XENIA KASPER

NEMESIS

UITGEVERIJ LUITINGH-SIJTHOFF

‘Mama, papa, waar zijn jullie? Help me toch!’ Ik roep al een hele tijd, maar niemand hoort me. Ik probeer mijn handen te bewegen, maar dat lukt niet. Ze zijn stijf van de kou die door de kieren in de wand binnendringt. Als ik bang ben en tegen mama aan kruip, dan rol ik me altijd op tot een bolletje. Dat heb ik nu ook gedaan, alleen is mama er niet. Mijn mama ruikt altijd zo lekker. Hier stinkt alles. Op de harde, kriebelende matras liggen geen lakens en ook geen kussen. Ik zou zo graag ergens tegenaan kruipen en me ergens mee toedekken. Ik heb het zo koud. Voorzichtig trek ik mijn benen op, maar dat doet ook pijn. Ik heb kramp in mijn maag en mijn keel is kurkdroog. Wat hebben ze met me gedaan? ‘Mama, help me toch. Haal me hieruit! Alsjeblieft? Ik wil naar huis!’ roep ik zo hard ik kan en dan moet ik hoesten. Mijn keel brandt. Ik hoor de hele tijd al iets ritselen onder het bed. Ik probeer mezelf wijs te maken dat het lieve kleine muisjes zijn, maar het zijn vast smerige ratten. Ik heb een keer stiekem een horrorfilm gekeken en daar waren ratten die wachtten tot iemand in slaap was gevallen en toen aan zijn tenen gingen knabbelen.

Ineens hoor ik gemorrel aan de deur. Komt er iemand? Gisteren hebben ze mijn haar kort geknipt en toen heb ik heel lang moeten huilen. Mijn mooie rode haar. Als ik met mijn hand over mijn hoofd ga, voel ik die leegte op de plek waar een haarlok is weggehaald.

Er is iemand die mij eten komt brengen. Soms is het wel lekker, hamburgers bijvoorbeeld, en ik krijg er water bij en soms sap of cola. Het is altijd dezelfde man die het komt brengen. Hij is bijna net zo groot als papa, maar draagt donkere kleren en heeft een muts met gaten op zoals bij misdadigers op televisie. Hij stinkt heel erg uit zijn mond en mompelt allemaal onsamenhangende dingen die rijmen, net als in een gedicht.

Ik geloof dat het een man is, maar dat weet ik niet zeker. Mama’s schoonmaakster is ook zo groot en heeft een brede rug. Ik wil naar huis, naar mama en papa en Bobo.

Ik ben zo alleen! Er komt nog iemand aan, ik hoor de voetstappen dichterbij komen.

DAG 1

Met een klap kwamen de wielen op de grond neer. Maja schrok wakker, ging rechtop zitten en keek naar haar bijna volwassen zoon Bono. Hij wreef slaperig in zijn ogen. Het ovale raampje van de jumbojet was bezaaid met regendruppels, ze zag de waterfontein van een auto die met hoge snelheid naast de landingsbaan reed. Ze was weer in Amsterdam. Na drie maanden down-under was het tijd om de werkelijkheid weer onder ogen te zien. Met één hand schakelde Maja haar mobieltje in, en met de andere hand stopte ze in loom vakantietempo de spulletjes in haar tas. Ze voelde zich goed, alleen een beetje moe van de vierentwintig uur in het vliegtuig, en ze hoopte maar dat ze weer de oude was en het verleden achter zich kon laten. Daar zou ze snel genoeg achter komen. Ze deed even haar ogen dicht, toen begon haar mobieltje driftig een paar keer achter elkaar te piepen.

‘Daar gaan we weer,’ verzuchtte Bono. Hij rekte zich uitvoerig uit, voor zover de beperkte ruimte dat toeliet.

Met een glimlach klikte Maja de berichten tevoorschijn, las, tikte een paar keer meteen een antwoord en wiste weer andere berichten. Bij een whatsapp van haar beste vriendin Tina bleef ze even hangen. Er was iets met de formulering.

‘Kom op nou, we moeten uitstappen. Of wil je soms nog blijven zitten?’

‘Ik kom,’ zei ze, en ze stopte de telefoon in haar zak en even vergat ze het bericht.

‘Ik weet niet meer wat ik moet doen.’ Tina snikte. Haar lange rode haar had ze met een elastiekje in een warrige paardenstaart bijeengebonden, ze had donkere wallen onder haar ogen, haar wangen waren ingevallen en het was duidelijk dat ze in geen tijden een oog had dichtgedaan. Van haar gewoonlijk zo verzorgde verschijning was niet veel meer over. Haar jeans slobberde om haar smalle heupen en in de grote witte coltrui leek ze net een zielig vogeltje. Ze maakte een onrustige indruk en rilde een beetje. Begrijpelijk, want sinds twee dagen was haar nichtje spoorloos verdwenen.

Maja keek haar aan, onderdrukte een gaap en streek en passant haar donkere haar uit haar gezicht. Ze zag de koffers, die nog altijd in de woonkamer stonden, wachtend om te worden uitgepakt. Ze legde voorzichtig haar hand op Tina’s schouder.

‘En nu dreigt mijn nieuwe baas bij het parket Midden-Nederland me ook nog van de zaak te halen omdat mijn onpartijdigheid in het geding zou zijn. Maar dat wil ik niet! Ik heb toch ook mijn verantwoordelijkheid?’ zei Tina opstandig.

Maja knikte. In het vliegtuig had ze zich nog heilig voorgenomen de alledaagse stress slechts mondjesmaat weer in haar leven toe te laten en de rustpauze waar ze zo hard aan toe was geweest nog wat te rekken. Maar nadat Tina haar het hele verhaal had verteld, wist ze dat ze meteen aan de slag moest. Niemand had het haar nog gevraagd, maar ze had al besloten de zaak op zich te nemen. Met haar succesvolle tv-programma Opgelost! had ze samen met haar team de afgelopen jaren al meerdere actuele zaken en cold cases weten op te helderen.

Ze pakte de donkergroene map met alle informatie over de vermissing van het kind en begon erdoorheen te bladeren. Tina liep door de kamer te ijsberen. Nadat ze alles snel had doorgelezen, deed ze de map peinzend weer dicht. Tina’s nichtje Alexia was negen jaar oud, een knap meisje met net zulk lang rood haar als haar tante en groene ogen. Op de dag van haar verdwijning droeg ze een lichtblauwe parka, een spijkerbroek, een blauw baseballpetje en donkerblauwe sportschoenen. Na school was ze met haar beste vriendinnetje mee naar huis gegaan. Daar hadden de meisjes eerst in de kamer van het vriendinnetje wat op het internet zitten surfen, toen hadden ze een ijsje uit de diepvries gepakt en dat op het terras voor de woonkamer in de oktoberzon opgegeten. Tegen zes uur was de grote broer van het vriendinnetje met zijn vrienden naar huis gekomen. De jongens hadden de meisjes van het terras gepest en Alexia was op haar knalrode fiets vertrokken. Ze had een hekel aan die jongens. En zoals altijd als ze op haar fiets op weg ging, had ze haar moeder een sms’je gestuurd.

Maar ze was niet thuisgekomen.

Tussen halfacht en kwart voor negen hadden haar ouders de route meermaals afgezocht, lopend en op de fiets, en ze hadden al haar andere vriendinnetjes gebeld, maar het negenjarige meisje leek van de aardbodem verdwenen. Even voor negen uur, toen het al geruime tijd donker was, schakelden ze de politie in. Die had de vermissing meteen serieus genomen en was een grootschalige zoekactie gestart. Ouders, vrienden en de hele privéomgeving van het meisje waren ondervraagd. Aanvankelijk had het weinig opgeleverd, alleen het gegeven dat Alexia voor het laatst gezien was voor het huis van het vriendinnetje. Een oudere meneer had net zijn hond uitgelaten en haar boos zien wegfietsen. Een van de jongens had haar iets nageroepen, maar dat had de man niet kunnen verstaan.

Op de korte route tussen Raboes en de Tafelbergweg in Blaricum liep het spoor dood. Dankzij de opnames van een paar particuliere bewakingscamera’s had de politie haar later nog tot aan een bepaald punt kunnen volgen.

Maja kende het meisje maar vaag. Een intelligent, vrolijk kind, opvallend zelfbewust voor haar leeftijd, open en beleefd. Even was ze blij dat Bono al volwassen was, dit soort zorgen hoefde ze zich niet meer te maken. Maar meteen schaamde ze zich voor het feit dat ze alles weer eens op zichzelf betrok. Geconcentreerd las ze verder.

Alexia was de oogappel van haar ouders, die haar pas na jarenlange pogingen en meerdere dure ivf-behandelingen hadden gekregen.

