niets was dat hij kon doen om deze mannen gerust te stellen. Zij waren duidelijk onder invloed van iets en alles wat hij zou zeggen was olie op het vuur. Ze hadden tenslotte al besloten dat hij niet te vertrouwen was. De biker deed een binnensmonds schietgebedje dat David snel zou komen opdagen, maar dat hij er nog steeds niet was gaf hem een onbehaaglijk gevoel. Zijn neef was uiterst precies en stipt. Hij verwachtte van anderen dat ze hun afspraken nakwamen en zou zelf nooit verzaken.

‘Ik vraag het je nog één keer! Waar is David?!’ De man deed dreigend nog een stap dichterbij en Silvan voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Als hij nu zijn wapen zou trekken dan zouden ze geen seconde aarzelen om hem een kogel door zijn kop te boren. Het zou een directe bevestiging zijn dat hij niet te vertrouwen was. Maar het voelde onnatuurlijk om niet naar zijn wapen te grijpen ter verdediging, nu iemand met zijn pistool op zijn hoofd gericht stond. Hij zat als een rat in de val.

Waarom had hij ook hier met David afgesproken? Waarom hadden ze elkaar niet eerst ergens anders getroffen om vervolgens samen naar de deal te gaan? Of op zijn minst een ander clubmember als rugdekking meegenomen?

Over de antwoorden hoefde Silvan niet lang na te denken. Hij wist precies wat het was. Zijn vader had hem er, voor zijn dood, vaak genoeg voor gewaarschuwd. Het was arrogantie. Overmoed.

Nooit je tegenstanders onderschatten. Wanneer jij dacht dat je er was, was dat het begin van het einde. Hoogmoed kwam voor de val en hoe hoger je klom, hoe makkelijker en harder je viel. Niemand was onverslaanbaar of onsterfelijk. Niets was onverwoestbaar. En vanaf het moment dat je bijna ging geloven dat het wel zo was, was dat het begin van het einde. Iets was de Grieken moeiteloos hadden weten uit te spelen in de oude mythologieën. Het paard van Troje effect.

Volgens zijn vader maakte deze nieuwe generatie zich veel minder druk over de gevolgen. Hoe kon het ook anders? Daar waar hun vaders keihard hadden moeten werken om omhoog te klimmen in de criminele voedselketen, hadden zij de club geërfd. Het was hun nagelaten, in de schoot geworpen. En dat maakte dat bij deze generatie die hebberigheid en status een grotere rol speelden dan orde en respect. Zijn vader had gelijk gekregen. Ze waren overmoedig en die overmoed ging hem nu zijn leven kosten als David niet snel zou komen.

‘Ik neem aan dat jullie ons gecheckt hebben voordat jullie David hebben benaderd? Onze reputatie spreekt voor ons. Dan moeten jullie weten dat wij te vertrouwen zijn. Wij belazeren niemand!’ Silvan deed provocerend een stap in de richting van de mannen waarvan er nog steeds één met zijn wapen op hem gericht stond. Hij hoorde zijn vaders stem in zijn hoofd. Berispend, belerend. Hoe hadden ze zo stom kunnen zijn?

‘Waar is die verdomde David van je dan?!’ Ze bleven de enige vraag stellen, waar ook Silvan geen antwoord op had.

‘Nou?! Waar is hij?!’

‘Wacht, ik probeer hem even te bellen.’ Silvan gooide zijn handen wederom in de lucht en bracht vervolgens heel langzaam zijn hand naar zijn borstzak. Alsof hij wilde laten zien dat hij echt niets geks zou doen. Hij pakte zijn mobiel en zocht in zijn contactpersonen naar het nummer van David. Het was letterlijk één druk op de knop, maar op dit moment voelde het alsof zijn leven ervan afhing.

De telefoon ging over. Een monotone pieptoon, die na een paar seconden genadeloos overging op voicemail. David nam zijn telefoon niet op.

De mannen stonden direct weer op scherp. ‘Jullie besodemieteren ons!’ Schreeuwde de man met zijn wapen en ook de andere man leek steeds minder zeker van zijn zaak.

Silvan zag hun kaak verstrakken en zweetdruppels blonken op hun glimmende voorhoofden. Hij wist precies op welke verschijnselen hij moest letten. Deze mannen waren ongecontroleerd, rusteloos en achterdochtig. Hij moest hier weg zien te komen.

‘Hebben jullie interesse in één van de wapens die ik hier bij me heb? Of willen jullie liever een volgende afspraak maken waar David wel bij aanwezig kan zijn?’ Zocht hij naar een uitweg, maar het was tevergeefs. In een fractie van een seconde zag hij de man met een verwilderde blik in zijn ogen zijn wapen ontgrendelen en Silvan zijn hand schoot instinctief naar zijn eigen wapen. Hij was te laat.

De oorverdovende knallen van het afgevuurde wapen klonken veel verder weg dan ze daadwerkelijk waren. Kogels doorboorden zijn borstkas en het bloed gutste naar buiten. Silvan wankelde, zijn zicht was wazig. Hij hoorde de mannen nog wat schreeuwen en aan hun voetstappen te horen renden ze terug naar hun auto.

Silvan zakte door één been. Het droge zand stoof op als wolk toen hij met één knie hard de grond raakte. De wereld werd langzaam zwart. Hij hoorde de motor van een auto starten, maar het was bijna een surrealistisch geluid. Silvan proefde bloed in zijn mond en hij wist dat het klaar was. Er klonk een doffe plof toen zijn lichaam voorover de zanderige ondergrond raakte.

Twee schoten. Twee kogels hadden hem geraakt in zijn borststreek. Julius Ceasar werd drieëntwintig keer gestoken met dolken. Drieëntwintig keer. En van deze dolksteken, bleek er slechts één dodelijk te zijn geweest. Van alle drieëntwintig steken was het de tweede steek die hem was toegebracht, ook in zijn borst. Precies als de kogel die Silvan zojuist doorboord had. Die fatale kogel.

David was er niet. David was niet gekomen. Het had Silvan zijn einde betekend. Maar zoals Julius Ceasar zelf zei, er was maar één dood die de voorkeur genoot boven alle manieren om te sterven. De onverwachte dood.

Hoofdstuk 1

Sophie snelde door de ziekenhuisgangen op weg naar de eerste hulp. Haar hart klopte in haar keel en ze versnelde haar pas bij het zien van de klapdeuren van de afdeling waar ze moest zijn. Daar stond de vrouw die ze herkende als juf Manon.

‘Sophie van Wageningen?’

Sophie knikte en schudde de vrouw de hand. ‘Waar is ze? Hoe is het met haar?’

De vrouw deed een stap opzij en achter haar op de stoel verscheen een klein blond meisje dat YouTube filmpjes keek op een tablet. Sophie knielde direct naast haar neer en twee blauwe ogen keken naar haar op.

‘Sophie!’

‘Hé meisje, wat heb je ons ontzettend laten schrikken. Hoe is het met je arm?’

‘We hebben net uitslag gekregen van de röntgenfoto’s en het is gebroken. We wachten nu totdat we worden opgeroepen om naar de gipskamer te gaan,’ antwoordde de ietwat gezette juffrouw van Thirza, die inmiddels ook op haar hurken was gaan zitten.

