Slapende honden

Chloë van Silfhout

Deel 4 in de Kate en Sophie reeks

Eerder verschenen in deze reeks:

De donkerste nacht

Vrienden van vroeger

Kogel door de kerk

Copyright © Oorts Publishing

Auteur: Chloë van Silfhout

Uitgever: Oorts Publishing

ISBN 9789083431413

www.chloevansilfhout.nl

Jaar van uitgave: 2024

Alle rechten voorbehouden

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij (foto)kopieën, druk, elektronisch, mechanisch of op welke andere manier dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de auteur.

Proloog

Ernst had het geblindeerde vizier van zijn motorhelm omhoog en zag hoe zijn adem witte wolkjes produceerde in de koude lucht. In het schimmige licht van de lantaarnpaal zag hij tientallen kleine muggen dansen in de spotlight. Ze circuleerden om elkaar heen, maar bleven in de lichtstraal alsof het duister eromheen dodelijk was. En soms was dat het natuurlijk ook, in deze eerste maand van het jaar had je nog meer gekken op de weg dan normaal. Mensen vonden het nog te koud om de fiets te pakken, maar er werden weekend na weekend nog nieuwjaarsborrels georganiseerd. Alsof de decembermaand nog niet feestelijk genoeg was geweest. Mensen hadden iets onverzadigbaars. Wanneer je de hoogte zag van de uitgedeelde boetes en afgepakte rijbewijzen, zou je niet denken dat er zoiets bestond als dry-January.

Maar misschien was het op dronkaards en bedrijfsfeestjes afgeven in zijn hoofd, wel gewoon toe te schrijven aan jaloezie. Ernst baalde dat hij moest werken. Avonddiensten vond hij nooit vervelend, maar nu wel. Hij begreep echt wel dat er ook agenten waren die gewoon het veld in moesten, maar de avond van het jaarlijkse politiegala, dat was altijd toch een beetje zuur.

Hij keek op het scherm van zijn mobilofoon. Tot nu toe was dit een rustige avond, er waren vrijwel geen meldingen geweest. Even speelde hij met het kabeltje dat het apparaat met zijn helm verbond. Het zorgde ervoor dat alle communicatie via de mobilofoon ook in zijn helm te horen was en hij met één druk op de knop kon reageren op de meldkamer. Er hadden zich wat kleine incidenten in de stad voorgedaan, maar andere collega’s konden sneller ter plaatse zijn en verdere hulp was niet nodig geweest.

Net op het moment dat Ernst zich bedacht dat een saaie avond als deze, nog vervelender was wanneer je wist dat het gros van je collega’s nu samen aan het feesten was, hoorde hij het aanzwellende geluid van een auto. Het was niet moeilijk om te kunnen horen dat deze auto de vaart er flink in had zitten. Het voertuig reed veel te hard.
Ernst stond verdekt opgesteld en de automobilist had hem met geen mogelijkheid kunnen zien. Pas toen hij in zijn grijze Toyota voorbij stoof, maar toen was het al te laat. Niet alleen reed deze persoon vele malen te hard, ook had hij of zij een kapot achterlicht.

Ernst zette de achtervolging in en kon zo bepalen hoeveel de automobilist die hem zojuist gepasseerd was, te hard reed. Alle politievoertuigen waren geijkt en zo was het, door zijn eigen snelheid te checken tijdens de achtervolging, met een simpele rekensom te bepalen wat de snelheidsovertreding was die deze man of vrouw gemaakt had. Het was een flinke.

Ernst drukte op de communicatieknop van zijn mobilofoon. Terwijl hij de grijze auto inhaalde en voor hem ging rijden met zijn stoplicht aan, vertelde hij de meldkamer dat hij was overgegaan tot het staande houden van een voertuig. Hij meldde nog snel het kentekennummer en bracht zijn motor tot stilstand op de slecht verlichtte parallelweg waar hij zojuist opgereden was. Voldaan keek hij toe hoe de automobilist zijn motor afgezet had. Ernst zette zijn helm af en pakte zijn bonnenboekje.

‘Goedenavond meneer,’ glimlachte Ernst, door het geopende raam aan de bestuurderskant. Hij zag een jongen die hij halverwege de twintig zou schatten, hem schichtig aankijken.

‘Hallo.’ De trilling in zijn stem verraadde zijn nervositeit. Doorgaans was dat ook wat een staandehouding met iemand deed. Het maakte mensen nerveus, zenuwachtig. Zelfs de meest onschuldige mensen konden zich ineens gedragen alsof ze een kofferbak vol met smokkelwaar hadden. Als agent prikte je daar feilloos doorheen.

Maar toch. Dit was anders. Met angstige ogen keek de jongen om zich heen, alsof hij de omgeving scande. Naast hem op de passagiersstoel zat een jonge vrouw. Ernst zou haar iets jonger schatten dan de jongeman, waarschijnlijk begin twintig, al was dat tegenwoordig eigenlijk bijna niet meer te zeggen.

‘Je bent je ervan bewust dat je veel te hard reed?’ Ernst keek de jongen streng aan en probeerde zijn blik te vangen.

De jongen vermeed angstvallig ieder oogcontact en keek vluchtig in de achteruitkijkspiegel terwijl hij knikte. ‘Sorry agent, het zal niet meer gebeuren.’

Ernst trok een wenkbrauw op en liet zijn blik over de jonge mensen in de auto glijden. De jongen had zijn handen zo stevig om het stuur geklemd dat zijn knokkels wit waren en de zweetdruppels blonken op zijn voorhoofd. De jonge vrouw keek naar beneden, naar haar trillende handen in haar schoot.

‘Is alles goed met jullie?’ Ernst paste de toon in zijn stem aan. Hij was op zijn hoede.

‘Het gaat prima. Schrijft u een bon uit of mogen we verder rijden?’ De jongen deed zijn best om zijn onrust niet te laten merken.

‘Ik zou graag jullie legitimatie willen zien.’

De jongen keek de agent even geschrokken aan en het leek alsof alle radartjes in zijn hoofd begonnen te draaien. ‘Ik, eh. Natuurlijk,’ stamelde hij. Hij reikte naar het middenconsole en pakte zijn portemonnee.

‘Ook van jou graag.’

Het was de eerste keer dat het meisje opkeek en het viel Ernst op dat haar ogen rood omrand waren. Misschien had ze gehuild? Misschien hadden ze ruzie gehad?

‘Waarom heeft u die van haar nodig?’

‘Waarom kan zij zelf niet praten?’

‘Sorry,’ stotterde het meisje, het was het eerste geluid dat ze maakte. Ze reikte naar het dashboardkastje en ontgrendelde deze. Vervolgens pakte ook zij een portefeuille en ritste deze open. Beide jonge mensen overhandigden Ernst een legitimatiebewijs.

De politieagent liet zijn ogen over de twee pasjes gaan en keek vervolgens weer door het raam naar binnen.

‘Waar zijn jullie onderweg naartoe?’

‘Maakt dat uit?’

‘Jullie achterlicht is kapot. Ik weet niet of je ter plekke het lampje kan vervangen, of al in de buurt bent van waar jullie moeten wezen? Dan wil ik het door de vingers zien, maar ik kan je hier niet nog een stuk mee laten rijden.’

‘We zijn in de buurt.’

‘Waar moeten jullie precies heen?’

‘Ik zeg toch dat we in de buurt zijn, is dat niet voldoende?’ De jongen klonk geagiteerd. Ernst zag de onderlip van het meisje trillen, alsof ze ieder moment in huilen kon uitbarsten.

‘Een moment, ik neem jullie legitimatiebewijs even mee naar de motor om jullie persoonsgegevens te controleren. Dan zou ik ook graag willen dat je nog even voor mij blaast en schrijf ik daarna een bon uit.’ Ernst liet het gesprek voor wat het was, ondanks dat zowel zijn nieuwsgierigheid als waakzaamheid geprikkeld waren. Deze jonge mensen waren niet enkel zo gespannen omdat ze staande waren gehouden vanwege een snelheidsovertreding en kapot achterlicht.

Hij voelde dat hij geen terrein ging winnen en het tweetal in de auto alleen maar tegen zich in het harnas joeg. Op zijn diensttelefoon had hij een app staan om het legitimatiebewijs van de bestuurder en zijn passagier te checken, zodat hij zeker zou weten dat ze geen valse identiteit opgaven. Wanneer hij samen met een collega was geweest had hij misschien verder doorgevraagd, maar ondanks dat zijn onderbuikgevoel het vrijwel altijd bij het juiste eind had, voelde hij ook dat het beter was om het voor nu te laten gaan.