‘Het is toch nauwelijks te geloven dat vrijwel niemand haar heeft gezien? Het was nog licht toen ze bij dat vriendinnetje wegreed. We hebben alle omwonenden ondervraagd en er is meteen een amber alert afgegeven, maar zonder enig resultaat,’ vertelde Tina en ze ging eindelijk weer zitten.

‘Blaricum, dat is toch een soort villawijk in het Gooi?’ vroeg Maja met een blik op haar vriendin.

‘Ja, maar er fietsen daar altijd zoveel kinderen, het is er eigenlijk heel veilig. Er zijn meerdere beveiligingsbedrijven die op onregelmatige tijdstippen hun rondes rijden – preventie om mogelijke inbrekers af te schrikken.’

‘Juist ja. En die hebben ook niks gezien?’

‘Nee. De verhoren hebben tot nu toe niets opgeleverd. We weten alleen met zekerheid dat ze daar is vertrokken, omdat we naast de getuigenverklaring van die oudere meneer ook een paar camerabeelden hebben. Maar wat mij vooral angst inboezemt is dat er de afgelopen jaren in een omtrek van zo’n een, twee kilometer al twee vergelijkbare gevallen zijn geweest. Een meisje van tien en eentje van twaalf zijn in dezelfde buurt verdwenen. Het tienjarige meisje was onderweg naar tennisles, dat van twaalf naar een feestje waar ze nooit is aangekomen. Ze zijn geen van beiden gevonden, dood noch levend.’

‘Ook niet hun fiets of andere spullen?’

‘Nee, helemaal niets. Gisteren is er ergens in de bosjes een haarspeldje gevonden dat vermoedelijk van Alexia was, maar het is zo’n ding dat bijna alle meisjes van die leeftijd dragen. DNA-onderzoek moet uitwijzen of het inderdaad van haar was. Ik heb de dossiers voor je meegebracht.’ Tina haalde een stapel papieren uit haar tas. ‘Dat zijn uiteraard kopieën,’ voegde ze eraan toe.

‘Hm,’ bromde Maja en ze bekeek ze even. ‘Als ik je goed begrijp…’ Ze streek met haar linkerduim over haar rechterwijsvinger.

‘Ja,’ viel Tina haar in de rede, ‘ik zou het fijn vinden als je dit allemaal zou kunnen doorlezen. Misschien zie jij een samenhang die wij tot nu toe over het hoofd hebben gezien. Hopelijk kun je je medewerking voorlopig wel voor jezelf houden. Ik mag je hier niet zomaar bij betrekken. En ik heb gevraagd om Bert Hazenkamp en Monique Winter op de zaak te zetten, de twee hoofdinspecteurs uit Amsterdam. Ik weet hoe zij werken.’

Maja keek haar verbaasd aan. Zo eenvoudig was het niet om mensen van een andere eenheid op een zaak te zetten, dat leidde geheid tot gezeur over competenties.

‘Laat maar,’ zei Maja zacht. Ze glimlachte zwakjes tegen Tina en streek met haar hand over haar rug. Ze kon alleen maar vermoeden hoe kapot Tina hiervan moest zijn. Zelf had haar vriendin nooit kinderen gekregen en ze adoreerde de dochter van haar zus gewoonweg.

‘Je weet hoe ze zijn. En in Utrecht, op mijn nieuwe parket, is het al niet beter.’

Maja had met haar televisieprogramma in het verleden al een paar zaken opgelost waar Bert ook aan had gewerkt, de laatste keer was een paar maanden geleden, maar daar wilde ze nu niet aan denken. Ze was blij dat ze door de lange reis naar Australië wat afstand had gekregen.

‘Ik heb mijn zus beloofd dat ik Alexia zal vinden en de zaak zal oplossen.’

‘Dat is nogal wat,’ reageerde Maja bezorgd. Ze wist maar al te goed hoeveel misdaden onopgelost bleven.

‘Ik weet het, maar er is me veel aan gelegen die belofte niet te breken,’ zei Tina zachtjes en ze stond abrupt op. ‘Ik kan nu maar beter gaan. Ik kom er zelf wel uit.’

Maja ging op de bank zitten en begon te lezen. Haar vermoeidheid was verdwenen, haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze las geconcentreerd, maakte een paar keer een aantekening, bekeek op Google Earth de omgeving en volgde de route met de cursor. Het was een villawijk met veelal grote huizen, landhuizen met rieten daken en afzichtelijke bungalows uit de jaren zeventig die allemaal op vrij grote stukken grond stonden. Het soort luxe idylle zoals bekend was van Gooische Vrouwen. Als iemand hier een kind van een fiets trok en naar zijn eigen tuin meesleepte, was het zonder meer mogelijk dat niemand dat zag. Alleen moest het ook geruisloos gebeuren, want het hartverscheurende gekrijs van een bang kind zou zelfs de verst afgelegen buren opvallen. Maar misschien had Alexia niet om hulp geschreeuwd, misschien kende ze de dader en was ze argeloos met hem meegegaan, of misschien had iemand haar verdoofd en onopgemerkt naar een huis gedragen.

Maja bleef een tijdje roerloos met opgetrokken benen op haar zachte bank zitten, maakte nog wat aantekeningen en stond toen abrupt op. Ze pakte de dossiers van de twee andere vermiste meisjes van de keukentafel, overwoog even of ze een espresso zou nemen en zette het Nespresso-apparaat aan, vulde het waterreservoir en ging op zoek naar capsules. In de onderste la van de keukenkast lag nog een aangebroken verpakking. Ze staarde er een tijdje naar, merkte dat haar ogen vochtig werden en dat ze haar schouders optrok. Weer zo’n moment, dacht ze verdrietig. Ze miste Brad. Ze had de afgelopen weken krampachtig geprobeerd haar verdriet een plek te geven, maar zo eenvoudig was dat niet. Ze had veel gelezen over rouwverwerking en één zin was haar in het bijzonder bijgebleven: ‘Verdriet is ontheemde liefde.’ Ze wiste de tranen weg en glimlachte flauw. Inderdaad, haar liefde had geen thuis meer.

Vastberaden duwde ze met haar voet de la dicht. Ze moest eindelijk eens ophouden bij de minste of geringste herinnering aan Brad vochtige ogen te krijgen. Tegelijkertijd wist ze dat dat nog lang zou duren. Ze haalde haar neus op en wachtte tot het hete water zich door het espressomaalsel had geperst. Met het kopje in haar hand liep ze terug naar de bank, trok een vestje aan en sloeg toen het tweede dossier open, dat over de verdwijning van Karin, het twaalfjarige meisje. Ze was destijds om acht uur ’s avonds van huis vertrokken; ze woonde niet in de villawijk, maar aan de andere kant van de A1 in een klein rijtjeshuis. Ze was dolgelukkig geweest omdat ze was uitgenodigd voor het feestje van de jongen op wie ze smoorverliefd was. Ze had lang bij haar moeder moeten zeuren voordat ze er alleen op de fiets naartoe mocht. Ze hadden afgesproken dat ze om middernacht met de auto zou worden opgehaald. Pas toen haar moeder ’s nachts na lang wachten voor het huis uiteindelijk had aangebeld, realiseerden de aanwezigen zich dat Karin nooit op het feestje was verschenen.

Een gruwelijke samenloop van domme toevalligheden, waardoor kostbare tijd verloren is gegaan, dacht Maja en ze dronk haar espresso op. Ze rilde even toen ze erover nadacht. Uiteraard had de politie ook destijds meteen alles in het werk gesteld: er was een internationaal opsporingsbericht uitgegaan naar alle Schengenlanden, het leger had de hele omgeving uitgekamd, helikopters met infraroodcamera’s hadden rondgecirkeld, er waren speurhonden ingezet – maar er was geen enkele aanwijzing gevonden over waar het kind door een mogelijke dader was opgepakt.

Een paar weken later had de recherche het onderzoek op een laag pitje gezet. Twee jaar later, toen het tienjarige meisje verdween, werd het nieuw leven ingeblazen. Hoewel meerdere ervaren rechercheurs zich intensief met beide zaken hadden beziggehouden, waren ze er niet in geslaagd wezenlijke overeenkomsten te vinden. Maja herinnerde het zich weer. Ze had zelf zonder succes onderzoek gedaan en de zaken in haar programma behandeld. Vreemd genoeg waren er ook van de kijkers helemaal geen bruikbare tips of aanwijzingen gekomen. Ze ging rechtop zitten, staarde even in haar koffiekopje en sloeg het eerste dossier weer open. Er was haar iets opgevallen.