‘Ik mocht een sticker uitzoeken na de foto’s, omdat ik mijn arm zo goed stil kon houden.’ Thirza keek Sophie met een grote onbevangen glimlach aan, maar aan haar gezicht zag je dat ze erg had moeten huilen. Haar ogen waren roodomrand en ze had rode vlekken in haar gezicht.

‘Ik vind je echt een bikkel, lieverd.’ Sophie streek even door de haren van het jonge meisje.

‘Komen papa en mama ook al bijna?’

‘Papa is in het buitenland voor zijn werk hè, maar ik weet zeker dat hij zo snel mogelijk terugkomt.’

‘Ik denk dat als papa en mama er zijn, ik wel wat lekkers mag.’

‘Dat denk ik ook meisje, maar weet je wat? Anders gaan wij zo gewoon vast samen wat lekkers halen.’ Sophie drukte een kus op haar kruin en stond langzaam op. De juf van Thirza volgde haar voorbeeld waarop Thirza direct weer geïnteresseerd naar haar scherm keek.

‘Het spijt me dat ik u gebeld heb. Ik kreeg helemaal niemand te pakken en u stond ook als noodnummer opgegeven.’

‘Dat is niet erg, ik vind het fijn dat u gebeld heeft. En dat u zo adequaat gehandeld heeft door er direct naar te laten kijken. Hoe is het precies gebeurd?’

‘Ze viel van het klimrek. Ze schreeuwde het uit van de pijn en hield haar arm in een hele onnatuurlijke houding. Mijn collega is direct met haar naar de huisartsenpraktijk naast de school gelopen, terwijl ik Thirza haar ouders probeerde te bellen. De arts daar gaf aan dat er sowieso foto’s gemaakt moesten worden, dus nadat ik niemand te pakken kreeg, heb ik u gebeld en ben ik vast met haar naar het ziekenhuis gereden. Ik heb wel voicemailberichten bij beide ouders achtergelaten.’

‘Dank u wel in ieder geval, voor jullie snelle handelen. Thirza’s vader zit in Antwerpen voor zijn werk en Thirza haar moeder weet ik niet. Daar heb ik zelf nooit zo heel veel contact mee, maar ik ga er eigenlijk vanuit dat zij ook aan het werk is. Ik heb ook Chris zijn voicemail ingesproken en weet zeker dat hij zo snel mogelijk terug naar Nederland komt als hij het hoort. Hij zal zo wel terugbellen.’

‘Is er hier nog iets dat ik voor u of Thirza kan betekenen? Anders ga ik zo terug naar school. Mijn collega heeft de klas overgenomen, maar de kinderen zijn natuurlijk ook allemaal geschrokken van het voorval op het plein, dus dan kan ik ze vertellen dat het goed gaat met Thirza.’

‘Natuurlijk. Helemaal goed, ik wacht hier met haar tot..- Sophie haar woorden werden overstemd door de stem van Melissa.

‘Thirz!’ Ze klonk paniekerig en dook direct naast haar dochter neer. ‘Oh meisje toch! Heb je veel pijn?’

‘Mama!’ Blij keek Thirza op van haar scherm. ‘Het doet wel pijn en ik mag niet bewegen, maar dat kan ik ook helemaal niet. Zo meteen mag ik zelf een kleur uitkiezen van mijn gips.’

‘Oh lieverd, mama is zo geschrokken!’ Melissa drukte een kus op het hoofd van haar dochter en toen ze opstond zag Sophie de tranen in haar ogen. ‘Het spijt me zo dat ik niet bereikbaar was,’ snikte ze verontschuldigend naar de juf. ‘Ik zat in een belangrijke vergadering en had mijn geluid op stil. Dit zal echt nooit meer gebeuren. Ik heb direct teruggebeld naar school toen ik het bericht hoorde en de directrice vertelde me dat jullie hier naar de eerste hulp waren.’

‘Geen probleem.’ Manon pakte even de bovenarm van de geschrokken moeder vast en knikte bemoedigend. ‘Dit kan iedereen gebeuren. Gelukkig heeft u een bikkel van een dochter.’

Melissa draaide zich om en keek Sophie dankbaar aan. Een blik die Sophie nog niet eerder van haar gezien had.

‘Dank je wel, dat je zo snel gekomen bent. Je bent heel lief voor Thirza vertelt ze altijd. Wat zei Chris?’

‘Ik heb hem nog niet te pakken gekregen. Maar zowel Manon als ik hebben zijn voicemail ingesproken, dus hij zal zo wel bellen.’

‘Chris kennende laat hij alles vallen in Antwerpen, om de eerste trein terug te pakken.’

‘Hij is met de auto die kant op. Maar hij zal inderdaad wel snel komen.’ ‘O, sorry, dat was een aanname. Normaal ging hij altijd met de trein zodat hij onderweg nog op zijn laptop kon werken.’

‘Mama en Sophie, blijven jullie allebei bij mij vandaag?’ Twee glinsterende ogen keken naar boven en Melissa en Sophie konden niet anders dan glimlachen.

‘Weet je wat we doen, lieverd? Mama gaat met jou mee de gipskamer in, en dan ga ik gewoon even iets lekkers voor ons allemaal halen, zoals je graag wilde.’

‘Dank je wel, Sophie.’ Klonk het bijna geluidloos uit de mond van Chris zijn ex, terwijl ze haar hand even op Sophie haar schouder legde. ‘Ik waardeer dit echt heel erg.’

Sophie zag in haar ogen dat ze het meende. ‘Alles voor dat meisje. Jij en Chris hebben echt een geweldige dochter.’

‘Volgens mij hebben jullie het hier helemaal onder controle. Ik ga weer terug naar school. Mag juf Manon de tablet weer meenemen, lieve Thirza?’

Thirza knikte en gaf de tablet aan haar juf, die haar even over haar hoofd aaide.

‘Je bent een heel stoer en moedig meisje en juf gaat dat nu op school vertellen aan je vriendjes en vriendinnetjes.’ De vrouw stopte de tablet in haar tas en gaf Melissa en Sophie een hand.

‘Sterkte.’ Daarna richtte ze zich tot Melissa. ‘Zou je mij vanavond misschien een berichtje kunnen sturen over hoe het met haar gaat? Dat zou ik wel fijn vinden.’

‘Vanzelfsprekend. En jij heel erg bedankt voor de goede zorgen.’ Melissa liet zich op de stoel naast haar dochter zakken terwijl de juf van Thirza door de klapdeuren naar buiten liep. Sophie pakte haar telefoon om te kijken of ze iets van Chris gehoord had.

‘Al bericht?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee nog niets. Hij zal het nog niet gehoord hebben. Zal ik even koffie met iets lekkers halen?’ Thirza legde haar hoofd tegen de arm van haar moeder aan.

‘Dat is lief van je. Gek eigenlijk, dat je nu ook een belangrijke rol in het leven van mijn dochter hebt, maar we elkaar nog nooit op deze manier gesproken hebben.’

‘Dat moeten we dan in de toekomst maar anders doen,’ glimlachte Sophie. Melissa zei wat Sophie dacht. Hoe vreemd was het om elkaar nooit echt te spreken, terwijl je zo’n grote verbindende factor had?