‘Als u maar opschiet, we hebben haast,’ sneerde de jongeman, maar er weerklonk opluchting in zijn stem. Hij was duidelijk blij dat de agent niet doorging met hem het vuur aan de schenen leggen.

Ernst zag nog hoe de jongen zijn hand door zijn haren woelde en vervolgens op de knie van de jonge vrouw naast hem legde. In plaats dat zij op zijn aanraking reageerde, verstrakte haar kaak en vermeed ze ieder oogcontact. Ze draaide haar hoofd om en richtte haar blik naar buiten, door het passagiersraam.

Behoedzaam liep de agent terug naar zijn tweewieler. Hij kreeg een onbestemd gevoel van deze twee jonge mensen, maar kon ook niet precies duiden wat het was. Behalve dat ze veel te hard gereden hadden, zijn vragen en het oogcontact vermeden, wazig in hun antwoorden waren en bloednerveus oogden. Ernst controleerde de identiteitsbewijzen en alles leek in orde.

Frank van Gaalen en Priscilla Bakker. Drieëntwintig en eenentwintig jaar.

Ernst pakte het blaasapparaat. Ondanks dat de jongen verwilderd uit zijn ogen had gekeken, hadden zijn pupillen geen afwijkend formaat. Hij verwachtte dan ook geen drugsgebruik, maar zijn alcoholpromillage kon simpel getest worden.

Op dat moment hoorde Ernst de auto startten. Verdwaasd keek hij op en hij wilde automatisch de sprint inzetten naar het voertuig dat hij langs de kant van de weg had laten zetten, maar op het precieze moment dat hij zich in de richting van de grijze Toyota wilde snellen, hoorde hij de meldkamer binnenkomen op zijn mobilofoon.

‘Meldkamer voor voertuig 37. Ik herhaal, meldkamer voor voertuig 37.’

‘Voertuig 37 hier.’

‘Dit is een melding naar aanleiding van de staandehouding van het voertuig met kenteken 84-JK-03.’

Daar was het. Het moment dat alles veranderde. Je hersenen hadden het al geregistreerd, maar je lichaam moest nog schakelen. Die ene oogwenk. Het moment dat nog geen fractie van een seconde duurde, maar alles op scherp zette. Als een wild hert dat ineens stokstijf stil bleef staan midden in het bos, omdat hij onheil voelde naderen. Alsof er een kille tochtstroom langs Ernst zijn lijf heen trok en alle haren op zijn lichaam omhoog zette. Die ene seconde waarna het nooit meer hetzelfde zou zijn.

De stem van de meldkamer stierf weg in de verte, Ernst reageerde niet meer.

‘Voertuig 37, hoort u mij?’

Zijn ogen waren groot van ontsteltenis en zijn zware ademhaling verraadde hoe de schok bezit nam van zijn lichaam. De wolkjes die zijn warme adem in de ijzig koude lucht produceerde, lieten blijken dat hij steeds gejaagder en oppervlakkiger ging ademhalen.

‘Hallo, hoort u mij nog? Voertuig 37?’

Ernst registreerde de stem van de centralist, maar het klonk ver weg en de woorden drongen niet meer tot hem door.

‘Er is een opsporingsbevel uit voor de grijze Toyota met het door u doorgegeven kenteken. Dit voertuig wordt gezocht inzake een vermissing. Voertuig 37, bent u daar? Er is versterking onderweg.’

Zweetdruppels liepen langs zijn slapen naar beneden terwijl Ernst in de loop van een wapen keek. Tergend langzaam tilde hij beide handen in de lucht, alsof hij wilde laten zien dat hij ongewapend was.

Ernst zou niet alleen vanavond het politiegala missen. Hij zou er nooit meer één bijwonen. In de verte hoorde hij de meldkamer nog steeds tegen hem praten. Contact proberen te zoeken. Ook hoorde hij het hartverscheurende gegil vanuit de richting van de auto. Was dat de jonge vrouw?

De knal van het wapen dat afging klonk surrealistisch dof. Bijna filmisch. Niet zoals hij het weleens hoorde tijdens de schietoefeningen die ze deden.

Aan de hand van de schutter zag hij dat het wapen een terugslag gegeven had en nog geen fractie van een seconde later was er de inslag. De kogel doorboorde het windscherm van zijn motor. Hij had gemist.

Ernst greep de situatie met beide handen aan en binnen één tel was zijn hand naar zijn eigen wapen gebracht. Het mocht niet baten. Het tweede schot was niet mis. De kogel raakte hem in de zijkant van zijn hals, net boven zijn sleutelbeen. Happend naar adem greep hij met zijn handen naar zijn nek en voelde de warme bloedstroom naar buiten gutsen.

Ernst wankelde en greep zich vast aan het zadel van zijn motorvoertuig. Zijn hand glibberde weg en liet een helderrood bloedspoor achter op het leren zadel. De meldkamer probeerde nog steeds contact met hem te leggen.

Toen klonk er nog een schot. Terwijl Ernst langzaam onderuit zakte tegen zijn geliefde motor aan, raakte de volgende kogel hem in de maagstreek. Zijn doorboorde middenrif maakte dat hij moest kokhalzen. Bloed baande zich een weg naar boven door zijn slokdarm. Maar spugen hoefde hij niet meer. Ernst rochelde nog wat en zakte toen levenloos, als een zoutzak in elkaar. Een stroperige plas

bloed vormde zich op het asfalt. Dreigend langzaam spreidde de vloeistof zich verder uit over de koude ondergrond waar Ernst zojuist zijn laatste adem had uitgeblazen. Een paar zware schoenen stapten over hem heen en de voetstappen liepen van hem weg.

‘Voertuig 37? Hoor je mij? Voertuig 37, kun je mij antwoord geven?’

Het was tegen beter weten in. Ernst hoorde het niet meer. Zijn levenloze lichaam lag verwrongen naast zijn motor en lege holle ogen staarden naar de heldere sterrenhemel. De plas rood bloed weerkaatste het schimmige licht van de lantaarnpaal, waar de tientallen muggen hun dodendans vervolgden. De lichtstraal scheen als spotlight op Ernst neer. Maar er klonk geen applaus. Er kwam nooit meer een buiging. Deze agent was zojuist in het harnas gestorven.

Ernst had gebaald dat hij die avond niet bij het jaarlijkse politiegala aanwezig zou kunnen zijn. Hij had nooit kunnen weten, dat dat wel het minste was waar hij zich die avond druk over had moeten maken.

Hoofdstuk 1

‘Belachelijk oneerlijk dat je er zo uitziet als je een avond zonder mij op stap gaat.’ Danny liet zijn blik wellustig over zijn vriendin glijden.

‘Jij bent degene die de jurk vanavond uit mag trekken.’ Smalend keek Sophie hem aan terwijl hij de auto tot stilstand bracht bij het bureau.

‘Vanavond pas?’ Danny bracht zijn vinger naar het dunne bandje van Sophie haar donkerblauwe satijnen avondjurk en liet deze langzaam over haar schouder naar beneden glijden. Vervolgens bracht hij zijn mond naar haar sleutelbeen en beroerde haar huid.

Sophie kon een licht gekreun niet onderdrukken, maar trok snel het bandje weer omhoog over haar schouder. ‘Inderdaad, vanavond pas,’ grinnikte ze hees. ‘Maar je mag ook mee naar binnen hè, geen probleem.’ Ze keek Danny grijnzend aan en hij trok een bijna vies gezicht.

‘Avondje dansen en drinken met onze dienstbare maar hypocriete handhaving, nee bedankt. Ik kan me leukere dingen bedenken om te doen.’

Sophie rolde even met haar ogen.

‘In ongeveer negentig procent van die ‘leukere’ dingen kom jij voor, dat dan weer wel.’ Er krulde een grijns om Danny zijn mondhoeken en hij bracht zijn tong speels richting haar oorlel. Een tinteling trok vanaf haar tenen, langs haar ruggengraat omhoog en de haartjes op haar arm stonden direct rechtop.

‘Af, jonge hond.’ Lachend duwde ze hem weg. ‘Ik ben al aan de late kant.’

