DE
ONVERSCHILLIGEN

DE
ONVERSCHILLIGEN

GERT ERAUW

Uitgeverij Hartklopper

Eerste druk: juni 2024

ISBN 978-90-834345-4-4

NUR-code 332

© 2024 Gert Erauw

Omslagontwerp: Artgen

Vormgeving binnenwerk: Artgen

Ebook productie: ePublicist

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde fotobestanden of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

www.uitgeverij-hartklopper.nl

‘Wees niet bang voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer.’
Marcus Tullius Cicero

Voor Axelle en Tibo, zoals altijd

Met dank,

aan Luc Pay, voor zijn grondige correcties en kritische opmerkingen.

aan Linda & Jozef voor hun, al te vaak onderschatte, eerste indrukken.

--:--:--

Hé meid, heb je trek in koffie?’ had hij gevraagd met een flemerige knipoog in de achteruitkijkspiegel.

Ze had ‘neen’ gezegd, haar hoofd afgewend en de rit zwijgend volgemaakt, turend door het regengordijn naar de ontwakende stad, de verlichte huiskamers, het kolkende water in de goten, de beloken hemel.

Hij vond haar mooi. Hij had een zwak voor zwarte krullen die nerveus alle kanten uitwaaierden, voor ogen die zonlicht straalden, voor hoge jukbeenderen en kraaienpootjes die aftakeling vergoelijkten met de belofte van ervaring. Damn, hij had met slechtere kaarten gespeeld. Zonder twijfel exotische import, daar kon je niet omheen, maar van de soort die je eerder op een catwalk dan in een achterbuurt aantrof. Van een heel ander allooi dan het tuig dat zijn stadswijk onveilig maakte. De karige woorden die ze had uitgesproken klonken bovendien foutloos, accentloos, gegoten in grammaticaal correcte volzinnen die niets van doen hadden met het Bargoens dat je om de twee tellen gebood je moeder een beurt te geven. Het leek alsof ze hier geboren was, een concept waar hij het doorgaans moeilijk mee had. Donkere tintjes kiemden in het zuiden en reisden naar het noorden omdat het daar beter leven was, om er op hun luie kont van de bijstand te leven. Dat het gros tegenwoordig in plaatselijke kraamklinieken het leven zag, voelde aan als een geografische dwaling.

Tweede, misschien derde generatie, gokte hij. Hoe dan ook, ze kon hem krijgen en hoewel het omgekeerde minder waarschijnlijk was, besloot hij zijn kans te wagen. Hij deed dat zonder mankeren, immers, een neen had je, een ja kon je krijgen. En omdat zijn verschijning nooit een uitnodiging tot geslachtsverkeer had ingehouden en de afwijzingen zijn ego met een dikke eeltlaag hadden verhard, kon hij tegen een stootje.

‘Hier stoppen, nu!’ gebood ze met het dedain van iemand die het gewoon is gehoorzaamd te worden. Hij had prompt op de rem getrapt.

Toen ze zich vooroverboog en een bankbiljet op de passagiersstoel smeet had hij haar opnieuw in de achteruitkijkspiegel aangekeken.

‘Weet u zeker dat we elkaar niet ergens van kennen?’ vroeg hij terwijl hij het wisselgeld natelde.

‘Wij, elkaar kennen!’

Ze vond hem een gallig mannetje en was niet van plan daar een geheim van te maken.

Hij stak zijn hand met het wisselgeld uit.

‘Hou maar,’ zei de vrouw uitgesproken vilein om duidelijk te maken dat de toegift veeleer een afkeer van contact dan dankbaarheid uitdrukte.

Ze trok de kap van haar duffelcoat over haar hoofd, opende het portier, klapte de paraplu open en stapte uit zonder een groet.

Hij had haar met draaiende motor nagekeken en niet-begrijpend het hoofd geschud. Dat een vrouw ‘neen’ zei, daar was niets mis mee, maar daarom hoefde ze er niet nijdig over te doen.

Waar ging het heen met de wereld?

Hij keek haar na met een scheef lachje. Ze negeerde een voetgangerslicht en stak de straat over, plantte een hak op een losse plavei, het regenwater spatte op tegen haar laarzen. Ze hield kort de pas in en nam de schade op.

De taxichauffeur beeldde zich een faryngaal geblafte vloek in. ‘Modder maakt iedereen even smerig,’ grijnsde hij. Het was de laatste gedachte die hij de exotische schone gunde. Hij haalde de schouders op, knipte zijn richtingaanwijzer aan, draaide het asfalt op en zag haar nimmer weer.