Toen Sophie een relatie kreeg met Chris stond hij helemaal niet op goede voet met zijn ex-vrouw. Melissa bleek tijdens hun relatie ontrouw te zijn geweest en Chris kon hier niet overheen stappen. Het maakte hem lange tijd woest. Daardoor had Sophie een heel eenzijdig beeld van Melissa gevormd, maar ze begreep ook dat haar keuzes die hun einde betekend hadden, niet compleet definieerde hoe ze echt was. Chris was ook ooit verliefd op haar geworden en van haar gaan houden, dan kon ze niet alleen maar vreselijk zijn toch?

Inmiddels was het contact tussen Chris en Melissa omwille van hun dochtertje hersteld, maar Sophie had Melissa eigenlijk nog nooit echt ontmoet. Alleen gezien, vluchtig vanuit de auto bij het thuisbrengen van Thirza. Maar het moest voor een moeder toch ook wel heel fijn zijn om te weten wie er vrijwel ieder weekend bij jouw dochter was? Wie de vrouw was waar jouw jonge dochter een band mee aan het opbouwen was? Misschien moesten ze dit dus inderdaad maar veranderen in de toekomst, al bleef het een gek gegeven dat er een ongeluk nodig was voor dit soort inzichten.

‘Thirza vertelde dat je haar altijd voorleest voordat ze gaat slapen.’ ‘Dat klopt.’ Sophie kreeg lichte blosjes op haar wangen, het kleine blonde meisje waar ze zo gek op was geworden, vertelde dus over haar aan haar moeder. Sophie schonk Melissa een ongemakkelijke glimlach, maar zag Melissa haar gezichtsuitdrukking veranderen.

‘Wat is er?’ vroeg ze enigszins verbaasd, terwijl ze haar hoofd omdraaide om te zien wat Melissa haar blik gevangen had. Benieuwd waar haar plotse geschokte gezichtsuitdrukking vandaan kwam.

Toen voelde ze haar hart een slag overslaan en haar lunch van die middag zocht zijn weg naar boven. Door de klapdeuren van de SEH liep de man naar binnen waarvan ze dacht dat hij 200 kilometer verderop zat.

‘Chris?’ Sophie keek hem verbouwereerd aan en was heel even compleet uit het veld geslagen. Een nerveus gevoel bekroop haar en nam langzaam bezit van haar lichaam. Alsof haar hoofd vol watten zat en haar lijf van slap elastiek gemaakt was, terwijl haar lunch dreigend rondjes buitelde in haar maagstreek. Alles in haar lijf schreeuwde dat dit niet goed was en haar gejaagde hartslag nam toe per seconde.

‘Hoe is het met haar?’ hoorde Sophie hem zacht zeggen terwijl hij zich in een paar grote passen bij hen gevoegd had. Zijn blik stond ongerust en hij ontweek angstvallig ieder oogcontact dat Sophie initieerde. Chris knielde naast zijn dochter neer, die door alle ontlading langzaam aan het wegdommelen was tegen haar moeders schouder aan en hij legde zijn hand op haar been.

‘Ze slaapt. Haar arm is gebroken, maar het gaat. Wat doe je hier, Chris?’ Melissa keek hem strak aan.

‘Ik kon niet wegblijven,’ antwoordde hij zacht.

‘Dat snap ik, maar waar kom je in vredesnaam vandaan? Je zat toch in Antwerpen?’

Sophie hoorde Melissa praten, maar het klonk heel ver weg. De wachtruimte begon te draaien. Er waren zoveel dingen die ze wilde vragen en zeggen, maar ze kreeg geen woord over haar lippen.

‘Sooph, ik.. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen..’

Zelfs zijn stem klonk anders. Bijna alsof het door een vervormer gehaald was.

‘Wat moet zeggen?’ vroeg Sophie fluisterend, maar ze wist eigenlijk helemaal niet of ze wel klaar was voor het antwoord.

‘Lieve Sooph, ik.. Het spijt me zo..’

‘Wat spijt je, Chris?’ vroeg ze, nu iets harder.

Melissa's gezicht stond nog steeds vol ongeloof en ze had haar hand voorzichtig over het oor van Thirza gelegd.

‘Ik was niet in Antwerpen.’ Klonk er schoorvoetend en Chris kon haar nog steeds niet aankijken.

‘Zover was ik zelf inmiddels ook wel. Ik had niet verwacht dat je ineens superkrachten gekregen had en hierheen bent komen vliegen. Maar waar was je wel, Chris?!’

‘Dit is niet de plek. Zullen we alsjeblieft straks thuis praten?’

‘Chris, waar was je?!’

Chris kreeg geen kans om antwoord te geven want Thirza haar naam werd geroepen door een arts die net de wachtkamer in was komen lopen. Melissa stond op en tilde haar dochter heel voorzichtig op uit de rode metalen stoel, terwijl Thirza haar waterige oogjes langzaam opendeed.

‘Papa?’ Klonk een heel zacht stemmetje vanaf Melissa haar schouder. ‘Ja lieverd, papa is er. Ik ga ook met je mee naar binnen.’

Hij draaide zich om en keek Sophie schuldig aan. ‘Alsjeblieft Sooph, laten we zo praten. Ik ga eerst met Thirza mee.’ Hij snelde achter Melissa en zijn dochter aan de gipskamer in, Sophie totaal in de war achterlatend.

Hoofdstuk 2

‘Godverdomme!’ Sophie sloeg zo hard tegen de snoepautomaat aan dat de Snickers, die was blijven steken, er alsnog uit viel.

‘Soms heeft dat ding inderdaad even een stoot nodig, ja. Maar dat is vast niet de reden dat je je agressiviteit loslaat op onze automaat?’ De warme stem van haar beste vriend herkende ze uit duizenden.

Sophie draaide zich om en liet zich dankbaar in zijn armen vallen.

Marc zijn zonnebanktint stak mooi af bij zijn witte doktersjas en zijn zwarte haren zaten niet zo strak in de gel als normaal. Waarschijnlijk kwam hij net uit de OK, waar hij zijn operatiemuts gedragen had.

‘Wat is er, Sooph? Je klonk onwijs gejaagd, toen je belde. Wat doe je in het ziekenhuis, je hebt toch niets?’ Marc klonk bezorgd.

Sophie schudde haar hoofd en opende haar mond om iets te zeggen, maar de brok in haar keel stond dat niet toe. Ze wist dat als ze nu zou gaan praten, ze haar tranen niet zou kunnen bedwingen.

‘Sooph, wat is er? Is er iets met Kate?’ Marc zijn blauwe ogen stonden zorgelijk. Ondanks dat hij de meest nuchtere en luchtige persoon was die Sophie kende, kon hij zich ook ineens opwerpen als een bezorgde vaderfiguur wanneer het ging om zijn twee vriendinnen.

Sophie en Kate hadden elkaar tijdens hun studie leren kennen en het duurde niet lang tot de twee jonge vrouwen een innige vriendschap opbouwden. Ondanks hun verschillende karakters. Sophie, de ietwat chaotische romanticus met haar lange blonde lokken. Die zelfs met al het dood en verderf waar ze dagelijks mee geconfronteerd werd nog altijd geloofde in de goedheid van de mens en in echte liefde.

Kate was juist gestructureerd, tot op het dwangmatige af, en de cynische en sceptische rechercheur met haar kastanjebruine krullen stak dan ook regelmatig de draak met de romantische kant van Sophie. Kate zelf had door haar werk en traumatische gebeurtenissen in haar verleden een muur opgetrokken en liet maar weinig mensen door haar harde buitenkant heen prikken.