‘Oké, oké.’ Hij stak zijn armen in de lucht alsof hij duidelijk maakte dat hij zijn verlies nam en daarbij verschoof zijn losjes hangende horloge wat over zijn pols.

‘Maar wel heel erg lief dat je me wilde brengen en halen.’ Sophie boog haar hoofd naar Danny en stopte even toen hun gezichten elkaar bijna aanraakte. Ze keek hem een paar seconden flirterig in zijn donkerbruine ogen en zoende hem toen vol overgave. Vervolgens streek ze haar blauwe jurk glad en opende haar autoportier.

‘Stuur maar een berichtje als ik je moet komen halen. Ik ga even met Enzo de stad in, dus ik ben sowieso in de buurt.’

‘Je bent lief.’ Sophie wierp Danny nog een handkus toe terwijl ze uitstapte en gooide vervolgens haar autodeur dicht, waarna ze haar zwarte jas nog even van de achterbank pakte. Het was maar een paar meter lopen van de auto naar het recherchegebouw, maar met deze temperaturen was een dunne galajurk met spaghettibandjes echt te optimistisch.

Danny zette zijn lichtblauwe Mercedes in zijn achteruit om bij het statige recherchegebouw weg te rijden. Hij was altijd verknocht geweest aan zijn parelmoerkleurige exemplaar, maar toen deze total loss verklaard werd nadat hij met ex-vrouw en dochter van de weg gereden was, had hij gekozen voor een andere kleur. Zwart zou het nooit worden, dat deed hem te veel denken aan de auto waarin zijn vader vermoord was, maar deze lichtblauwe variant was een goede vervanging.

Sophie zwaaide nog even en begaf zich toen richting de ingang van het gebouw waar ze iedere dag kwam, maar vrijwel nooit in deze kleding. Het politiegala was een jaarlijks terugkerend event, maar door de dood van hun geliefde receptioniste Jacqueline, die altijd het grootste aandeel gehad had in de organisatie, was het de afgelopen twee jaar niet van de grond gekomen.

Op het moment dat haar gedachten haar terugbrachten naar de dood van Jacqueline, ontvouwde zich het besef. De laatste keer dat het gala werd georganiseerd, was tijdens een compleet ander leven. Sophie was nog geen moeder geweest, ze had Esra zelfs nog nooit ontmoet. Het was bijna onmogelijk om zich er een voorstelling van te maken, haar leven voor Esra, voor Esanne en nu ook voor Danny. Het voelde alsof die herinneringen aan een ander persoon toebehoorden, en eigenlijk was dat natuurlijk ook zo. Sophie was allang niet meer de Sophie van toen.

Voorheen was het jaarlijkse gala echt een moment waar ver van tevoren naar uitgekeken werd. Zij en Kate waren al weken van tevoren bezig met het uitzoeken en shoppen van hun outfit. Het was

het gesprek van de dag en de vrouwen zorgden er beiden voor dat ze in de week voor het gala nog een kappersafspraak hadden staan. Dingen waar ze vroeger druk mee was, voelden nu vaak als futiliteiten. Alles was anders sinds haar grote liefde overleed en haar dochter geboren was.

Kate zou er waarschijnlijk al wel zijn. Ook dat was veranderd in de loop der jaren. Waar ze voorheen samenwoonden en dus samen vanuit huis naar het gala vertrokken, woonde Kate al een hele tijd samen met hun collega-rechercheur en inmiddels verloofde, Dean de Jong. Sophie daarentegen, woonde nog steeds samen met hun gezamenlijke beste vriend Marc en haar dochter Esanne, terwijl ze een latrelatie onderhield met Kate haar broer, Danny. Toch voelden de verhoudingen nooit ingewikkeld. Misschien was het juist wel meer in balans dan ooit.

Sophie liep de grote glazen draaideur van het recherchegebouw binnen en zag dat het feestgedruis al in volle gang was. De lobby waar ze dagelijks doorheen liep was compleet versierd, er hingen strengen met festivallichtjes aan het plafond gedrapeerd en hier en daar een grote papieren lampion met verlichting. Een DJ-booth was opgebouwd voor de liftdeuren en aan het einde van de receptiebalie bevond zich een bar. Er was een gedeelte met statafels en een gedeelte dat een dansvloer moest voorstellen. Er stonden nog niet zoveel mensen op, ervaring leerde dat dat wel zou veranderen naarmate de avond vorderde. Dit was voor al deze mensen hun werkplek en dan was je misschien toch iets gereserveerder en terughoudender dan wanneer je uit zou gaan in je privéleven. Je wilde zeker niet het onderwerp zijn dat gretig over de tong ging, bij de watertap op maandagochtend. Iedereen keek meer de kat uit de boom aan het begin van de avond, aftastend en afwachtend. Totdat er een aantal drankjes inzaten, dan werden die grenzen steeds vager en steeds sneller verlegd. De meest degelijke collega’s, mensen waarvan je het nooit zou verwachtten, konden ineens op de bar staan dansen.

‘Je bent er!’ Kate sloeg een arm om haar vriendin heen en drukte een kus op haar kruin. Sophie had haar blonde haren losjes opgestoken, iets wat ze eigenlijk nooit deed.

‘Is Esanne bij Marc?’ vroeg Dean, terwijl de donkerharige rechercheur opdoemde achter zijn verloofde.

Sophie schudde haar hoofd. ‘Marc is in het ziekenhuis, hij werd opgeroepen voor een spoedoperatie. Ik heb Esanne bij mijn ouders gebracht, dus ze is fijn een nachtje uit logeren. Danny heeft me gebracht en pikt me ook weer op, dus ik kan ook nog eens lekker een wijntje drinken.’

‘Nou heerlijk, waar wachten we dan nog op?’ Ook Alex Scholten, een van de agenten die het rechercheteam van de vrouwen versterkte, voegde zich bij hen. Met een brede en enthousiaste grijns legde hij zijn arm om Sophie haar schouders, om zich in de richting van de bar te begeven. Terwijl ze langs de hoogglans zwarte balie liepen zag Sophie dat Alex zijn blik in de richting van Jacqueline haar foto getrokken werd.

Daar, achter de balie, was precies de plek waar ze was doodgegaan. Waar ze met meerdere kogels in haar weerloze lijf, bloedend op de grond lag, terwijl Alex haar reanimeerde. Niet alleen Sophie was een ander persoon in vergelijking met het laatste gala. Ze waren allemaal veranderd. Beschadigd.

Even kneep ze bemoedigend in Alex zijn arm, die hij nog steeds om haar schouders geslagen had. Betrapt keek hij haar aan, hij begreep direct dat Sophie doorhad waar hij naar keek.

‘Ik mis haar ook,’ sprak ze zacht. ‘Juist op een avond als deze.’

Alex knikte. ‘Ik ben blij dat het gala weer georganiseerd wordt, maar het zal nooit meer hetzelfde zijn zonder haar,’ zei hij eerlijk.

Sophie haar oog viel op een kaart die bij Jacqueline haar foto stond. ‘Wat is dat?’ Nog voor ze antwoord had gekregen liep ze naar de balie.

Ook Kate zag wat haar blik getrokken had. ‘Het lijkt wel een rouwkaart,’ sprak ze beduusd, terwijl ze naast Sophie kwam staan.

‘Dat is het ook.’ Sophie trok haar wenkbrauw op en pakte de kaart van de balie af om deze open te slaan.

‘Hebben jullie het niet gehoord dan?’ Ook Alex keek verbaasd, maar meer omdat hij duidelijk in de veronderstelling was dat zijn vrouwelijke collega’s het al wel gehoord zouden hebben. ‘Jacqueline haar man is overleden.’

‘Dat meen je niet.’ Verslagen sloeg Kate haar hand voor haar mond.

‘Jezus, wat erg. Waar is hij aan overleden?’ Ook voor Dean leek dit compleet nieuwe informatie.

Sophie schudde nog steeds geschokt haar hoofd.

‘Een gebroken hart,’ sprak een warme en herkenbare stem. Hun gewaardeerde collega Luis Santos was inmiddels ook gearriveerd. Een tikkeltje te laat, maar dat was aan zijn mediterrane en Antilliaanse roots te wijten en zijn collega’s waren dan ook niet anders van hem gewend.

