Vrienden van vroeger

Chloë van Silfhout

Eerder in deze reeks verschenen:

De donkerste nacht

Copyright © 2024 Oorts Publishing

Auteur: Chloë van Silfhout

Uitgeverij: Oorts Publishing

ISBN: 9789083431444

www.chloevansilfhout.nl

Jaar van uitgave: 2024

Alle rechten voorbehouden

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij (foto)kopieën, druk, elektronisch, mechanisch of op welke andere manier dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de auteur of uitgever.

Proloog

Het schoolplein zag er nog precies zo uit als vroeger, alleen was er een grote houten overkapping over de fietsenstalling geplaatst. Het hout van de overkapping vertoonde op sommige plekken al groene aanslag, sporen van alg en schimmel. Het bouwwerk stond er duidelijk al even, terwijl deze voor Marieke nieuw was. Het deed haar beseffen hoeveel jaren er verstreken waren sinds ze voor het laatst voet op de middelbare school had gezet. Hoe vergankelijk alles was.

Het was de fietsenstalling waar ze ooit haar eerste echte zoen had mogen beleven, maar ook stiekem haar eerste sigaretje gerookt had. De fietsenstalling waar ze vijf jaar lang, vijf dagen in de week haar fiets parkeerde. Vijf jaren waren niets op een mensenleven, maar de jaren middelbare school hadden haar gevormd. Deze vijf jaren hadden haar gemaakt tot wie ze nu was.

Het schoolgebouw was ook weinig veranderd. De kozijnen en deuren waren in een andere kleur geschilderd, maar verder zag het er nog precies zo uit als in haar herinnering.

De ondergaande zon wierp een warme oranje gloed over het gebouw waar ze groot geworden was. Het gebouw waar zoveel herinneringen aan kleefden. Het gebouw waar ze haar kindertijd in één klap achter zich had gelaten.

Marieke inhaleerde een diepe teug lucht en stapte het schoolgebouw binnen. Ze had getwijfeld of ze wel moest gaan en aan de nerveuze bal in haar maag te merken twijfelde ze ook nu direct weer of ze wel de juiste keuze had gemaakt.

Bij binnenkomst hing er een groot spandoek met daarop de tekst; Welkom, klas van 1997!

Naast de ingang bevonden zich de kluisjes en Marieke legde even haar hand op het kluisje dat ze vijf jaar lang in bruikleen had gehad. Ze vroeg zich af of het lelijke metalen ding nog steeds zo hinderlijk piepte bij het open- en dichtdoen en of de stickers die zij aan de binnenkant had geplakt er ooit goed af zouden zijn gegaan. Het rook hier zelfs nog hetzelfde als vroeger.

Het was precies als in haar herinnering.

‘Marieke?’ Een herkenbare stem sprak haar naam en ze hoefde zich niet eens om te draaien om te weten dat Shirley achter haar stond.

‘Shir!’ Ze draaide zich om en pakte haar vroegere beste vriendin vast om haar tegen zich aan te trekken.

‘Wow, je haar!’ Marieke keek verbaasd naar het krullende kroeshaar van de vrouw tegenover haar, die grijnzend haar jas uittrok.

‘Anders, hè. Ik heb mijn natural curls maar leren omarmen, in plaats van iedere ochtend dwangmatig de stijltang erop los te laten, zoals ik vroeger deed.’

Marieke bedacht zich hoe jaloers ze destijds kon zijn op de prachtig volle, steile en glanzend zwarte bos haar van haar vriendin, maar dit stond haar pas echt geweldig. De tijd had haar goed gedaan.

‘Gek hè, om hier weer te zijn.’ Shirley liet haar blik door de gang van het schoolgebouw glijden toen Marieke haar weer los had gelaten.

‘Het voelt wel een beetje onwennig, ja. En toch ook zo vertrouwd. Er is hier letterlijk niets veranderd.’

‘Dames! Jullie komen voor de reünie van de examenklas uit 1997?’ Een ouder uitziende man stapte op de twee vrouwen af en Marieke zag Shirley knikken.

‘Klopt helemaal.’

‘Nou welkom dan. Ik ben Erik, sinds een paar jaar ben ik hier conciërge. De meeste van jullie oud-klasgenoten zijn er al, ze staan in de gymzaal.’ Hij wees met zijn arm de gang in, om de route naar de gymzaal aan te geven. Overbodig, de vrouwen kenden de weg hier op hun duimpje.

Gymzaal. Bij alleen het horen van het woord trok er een kleine huivering langs Marieke haar ruggengraat. Hadden ze de reünie niet gewoon in de aula kunnen organiseren?

‘Dank je wel,’ knikte Marieke even vriendelijk naar de conciërge, terwijl ze de gang inliep richting de gymzaal, op de voet gevolgd door Shirley.

‘Ik heb het gevoel dat ik iets mis, dat ik iets vergeten ben,’ grinnikte Shirley en Marieke wist direct waar ze op doelde.

‘Ik weet niet of missen de juiste beschrijving is hoor, als je het over onze altijd veel te zware boekentassen hebt.’

‘Blijft toch een gek gegeven, dat wanneer het gaat over werk, alles ergonomisch verantwoord moet zijn omdat je anders de Arbo op je dak krijgt. Maar dat we ons vroeger dagelijks een hernia moesten tillen aan boeken en niemand daar ook maar iets van gezegd heeft.’

Marieke hoorde Shirley in de verte wel praten, maar het drong niet helemaal tot haar door. Ze humde even bevestigend terwijl ze de klaslokalen inkeek die ze passeerden op weg naar de gymzaal.

Het was nog precies als in haar herinnering.

‘Marieke, Shirley!’ Dorian opende zijn armen wijd en liep uitnodigend op de vrouwen af. ‘Jullie zijn er!’

‘Was je bang dat we niet zouden komen, Dor?’ grijnsde Shirley en Marieke keek toe hoe Dorian haar vastpakte en drie zoenen op de wang drukte, waarna hij dit vervolgens herhaalde bij Marieke zelf.

‘Het is best druk,’ concludeerde ze, terwijl ze haar blik door de gymzaal liet glijden. Er hingen slingers en uitgeprinte foto’s van vroeger. Er stonden verschillende statafels en in de hoek hadden ze een bar opgebouwd.

‘Had je anders verwacht dan? Ik bedoel, ik was rete-nieuwsgierig naar hoe iedereen uiteindelijk opgedroogd is. Wie het gemaakt heeft en wie, tegen alle verwachtingen in, juist totaal niet.’ Dorian knikte daarbij even in de richting van een lange man in een zwart pak.

‘Fred?’ fluisterde Shirley vragend en Dorian knikte smalend.

‘Ons wonderkind die zijn examens heeft afgerond met tienen en daarbij altijd het lievelingetje van alle leraren was. De jongen die de hoogste ogen gooide en waarvan iedereen had verwacht dat hij inmiddels multimiljonair zou zijn met een hele knappe dame aan zijn zijde? Hij werkt dus gewoon bij een telefoonwinkel in de stad. Hij verkoopt mobieltjes.’ Dorian sloeg theatraal zijn hand tegen zijn voorhoofd en zelfs Marieke moest even lachen. Dorian was in ieder geval helemaal niets veranderd.

‘Maar dit is dus precies waarom ik hier ben. Dit is het beste leedvermaak,’ grijnsde Dorian van oor tot oor. ‘Zal ik een drankje voor jullie halen?’

‘Lekker,’ gaf Shirley antwoord, maar Marieke leek alweer in gedachten verzonken.

‘Mariek?’

‘Huh, wat sorry? Ik was even afgeleid.’

‘Of je ook wat te drinken wil?’

‘O, ja lekker. Ik wil wel graag een rood wijntje.’

Dorian rolde even met z’n ogen. ‘Nog steeds de dromer, hè Mariek. O, kijk nou, daar is Ella!’

‘Nog steeds snel afgeleid, hè Dorian,’ grijnsde Marieke even spottend terwijl ze Ella door de deur van de gymzaal zag komen lopen.

‘O, wat leuk dat jullie gekomen zijn!’ Ella klonk oprecht blij en Marieke begreep dat. Ella had de reünie georganiseerd en hoe jammer zou het zijn wanneer je eigen vrienden van vroeger niet op het door jou geïnitieerde evenement kwamen.