Met de zwarte paraplu schuin tegen de wind en de ogen op de plavuizen beende ze door de straten tot eindelijk de lijstgevel van nummer 32 opdoemde. Ze haastte zich de trappen van het portaal op, belde aan en keek schichtig om zich heen terwijl ze met kordate snokken de waterspetters van de paraplu schudde.

‘Wat doe ik hier eigenlijk?’ vroeg ze zich hardop af.

De vraag had door haar hoofd gespookt sinds ze het lakzegel van de uitnodiging verbroken had. Een lakzegel! Wie, om de liefde Gods, gebruikte dat nog? Ze had het gekartelde crème briefpapier voorzichtig opengevouwen.

‘Graag had ik mij persoonlijk en discreet met U onderhouden over de mogelijkheden om een substantiële financiële bijdrage te leveren voor de promotie van de ideologie van uw partij.’

Handgeschreven in zwarte inkt. ‘Met een ganzenveer,’ had ze gegrinnikt terwijl ze de dommige zin herlas. Je hield het niet voor mogelijk dat zoiets nog bestond.

Verder vermeldde de uitnodiging een plaats en een tijd. Slotformule en afzender ontbraken. Zacht uitgedrukt was de brief vormelijk te extravagant en inhoudelijk te sober, ongetwijfeld een smakeloze grap. Ze had hem beslist in de prullenmand gekeild.

Geen kwartier later had ze de missive er alweer uitgevist en gladgestreken. Haar politieke familie kon een duwtje in de rug gebruiken. De regelgeving omtrent partijfinanciering was weliswaar strikt, maar het was vooralsnog geen misdaad erover te praten.

Wikkend en wegend speelde ze met het vel papier tussen duim en wijsvinger. Een dubieus voorstel kon ze altijd afwijzen en als de pers erachter zat … Die gedachte toverde een zuinig lachje op haar gelaat. Bestond er nog een politiek journalist die ze niet kende? Ze haalde de schouders op. Ook al was het te mooi om waar te zijn en dus vast niet waar, wat riskeerde ze met een informeel gesprekje?

De deur draaide open en de vrouw stond oog in oog met de huisknecht. Althans, gezien zijn uitmonstering wenste ze de man de betrekking van harte toe. Vandaag de dag liep je er zelden zo opgesteven bij. Een rijzige figuur, kaarsrecht in een geperste zwarte slipjas met een discrete vlinderdas strak over een witte opstaande boord. Het hoofd leek er elk moment als een champagnekurk uit te zullen ploppen.

‘Professor Belgy? Professor Nassima Belgy, neem ik aan?’

Professor Nassima Belgy onderdrukte een cynisch lachje. De pruikerige toon van de correspondentie werd alvast verbaal doorgezet. Hoe lang was het geleden dat ze zo trefzeker werd aangesproken? Was ze überhaupt ooit zo aangesproken? Ze kon het zich niet herinneren, maar het flatteerde en het was bovendien volslagen correct. Nassima Belgy was doctor in de politieke en sociale wetenschappen en doceerde nog steeds enkele colleges. Niet voor de centen, maar uit idealisme. Nassima geloofde in de jeugd en beschouwde het als een voorrecht en tegelijk een plicht om bij te dragen aan hun vorming, hoe bescheiden ook.

De huisknecht gebaarde haar binnen te komen, nam de paraplu over en hielp haar uit haar mantel.

Hij hield haar een zilveren schaaltje voor.

‘Oh,’ zei ze verrast en ze diepte prompt de invitatie op uit haar handtas en deponeerde die op het smetteloos gepoetste zilver.

‘Dank, professor,’ zei de man met een hoofdknikje.

Er is iets niet in de haak met zijn gezicht, bedacht Nassima. Was de matgrijze quakerbaard te lang, ontbrak een bijpassende snor?

Ze kon er niet precies de vinger op leggen.

De butler hing de mantel over zijn arm en nodigde haar uit hem te volgen. Als een opstaande plank op wieltjes rolde hij door de gang. Nassima stapte giechelend achter hem aan. Met een kuchje en het voornemen haar fatsoen te houden rechtte ze de rug en staarde strak naar zijn nek. De vulgariteit van de vergrijsde tatoeage die uit ’s mans hemdskraag leek te groeien vloekte danig met het stijfhoffelijke decorum. Voor ze de discrepantie in haar gedachten kon plaatsen opende de knecht het ijzeren hekwerk van de liftkooi.

‘Tweede verdieping, eerste deur links, professor,’ zei hij en hij sloot onverbiddelijk de binnenste traliedeur. ‘Het knopje vindt u rechts,’ voegde hij er overbodig aan toe terwijl hij de harmonicadeur van de liftkoker vergrendelde.