Het was fijn om hun rechercheteam compleet te hebben. Alex en Luis waren ambitieuze en gedreven agenten en vormden samen met Kate en Sophie een geoliede machine. Het viertal was bewonderenswaardig goed op elkaar ingespeeld.

‘Ik sprak hun dochter vandaag en zij vertelde me dat haar vader nooit over de dood van haar moeder heen gekomen is. Eigenlijk wilde hij helemaal niet verder leven zonder Jacqueline, het verdriet vrat hem op. Verteerde hem van binnen, letterlijk. Zijn dochter kwam een bakje koffie bij hem drinken in de ochtend, en toen vond ze hem in bed. Hartstilstand zeggen ze, maar zij zegt dat hij gewoon letterlijk aan een gebroken hart is doodgegaan.’

Sophie zag dat ook Luis zijn blik over de foto van hun kleurrijke receptioniste liet glijden. Jacqueline was een geweldige vrouw geweest en iedereen liep met haar weg. Ze droeg altijd retro-achtige jurken, met polkadots of grote bloemen. Felgekleurde oorbellen en andere statement sieraden om het geheel af te maken. Jacqueline had haar stem nooit aangepast zachtjes. Haar lach kon door de ruimte bulderen en was soms bij Kate en Sophie in het kantoor op de eerste verdieping te horen geweest. Het recherchegebouw was enorm en huisvestte een heleboel mensen, maar Jacqueline kende iedereen bij naam en zei altijd iedereen gedag. De vrouwen konden zich eigenlijk niet herinneren dat ze haar ooit niet vrolijk hadden gezien. En Jacqueline leefde voor avonden als deze. Het organiseren van het feest, versieren van de ruimte, mensen blij maken en dan ook nog haar voltallige uniformfamilie bij elkaar. Ze zou geweldig genoten hebben. Eva, de nieuwe receptioniste, had haar best gedaan met de organisatie, maar toch. Het werd nooit meer zoals toen. Toen Jacqueline nog niet in deze ruimte haar laatste adem uitgeblazen had. In deze ruimte was doodgebloed.

‘We moeten echt wat te drinken gaan halen. Dat is precies wat Jacq gewild zou hebben,’ opperde Luis en iedereen stemde in. Achter elkaar aan liepen ze in de richting van de bar. Sophie voelde zich nog steeds uit het veld geslagen door de mededeling van het overlijden van Jacqueline haar man. Dat een jonge vrouw naast haar moeder, nu ook haar vader had moeten begraven. Eigenlijk was dit weer een slachtoffer dat ze op de ellenlange dodenlijst van “Chosen Guardians” kon bijschrijven.

Jacqueline was vermoord door kogels uit David Verduijn zijn machinegeweer. Vervolgens was haar man gestorven aan een gebroken hart na het, door toedoen van de motorclub, verlies van zijn vrouw. Het was dat David niet meer leefde, anders had hij er een streepje bij kunnen turven op zijn gevangenismuur. Een koude rilling trok over Sophie haar ruggengraat.

‘Joehoe, aarde aan Sophie. Wijntje?’

Sophie schrok op uit haar eigen gedachte en knikte licht betrapt. ‘Ja, lekker.’ Ze zag hoe Dean even een bemoedigende kus op de kruin van Kate drukte. Ook Kate zag er aangeslagen uit. Het bracht alle traumatische herinneringen aan die aardedonkere nacht als een mokerslag terug.

Iedereen voelde het, maar de woorden bleven onuitgesproken. Iedereen dacht aan hoe Alex besmeurd onder het bloed van Jacqueline, te horen kreeg dat zijn reddingspogingen niet hadden mogen baten. Hoe ook Dean gemakkelijk het leven had kunnen laten die avond, na geraakt te zijn door twee kogels en een schedelfractuur opliep toen hij met zijn hoofd tegen de balie neerkwam. Hoe Sophie maandenlang infiltreerde bij de motorbende die deze aanslag op hun geweten had en terugkwam als een compleet ander persoon. Hoe ze de liefde van haar leven gevonden had, verloren was en in verwachting was geraakt van zijn kind. De uitvaart van Jacqueline, waar commissaris Van Erkel prachtige woorden gesproken had en ze haar met korpseer naar haar laatste rustplaats begeleid hadden.

Ze dachten allemaal aan hetzelfde. Terwijl ze hun drankje nuttigden en keken naar de feestende collega’s om zich heen, dachten ze allemaal aan de gebeurtenissen van toen. Het verbond hen, maar was ook de olifant in de kamer. Iedereen dacht eraan, maar niemand sprak het uit. Niemand begon erover. En ook dat was goed.

Sophie kon zich heel goed voorstellen dat de man van Jacqueline was gestorven van verdriet. Ze had zelf ook over de rand van die afgrond gekeken. Toen zij Esra verloren was had ze nooit gedacht dat ze ooit weer gelukkig zou kunnen zijn. Ze kon en wilde niet zonder hem, maar toch moest ze. Toen Esanne geboren werd was dat haar drive om verder te gaan, om door te zetten. Maar het versterkte ook haar verdriet en gemis, want nu hun dochter er was, was het nog zoveel voelbaarder wat Esra allemaal moest missen. En waar zij Esra bij moest missen.

Sophie had niet gedacht dat er ooit nog iemand zou zijn die zo dicht bij haar zou komen als Esra. Dat ze weer op die manier gevoelens voor iemand zou kunnen krijgen. En toen was daar Danny. Precies op het juiste moment, iets waar hij een handje van had. Hij had Sophie teruggetrokken, zodat ze niet meer de afgrond in keek, maar inmiddels ook het licht weer zag. De oudere broer van haar beste vriendin, de casino-eigenaar en de moordzakenrechercheur, ze waren een onwaarschijnlijk koppel. Misschien was dat juist wel precies waarom het zo goed werkte.

Een enorme piep deed haar opschrikken uit haar gedachten. Bij de DJ-booth stond commissaris Van Erkel met een microfoon in zijn handen, en hij stak even verontschuldigend zijn handen in de lucht voor het schelle geluid dat hij zojuist geproduceerd had door de microfoon onhandig dicht bij een van de boxen te houden.

‘Oeh, de chef gaat speechen.’ Kate draaide zich om zodat ze hem goed kon zien en de rest volgde haar voorbeeld.

‘Test, test.’ Hoorde ze de lage monotone stem door de microfoon klinken en de ietwat gezette man plukte wat nerveus aan zijn snor. Kate en Sophie wisselden even een geamuseerde blik met elkaar uit.

‘Goedenavond allemaal.’ Van Erkel schraapte zijn keel. ‘Ik wil jullie bedanken dat jullie in zulke groten getale zijn gekomen vanavond. Dit gaat een prachtige avond worden, maar het heeft ook een beladen randje en daar wil ik eerst even bij stilstaan voordat we het feest laten losbarsten.’ Van Erkel pakte een glas water aan van de dj en nam een slokje voordat hij zijn verhaal hervatte. Kate zag dat het hem moeite kostte en dacht aan het moment dat hij gesproken had op de uitvaart van Jacqueline.

‘We hebben hier een prachtig bureau, waar vele afdelingen zijn ondergebracht en hier werken stuk voor stuk gepassioneerde en gedreven mensen, die de stad iedere dag een beetje mooier en veiliger maken. Ik ben enorm trots op jullie allemaal. Maar ons bureau heeft de afgelopen jaren ook intense verliezen geleden. De aanslag op ons recherchegebouw, inmiddels al bijna drie jaar geleden, is een zwarte bladzijde. Ik ben dankbaar dat hier vanavond mensen staan, die er bijna niet meer waren geweest.’ Hij keek voor een seconde even in de richting van Dean en meer mensen volgden zijn voorbeeld. Dean keek ongemakkelijk naar de grond, hij had er een hekel aan wanneer hij in het middelpunt stond.

‘Maar we hebben toen wel afscheid moeten nemen. Van ons onoverwinnelijke en onschendbare gevoel. Dat bleek volkomen onterecht en zou nooit meer hetzelfde worden. Maar ook van de aller kleurrijkste persoon die dit bureau rijk was. Onze Jacq. Vanavond is voor haar.’

Er werd flink geapplaudisseerd in de zaal. In Jacqueline haar lobby.