‘Dit hadden we niet willen missen,’ lachte Shirley.

‘Dus jij hebt het hier vroeger zo leuk gehad, dat je dacht, ik zet dat even voort. Ik ga hier gewoon werken?’ Dorian zijn vraag klonk sarcastisch en Marieke wist dat dat ook zo bedoeld was.

Toen ze hun examens hadden afgerond en de school hadden verlaten, was Dorian met gierende banden weggereden en hij zou nooit meer omkijken. Ella daarentegen was inmiddels decaan op de school waar zij vijf jaren van hun jeugd hadden doorgebracht en vanuit die positie had ze de reünie ook georganiseerd. Ella was de enige waar Marieke heel af en toe nog contact mee had. Met de rest van hun vriendengroep was het door de jaren heen verwaterd, maar het verbaasde haar hoe fijn ze het eigenlijk vond om hen nu weer te zien. Ondanks het oud zeer dat het weerzien behendig terug naar de oppervlakte wist te stuwen.

Marieke deed heel even haar ogen dicht en slikte, zichzelf tot kalmte manend. Haar gedachten mochten niet afdwalen naar 1997. Dat hadden ze achter zich gelaten.

‘Dus we missen er nog twee?’ Shirley keek de gymzaal rond, op zoek naar de twee mannen die hun groep van vroeger compleet zouden maken. Marieke volgde haar voorbeeld en kwam tot de conclusie dat de oude gymzaal, op een lik frisse witte verf na, ook weinig was veranderd.

Het was precies als in haar herinnering.

‘Nee, we missen er één. Maarten is er wel, die staat daar verderop, ik heb hem net al even gesproken. Alleen Kevin heb ik nog niet gezien.’

‘Kevin heeft zich wel aangemeld toen ik de uitnodigingen verstuurde. Hij was erg enthousiast, dus ik denk dat hij zo nog wel zal komen.’ Ella streek haar rok glad en Marieke keek vol bewondering naar de enorme hakken die ze eronder droeg. In de verte zag ze Maarten hun kant op komen lopen.

Het was vreemd om met z’n allen samen te zijn. Sommige van haar oude vrienden had ze al in geen jaren gezien en toch voelde het niet ongemakkelijk. Alsof ze elkaar nooit uit het oog waren verloren.

‘Op een reünie merk je pas goed hoe geweldig of verschrikkelijk je schooljaren eigenlijk waren,’ merkte Shirley op. ‘Ik bedoel, er zullen mensen zijn die het op een avond als deze voornamelijk over hun huidige leven zullen hebben. Die graag willen vertellen over hoe geweldig hun baan is, gezin of andere dingen die ze nu meemaken. Dat zijn dus de mensen die niet zo’n leuke schooltijd hebben gehad. De mensen die fantastisch terugkijken op die jaren zullen namelijk bijna niet praten over hun huidige leventje. Die zullen herinneringen ophalen aan vroeger, lachen en oude anekdotes delen die de ander alweer bijna vergeten was. Dingen waar ik met niemand anders over kan praten dan met jullie, omdat ik ze met jullie heb meegemaakt. Ik vond onze schooltijd echt geweldig.’

‘Spreek voor jezelf,’ schudde Dorian zijn hoofd terwijl hij nonchalant zijn hand door zijn al grijzer wordende haren haalde. Voor een keer moest Marieke hem gelijk geven. Natuurlijk had ze geweldige herinneringen aan die tijd, maar ze wisten allemaal dat de middelbareschooltijd ook zijn sporen had nagelaten op eenieder van hun levens. Onuitwisbare sporen.

‘Hier zijn mijn favoriete mensen,’ hoorde ze een bekende stem zeggen.

Het was precies als in haar herinnering.

‘Maarten, hoe is het met je?’ Shirley gaf hem drie zoenen en ook Marieke en Ella volgden haar voorbeeld.

‘Ja, het gaat heel goed eigenlijk. Met jullie ook?’

‘Helemaal prima! Alleen Dorian verviel alweer in zijn oude gewoontes door te zeuren over zijn schooltijd.’

Maarten schudde lachend zijn hoofd. ‘Sommige dingen veranderen nooit. Hebben jullie nog geen drankje?’

‘Ik stond op het punt om wat te halen, maar er kwam steeds iemand tussen.’

‘Nou, dan lopen we nu even naar de bar toch. Anneke staat daar ook, ze is nog net zo knap als vroeger,’ knipoogde Maarten naar Dorian en Marieke keek naar de vrouw aan de bar. De hoogblonde vrouw in haar zwarte jurkje zag er ook nog steeds zo onsympathiek uit als vroeger.

‘Haar voorgevel is wel flink gegroeid door de jaren heen,’ schudde Shirley afkeurend haar hoofd, maar de mannen namen er geen aanstoot aan. Ook dat was niet veranderd.

‘We kunnen ook even wachten op Kevin en dan allemaal samen een drankje halen?’ hoorde ze Ella zeggen, maar Dorian schudde zijn hoofd.

‘Als Kevin hier eerder geweest was dan wij, had hij zeker niet gewacht, hij was linea recta naar de bar gelopen.’

‘Dat is waar,’ lachte Ella en de dames volgden de mannen naar de bar, die verlekkerd in de richting van Anneke liepen.

‘Hoe is het toch mogelijk dat ze nog precies zo onvolwassen zijn als vroeger,’ rolde Shirley weer met haar ogen en Marieke kon haar lachen niet inhouden. Aan de bar hoorde ze de mannen drankjes bestellen en ze zette haar tas op één van de statafels.

Plots werd Marieke overvallen door een indringende en herkenbare geur. De geur van allesverwoestend vuur. Voor een seconde dacht ze dat haar hersenen een gemeen spel met haar speelden door haar zintuigelijke herinneringen te geven aan de trauma’s uit haar jeugd, maar toen klonk er gegil en geschreeuw.

‘Brand!!’

‘De gymzaal staat in brand!’

In een flits draaide ze zich om en zag oranjerode vlammen uit het berghok met de sportmaterialen komen. De vlammen klommen naar boven in de touwen en verspreidde zich snel over het oude platenplafond.

‘Marieke!’ gilde Shirley en ze voelde een ruk aan haar arm die haar direct weer terug in het nu bracht. Ze keek om en zag hoe Maarten en Dorian, met twee andere oud-klasgenoten, probeerden om de deur naar buiten open te trappen. Iemand had de deur afgesloten.

Marieke voelde zich misselijk worden en alles begon voor haar ogen te draaien. In de verte klonk geschreeuw en gegil, maar het leek surrealistisch. Droomde ze dit? Was dit weer één van haar nachtmerries?

De gymzaal vulde zich razendsnel met verstikkende rook en de warmte op haar huid deed haar doodsangsten uitstaan. Ze gingen hier dood. Ze zouden hier levend verbranden.

Rode en oranje vlammen dansten over de muur en het plafond en het was alsof ze haar uitlachten. Alsof ze de draak met haar staken.

Plots klonk er een knal en Marieke zag dat de mannen de deur van de gymzaal open hadden gekregen. De zuurstof die de gymzaal introk voelde bevrijdend, maar deed de vlammen aanzwellen met een onmeetbare snelheid. Een gillende en schreeuwende menigte probeerde zich al dringend een weg uit de gymzaal te banen en Marieke merkte nu pas dat Shirley haar ene hand vasthield en Ella haar andere.

De blinde paniek van de klas van 1997 was intens voelbaar en mensen die vijf jaar lang met elkaar opgroeiden liepen elkaar nu onder de voet. Er werd geduwd en getrokken om naar buiten te komen en vlak buiten de gymzaaldeuren verloor Marieke haar evenwicht. Ze viel voorover en haar wang raakte de koude vloer. Het voelde vreemd aan in deze extreme hitte en een fractie van een seconde liet Marieke de gedachte toe dat ze wel kon blijven liggen. Toen ze iemand aan haar armen voelde trekken wist ze dat ze overeind moest komen. Ze moesten naar buiten.

Heel even keek ze achterom terwijl ze opkrabbelde van de vloer. De vlammen traden inmiddels buiten de gymzaal en sloegen als voelende handen om de deurpost.