De bestofte welvoeglijkheid en de zacht krakende stem hadden een bedwelmende uitwerking, alsof de tijd vertraagde en de ruimte om haar heen uitdijde.

‘U mag nu drukken,’ zei hij toonloos nadat de kooi met een metaalachtige klik had aangegeven vertrekklaar te zijn.

De professor drukte argeloos op de bakelieten knop en het gevaarte kwam schokkerig in beweging.

Met een slakkengangetje klom de kooi in de metalen schacht dwars door de traphal omhoog. Nassima’s blik kleefde aan de kleiner wordende schedel van de knecht. Toen hij uit het zicht verdwenen was, keek ze versuft voor zich uit tot de liftkooi knarsend tot stilstand kwam. Ze had moeite alle indrukken te verwerken. Ze leek een andere tijd binnengestapt, een tijd waarin meisjes als zij niet aan politiek deden maar de vuile kleren op het wasbord schoonboenden en droog slingerden.

Ze schoof de deuren open en stapte een gang in gevloerd met visgraatparket en bekleed met Perzisch tapijt, de wanden geplaveid met bucolische tableautjes en portretten van overleden bewoners, her en der een muurtafeltje met kandelaars zonder kaarsen.

Geen ramen, geen daglicht, alleen sombere schemerlampen aan weerszijden van een opgeboende dubbele eikenhouten deur waar een olifant doorpaste. Zodra je het beest erdoor had gepropt, zorgden drie robuuste schuifgrendels ervoor dat hij er nooit meer uit kwam. De messing schroefkoppen van de grendels verraadden dat ze pas recent in het hout waren geschroefd.

Nassima stelde zich inmiddels geen vragen meer. Zowat alles in dit huis was ongewoon, anachronistisch, onlogisch. Welbeschouwd waren de uitnodiging en de boodschap dat evenzeer. Aanvankelijk had ze niets verwacht van het aanstaande onderhoud, maar ze moest toegeven dat het, hoe het ook zou aflopen, een memorabele belevenis beloofde te worden.

En als het een grap is, bedacht ze suffig, zie ik er op geen enkele manier de lol van in.

Met een fatsoenlijk klopje kondigde ze zich aan en duwde zonder het antwoord af te wachten de deur open.

‘Goedemorgen iedereen,’ zei de professor en ze plakte er een professionele glimlach achteraan.

Als ze al verbaasd was, liet ze het niet merken.

‘Persoonlijk’ en ‘discreet’, zo luidde de uitnodiging. Je verwacht alleen te zijn, of hooguit in gezelschap van de gastheer of -vrouw, maar in geen geval denk je aan een wachtruimte met vreemden.

Aan de overkant van de zaal zat een erg gekamde man in een driedelig pak op een ongemakkelijke antieke stoel in een tijdschrift te bladeren. Toen hij opkeek had ze gelijk zijn aandacht. Niet alleen wegens haar elegante exotische verschijning, maar meer nog omdat … Kende hij haar niet ergens van?

Rechts leunde een jonge vrouw nonchalant tegen de trapladder van een bibliotheekkast. Ze schraapte verveeld haar ogen van haar smartphone, nam de nieuwkomer op, haalde licht de schouders op en richtte zich weer op een gedownloade serie. Haar kortgeschoren kopje en gitzwarte outfit gaven haar een uitgesproken mannelijk voorkomen.

Links, aan de enige tafel voor het enige raam zat een jonge kerel, cliché in een trainingspak, met witte sokken en peperdure sneakers. Om z’n hals een pocherige nepgouden ketting.

Hij pulkte nerveus aan z’n handen en zei ‘hoi’ zonder op te kijken. Behalve dat hij opvallend lelijk was, met een vette krullekop, flaporen en een wipneus waar je een jas aan ophing, leek hij vooral op het soort mens dat nergens op lijkt, dat versmelt met het decor en waar je je later van afvraagt of hij er nu wel of niet was geweest.

De professor had veel goesting om rechtsomkeert te maken. Het enige wat haar weerhield was dat ze al zover gekomen was. Liet ze nu de boel de boel, dan was het onherroepelijk een verloren ochtend. Ze besloot het een tel aan te kijken en vlijde zich in de okerkleurige fauteuil tegenover het raam en de tafel. Een sleets model met rafelige randen en afgeleefde leuningen. Enkele noppen waren vervangen en in het midden bedekte een lap grof ingenaaid groen leder wat wellicht een gat was geweest.

Nassima kruiste de benen en keek de kamer rond.