‘Het heeft ons bijna drie jaar gekost om weer een avond als deze te organiseren. Jacqueline deed dit met verve en het was te confronterend om het jaarlijkse gala te houden zonder haar. Maar dat is niet wat zij gewild zou hebben. Zij zou me streng berispen en zeggen dat ik een oude, norse en verbitterde man wordt. En misschien heeft ze wel gelijk. Hebben we dit feest nodig. Ik wil Eva dan ook bedanken voor haar enorme inzet en organisatorische kwaliteiten, het waren grote schoenen om te vullen, maar ze heeft dit geweldig gedaan.’

Weer werd er geapplaudisseerd en Kate zag Eva even dankbaar haar hoofd knikken.

‘Het jaar na Jacqueline haar dood, verloren we nog iets,’ ging de commissaris verder. ‘Rechercheur Wim Adriaanse is ons ontvallen, maar met zijn dood werd ook ons onfeilbare vertrouwen in elkaar op de proef gesteld. We hadden inmiddels geleerd niet onoverwinnelijk te zijn, maar toen bleek ook dat binnen onze eigen mensen niet iedereen dezelfde normen en waarden erop nahield. Dat een afgelegde eed niet voor eenieder dezelfde waarde meebracht.’

Kate haar lip begon even te trillen en Dean kneep bemoedigend in haar hand. Wim Adriaanse, haar collega, Dean zijn partner. De moordenaar van haar vader.

‘Maar ondanks alle verliezen die zijn geleden. Het gemis dat daarop volgde. Het heeft ons alleen maar sterker gemaakt. Dus daar wil ik jullie allen voor bedanken, ik ben trots op mijn mensen. Mijn team. Jacqueline zou nu tegen me gezegd hebben; klaar met dat serieuze gedoe. Niet lullen, maar proosten. Dus ik hef het glas, op haar en op jullie.’ Van Erkel pakte weer een glas over van de dj, dit keer een champagneglas, en hij hief het in de lucht. In het publiek werd al juichend zijn voorbeeld gevolgd.

Op dat moment snelde er vanuit het publiek een vrouw naar hem toe en boog haar gezicht naar de zijne om iets in zijn oor te fluisteren. Het was Marjolein, een centralist van de meldkamer die zich op dezelfde verdieping bevond. Ze droeg geen galakleding en zag er dus wat misplaatst uit in deze setting. Ze had vast avonddienst gehad.

De ogen van Van Erkel werden groot en zweetdruppels verschenen op zijn voorhoofd. Geroezemoes klonk in het publiek, terwijl andere collega’s ook zwijgend hun adem inhielden. Het onheilspellende gevoel dat dit schouwspel bij de draaitafel teweegbracht, overviel blijkbaar niet alleen Kate.

‘Wat is er aan de hand?’ Luis fluisterde de vraag, waar niemand antwoord op had. De vraag die bij iedereen op de lippen lag.

‘Godver. Alsjeblieft, niet nog één.’ Van Erkel mompelde aangeslagen in zichzelf, maar dicht bij de microfoon zodat het hoorbaar was in de rest van de lobby. Hij keek geschrokken op, alsof hij zich nu pas weer besefte dat er meer mensen waren.

Toen stak hij verontschuldigend zijn hand op. ‘Het feest is voorbij. We moeten aan het werk.’ Klonk het onvermurwbaar. Hij rechtte zijn rug en duwde de microfoon in handen van de dj. Bij iedereen was er verwarring. Mensen begonnen te praten en te lopen. Sommigen met een geschokte blik in hun ogen. In de verte hoorde Kate sirenes. Waren die er net ook al? Was haar dat gewoon niet opgevallen tijdens de speech?

Dean snelde zich naar voren om verhaal te halen bij de commissaris.

‘Wat is er in vredesnaam gebeurd?’ Alex haalde zijn hand door zijn haren en keek toe hoe Van Erkel naar Anton, de oude lijkschouwer, toeliep.

‘Er is iemand dood,’ concludeerde Luis. ‘Anton wordt erbij gehaald.’

‘Trek jullie jas aan, we gaan aan het werk.’ Dean stond in een paar passen weer bij zijn collega’s. Zijn blik stond onpeilbaar strak.

‘Wat is er gebeurd?’ Vier paar ogen keken hem vragend aan.

‘Ernst de Jager. Een motoragent die vanavond patrouilledienst had. Hij is zojuist doodgeschoten tijdens het staande houden van een voertuig.’

Hoofdstuk 2

De politiemotor van Ernst stond eenzaam langs de Buitenweg. Aan de gitzwarte bandensporen voor de motor te zien was de auto die Ernst had aangehouden met gierende banden vertrokken. De politieagent lag naast zijn geliefde motor in een plas helderrood bloed dat glinsterde onder het maanlicht. Zijn ogen staarden vol ongeloof naar boven. Nietsziend. Over zijn hoornvlies lag een doffe, grijzige waas.

‘Godver.’ Luis gaf een trap tegen een dorre tak die dicht bij het motorvoertuig op de grond lag. Hij was van slag. Voor iedereen was dit een verschrikking. De dood van een collega tijdens zijn dienst, dat was op zichzelf staand al afschuwelijk, maar het feit dat zijn leven hem ontnomen was door iemand anders, maakte dat het alle hens aan dek was. Het was iemand van hen, van hun uniformfamilie. In koelen bloede doodgeschoten terwijl hij de wereld alleen maar een beetje veiliger probeerde te maken.

Luis had zijn collega’s verteld dat hij samen met Ernst op de politieacademie gezeten had. Hij kende hem goed. Het verwoestende onbegrip droop van zijn gezicht terwijl hij zijn ogen over het levenloze lichaam van zijn oud-studiegenoot liet gaan. Ernst lag in een grote plas, dik kleverig bloed. Zijn gelaatskleur was bijna spookachtig wit, van alle kleur onttrokken. Hij had veel bloed verloren. Zijn handen waren volledig bedekt met opgedroogd bloed. Hij zou naar alle waarschijnlijkheid zijn handen naar de wond hebben toegebracht om het dicht te drukken. Tegen beter weten in. De portofoon die op zijn schouder vastzat, was besmeurd met vegen bloed, alsof hij in zijn laatste seconden nog een keer de meldkamer had willen waarschuwen.

‘Hij was echt een goede agent. En een verdomd goede kerel,’ verzuchtte Luis, terwijl hij de kreuken uit zijn pak streek.

Het was een gekke gewaarwording. Geen van allen hadden ze de tijd genomen om zich om te kleden en zo stonden ze in galakleding bij het lichaam van hun vermoorde collega.

‘Anton?’ Kate klonk vragend en de oude lijkschouwer keek even op. Hij zat geknield in zijn bruinkleurige pak, dat eruit zag alsof het al een paar jaar meeging, over Ernst gebogen.

‘Alsof het lot ons uitlacht. De avond dat wij Jacqueline haar leven eren, wordt er gewoon nog iemand bij ons weggerukt.’ Hoofdschuddend stond hij op. Langzaam, terwijl zijn oude botten kraakten. Anton had het grootste deel van het spel der leven al uitgespeeld. Het grootste deel van de koek al op.

‘Twee schotwonden,’ concludeerde hij klinisch. Het hielp hem. ‘Een schot in de buikstreek en een schot in de hals. Het schot in de buikstreek doorboorde zijn maag, maar het schot in zijn hals veroorzaakte een slagaderlijke bloeding en is hem uiteindelijk fataal geworden. Ernst is doodgebloed. Snel. Ik verwacht dat hij amper tijd heeft gehad om te beseffen wat hem overkwam. Geen enkel teken van verweer of verdediging ook. Ernst is volledig verrast denk ik.’

Sophie knikte langzaam. ‘Zo ziet hij er ook uit.’ Ze sprak de woorden die iedereen dacht. Ernst had een bijna geschokte blik in zijn lege ogen. Schok, geen angst. Hij had waarschijnlijk niet eens de tijd gekregen om bang te zijn. Zijn belager had hem compleet overvallen.

Hij was gewoon bezig geweest met een routineklus. Het aanhouden van een voertuig dat een snelheidsovertreding gemaakt had. Zoals hij zo vaak deed. Hij zou het legitimatiebewijs hebben gecheckt en in zijn bonnenboekje een bekeuring hebben uitgeschreven, precies zoals hij altijd deed. Mensen werden wel vaker boos, agressief soms zelfs. Maar dit? Het uitschrijven van een boete moeten bekopen met je leven?