Marc werkte al jaren als operatieassistent in het nabijgelegen ziekenhuis. Hij had Kate en Sophie ontmoet tijdens één van hun eerste moordzaken. De ooggetuige lag in het ziekenhuis, op de afdeling waar Marc toen nog coassistent was. Tijdens de vele bezoeken aan het ziekenhuis, leerden de vrouwen Marc kennen en er was direct een klik.

Kate en Sophie waren op dat moment net samen een eengezinswoning ingetrokken. Tijdens hun studie deelden de ijverige en ambitieuze jonge vrouwen samen een studentenkamer en dit was hun zo goed bevallen dat, toen ze beiden werk kregen bij hetzelfde politiekorps, ze besloten hadden om echt samen te gaan wonen. Toen de vrouwelijke rechercheurs Marc leerden kennen was hij op zoek naar een andere woonruimte. De flat waarin hij woonde zou gesloopt worden vanwege een nieuwbouwproject en Kate en Sophie boden hem aan om bij hen in te trekken. Ze hadden ruimte genoeg en hadden alle drie een baan waarbij ze toch heel weinig thuis zouden zijn.

Dat was nu zeven jaar geleden. De mensen die op de meest onverwachte momenten in je leven kwamen, bleken soms de mensen waar je niet meer zonder zou kunnen. Er had zich een, voor andere mensen ietwat ondoorgrondelijke vriendschap ontwikkeld.

Het laatste jaar was er veel veranderd. Zowel Sophie als Kate hadden inmiddels een relatie, en waren daardoor een stuk minder thuis dan voorheen. Toch deed dat geen afbreuk aan de band tussen de drie vrienden. Vriendschap was investeren. Iets waar ze zich alle drie heel bewust van waren, maar toch eigenlijk nooit moeite voor hoefden te doen.

‘Sooph, wat is er nou? Praat met me. Gaat het om Chris? Is er iets gebeurd in Antwerpen?’

‘Hij is niet in Antwerpen,’ antwoordde ze zacht.

‘Niet in Antwerpen? Hoe bedoel je, hij was toch weg voor zijn werk?’ Marc keek haar niet begrijpend aan en Sophie voelde haar ogen zich vullen.

‘Ik denk dat ik hem kwijtraak, Marc.’

Aan Marc zijn gezicht zag ze dat hij er steeds minder van leek te begrijpen. Maar hoe kon dat ook anders? Ze begreep het zelf niet eens. Waar was Chris geweest? Waarom loog hij tegen haar? Alle zekerheden, waarvan zij dacht dat het zekerheden waren, leken ineens als zand tussen haar vingers door te glippen. Ze wist zelf eigenlijk niet eens goed wat haar nu net overkomen was.

‘Je moet echt even bij het begin beginnen, lieverd. Ik begrijp er niets van.’ Marc streek een pluk van haar lange blonde haren uit haar gezicht en trok haar mee naar een rij rode metalen stoeltjes, die de steriele ziekenhuisgang nog van enige kleur voorzagen. Hij zette haar op een stoel en ging naast haar zitten. ‘Waar was Chris dan, als hij niet in Antwerpen was?’

Sophie haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet. Ik weet eigenlijk niets, hij wil zo met me praten.’

‘Waar is hij nu?’

‘Bij de SEH. Thirza was van het klimrek op school gevallen en heeft haar arm gebroken. Omdat ze Chris en Melissa allebei niet te pakken kregen, ben ik gebeld. Vlak na mij kwam Melissa ook het ziekenhuis binnen. Ik had Chris zijn voicemail ingesproken omdat ik dacht dat hij in het buitenland zat. Nog geen half uur later stond hij ook op de eerste hulp.’

‘En hij heeft niet gezegd waar hij wel was?’

Sophie schudde haar hoofd en veegde snel een traan uit haar ooghoek. ‘Nee, ze werden de gipskamer in geroepen en daar zijn ze nu met Thirza. Maar je had zijn gezicht moeten zien, Marc. Hij kon mij niet eens aankijken en stotterde schuldig wanneer ik hem vragen stelde. Hij heeft tegen me gelogen. Hij is twee dagen weggeweest en ik weet niet eens waar hij was.’ Sophie haar stem trilde en ze voelde zich licht in haar hoofd. Uit alle macht probeerde ze haar tranen te bedwingen.

‘O, lieverd toch.’ Marc sloeg een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. De geur van desinfectiemiddel drong Sophie haar neus binnen. ‘Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.’

Sophie legde haar hoofd tegen zijn schouder. Marc zijn troostende woorden hielpen al, ondanks dat hij niet wist wat hij moest zeggen. Alleen zijn aanwezigheid was genoeg.

‘Sooph?’ Bij het horen van Chris zijn stem vermenigvuldigde het formaat van de bal in haar maag zich met honderd. Ze richtte haar blik op en keek recht in de ogen die ze zo goed kende, maar nu eigenlijk niet herkende.

De lichtblauwe blouse die hij droeg, had zij nog voor hem gestreken voordat hij hem in zijn koffer deed en zijn bovenste twee knoopjes stonden nonchalant open, anders dan hoe hij hem naar zijn werk droeg. Aan de lengte van zijn stoppels kon ze zien dat hij zich de afgelopen twee dagen ook niet had geschoren. Iets waar hij normaal heel precies in was wanneer hij moest werken. Hij kwam overduidelijk niet net van de conferentie in Antwerpen, waar hij zogenaamd geweest zou zijn.

Gespannen en schichtig vermeed hij haar blik, terwijl hij nerveus aan de riem van zijn donkere spijkerbroek plukte. Ze bedacht zich dat Melissa haar net nog vertelde dat hij altijd met de trein naar België ging, zodat hij onderweg nog kon werken. Dit had Sophie ook al een paar keer meegemaakt, dus hoe kon het dat ze er geen vraagtekens bij stelde toen hij dit keer met zijn auto ging? Ze had deze man blind vertrouwd. Ten onrechte.

‘Kunnen we praten?’

Marc stond op en drukte een kus op de kruin van Sophie. ‘Ik ga naar mijn afdeling, bel je me als je me nodig hebt? Mijn dienst zit er bijna op.’

Sophie knikte en toen Marc wegliep richtte ze zich tot Chris. ‘Waar wil je praten?’

‘Het liefst thuis. Wil je met me mee?’

Sophie haalde haar schouders op. ‘Dat ligt eraan.’

‘Waaraan?’

‘Of er nog echt iets te praten valt. Ik wil eerst weten waar je was.’

‘Kom op, Sooph. Niet hier.’

‘Ik zou niet weten waarom niet. Ik ben hier niet om jouw leven makkelijker te maken, Chris. Je kunt me gewoon vertellen waar je was, en dan beslis ik of het nog zin heeft om mee te gaan naar je huis.’

‘Sooph, alsjeblieft.’ Chris liet zich op de stoel naast Sophie zakken en legde zijn hand op haar been. Sophie duwde zijn hand weg en keek hem indringend aan.

‘Waar ben je de afgelopen twee dagen geweest, Chris?! Ik denk dat ik wel recht heb op die waarheid. Ik ga helemaal nergens met jou naartoe, voordat je me die gegeven hebt.’

