Willibrord

Verlegen vlegel

FONS DE POEL

COLOFON

ISBN - 9789085679646

NUR - 672

Uitgeverij: FC Klap

Auteur: Fons de Poel

Eindredactie: Erik Klap

Omslagfoto: William Rutten

Fotokatern: Familie-archief Frequin, Edwin Smulders, William Rutten, Jennifer Kunes, Fons de Poel, Dino Music.

De uitgever heeft uiterste zorgvuldigheid betracht om alle rechthebbenden van het fotokatern te benaderen of duidelijk de bron te vermelden. Mocht u onverhoopt menen rechten te bezitten, dan kunt u zich wenden tot de uitgever.

Met dank aan: René van der Gijp, Titus Frequin, Richard Schoonhoven, Mieke Lamers, Frénk van der Linden, Louis Frequin, Barbara Frequin, William Rutten, Catherine Keyl, Sven Kockelmann, Wanda Niekerk, Rebecca Frequin, Aad Ouborg, Bert van der Veer, Jan Maarten Frequin, Edwin Smulders, Fons van Westerloo, Mariska van Kolck, Jeroen Jorna, John van den Heuvel, Frits Huffnagel, Martin Kuijpers, Natascha Warmer, Barrie Stevens, Olcay Gulsen, Angela de Jong, Merel van Roermund, Gesina Frequin.

Dit e-book werd gemaakt op basis van de 1e druk,
februari 2022, ISBN - 9789085679547

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

VOOR AVIV, MAZARINE EN FONS JR

Inhoud

Proloog

In het tachtigste jaar: Engelen met grote borsten

Een televisieleven: Het verschijnsel

In het tachtigste jaar: Zou Frequin nog leven?

Een televisieleven: Ga terug

Door andere ogen: René van der Gijp

In het tachtigste jaar: Verboden gebieden

Door andere ogen: Titus Frequin

In het tachtigste jaar: Op audiëntie

Een televisieleven: Wie is die vlerk?

Door andere ogen: Richard Schoonhoven

In het tachtigste jaar: De thuiswedstrijd

Een televisieleven: Was getekend A. Hitler

In het tachtigste jaar: Adieu Aad

Door andere ogen: Mieke Lamers

In het tachtigste jaar: Korte nachten

Een televisieleven: Misdaad loont niet

In het tachtigste jaar: Het vechthuwelijk

Door andere ogen: Frénk van der Linden

Een televisieleven: Papst in Holland

In het tachtigste jaar: Leren vloeken

Een televisieleven: Onze Dries

Door andere ogen: Louis Frequin

Een televisieleven: Bloemen en jenever

Door andere ogen: Barbara Frequin

Een televisieleven: Spion in Praag

Door andere ogen: William Rutten

Een televisieleven: Vriendelijk vuur

Door andere ogen: Catherine Keyl

In het tachtigste jaar: De hakken van Christianne

Een televisieleven: Een koninklijke makker

Door andere ogen: Sven Kockelmann

In het tachtigste jaar: Bij Veronica

Door andere ogen: Wanda Niekerk

Een televisieleven: Kroegmaat Heineken

In het tachtigste jaar: Het veld van eer

Door andere ogen: Rebecca Frequin

In het tachtigste jaar: Op het tuinpad

Door andere ogen: Aad Ouborg

In het tachtigste jaar: Land achter Gods rug

In het tachtigste jaar: Jasje dasje

In het tachtigste jaar: De reünie

Een televisieleven: Blikseminslag

Een televisieleven: Salto mortale

In het tachtigste jaar: Motor in het hoofd

Door andere ogen: Bert van der Veer

Een televisieleven: Voor de bijl

Door andere ogen: Jan Maarten Frequin

Een televisieleven: De noodlanding

Door andere ogen: Edwin Smulders

In het tachtigste jaar: Op vrije voeten

Door andere ogen: Fons van Westerloo

Een televisieleven: De vergulde pisbak

Door andere ogen: Mariska van Kolck

Een televisieleven: Een koe voor Bonnie

Een televisieleven: De stuntman

Door andere ogen: Jeroen Jorna

Een televisieleven: Bij de CeeDee

Een televisieleven: Herman en Willeke

Door andere ogen: John van den Heuvel

In het tachtigste jaar: Geen dag alleen

Door andere ogen: Frits Huffnagel

Een televisieleven: Ferdi Elsas

Door andere ogen: Martin Kuijpers

In het tachtigste jaar: Topuitzending

Door andere ogen: Natascha Warmer

In het tachtigste jaar: Duizenden Omayra’s

Door andere ogen: Barrie Stevens

Een televisieleven: Goodmorning Vietnam

Door andere ogen: Olcay Gulsen

In het tachtigste jaar: Protective clowning

Fotokatern

Door andere ogen: Angela de Jong

Een televisieleven: De eindmontage

In het tachtigste jaar: In de gloria

In het tachtigste jaar: De rollen omgedraaid

Door andere ogen: Merel van Roermund

In het tachtigste jaar: Aan de Hemelpoort

Proloog

Dit boek gaat over Willibrord.