* * *

Babette stond bij de poort, ze keek naar rechts en toen nog een keer naar het huis. Ze voelde hoe de wind haar wang streelde, schoof een haarlok achter haar rechteroor en kon zich er domweg niet toe zetten op weg te gaan. Sinds de verdwijning van haar dochter was ze zo besluiteloos geworden. Van de simpelste beslissing maakte ze een halszaak en helder denken leek onmogelijk. Ze wist niet meer of ze thee of koffie wilde, een broek of een rok zou aantrekken, rechts- of linksom moest. Herhaaldelijk liep ze de route die Alexia met de fiets had moeten nemen, maar ook dat begon haar steeds zwaarder te vallen. Ze trok zich steeds verder terug, kroop weg in Alexia’s kamer en staarde naar de muren met dierenposters. Alexia was dol op dieren en helemaal gek van puppy’s. Op haar verlanglijstje voor verjaardagen en sinterklaas stond altijd weer hetzelfde: een labradorpuppy.

Babette zou die wens dolgraag hebben vervuld, maar het was onmogelijk. Zodra er een dier bij haar in de buurt kwam, reageerde ze met niesbuien en rode ogen. Dat had ze haar dochter keer op keer uitgelegd, waarop die verdrietig had geknikt, haar had omhelsd en gezegd dat het niet zo erg was. Als Alexia weer terug was, zou Babette een hondje voor haar kopen en dan maar gewoon elke dag antiallergietabletten slikken. Babette verlangde zo naar haar heldere lach, naar het geklikklak van haar schoentjes als Alexia weer eens veel te snel de trap af holde en naar de lol die ze hadden als ze samen pizza bakten. De eerste uren na haar verdwijning had Babette uitsluitend thuisgezeten, voortdurend naar de telefoon gestaard in de hoop dat Alexia zou bellen om te zeggen dat ze in een opwelling was weggelopen. Maar dat geloofde Babette zelf niet. Alexia had geen reden om weg te lopen, ze was een van de beste leerlingen op school, populair, met veel vriendjes en vriendinnetjes. Ze was een evenwichtig, opgewekt en gelukkig kind. Nee, weggelopen was ze niet, daar was Babette van overtuigd.

Naar hulp zoekend had ze elke strohalm aangegrepen en zelfs een waarzegster bezocht. De vrouw had haar hand bekeken, vervolgens kaarten gelegd, maar haar toen zonder een woord weggestuurd. Ze had pertinent geweigerd geld aan te nemen en geprobeerd zo snel mogelijk van haar af te komen. Maar de verdrietige blik in haar ogen was Babette niet ontgaan. Ze had er Peter niets over verteld, wat haar zwaar viel, want gewoonlijk had ze geen geheimen voor haar man.

Besluiteloos begon ze te lopen. Ze zocht elke meter minutieus af, bekeek elk blad aan de bosjes, keek over hekken, probeerde zich een beeld te vormen van elk huis, vroeg zich af wie er woonde en maakte foto’s.

Na een tijdje ging ze plompverloren op de grond zitten en telde de auto’s die langsreden, noteerde de kentekens en stelde lijsten op die ze aan het eind van de week aan de recherche wilde geven. Iets in haar zei dat Alexia hier nog in de buurt was, ze voelde het gewoon.

Toen zag ze Peter op haar af lopen.

‘Ga je mee?’ vroeg ze onzeker toen hij bij haar was.

‘Ja. Twee paar ogen zien meer dan een, en misschien heb je gelijk met dat gevoel van je en is onze kleine meid hier nog ergens. Wat zeg je ervan als we eens gewoon overal aanbellen?’

‘Graag. Misschien zien of horen we iets wat de politie is ontgaan en misschien is de dader onvoorzichtig geworden nu iedereen al is ondervraagd,’ zei ze hoopvol en ze stak haar arm door die van haar man.

‘Het was dom haar met de fiets te laten gaan,’ zei ze na een paar meter toen ze voor het eerste huis stonden. Ze belden een paar keer aan, maar er deed niemand open.

‘Hou alsjeblieft op met die verwijten. Alexia is bijna tien en ze rijdt elke dag met de fiets naar school. Je overdrijft.’ Hij sprak zachtjes en overdreven kalm, maar de geërgerde ondertoon ontging Babette niet. Ze neigde ertoe zichzelf van alles de schuld te geven, iets wat Peter altijd al had geïrriteerd. Een paar honderd meter verder bleven ze bij de volgende poort stilstaan.

‘Wat moeten we zeggen?’ vroeg Babette.

‘De waarheid. Ik neem aan dat de meeste mensen wel weten wie wij zijn. Het zal amper iemand zijn ontgaan.’ Peter belde aan. Met zijn blik volgde hij de camera die boven de poort bewoog tot hij hen allebei in beeld had.

‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg een donkere mannenstem.

Peter deed het woord.

‘Het spijt me, maar ik kan u niet verder helpen. Ik ben sinds twee weken met een gecompliceerde beenbreuk aan bed gekluisterd en krijg niets mee van wat er zich buiten afspeelt. Mijn wereld is momenteel beperkt tot de televisie.’

‘Dank u wel en beterschap,’ antwoordde Peter en hij duwde Babette voor zich uit.

Het was niet ver tot de volgende gietijzeren poort tussen manshoge coniferen. Ook hier waren weer camera’s die, nadat Peter had aangebeld, een stukje bewogen. Na een paar seconden ging de poort open en ze liepen de oprit op. In de deuropening stond een blonde vrouw, die hen vol medelijden aankeek.

‘Kom binnen,’ zei ze en ze maakte een uitnodigend gebaar.

‘Nee, dank u, heel aardig, maar we wilden alleen vragen of u misschien nog iets te binnen is geschoten wat u de politie niet hebt verteld.’ Ze bleven voor de wijd open voordeur staan.

‘We waren de vorige week niet thuis, dus wat dat betreft… Maar als me iets zou opvallen, dan zou ik natuurlijk onmiddellijk de politie of u inlichten.’

‘Mam, wie is daar?’ Er verscheen een tienerjongen naast de vrouw en hij keek nieuwsgierig naar Peter en Babette. Op de achtergrond zaten twee meisjes met vlechtjes te spelen.

‘Ik kom zo,’ antwoordde ze snel en ze duwde hem weer naar binnen. Toen richtte ze zich weer tot hen. ‘Als ik iets zie of als me iets opvalt, dan meld ik me bij u of bij de politie. Ik… O, ik vind het toch zo vreselijk! Ik hoop dat ze uw dochter snel vinden.’

Peter bedankte haar, Babette had alweer tranen in haar ogen en zocht in haar jaszak naar een zakdoek.

‘Schat, kun je dit wel aan?’ vroeg hij bezorgd zodra ze weer op straat stonden. Ze knikte alleen maar en trok hem weer mee.

‘Was dat niet onze beroemde buurtgenote? Ze kwam me zo bekend voor,’ zei Peter een tijdje later.

‘Ik geloof het wel, ja, maar ik weet het ook niet precies. Vanwege de crisis zijn er de afgelopen tijd een paar huizen verkocht. Als ik me niet vergis, is ze een zangeres en presenteert ze een muziekprogramma. Zag je dat, ze heeft twee dochters, waarschijnlijk van Alexia’s leeftijd.’

‘Hm,’ bromde Peter.

Na twee uur kwamen ze doodop en zonder nieuwe informatie weer thuis. Zeker de helft van de bewoners had niet opengedaan.

* * *

Hij kwam gehaast uit de vergadering, rukte de deur van het kantoor open en wilde net zijn hart luchten, toen hij zag dat Monique aan het telefoneren was. Ze gebaarde dat het gesprek nog wel even zou duren. Bert draaide zich om en liep naar de pantry om een kop koffie te halen. Die had hij nodig, want hij had het vreselijk aan de stok gekregen met zijn baas.

Susanne de Wit, een zangeres, werd sinds een halfjaar gestalkt. Het was allemaal heel onschuldig begonnen met brieven en foto’s, maar inmiddels was het op rechtstreekse bedreiging uitgelopen. Aanvankelijk hadden de foto’s waarop zij winkelend met haar dochters te zien was haar geen zorgen gebaard, net zomin als de bloemen en de bonbons die bij haar thuis, bij optredens en in de televisiestudio voor haar werden afgegeven. Maar twee weken geleden was de toon veranderd, de verering was omgeslagen in verachting en grof gescheld. Nog altijd had ze er geen aandacht aan geschonken, in de hoop dat de stalker vanzelf zou ophouden, maar dat gebeurde niet. Inmiddels kwam er elke dag wel iets: foto’s waar haar hoofd uit gesneden was, rozen waar iemand de bloemblaadjes van af had gescheurd, en met bloed besmeurde foto’s van haar en haar drie kinderen. En toen er per post een necrologie arriveerde waarin gemeld werd dat ze bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen, en diezelfde dag een van haar honden een vergiftigde worst opvrat, besloot Susanne de politie in te schakelen. Ze praatte eerst met een agent van het dichtstbijzijnde politiebureau en kreeg een paar uur later bezoek van Bert Hazenkamp.