‘We moeten weg, Marieke!’ gilde Shirley.

Al dat vuur. Al die hitte. Marieke rook de geur van smeltende materialen. Van een smeltende jeugd, een brandende schooltijd. Zou het in de hel ook zo ruiken? De vlammen waren allesvernietigend, allesverwoestend.

Het was precies als in haar herinnering.

Hoofdstuk 1

Sophie zat op het gras aan de waterkant en tuurde in gedachten verzonken naar de overkant. De harde wind produceerde kleine golfjes en bruine herfstbladeren zwierden sierlijk over het vieze donkerbruine water. Het gras was eigenlijk te koud en vochtig, maar haar lange, zwarte gewatteerde winterjas reikte tot aan haar knieën en leende zich er prima voor om op te zitten.

Ze wreef over haar steeds boller wordende buik, welke nog dikker leek door haar jas. Sophie kwam net bij de verloskundige vandaan waar ze weer een echo had gehad. Opgelucht dat alles goed was, moest ze hier de boel even laten bezinken.

Sophie was bijna tweeëndertig weken zwanger en had graag willen weten wat het geslacht van haar baby was. Bij de twintig weken echo bleek het groeiende wonder in haar buik al kerngezond, maar had hij of zij het geslacht nog niet willen prijsgeven. De baby was nu al eigenwijs. Precies als zijn of haar vader. Eigenwijs, recalcitrant en rebels.

Maar nu wist ze het. Tijdens deze extra ingeplande echo konden ze niet meer om het geslacht heen. Het was een meisje. Ze kreeg een meisje, dat was haar zojuist verteld. Een echt klein mensje met alles erop en eraan. Een meisje.

Het was zo overweldigend bijzonder om dit mee te mogen maken, maar na iedere echo was Sophie gesloopt. Tegenstrijdige emoties verscheurden haar van binnen, want hoe ze iedere keer weer werd overvallen door het intens gelukkige gevoel van blijdschap en dankbaarheid, stond in zo’n groot contrast met het immense gemis.

Een meisje. Esra had het geweldig gevonden. Esra zou zijn hele leven in het teken hebben gezet van het beschermen van zijn wonder. Een klein, kwetsbaar en onschuldig kind. Zijn kind. Esra had hier moeten zijn. Hij had dit moeten meemaken, hij had haar moeten leren kennen, vasthouden en liefde geven zoals alleen hij dat kon. Dit meisje zou haar vader nooit leren kennen en dat gevoel brak Sophie iedere dag weer.

En wanneer het gemis haar eigenlijk teveel werd, kwam ze hier. Hier aan de waterkant, op hun plek. Sophie en Esra. Al wist hij op dat moment nog niet beter dan dat ze Nathalie heette, de liefde was hier ontstaan.

Sophie trok haar zandkleurige paardenstaart aan en ritste haar jas verder dicht. Ze sloeg haar benen over elkaar en zag natte grassprietjes aan de zijkanten van haar witte sneakers plakken. Soms wist ze niet meer zo goed hoe ze moest zitten, alle houdingen waren maar korte tijd comfortabel.

De wind trok aan en in één ruk zwiepten er meerdere bruine bladeren van de boom aan de overkant waarna ze werden meegevoerd op het sierlijke ritme van de wind. De dorre bladeren stierven toen ze van de tak werden getrokken, maar dansten ritmisch door de lucht alsof het ze niets kon schelen. Alsof ze niet straks neer zouden komen op de koude grond en langzaam zouden verdorren in de schoot van Moeder Aarde. Het leven was zo betrekkelijk. Ieder leven op aarde. Liefde daarentegen, liefde verging nooit. Dat wist Sophie zeker.

In de verte hoorde ze het naderende geluid van een motor en even deed ze haar ogen dicht. Het geluid overspoelde haar met een golf van herinneringen en bracht haar direct terug naar toen. Ondanks dat het pas een paar maanden geleden was, voelde het als een eeuwigheid. Een mensenleven.

Tot haar verbazing kwam de motor tot stilstand en licht geschrokken keek Sophie op. Ze zag een man afstappen en haar kant op lopen. Het was Leon.

‘Ik dacht al wel dat ik je hier zou kunnen vinden,’ hoorde ze hem zeggen, terwijl hij zijn helm afdeed en haar zijn typerende grijns schonk. Zijn kwajongensachtige ogen twinkelden terwijl hij met zijn tanden zijn leren handschoenen uittrok. Ondanks zijn baard kon Sophie de groeven naast zijn mond goed zien. Lachrimpels. Het gaf hem een karakteristieke uitstraling, maar maakte ook dat hij er guitig en toegankelijk uitzag. Hoe streng zijn ogen ook konden staan en hoe woest zijn voorkomen ook was.

‘Je kent me goed,’ glimlachte ze zacht.

‘Hoe was de echo?’ Leon nam naast haar plaats in het gras. Gezien de leren broek van zijn motorpak zou ook hij niet veel hinder ondervinden van de koude grond.

‘Alles zag er heel goed uit. Tien vingertjes, tien teentjes, zoals we al wisten natuurlijk. Het is een kerngezond meisje.’

‘Meisje?!’ Leons ogen werden groot en hij keek verrukt.

‘Ja, het is een meisje.’ Sophie haar glimlach werd breder en ze merkte dat het nog echter voelde wanneer ze het hardop uitsprak.

Leon sloeg een arm om haar heen en trok haar even zijn kant op, waarbij hij een kus op haar kruin drukte. ‘Je krijgt een meisje.’

‘Ik krijg een meisje,’ herhaalde Sophie weer.

‘Maar even voor de duidelijkheid,’ zei Leon grijnzend terwijl hij haar weer losliet. ‘Als het een jongen was geweest had je hem zeker weten Brammetje genoemd toch?’

‘Uiteraard,’ smaalde Sophie.

Zoals zij in de huid van Nathalie Spijkers was gekropen, had Leon de rol van Bram Spijkers mogen vertolken. Haar grote broer. Sophie en Leon waren partners tijdens een infiltratiezaak binnen een motorbende. Voor de zaak hadden zij elkaar nog nooit ontmoet, maar sinds hun heftige samenwerking voelden ze zich onlosmakelijk met elkaar verbonden. De fatale afloop van de zaak en het verlies dat was geleden had hen getekend en diepe krassen nagelaten, maar had ze ook een verbintenis voor het leven gegeven. Een broederlijke band. Blijkbaar werden broers en zussen niet alleen gedefinieerd door een bloedband. Een collectief trauma schepte eveneens een onbreekbaar broederschap.

‘Hoe was je gesprek eigenlijk? Dat was vandaag toch?’ leek Sophie zich ineens te beseffen en ze keek de man naast zich vragend aan.

Leon haalde zuchtend zijn schouders op. ‘Op sommige dagen moet je tot de conclusie komen dat je die ochtend gewoon beter in bed had kunnen blijven liggen. Vandaag was zo’n dag.’ Leon tuurde over het water, waar Sophie net starend over uitgekeken had en ze voelde dat het gesprek niet was gelopen zoals hij had gehoopt.

‘Was het zo erg?’

‘Ze begrijpen ook gewoon niet hoezeer ik dit nodig heb, denk ik. Ik heb ze daar in ieder geval niet van kunnen overtuigen.’ Zuchtend zette Leon zijn zonnebril op en liet zich achterover zakken op zijn ellebogen. Sophie hoorde het leer van zijn motorpak kraken en voelde even een kriebel in haar onderbuik. Esra kon hier ook zo aan het water zitten, zijn leven overdenkend.

‘Wat zeiden ze precies?’

Weer haalde Leon zijn schouders op. ‘Het bekende riedeltje. Dat ik fysiek sterk genoeg bevonden ben, maar dat ze nog niet denken dat ik het mentaal aan kan om me in een volgende operatie te storten. Dat ik niet teveel van mezelf moet vragen, gezien mijn bijna-doodervaring en het verlies van Annemieke. Dat het tijd nodig heeft en dat ze willen dat ik blijf praten met de bedrijfspsycholoog.’

