Kogel door de kerk

Chloë van Silfhout

Kate en Sophie reeks

deel 3

Eerder in deze reeks verschenen:

De donkerste nacht

Vrienden van vroeger

Copyright © 2024 Oorts Publishing

Auteur: Chloë van Silfhout

Uitgeverij: Oorts Publishing

ISBN: 9789083431451

www.chloevansilfhout.nl

Jaar van uitgave: 2024

Alle rechten voorbehouden

Niets in deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij (foto)kopieën, druk, elektronisch, mechanisch of op welke andere manier dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de auteur of uitgever

Proloog

Absolutie. Het vergeven van onze zonden. De allergrootste vorm van genade. Zelfs dat zou haar niet meer helpen.

Doodstil probeerde ze haar adem in te houden en haar ogen al knipperend te laten wennen aan het donker. Angst kroop door haar aderen en haar hartslag nam met de seconde toe. De deur van het biechthokje stond op een kleine kier waardoor er een streep licht naar binnen viel. Ze probeerde naar buiten te kijken, maar haar zicht werd vertroebeld door haar tranen. Ze durfde het zoute vocht niet weg te vegen, iedere beweging zou haar verstopplek kunnen verraden.

Luisterend naar de stilte kreeg ze haar ademhaling langzaam onder controle. Was ze veilig? Zou hij weg zijn? Ze hoorde niets meer. Niet meer dan doodse stilte en zwiepende takken van de bomen op het kerkhof, die buiten werden bevangen door de wind.

Het kerkhof. Daarachter lag de werkplaats, maar ook de woning van de grafdelver. Hij leefde voor zijn werk, had er zijn levensmissie van gemaakt om het kerkhof en zijn graven te onderhouden, naast het delven van nieuwe graven. Het was haar enige kans. De enige kans op het voorkomen dat haar graf de volgende was die gegraven zou moeten worden.

Even sloot ze haar ogen en nam ze een diepe teug lucht. Zou ze het durven? Ze hoorde nog steeds niets. Geen enkel geluid. Met een trillende hand liet ze haar vingers over het bordje in het biechthokje glijden. De ingekeepte letters voelden scherp.

Ego Te Absolvo. Ik scheld u kwijt.

Het was te laat, ze wist het. Zelfs haar God kon haar nu niet meer redden. Heel voorzichtig duwde ze de deur van het biechthokje open. Schichtig keek ze om zich heen. Niemand. Er was helemaal niemand. Ze deed een stap naar buiten en probeerde de hele ruimte te overzien. Haar lijf trilde, maar haar brein was alert. Gespitst op de kleinste beweging of het zachtste geluid.

Ze zet een stap verder en hoorde het hout onder haar voeten kraken. Als ze maar iets verder kon lopen, de trap van het koor af en de vloer van het gangpad op, dan maakte haar stappen niet meer zoveel lawaai. Al sluipend liep ze langs het altaar, waar twee grote kaarsen stonden te branden. De vlammen flikkerden onheilspellend, alsof iemand er heel zachtjes tegen aan blies.

Alles wat ze normaal gesproken zo prachtig vond in haar kerk had nu een sinister aanzien. De beelden keken duister op haar neer met een angstige blik in hun ogen. Alsof ze haar wilden waarschuwen voor het onheil dat naderde. Ze zagen er anders uit dan normaal. Zat dat allemaal in haar hoofd? Hun gezichtsuitdrukking leek anders. Bijna alsof ze wilden schreeuwen en gillen, maar er geen geluid uitkwam.

Ze schudde het stijgende gevoel van onbehagen van zich af en probeerde niet meer naar de beelden te kijken. In plaats daarvan zocht haar blik het raam dat over het kerkhof uitkeek. Misschien kon ze daar zien of er nog licht brandde in naastgelegen woning van de grafdelver.

Niets. De duisternis weerspiegelde alleen de binnenkant van de kerk en een huivering trok over haar ruggengraat.

Ze kwam hier zo graag. Haar veilige haven. Maar nu herbergde haar veilige plek een levensgroot gevaar. Een duivels gevaar. Ze keek omhoog naar de glas-in-loodramen en vond dat zelfs die afbeeldingen anders oogden. Alsof ze huilden. Huilden ze om haar? Wisten ze dat ze doodging?

Ze dwong zichzelf zich te herpakken en veegde snel de tranen uit haar ooghoeken. Ze moest hier weg, er was misschien nog een kans. Ze stapte het gangpad in en vervolgde haar weg, langs de massieve donker houten kerkbanken, richting de deur. De angst die bezit had genomen van haar lichaam werd heel langzaam verdrongen door een vleugje hoop toen ze onderweg naar de uitgang was. Nog een paar passen en ze was bij de deur, dan was ze buiten. Ze moest het redden. Zou ze dan toch niet door God verlaten zijn?

Maar daar was hij. Hij die haar einde zou betekenen. Een grote, donkere gestalte doemde op in de deuropening. Een donkere schim die een stap dichterbij zette en zich langzaam losmaakte van de duisternis.

Ze hapte naar adem en haar bloed begon te kolken. Gal uit haar maag zocht zich een weg naar boven en met een bevend lijf deed ze automatisch een paar passen naar achteren. Haar lichaam was loodzwaar en ze kreeg haar voeten bijna niet van de grond getild.

Tanden werden ontbloot door een macabere grimas en de gestalte kwam snel dichterbij. Ze was er bijna. Zo dichtbij, ze had de uitgang bijna gehaald.

Plots struikelde ze in het achteruitlopen en viel met haar schouder hard tegen de leuning van een kerkbankje aan. Ze probeerde in paniek weer op te krabbelen, maar was haar voorsprong kwijt. De gedaante stond in twee passen bij haar en trok haar aan haar haren overeind.

‘Alsjeblieft,’ smeekte ze. Ze deed huilend haar ogen dicht toen ze aan haar haren richting het altaar getrokken werd. Haar hartslag denderde door haar lichaam en haar oren suisden. Tranen liepen over haar wangen.

Ze voelde geen geruk meer aan haar lange zwarte haar en het voelde alsof de gedaante van haar wegliep. Met een bonzend hart deed ze haar ogen open. De schimmige gestalte was naar het altaar gelopen en pakte een grote koperen kandelaar op. De kaars werd uitgeblazen en rolde op de grond toen hij de kandelaar omdraaide. Met een doffe, dreigende bonk kwam de kaars neer en rolde onder de kerkbanken.

De grond waarop ze lag was koud. IJskoud. In een luttele seconde bedacht ze zich dat ze deze plek, waar ze haar hele leven al dagelijks kwam, nog nooit vanaf hier bekeken had. De eerste keer dat ze haar kerk vanuit dit perspectief zag, zou ontwijfelbaar de laatste keer zijn dat ze dit godshuis überhaupt nog zou zien. Doodgaan in Zijn huis. Op deze mooie plek. Was dat dan genade?

Ze zag de laarzen met overschaduwende gestalte weer dichterbij komen en naast haar kwamen ze tot stilstand. Haar borst ging zo heftig op en neer dat het pijn deed en angst kroop door haar aderen. Ze richtte haar hoofd op en keek recht in het van afschuw verwrongen gezicht van haar belager. De jonge vrouw begon te huilen.

