Sprookjes en Fabels, seizoen 1

© 2023

© Tekst: Abel Studios, 2023

© Omslag: Abel Studios, 2023

ISBN 978-90-834501-8-6 | NUR 281

Niets uit dit boek mag worden verveelvoudigd in enige vorm door middel van druk, internet, kopie, microfilm of enige andere (digitale) wijze zonder schriftelijke toestemming van de uitgeverij.

www.abel-studios.com

Afleveringen

1. De nieuwe kleren van de keizer

2. Sneeuwwitje

3. Het verhaal van Pieter Konijn

4. Het lelijke eendje

5. Klaas Vaak

1. De nieuwe kleren van de keizer

Vele jaren geleden was er een keizer, die zo dol was op nieuwe kleren, dat hij al zijn geld uitgaf aan zijn kleding. Hij bekommerde zich in het geheel niet om zijn soldaten, noch ging hij naar het theater of op jacht. Hij gaf alleen om nieuwe kleren, en deze vervolgens uitgebreid te tonen. Voor elk uur van de dag had hij een andere outfit; en zoals men van elke koning of keizer gewend is te zeggen: “Hij is in bespreking,” werd er van deze keizer altijd gezegd: “De keizer zit in zijn kledingkast.”

De tijd verstreek in de grote stad waar de keizer woonde. Iedere dag kwamen er vreemdelingen aan het hof. Op een dag verschenen er twee schurken, die zich wevers noemden. Zij vertelden dat zij stof konden weven in de prachtigste kleuren en met de prachtigste motieven, waarvan de kleren de wonderbaarlijke eigenschap moesten hebben om onzichtbaar te blijven voor iedereen, die niet geschikt was voor het ambt dat hij bekleedde, of die buitengewoon eenvoudig van karakter was.

“Dat moeten inderdaad prachtige kleren zijn!” dacht de Keizer. “Als ik zo’n pak had, zou ik meteen weten welke mannen in mijn rijk ongeschikt zijn voor hun ambt, en zou ik ook de wijzen van de dwazen kunnen onderscheiden! Deze stof moet onmiddellijk voor mij geweven worden.”

Hij liet grote sommen geld aan de beide wevers geven, zodat zij onmiddellijk met hun werk konden beginnen. De twee wevers zetten twee weefgetouwen op en deden alsof ze druk bezig waren, maar in werkelijkheid deden ze helemaal niets. Zij vroegen om de fijnste zijde en het zuiverste gouddraad, stopten beide in hun rugzakken en werkten vervolgens tot diep in de nacht aan de lege weefgetouwen.

“Ik zou graag willen weten hoe de wevers met mijn stoffen omgaan,” zei de keizer tegen zichzelf, nadat er enige tijd verstreken was. Hij werd echter enigszins in verlegenheid gebracht, toen hij zich herinnerde dat een onnozele, of iemand die ongeschikt was voor zijn ambt, niet in staat zou zijn om de vervaardiging te zien. Zeker, hij dacht dat hij niets in eigen persoon te riskeren had; maar toch zou hij er de voorkeur aan geven iemand anders te sturen om hem inlichtingen over de wevers en hun werk te brengen, voordat hij zich met de zaak zou bemoeien. Alle mensen in de stad hadden gehoord van het wonderbaarlijke bezit dat het kostuum zou bezitten; en allen waren benieuwd hoe wijs, of hoe onwetend, hun buren zouden blijken te zijn.

“Ik zal mijn trouwe oude minister naar de wevers sturen,” zei de keizer ten slotte na enig beraad. “Hij zal het best in staat zijn om te zien hoe het laken eruit ziet; want hij is een man van verstand en niemand kan geschikter zijn voor zijn ambt dan hij.”

Dus ging de trouwe oude dominee de zaal binnen, waar de knapen met al hun kracht aan het werk waren aan hun lege weefgetouwen. “Wat kan hier de bedoeling van zijn?” dacht de oude man, terwijl hij zijn ogen wijd opensperde. “Ik kan helemaal geen draad ontdekken op de weefgetouwen.” Hij sprak zijn gedachten echter niet hardop uit.

De bedriegers vroegen hem heel vriendelijk of hij bij hun weefgetouwen wilde komen en vroegen hem of het ontwerp hem beviel en of de kleuren niet heel mooi waren; daarbij wezen zij op de lege lijsten. De arme oude minister keek en keek, maar hij kon niets ontdekken op de weefgetouwen, om een heel goede reden, namelijk: er was niets.

“Wat!” dacht hij weer. “Is het mogelijk dat ik een onnozelaar ben? Ik heb het zelf nooit gedacht, en niemand mag het nu weten als ik het ben. Kan het zijn dat ik ongeschikt ben voor mijn ambt? Nee, dat mag ook niet gezegd worden. Ik zal nooit bekennen dat ik de dingen niet kon zien.”

“Wel, mijnheer de Minister!” zei een van de schurken, die nog steeds deed alsof hij werkte. “U zegt niet of het u bevalt.”

“O, het is uitstekend!” antwoordde de oude minister, terwijl hij door zijn bril naar het weefgetouw keek. “Dit patroon, en de kleuren, ja, ik zal de Keizer onmiddellijk zeggen hoe mooi ik ze vind.”