Sophie dacht terug aan het moment dat David, Leon in koelen bloede neerschoot en dood waande. Dat ook Sophie een hele tijd dacht dat hij het niet overleefd had, totdat hij haar enkel vastpakte en met zijn laatste restje kracht haar liet weten dat hij er nog was. Zijn bebloede gezicht, zijn lichaam die al een paar uur in een rode plas kleverig bloed op het smoezelige tapijt van het bordeel lag, Sophie kon het zich zo voor de geest halen. Leon had zoveel geluk gehad. Annemieke daarentegen, had het infiltratietraject moeten bekopen met haar leven.

Sophie wist hoe dol Leon op Annemieke was geweest en hoe goed zij konden samenwerken. De chemie tussen de twee collega’s was van mijlenver voelbaar. Het verlies van Leon zijn geliefde collega en de bijna fatale moordaanslag op zijn leven waarmee hij operatie Engelen had afgesloten, maakten dat zijn meerderen hem niet direct in een nieuwe operatie wilden laten storten. Leon was keihard en extreem goed in wat hij deed, maar operatie Engelen had zijn tol geëist. Zelf was hij er klaar mee, hij liep al maanden bij de psycholoog en zou nu langzaam weer mogen re-integreren. Maar hij wilde niet langzaam herintreden. Hij wilde een nieuw infiltratietraject, hij wilde undercover. Dat was waar hij voor leefde, dat was het enige dat hij kende. Maar zijn meerderen waren terughoudend en durfden het nog niet aan, tot grote frustratie van Leon.

‘Idioten zijn het. Als ik zelf zeg dat ik weer kan, waarom laten ze me dan niet gewoon mijn werk doen? Ik ga gewoon voor een second opinion. Ik bedoel, die zweefteef van een psycholoog heeft het al helemaal niet begrepen, lekker vanuit je warme kamertje nare verhalen aanhoren van mensen uit de vuurlinie en dan vanachter je bureau beslissen of ze weer kunnen of niet? Wie bedenkt dit systeem?’ Op zijn eigen kenmerkende manier streek hij zijn vingers langs zijn wangen en plukte aan zijn zwarte baard.

‘Ik begrijp je echt, Leon. Maar zij doen ook hun werk en het is niet niets wat je hebt meegemaakt. Dat weet je zelf ook.’

‘Jij hebt toch hetzelfde meegemaakt? Op de kogelgaten in je lijf na dan, het is niet alsof het voor jou minder heftig was. Jij bent toch ook weer aan het werk? Jij bent zelfs nog in verwachting.’

‘Ja, dat klopt ook wel, maar ik doe toch heel ander werk dan dat jij doet. Ik ben rechercheur, ik behandel moordzaken. Maar ik werk in een team en wanneer zij denken dat het misschien niet helemaal goed met mij gaat of me boven de pet groeit, dan trekken zij aan de bel. Jij moet weer in je eentje worden losgelaten in de onderwereld. Infiltreren binnen wie weet wat voor narigheid, zonder vangnet, helemaal alleen. Ze hebben echt het beste met je voor, Leon, dat geloof ik echt.’

Hoofdschuddend zette Leon zijn zonnebril weer af en keek Sophie aan. Ze wist dat hij het niet wilde horen. Dat hij het zo nodig had om weer te doen waar hij goed in was. Juist hij. Hij leefde voor zijn werk, ademde zijn werk.

Ze dacht aan de eerste keer dat ze hem ontmoet had. Ze werden aan elkaar voorgesteld op de woonboot, waar de collega’s die zich achter de schermen bezighielden met de infiltratie zich verschanst hadden. Vanaf moment één had hij haar op haar gemak gesteld. Misschien kwam het door zijn luchtige benadering van heftige situaties, door die eeuwige ondeugende twinkeling in zijn ogen of doordat hij altijd kalm bleef. Wat het ook was, hij had haar een veilig gevoel gegeven. Ook toen ze het hol van de leeuw binnen gingen, of toen alles mis dreigde te lopen en de pleuris uitbrak.

Sophie bedacht zich dat hij eigenlijk altijd hetzelfde was geweest. Zowel op de woonboot, als bij de motorclub van David en Esra. Zelfs na operatie Engelen, toen hij gewoon weer Leon kon zijn. Misschien maakte hem dat juist wel zo’n ontzettend goede undercoveragent. Hij speelde nooit iemand anders. Hij mocht dan misschien een andere identiteit toegewezen hebben gekregen, hij was eigenlijk altijd gewoon zichzelf. Hij nam geen rol aan, hij paste en schikte de rol binnen zijn eigen persoon. Hij werd het verhaal dat voor hem bedacht was, maar met zijn eigen karakter. Altijd.

Sophie wist dat hij zijn werk nodig had. Dat hij altijd van de ene operatie naar de volgende leefde en in zijn privéleven daardoor niets had opgebouwd. Voor haar lag dat anders. Zij rolde door omstandigheden in de undercoveroperatie en had juist dingen achter moeten laten. Kate en Marc, haar huisgenoten waar ze een bijzondere vriendschap mee deelde. Een leven als verdienstelijk moordzaken rechercheur, vriendin, zusje en dochter van. Ze had het verschrikkelijk gevonden om afscheid te nemen van haar eigen leven, hoe nodig het op dat moment ook was. Maar als ze erover nadacht wat het haar had gebracht, had ze dat in haar stoutste dromen niet kunnen bedenken.

Leon was één van die dingen. Inmiddels voelde hij als familie. Juist daarom wilde ze hem ook het gevoel geven dat hij dit keer wel iets had om bij thuis te komen. Dat er mensen waren die om hem gaven. Dat maakte het misschien minder erg om langer te moeten wachten om weer undercover te kunnen. Om weer dat te doen waar hij goed in was en waar hij zo naar smachtte.

Leon had niet alleen Sophie, ook Kate en Marc hadden hem in hun harten gesloten. Na de gebeurtenissen van een aantal maanden geleden was Sophie veranderd. Alles was veranderd. Operatie Engelen zat in Sophie, in haar systeem. Ze zou nooit meer de oude worden en dat merkten Kate en Marc aan alles. Ze zagen ook hoe ze Leon nodig had, hoe ze iets met hem deelde wat ze nooit met hen zou kunnen delen. Sophie was haar grote liefde verloren en Kate en Marc hadden hem nooit mogen ontmoeten. Het was een stukje van haar leven waar zij nooit deel van hadden kunnen uitmaken. Leon wel.

Sophie zag dat Leon zijn antwoord alweer klaar had. Zonder twijfel een scherp en gevat antwoord. Maar voor hij zijn mond open kon doen om tegen haar in te gaan vervolgde ze haar verhaal;

‘En daarbij komt, dat als je een traject ingaat, je weer maanden weg zal zijn. En dat is ook helemaal niet handig als je kleine zusje straks een keer moet bevallen.’ Glimlachte ze terwijl ze over haar buik streek. Hij moest weten dat hij gemist zou worden wanneer hij ging.

Leon zijn ogen fonkelden even en er krulde weer een grijns om zijn mondhoeken. Hij had zijn harnas direct laten zakken. Eerst mompelde hij iets onhoorbaars, maar toen moest hij toch schoorvoetend toegeven. ‘Oké, daar heb je wel een punt.’

Hoofdstuk 2

Kate voelde de verzuring door haar bovenbenen trekken en vroeg zich af hoelang ze al rende. Haar hazelnootbruine krullen dansten op haar schouders, iedere keer wanneer de zolen van haar zwarte hardloopschoenen het asfalt raakten, haar wangen gloeiden van de koude lucht en ze voelde een straaltje zweet over haar onderrug naar beneden glijden. Ze stopte en plaatste haar hand tegen een boom langs het voetpad. Terwijl ze uitpufte, strekte ze haar benen, met haar voet tegen haar bil, waar ze hem even vasthield met haar andere hand. Ze had het gevoel er al een halve dag op te hebben zitten. Die ochtend was ze met Sophie mee geweest naar de verloskundige, om vervolgens nog even haar geliefde rondje te rennen voordat ze moest werken.