Bert had ooit deelgenomen aan een meerdaagse cursus met verschillende groepsopdrachten waarin het thema ‘stalking’ aan de orde was gekomen. Sindsdien werd hij er in precaire zaken vaak bij gehaald. Hij had het gevoel dat Susanne hem wel waardeerde, want ze had haar aanvankelijke terughoudendheid snel laten varen en bereidwillig antwoord gegeven op al zijn vragen over haar privéleven. Bert had haar beloofd meteen in actie te komen, maar dat was nou net wat hij niet kon. Hij had er domweg de mensen niet voor. Daar kwam nog bij dat Susanne met haar drie kinderen en twee dobermanns uitgerekend in de villawijk woonde waar nu ook dat meisje was verdwenen. Bert overwoog hoe Monique en hij het voor elkaar moesten krijgen alle mensen die zich in Susannes omgeving ophielden te ondervragen en haar tegelijkertijd te beschermen. Het was onmogelijk, besloot hij. Voor Monique had hij een cola uit de koelkast gepakt.

‘Heb je iets kunnen bereiken?’ vroeg ze zodra hij de deur opendeed.

Zoals bijna altijd droeg ze een zwarte blouse die qua omvang aan een tent deed denken, wat als voordeel had dat haar overvloedig aanwezige rondingen enigszins aan het zicht werden onttrokken. Als ze viel, zou ze waarschijnlijk gewoon wegrollen, had Bert meer dan eens bedacht. Hij schatte dat ze met haar één meter vijftig minstens negentig kilo schoon aan de haak woog.

‘Nee. De baas is van mening dat er nu iets belangrijkers is en dus moeten we ons uitsluitend bezighouden met de zaak-Alexia.’ Bert plofte met een nors gezicht op zijn stoel – hij had Susanne persoonlijk beloofd onderzoek te verrichten. Hij schoof Monique over het bureau haar blikje zwarte bubbels toe en slurpte voorzichtig van zijn hete koffie.

‘Terwijl jij met die ouwe zat te steggelen, heb ik rondgebeld. We moeten eerst weten wie onze stalker zou kunnen zijn. Ik heb met het productiebedrijf gesproken. Die zijn ook verantwoordelijk voor het publiek in de studio, en er zijn hun een paar mensen opgevallen die bij bijna alle opnames aanwezig zijn. Ze hebben wat fotoprintjes voor me gemaakt. Eén man heeft altijd een cadeautje voor Susanne bij zich en hij heeft wel eens gevraagd of hij haar niet achter de coulissen bij een glas wijn kon spreken. Dat is meteen een voltreffer, want die vent is al een keer eerder vanwege een soortgelijk delict in beeld gekomen.’

‘Ja, en?’ Bert ergerde zich. Waarom had Monique bij haar naspeuringen meteen geluk, en kwam hij bij zijn baas geen steek verder?

‘De man heet Kees de Jong,’ zei ze zonder op te kijken van haar aantekeningen. ‘Hij heeft vroeger een andere zangeres gestalkt, net zo blond, net zo oud, net zo beroemd als Susanne. Ze heeft aangifte gedaan, maar de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Ik heb het dossier hier op mijn scherm. Misschien hebben we hier te maken met een recidivist en is hij de man die we zoeken. Heb je zin hem een beetje aan de tand te voelen?’

‘Tuurlijk. Op de fiets?’

‘Nee, tenzij je in je eentje naar het Gooi wilt fietsen. Ik neem in elk geval de auto.’

‘Hij woont in het Gooi?’

‘Ja, maar een paar straten verwijderd van Susanne, op een steenworp zogezegd. Wat doen we?’

‘Ik zeg: daar moeten we snel achteraan. Hup,’ antwoordde Bert en hij gooide met zijn imposante lijf bijna zijn stoel om toen hij opstond.

Nog geen halfuur later reden ze door de villawijk, stopten voor een grote houten poort en drukten meermaals op de bel, maar zonder gevolg. Kennelijk was de heer des huizes ervandoor. Net toen ze weer in hun dienstwagen wilden stappen, stopte er een Mercedes naast hen.

‘Voor wie komt u?’ vroeg de bestuurder beleefd.

‘Als u hier woont en Kees de Jong heet, dan komen we voor u.’

‘Ja, dat ben ik. Rij maar achter mij aan,’ zei de man opgewekt en meteen drukte hij op de afstandsbediening, waarop de poort geruisloos opzijschoof.

‘Ik geloof niet dat hij de recherche verwacht,’ merkte Monique droog op.

Ze parkeerde haar auto naast de Mercedes. Ze stapten uit, lieten beiden hun legitimatie zien en volgden de man over het grindpad naar de voordeur. Kees de Jong liep snel, maar niet gehaast. Hij was net zo groot als Bert en krachtig, een rijzige man.

‘Kom binnen. Wat verschaft mij de eer?’ vroeg hij, nog altijd goedgehumeurd. Hij deed snel een kamerdeur dicht en legde zijn huissleutel op een tafeltje in de hal. Monique volgde al zijn bewegingen en keek hem recht aan. Hij droeg een grijs double-breasted colbert en een zwart overhemd waarvan de bovenste knoopjes openstonden, en hij sprak bedachtzaam.

‘We zijn hier vanwege Susanne de Wit,’ zei Bert en hij keek hem afwachtend aan.

‘Ja, die ken ik vaag, ze woont hier in de buurt,’ antwoordde hij kalm en hij stopte zijn handen in zijn broekzakken. Zijn blik rustte op Monique.

‘Hoe zou u uw relatie beschrijven?’

De Jong lachte.

‘Relatie? Zoals gezegd, ik ken haar vaag, ben een paar keer bij een uitzending van haar geweest en ik vind dat ze goed is in haar werk. Een sympathieke vrouw, maar een relatie, dat is overdreven. Hoewel ik er niets op tegen zou hebben.’ Hij lachte net iets te hard.

‘U was bij bijna al haar uitzendingen in de studio aanwezig en u overlaadt haar met cadeaus.’

‘Ik ben een paar keer in de studio geweest, dat zei ik al, en ja, ik heb haar wel eens iets gegeven. Is dat tegenwoordig verboden in dit land?’ Zijn lach was gereduceerd tot een glimlach. Een vrij verkrampte glimlach, dacht Monique voordat ze de volgende vraag stelde.

‘U bent niet getrouwd?’

‘Nee, niet meer. Mijn vrouw heeft mij tien jaar geleden verlaten. Volgens haar is een huwelijk niet verenigbaar met mijn werk. Ik was erg vaak op zakenreis, wat voor haar aanleiding was zich wat uitgebreider bezig te houden met haar golfleraar. Overigens ook een teleurstelling, zoals ze na een paar maanden moest constateren. Vorige week was ik in Zuid-Afrika, een week daarvoor in Spanje en volgende week vlieg ik voor een tijdje naar Indonesië. U ziet, mijn ex-vrouw had niet geheel ongelijk. Zoiets vormt een belasting voor elke relatie. Maar waarom wilt u dat allemaal weten?’

Bert knikte kort, maar reageerde verder niet.

‘Kunt u ons misschien nog zeggen met welke luchtvaartmaatschappijen u hebt gevlogen?’ ging Monique onverstoorbaar verder.

‘Natuurlijk. Ik kan u ook de tickets ter beschikking stellen, maar ik wil ze wel terug voor de boekhouding. U weet hoe onze belastingdienst is: leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker,’ antwoordde hij gelaten en hij haalde de tickets uit een zijvak van zijn laptoptas. ‘Zo, dan heb ik u alles verteld. En vertelt u mij nu wat u hier te zoeken hebt?’

‘Veel kunnen we niet zeggen, maar het gaat om de zaak van iemand die wordt lastiggevallen,’ zei Bert met tegenzin. Hij zag niet in waarom hij verantwoording zou moeten afleggen.

‘Dat was het dan voorlopig. Dank u wel,’ zei Monique en ze draaide zich om, trapte met haar korte, dikke been de deur wijd open en liep terug naar de auto.

‘Hij ziet er helemaal niet uit als een stalker,’ zei ze teleurgesteld.

‘Nee, en voor zover ik geïnformeerd ben zijn de laatste foto’s twee dagen geleden bij Susanne in de brievenbus gegooid. Dat kan hij moeilijk zijn geweest. Of hij moet hulp hebben. Maar welke stalker heeft er nou een handlanger?’ Bert viste zijn mobieltje uit zijn jaszak en bekeek snel een binnengekomen bericht voordat hij verder sprak. ‘Vooropgesteld dat zijn verklaringen kloppen heeft hij een alibi. Ik laat checken of hij inderdaad in het vliegtuig zat, tickets kopen kan iedereen,’ voegde hij er vastberaden aan toe en hij nam naast Monique plaats, die zoals bijna altijd reed. Ze gaf niet graag het stuur aan hem over, omdat hij volgens haar veel te langzaam en overdreven voorzichtig reed.