‘Het vak van zijn motor staat open.’ Dean sprak ondertussen mee in zijn recorder. Daar waar ze vroeger schriftelijke aantekeningen maakten van hun bevindingen, spraken ze deze nu gewoon in. Het was efficiënter, makkelijker en kon altijd teruggeluisterd worden wanneer je het dossier opmaakte. ‘Waarschijnlijk pakte hij zijn bonnenboekje om het voertuig dat hij staande had gehouden te bekeuren. Ernst had een auto aangehouden en werd tijdens de staandehouding door de centralist

van de meldkamer op de hoogte gesteld van het feit dat het voertuig werd gezocht inzake een vermissing. Het gaat om een jonge vrouw, Priscilla Bakker. Zij is als vermist opgegeven door haar ouders. Korte tijd later bleek ook haar vriendje, Frank van Gaalen, weg te zijn. Beiden zijn vertrokken zonder iemand op de hoogte te stellen en hun telefoon staat uit. De auto van Frank was eveneens verdwenen, dus daar werd naar uitgekeken.’

‘Twee jonge mensen die samen zijn weggelopen?’ dacht Kate hardop mee.

‘Daar lijkt het op. Al is dat niet wat Priscilla haar ouders geloven. Ik las net snel in het dossier dat haar ouders ervan overtuigd zijn dat Priscilla onder dwang is meegenomen door Frank. Dat het ontvoering is. Iets wat zijn ouders dan weer tegenspreken.’

Alex kwam in de richting van zijn collega’s gelopen. ‘Ik heb het even laten natrekken, maar er staat geen geregistreerd vuurwapen op de naam van Frank of Priscilla. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze niet vuurwapengevaarlijk zijn, wellicht heeft één van hen een illegaal vuurwapen bij zich.’

‘Ik wil dat er een opsporingsbevel met hoogste prioriteit uitgaat voor het voertuig en de twee vermisten! Ze zijn nu nog niet zo ver weg,’ riep Sophie in haar lange blauwe galajurk, met daaroverheen haar zwarte winterjas. Wat was ze nu blij dat ze deze toch nog had aangetrokken.

Alex knikte gehoorzamend.

‘Ik wil de ouders van zowel Priscilla als Frank naar het bureau laten komen om hen te horen. Zij zijn ons eerste aanknopingspunt. We zijn niet meer alleen op zoek naar twee vermiste mensen, we zijn op zoek naar vuurwapengevaarlijke hoofdverdachten in een moordzaak,’ voegde Kate toe. De moord op een agent zou te allen tijde een topprioriteit hebben.

‘Klaar Anton?’ vroeg Sophie, terwijl de lijkschouwer een stap naar achteren zette zodat Sophie er bij kon om foto’s van het lichaam te maken.

De oude lijkschouwer knikte onbewogen. ‘Ik breng hem zo terug naar de plek waar hij vanavond, levend en vol goede moed van vertrokken is. De laatste plek waar hij levend is weggegaan, is de eerste plek waar hij dood zijn entree maakt. Ik word hier echt te oud voor.’

Dean schudde zijn hoofd en haalde zijn hand verwoed door zijn grijzig wordende zwarte haren. ‘We gaan dit oplossen, Anton.’

‘Doe geen beloftes, Dean. Niet in ons vak.’

Inmiddels was het forensische team gearriveerd. Collega’s in witte pakken betraden de plaats delict, schermen werden neergezet en een witte tent werd over de plek des onheils geplaatst om alle sporen te kunnen conserveren. Er was die nacht regen voorspeld, maar sowieso wilde je geen enkel risico nemen wanneer het ging over bewijsmateriaal. Hun werk was harde bewijzen verzamelen, feiten op een rijtje krijgen en puzzelstukjes op de juiste plek leggen. Daar kon je geen enkel drupje regen bij gebruiken. Alex en Luis waren bezig met het met lint afzetten van de plaats delict. Alle gezichten stonden gespannen en er heerste een drukkende sfeer. Hoe anders dan aan het begin van de avond.

Dean was naar de mannen van forensisch gelopen om ze te briefen. Het was een gek gezicht, hij in een smoking, uitleg gevend aan mannen in witte pakken. Zijn smoking stond hem goed. Vol bewondering zag Kate hem de situatie uitleggen en taken uitdelen aan het team dat net was gearriveerd. Hij had een soort natuurlijk leiderschap. Met zijn blauwe ogen, donkere haren maar strenge voorkomen. Hij oogde professioneel en kon delegeren zonder autoritair te zijn. Hij straalde een bepaalde integriteit uit, die ze bewonderenswaardig vond, al was ze misschien lichtelijk bevooroordeeld. Nu ook, de collega’s van forensisch hingen aan zijn lippen. Hij was een persoon waar anderen tegen op keken, waar mensen ontzag voor hadden en graag mee samenwerkten. En zij ging met hem trouwen, soms moest ze zichzelf gewoon nog even knijpen.

Zijn smoking hadden ze samen vol zorg uitgezocht. Ze hadden er een winkeldagje van gemaakt. Outfits passen, samen lunchen op het terras. Het was heerlijk geweest. Ze had zich nooit kunnen bedenken dat, de kleding die ze die dag samen gepast en gekocht hadden, de kleding zou zijn waarmee ze samen boven het lijk van een collega zouden staan.

Kate had een zwarte jurk uitgekozen. Zwart lag ook in de lijn der verwachtingen, haar halve garderobe was zwart. De velvet jurk zat nauwgesloten om haar lijf en toen Dean die avond de rits die net boven haar billen begon had dichtgeritst, had hij het alleen maar gehad over het moment dat hij hem later die avond weer zou kunnen uittrekken. Wat kon het verkeren.

‘Ik zie jullie voor de autopsie in de kelder. Het wordt een lange nacht.’ Anton ritste zijn jas iets verder dicht en Kate volgde zijn voorbeeld. De jurk die ze droeg, had niet veel om het lijf en ze voelde de winterse kou haar botten en spieren intrekken. Ze had een zwarte, korte jas van nepbont aan over haar jurk, omdat het mooi had gestaan bij haar outfit. Ze was duidelijk niet in de veronderstelling geweest dat ze deze avond zo’n tijd buiten zouden doorbrengen.

Dean kwam teruglopen van het briefen van de forensische collega’s en keek hoofdschuddend naar het lichaam van Ernst terwijl Anton de lijkzak dichtritste.

‘Ik ga zijn vrouw op de hoogte brengen. Misschien wil Luis met mij mee, hij kende hem tenslotte het beste.’

Kate knikte bevestigend. ‘Dan ga ik zo terug naar het bureau om met de ouders van de vermiste jongeren in gesprek te gaan.’

De wind trok aan en Kate rilde even.

‘Mijn leren jas ligt denk ik nog in de kofferbak, moet ik die voor je pakken? Kan je hem over dat nepbonte ding aandoen.’ Dean keek Kate zorgzaam aan en een glimlach krulde om haar mond.

‘Nee, komt goed. De kou zit nu toch al in mijn lijf, ik krijg het pas weer warm als ik ga douchen denk ik.’ Ze keek toe hoe collega’s in witte pakken de achtergelaten bandensporen van de Toyota fotografeerden, nadat ze er een geel markeerbordje bij hadden gezet. Ditzelfde deden ze bij de kogelhulzen op de grond, waarna Sophie ze met een pincet oppakte en ze in een daarvoor bestemd bewijszakje deed.

‘Bloedvegen op de motor wijzen erop dat hij naast het voertuig stond toen de kogel hem raakte. Hij heeft zich nog geprobeerd vast te grijpen aan het zadel, maar is vervolgens tegen de motor aan in elkaar gezakt. Daar is hij als een onevenwichtig tuimelpoppetje omgevallen op zijn zij, en op de grond naast zijn voertuig doodgebloed.’

Sophie stond op en wees naar een kogelgat in het windscherm van de motor. ‘Niet alle pogingen waren raak.’

‘Zou dat het eerste schot geweest zijn? Dat gaf hem een paar seconden speling.’

‘Niet genoeg in ieder geval. Waarschijnlijk net genoeg om te beseffen dat zijn einde naderde, maar niet eens genoeg om uit noodweer zijn eigen wapen te pakken.’

Kate zag in de verte de eerste persbusjes dichterbij komen.