‘Alsjeblieft.’

Even leek het alsof er geaarzeld werd, maar toen werd de kaarsenstandaard ver boven het hoofd getild. Het duurde een paar seconde voordat ze doorhad dat het gegil dat ze hoorde van haarzelf afkomstig was. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en toen kwam de kaarsenstandaard met een misselijkmakende klap op haar hoofd neer.

Was dit hoe doodgaan voelde? Ze deed haar ogen weer open maar haar zicht was wazig. Een snerpende en stekende pijn domineerde haar voorhoofd en er liep een warme straal bloed over haar gezicht naar beneden, haar huid strelend. Alles in de kerk draaide en even dacht ze dat de grote massieve beelden bovenop haar zouden vallen.

‘Ik wil niet dood,’ huilde ze heel zacht, maar zelfs haar eigen stem klonk onherkenbaar anders.

Ze probeerde op haar knieën richting het altaar te kruipen. Haar kerk. Dit was de plek waar ze al zoveel van de zeven sacramenten doorlopen had. Het doopsel, het vormsel, de biecht en haar heilige commune. Misschien had ze hier ooit haar huwelijk kunnen laten voltrekken, maar nu was dit de plek waar ze zou sterven. Ze hoorde de voetstappen weer dichterbij komen.

Snikkend sloeg ze een kruisje en fluisterde. ‘Alstublieft, vergeef mij mijn zonden.’ Toen keek ze omhoog en zag de kaarsenstandaard glimmen in het naar binnen schijnende maanlicht.

Ze zou hier doodgaan. In deze van God verlaten kerk. En ze had het verdiend. Zelfs Hij kon haar hier niet meer helpen.

Absolutie, de grootste vorm van genade. Het was niet voor haar weggelegd. Sommige zonden waren zo groot dat je er een rechtstreekse ticket naar de hel mee kocht.

Tevergeefs probeerde ze nog een laatste maal weg te kruipen, maar de kaarsenstandaard kwam met een onmeetbare snelheid op haar achterhoofd terecht. Haar lijf werd slap en haar knieën en polsen konden haar gewicht niet meer dragen waardoor ze op haar buik en borst terechtkwam. De indringende geur van ijzer trok in haar neus en ze had moeite met ademhalen.

Ze wilde gillen, smeken om vergeving, maar kreeg geen woord meer over haar lippen. Ze kon haar lijf niet meer bewegen en de vloer voelde ijzig koud aan tegen haar wang. De stroperige rode vloeistof had zich over haar hele gezicht verspreid, maar het hinderde haar niet meer. Ze voelde het niet. Heel langzaam sijpelde het leven uit haar lichaam.

Ze had de volgende klap op haar hoofd niet eens meer door. Bloedspetters vlogen in het rond en versierden het altaar. De rode vloeistof vormde een plas onder het altaar en liep langzaam over de trap naar beneden. De trap waar ze zo vaak gelopen had was nu de plek waar ze rochelend haar laatste adem uitblies.

De laarzen deden een stap terug en bleven even staan. Alsof er tevreden gekeken werd naar het macabere schouwspel van zijn eigen hand. Zijn zojuist voltooide meesterwerk.

Hij liep terug naar het altaar en zette daar de kandelaar weer neer. Er werd nog een laatste, voldane blik geworpen op het levenloze en verminkte lichaam van de jonge vrouw naast het altaar en toen werd ook de tweede kaars uitgeblazen.

Absolutie. De grootste vorm van genade. Toegekend door een dienaar van God. Maar sommige zonden waren zo groot dat zelfs God er zijn handen van af trok. Dat zelfs Hij je niet meer kon redden.

Hoofdstuk 1

Kate rende de trap af. Adrenaline pulseerde door haar aderen en haar dienstwapen brandde in haar holster, klaar om gebruikt te worden.

‘Waar is hij?’ hoorde ze Sophie schreeuwen. Het klonk hol in het leegstaande krakerspand.

‘Verder naar beneden!’ riep ze haar collega toe.

Sophie knikte bevestigend en gebaarde dat ze buitenom zou gaan, via de brandtrap.

Ze hadden hem bijna te pakken gehad. Mario Connelli zat verschanst op de derde verdieping van het leegstaande betonnen pand, versierd door menig graffiti kunstwerk. Bij het inrekenen gooide hij een stoel in de richting van de rechercheurs en zette het op een lopen. Kate had de stoel net kunnen ontwijken en had direct de achtervolging ingezet. Sophie was nog maar kort terug van haar zwangerschapsverlof en moest op dit soort momenten toegeven dat ze bij lange na nog niet in haar oude vorm was.

Bij het naar beneden rennen van de brandtrap zag ze binnen het arrestatieteam paraat staan, evenals Luis Santos en Alex Scholten, de agenten uit hun team. De verdachte zat als een rat in de val, hij zou dit pand nooit kunnen verlaten.

‘Hier is hij niet!’

‘Het trappenhuis is veilig!’ riep Kate. Het klopte niet, hij kon toch niet zomaar opgelost zijn in het niets?

Plots hoorde Sophie een vreemd soort gekreun. In een impuls bracht ze haar hand naar haar wapen en liep heel voorzichtig nog een klein stukje naar beneden. Daar, aan de achterkant van het pand, zag ze beweging op de grond.

‘Hij is buiten!’ schreeuwde ze, terwijl ze de sprint inzette via de brandtrap naar beneden. Ze kon net een donkere spijkerbroek met daaronder veel te dure sneakers zien, die langzaam probeerde op te krabbelen van de grond. Hij was uit het raam gesprongen.

Via het raam zag ze dat ook binnen de hele delegatie weer in beweging kwam. Het arrestatieteam, Alex, Luis en ook Kate baanden hun weg naar buiten, het pand uit. Sophie sprong van de laatste paar treden op de brandtrap en voelde het drassige gras onder haar voeten. Inmiddels zat de verdachte op zijn knieën en hield met één arm zijn andere vast. Zijn schouder was uit de kom en zijn kleding gescheurd.

Sophie bedacht zich geen moment en werkte hem met één knie weer tegen de grond. Ze draaide zijn armen achter zijn rug waarbij hij het uitschreeuwde van de pijn en plaatste de handboeien om zijn polsen.

‘Kutwijf!’ De man was aan het schuimbekken en Sophie kon niet goed inschatten of het van woede of pijn kwam, of dat hij gewoon onder invloed was. Misschien was het wel alle drie.

‘Je staat onder arrest voor de moord op Emmelie de Waal. Je hebt het recht op een advocaat en het recht om te zwijgen.’ Ze trok hem omhoog van de grond terwijl ze hem verder op zijn rechten wees en inmiddels voegde het arrestatieteam en haar andere collega’s zich bij hen.

‘Hebben jullie het gezien!?’ schreeuwde de man naar haar collega’s. ‘Dit wijf brak zowat mijn arm!’ Hij draaide zijn hoofd om en keek Sophie furieus aan. Zijn pupillen waren enorm, bleek hij toch onder invloed.