Ze werkten al meer dan twintig jaar samen en Bert was van mening dat hij Monique beter kende dan wie ook. Hij kon aan het puntje van haar neus zien in wat voor humeur ze was, en dat was belangrijk, want ze was nogal nukkig. Ze keek de medemens altijd zo streng aan dat de meeste mensen bang voor haar waren. Bert kon er alleen maar om gniffelen, hij wist dat hij haar met een hamburger of een pizza en een sigaret snel weer gunstig kon stemmen. Zelf was hij van nature goedgehumeurd. Hij was groot en had een benijdenswaardige, licht gebronsde teint. Hij had het snel warm en veegde dan ook vaak met een zakdoek zijn voorhoofd af. Sinds kort verscheen er altijd een diepe rimpel tussen zijn wenkbrauwen als hij nadacht. Zoals nu. De tekst van het whatsappje spookte in zijn hoofd rond.

* * *

Tina was vanaf Maja’s huis rechtstreeks naar huis gereden om met haar hond Beau te gaan wandelen. Meestal nam ze hem mee naar parket, maar vanochtend had dat ongepast geleken. Toen ze de voordeur opendeed en de trap op liep, hoorde ze hem al janken. Beau was groot en gespierd, zoals dat hoort bij een beauceron. Hij had dan ook veel beweging nodig. Hij stormde de trap af en plaste tegen de eerste de beste boom. Toen sprong hij tevreden in Tina’s auto, want hij wist dat ze nu naar het Amsterdamse Bos zouden rijden. Beau was het laatste cadeau van haar vriend geweest voordat hij hun relatie had beëindigd. Sindsdien woonde Tina alleen. Ze wist niet goed of ze ooit weer een man in haar leven wilde toelaten, maar tot nu toe had die vraag ook niet gespeeld vanwege een gebrek aan interessante aanbiedingen. Tina concentreerde zich op haar werk en was twee maanden geleden spontaan akkoord gegaan met een overplaatsing van het parket Amsterdam naar dat van Midden-Nederland. Aanvankelijk zou ze daar tijdelijk een zieke collega vervangen, maar inmiddels zag het ernaar uit dat het verblijf van langere duur zou zijn. Het beviel haar er heel goed, alleen het pendelen tussen Amsterdam en Utrecht werkte haar op de zenuwen.

Ze was blij dat Maja er weer was en dat ze zich met de vermissing van haar nichtje zou bezighouden. Tina had een hoge pet op van haar vriendin. Maja had een paar semesters rechten gestudeerd, was toen geswitcht naar journalistiek, en inmiddels had ze het als presentatrice en hoofd van het redactieteam tot haar taak gemaakt misdaden op te lossen.

Tina zag bijna een fietser over het hoofd die uit een uitrit gestoven kwam, moest flink op de rem trappen en kreeg als dank een opgestoken middelvinger te zien. Hoofdschuddend reed ze verder, ze probeerde zich op het verkeer te concentreren en haar negatieve gedachten opzij te schuiven. Al dagen zag ze Alexia’s gezichtje voor zich, ’s nachts hoorde ze haar huilen en ze werd dan badend in het zweet wakker en kon niet meer slapen. Hoe meer tijd er zonder een spoor van het kind verstreek, hoe kleiner de kans dat ze op tijd gevonden zou worden. De hoop haar nog levend en enigszins ongedeerd bij haar ouders te kunnen terugbrengen had Tina al bijna opgegeven, maar dat zei ze tegen niemand, want die gedachte joeg haar angst aan. Altijd wanneer een kind slachtoffer was, werd ze gegrepen door een onbeschrijfelijke woede en moest ze zich afvragen of ze haar werk nog wel aankon. Maar ze had nog nooit besloten het werk dan maar op te geven en iets anders te gaan doen, daarvoor was haar verantwoordelijkheidsgevoel tegenover de samenleving te groot. Ze parkeerde, liet Beau de auto uit en liep achter hem aan. In gedachten ging ze nog een keer alle verslagen na en ze probeerde ingespannen te bedenken of ze ergens iets over het hoofd had gezien. Zonder verdere informatie konden ze nu alleen nog maar pas op de plaats maken. Jammer dat Maja uitgerekend nu geen uitzending heeft, dacht ze.

Tina was er heilig van overtuigd dat de drie verdwijningen iets met elkaar te maken hadden, alleen ontbrak het bewijs daar nog voor. Volgens haar ging het om meisjeshandel, maar dat baseerde ze enkel op het feit dat er ook na jaren nog altijd geen lijk of lichaamsdelen waren opgedoken. De gedachte dat Alexia in handen van een gewetenloze mensenhandelaar was gevallen die haar ergens op deze planeet in een bordeel ter beschikking stelde aan pedofiele mannen, maakte haar bijna krankzinnig. Volgens Maja was die hypothese overigens onwaarschijnlijk, omdat de dader dan niet drie meisjes uit dezelfde omgeving zou hebben uitgekozen.

In gedachten verzonken slenterde ze door het bos en raapte af en toe een droge tak op om die voor Beau weg te gooien, die hem dan meestal weer braaf kwam apporteren. Tina wist uit ervaring dat beroepsblindheid altijd op de loer lag en je daardoor vast kon lopen. Je moest tussendoor je hoofd vrijmaken, en dat was nou net wat haar nu maar niet wilde lukken. Ze genoot van de milde lucht, de bladeren aan de bomen die langzaam van kleur veranderden, en raapte een paar kastanjes op die nog in hun stekelige huls zaten. Ze hoopte dat Maja met een andere insteek voor het onderzoek zou komen en ze met nieuwe ideeën aan de slag konden. Het liefst had ze Maja nu meteen gebeld, maar een blik op haar horloge weerhield haar daarvan. Het was net twee uur geleden dat ze bij haar was vertrokken. Even overwoog ze of ze Bert en Monique zou informeren, maar die werkten ook nog aan een paar andere belangrijke zaken.

Na een uurtje draaide ze om. Beau struinde nog altijd door de bosjes, maar bleef bij haar in de buurt. Ze zette de pas erin en toen ze bijna weer bij haar auto was, ging haar mobieltje over.

‘Zijn jullie al iets te weten gekomen?’ Er klonk hoop in Babettes stem.

‘Nee, helaas, dan had ik je meteen gebeld. We werken met man en macht aan de zaak, alleen…’ Ze overwoog even of ze het moest zeggen. ‘We hebben tot nu toe geen enkel spoor.’

‘Maar we kunnen toch niet gaan zitten afwachten? Er moet iets gebeuren, Alexia is weg!’ snikte haar zus. Haar stem brak.

‘Maak je nou geen…’ Tina brak haar zin abrupt af. Ze kon moeilijk tegen Babette zeggen dat ze zich geen zorgen moest maken. ‘We doen echt alles om Alexia te vinden. Maja van Tijl heeft alle stukken en leest die nu,’ ging ze verder in een poging Babette te kalmeren. Ze had er meteen spijt van. Dat van Maja was haar ontglipt.

‘Maar die heeft op het moment helemaal geen uitzending. Alsof we daar wat mee opschieten,’ fluisterde Babette en ze begon opnieuw hartverscheurend te snikken. Voordat Tina nog iets kon antwoorden, had haar zus al opgehangen.

* * *

Een uur na haar telefoontje met Tina werd er aangebeld. Babette kromp van schrik in elkaar en liet de aardappel vallen die ze net aan het schillen was.

‘Rustig maar,’ zei Peter en hij keek naar haar. ‘Ik ga wel.’ Hij liep de grote woonkeuken uit naar de lange gang. Hij maakte zich zorgen om zijn vrouw en nam zich voor haar naar een psycholoog te sturen. De spanning werd haar gewoon te veel. De gedachte dat ze doordraaide, haar verstand verloor, kwam steeds vaker bij hem op

Toen hij bij de voordeur stond, keek hij op de kleine monitor ernaast; er waren te veel gekken die alleen maar eens wilden zien uit wat voor gezin dat verdwenen kind kwam. De twee personen die nu voor de poort stonden, herkende hij. Hij drukte op de zoemer en deed tegelijk de deur open. Het zou een paar seconden duren voor ze met hun wagen door de grote, witte poort waren en het grindpad op waren gereden. Hij bleef staan, hij hield van het knerpende geluid van banden over de kiezelsteentjes.