Links naast de eiken toegangsdeur pronkte een middeleeuws harnas, compleet met hellebaard. Daarnaast een vitrinekast met een collectie steekwapens. Aan de overkant, pal tegenover de entree, een identieke dubbele eikenhouten deur met op ooghoogte een bordje ‘privé’. Daarnaast een hokje opgetrokken uit gipsplaten met een gammel prefab deurtje en het opschrift ‘wc’.

Door het gordijnloze raam wierp het buitenlicht een vage rechthoek op een eettafel volgestouwd met magazines en boeken. Vier armstoelen stonden lukraak opgesteld in de ruimte. Tegen de wand achter de fauteuil – Nassima draaide zich een kwartslag om zich ervan te vergewissen dat ze het goed had opgemerkt – hing naar ze vermoedde een gigantisch schilderij. Alleen de onderkant van de lijst was zichtbaar. Het tableau zelf was afgedekt met een laken, alsof het direct vanuit de verhuiswagen aan de muur was gehangen. Links en rechts van het schilderij stonden plafondhoge bibliotheekkasten met ertegenaan een houten laddertje, vastgehaakt aan een dwarsstang.

Het schaarse buitenlicht werd aangevuld met een vermoeide gloed uit een luchter, die om een onduidelijke reden veel te hoog hing.

Wat is het hier donker, dacht Nassima terwijl ze de vouwen in haar mantelpakje gladstreek. Niet de gezellige schemer van een levendige winterse woonkamer waarin het haardvuur knettert, maar het intense donker dat een catastrofe voorafgaat. Ze boog zich voorover en trapte met haar voet op de knop de leeslamp aan. Een vooroorlogs model met een lampenkap afgeboord met vlossige kwastjes.

De professor plukte een smartphone uit haar handtas. Geen signaal, stelde ze vast. Ze zuchtte en keek verveeld de kamer rond.

Vijf minuten geef ik het, beloofde ze zichzelf, als er dan geen beweging in komt, ben ik weg.

Ze observeerde de overige aanwezigen.

De man in het nette pak wendde zijn blik af toen ze hem aankeek. Het bijna kaalgeschoren meisje vertegenwoordigde een generatie waarvan de betekenis Nassima ontging. Een generatie die gretig anderen met de vinger wees maar steigerde als ze zelf aangewezen werd. Ze schudde het hoofd. Had zij zulke exemplaren in haar colleges? Natuurlijk wel, alleen vielen die in een tot de nok gevulde aula minder op.

Ach, misschien was ze zelf net zo geweest? Niet dat ze had geprobeerd zich te onderscheiden met een tribale signatuur zoals een tattoo of een geschoren schedel. Ze was van nature immers voldoende ‘anders’ geweest. Wel had ze, wellicht net als de jonge vrouw tegen de ladder, overlopend van idealen en pasklare oplossingen, voor een betere wereld gestreden en de generatie gehaat die de puinhoop had nagelaten. Waarom stapte een zinnig mens anders in de politiek?

Maar de idealen die ze had gehad waren inmiddels zo veilig opgeborgen dat ze zich niet meer herinnerde waar ze waren. Verstopt als een mooi maar nutteloos kleinood, in een doosje onder in de kledingkast waar je toevallig op stuit bij de grote schoonmaak of tijdens een verhuizing, en dat je vervolgens nieuwsgierig en verwachtingsvol open pulkt omdat je je niet meer herinnert wat het doosje verbergt. Het tovert kortstondig een nostalgische glimlach op je gezicht, en vervolgens berg je het weer weg.

Om het alweer te vergeten.

De jongeman in trainingspak was een stuk jonger.

Nassima plaatste hem in het vakje ‘probleemjongeren’. Zeer vooringenomen en kortzichtig, dat wist ze best, maar de ervaring had haar die vooringenomenheid ingeprent als een beschermende reflex.

Was ook hij hier in verband met financiële transacties over politieke ideeën? Ze kon het zich niet voorstellen.

Wat deed hij hier dan verdomme?

Wat deed ieder van hen hier?

Nassima placht graag verhalen bij gezichten te verzinnen. Als geen ander wist ze dat elke façade een verhaal verborg, momenten van blijdschap en van droefheid, geheimen ook. Ze was dol op geheimen, maar nu begon ze zich serieus op te winden en boeiden de observaties haar slechts matig.

Ze maakte haar blik los van de jongeman aan de tafel, hing haar handtas om de arm, stond op en trok de rok van haar mantelpakje strak.

Voor ze een pas kon zetten werd er op de deur geklopt.

Een oudere man in een pluizige wollen trui en flanellen broek stapte onzeker de kamer in. De aanwezigen keken onverschillig op.

