Sprookjes en Fabels, seizoen 2

© 2023

© Tekst: Abel Studios, 2023

© Omslag: Abel Studios, 2023

ISBN 978-90-834501-9-3 | NUR 281

Niets uit dit boek mag worden verveelvoudigd in enige vorm door middel van druk, internet, kopie, microfilm of enige andere (digitale) wijze zonder schriftelijke toestemming van de uitgeverij.

www.abel-studios.com

Afleveringen

1. Raponsje

2. Het verhaal van de drie biggen

3. De gelaarsde kat

4. De prinses op de erwt

5. Goudlokje en de drie beren

6. Duimelijntje

1. Raponsje

Er waren eens een man en een vrouw, die al heel lang vergeefs hadden gehoopt dat zij een kind zouden krijgen. Eindelijk leek het erop dat hun wens in vervulling zou komen. Ze hadden een huis met aan de achterkant een klein raam, waardoor je in een prachtige tuin kon kijken, die vol stond met prachtige bloemen en planten. De tuin was door een hoge muur omrand en niemand waagde het er binnen te gaan, want er woonde een heks die heel machtig was en door iedereen werd gevreesd.

Op een dag stond de vrouw voor dat raam en keek in de tuin naar beneden. Daar zag ze een heel bed beplant met de mooiste raponsjes, en die waren zo fris en zo groen, dat ze ervan watertandde en een sterk verlangen kreeg om van die raponsjes te eten. Elke dag werd dat verlangen groter en omdat ze wist dat ze er toch niets van krijgen kon, werd ze steeds magerder en zag ze er bleek en ellendig uit.

Toen werd haar man bang en vroeg: “Wat scheelt er aan, lieve vrouw?”

“Ach,” zei ze, “als ik geen raponsjes uit de tuin achter ons huis kan krijgen, dan zal ik sterven.” De man hield veel van haar en dacht: “Voor je je eigen vrouw laat omkomen, moet je maar wat van die raponsjes halen, wat het je ook kost.”

Toen de schemering gevallen was klom hij dus de muur over en liet zich zakken in de tuin van de heks, griste in allerijl een handvol raponsjes weg en bracht die naar zijn vrouw. Ze maakte er dadelijk sla van en at het met grote gulzigheid. Maar het smaakte haar zo bijzonder goed, dat ze er de volgende dag nog driemaal zoveel trek in had. Wilde ze rust hebben, dan moest de man nog een keer in de tuin klimmen. Dus begon hij in de avondschemering weer zijn tocht, maar toen hij zich van de muur liet zakken, schrok hij ontzettend. De heks stond voor hem.

“Hoe durf je,” sprak ze met een strenge blik, “om in mijn tuin te klimmen en als een dief mijn raponsjes te stelen? Dat zal je duur komen te staan.”

“Ach,” antwoordde hij, “vergeef me. Ik heb alleen uit nood gehandeld; mijn vrouw heeft uw raponsjesbed vanuit haar raam gezien en had er zo”n groot verlangen naar dat ze was gestorven als ze er niet van gegeten had.”

Toen werd de heks kalmer en zei: “Als het zo is als je vertelt, dan zal ik je toestaan zoveel raponsjes mee te nemen als je wilt, maar op één voorwaarde: mij moet je het kind geven, dat je vrouw ter wereld zal brengen. Het zal goed verzorgd worden en ik zal er een moeder voor zijn.” In zijn angst beloofde de man van alles.