‘Hebt u nieuws?’ vroeg hij meteen, zonder Bert en Monique te begroeten.

‘Nee, helaas niet. We waren toevallig in de buurt en wilden even kijken hoe het ermee gaat,’ zei Bert snel. Monique keek hem vragend aan.

‘Ja, en we wilden graag nog een keer Alexia’s kamer zien,’ voegde ze eraan toe.

‘Natuurlijk, ga uw gang. U weet de weg.’

Elke keer dat de politie langskwam, voelde Peter zich onwel worden. Enerzijds werd hij overweldigd door de hoop dat Alexia was gevonden, anderzijds had hij net als Babette een panische angst voor slecht, gruwelijk nieuws. Zolang er nog geen concreet spoor was, overheerste nog altijd de hoop. Aanvankelijk was hij ervan overtuigd geweest dat iemand hem wilde afpersen, maar toen er nog altijd geen bericht met een eis om losgeld was gekomen, had hij die gedachte laten varen.

‘Wat was dat nou net?’ fluisterde Monique zodra ze in Alexia’s kamertje stonden.

‘Vind je dat ik hem had moeten vertellen over de DNA-match? Nee toch? Laten we hier straks op het bureau nog eens in alle rust over praten en dat haarspeldje eens goed bekijken. Als het klopt wat er in dat berichtje stond over de resultaten van het forensisch onderzoek, dan vraag ik me toch af waarom dat speldje er na zeven jaar in de bosjes, blootgesteld aan regen en weer en wind, nog altijd zo goed als nieuw uitziet. Waarom heeft niemand het eerder gevonden, hoewel destijds letterlijk de hele omgeving is uitgekamd? Volgens mij lag het daar toen nog niet.’

‘En wat wil je hier doen?’ vroeg Monique. Ze deed het licht in Alexia’s badkamer aan. Die was lichtgrijs betegeld en had een witte, vierkante wastafel met een kastje ernaast. Voor de spiegel stonden roze kaarsen, de handdoeken die er netjes naast lagen waren eveneens roze, net als de tandenborstel, de lippenbalsem en de badjas. Ze opende het kastje en keek in de doosjes met speldjes, haarelastiekjes, ringen, kettinkjes en armbanden.

‘Hetzelfde als jij, me een beter beeld vormen van Alexia. Proberen haar te leren kennen,’ zei hij met een brok in zijn keel.

Monique keek hem verbaasd aan en maakte een paar foto’s van de haarspeldjes.

DAG 2

Maja wreef in haar ogen, rekte zich uit en haalde haar hand door haar haar. Ze wierp een blik op de wekker, wilde zich nog een keer omdraaien omdat het pas zeven uur was, hoorde toen echter geluiden en ging naar boven. Bono was in de keuken. Hij had het raam opengezet en stond in de vrijwel lege koelkast te staren.

‘Ik dacht dat je gisteren nog wat had gehaald,’ mopperde hij nadat hij Maja een goedemorgenkus op de wang had gegeven.

‘Dat was ik ook van plan, maar toen kwam Tina en uiteindelijk had ik geen honger meer en ben ik het vergeten. Is er echt helemaal niks meer?’ Ze glipte langs Bono heen en opende de apothekerskast waar de voorraad in stond.

‘Moet je kijken, we hebben tonijn, mais, olijven, knäckebröd en jam. Zeg dus niet dat er niks in huis is!’ Ze wreef over haar armen. Het T-shirtje met korte mouwen was toch echt te fris bij deze herfstige temperaturen.

‘Hè ja, lekker, tonijn bij het ontbijt. Ik schiet wel even iets aan en haal wat bij de 24 uur-winkel.’

‘Wacht nou even! Over een uurtje gaat de Albert Heijn open. Tot die tijd kunnen we onze ergste honger toch zeker wel stillen met knäckebröd en jam?’

‘Oké, maar dan moet je ook wel gaan,’ antwoordde Bono.

Maja lachte en schudde haar hoofd. Hij zou heus wel meekomen.

Even later zat ze warm ingepakt in een donsjack en met een muts op bij haar zoon achter op de scooter en zoefden ze naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Sinds de moeilijke scheiding van Bono’s vader waren ze onafscheidelijk. Maja had een tijd lang haar werk op een laag pitje gezet en veel met Bono ondernomen. Ze hadden vele uren in de dierentuin doorgebracht. Uit die tijd dateerde waarschijnlijk ook Bono’s belangstelling voor reizen: hij had zich vast voorgenomen die exotische beesten ook in het wild te gaan zien. Toen Maja een paar jaar later met Brad getrouwd was, was er gelukkig niets veranderd aan de goede relatie met haar zoon. Bono kon goed met de nieuwe man in haar leven opschieten en was waarschijnlijk zelfs opgelucht geweest dat er weer iemand de rol van man in huis op zich had genomen.

‘Dat lukt nooit, mam,’ zei hij nu geërgerd. ‘Je hebt veel te veel gekocht.’ Hij probeerde de drie propvolle plastic tassen op de scooter te zetten, maar moest zich erbij neerleggen dat dat niet zou lukken. Maja glimlachte. Typisch iets voor haar; altijd als ze hongerig boodschappen ging doen, kwam dat enkel de omzet van de supermarkt ten goede. Vastberaden pakte ze de tassen en keek om zich heen, op zoek naar een taxi.

‘Ga jij maar vast,’ riep ze tegen Bono.

Ze had geluk, er kwam net een taxi voorbij. Ze stapte in en noemde haar adres.

Maja was blij dat ze weer thuis was en ze was van plan meteen na het ontbijt naar haar kantoor te rijden. Tina’s meisjeshandeltheorie leek haar nog altijd onwaarschijnlijk, maar ze wilde het met haar team bespreken. De afgelopen weken waren haar medewerkers al begonnen met de voorbereidingen voor de nieuwe reeks programma’s, maar voor zover ze wist betrof het allemaal cold cases die nog wel even konden wachten. Voor Alexia gold dat niet. In haar geval moest er snel gehandeld worden. Ze stuurde Nina, haar assistente, een whatsappje.

‘We zijn er,’ zei de taxichauffeur en ze schrok op uit haar overpeinzingen. Ze graaide in haar jaszak wat euro’s bij elkaar en gaf hem een royale fooi. Had die man ook een goed begin van de dag.

Bono was er al, hij had de deur opengedaan en droeg de boodschappen naar boven.

‘Mijn maag gromt als een uitgehongerde leeuw,’ zei hij en hij liep snel naar boven, smeet de tassen op het aanrecht, pakte ze vliegensvlug uit en begon alles voor te bereiden voor het ontbijt.

Maja nam genietend een hap van een croissant, keek toe hoe Bono in de pan eieren vermengde met stukjes tomaat en paprika, in een andere pan mager spek uitbakte en tussendoor de tafel dekte. Om haar zoon hoefde ze zich werkelijk geen zorgen te maken, die zou in Engeland prima voor zichzelf kunnen zorgen, dacht ze trots, en ze begon de post van de afgelopen weken te openen.

Gewoonlijk at ze geen zware kost bij het ontbijt, ze gaf de voorkeur aan yoghurt met fruit. Maar vandaag had zij ook echt zin in iets vettigs, iets zouts, iets wat je gewoonlijk alleen na een nachtje doorhalen at, want precies zo voelde ze zich. Ondanks haar spijkerbroek en haar trui had ze het koud, maar dat had meer met haar jetlag te maken dan met de kamertemperatuur.

Even voor tien uur arriveerde ze op kantoor. Ze begroette de portier, die haar stralend aankeek, maar gelukkig verder telefoneerde, en stapte de lift in. De derde verdieping was haar domein: een grote kantoorruimte voor de vaste medewerkers en de freelancers, die pas drie maanden voor de eerste uitzending weer aan de slag zouden gaan. Daarachter Maja’s kamer en een grote vergaderruimte. Ze deed de deur open, verwachtte opgetogen gezichten, ‘welkom terug’, maar iedereen was druk in de weer. Nina zat achter een stapel papieren wild gebarend te bellen, en deelde de persoon aan de andere kant van de lijn op overdreven geduldige toon mee dat diens vraag volledig ongepast was. Niels, de redactiechef, zat naast haar en fluisterde iets onverstaanbaars, en de producer zat ook te telefoneren en tikte tegelijkertijd getallen in op haar zakrekenmachine. Niemand leek haar echt op te merken. Ze grijnsde verlegen, liep aarzelend de ruimte door en opende de deur naar haar kantoor.

‘Eindelijk! Daar is ze weer! Welkom terug!’ begonnen de drie achter haar nu als op commando te schreeuwen. Ze sprongen op vanachter hun bureaus en stormden op haar af. Haar kantoor was versierd met slingers, vlaggetjes en foto’s, een fles champagne troonde in een groot formaat ijskoeler op haar bureau.