De nieuwkomer sloot de deur secuur achter zich, het zuinige licht van de kristallen luchter weerkaatste op zijn kalende schedel.

De deur klikte in het slot en meteen flitste boven de entree een digitale klok aan. De rode beentjes van de zes cijfertjes flikkerden op nul. Slechts de jongeman in het trainingspak zag het. Hij leek een opmerking te willen maken maar bedacht zich.

Nassima keek de nieuwkomer ongelovig aan.

‘Armand? Armand Docx, zie ik dat goed?’

00:00:00

Armand Docx stond aan de grond genageld. Hij keek de professor een eeuwigheid beschroomd aan en bevestigde ten slotte met een onwillig knikje: ja, ze kenden elkaar.

Met een gulle glimlach en een uitgestrekte hand stapte Nassima op hem toe, schudde hem de hand en klopte hem familiair op de schouders.

‘Armand Docx, maar potjandorie. Dat is …’

‘Vier jaar geleden, mevrouw,’ vulde hij aan.

‘Lieve hemel Armand, waar is de tijd gebleven?’

Armand haalde de schouders op. Het interesseerde hem slechts matig waar de tijd heen was. Het enige wat hij zeker wist was dat er meer tijd achter hem dan voor hem lag.

‘Vertel me, hoe gaat het met jou?’ Nog een joviaal schouderklopje.

‘En je pensioen? En je huisje aan de zee?’

De vragen rolden over haar lippen, meer om met haar kennis over de oude compagnon uit te pakken dan om antwoorden te genereren. De professor had immers sinds lang begrepen dat mensen die geloofden dat ze om hen gaf, wederkerig om haar zouden geven. Alsof ze met een belofte hun trouw kocht, de essentie van het politieke bedrijf.

‘Het gaat me goed mevrouw, maakt u zich geen zorgen,’ fluisterde de oude man.

Het was duidelijk dat het weerzien hem minder verblijdde dan haar. Als hij in al die jaren iets had geleerd, dan wel om niemand te vertrouwen, vooral niet de mensen die je diende, want dat waren degenen die je de eerste slagen toebrachten. Het was voor Armand bijgevolg evident dat ze zich in werkelijkheid geen moer voor hem interesseerde. Bovendien, en dat vatte de heer Docx aardig samen, hield hij zo weinig van zichzelf dat hij zich niet kon voorstellen dat een ander dat wel kon.

‘En wat doe je zo een hele dag?’ drong ze aan.

‘Heb je kippen? Een hond? Een moestuin?’

Ze sprak luid, alsof ze alleen waren, onbekommerd om de indruk die ze maakte op de andere aanwezigen. Armand daarentegen keek schichtig om zich heen. Hij had minder zin in een vraaggesprek over boerderijdieren en tuinieren. Als er per se over zijn privéleven gepraat moest worden, dan graag zoals dat placht te geschieden in de wachtkamer van een arts, of in een kerk: op fluistertoon. Kort en bondig, dat vooral.

‘Ik vis wat af, mevrouw,’ mompelde hij ongemakkelijk.

‘Je vist!’ riep Nassima uit. ‘Oh, wat leuk. En vang je weleens wat?’

Armand haalde de schouders op. Het werd stilaan gênant.

‘En eet je ze op?’

De jongedame in het zwart proestte het uit. Met een vuistje voor de mond stak ze haar smartphone verontschuldigend op. Ze kreeg het aan Armand niet verkocht. Ze lachte niet om een of ander onbenullig filmpje, ze lachte om hem.

Met zijn zakdoek depte hij de zweetparels van het voorhoofd. Zijn gesprekspartner zag er geen graten in en drong vrolijk aan.

‘Nou? Eet je ze op?’ herhaalde ze.

‘Ik werp ze terug, mevrouw,’ fluisterde Armand opgelaten.

De jongedame keerde hen met een ruk de rug toe. Vanuit een ooghoek zag Armand dat ze de grootste moeite had om een lachstuip te bedwingen.

‘Je werpt ze terug?’ herhaalde Nassima verwonderd.

Het antwoord scheen haar uit het lood te slaan. Het leek haar zinloos je dagen te spenderen aan het vangen van wat je terugwerpt.

‘Oh,’ zei ze ten slotte.

‘Excuseert u mij,’ klonk het vanuit de stoel, ‘maar zou ik u iets mogen vragen?’

Zonder het antwoord af te wachten klapte de keurige man zijn magazine dicht, stond op en stapte op de professor toe.

‘Bent u niet mevrouw Belgy, oud-minister van Openbare Werken?’ vroeg hij met een glinstering in de ogen.

‘Ik had u niet meteen herkend, zo …’

‘… zonder hoofddoek? Ik wilde niet opvallen,’ vulde Nassima guitig aan.