Kate hield van hardlopen. Het bevrijdende gevoel dat het met zich meebracht, even haar hoofd leeg maken. Ze keek om zich heen en zag mensen op bankjes bij het water naar de boten kijken. Kate was gaan lopen in de haven, vanuit Dean zijn woning. Al woonde zij er inmiddels ook, voelde het nog steeds als Dean zijn woning. Dean woonde bij de haven en de omgeving was er prachtig. Het was heerlijk om daar hard te lopen.

Vooral de avonden, wanneer het donker was en de havenarbeiders het werk hadden neergelegd. De haven ademde dan een soort serene rust uit. Diepe stilte en de vele lichtjes die glimmend weerkaatsten in het verder spiegelgladde water, waardoor hun aanwezigheid vermenigvuldigd werd en het nooit echt donker was. Het gaf Kate een gevoel van kalmte en prettige eenzaamheid, alsof ze heel even alleen op de wereld was.

Nu was het ochtend en dat was toch minder rustgevend lopen dan wanneer de avond gevallen was. Mensen die je tegenkwam en die je vriendelijk knikkend, hopende dat ze geen praatje wilde maken, voorbij rende. De tijdsdruk die je voelde omdat je eerst nog wilde douchen voordat je na het hardlopen aan het werk ging. Ze kreeg er energie van en dat kon ze altijd goed gebruiken voordat er weer een intensieve werkdag van start zou gaan, maar toch genoten de avonden hardlopen steevast haar voorkeur.

Het was nu ongeveer een maand geleden dat Kate bij Dean was ingetrokken. Na jaren van samenwonen met haar twee beste vrienden, Sophie en Marc, was dit best wel even wennen. Zij en Sophie deelden tijdens hun studie aan de politieacademie al een kamer samen en hadden dit samenwonen voortgezet nadat ze beiden een baan kregen bij hetzelfde politiedistrict. Amper een paar jaar later voegde Marc zich dankbaar bij de twee huisgenotes. De eengezinswoning was ruim genoeg en door Marc zijn baan in het ziekenhuis en het werk van Sophie en Kate als rechercheur, waren ze toch weinig thuis. Toen Kate een relatie kreeg met collega-rechercheur Dean werd er af en toe wel over gesproken over hoe het zou gaan wanneer Kate zou gaan verhuizen, maar het leek altijd nog een ver van haar bed show. Al sliep ze daar voor de aanslag op zijn leven al geregeld, echt verhuizen was toen nog helemaal niet aan de orde.

Natuurlijk wilde ze wel graag samenwonen met de man waar ze van hield, maar Sophie haar zwangerschap en Dean zijn revalidatie hadden deze plannen versneld. Sophie kon nu Kate haar oude kamer inrichten als babykamer en Kate kon Dean thuis zoveel mogelijk ontlasten en ondersteunen bij zijn revalidatie.

Gelukkig ging het goed. Op mentaal vlak was hij alweer helemaal de oude en hij wilde heel graag. Op fysiek gebied had Dean flink wat moeten inleveren, maar ook dit herstelde en verbeterde bewonderenswaardig snel volgens zijn artsen. Op soms verschrikkelijke hoofdpijnen na, die hem onaangekondigd konden vloeren. Maar hij en Kate waren zich er allebei heel erg van bewust dat het veel erger had kunnen zijn. De kogels in zijn borst, de schedelfractuur en het wekenlang in coma liggen. Dean had leren koorddansen op het randje van de dood en hij had het er ontzagwekkend goed vanaf gebracht. Twee weken geleden was hij weer begonnen bij het bureau, al deed hij nog geen veldwerk.

Kate zette een voet tegen de boom om haar veter te strikken en de hoorde de muziek uit haar oordopjes haperen. Meestal betekende dit een inkomende oproep of bericht en ze pakte haar mobiel uit haar zak om te kijken. Ze had één nieuw bericht. Het was Danny, haar broer.

Ben je thuis? Las ze.

Kom eraan. Stuurde ze terug.

Zij en Danny gebruikten nooit meer woorden dan nodig, maar ze vroeg zich serieus af wat hij kwam doen. Als er iets met haar moeder was, of met haar kleine nichtje Amy, dan had hij haar direct gebeld. Dit voedde haar nieuwsgierigheid en Kate zette het weer op een lopen. Ze was toch al dicht bij huis. Even stak ze haar hand groetend op naar een fietsende tegenligger die bij Dean in de straat woonde en ze sloeg de hoek om, de woonwijk in.

De oranje en roodkleurige bladeren kleurden de straat in prachtige herfstige tinten en de zon die erop scheen gaf het een sprookjesachtig aanzien. Toen ze Dean zijn straat in rende, zag ze de parelmoerkleurige Mercedes van haar broer al staan. Danny stond leunend met één voet, tegen de buitenmuur van Dean zijn huis. Zijn gezicht in het doorkomende najaarszonnetje dat zijn donkere haren deed glanzen. Aan de rook die hij uitademde, zag Kate dat hij een sigaret aan het roken was, al blies zij zelf ook witte wolkjes door de kou. Danny droeg een donkergrijs pak met zwarte blouse en zette zijn zonnebril af toen hij zijn zusje aan zag komen rennen.

‘Jij liever dan ik.’ Hij liet zijn blik even over haar sportlegging en thermoshirt glijden. Het leek bijna afkeurend en Kate grinnikte hijgend toen ze tot stilstand kwam.

‘Daarom zal ik je altijd pakken, wanneer je van me wegrent. Ik heb de langste adem.’

‘Zo klinkt het anders niet,’ lachte Danny, terwijl Kate haar hand uitpuffend tegen het kozijn van Dean zijn keukenraam had gezet.

‘Neemt niet weg dat mijn conditie vele malen beter is dan die van jou, Dan. Ik heb je zo te pakken.’

‘Dat zal onmiskenbaar waar zijn zusje. Maar ik ben een vos. Sluw. Ik heb geen snelheid nodig, zoals een haas. Ik heb mijn eigen trucs en zal jullie hazen altijd drie stappen voor zijn.’

Danny had een hekel aan wetsdienaars en maakte hier nooit een geheim van. De keuze van Kate om zich in te zetten voor het handhaven van de wet, vond hij tot op de dag van vandaag onbegrijpelijk en had jarenlang een wig tussen de broer en zus gedreven. Hoezeer ze qua uiterlijk ook op elkaar leken met hun donkere haar, strakke gelaatstrekken en diepbruine ogen, wanneer het ging over moraal was Danny het tegenovergestelde van zijn jongere zusje. Haar zeven jaar oudere broer hield zich liever bezig met schimmigere zaken. Zaken die het daglicht niet konden verdragen.

‘Wat kom je doen, Dan? Ik bedoel, ik vind het gezellig dat je er bent uiteraard, maar je zal niet zomaar op de koffie komen neem ik aan?’

Kate stak ondertussen haar sleutel in het slot om de voordeur te openen. Dusty de kat glipte door de geopende deur naar buiten en streek zijn lijf even tegen Kate haar onderbenen voordat hij de straat in verdween.

‘Er is dus iets dat ik nog erger vind dan een sportlegging. Een sportlegging met kattenharen,’ verzuchtte Danny met een blik vol afschuw en Kate kon haar lachen met moeite inhouden.

‘Anne is met je getrouwd omdat je het zonnetje in huis bent toch?’ grijnsde ze sarcastisch, terwijl ze de voordeur binnenstapte. Danny drukte zijn sigaret uit en volgde haar voorbeeld.

‘Ben je al helemaal gewend?’ Hij keek de woning van Dean rond na het betreden van de woonkamer en Kate knikte.

‘Ik doe mijn best. Het voelt nog wel een beetje als zijn huis en ik mis Sophie en Marc soms echt. Maar samenzijn met Dean is heerlijk, dus het is bovenal gewoon fijn. Koffie?’

‘Nee, dank je. Ik blijf niet lang,’ wuifde Danny haar aanbod weg.

‘Wat is er, Dan? Wat heb je op je hart?’ Kate nam plaats aan de eettafel en keek haar broer aan. Hij ging tegenover haar zitten en Kate werd plotseling overvallen door een nerveus gevoel dat ze niet goed kon plaatsen. Een stijgend gevoel van onbehagen.