‘We zijn zóóó blij dat je er weer bent!’ riep Nina stralend en ze omhelsde Maja innig.

‘Je ziet er fantastisch uit,’ zei Maja goedkeurend. Nina had het gevecht tegen haar vetrolletjes gewonnen en was nu rank en slank.

‘Dank je!’ riep Nina en ze draaide zich verrukt een keer om haar as.

‘We willen je terugkeer vieren,’ zei de producer lachend en ze toverde vanachter haar rug een kleine welkomsttaart tevoorschijn.

‘Bovendien willen we een kort verslag van hoe de reis was en hoe het met je gaat,’ voegde Niels eraan toe en hij ontkurkte de fles.

Maja moest lachen, ze omhelsde ze een voor een, maar begon direct over het meisje dat sinds twee dagen vermist was en ze vertelde over haar speciale relatie met Tina.

‘Wat ik eigenlijk zou willen is dat jullie alles van je bureau schuiven en we hiermee aan de slag gaan.’

‘De andere zaken kunnen we even laten liggen zonder in de problemen te komen. Maar daarna moeten we om de tafel gaan zitten om de prioriteiten vast te leggen,’ antwoordde Niels.

‘Kinderen hebben altijd voorrang,’ zei Maja’s assistente met grote stelligheid.

‘Kom maar op dan met alle informatie,’ spoorde Niels haar aan.

Maja glimlachte tevreden en legde de documenten op tafel, ze vertelde in het kort wat ze van Tina had gehoord en wat er in de dossiers stond, en welke bange vermoedens ze had.

‘Ik bel straks meteen Bert op. Hopelijk heeft hij even tijd voor een ontmoeting met mij,’ besloot ze nadenkend.

‘Bert heeft altijd tijd voor een ontmoeting met jou,’ merkte Nina grijnzend op.

Maja negeerde de opmerking. Bert had haar korte tijd de scheiding van Bono’s vader doen vergeten. Desondanks, of misschien juist wel daarom, was hun samenwerking altijd verre van bureaucratisch, goed en vooral snel.

Voordat ze echt met de zaak-Alexia konden beginnen, moest ze met hem spreken en hem officieel om informatie vragen. Ze moest goed afwegen wat ze tegen Bert zou zeggen en hoe ze het hem moest vragen. Jammer genoeg kon Bert aan haar mimiek meestal al zien of ze loog.

‘Waar gaan we van uit?’ vroeg Niels.

‘Van alles! Een ontvoering, een seksueel misdrijf, een ongeluk dat de dader probeert te verhullen, maar ook een gruwelijke moord. Tina gokt op meisjeshandel.’ Ze liet de woorden inwerken voordat ze verder sprak. ‘We hebben tot nu toe geen enkel aanknopingspunt, behalve dat Alexia rond zes uur ’s avonds is weggefietst bij haar vriendinnetje en nooit thuis is aangekomen.’

‘Goed. Nee, niet goed natuurlijk. Laten we meteen beginnen. Ik wil voorstellen dat we de dossiers doornemen, dan kun jij in de tussentijd alles met Bert kortsluiten en wij kunnen vanavond bij alle omwonenden langsgaan,’ stelde Niels voor.

Maja knikte, pakte haar mobieltje en belde Bert. Haar assistente had de dossiers meegenomen, ze zou voor iedereen kopieën maken.

Maja hoorde de kiestoon en bleef even in gedachten verzonken staan. Toen hing ze ineens op en koos meteen een ander nummer.

‘Ik heb een idee.’

Het gesprek duurde niet lang. Maja had bereikt wat ze wilde en leunde even in haar stoel achterover. Het zou een heksenketel worden, maar daar hield ze juist van. Hoewel, was dat niet precies wat ze voortaan had willen vermijden? Ze schoof de gedachte rigoureus terzijde en zuchtte een keer diep. Het ging om het leven van een klein meisje en dan mocht ze, dan móést ze haar goede voornemens opzijzetten. Vastberaden stond ze op en deed haar team verslag van het telefoontje dat ze zojuist had gepleegd. Iedereen keek haar verbijsterd aan. Nina vond als eerste haar tong terug.

‘Je moet nu echt Bert bellen,’ zei ze zachtjes. ‘Anders wordt het hommeles.’

‘Ja, dat doe ik ook.’ Maja zuchtte. ‘Dat redden we wel,’ beloofde ze.

‘Daar ben ik niet zo zeker van,’ mompelde iemand voor zich uit.

Maja koos opnieuw Berts nummer en keek op haar horloge.

‘Hoe moeten we dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen? Hoe kon je dat nou doen? En zonder enig overleg! Dat is nou echt iets voor jou. Net terug van vakantie en je gooit alles meteen weer in de war. Ik dacht dat je het wat rustiger aan wilde doen,’ foeterde Bert nadat ze haar plan uit de doeken had gedaan.

‘We moeten het op de een of andere manier voor elkaar zien te krijgen. Dat wil zeggen dat ik dringend alle dossiers nodig heb, beeldmateriaal en wat je verder nog hebt. Het lijkt mij het best als ik nu naar jou toe kom en alles ook met je chef bespreek,’ probeerde ze hem te overtuigen. Ze ging met opzet niet op zijn verwijten in.

Bert reageerde niet.

‘Dit is een eenmalige kans,’ voegde ze eraan toe.

‘Maja, dat geeft gedonder. Je vergeet weer eens dat wij het onderzoek leiden en dat jij je daar niet zomaar in kunt mengen wanneer het jou uitkomt, ook al is je vriendin van het OM. Bovendien durf ik te wedden dat je alles al hebt,’ zei hij. ‘Dat kan bijna niet anders, dus lieg me alsjeblieft niet voor.’

‘Bert, ik ben gistermiddag thuisgekomen en natuurlijk heeft Tina me erover verteld, Alexia is haar nichtje. Ik heb alles gelezen wat erover in de pers is verschenen en ben van mening dat wij iets moeten doen en dat ik iets kán doen. Maar ik heb jou nodig om het waterdicht te krijgen.’

‘Je doet net alsof wij hebben zitten niksen en…’ Hij klonk beledigd.

‘Dat heb ik helemaal niet gezegd! Maar je weet toch ook wel dat aandacht op televisie een onderzoek een extra zetje kan geven?’

‘Jezus, best, spring in je auto en kom hiernaartoe. Ik zal zorgen dat je een afspraak krijgt met mijn chef.’

‘Bedankt,’ zei Maja nog, maar Bert had al opgehangen.

Ze besefte dat ze heel voorzichtig met haar informatie moest omgaan. Tegelijkertijd was het belangrijk zo veel mogelijk details te verzamelen, want voor je het wist was het acht uur in de avond. Het was haar gelukt twaalf minuten zendtijd te krijgen voor een extra uitzending. Ze hoopte de zaak-Alexia daarmee breder onder de aandacht van de bevolking te brengen en nuttige tips te krijgen. Met haar mobieltje in de hand liep ze naar de anderen om hen te informeren, toen koos ze Tina’s nummer.

‘Ik weet niet of ze daar de kracht voor hebben,’ reageerde Tina.

‘Het zou in elk geval van groot belang zijn. Het leek mij beter als jij je zus belt.’ Maja was ervan overtuigd dat een persoonlijke oproep van de ouders kon helpen, misschien een cruciaal spoor kon opleveren. Het kon haar op het moment dan ook weinig schelen of de ouders de kracht daarvoor hadden of niet. Dat dat hard overkwam, nam ze op de koop toe; het ging haar uitsluitend om Alexia, die zich in de klauwen van een vreemde bevond en die doodsangsten moest uitstaan. Bovendien wist ze dat een combinatie van gruwelijke feiten en emoties altijd nog de beste formule was om de kijkers thuis te bereiken.

‘Als je denkt dat ik dat allemaal van je pik, dan heb je het mis,’ verkondigde Bert toen hij Maja bij de receptie van het politiebureau ophaalde. Zoals alle bezoekers mocht ook zij niet zonder begeleiding door deze hallen lopen.

‘Leuk je te zien, je ziet er goed uit, maar wel een beetje moe. Hoe gaat het met je?’ vroeg ze en ze glimlachte tegen hem. Bert was nog altijd pissig, maar ze had totaal geen zin daarop in te gaan. Ze vond dat hij blij mocht zijn dat ze bij de zenderchef de extra zendtijd had weten los te peuteren. Natuurlijk had ook de zender er belang bij en die had onmiddellijk een sensationeel persbericht uitgestuurd. Binnen een paar minuten gonsde het hele internet van het nieuws dat de succesvolste misdaadjournalist van de televisie, net terug van vakantie, meteen een extra uitzending aan deze zaak zou wijden. Alexia’s verdwijning stond nu in het middelpunt van de belangstelling en er werd in bijna elke nieuwsportal op gewezen.