‘Misschien was het ook niet bijster slim om je te verzetten bij je arrestatie en vervolgens door het raam naar buiten te springen, denk je wel?’ verzuchtte Kate hoofdschuddend, terwijl Sophie de briesende man overdroeg aan het arrestatieteam.

‘Jullie spelen onder één hoedje! Ik ga hier werk van maken!’ Zijn schuimbekkende schreeuwen ging over in bijna dierlijk krijsen.

Sophie rolde met haar ogen en zette hijgend haar handen op haar knieën. Het gebeurde vrijwel iedere arrestatie, verdachten wisten de situatie altijd zo te draaien en manipuleren dat het leek alsof wetsdienaars de echte boosdoeners waren. Alsof het hun rechten waren die geschonden werden, alsof hen onrecht werd aangedaan. En het ergste daarvan was nog wel dat ze het zelf in de meeste gevallen ook echt oprecht geloofden. De narcistische overtuiging dat zij het slachtoffer waren. Hoe graag je deze delinquenten soms ook bij de schouders wilde pakken en net zolang door elkaar wilde schudden, totdat ze een minder vertekend beeld van de werkelijkheid hadden, het had geen zin. Tegen stommiteit viel gewoon niet te vechten en je moest ze zeker geen stok geven om mee te slaan. Dus was het een kwestie van je zelfbeheersing bewaren, een paar keer diep zuchten en hopen dat hij binnen het huis van bewaring wat noten op zijn zang zou kwijtraken.

Het arrestatieteam begeleidde de razende man naar het arrestatiebusje en vermoeid streek Sophie een zandkleurige lok haar uit haar gezicht. Ze moest bekennen dat haar conditie nog wel wat te wensen overliet sinds haar bevalling.

‘We hebben hem jongens.’ Luis sloeg een arm om Kate heen en ze knikte enigszins opgelucht terwijl ze haar zwarte pantalon gladstreek. Ondanks dat ze net als een bezetene achter een moordverdachte hadden aangerend, zag Kate er altijd ontzagwekkend verzorgd uit. Haar zwarte pantalon en lichtblauwe blouse die ze daarboven droeg waren amper gekreukt en zelfs hier wist ze zich zonder enige moeite voort te bewegen op haar hoge hakken. Het was bijna haar handelsmerk.

Daar waar Kate altijd op-en-top vrouwelijk gekleed ging, hield Sophie het liever bij haar sneakers en jeans. De blazer die ze daarboven droeg, viel gelukkig luchtig want ze voelde de straaltjes zweet over haar rug lopen. Haar blonde haren droeg ze tijdens haar werk vrijwel altijd in een hoge paardenstaart, maar ook daar staken verwilderd de plukjes uit.

‘Dank jullie wel weer voor mijn rugdekking. Het leek ineens even helemaal mis te gaan daarboven,’ zuchtte Kate.

‘Het was maar een tuinstoel, we hebben voor hetere vuren gestaan.’

‘Ik had van het begin af aan al geen lekker gevoel bij deze vent.’ Alex stak zijn dienstwapen terug in zijn holster en de vier collega’s liepen terug naar de dienstwagens.

‘Klopt, dat zei je al na het eerste verhoor.’ Sophie viel hem bij en waarna Luis hem joviaal op zijn rug sloeg.

‘Je mensenkennis laat je nog steeds niet in de steek, Scholten.’

Alex en Luis werkten al jaren samen met de twee vrouwelijke rechercheurs. Ze waren een goed op elkaar ingespeeld team. Daar waar de twee jonge agenten als ijverig kwispelende honden begonnen, de vrouwen observeerden en werkwijzen en technieken opslurpten als sponzen, waren ze inmiddels zelf ervaren en minstens zo bekwaam.

Ze waren bij de auto’s aangekomen en Luis stapte in zijn dienstwagen.

‘Gaan jullie terug naar het bureau?’ Kate keek haar collega’s vragend aan waarop zij knikten.

‘Dan rijden wij naar de ouders van Emmelie om hen persoonlijk te vertellen dat we een verdachte hebben ingerekend.’

‘Gaan we nog uit eten vanavond?’ hoorde ze Alex vragen, terwijl hij plaatsnam op de passagiersstoel bij Luis.

Het rechercheteam had als gewoonte dat ze samen een hapje gingen eten na het succesvol afronden van een moordzaak. Het was er door de jaren zo ingeslopen, maar inmiddels een traditie waar ze alle vier veel waarde aan hechtten. Kate misschien nog wel het meest. De rechercheur met haar donkerbruine krullen hechtte aan rituelen, regelmaat en structuren. Het hielp haar de waanzin van de dag het hoofd te bieden. Dwangneuroses, noemden haar vrienden het gekscherend. Maar dat kon haar niet schelen. Bij onrust in haar hoofd was het maar wat fijn dat ze altijd zekerheden had om op terug te grijpen.

‘Ik weet niet of Marc thuis is vanavond, anders moet ik even kijken of ik iets kan regelen voor Esanne.’ Sophie haar leven was veranderd sinds de geboorte van haar dochter. Het mocht dan misschien meer geregel zijn, met minder vrijheid en ruimte voor spontane dingen, toch had ze in haar stoutste dromen niet kunnen bedenken hoe het haar leven zou verrijken.

‘Zal ik dan gewoon koken? Komen jullie bij mij thuis eten en dan neem je Esanne gewoon gezellig mee!’ opperde Luis.

‘Het water loopt me al in de mond,’ grinnikte Kate, in de wetenschap dat hun collega over behoorlijk impressieve kookkunsten beschikte.

Luis had een Arubaanse moeder en zijn vader was half Portugees, half Nederlands. Zijn moeder was een ster in de keuken en toen hij bij haar op haar geboorte-eiland woonde, had ze hem de fijne kneepjes van het vak geleerd. Maar hijzelf gooide daar ook nog heel subtiel de mediterrane invloeden van zijn vader doorheen.

‘Top, dan zie ik jullie vanavond.’ Luis sloeg zijn portier dicht en startte de motor. Rustig reed hij de dienstwagen het terrein af, wat in schril contrast stond met hoe ze aangekomen waren. Kolkende adrenaline, hyperfocus, gierende banden en luide sirenes.

Het was voorbij. Ze hadden de moordenaar van Emmelie te pakken.

Sophie nam naast Kate plaats in haar auto, waarna ook Kate de auto startte en het terrein afreed. Vanuit het raam keek ze hoe het leegstaande betonnen pand steeds kleiner werd. De prikkeldraadomheining steeds vager en de graffiti leuzen niet meer leesbaar. Het klamme zweet op haar rug was nu pas goed voelbaar, nu ze weer rustig in de auto zat. Het was een mooie nazomerse dag en ondanks dat het pas einde van de ochtend was, werd het al warm.

Zo zaten beide vrouwen stil naast elkaar, verzonken in hun eigen gedachten. Ze moesten altijd even emotioneel opladen voor een gesprek met nabestaanden. Ook al kwamen ze met goed nieuws dit keer, het waren altijd beladen gesprekken die je niet in de koude kleren gingen zitten. De intense emoties van nabestaanden, die met verlies van deze aard gepaard gingen, bleven altijd wezenlijk en fysiek voelbaar en lieten je afgemat achter, alsof je een topsport beoefend had.