‘Ik heb iets gehoord.’ De toon van Danny zijn stem veranderde. Hij klonk geagiteerd en even leek Kate iets van zenuwen te bespeuren. Maar dat moest wel verbeelding zijn, dit was Danny. Er waren weinig mensen kalmer en beheerster dan hij.

‘Ik wilde het uitzoeken, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo goed weet waar te beginnen.’ Danny schraapte zijn keel. Alsof hij moed moest verzamelen. Ineens wist Kate helemaal niet of ze wel wilde horen wat hij te zeggen had.

‘Kate. Het gaat over papa.’

Het klamme zweet op Kate haar rug was plots duidelijk voelbaar en haar hele lijf werd koud.

‘Hoe bedoel je, over papa?’ vroeg ze zacht en de bekende brok die ze standaard voelde wanneer het onderwerp van haar vader aangesneden werd, nam beheersing van haar strottenhuis.

‘Het gerucht gaat dat de persoon die verantwoordelijk is voor papa zijn dood weer actief is. Ik heb dit van twee verschillende bronnen vernomen en beide bronnen staan los van elkaar. Ik zoek het uit, Kate, ben er druk mee bezig. Maar ik wil dat jij mijn oren en ogen bent op het bureau.’ Danny keek haar strak en dwingend aan. Hij wist dat hij haar iets vroeg wat haar tegen de borst zou stuiten. Wat tegen al haar principes in zou gaan.

‘Meen je dit serieus?’ Kate haalde haar handen door haar donkerbruine krullen en liet de woorden van haar broer langzaam op zich inwerken. ‘Wie zijn je bronnen, wat vertellen ze je nog meer? Ik bedoel, weten zij wie papa vermoord heeft? Kunnen ze je dat niet gewoon zeggen?’ Kate voelde haar tranen zich een weg boven vechten, maar ze slikte ze weg. Duizend vragen dansten een stoelendans in haar hoofd, maar iedere keer dat het stil was en er nog maar één vraag overeind stond om te stellen, begon de muziek direct weer en gingen ze verder met dansen voordat ze de vraag over haar lippen gekregen had.

De moordenaar van haar vader. Het was al jaren het grootste vraagstuk in haar leven. Dagelijks loste ze moordzaken op en pakte ze de meest beruchte psychopaten die ons land rijk was. Maar de moord op haar vader? Het was nooit opgelost. Tientallen kogelgaten hadden de grote, zwarte BMW van de man doorzeefd, terwijl hij op weg was naar de eindmusical uitvoering van zijn dochter. Kate zou het afscheid van groep 8 nooit meer vergeten, het werd het afscheid van haar vader.

‘Kate, ik weet dat ik veel van je vraag. Jij weet ook dat ik dit nooit zou vragen als dit niet over onze vader ging. Maar dit gaat over papa, Kate. En ik heb jou in het verleden geholpen door mijn expertises in te zetten om Sophie te helpen. Nu heb ik jou nodig. Jou en jouw expertise. Ik heb iemand binnen de politie nodig en jij bent de enige die dit kan doen.’

Kate wist dat hij gelijk had. Toen Sophie haar leven in gevaar was tijdens operatie Engelen, was ze naar haar broer gekeerd voor hulp. Hulp die ze normaal gesproken nooit gevraagd zou hebben, omdat haar broer stond voor datgene dat zij zo veroordeelde en verachtte. Danny had de goedlopende organisatie van hun vader voortgezet na zijn dood. Met succes. Maar dezelfde organisatie die haar vader met bloed, zweet en tranen had opgebouwd, had hem uiteindelijk zijn leven gekost. Misdaad loonde niet, daar was Kate van overtuigd.

Maar toch, toen Sophie haar leven in gevaar was, was het haar broer die Sophie haar leven redde. Niet de sterke arm der wet. Kate en Danny mochten dan lijnrecht tegenover elkaar staan, ze hadden dezelfde genen. Kate had Danny weten te vinden toen de nood hoog was en nu was het Danny die de politie nodig had. Of eigenlijk, de middelen die de politie tot zijn beschikking had. Danny zou het nooit hardop zeggen, daar was hij te trots voor, maar dit ging over hun vader. Dit was voor hem, van essentieel levensbelang. En dan stapte je over je trots heen en vroeg je om hulp. Precies zoals Kate gedaan had toen Sophie haar leven in gevaar was. Nood brak wetten, maar wanneer mensen die je liefhad in nood verkeerden brak dat blijkbaar zelfs principes, moraal en een gezworen eed.

‘Ik zal kijken wat ik voor je kan doen.’ Kate leek nog steeds verdwaasd door de mededeling van haar broer. Ze was uit het veld geslagen en niet vanwege zijn hulpvraag. Niet vanwege het feit dat haar broer toegaf ook iets van de politie nodig te hebben. Ze was compleet van haar stuk gebracht door de mededeling dat er geruchten rondgingen dat de moordenaar van haar vader weer actief was.

“De moordenaar van haar vader”

Het klonk onwerkelijk. Als een film. De woorden doorkliefden haar ziel als een vlijmscherp mes. Zou het dan echt? Het gaf haar een kleine glimp hoop. De hoop dat ze na meer dan twintig jaar, misschien eindelijk zou weten wie haar vader dit had aangedaan. Hun gezin dit had aangedaan. En misschien zelfs wel waarom.

‘Ik weet dat dit heftig is, Kate. Ik voel het ook.’ Danny legde even zijn hand op die van zijn zus en ze schrok op uit haar gedachten. ‘Maar als in deze geruchten, ook maar een minuscule kern van waarheid zit, dan zullen we er misschien achter komen wat er toen gebeurd is. Ik ben nooit gestopt met zoeken, Kate. Nooit.’

Kate veegde snel een traan uit haar ooghoek en knikte zacht. ‘Ik hou mijn ogen en oren open. Dat beloof ik je.’

‘Doe me dan nu maar dat bakje koffie.’

Kate stond op, al wist ze niet of haar broer echt zin had in koffie of misschien gewoon zelf bedacht had dat hij niet even een levensgrote bom kon droppen om vervolgens direct weer weg te gaan en Kate alleen te laten. Terwijl ze twee kopjes uit het bovenste kastje van Dean zijn keuken pakte, hoorde ze Dusty miauwen voor de voordeur. Ze liep de gang in om hem naar binnen te laten en hoorde vervolgens haar mobiel afgaan in de keuken. Kate rende terug en voordat ze haar telefoon opnam, zag ze haar broer nog even lachend zijn hoofd schudden.

‘Je bent er maar druk mee.’

‘Kate Verbeek.’

‘Hoi Kate, Alex hier,’ klonk het aan de andere kant van de lijn, terwijl Kate op het espressoknopje van het koffiezetapparaat drukte. Zoals haar broer gek was van Italiaanse maatpakken, zo was hij ook dol op sterke Italiaanse koffie.

‘We hebben een nieuwe zaak toegewezen gekregen, ik heb Sophie ook al gebeld en ze is onderweg naar het bureau.’

‘Oké, dank je wel voor je telefoontje, dan kom ik er ook zo aan. Wat voor een zaak is het?’ Kate zette het dampende kopje espresso voor haar broer neer.

‘Het gaat om die brand in de gymzaal gisteravond, tijdens een middelbare schoolreünie,’ antwoordde Alex en even leek Kate verbaasd.

‘Daar waren toch geen slachtoffers gevallen? Ik begreep dat iedereen het gebouw op tijd heeft weten te verlaten, hoe komt deze zaak dan bij moordzaken?’ Kate nam plaats tegenover haar broer en zag hoe hij geïntrigeerd het telefoongesprek volgde.

‘Bij het onderzoek naar de toedracht van de brand is er een lichaam gevonden in de berging van de gymzaal. Het gaat om een man, Kevin Moerman. Hij was al dood voordat de brand uitbrak.’

Hoofdstuk 3

De glasscherven knarsten onder de schoenzolen van Kate en Sophie, bij het naar binnenstappen van de gymzaal. Alle ruiten waren eruit gesprongen door de hitte van de brand en het lokaal was compleet zwartgeblakerd aan de binnenkant. Overal lag puin en gesmolten resten van wat ooit een gymzaal was geweest en sommige sporen gaven blijk van het feest dat de avond daarvoor had plaatsgevonden.