Chris zuchtte en keek ontwijkend naar de snoepautomaat, waar Sophie zojuist een snack uit had gehaald. Het besef leek zich langzaam te ontvouwen, dat hij geen andere keus had dan de waarheid te vertellen.

‘Ik zat in hotel “Meerzicht”.

‘Met wie?’ Sophie klonk veel sterker dan ze zich voelde. De adrenaline kolkte door haar aderen en de brok in haar keel deed pijn.

‘Sophie, alsjeblieft, laten we naar huis gaan.’

‘Ik ga nergens heen met jou. Met wie was je daar?’

‘Met Esther.’

De wereld begon te tollen voor haar ogen. Haar hoofd en hart bonkten, ze voelde zich duizelig en probeerde gal weg te slikken dat zich vanuit haar maag een weg naar boven zocht. In een waas greep ze de koude rand van het rode metalen stoeltje vast.

‘Sooph? Gaat het?’

Chris zijn stem klonk heel ver weg en Sophie probeerde het beeld van hem en Esther uit haar hoofd te bannen. Het lukte niet. Hoe kon hij haar dit aandoen? Hoe had ze dit niet kunnen zien?

‘Esther dus,’ concludeerde ze zacht.

‘Sooph, alsjeblieft. Laten we naar huis gaan, dan kunnen we in alle rust praten.’ Chris keek naar een groepje coassistenten die al kletsend langsliepen.

‘De enige reden dat ik nog naar jouw huis kom, is om mijn spullen op te halen.’ Het verbaasde Sophie dat haar stem zo ijzig kalm klonk. Zo anders dan ze zich voelde.

‘Sooph, het stelt niets voor. Echt niet. Ik hou van jou.’

Sophie schudde haar hoofd en stond op. ‘Die woorden neem je terug, Chris. Je kunt niet tegen me zeggen dat je van me houdt, na wat jij hebt gedaan. Als je die woorden nu zo makkelijk uitspreekt na wat jij geflikt hebt, dan doet me dat me afvragen of je ze ooit gemeend hebt.’

‘Dat is niet eerlijk. Je weet wat ik voor je voel.’

‘Ik weet helemaal niets meer. Het enige dat ik weet is dat jij de afgelopen twee dagen, en wie weet wanneer nog meer, doorgebracht hebt met je nieuwe collega in een hotel. Was het een mooie kamer? Had de kamer een bad?’

‘Sooph.’

‘Houd op met je ge-Sooph. En rot op met je gekwelde puppyogen. Ik kan daar helemaal niets mee Chris. Hoe was ze? Hoe neukt ze?’

‘Sophie, stop hiermee, je maakt jezelf gek.’

‘Ik maak mezelf gek? Nu wordt ie mooi. Daar heb jij natuurlijk helemaal geen hand in? Ik ben verdomme als een gek naar het ziekenhuis gereden, omdat ik gebeld werd dat jouw kind van het klimrek gevallen was en er foto’s gemaakt moesten worden van haar arm. Dat ze jou en Melissa niet te pakken kregen. Terwijl jij verdomme gewoon ergens met één of andere slet op een hotelkamer ligt? En nu maak ik mezelf gek?’

‘Ssst, Sooph, laten we alsjeblieft thuis verder praten.’ Chris keek gegeneerd om zich heen, ondanks dat er vrijwel niemand door de ziekenhuisgang liep.

‘Ik ga helemaal nergens heen met jou. Ik word al misselijk bij de gedachte.’

‘Het betekende niets. Echt niet.’ Chris keek haar machteloos aan en pakte haar bij haar bovenarm vast, waarna ze zich wederom lostrok.

‘Blijf van me af.’ Siste Sophie ziedend.

‘Ik hou alleen van jou. Ik wil helemaal niemand anders, dit was gewoon..’

‘Gewoon wat, Chris? Gewoon wat?’

‘Ik weet het ook niet. Lust, spanning? Ik weet het niet, het is gewoon gebeurd. Het spijt me echt verschrikkelijk.’

‘Het is gewoon gebeurd? Serieus? Het is niet alsof je per ongeluk in een dronken bui met een ander gezoend hebt in de kroeg of zo. Je hebt verdomme twee dagen met haar doorgebracht in een hotel! Ga alsjeblieft niet verkondigen dat dat gewoon gebeurde, dat is gepland.’

Chris schudde radeloos zijn hoofd en woelde zijn hand machteloos door zijn donkerblonde haren. ‘Het spijt me zo. Ik heb je nooit willen kwetsen, maar we zijn allebei druk met ons werk, en zien elkaar veel minder de laatste tijd. En Esther is..’ Hij zuchtte. ‘Ik weet het gewoon

niet, sorry. Zij was er wel, en er was veel spanning tussen ons op de werkvloer de laatste tijd. Maar meer dan spanning is het echt niet, ik voel niets voor haar.’

‘Je voelt duidelijk ook niet genoeg voor mij, Chris. En kom alsjeblieft niet aan met dezelfde smoesjes als die Melissa jou verkocht heeft tijdens haar affaire. Jij hebt me altijd gezegd dat dat het alleen nog maar pijnlijker maakte, en nu doe je precies hetzelfde.’

Chris sloeg zijn ogen neer. ‘Ik kan ook niets zeggen om het beter te maken, dat weet ik. Ik wilde niet dat je er op deze manier achter zou komen, maar toen ik het voicemailbericht van jou en Manon hoorde werd ik gek. Ik moest naar mijn meisje toe, ondanks dat ik wist wat dat ik dan met de billen bloot ging. Ik had het je echt anders moeten vertellen, het spijt me.’

‘Je had het gewoon niet moeten doen. Punt. Was bij me weggegaan, dan had je vrij spel gehad en had je legaal alles kunnen pakken wat los en vast zit. Maar nee, je hebt mij gewoon als een of andere debiel ernaast gehouden. Voor de momenten dat je even gezinnetje wilde spelen met je dochter erbij. Je hebt gewoon twee levens geleefd.’

‘Dat is niet waar, dit is echt niet eerder gebeurd.’

‘Chris, rot op met je leugens. Deze dingen bouwen zich op. Je gaat niet ineens twee dagen met iemand naar een hotel omdat er wat spanning was op de werkvloer, daar gaan dingen aan vooraf. En hoeveel er aan vooraf is gegaan hoef ik niet eens te weten, de uitkomst is namelijk hetzelfde. Wij zijn klaar.’

Chris pakte weer haar arm vast, maar ze negeerde zijn gekwelde blik.

‘Ga naar Esther, of waar je dan ook maar heen wil, maar ik ga naar jouw huis. Zonder jou. Ik pak al mijn spullen in, en wanneer ik de deur achter mij dichttrek, gooi ik jouw huissleutel door je brievenbus. Ik wil je niet meer zien.’

‘Sophie, geef me een kans om het goed te maken. Alsjeblieft, dit meen je niet echt.’

‘Moet jij eens opletten.’ Kwaad trok ze zich los uit zijn grip en stapte in ferme pas richting de uitgang.

Hoofdstuk 3

‘Sushi, voor mijn lieve harde werker.’ Dean kwam het kantoor binnenlopen. Hij zette een tas van de afhaaljapanner op het bureau en gaf zijn vriendin een zoen.

Kate keek hem dankbaar aan en maakte de tas open. ‘Oeh, dragon rolls, mijn favoriet.’

‘Ben je al verder met je verslag?’ Dean trok zijn jas uit en hing hem aan de kapstok.