Sophie kon zich het eerste gesprek met de ouders van Emmelie nog goed herinneren. Kapot van verdriet waren ze. Even daarvoor hadden ze hun jonge dochter moeten identificeren bij hun lijkschouwer Anton in het mortuarium. Sophie kon zich niet iets bedenken wat erger zou zijn dan dat. Je eigen mooie dochter, die in de bloei van haar leven was, op de koude metalen sectietafel in de kelder onder het politiebureau zien liggen.

Emmelie was een rechtenstudente, met de wereld aan haar voeten. Toen ze na een avond stappen niet thuiskwam trokken haar huisgenoten op de campus direct aan de bel. Ze was snel gevonden, net iets buiten de campus, met dertien messteken in haar romp. Mario Connelli was haar vriendje en leek tijdens de eerste verhoren ontzettend aangeslagen door de moord op zijn vriendin. Hij verklaarde haar die avond niet te hebben gezien en bleek een alibi te hebben voor het moment van de moord.

Tot er een nieuwe getuigenverklaring binnen kwam. Amir Zahid meldde zich op het politiebureau om te vertellen dat hij Emmelie die avond na het stappen had teruggebracht naar de campus. Emmelie had zijn telefoonnummer van een studiegenoot gekregen, want hij reed een illegale taxi. Dit was ook direct de reden dat hij zich niet eerder gemeld had, hij was bang dat zijn tijdelijke verblijfsvergunning in het geding kwam, wanneer de politie achter zijn illegale taxibedrijf zou komen. Maar zijn geweten speelde op en het schuldgevoel werd hem te veel.

Hij meldde zich op het politiebureau om te verklaren dat Emmelie werd opgewacht door haar vriendje bij de campus. Toen Emmelie uitstapte greep hij haar woest en agressief bij haar bovenarm en ging als een razende tegen haar tekeer. Amir stapte uit om haar te helpen, maar de jongen schreeuwde dat hij op moest rotten, waarna Emmelie zei dat het haar vriendje was en dus dat het oké was.

Toen Amir weer in de auto stapte hoorde hij de jongen nog schreeuwen. Het was duidelijk dat hij jaloers was, hij geloofde niet dat ze door een taxi naar huis gebracht was. De auto had geen blauw kenteken en geen taxiplaat op het dak. Mario leek onder invloed van iets en compleet paranoïde ervan overtuigd dat zijn vriendin bij een ander in de auto zat en hem voorloog. De volgende dag werd zij dood gevonden.

Na de nieuwe getuigenverklaring van de taxichauffeur vielen Kate en Sophie de studentenkamer van Mario binnen. Mario was in geen velden of wegen te bekennen, maar verstopt onder zijn matras, in een oude theedoek gewikkeld, vonden ze het moordwapen. Zijn kamergenoten kwamen al schoorvoetend terug op het alibi dat ze hem gegeven hadden en gaven vervolgens de tip over het leegstaande kraakpand. Dit was de plek, niet ver buiten campus, waar Mario vaak zijn drugs vandaan haalde.

En zo geschiedde. Mario was opgepakt en Sophie en Kate waren onderweg naar de ouders van Emmelie om hen te vertellen dat de jongen waar hun dochter haar hart aan verloren was, degene was die haar ook van haar leven had beroofd. Dat de jongen die zij in hun huis verwelkomd hadden, misschien zelfs wel in hun harten gesloten hadden, het monster was die hen hun dochter ontnomen had. Afgeslacht met dertien messteken in haar weerloze lijf.

Wat een kracht zou het hebben gekost om een huis, tuin en keukenmes, dertien maal door stug vlees en spieren te steken en snijden. Wat zal ze gegild hebben, verwrongen van pijn. Niemand die haar hoorde, niemand die haar kwam helpen. Hij had haar daar laten doodbloeden, in de hoge bosjes van de berm. Zelf was hij gewoon terug naar campus gegaan, rustig in zijn bed gaan liggen, warm onder de dekens.

Mensen konden monsters zijn, afschuwelijk meedogenloze monsters. Zonder hart, zonder geweten. Kate en Sophie zagen het iedere dag in hun werk, maar de ouders waar ze nu naar onderweg waren ervaarden dit voor de eerste keer, op de meest genadeloze manier die je je maar kon bedenken.

Hoofdstuk 2

Sophie wierp een snelle blik op haar horloge toen ze bij de kinderopvang naar binnen stapte. Half zes. Glimlachend zei ze een andere moeder gedag, die haar passeerde in de gang en liep ze de deur van het lokaal van de babygroep binnen.

Ze werd enthousiast begroet door een leidster die net het tasje van een ander kindje aan het inpakken was en zag Esanne al liggen. In de box bij het raam, al kirrend naar buiten kijkend hoe de takken van de lindeboom voor het raam op en neer deinden op de wind. De wind die de warmte van die dag nog enigszins probeerde te bestrijden. Er leek geen einde te komen aan de mooie nazomer.

‘Hé meisje. Mama is er weer.’ Een warm gevoel stroomde door Sophie heen toen ze Esanne direct blij op haar stem zag reageren. Ze pakte het warme babylijfje uit de box en drukte het tegen zich aan.

‘Ik heb je gemist.’

Het was echt waar. Sophie mocht dan alweer een paar weken aan het werk zijn, ze kon er nog niet aan wennen om Esanne te moeten missen. Het was vreemd dat ze het grootste gedeelte van haar leven het zonder haar had moeten doen, maar nu moest concluderen dat ze incompleet was wanneer ze niet samen waren.

Sophie was een stuk langer bij Esanne thuis geweest dan aanvankelijk de bedoeling was. Ze was in de winter bevallen en inmiddels diende de herfst zich alweer bijna aan. Maar ze kon het niet eerder opbrengen. Ze kon zich de paniekaanvallen die ze kreeg toen haar zwangerschapsverlof er bijna op zat, nog kristalhelder voor de geest halen. De bedrijfspsycholoog stelde een posttraumatisch stress stoornis vast. PTSS. Het was ook niet gek, na alles wat er gebeurd was. Het infiltratietraject, het verlies van Esra en de komst van Esanne.

Sophie was direct weer aan het werk gegaan na het fatale einde van de undercoveroperatie. Dat hielp haar op dat moment, maar daardoor kwam ze niet aan het verwerken toe. Pas toen ze thuis kwam te zitten tijdens haar verlof, en ineens alleen was met een baby en gedwongen werd tot nadenken en zelfreflectie, toen werd de vrije val ingezet. De gebeurtenissen van de maanden daarvoor grepen haar naar de keel en knepen hem dicht. Ze kon niet meer eten, slapen en was op sommige dagen compleet lamgeslagen. Hoewel ze niet eerder open had gestaan voor hulp, wist ze dat ze nu niet anders kon dan met zichzelf aan de slag te gaan. Ze moest een goede moeder voor Esanne kunnen zijn, helemaal omdat ze eigenlijk twee rollen moest vervullen. Die van zowel moeder als vader.