Kate rook de indringende geur van gesmolten kunststof, rubber en verbrand hout. Ze keek even naast zich waar Sophie haar beschermende mondkapje al op had gedaan. Wanneer je je lichaam deelde met een baby, nam je helemaal geen risico meer.

De vrouwelijke rechercheurs groetten het forensisch onderzoeksteam en liepen op hun lijkschouwer Anton van Dam af, die zich met Alex in de berging bevond.

Sophie en Kate werkten al jaren samen met zowel Anton als Alex. Anton was het hoofd lijkschouwer van hun politiedistrict en ondanks dat je de oudere grijsaard kon beschrijven als een onvermurwbare, starre en norse man, liepen de twee vrouwen met hem weg. Hij had zich in de loop der jaren als een soort opa figuur ontpopt en had er nooit een geheim van gemaakt dat hij in hen geloofde. Anton was een man die zich niet liet leidden door de bevindingen van anderen en hoewel hij soms nog een beetje van de oude stempel kon zijn, vond hij de twee vrouwen direct een verfrissing voor het team. Ook toen andere mannelijke collega’s daar nog niet van overtuigd waren.

De komst van de twee vrouwen leidde zeker in het begin tot veel gefronste wenkbrauwen, maar na hun allereerste grote zaak, waarbij ze een grootschalige wapenhandel hadden opgerold na een drietal van liquidaties, hadden Kate en Sophie hun sporen wel verdiend.

De ambitieuze Alex Scholten en de half Antilliaanse Luis Santos waren de twee agenten die het team van de twee vrouwelijke rechercheurs versterkten. Zij hadden nooit overtuigd hoeven te worden van de bekwaamheid van de vrouwen en het viertal werkte al snel als geoliede machine.

‘Hij lag goed verstopt,’ knikte Anton naar het lichaam in de hoek van de berging, toen de vrouwen naderden. ‘Ze hebben verschillende grote materialen voor hem geplaatst, die bij de brand deels op hem zijn terecht gekomen. Ze vonden hem pas bij het uitzoeken wat de toedracht van de brand was geweest.’

Kate keek naar het volledig verkoolde lijk en schudde haar hoofd. De brand had de man visueel onherkenbaar gemaakt.

‘Hoe hebben jullie de identiteit van de man kunnen vaststellen?’ hoorde ze Sophie de vraag stellen. Ze was haar net voor.

‘We hebben zijn identiteit nog niet officieel vastgesteld,’ knorde de oude lijkschouwer. ‘Dit is gebeurd aan de hand van zijn sieraden.’

Alex hield een plastic zakje omhoog waarin zich een armband en een ring bevonden. ‘Gisteravond zijn alle aanwezigen van het feest ter controle overgebracht naar het ziekenhuis. Geen ernstige gewonden, alleen wat lichte verwondingen opgelopen door het elkaar onder de voet lopen en het hebben ingeademd van rook. De meesten zijn al snel weer naar huis gegaan, maar ’s nachts kwam er in paniek een vrouw het ziekenhuis in gerend. Volgens haar was haar man ook op het feest, maar ze kreeg hem niet te pakken en hij was ook nog niet thuisgekomen. Ze was bang dat hij nog in het ziekenhuis lag, maar daar hadden ze de man helemaal niet behandeld.’

‘God, wat zal die vrouw in paniek geweest zijn.’

‘Niet veel later werd het lichaam gevonden. Zij kan het slachtoffer uiteraard niet identificeren, maar we hebben haar de sieraden laten zien en deze waren onmiskenbaar van haar man, Kevin Moerman. Haar naam staat ook in de trouwring die hij om zijn vinger droeg.’

‘Ik zal zijn identiteit op het bureau officieel vaststellen, aan de hand van zijn gebitsgegevens. Ik vergelijk zijn ante mortem en post mortem gebitsgegevens met elkaar en zal daar de conclusie aan verbinden of de gestelde identiteit van het slachtoffer de juiste is.’

Kate knikte. ‘En hoe weet je dat hij al dood was voor de brand uitbrak?’

Anton wees op de keel van het slachtoffer. Het was moeilijk te zien, maar om zijn nek zat zwart uitgeslagen, gesmolten materiaal.

‘Het is een springtouw. Hij is gewurgd en daarna is de brand hier begonnen, bij zijn lichaam. Iemand heeft hem vermoord en zijn stoffelijk overschot in brand gestoken. Bij het onderzoeken van de officiële doodsoorzaak zal ik uitzoeken wat hem precies fataal is geworden, door zijn bloed te testen op het percentage koolmonoxide in zijn bloed. Wanneer hij nog leefde op het moment dat hij in brand gestoken werd dan zal dit percentage hoog zijn, door het inademen van de rook. Dan zal ik verbranding in het dossier opnemen als uiteindelijke doodsoorzaak en anders verstikking door het wurgen. Maar het staat als een paal boven water dat hij door een misdrijf om het leven is gekomen.’

‘Zijn er al getuigen gehoord?’ Sophie richtte zich tot Alex en hij schudde zijn hoofd.

‘Nee, alleen de decaan van de school is hier nu. Zij heeft de reünie ook georganiseerd, was zelf een van de klasgenoten van de “klas van 1997”. Ze is heel erg aangeslagen, maar wel bereid om te praten. Voor de rest zijn alle aanwezigen van het feest gisteravond naar huis gegaan nadat ze in het ziekenhuis zijn onderzocht. Toen was ook nog niet bekend dat er opzet in het spel was en dat er een dodelijk slachtoffer te betreuren viel.’

‘Oké, dan praten wij met de decaan en vragen we haar om een lijst van alle aanwezigen gisteravond,’ knikte Sophie richting Alex en hij stemde toe.

‘Dan blijf ik hier voor het afrondend onderzoek op de plaats delict. Ik zie jullie straks,’ antwoordde Kate, terwijl ze haar koffertje opendeed en haar handschoenen eruit pakte.

Het was een soort ongeschreven regel, een afspraak die ze hadden gemaakt zonder het te benoemen. Sophie nam nu in tijden van haar zwangerschap de minst risicovolle taken op zich. En dat betekende dat Kate het werken in de gymzaal zou afronden, waar tijdens de brand gisteravond verscheidende schadelijke stoffen waren vrijgekomen. Je wist nooit wat daar nog van was blijven hangen, ondanks dat het lokaal zonder al zijn ruiten nu uiterst goed geventileerd was.

Kate bond haar donkere krullen vast boven op haar hoofd en trok haar latex handschoenen aan. Een krul piepte eruit en viel voor haar gezicht, behendig stak ze deze achter haar oor terwijl ze naast Anton neerknielde. Ze hoorde de glasscherven knarsen toen Alex en Sophie de gymzaal verlieten.

‘Er is niet veel van hem over,’ verzuchtte Kate en ze vroeg zich af hoe deze man er uit had gezien. Zijn verkoolde lijf was zo gehavend dat er nu geen enkele voorstelling van was te maken. Hij had geen haren meer en ook zijn huid was zo weg geschroeid dat er alleen een zwart skeletachtig gezicht over was gebleven met uitpuilende ogen en een blootgelegd gebit. Door Kate haar mondkapje heen kon ze de doordringende geur van verschroeid mensenvlees nog goed ruiken. Ondanks dat ze meerdere malen te maken had gehad met verbrandde lichamen in haar carrière, was de geur iets dat nooit zou wennen.

‘Dat komt vooral omdat de brand bij hem begonnen is. De brandweer had de brand redelijk snel onder controle gisteravond, maar dat mocht voor hem al niet meer baten. Zijn lichaam was al verbrand en verkoold voordat ze überhaupt ter plaatse waren.’ Anton keek niet op van zijn werk, zoals hij nooit deed wanneer hij ergens mee bezig was. Hij kon, ondanks zijn leeftijd en zelfs geslacht, heel goed twee dingen tegelijk. Het was bewonderenswaardig.

Kate begon met het verzamelen en fotograferen van bewijsmateriaal rondom het slachtoffer. De koude wind die door de gesprongen ruiten naar binnendrong, trok aan en gaf Kate een koude rilling over haar rug.