‘Aasgieren,’ mompelde Dean. Ze wist dat hij een hekel had aan journalisten, maar ook dat de druk om de nabestaanden in te lichten werd opgevoerd. Het zou verschrikkelijk zijn wanneer je als familielid, het schokkende nieuws over het overlijden van jouw geliefde, moest vernemen via de media.

‘Splitsen we ons op?’ Hij richtte zich tot de twee vrouwelijke rechercheurs in de wetenschap dat ze nu in actie moesten komen. Er waren protocollen te volgen, al waren voor het slechte nieuws brengen aan familieleden van een moordslachtoffer eigenlijk onmogelijk protocollen te schrijven.

‘Ja, goed idee. Dan gaan wij nu richting het bureau. Hopelijk zijn de sporen van het feest vanavond grotendeels uitgewist, anders vind ik het niet prettig om de ouders daar te ontvangen,’ verzuchtte Kate.

‘Ik denk dat dat wel goed zit. Ze gingen met man en macht aan het werk om de boel op te ruimen. Niemand was meer in de feeststemming.’

Kate bedacht zich dat ze zich wel echt even moesten omkleden voordat ze naar het bureau zou gaan. Ze kon niet in een galajurk aankomen, terwijl ze met mensen in gesprek moest over hun vermiste kinderen en de schokkende ontwikkelingen die zich vanavond hadden voorgedaan.

‘Rijden we even snel langs huis?’ Sophie had haar gedachten gelezen en Kate knikte terwijl Dean zijn telefoon ging.

Behendig toverde hij zijn mobiel uit de binnenzak van zijn colbert. ‘Dean de Jong.’

Met fronsende wenkbrauwen keken de vrouwelijke rechercheurs toe hoe zijn ogen groot werden van verbazing.

‘Nieuws?’ Alex en Luis waren direct hun kant op komen lopen. Dean stak zijn hand op om hen te laten weten dat ze even op een antwoord moesten wachten. Er lag een onthutste uitdrukking op zijn gezicht en in opperste concentratie luisterde hij naar degene aan de andere kant van de lijn.

‘Ja, begrepen. Stuur je ons de locatie door? We zijn onderweg.’ Dean sloot het gesprek af en liet zijn telefoon zakken.

‘Nou?’ Kate hield haar adem in.

‘Ze sturen de locatie door, de Toyota is gevonden.’

‘Dat is toch goed nieuws!’ Luis rekende zich al rijk.

Kate keek Dean strak aan. Ze voelde aan alles dat dit niet het enige was.

‘Bij de vindplaats van de Toyota is ook een tweede lijk aangetroffen.’

Het busstation was op dit uur een verlaten plek. Het was donker, leeg en oogde onheilspellend. Het tweede slachtoffer leek al net zo te zijn overvallen door zijn plotselinge dood als Ernst. Hij lag naast zijn bus, waarin hij zojuist zijn laatste rit gereden had, in een donkerrode plas bloed die zich als aureool om zijn hoofd gevormd had. Twee gapende gaten domineerden zijn voorhoofd. Een van de gaten zat zo dicht bij zijn oogkas dat dit oog dichtzat en dik was door de klap waarmee het lood zijn lichaam was binnengedrongen.

‘Een politieagent en een buschauffeur?’ dacht Sophie hardop.

Luis woelde verward door zijn donkere krullen. ‘Wat is dit voor een bizarre avond?’

‘Zijn collega heeft hem gevonden,’ knikte Dean even naar een andere man die een stukje verderop met Alex aan het praten was.

‘Zijn naam is Hugo Vermanen. Hij werkt hier al jaren als buschauffeur en liep tegen pensioengerechtigde leeftijd. Hij had net een laatste rit gereden, een korte retour naar het treinstation. Hij was waarschijnlijk zijn bus aan het afsluiten toen hij overvallen werd door de dader. Zijn collega, Hendrik Gruis, kwam ook terug van zijn laatste rit naar een dorpje iets verderop. Zijn beoogde aankomsttijd lag twaalf minuten na de aankomsttijd van ons slachtoffer. Hendrik heeft de dader dus net gemist, Hugo zijn lichaam was nog warm.’

‘En de auto?’ Kate haar ogen scanden de omgeving.

‘Iets verderop, op de parkeerplaats.’

‘Dus ze hebben eerst rustig hun auto geparkeerd en wilden toen de bus pakken?’

‘Misschien heeft ons slachtoffer ze geweigerd? Zijn dienst zat erop, de bus reed niet meer?’

‘Kan. Zijn er beveiligingscamera’s?’

Dean richtte zijn blik naar boven en liet deze over de omgeving glijden. ‘Daar bij de haltes sowieso, hier waar de bussen geparkeerd staan kan ik ze niet zo snel ontdekken. Maar ik zal overal de beelden van opvragen.’

Sophie zag in haar ooghoeken Anton arriveren.

‘Sorry Anton, één slachtoffer was blijkbaar niet genoeg voor vanavond.’

‘En weer iemand die duidelijk alleen maar zijn werk aan het doen was,’ mopperde de oude lijkschouwer murw. Met knakkende botten en zichtbare moeite knielde de man langzaam naast het tweede moordslachtoffer neer.

‘Wederom twee schotwonden. Dit keer beiden toegebracht in het bovenste gedeelte van het aangezicht. Eén van de kogels heeft bij de inslag zijn oogkas verbrijzeld voor zover ik dat zo kan beoordelen. Op het eerste gezicht ook geen uitgangswonden, dus de kogels zwerven nog ergens in zijn hersenpan. Deze krijgen jullie na de autopsie van mij.’

De gapende gaten op het voorhoofd van hun tweede slachtoffer brachten Sophie haar gedachten ongewild naar het lichaam van Louise. De vrouw die zij, op de fatale avond dat Esra stierf, meedogenloos om het leven bracht door een executieschot tussen haar ogen. Ze schudde de ongewenste herinneringen van zich af. Maar de plaatjes van Louise haar verminkte gezicht bleven zich als diavoorstelling aan haar opdringen.

Alex kwam teruglopen van zijn gesprek met de getuige die het tweede slachtoffer gevonden had. ‘Ik neem hem mee naar het bureau hoor. Hij is erg aangeslagen, maar wil wel graag een officiële

verklaring afleggen nu alles nog vers in zijn herinnering zit, zegt hij. Dan breng ik hem daarna thuis, ik vind het niet verantwoord om hem nu te laten rijden.’

‘Goed werk, Scholten,’ knikte Dean in zijn richting.

‘Oké, even alles op een rijtje. We zijn zojuist van een vermissingszaak met alle schijn van twee van huis weggelopen jongeren, naar een dubbele moordzaak gegaan,’ probeerde Kate structuur te geven aan de gebeurtenissen van de afgelopen avond, al was het alleen al in haar hoofd.

‘Het eerste slachtoffer is een politieagent die de twee jongeren aanhoudt in verband met een snelheidsovertreding. Na die moord willen ze van hun auto af, besluiten ze deze te parkeren bij het busstation en met de bus verder te gaan? Wellicht weigerde de buschauffeur hen mee te nemen omdat zijn dienst erop zat. Vervolgens schieten ze ook hem dood, wat hem dus het tweede slachtoffer maakt.’

‘Wacht even. Volgens mij heb ik iets.’

Alle ogen waren op Anton gericht. Langzaam en voorzichtig opende hij de hand van het stijf wordende lichaam van de vermoorde buschauffeur en kwam er een verfrommeld papiertje tevoorschijn.

‘Ik dacht al dat ik iets in zijn vuist zag zitten.’ Een lichte glimp van blijdschap door zijn ontdekking verscheen op zijn gezicht.

‘Wat staat erop?’

Anton vouwde het kleine papiertje open en een slordig geschreven woord doemde op. Alsof het in alle haast op het papiertje gekalkt was.

Help

‘Help?’ Kate sprak de woorden vragend, maar in al hun hoofden waren de verbanden eigenlijk al gelegd.

‘Zouden de ouders van Priscilla Bakker toch gelijk hebben? Is zij niet vrijwillig weggelopen?’

Dean knikte langzaam. ‘Het begint er alle schijn van te krijgen. De vermissingszaak van twee weggelopen jongeren lijkt zojuist ontwikkeld tot een dubbele moordzaak, én een ontvoering.’