Inmiddels had Sophie dankbaar haar recherchewerk weer opgepakt, waar ze ook oprecht van genoot. Na maanden van therapie kon ze voorzichtig zeggen dat ze er wel weer helemaal was. Ondanks het verdriet wat verworteld zat in haar ziel, verankerd in haar aderen. Dat ging niet over, maar dat hoefde ook niet. Ze had een manier gevonden om ermee te leven. Esanne gaf haar de kracht die ze nodig had en Sophie voelde zich sterker dan ooit. Misschien was dat ook wel zo. Mensen waren veerkrachtig. Wanneer je een vaas brak en deze weer bij elkaar lijmde, zou het nooit meer zo sterk zijn als daarvoor. De barsten bleven zichtbaar en de vaas bleef altijd kwetsbaar. Mensen niet. Volgens Leon waren beschadigde mensen het sterkst. Het gevaarlijkst. Zij wisten namelijk dat ze konden overleven. Zij wisten hoe het was om door de hel gesleurd te worden en dat je vervolgens ook gewoon weer op kon staan. Verder kon leven.

‘Ze heeft het weer hartstikke goed gedaan vandaag.’ De leidster van Esanne haar groep kwam bij hen staan en aaide Esanne even over haar rug.

‘Dank je wel weer, voor de goede zorgen.’ Sophie pakte het tasje van Esanne over van de leidster.

‘Ik heb alles in haar boekje geschreven, wanneer ze heeft geslapen, hoe laat en hoeveel ze heeft gedronken.’

‘Super, dank je wel,’ knikte Sophie dankbaar. ‘Ga je met me mee naar huis, meisje?’ richtte ze zich weer tot haar dochter.

Esanne haar zwarte piekhaartjes glommen en ze keek haar moeder met haar indringend groene oogjes aan. Precies dezelfde kleur ogen als Esra had gehad. Ze leek zoveel op hem, Sophie keek er iedere dag weer van op. Niet alleen haar uiterlijk, maar ook in haar mimiek. Esanne kon soms precies zo fronsend en bedenkelijk kijken als Esra dat kon. Alsof hij de hele wereld op zijn schouders nam.

Er kwam alweer een andere moeder het lokaal binnen om haar kind op te halen. Sophie pakte het vestje van Esanne van de kapstok en zei de leidster nog even gedag voordat ze het lokaal verliet. De hakken van de moeder die binnen kwam waren ontzagwekkend hoog en Sophie vroeg zich af hoe het kon dat sommige mensen die van hun werk afkwamen er nog steeds precies zo uitzagen als toen ze er naartoe gingen. Alsof het een half uurtje geleden was dat ze zich hadden opgemaakt en hun haar hadden gedaan. Als je er een hele werkdag op had zitten, hoe kon je er dan nog steeds uitzien alsof je van de catwalk kwam lopen? Natuurlijk had deze vrouw waarschijnlijk niet door een kraakpand achter een moordverdachte aangerend, waarna ze een brandtrap afsprong om een schuimbekkende kerel tegen de grond te werken, maar toch. Zoals zij eruitzag was letterlijk het andere uiterste.

Sophie had moeten concluderen dat er echt veel verschillende moedertypes waren. Voordat zij zelf moeder was, was dit haar nooit op die manier opgevallen, maar het was echt zo. Van de geitenwollen sokken bakfiets moeders tot de carrière moeders die zodra ze hun kind in de armen van de leidster hadden geduwd alweer met hun mobiel aan hun oor zaten. En alles daartussenin. De chaotische moeders die altijd bijna te laat, al haastend hun kind kwamen droppen en dan negen van de tien keer nog iets vergeten waren mee te nemen. Of de moeders die juist altijd alles extreem onder controle leken te hebben en van multitasken een sport hadden gemaakt. Sophie keek haar ogen uit. Je kon er boeken over schrijven. Het was een wondere wereld, dat moederschap.

Sophie deed in de gang Esanne haar vestje aan, en knoopte het dicht. Vervolgens legde ze haar dochter in de Maxi-Cosi die ze mee had genomen vanuit de auto en bond ze haar lange blonde haren weer in een hoge paardenstaart met het elastiekje aan haar pols. Ze vond het heerlijk om haar haren los te gooien na het werk, maar Esanne had er de laatste tijd een handje van om erin te gaan hangen.

De buitendeur ging open en er kwamen een vader en een moeder binnenlopen. Tenminste, dat was een aanname, maar het feit dat ze hand in hand liepen deed in ieder geval vermoeden dat het een stel was. Sophie knikte even vriendelijk gedag en tilde de Maxi-Cosi van de tafel.

Ze vroeg zich af tot welke groep moeders zij zelf zou behoren. Maar sommige situaties waren zo uniek dat ze onmogelijk te categoriseren waren. Niet eens alleen omdat Sophie zich in het dagelijks leven bezighield met psychopaten najagen en opsluiten, wat in vrij groot contrast stond met het baby knuffelen, flesjes warm maken en zachte lijfjes badderen in babyolie. Maar ook haar gezinssituatie was er één waar je niet snel een tweede van zou treffen.

Esanne haar vader was overleden voordat Esanne geboren was. Voordat ze überhaupt wisten dat Sophie in verwachting was. Sophie leerde Esra kennen tijdens een undercovertraject binnen een motorclub. Ze werd onverwacht stapelverliefd op deze mysterieuze en zwijgzame biker. Eigenlijk was het absurd hoe iemand jouw veilige haven kon zijn, maar tegelijkertijd je grootste avontuur. Er bloeide iets onbetaalbaar moois op in de maanden dat ze daar zat, tot die ene fatale avond. De avond dat alles misliep en Esra, na een schotwond toegebracht door zijn eigen broer, stierf in Sophie haar armen.

Maar ondanks dat Sophie een alleenstaande moeder was, stond ze er allesbehalve alleen voor. Ze woonde al jaren samen met Marc, haar beste vriend die maar niet aan de man kwam, maar zo een fijne ‘modern family’ vormde met Sophie en Esanne. Marc hield van Esanne alsof het zijn eigen dochter was en hielp Sophie met alles.

Ook Kate maakte een groot deel uit van Esanne haar leven. De donkerharige rechercheur was dan ook niet alleen Sophie haar collega, ze deelden al jaren een diepgewortelde vriendschap.

Sophie en Kate leerden elkaar kennen tijdens hun studie en deelden toen al een studentenkamer. Dit zette zich dankbaar voort door het betrekken van een eengezinswoning in de stad toen ze samen bij hetzelfde rechercheteam aan het werk konden. Niet veel later trok Marc bij hen in en de rest was geschiedenis. Zelfs toen Kate hun gezamenlijke woning verliet om te gaan samenwonen met haar liefdespartner Dean de Jong, een andere rechercheur uit hun politiedistrict, veranderde dat niets aan hun vriendschap.

En dan was er ook nog Leon. Sophie haar niet bloed gerelateerde broer. Leon en Sophie deden zich voor als broer en zus, in het infiltratietraject waar ze Esra had leren kennen. De traumatische en heftige undercoveroperatie had een onbreekbare band gesmeed tussen beiden. Leon bleef een hele belangrijke rol spelen in Sophie haar leven en ook in dat van Esanne. Hij was een grote steun geweest in de afgelopen moeilijke periode. Maar hij kon dit ook zijn. Hij had hetzelfde meegemaakt en wist precies hoe het voelde om terug te keren naar een wereld waar alles hetzelfde was gebleven en toch alles anders voelde. Hij wist, als enige, precies wat ze doormaakte.