Kate bekeek hem van top tot teen. Ze werkten al drie dagen langs elkaar heen en ze had hem gemist. Dean zijn shirt zat strak gespannen om zijn gespierde bovenarmen. Hij keek haar even aan met zijn donkere ogen en glimlachte alsof hij doorhad dat hij bekeken werd, waardoor de kuiltjes in zijn wang zichtbaar werden. Hij liep achter Kate langs en bukte om haar vast te pakken.

Langzaam zoende hij haar in haar in de ronding van haar slanke hals en zijn stoppelige baard kietelde haar. Kate draaide zich op haar bureaustoel om naar de man achter haar en pakte hem bij zijn achterhoofd vast om richting haar gezicht te trekken. Vervolgens zoende ze hem vol overgave.

‘Ik heb je gemist.’ Dean zijn stem klonk hees.

‘Hoe kan ik het goedmaken?’ Kate keek hem flirterig aan en ze voelde zijn warme adem op haar gezicht.

‘Jij bent zo creatief, ik weet zeker dat je wel iets bedenkt,’ grijnsde Dean speels en hij liet zijn vingers over haar gezicht glijden, langs haar hals en over haar borsten. Daar liet hij zijn hand rusten.

Kate legde haar hand op die van hem. ‘Zo kan ik me niet concentreren, rechercheur De Jong.’

‘Concentratie is ook zo overschat,’ antwoordde hij zacht terwijl hij haar weer langzaam in haar nek zoende. Kate kon een licht gekreun niet onderdrukken.

Op dat moment maakte haar computer het onmiskenbare geluid van een binnenkomende mail.

‘Shit.’ Kate draaide haar bureaustoel weer richting haar computer en liet behendig haar lange acrylnagels over het toetsenbord gaan.

Dean observeerde haar. Hij vond haar juist mooi nu ze die uiterst geconcentreerde blik in haar groene ogen had en haar kastanjebruine krullen glommen door het licht van het beeldscherm. Ze keek even glimlachend naar hem op en haar krullen dansten mee op de schouders van haar pastel paarse blazer.

‘Heb jij zelf geen werk te doen?’

‘Nope, ik ben helemaal vrij vanavond.’ Dean liet zich zuchtend op de bureaustoel van Sophie vallen, die zich naast Kate haar bureau bevond.

De stoel piepte hinderlijk wanneer er iemand op ging zitten. Kate vond dat het ding zijn beste tijd gehad had, maar Sophie kon er geen afstand van doen. Ze vond de sentimentele waarde groter dan het ergonomische voordeel en wilde niets weten van een nieuwe bureaustoel. Weet je wel hoeveel moordzaken ik heb afgerond, terwijl ik op deze stoel zat? Wuifde ze Kate haar goedbedoelde adviezen weg, terwijl haar vriendin lachend met haar ogen rolde.

Kate en Sophie deelden samen een kantoor. Naast samen wonen, ook intensief samen werken beviel de beide vrouwen nog steeds erg goed. Ze waren als een geoliede machine, compleet op elkaar ingespeeld.

Dean en Kate hadden elkaar leren kennen op de werkvloer. Hij was ook moordzaken rechercheur bij hetzelfde korps, maar leidde een ander rechercheteam dan de vrouwen. Dean had al jaren de oude rot in het vak, Wim Adriaanse, als zijn partner.

‘Maar met wie zit je zo ijverig te mailen? Gaat het nog over het verslag van die kroongetuigen?’

‘Ja, de officier van justitie mailde me. De rechtszaak komt eraan, of ik alle getuigenverklaringen nogmaals met haar wil doornemen.’

Dean stond op en pakte de tas uit, die hij vlak daarvoor op Kate haar bureau had neergezet. ‘Werk jij maar even door, dan maak ik ondertussen een bordje voor je. Wasabi en Sojasaus?’

‘Heerlijk,’ glimlachte Kate, waarna ze haar typewerk vervolgde.

Dean liep naar de koffiekamer en kwam terug met twee schoteltjes. Hij vulde het schoteltje met wat sushi en zette deze voor Kate neer. Ze keek dankbaar even op. Ook voor zichzelf vulde hij een schoteltje en nam weer plaats op de bureaustoel van Sophie. Kate hoefde niet eens op te kijken om dat te weten, het gepiep van de stoel verraadde het.

Het kantoor van de vrouwen was warm en knus, maar toch erg georganiseerd. Dat was Kate haar inslag. Kate had het nodig dat de dingen om haar heen geordend waren. Het hielp haar functioneren. Hoewel er een periode was geweest dat die eigenschappen bijna dwangmatig werden, had ze haar innerlijke rust helemaal teruggevonden sinds zij en Dean samen waren. Hij maakte haar rustig en Kate ervaarde een kalmte van binnen die ze eigenlijk niet kende. Haar liefdesgeluk maakte dat ze de teugels ook kon laten vieren en niet altijd meer teruggreep op orde en structuur.

De plantjes op de vensterbank en grote kamerplant in de hoek, waren Sophie haar verdiensten. Zij hield ervan om het ergens huiselijk en gezellig te maken, ook al was het een kantoor van de moordzakenrecherche. Zo hielden de vrouwen de boel in balans.

Kate pakte haar twee stokjes op, om een stukje sushi in haar mond te stoppen en schrok op van Dean zijn telefoon.

‘Met Dean de Jong.’ Hij slikte snel zijn hap door. ‘Hé Jacq!’

Kate keek verbaasd zijn kant op. Jacqueline was de receptioniste van het grote multifunctionele recherchegebouw waar hun afdeling en kantoor zich bevond op de eerste verdieping. Ze was een kleurrijke vrouw, die inmiddels een begrip was bij eenieder op de werkvloer.

Jacqueline bracht vrolijkheid, humor en vooral leven in de brouwerij. Een dag niet gelachen betekende een dag niet geleefd, dat was overduidelijk haar mantra.

‘Ja hoor, ik ben nog steeds in het gebouw. Maar wie is zij dan?’ Deans wenkbrauwen fronsten. ‘Nee, dat is goed, ik kom er direct aan.’ Hij drukte zijn telefoon weg en stond op, maar niet zonder nog snel een stukje sushi in zijn mond te stoppen.

‘Wat was er?’ Kate haar nieuwsgierigheid was geprikkeld.

‘Ik moet naar beneden, er staat een vrouw voor me bij de balie.’

‘O, toe maar. Een vrouw?’ klonk Kate plagerig, maar Dean zijn blik was bloedserieus.

‘Ze zegt dat ze ontsnapt is, dat ze tegen haar wil vast werd gehouden. En dat ze alleen maar met mij wil praten, omdat ze mijn naam heeft gehoord en weet dat ik betrouwbaar ben. Jacq zei dat ze er nogal verwilderd en verward uitziet.’

Dean liep naar de kantoordeur en ook Kate stond direct op. ‘Ik ga met je mee.’

Jacqueline had niets te veel gezegd, de jonge vrouw zag er inderdaad verwilderd uit. Haar zwarte haren zaten alle kanten op en plakten in haar gezicht. Ze had een angstige blik in haar ogen en er zaten scheuren in haar spijkerbroek. Met trillende handen bracht ze het glaasje water, dat Dean haar net gegeven had, naar haar mond en ze nam dankbaar een slok.