De woorden straalden het genre verschonende trots uit dat de afstand slecht tussen elite en plebs en tegelijk de verdienste heeft het verschil te onderstrepen. Wat was bescheidenheid doorgaans anders dan een elegante vorm van verwaandheid? Vanop de top de klimpartij als onbeduidend afdoen, is immers een slag in het gezicht van hen die achter je aan klauteren.

‘Het gaat u bijzonder goed af,’ zei de man vrijpostig.

‘Ik draag de hidjab alleen als ik in functie ben. Het voorkomt dat ik buiten het parlement om de haverklap aan de mouw getrokken word.’

‘Excuseert u mij, dat was niet mijn bedoeling,’ stotterde de nette man onhandig.

‘Ach, ik bedoelde het niet als een verwijt,’ suste ze en als goedmakertje reikte ze hem de hand.

Hij putte moed uit het gebaar, klemde haar hand gretig in de zijne en schudde deze enthousiast.

‘Uw stem verraadde u.’

‘Ik hoor het vaker, er moet iets danig mis zijn met mijn stem.’

‘Helemaal niet, ze is minstens even bevallig als uw verschijning en die is, als u me permitteert, zonder hoofddoek zo mogelijk nog eclatanter.’

Nassima slaakte een blijhartig gilletje.

‘Dank je,’ zei ze net koket genoeg om de man het ongemakkelijke gevoel te bezorgen dat hij te ver was gegaan.

De jongedame aan de bibliotheekkast had het tafereeltje hoofdschuddend gadegeslagen. Ze had een uitgesproken mening over de twee tortelduiven. De opgepoetste kostuumman liet een zielige indruk na, de vrouw vond ze ronduit huichelachtig. Als je slechts een hoofddoek draagt als je in functie bent, als je een prachtig lijf hebt en een kop die in de glossy bladen past, als je veinst dat je voor de eerste maal in je leven een compliment krijgt terwijl je er wellicht dagelijks mee om de oren wordt gekletst, als je bij de salonsocialisten carrière maakt, nou, dan kan het niet anders of huichelen is je tweede natuur.

Ze moest haar niet, die politica.

Het driedelige pak bleef de professor aangapen tot ze ervan ging duizelen. Ze trok haar hand terug en knipperde met de ogen.

Hij zocht naar woorden maar vond ze niet.

‘Zo,’ zei ze tot besluit, net luid genoeg opdat iedereen haar aankeek.

Ze keek de kamer rond en knikte de jongedame en de knaap aan de tafel afgemeten vriendelijk toe. ‘Een stem is een stem,’ had haar mentor haar steeds voorgehouden en hoewel een glimlach geen stemmen opleverde, verloor je ze stellig aan een zuur gezicht.

‘Nu ik werd herkend, kan ik me maar beter voorstellen. Mijn naam is Nassima Belgy, parlementslid in de Kamer, ex-minister van Openbare Werken voor de socialistische partij, doctor in de politieke en sociale wetenschappen. Goedemorgen allemaal.’

Ze laste een pauze in en beantwoordde de lauwe retourtjes met een dankbaar hoofdknikje. De knaap knikte onhandig terug, de jongedame rolde veelbetekenend met de ogen.

‘En dit is Armand Docx, mijn chauffeur uit mijn ministertijd. Hij reed me overal heen zonder morren, voor dag en dauw of midden in de nacht, Armand stond altijd paraat. Niet één keer heeft hij me laten wachten. Bovendien is Armand een authentieke oorlogsheld, hij stelde zijn leven in dienst van het land.’

Ze haalde diep adem en keek opnieuw de zaal rond.

Nassima had zonet haar politieke pet opgezet. Om wilde verhalen over haar aanwezigheid op deze bizarre bijeenkomst te voorkomen, kon ze maar beter de vlucht vooruit kiezen. Ze zou later bedenken welke draai ze eraan zou geven.

‘Hij miste nooit één werkdag,’ dramde ze door, ‘nooit één rendez-vous. De gedroomde chauffeur van ieder minister, zeg maar. Een vent uit één stuk met een arbeidsethos waar dit land vandaag om verlegen zit. Maar ik was natuurlijk de ideale patron, hé Armand?’

Armand bromde verveeld.

‘Dat waren nog eens tijden, niet?’ drong zijne excellentie aan.

Armand bromde opnieuw. Het was duidelijk dat hij een ander idee had over de kwaliteit van hun samenwerking. Hij voelde zich alsof hij ter plekke werd uitgekleed.