Inmiddels was Leon weer aan het werk als infiltrant en zat hij in een lopende operatie. Dat betekende dat hij zo weer maanden van de radar af kon zijn en ze ook geen idee had wanneer hij weer terug zou komen.

Sophie liep het pand van de kinderopvang uit met de Maxi-Cosi aan haar arm. Terwijl ze haar auto van het slot klikte met de afstandsbediening keek ze in het lachende gezichtje van haar prachtige dochter en had even een binnenpretje. De medewerkers van de kinderopvang hier moesten soms wel helemaal in de war zijn, er was toch ook geen touw aan vast te knopen.

Eigenlijk was het precies zoals Leon het weleens gekscherend beschreef; “We lijken wel de Tros”.

Sophie zette de Maxi-Cosi in de auto en trok aan de gordel om hem vast te zetten. Esanne maakte ondertussen smakkende geluidjes, het was bijna etenstijd.

Meestal kwam mama, Esanne ophalen van het kinderdagverblijf. Soms Marc, hij was duidelijk niet haar vader want die was overleden, maar hij woonde wel op hetzelfde adres. Dan was er nog Kate, met haar kastanjebruine krullen, altijd op hoge hakken. Was zij dan Esanne haar tante? Maar zij werkte ook samen met haar moeder bij de recherche, toch? En dan die Leon, met zijn zwartlederen motorjack en woeste baard. Esanne was zichtbaar stapelgek op hem. Hij was er soms wel, en dan weer een hele tijd niet. Hoe zat die verhouding dan?

Nee, het was moeilijk te definiëren waar je Esanne haar moderne familie onder zou kunnen categoriseren. Maar moest dat dan? Ontdekte je niet de mooiste dingen wanneer je van de gebaande paden afweek? Soms waren er geen hokjes waar je een gezinssamenstelling in kon stoppen. Soms was er gewoon alleen maar liefde. Alleen maar oneindig veel liefde.

Hoofdstuk 3

Danny Verbeek keek in zijn achteruitkijkspiegel naar de achterbank, waar zijn dochtertje Amy vredig lag te slapen in haar autostoeltje. Haar lange wimpertjes raakten bijna de bovenkant van haar wangen nu ze haar oogjes gesloten had, en haar haartjes zaten verwilderd over haar gezichtje geplakt.

‘Ik zit echt vol,’ hoorde hij zijn echtgenote Anne zeggen, terwijl ze wat onderuitzakte op de passagiersstoel en over haar buik streek.

Danny, Anne en Amy hadden zojuist gegeten bij Anne haar ouders en zij maakten standaard veel te veel. Alsof ze niet konden kiezen en graag alle opties openhielden. Er was zowel soep als een salade geweest, maar ook de keuze uit vlees, vis en iets vegetarisch. Aardappels en rijst. Zelfs bij het dessert kon je uit meerdere mogelijkheden kiezen.

Aan de ene kant was het fijn om een keuze te hebben, maar Danny vond het altijd vrij veelzeggend over hoe zijn schoonouders in het leven stonden. Ze hakten nooit echt knopen door. Misschien was dat wel het directe gevolg van je leven laten leiden door God. Deed dat iets met je autonomie waardoor je zelfs met de simpelste keuzes moeite kon hebben. Dan moest je ineens zelf nadenken, was je zelf verantwoordelijk. En wat nu als niemand jouw keuze lustte? Nee, wanneer je je kon verschuilen achter Gods wil was dat een stuk veiliger dan wanneer je zelf iets moest beslissen.

‘Het was wel weer lekker,’ mompelde hij terwijl hij zijn ogen weer op de weg richtte. Hij nam de afslag, de snelweg af. Het voelde altijd als thuiskomen wanneer hij zijn geliefde stad weer in reed.

Anne had het nooit begrepen, ze genoot van de rust bij haar ouders in die woonwijk net buiten de stad, met huizen badend in het groen. En wanneer je in haar hart keek, zou je zien dat ze zou willen dat Amy daar ook kon opgroeien. Maar dit was Danny zijn plek. De drukke, levendige stad. Stad vol gekmakende prikkels, de stad die altijd wakker was. De stad die hij samen met zijn vader op zijn knieën gekregen had en waar hij ook na zijn vaders dood nog steeds de scepter zwaaide. Deze plek, de grijze massa aan huizen en flats vol vereenzaamde zielen, de industriële en bijna sombere haven. Deze plek was niet te romantiseren, maar dat hoefde ook niet. Het was thuis en hier kwam hij tot rust.

‘Je hoeft niet meer naar het casino vanavond toch?’ Anne keek hem aan op een bijna dwingende manier. Alsof het geen vraag was maar meer een mededeling met voor de vorm een vraagteken erachter.

‘Nee, daar redden ze zich wel zonder mij. Ik ga morgenochtend pas weer naar het werk. Sporen van de nacht uitwissen.’

‘Fijn,’ humde zijn vrouw tevreden waarna ze weer uit het raam naar buiten tuurde. Danny keek even naast zich, naar zijn in gedachten verzonken vrouw en vroeg zich af waar ze aan dacht. Vroeger zou hij het geweten hebben. Toen ze elkaars gedachten nog konden lezen en elkaars zinnen nog af konden maken. Dat was allang niet meer zo.

Amy maakte een zacht snurkend geluidje op de achterbank wat haar beide ouders even deed glimlachen. Danny keek door zijn achteruitkijkspiegel en concludeerde dat haar gezichtje een bijna engelachtig aanzien had. Zo vredig slapende met het maanlicht dat door de ruiten op haar scheen. Amy was net twee geworden en zou volgende week starten op de peuterspeelzaal. Danny had nooit bedacht dat het vaderschap een zachtgekookt ei van hem zou maken, maar hij had er moeite mee. Het was beslist een prettig idee dat zijn dochter gewoon bij zijn vrouw was en niet aan de zorg van een ander was overgeleverd. Zeker met zijn levensstijl kon je niet voorzichtig genoeg zijn en bovenal vertrouwde hij eigenlijk gewoon bijna niemand.

Maar Anne had erop gestaan. Het zou goed zijn voor Amy om ook onder andere kinderen te zijn. En deze peuterspeelzaal zat bij de school in waarvan Anne ook graag wilde dat Amy naartoe zou gaan wanneer zij vier jaar werd. Uiteraard onder invloed van de kerk, zoals vrijwel alles. Misschien was het niet zelfstandig keuzes kunnen maken iets waar hij niet alleen zijn schoonouders van kon betichten.

Toen hij Anne leerde kennen was ze al van de kerk, maar toch had ze iets vrijgevochtens. Het feit dat ze een relatie aanging met iemand buiten haar gemeenschap bevestigde dat. Het was juist ook één van de redenen dat Danny voor haar gevallen was. Hij had een zwak voor mensen die tegen het systeem ingingen. Die buiten de voor hen gebaande paden durfden te wandelen. Maar de invloed van de kerk bleek te groot en had zijn vrouw de laatste jaren als een magneet aangezogen. Dat was hoogstwaarschijnlijk ook de reden die voor de verwijdering tussen hen gezorgd had. Danny hield zielsveel van Anne, maar wist inmiddels niet meer wat ze dacht. God wel. God wist waarschijnlijk precies wat ze dacht.