‘Kun je me vertellen wat je hier komt doen? En misschien belangrijker nog, waar je vandaan komt?’ vroeg Dean haar voorzichtig.

De vrouw nam nog een slokje van haar water en schraapte haar keel. Ze opende haar mond om wat te zeggen, maar het kostte haar duidelijk moeite.

‘Neem je tijd. Doe rustig aan, hier ben je veilig,’ sprak Kate haar bemoedigend toe.

De vrouw knikte. ‘Ik weet gewoon niet zo goed waar ik moet beginnen,’ antwoordde ze met een krakerige stem.

‘Dat is niet erg. Als wij je nou vragen stellen, en je deze gewoon rustig probeert te beantwoorden. Zou dat helpen?’

Weer knikte de vrouw.

‘Wat is je naam? Laten we daarmee beginnen.’

‘Ik heet Louise. Louise van Bos.’

‘Oké Louise. Ik ben rechercheur Dean de Jong, en dit is rechercheur Kate Verbeek. Je hebt aan onze receptioniste verteld dat je ontsnapt bent. Aan wie ben je ontsnapt?’

De vrouw haar lip begon te trillen en ze sloeg haar ogen neer. Het viel Kate op dat er zich blauwe plekken rondom haar polsen hadden gevormd, alsof iemand haar stevig vastgehouden had.

‘Neem eerst nog maar even een slokje water,’ sprak Kate meelevend.

Louise van Bos knikte weer en bracht met bevende handen het water naar haar mond. Gulzig nam ze een slok.

‘Hebben ze je lang vastgehouden?’

Bijna onzichtbaar haalde ze haar schouders op. ‘In het begin telde ik de dagen nog,’ klonk er zacht. ‘Maar na een tijdje kon ik het niet meer tellen. Ik weet niet hoelang ik weg ben geweest, maar het was heel lang.’

‘Waar hielden ze je vast?’

‘We sliepen in oude caravans. Die stonden bij hen op het terrein.’

‘We?’ Dean keek verrast. ‘Bedoel je dat er meer vrouwen zijn zoals jij?’

‘Veel meer.’

Dean en Kate wisselden een veelbetekenende blik uit. Dit kon weleens grootser en veelomvattender zijn dan ze op voorhand hadden gedacht.

‘En door wie worden deze vrouwen vastgehouden?’

De gehavende jonge vrouw gaf geen antwoord. Ze keek naar de beveiligingscamera’s aan het plafond en liet haar blik schichtig over het spiegelraam schieten.

‘Hier ben je veilig.’ Kate legde even haar hand op die van Louise. ‘Niemand kan je hier iets doen.’

‘Ik weet het gewoon niet,’ antwoordde ze zacht.

‘Je vertelde dat je mijn naam hebt gehoord.’ Begon Dean. ‘En dat ik te vertrouwen ben. Van wie heb je dat vernomen? Waar heb je mijn naam gehoord?’

Louise van Bos sloeg haar ogen neer. ‘Soms luisterde ik naar de gesprekken die de mannen met elkaar voerden. Een van de mannen heeft een tijd vastgezeten op verdenking van wapenhandel. Hij is gearresteerd door u.’

‘Heeft hij lang vastgezeten?’ vroeg Dean geïntrigeerd. Zijn hersenen maalden, maar hij had vaker arrestaties verricht de afgelopen periode, hij had meer informatie nodig.

De vrouw schudde haar hoofd. ‘Hij is sinds kort vrij. Volgens mij was er gebrek aan bewijs. Maar hij zag in u een geduchte tegenstander omdat u uzelf zo vast had gebeten in zijn zaak. Dat haalde ik uit zijn gesprekken. Toen wist ik dat ik u moest hebben. U kon mij helpen.’

‘Wat is zijn naam?’

Louise bracht haar glas water met een trillende hand naar haar mond. Haar ogen werden waterig. ‘Ik ken hem alleen als David.’

‘Wat was David zijn rol? Wat deed hij?’

‘Hij had macht. De andere mannen hadden ontzag voor hem. Ik weet niet hoe het met rangorde zit binnen een criminele organisatie, maar hij stond hoog.’

Er was iets aan de vrouw dat Kate fascineerde. Ze kon er nog niet goed haar vinger opleggen, maar er was iets. De vrouw oogde aangeslagen en verward, maar was overduidelijk intelligent. Haar woordkeuze als “geduchte tegenstander”, “ontzag” en “rangorde” bevestigden die gedachte. Dit was geen domme vrouw. Wat was haar overkomen? Wat voor verschrikkelijke dingen had zij doorgemaakt? Hoe kwam ze hier?

‘Hoe heb je weg kunnen komen?’ De vrouw had ook duidelijk Dean zijn aandacht. Zijn interesse was gewekt.

‘Ik weet het niet zo goed. Het is allemaal een beetje een waas. De kans deed zich voor en ik greep hem. Ik heb het op een rennen gezet. Net zolang tot ik de stad bereikte en toen wist ik niet waar ik heen moest.’

‘En nu? Kunnen we mensen voor je bellen? Familie?’

‘Nee!’ De vrouw leek te schrikken. ‘Ik ben er nog niet aan toe. Ik wil echt niemand zien. Alsjeblieft, beloof me dat jullie niemand bellen!’ De paniek was in haar ogen leesbaar en weer keek ze angstig en benauwd om zich heen. Deze vrouw was getraumatiseerd en heel breekbaar.

‘Het komt goed. Dit is misschien een hele moeilijke vraag, maar ben je door deze mannen ook aangeraakt? Zijn er onzedelijke dingen gebeurd, heb je dingen tegen je wil moeten doen?’

Louise van Bos begon te shaken en tranen liepen over haar wangen.

Kate knikte bevestigend. Dat was antwoord genoeg. ‘Wij gaan zorgen dat je een bed krijgt, in het regionale ziekenhuis. Ik ga even wat telefoontjes plegen en dan zul je worden opgenomen. Vannacht breng je daar door. Er zal een lichamelijk onderzoek plaatsvinden als je hiermee akkoord gaat en we regelen een agent bij je deur ter bescherming. Dan komen we morgenochtend weer naar je toe. Vind je dat oké?’

De vrouw snikte zacht. ‘Dat is goed.’ Ze was bijna niet verstaanbaar en Kate wist dat ze het verhoor beter konden laten voor wat het was. Morgen was er een nieuwe dag en misschien konden er DNA-sporen gevonden worden bij het lichamelijke onderzoek, waarna ze ook feitelijke bewijzen hadden om op verder te bouwen. Voor nu had deze vrouw rust nodig.

Dean stond op en liep naar de fragiele vrouw toe om haar onder haar arm te ondersteunen bij het opstaan.

‘Loop jij met haar naar de balie en neem je contact op met het ziekenhuis? Dan sluit ik boven mijn computer en kantoor af en voeg ik me daarna bij jullie.’

Dean stemde knikkend in met Kate haar voorstel en Kate keek toe hoe hij de vrouw richting de receptie begeleidde.

Zelf liep ze de trap op richting haar kantoor. Ze zag de tas met sushi nog op het bureau staan, en bedacht zich dat ze deze mee moest nemen of hier in de koelkast moest zetten voor morgen. Kate pikte nog snel een overgebleven stukje van de schotel.