‘Wat een toeval dat we elkaar hier opnieuw treffen …’

Nassima’s gedram over Armand ging aan de jongeman in het trainingspak voorbij. Zijn blik kleefde aan de digitale klok boven de entree. De cijfers stonden in felrood op nul maar hij wist wel zeker dat het lelijke zwarte doosje tegen de wand zo-even dood was. Hij begreep pas dat het een digitaal klokje was toen de nullen aanfloepten. Of beeldde hij zich dat alles in?

Plots stond hij op van de tafel en liep op de kortgeschoren vrouw toe.

Hij schraapte zijn keel.

‘Heb je het ook opgemerkt, Axelle?’ vroeg hij uit het niets, wijzend naar de klok.

‘Werkte die daarstraks ook al?’

De jonge vrouw keek hem aan met het soort afgemeten schuin trekje om de mond dat haar ongenaakbaar maakte. Hoe haalde hij het in zijn hoofd haar aan te spreken, met haar voornaam nog wel!

‘Kerel,’ siste ze nijdig, ‘het is niet omdat we elkaar oppervlakkig en in welbepaalde omstandigheden frequenteren, dat we ons vrijpostigheden kunnen veroorloven. Voor zover ik kan nagaan zijn we niet in die welbepaalde omstandigheden, dus ik verwacht dat je er ook naar handelt.’

‘Maar … die klok,’ pruttelde hij.

Hij hield er fanatiek zijn wijsvinger op gericht.

‘Wat kan mij die klok verdommen,’ siste de jonge vrouw en verder zei ze op een fluistertoon: ‘Ik ben hier niet, zoals die afgeborstelde vent, om vriendschappen te smeden. Welbeschouwd heb ik geen flauw benul waarom ik hier ben,’ vervolgde ze tegen zichzelf terwijl ze dwars door de jongeman heen leek te staren.

‘Maar Axelle luister, de klok lichtte op net op het moment dat de grijsaard de deur achter zich dichttrok. Ze sprong op nul en gaf sindsdien geen teken van leven.’

Prompt stelde ze het brandpunt van haar blik bij en keek hem giftig aan.

‘Godverdomme, weet je waar je je klok kan steken?’ foeterde ze. ‘Als je nog eenmaal m’n naam uitspreekt sla ik op je bakkes. Wij kennen elkaar niet, basta!’

Met die woorden keerde ze hem de rug toe.

Hij staarde haar verbolgen na terwijl ze aan de andere kant van de kamer in een stoel ging zitten en zich vol aandacht op haar smartphone stortte.

‘Vervloekte bourgeois teven,’ foeterde de jongeman. ‘Als ze iets van je nodig hebben, zijn ze beste maatjes. Tarik hier, Tarik daar. Maar daarbuiten doen ze alsof ik aan een besmettelijke ziekte lijd.’

Hij gaf haar een middelvinger en een gefingeerde spuug.

‘Volgende keer reken ik dubbel tarief,’ besloot hij binnensmonds.

De scène van de jeugd was aan de ouderen voorbijgegaan.

‘Maar wat brengt je eigenlijk hier?’ vroeg Nassima tot besluit van haar monoloog.

Opgelucht omdat het einde van haar lofrede in zicht kwam, wilde de ex-chauffeur graag op die vraag antwoorden. Misschien kon Nassima hem zelfs helpen, want eigenlijk snapte hij er geen snars van.

‘Ik ontving een brief in verband met mijn diensttijd als paracommando in Afrika,’ begon hij.

‘Met een ouderwets lakzegel?’

Hij keek haar niet-begrijpend aan. Ze wuifde de vraag weg.

‘Militair briefhoofd,’ antwoordde hij verward. ‘Over bevroren tegoeden van ex-militairen die pas nu werden vrijgegeven. Enfin, nogal geheimzinnig allemaal.’

‘En waarover ging het precies?’

Armand haalde de schouders op. ‘De verzender drong aan op discretie, dus ik hoop dat mevrouw begrijpt…’

‘Toch niet over dat akkefietje in Kolwezi in 1978?’ polste ze met een zorgelijke frons.

De man in maatpak vond dat die frons haar aardig afging. Hij stond haar nog steeds dommig aan te staren.

Armand deinsde verschrikt achteruit.

‘Neen,’ klonk het beslist, ‘alleen mijn moeder zaliger en u weten daarvan en dat moet zo blijven.’

Hij maakte een onhandig knikje naar de zaal om duidelijk te maken dat er oren meeluisterden.

Nassima excuseerde zich met een handgebaar en een onschuldige glimlach.

‘Bij mij is je geheim veilig,’ zei ze en ze ritste haar lippen dicht met een vlugge vingerbeweging.