Buiten begon het licht te miezeren en Danny drukte even zijn ruitenwissers aan. Het rubber maakte een hinderlijk piepend geluid terwijl ze heen en weer gingen op de eigenlijk nog te droge ruiten van zijn Mercedes, wat Anne deed opschrikken uit haar gedachten. Danny zette de wissers direct weer uit en drukte het volume van de radio omhoog toen het nieuws begon.

Vanmorgen is er een verdachte gearresteerd in het onderzoek naar de moord op de 20-jarige Emmelie de Waal. De jonge studente werd een aantal weken geleden in de berm van de Rijksweg aangetroffen op een paar honderd meter van de campus waar ze woonde. Ze bleek om het leven gebracht met dertien messteken. Volgens bronnen is de aangehouden verdachte in de zaak een medestudent en ligt het motief in de relationele sfeer. De politie heeft dit nog niet bevestigd.

‘Verschrikkelijk. Het zal je dochter maar zijn.’ Hoofdschuddend drukte Anne het volume weer omlaag en wierp even een blik op haar eigen, vredig slapende dochtertje.

Danny wilde zeggen dat hij de rest van het nieuws nog graag had willen horen, maar twee grote koplampen die hem via zijn achteruitkijkspiegel verblindden, leidden hem af.

‘Idioot.’ Geïrriteerd boog hij zijn spiegel iets naar beneden, zodat de lampen niet meer in zijn ogen schenen.

‘Heeft hij nu zijn groot licht aan?’ Anne keek achterom en zag hoe de felle lampen steeds dichterbij kwamen.

Danny deed zijn gevarenlichten even aan, om te seinen naar zijn achterligger, maar het maakte geen verschil. Twee immens grote koplampen verlichtten inmiddels de complete binnenkant van hun eigen auto.

‘Wat doet hij?’ Anne bleef achter zich kijken en Danny hoorde een spoortje van angst in haar stem.

‘Geen paniek. Ik ga er hier gewoon al af.’ Danny remde onverwachts en stuurde zijn auto rechts een andere weg op. Even leek het alsof ze de auto afgeschud hadden, maar binnen een paar luttele seconden verschenen de koplampen weer achter hen.

‘Godver,’ mompelde Danny zacht.

‘Ik denk dat hij ons achtervolgd, Dan.’ Anne haar stem klonk hoger terwijl ze nerveus over haar schouder keek. Ze had haar hand op Danny zijn been gelegd, maar het feit dat ze hem niet terechtwees toen hij vloekte, gaf pas echt aan dat ze bang was.

‘Het zijn vast een stel jonge jongens die dit grappig vinden. Ze zijn zo weer verveeld en dan halen ze ons wel in.’ Probeerde Danny zijn vrouw gerust te stellen, maar hij moest eerlijk toegeven dat hij er zelf ook niet helemaal gerust op was.

Anne zag dat hij het warm kreeg. Met één hand knoopte hij behendig het bovenste knoopje van zijn overhemd los en liet zijn hand even langs de binnenkant van zijn boord gaan, alsof het te strak zat.

De auto reed inmiddels zo dicht achter Danny dat hij amper last had van de felle koplampen en hij draaide zijn achteruitkijkspiegel weer wat naar boven om ze beter in de gaten te kunnen houden. Danny remde wat af, zodat de auto hem makkelijker kon passeren, maar de auto maakt geen enkele aanstalten om hen voorbij te rijden. Een nerveus en onbehaaglijk gevoel bekroop hem.

‘Anne,’ sprak Danny strak en dwingend. ‘Ik wil dat je het handschoenenkastje opendoet.’

Anne stak haar trillende hand uit en ontgrendelde het dashboardkastje.

‘Onder het onderhoudsboekje ligt een wapen. Ik wil dat je deze op mijn schoot legt.’

‘Wat zeg je?!’ Anne keek met grote ogen opzij. ‘Ben je helemaal gek geworden?!’

Danny wierp weer een blik in zijn achteruitkijkspiegel en zag dat de zwarte auto achter hen meer afstand nam. Het was een jeepachtige auto, een zwarte, misschien donkerblauw. Het was niet goed te zien, omdat hij tegen het licht in moest kijken. Misschien een Landrover? Kende hij iemand met zo’n auto? Zijn hersenen kraakten.

Naast hem keek zijn vrouw hem nog steeds vol ongeloof aan. Hoe kon het ook anders. Ze was heus niet heel erg verbaasd dat hij een wapen in zijn auto bewaarde, Anne was allesbehalve dom. Maar het feit dat hij haar vroeg om het wapen te pakken en bij hem neer te leggen, terwijl zowel zij als hun dochter bij hem in de auto zaten, dat was onbegrijpelijk.

Plots klonk het achter hen alsof er een auto accelereerde. Ze hoorden een ronkende motor en piepende banden. Toen kwam de klap. Danny en Anne vlogen naar voren, de veiligheidsgordels stokten en gaf een ruk aan hun bovenlichamen. Het gebeurde zo snel dat ze zich niet hadden kunnen voorbereiden op de knal. Toen ze de auto achter hen hoorden optrekken en hun hersenen begrepen wat er gebeurde, was hij al achterop geklapt.

Anne gilde en Danny zag dat Amy wakker geworden was. ‘Godver Anne, geef me dat wapen!’

Anne probeerde paniekerig te voelen in het handschoenenkastje en Danny zag dat er weer ruimte ontstond tussen hem en de auto achter zich. Dat kon maar één ding betekenen. Als speelgoedautootje wat je achteruittrok om hem op te winden, waarna je hem losliet en hij met dodelijke snelheid tegen de muur aan vloog. De auto achter hen zou weer optrekken, dus Danny gaf gas.

‘Danny, alsjeblieft!’ Anne huilde en gilde, terwijl ze koortsachtig door het handschoenenkastje heen ging met haar hand.

De auto achter hen trok weer op met een snelheid waar je bang van werd en boorde zich in de achterkant van Danny zijn Mercedes. Ook bij deze tweede klap vlogen de weerloze lijven van Danny en Anne naar voren. Anne zat al gebukt door het zoeken in het kastje voor zich en haar hoofd knalde met een misselijkmakende klap tegen het dashboard.

‘Anne!’ schreeuwde Danny en even leek het alsof zijn vrouw buiten bewustzijn was. Een sijpelend straaltje bloed liep over haar voorhoofd naar beneden en er schoot van alles door zijn hoofd. Het gekraak had hem voor een paar seconden doen vrezen dat haar nek was gebroken als dorre tak en de opluchting overviel hem toen ze langzaam en kreunend haar hoofd probeerde op te tillen en haar hand naar haar bloedende voorhoofd bracht. Ook op de achterbank was de schok inmiddels doorgedrongen en Amy huilde en schreeuwde de kleine longetjes uit haar lijf.