Maar dat interesseerde Bert kennelijk niet, hij liep stoïcijns door de versperringen die dankzij zijn ID-kaartje opengingen.

‘Boshardt zit in een spagaat. Als je wilt scoren, moet je hem op de een of andere manier bij de uitzending betrekken. Hij is ijdel, vergeet dat niet. En als je het heel handig weet aan te pakken…’

‘In dat geval is je chef uiteraard degene geweest die met het idee van de extra uitzending is gekomen,’ vulde Maja aan.

‘Dat in elk geval, maar dan is hij ook degene die met de eer gaat strijken.’

‘Voor mijn part. Als we dat kind maar vinden.’

‘Hoe onbaatzuchtig!’

‘Denk je nou echt dat ik voor mijn lol in no time een extra uitzending uit de grond stamp? Ik ben net gistermiddag geland. Was je dat soms al vergeten?’ reageerde ze licht gepikeerd.

Bert bleef haar een antwoord schuldig, hij klopte vastberaden op de deur van zijn chef en deed die open zonder op een reactie te wachten.

‘Zo, u bent dus de vrouw die zich altijd met onze onopgeloste zaken bezighoudt,’ begroette Berts chef haar en hij stond op uit zijn leren bureaustoel.

‘Precies,’ zei Maja en ze stak haar hand naar hem uit. ‘Het doet me genoegen kennis met u te maken. Maja van Tijl,’ stelde ze zich fatsoenshalve voor, hoewel hij natuurlijk wist hoe ze heette.

‘Natuurlijk ken ik u. Mijn naam is Jim Boshardt, maar zegt u rustig Boshardt, zo noemt iedereen me hier. Laten we meteen ter zake komen, ik heb niet veel tijd.’ Hij wees naar een van de twee bruine leren stoelen, die hun beste tijd duidelijk hadden gehad.

Bert rolde met zijn ogen omdat Boshardt weer eens zo nodig het drukke baasje moest uithangen, hoewel iedereen wist dat hij hooguit kruiswoordraadsels oploste, geen misdaden. Maar hij zei niets, trok de andere bezoekersstoel bij en nam naast Maja plaats. Ze legde Boshardt kort en zakelijk uit wat ze van plan was, welke informatie ze nodig had en hoe ze zijn rol zag. Toen ze over dat laatste punt te spreken kwam, richtte hij zich op in zijn stoel, haalde een hand over zijn gladgeschoren kin en keek keurend omlaag.

‘Denkt u dat ik dan beter mijn uniform kan dragen?’

‘Als u dat wilt,’ antwoordde Maja verbluft. Boshardt wilde kennelijk voor zijn pensioen nog een keer een goede beurt maken. Op grond van wat Bert haar had verteld vreesde ze dat hij tijdens de uitzending in het middelpunt zou willen staan. Misschien was het beter hem gerichte vragen te stellen en geen ruimte te laten voor uitweidingen, bedacht ze terwijl Boshardt door de kamer begon te ijsberen en hardop over zijn rol nadacht.

‘Laat u Bert weten wanneer ik waar moet zijn? Ik zal de tijd benutten om me voor te bereiden. Bert, geef haar alles wat ze nodig heeft. Neem me niet kwalijk, ik moet nu echt verder. De misdadigers houden ook geen pauze,’ zei hij plompverloren en hij begon te schateren.

Maja knikte, nam afscheid en maakte dat ze wegkwam. Ze had hem bijna in zijn gezicht uitgelachen.

‘Je moet hem uitleggen hoe het gaat. Hij leidt de uitzending niet, dat doe ik…’ drukte Maja Bert op het hart zodra ze weer in de gang stonden.

‘Waarom heb je hem dat niet zelf gezegd? Hij is koppig, maar ik zal mijn best doen te verhinderen dat hij de uitzending naar zich toe trekt.’ Bert grijnsde gemeen. ‘Al zou het natuurlijk wel leuk zijn te zien dat iemand jou de teugels uit handen neemt.’

‘Alsjeblieft niet, we zenden live uit,’ zei Maja nadrukkelijk.

Even kreeg ze het gevoel de controle te verliezen. Gewoonlijk bereidde ze zich grondig voor, vermeed ze liveoverschakelingen en kende ze de inhoud van alle bijdragen woord voor woord. Spontaniteit was niet haar sterke kant, dat wist ze zelf maar al te goed.

‘Ja, en Boshardt in uniform. Als de aanleiding niet zo tragisch was, zou ik in een deuk liggen. Maar laten we nu alsjeblieft de dossiers doornemen. Ik neem aan dat je weinig tijd hebt.’

Maja volgde hem zijn kantoor in.

Stiekem had ze gehoopt dat Bert nog meer details zou kunnen vertellen, maar toen ze de papieren doorbladerde, werd haar duidelijk dat ze alles al in kopie had. Ze klapte de map weer dicht en keek hem aan.

‘Er zijn twee vergelijkbare zaken, maar dat weet je waarschijnlijk al,’ zei hij.

Maja knikte.

‘Wat vreemd is…’ Bert nam een slok water voordat hij verder sprak. ‘Wat vreemd is, is dat haarspeldje. Ik weet niet of het verstandig is om dat in de uitzending te noemen. Het is de belangrijkste insiderinformatie.’ Bert liet een pauze vallen, speelde met zijn balpen en dacht ingespannen na, wat aan de diepe rimpel tussen zijn wenkbrauwen te zien was. ‘Als ik eerlijk ben, Maja, wil ik liever niet dat je dat speldje en het DNA-onderzoek noemt. Ik weet nog niet zo goed hoe ik met deze informatie om moet gaan en waar die moet worden ingedeeld.’

‘Goed, afgesproken, maar je moet me al wel de details vertellen.’

Bert stond op, begon door de kamer te ijsberen en bleef toen bij het raam staan. Hij keek naar buiten en begon te spreken. Maja maakte aantekeningen.

‘Dat betekent vermoedelijk dat de dader in de directe omgeving woont en dat hij dat speldje is verloren,’ concludeerde ze na zijn uitleg.

‘Dat is mogelijk, maar het is vrij onwaarschijnlijk. Ik geloof eerder dat degene die Karin heeft ontvoerd of gedood de situatie gebruikt en het speldje daar met opzet heeft neergelegd om een vals spoor te creëren. Misschien gaat het niet om dezelfde dader als bij Alexia. We weten het niet. Wat we wel weten is dat het DNA van Karin op die haarspeld zit en dat dat speldje de afgelopen jaren niet op die plek heeft gelegen. Daar moet nog nader onderzoek naar worden gedaan. Op het moment worden alle sporen die we op de haarspeld hebben aangetroffen geanalyseerd.’

Maja knikte weer. Ze wist dat microscopisch kleine deeltjes soms meer aan het licht konden brengen. Herkomst, verkoopperiode en toestand van het voorwerp konden veelzeggend zijn en daaruit konden dan weer conclusies worden getrokken over de omstandigheden waaronder het was bewaard, en met een beetje geluk ook over het soort locatie. Het was pietepeuterig werk en ze benijdde de mensen van het forensisch team niet.

‘Mail me alsjeblieft de foto’s, de schetsen, alles wat als beeldmateriaal kan worden ingezet. Ik rij nu terug en als je nog iets te binnen schiet…’ Ze maakte de zin niet af.

‘Natuurlijk bel ik je dan meteen. Hoe laat moet ik met Boshardt in de studio zijn?’

‘Uiterlijk om zeven uur graag. We moeten hem nog briefen, hij moet naar de make-up, dat duurt ongeveer een uur, en om acht uur gaan we in de lucht. Ik moet nu echt gaan,’ zei ze en ze trok haar jack aan. Bert vergezelde haar naar de uitgang en ze keek op haar horloge. Het was al halfeen – nog zevenenhalf uur tot de uitzending en ze had nog niets voorbereid.

* * *

Na Maja’s telefoontje besloot Tina domweg alles te laten liggen en naar haar zus toe te rijden. Babette zou zeker thuis zijn. Ze belde Peter op zijn werk, legde in het kort uit hoe het zat en vroeg hem naar huis te komen. Ze was opgewonden, hoopte dat er eindelijk een concrete aanwijzing zou komen en dat Alexia gevonden werd. Tina was voorbereid. Ze was blij dat ze Maja gisteravond alles had verteld en het kon haar geen moer schelen wat haar baas daarvan zou vinden. Maja kreeg nu eenmaal sneller dingen gedaan dan de recherche. Het hele gedoe met verzoeken om ambtelijke bijstand kon ze omzeilen en ze onderzocht het liefst alles zelf.