Even dwaalden haar gedachten af naar de woorden van haar broer, maar ze gaf het geen ruimte. Wanneer ze aan het werk was, was er geen plek voor afleiding. Dan mocht ze haar gedachten door niets anders laten beheersen dan door de zaak waar ze aan werkte. Meestal lukte haar dat heel goed, maar nu had ze er moeite mee. Ze had diezelfde ochtend gehoord dat er een kans bestond dat de moordenaar van hun vader weer actief zou zijn en tegen al haar principes in haar broer beloofd zijn ogen en oren te zijn binnen de politie.

Maakte haar dat corrupt? Ja. Dat was wat samenspannen met iemand uit de onderwereld je maakte toch? Een corrupte agent. Ook al was het haar eigen broer en ging het over haar eigen vader, wat zij deed was immoreel in haar vak. Onvergefelijk.

Maar eigenlijk maakte het niet uit. Dit ging over de moordenaar van haar vader en soms, heel soms, heiligde het doel echt alle middelen.

‘Ella Muijter.’ De aangeslagen decaan schudde Sophie haar hand.

‘Hallo Ella. Ik ben rechercheur van Wageningen en dit is mijn collega-agent Alex Scholten, maar jullie hadden elkaar volgens mij al eerder gesproken.

De vrouw knikte even bevestigend.

‘Wij willen u graag een aantal vragen stellen over de brand gisteravond, is dat oké?’

Ella liet zich zuchtend op haar bureaustoel zakken. Haar donkerblonde haren vielen sluik langs haar gezicht en haar ogen waren roodomrand van het huilen. Haar gelaatskleur was spierwit, alsof ze een geest had gezien, en haar handen trilden. De vrouw droeg kleding dat te ouwelijk was voor haar leeftijd en had dun geëpileerde wenkbrauwen. Haar nagels daarentegen waren lang en blauw gelakt, iets wat eigenlijk niet helemaal strookte met de rest.

Alex zag dat de vrouw het zwaar had en liep naar een klein keukenblok in het kantoor van de decaan om een glaasje water voor haar te pakken.

Sophie liet haar blik even over het bureau glijden. Het was netjes en geordend, maar niet warm. Er stonden geen foto’s. Niet van een man of kinderen, niet van een hond. Er was hier niets wat ze ook maar het kleinste inzicht gaf in het privéleven van de vrouw. Achter het kale, licht eikenhoutenbureau dat haar deed denken aan de hedendaagse schooltafels bevond zich een groot raam dat uitkeek op het schoolplein. Het was leeg en de paar bomen die zich op het plein bevonden zwiepten hun takken onheilspellend heen en weer, alsof ze een waarschuwing afgaven. De lucht was donker en in de fietsenrekken die voor de helft overkapt waren stond nog een enkele verlaten fiets.

Even bracht het Sophie terug naar haar eigen middelbareschooltijd. Ze voelde het al toen ze net door het schoolgebouw liep, alsof iedere school een bepaald gevoel teweegbracht. Een bepaalde sfeer ademde. Het leek zelfs hetzelfde te ruiken als haar eigen school vroeger.

Sophie was een voorbeeld leerling geweest. Met haar bleke en lijzige puberlijf, haar onzekerheden en grote toekomstdromen. De middelbare school was een beproeving op sociaal gebied, dat zou in geen generatie veranderen. Puberbreinen werkten nu eenmaal zo dat ze weinig rekening konden houden met hun omgeving. Dat ze een stukje empathisch vermogen misten. Sophie wist het nog goed. Hormonen die door je veranderende lijf gierden, terwijl je puberbrein je redenerend verstand en relativerende vermogen te lijf ging met heftige en intense gevoelens. Alsof de wereld zou vergaan wanneer je niet dat truitje aankon dat je in je hoofd had, maar je moeder nog niet aan toe was gekomen om te wassen. Je moeilijk kunnen verplaatsen in anderen en vooral je eigen behoeftes willen bevredigen op dat exacte moment als ze zich aandienden, nooit denkend over de langetermijngevolgen omdat je niet verder na kon denken dan over wat het nu met je zou doen. En ging het dan mis? Dan lag het uiteraard niet aan jou. De rest van de wereld benadeelde jou, altijd. Ouders, docenten, het maakte niet uit. Het voelde alsof ze erop uit waren om jouw leven te verpesten.

Vriendschappen waren betrekkelijk. De band die zij met Kate, Marc en Leon had opgebouwd zou ondenkbaar geweest zijn in hun puberteit. Ondanks dat het op die momenten juist voelde alsof alles voor altijd zou zijn, vriendinnen, verkering, daar maakte je toekomstplannen mee. Maar toch, wanneer je de kantine in kwam lopen terwijl je vriendinnen daar al zaten en er ineens een stilte viel als jij aankwam. Wanneer je met een vriendin bij de toiletten was en jullie onder alle wc-hokjes controleerden of er niemand anders was omdat je de laatste roddels moest bespreken, waarbij ook andere vrienden niet gespaard werden. Met pubervriendschappen zou je de oorlog zeker niet winnen.

Sophie kon zich de spanning die je voelde bij het roken van een sigaretje nog goed herinneren. Alsof je echt iets deed wat niet mocht. Onhandig zuigend aan het staafje tussen je vingers terwijl je schichtig om je heen keek. Alsof je ouders zomaar, midden op een schooldag ineens op het schoolplein zouden staan. Jezelf en je vrienden nog even dwangmatig onderspuiten met de deodorant uit je gymtas om de schrale geur van sigarettenrook te maskeren.

God, wat was de wereld toen nog onschuldig. Die gedachte boezemde Sophie een misselijkmakende angst in. Delinquenten werden jonger en jonger en de misdrijven luguberder. De wereld was verdorven en dit leek alleen maar toe te nemen. Ze had er nooit op deze manier naar gekeken, maar alles veranderde nu ze zelf moeder werd van een klein meisje. In wat voor wereld ging zij haar kind grootbrengen?

‘Dank u wel,’ knikte Ella even dankbaar naar Alex terwijl hij haar het glaasje water overhandigde en de stem van de decaan zoog Sophie terug de realiteit in. Ella Muijter nam een slok en zette het glas op haar bureau.

‘Ik begreep dat het slachtoffer een oud-klasgenoot van u is?’ begon Sophie en de vrouw knikte.

‘We waren goed bevriend zelfs, vroeger.’ De vrouw veegde even snel een traan van haar wang. ‘Kevin en ik zaten in dezelfde vriendengroep. We zijn eigenlijk de hele middelbareschooltijd heel veel met elkaar opgetrokken. Alleen na die tijd zijn we elkaar allemaal een beetje uit het oog verloren. Misschien dat ik daarom ook wel de behoefte had om deze reünie te organiseren. Het leek me zo leuk om iedereen weer eens een keer te zien.’ Snikte ze, gebukt onder een misplaatst schuldgevoel.

Zij had nooit van tevoren kunnen weten dat haar feest een fatale afloop zou hebben, maar deze mensen waren allemaal bij elkaar gekomen omdat zij ze had samengebracht. Wat had ze ontketend?

‘Is er iemand uit jullie oude klas die een vete had met Kevin? Iemand die hem naar het leven stond?’

Ella schudde haar hoofd. ‘Niet dat ik van op de hoogte ben. Vroeger kon iedereen heel goed met Kevin, hij was een echte allemansvriend. De clown van de klas. Maar ik kan deze vraag alleen maar beantwoorden over vroeger. Hoe de verhoudingen nu lagen tussen hem en eventueel andere klasgenoten daar heb ik echt geen weet van. Ik had eigenlijk vrijwel geen contact meer met hem.’

‘Heeft u hem gisteravond nog gezien?’

Weer werd er driftig met het hoofd geschud, waarna Ella nog een slokje van haar water nam. ‘Nee. Maar ik wist zeker dat hij zou komen. Hij reageerde zo enthousiast op mijn uitnodiging, hij noemde het een geweldig initiatief. Wij waren eigenlijk al met ons hele vriendengroepje samen, alleen Kevin was er nog niet. We hadden net besloten niet langer te wachten en alvast een drankje te bestellen toen de brand uitbrak.’

‘En de anderen van jullie groep hadden hem ook nog niet gezien?’

‘Nee. Niemand van ons.’