‘Het komt goed meisje, stil maar.’ Danny zijn stem klonk hees en het leek meer alsof hij zichzelf probeerde te overtuigen. Bloed raasde door zijn aderen en zijn hartslag daverde in zijn hoofd.

De derde knal was de laatste. Danny probeerde uit alle macht zijn wagen op de weg te houden, maar toen de andere auto voor de derde keer tegen zijn bumper klapte, verloor hij de macht over het stuur. De parelmoerkleurige Mercedes vloog van de weg af en kwam tegen een lantaarnpaal tot stilstand. De motorkap had zich liefdevol om de paal heen gevouwen, alsof hij iets dierbaars omsloot.

De impact was overweldigend. Airbags vlogen uit als afgeschoten kanonnen en Danny zag zijn leven aan zich voorbijflitsen. Doodgaan in de auto, net als zijn vader. Net als Eduard Verbeek. De man in wiens voetstappen Danny het zo nodig vond te moeten treden. Betekende dat dan echt dat er voor hem ook hetzelfde einde uitgetekend was? Doodgaan door toedoen van een ander, net als zijn vader. Zijn vaders zwarte BMW was door kogels doorzeefd, evenals zijn lichaam. Danny was met zijn gezin van de weg gereden, alsof de geschiedenis zich herhaalde. Het was het lot dat hem uitlachte.

Bloed suisde door zijn oren en zijn zicht was vaag. In de verte hoorde hij Anne weer kreunen en Amy huilen. Hartverscheurend huilen. Hij moest haar helpen. Danny probeerde zijn lijf te bewegen, maar het leek alsof zijn hoofd te zwaar was voor zijn nek om te dragen.

Hij moest luisteren. Was de auto weg? Waren ze gestopt? Hij moest zijn wapen hebben, misschien kwamen ze het karwei wel afmaken. Danny probeerde zijn ogen open te houden. Hij moest zijn gezin beschermen. Buiten leek het mistig. Maar was dat zo, of was dat gewoon omdat hij zo wazig zag? Pas toen de geur zijn neus binnendrong, begreep hij dat het de rook onder de motorkap vandaan was wat de lucht heiig maakte. Nevel van een rokende motor, verschroeid rubber en metaal op metaal trok op. Zou dit de laatste geur zijn die hij ooit zou ruiken?

Vanaf het moment dat zijn vader doodging en het Danny in één klap man des huizes maakte, leek zijn toekomst al vast te staan. Alsof er maar twee opties waren. De beste manier om zijn vader te wreken was zijn plaats in te nemen aan de top van de criminele voedselketen en er op een meedogenloze manier voor zorgen dat niemand hem ooit van die troon zou stoten. De enige andere optie was namelijk het eindigen met kogelgaten in zijn lijf, evenals zijn vader, en hij wist zeker dat zijn moeder dat nooit overleefd zou hebben. Het was Danny gelukt om zijn vaders naam en imperium hoog te houden, maar ergens had hij altijd in zijn achterhoofd gehad dat het geleende tijd was. Dat zijn levensstijl hem een keer in zou halen. Vandaag was die dag.

Heel voorzichtig probeerde hij zijn hoofd om te draaien naar zijn vrouw, maar het lukte hem niet. Buiten klonken naderende voetstappen. Zware voetstappen die dicht bij de auto tot stilstand kwamen. Danny wilde zijn arm optillen, hij moest zijn wapen hebben, hij moest zijn gezin beschermen. Maar het lukte niet. Het was alsof hij geen enkele controle meer had over zijn lichaam. Alsof je ‘s nachts te lang op je arm had gelegen en je deze bij het wakker worden niet meer kon bewegen. Zou zijn vader zich ook zo hebben gevoeld tijdens de laatste seconden van zijn leven? Nee, zijn vader was op slag dood geweest. Zijn bovenlichaam was aan stukken gereten door de afgevuurde hagel en zelfs zijn schedel was doorboord.

Het huilen van zijn dochter deed Danny opschrikken uit de gedachte aan zijn stervende vader en het bebloede gezicht van Eduard met de doodse en lege blik in zijn wijd opengesperde ogen, verdween als langzaam vervagende dia.

Amy. Zijn Amy. Zou ze pijn hebben? En Anne? Hij hoorde haar niet meer kreunen. Tranen welden op in zijn ogen bij de gedachte aan zijn gezin. Zijn dood had iets onvermijdelijks, maar zij. Zij konden hier niets aan doen. Nog eenmaal probeerde Danny zijn zware en beurse lijf te bewegen en toen werd alles zwart. Hij kreeg niets meer mee.

Hij hoorde niet eens meer hoe de zware voetstappen weer wegliepen van de auto. Dwars door het rookgordijn dat de verongelukte Mercedes gevormd had, stierf het geluid van de steeds verder klinkende voetstappen langzaam weg in de donkere nacht.

Hoofdstuk 4

Het was zo’n avond. Zo’n perfecte avond. Drank vloeide rijkelijk en het eten was weer fantastisch geweest. Alleen door de Pan Batí zat Kate eigenlijk al vol en dit was slechts het brood dat bij het diner geserveerd werd. Een authentiek Arubaans bijgerecht, zoals Luis hen verteld had. Maar iemand die zo goed kon koken, kon haar alles wijsmaken. Ze geloofde hem op zijn woord.

‘En nu, de grande finale,’ grijnsde Luis, terwijl het met een groot bord in zijn handen de keuken weer uit kwam lopen.

‘O, hou op, hoor. Ik kan niet meer,’ verzuchtte Sophie. ‘Voor mijn gevoel ben ik nu zwaarder dan ik ooit tijdens mijn zwangerschap van Esanne geweest ben.’

Kate wierp even een snelle blik in de kinderwagen, waar de kleine Esanne lag te slapen. De enige beweging die er in de wagen te zien was, was het zachtjes, maar snel op en neer gaan van de borstkas van de kleine baby en het zuigen op het speentje.

‘Ik weet zeker dat jullie nog wel een plekje kunnen vinden voor het dessert.’ Lachend zette Luis het toetje op tafel en Kate keek er verlekkerd naar. Hij had gelijk, voor een dessert moest je gewoon ruimte maken. De karamelachtige saus droop over het crèmekleurige gebak, wat meer leek op custard. In feite leek het hele dessert op een uit de kluiten gewassen crème brulee.

‘Wat is het?’ Vroeg Alex en hij haalde de woorden uit haar mond.

‘Dit is Quesillo. Een echt Arubaanse lekkernij. We eten het daar als dessert, of bij de koffie.’

‘Het ziet er goddelijk uit.’ Sophie schoof haar stoel vast aan.

‘Quesillo betekent eigenlijk ‘kleine kaas’, maar er komt geen kaas aan te pas bij dit recept. Het is door de luchtige gaatjes in de pudding dat het mensen doet denken aan kaas, vandaar de naam. Willen jullie er slagroom bij?’

‘Graag.’ Ook Kate ging er weer goed voor zitten en drukte even het scherm van haar telefoon aan. Ze had nog niets gehoord van Dean, hij was vast nog aan het werk. Hij had late dienst vanavond en zou haar een berichtje sturen zodra hij thuis was.