Ze liep om het bureau heen en plofte vermoeid op haar bureaustoel neer. De officier van justitie had niet meer gereageerd op haar mail en dat schepte iets rust in haar hoofd. Ze sloot haar computer af en pakte de jas van zowel haarzelf als Dean van de kapstok om mee te nemen naar beneden. Buiten trok de wind aan en Kate hoorde het krassen van boomtakken tegen het raam. Een onbehaaglijk gevoel bekroop haar. Een gevoel dat ze niet goed thuis kon brengen, maar het leek bijna een waarschuwing van naderend onheil.

Op dat moment klonk er buiten een enorme knal gevolgd door gierende banden die Kate hardhandig uit haar gedachten de realiteit in zoog. In een ruk draaide ze zich om richting het kantoorraam en zag geschokt hoe een wit bestelbusje, dwars door de slagboom van het parkeerterrein gereden was. In een waas liet Kate beide jassen op de grond vallen en instinctief sprintte ze het kantoor uit.

Haar hart bonkte zo hard dat ze dacht dat het uit haar lichaam zou springen en ze greep de trapleuning vast om naar beneden te rennen. Haar bloed joeg door haar aderen toen het dreunende geluid dat haar hakken op de metalen trap produceerden, werd overstemd door het onmiskenbare geluid van een automatisch wapen. Er klonk geschreeuw en gegil vanaf de begane grond, gevolgd door een explosie van uiteenspattend glas.

Kate stoof de hoek om en zag nog net hoe de man van wie ze hield wankelde en achterover viel. Zijn achterhoofd kwam met een misselijkmakende klap tegen de zwarte balie aan, en raakte vervolgens de grond. Daar bleef hij roerloos liggen.

‘Dean!!’ Kate schreeuwde zo hard dat haar keel pijn deed, sloeg de laatste drie treden over en rende de lobby in.

Wat ze beneden zag leek een scène uit een film. De complete glazen pui van het recherchegebouw lag in scherven op de grond. In alle chaos zag Kate twee agenten met getrokken wapens achter het witte busje aanrennen. Het witte busje werd in zijn achteruit gezet en reed met een noodgang naar achteren waardoor de agenten aan de kant moesten springen, terwijl ze hun schoten losten op de achterkant van het voertuig.

‘Dean!’ In paniek rende Kate naar het niet bewegende lichaam van haar vriend. Ze dook op de grond naast hem en ging koortsachtig op zoek naar een polsslag. Hij ademde nog, maar heel oppervlakkig. Er liep een straaltje bloed uit zijn oor en hij was buiten bewustzijn.

‘Alsjeblieft, blijf bij me!’ Kate huilde en gilde om hulp. Ze zag Alex Scholten, een agent die werkzaam was binnen hun rechercheteam, van de trap af komen rennen. Er waren niet veel mensen aanwezig in het gebouw, maar Alex had nachtdienst.

‘Er is een ambulance onderweg!’ riep hij Kate toe terwijl hij kwam aangerend. Buiten sprongen de twee agenten in een dienstwagen en de achtervolging werd in gezet, achter het bestelbusje aan.

‘Dean.. Hij,’ huilde Kate en ze legde haar hand op zijn borst. Het was alsof haar hart even stopte met kloppen. Ze hield haar hand omhoog en deze was nat en plakkerig rood. Ze zag nu pas dat zijn zwarte shirt nat doordrenkt was van het bloed. ‘Hij is geraakt!’ De paniek weerklonk in Kate haar stem en Alex knielde bij hen neer. Hij scheurde in een ruk het T-shirt van zijn collega open en pakte Kate haar hand vast.

‘Hier. Houd je hand hier, en blijf drukken tot de ambulance er is. Hij gaat dit halen, Kate!’

Kate voerde druk uit op de schotwond en voelde zich verdoofd. Op dat moment werd ze opgeschrikt door een rochelend geluid. Alex hoorde het ook en sprong over het beveiligingshekje heen om achter de balie te komen.

‘Godver, Jacq!’

De schrik sloeg Kate om het hart. ‘Is ze geraakt?!’

Alex keek ontzet hoe het lichaam van Jacqueline schokte en weer hetzelfde gorgelende geluid maakte als even daarvoor. Bloed kwam omhoog uit haar mond en droop over haar wangen op de vloer. Haar groene ogen draaiden weg naar achteren totdat je alleen het wit maar zag.

‘Ze stikt in haar eigen bloed!’ In een fractie van een seconde draaide Alex haar gezicht naar de zijkant en trok haar tong naar buiten. Hij controleerde haar pols en ademhaling. ‘Godverdomme, ze heeft geen pols, Kate. Ik start de reanimatie!’

‘Wat is er gebeurd?!’ Kate keek om en zag Anton, de grijze oude lijkschouwer, de trap op komen rennen. Hij kwam van het mortuarium in de kelder en zijn gezicht stond ontzet.

‘Anton, wil jij bij Marco kijken?!’ riep Alex hem toe en Anton keek nog even verdwaasd naar het oorlogsgebied dat even daarvoor nog de lobby van een recherchegebouw was.

Zijn blik schoot van de reanimerende Alex, naar Kate, die huilend het hoofd van haar bloedende partner vasthield, terwijl ze een wond op zijn borst dichtdrukte. Hij bedacht zich geen moment en rende naar buiten, richting Marco, de beveiliger die de slagboom bediende die avond. De werkschoenen van Anton maakten een onheilspellend knarsend geluid terwijl ze over de glasscherven van de glazen pui renden.

In de verte klonken de sirenes van de ambulances. Ook politiesirenes kwamen steeds dichterbij en Kate kreeg langzaam weer iets lucht. Het idee dat haar collega’s die in het veld aan het werk waren, terugkeerden naar de frontlinie, was geruststellend. Ondanks dat ze geen idee hadden wat ze zouden aantreffen.

In de verte zag ze Anton, Marco ondersteunen en langzaam strompelend hun kant op komen lopen. Overal lagen stukken glas en de wind die door het grote gapende gat, waar nog geen vijf minuten daarvoor een glazen pui had gezeten, naar binnen trok, voelde onnatuurlijk aan. Het bleke maanlicht brak zwakjes door het zwart en er heerste een doodse stilte. Al galmden de indringende schoten van het automatische wapen nog na in Kates hoofd. Wat was er in vredesnaam gebeurd?

‘Shit, Louise!’

‘Wie?’

‘Louise van Bos, een vrouwelijk slachtoffer die we vanavond verhoord hebben. Zij was bij Dean, zij was hier ook!’ Kates gedachten maakten overuren en screenend liet ze haar blik door de ruimte gaan.

‘Er is hier verder niemand, Kate.’ Alex klonk hijgend. Reanimeren was

topsport.

‘Ze was hier echt! Dan zijn zij het. Ze hebben haar gevonden en meegenomen, dat kan niet anders.’

‘Kate, wie zijn zij?’ Alex probeerde zijn collega te volgen, maar of het door de adrenaline of shock kwam, hij vond haar verhaal onsamenhangend.

‘Hoe is het met Jacqueline, heb je een hartslag?’ Hoorde Kate zichzelf vragen, met een beklemmende ongerustheid die haar een benauwd gevoel gaf. De vraag was tegen beter weten in. Alex mocht dan achter de balie zitten waardoor ze hem niet kon zien, ze hoorde ze aan zijn ademhaling dat hij nog niet gestopt was met reanimeren.