Armand zei: ‘Dank je,’ maar hechtte weinig geloof aan de woorden van zijn oude bazin. Een politica die geheimen bewaart, dat leek hem even geloofwaardig als een bonobo die een kuisheidsgelofte aflegt. Hij vervloekte de dag dat hij haar in vertrouwen had genomen.

Nassima las de twijfel van zijn gelaat. Het maakte haar niet uit. Ze zei hem dat het wel goed kwam en drong niet verder aan. Deed ze dat wel, dan riskeerde hij de hele brief letterlijk af te rammelen en zou de logica voorschrijven dat ook zij klaarheid schiep over het waarom van haar aanwezigheid. En dat moest absoluut onuitgesproken blijven: partijfinancieringen, daar sprak je niet over met Jan en alleman.

Ze trok een ernstig gezicht. Natuurlijk kon ze geheimen bewaren. Althans, zolang het de hare waren. Voor degenen die hun geheimen aan anderen toevertrouwden had ze minder respect. Hoe kon je immers discretie eisen als je er zelf niet toe in staat was?

Ze keek de kamer rond.

‘Heeft nog iemand zo’n gekke convocatie ontvangen?’ vroeg ze aan niemand in het bijzonder.

De man in maatpak greep zijn kans.

‘Mijn brief ging over een substantieel investeringskrediet voor de uitbreiding van mijn medisch kabinet.’

Zo, dat was eruit; zo wist mevrouw de minister dat ze niet met een onbenul maar met een notabele te maken had, met een arts nota bene; niet met een chauffeur of een vechtjas, niet met een haveloze allochtoon in trainingspak en witte sokken, niet met een brutale kaalgeschoren pot, maar met een nette geneeskundige met een eigen praktijk die de belangstelling van gefortuneerde derden had gewekt om in zijn carrière te investeren. Zoiets maakt indruk op een mens.

‘U bent arts?’ informeerde Nassima.

Hij knikte en stak opnieuw zijn hand uit.

‘Dokter Bart Teugels, internist.’

‘Gefeliciteerd, dat is heel wat,’ repliceerde ze met een glimlachje dat meer om de vorm dan om de inhoud gaf. Nassima’s geheime wapen. Ze wond er de journalisten en collega’s mee om de vingers. Wat dr. Teugels betrof had ze het wapen niet hoeven trekken. Hij zat in haar zak zodra hij zijn blik op haar had gericht.

‘Ik hoop dat u de investering rondkrijgt,’ vulde ze aan.

‘Waarom ook niet, zo meteen gaan we nog in onbaatzuchtige weldoenerij geloven,’ mompelde Axelle mat zonder van haar smartphone op te kijken.

‘En jij?’ vroeg Nassima.

Axelle keek op. Dat ze werd aangesproken door een gerespecteerde politica imponeerde haar allerminst en ze was vast van plan dat ook te laten merken.

‘Dat gaat niemand wat aan,’ antwoordde ze snedig.

Nog voor Nassima de kans kreeg te riposteren zwaaide de dubbele deur open.

00:00:00

De majordomus betrad het vertrek. Hij oogde nog houteriger dan toen hij de voordeur opende, strak in z’n overjaarse slipjas met een onberispelijke vlinderdas, een zwarte broek met een discreet krijtstreepje en lakschoenen met gespen die blonken als deurknoppen.

De fijne witte handschoenen waren een nieuwigheid, bedacht Nassima. Ze vond nog steeds dat er iets aan zijn gezicht verkeerd zat. Ze kon haar ogen er niet van afhouden.

Voor zijn borst hield hij een glazen bak waarin een witte hamster in een hoekje als een bolletje wol in elkaar zat gedoken. Het diertje stond duidelijk doodsangsten uit.

De gasten keken verbluft naar het tafereel en voor iemand zijn mond kon opentrekken plaatste de majordomus het terrarium midden op de tafel, vlak voor Tariks neus. De jongeman deinsde achteruit.

Het weinig elegante ‘What the fuck, gast?’ ging verloren in de algemene verbazing.

De majordomus zette een pasje achteruit, trok beheerst zijn slipjas uit, hing die keurig over de leuning van een stoel en veegde een ingebeeld pluisje secuur van zijn jas. Hij ontknoopte de manchetten van zijn hemd en rolde de mouwen op tot boven de ellebogen.

Zonder de bezoekers een blik te gunnen haakte hij het laddertje van de bibliotheekkast en posteerde het tegen de dubbele eiken deur met het bordje ‘privé.’ Hij beklom de sporten, verwijderde het rooster van de verluchtingskoker, stak zijn arm erin en trok met lange halen een rubberen slang tevoorschijn.