Hoofdstuk 3

‘Komt u binnen.’ De moeder van Priscilla Bakker gaf een trillende hand en wees vervolgens de weg naar de huiskamer. Kate en Sophie volgden haar het overwegend witte chalet in. De vrouwen hadden bedacht dat het beter was de ouders te horen in een voor hen bekende omgeving. Het nieuws dat ze zouden brengen was al verschrikkelijk genoeg, de kille grijze muren van de intimiderende verhoorruimte zouden daar zeker geen positief effect op hebben.

‘Onze excuses voor het late tijdstip,’ verontschuldigde Sophie zich, terwijl ze plaatsnamen op de beige leren fauteuils. De moeder van Priscilla ging naast haar man op de bank zitten waar hij direct troostend haar trillende hand vastpakte.

‘Geen probleem. Hebben jullie onze dochter gevonden?’

Kate schudde haar hoofd. ‘Ik ben bang dat dat niet het nieuws is dat we komen brengen. Al doen we er nog steeds alles aan om uw dochter en haar vriend te vinden. We hebben sinds vanavond wel de auto die bij de vermissing betrokken is in ons bezit.’

De moeder van Priscilla sloeg haar hand voor haar mond en tranen welden op in haar ogen. Het was nog niets, maar Kate wist dat geliefden van vermisten iedere strohalm aanklampte als waterbron in de woestijn. De gevonden auto was overduidelijk een teken dat ze dichterbij kwamen. Ze hadden nog geen idee van de lijken die bij het vinden van de auto gepaard gingen. Kate schraapte even haar keel om de rest van het slechte nieuws te brengen.

‘De auto van de vriend van uw dochter, waar zij zich naar alle waarschijnlijkheid in hebben verplaatst, is onderdeel van een dubbele moordzaak.’

‘Wat?!’ De ogen van Priscilla haar vader werden groot en de vrouwen zagen hoe hij van de schok zo hard in de handen van zijn vrouw kneep dat zijn knokkels wit werden. Zij had het niet eens door, was zelf eveneens compleet uit het veld geslagen door dit nieuws.

‘Hoe bedoelt u, moordzaak? Is Priscilla..?’ Hij kreeg de woorden niet eens over zijn lippen en Sophie schudde direct driftig haar hoofd.

‘Nee, we hebben uw dochter nog niet gevonden. Maar vanavond is de auto staande gehouden vanwege een snelheidsovertreding. Bij die staandehouding is een agent om het leven gekomen. Hij is van dichtbij doodgeschoten. Vervolgens is de auto leeg aangetroffen bij het busstation, waar wij een tweede lichaam aantroffen. Het gaat om een buschauffeur van drieënzestig jaar. Hij is eveneens door schotwonden om het leven gekomen.’

De moeder van Priscilla begon hartverscheurend te huilen en begroef haar gezicht op de schouder van haar man, die haar liefdevol over haar rug streek met zijn ogen nog groot van het ongeloof.

‘Denkt u?.. Priscilla zou nooit..’ stotterde hij zacht.

‘Op dit moment tasten wij volledig in het duister, alle opties staan nog open. Vandaar dat we helemaal bij het begin willen beginnen. Wanneer zijn uw dochter en haar vriend Frank precies verdwenen?’

‘Wij hebben dit allemaal al aan jullie collega’s verteld!’ De man keek Kate en Sophie vernietigend aan. Het was duidelijk dat de schok langzaam plaatsmaakte voor boosheid.

‘Jullie collega’s deden het af als twee verliefde, weggelopen jongeren. Wij hebben vanaf het begin af aan gezegd dat Priscilla dat nooit zou doen! Dat zij gedwongen is door die jongen, dat dit gewoon een ordinaire ontvoering is! Maar werden wij serieus genomen? Nee. Totaal niet. En nu er twee mensen dood zijn komen jullie bij ons aankloppen?! Nu willen jullie wel naar ons luisteren? Als onze dochter iets overkomt, dan is dat jullie schuld!’ De man brieste door zijn neus als een dolle stier terwijl zijn vrouw nog steeds snikte in zijn armen.

‘Het spijt ons, meneer Bakker. Er zijn bepaalde protocollen te volgen en dat hebben onze collega’s gedaan. In de meeste gevallen gaat het om weggelopen jongeren en ook in de meeste van die gevallen zijn de ouders er vaak van overtuigd dat hun kind daar niet toe in staat zou zijn. Waarom was u er direct zo van overtuigd dat uw dochter niet weggelopen was?’

Nu richtte de moeder van Priscilla haar ogen weer op. ‘Priscilla heeft nog een jonger broertje. Hij is haar alles. Onze zoon is verstandelijk beperkt, hij heeft het syndroom van down. Priscilla zou hem nooit verlaten, nooit. Ze weet wat het met hem zou doen, dat zou ze hem gewoon niet aan doen.’

Kate knikte even begrijpend. ‘En haar relatie met Frank? Hoe hebben zij elkaar leren kennen?’

‘Priscilla en Frank kennen elkaar eigenlijk al hun hele leven.’ De moeder van Priscilla slikte even en veegde haar tranen weg alvorens ze verder ging met haar verhaal. Nu had zij haar hand op het been van haar man gelegd en de vrouwelijke rechercheurs zagen dat hij langzaam de grip op zijn ademhaling wat terugkreeg. Alsof hij voorzichtig weer kalmeerde.

‘Wij zijn kermisfamilies,’ ging ze verder met een trillende stem. ‘Wij reizen het hele jaar rond met onze attracties en staan wekelijks op de grootste kermissen van het land. De familie van Frank is ook een kermisfamilie en reizen dezelfde kermissen af. In de wintermaanden staan we her en der nog weleens op een kermis bij een kerstmarkt, maar over het algemeen zitten we dan hier. In ons chalet. Frank en zijn ouders wonen die maanden ook op ditzelfde terrein. Frank en Priscilla zijn dus eigenlijk samen opgegroeid, we staan hun hele levens al op de kermis. Maar ze hadden nooit echt interesse in elkaar. Tot een half jaar geleden. Toen ze ons vertelde dat ze verliefd was op Frank.’

‘Ineens was Priscilla ook anders.’ De vader van Priscilla had nog steeds een woedende blik in zijn ogen, maar had het volume van zijn stem inmiddels naar beneden aangepast. ‘We bereikten haar minder goed. Ze sloot zich vaker op in haar kamer, of was veel van huis. Ze werkt altijd bij onze attracties op de kermissen, maar kwam nu steeds vaker te laat of weigerde soms zelfs om te helpen. Die jongen had geen goede invloed op haar, dat zagen we al vanaf het begin.’

‘En toen waren ze weg?’

‘Priscilla is nog nooit langer dan een nacht van huis geweest. En al helemaal niet zonder het aan ons te melden. Toen ze niet thuiskwam wisten we direct dat er iets mis was. En toen we van Frank zijn ouders hoorden dat hij ook niet thuisgekomen was en zijn auto er niet stond, hadden we gelijk in de gaten dat hij haar mee moest hebben genomen. Ze heeft niet eens spullen gepakt, haar weekendtas, haar kleding, haar laptop. Alles is hier nog. Hij heeft haar gedwongen om mee te gaan, dat kan gewoon niet anders.’

‘Zouden wij zo even in haar kamer mogen kijken? Ook willen we graag haar laptop meenemen naar het bureau om te kijken of daar bruikbare informatie opstaat en we willen graag een recente foto van uw dochter, voor het opsporingsbevel.’

‘Opsporingsbevel? Het klinkt alsof u denkt dat ze dader is! Ze is een slachtoffer!’

‘Onze eerste prioriteit is nu om uw dochter en haar vriend te vinden. Het opsporingsbevel gaat ons daarbij helpen. Er bestaat een grote kans dat ze vuurwapengevaarlijk zijn, dus een burgernetactie is veel te risicovol. Het spijt me, ik begrijp hoe het klinkt, maar een opsporingsbevel voor Priscilla en Frank is nu echt de te nemen stap.’

Priscilla haar moeder begroef haar gezicht weer huilend in haar handen. Haar schouders schokten en het geluid ging door merg en been. ‘Wat nu als hij haar ook iets aandoet? Ons meisje. Dit mag niet gebeuren. Niet ons meisje,’ snikte ze en ook de vader van Priscilla had steeds meer moeite om zijn gezicht in de plooi te houden.