Zijn voornaam alleen al zet bij miljoenen mensen het geheugen in werking. Spreekwoordelijke tv-verschijning.

Al een halve eeuw een begrip. Je mag hem. Of helemaal niet. Kennelijk is er geen tussenweg.

Er is veel buitenkant aan Willibrord Frequin.

Daarachter liggen zeeën van gevoeligheid.

Dat is wat ik heb gezien én gevoeld in het jaar dat hij tachtig werd. Ik zag hem verslechteren.

De nationale tv-vlegel werd een breekbare man.

In dat verhaal wil ik u meenemen. Ik doe dat langs drie lijnen, die in dit boek door elkaar heen lopen.

Onder het kopje In het tachtigste jaar, beschrijf ik onze ontmoetingen. Confronterend, hilarisch en bovenal ontroerend. In Een televisieleven voer ik u langs zijn onwaarschijnlijke oeuvre. Het is een feest van herkenning, meer dan een halve eeuw tv-geschiedenis.

In Door andere ogen is het woord aan mensen die hem kennen en beoordelen, zowel intimi als professionele duiders.

Die drie verhaallijnen meanderen door dit boek.

Monument voor een monumentale collega.

Willibrord, de verlegen vlegel, onvermijdelijk op weg naar de hemelpoort. Daar zal hij God keihard interviewen.

Fons de Poel

IN HET TACHTIGSTE JAAR

Engelen met grote borsten

Hij komt net onder de douche vandaan. Zijn benen hebben hem moeizaam naar de huiskamer gebracht. Met natte haren, strak achterovergekamd, is hij nu de bejaarde Jack Nicholson. In colbert met pochetje zet hij zich traag in een stoel. Hij heeft pochetjes in alle kleuren en dessins.

Hij kucht.

Willibrord kucht altijd.

Niet vanwege ouderdom of kortademigheid. Al zo lang ik hem ken, heeft het droge hoestje een brugfunctie tussen zijn zinnen. Hij vraagt me om voor hem een ijskoud jenevertje in te schenken.

“Dus jij wil een boek over mij schrijven?”

Kuchje.

“Denk je dat dit nog verkoopt, dan?”

Ooit was hij Jean-Paul Belmondo. Donkere krullen en een nieuwsneus. Zo leerde ik hem kennen, toen ik in het najaar van 1982 als jongste bediende toegang kreeg tot wat het elitekorps van Brandpunt heette te zijn. Hij was aangesteld als mijn mentor, deze zeldzaam onrustige tv-maker, gedreven door peilloze ambitie; meester van de overvalreportage.

Zijn vlerkerigheid en maximalisme compenseerden wat mij betreft royaal zijn luid bekritiseerde tekortkomingen.

Hij was een ontregelende verslaggever, roerganger van een genre zelfs. Het zaad dat ons het tv-schoffie Rutger Castricum bracht, hield zich nog schuil in de kinderklootjes van diens vader, toen Willibrord Frequin allang met jachtinstinct en effectbejag geschiedenis schreef als ‘de brutaalste verslaggever van Nederland.’

Geliefd.

Verguisd.

Prooi van sarcasme.

Weggejaagd.

Opgestaan.

Kat met negen levens.

Hij is op weg naar de tachtig nu.

Kuchje.

“Denk je dat er iets is na de dood?”

Als ik het waag te betwijfelen, doen zijn pretogen even niet mee. Opgegroeid met de belofte van de hemel, is het alsof de eeuwige jongen ontdekt dat er geen engelen zullen zijn. Engelen met grote borsten, hoor ik hem nog zeggen.

“Dus je denkt dat er straks niets meer is?”

Misschien een boek, Willibrord?

EEN TELEVISIELEVEN

Het verschijnsel

Er zijn duizend en één manieren om naar Willibrord Frequin te kijken. Aan oordelen geen gebrek. IJdeltuit. Gevoelsmens. Icoon. Kwajongen. Brompot. Relschopper. Sensatiezoeker. Lefgozer. Robin Hood. Volkstribuun. Wandelend imago.

Bescheidenheid is zo ongeveer het enige waarvan hij nooit is beschuldigd.

Aad van den Heuvel, nestor van iedereen die ooit tv-journalistiek heeft bedreven, heeft het eens kernachtig verwoord: “Frequin is een kanon, maar je moet het wel goed richten.”

Zo is het maar net.

Ik durf de stelling aan dat de Nederlandse televisiegeschiedenis geen markanter figuur heeft voortgebracht dan Willibrord Frequin.

Er waren aanzienlijk betere journalisten, interviewers, regisseurs en programmamakers. Maar geen van allen zou willen, kunnen of durven wedijveren met het jachtinstinct, de roekeloosheid en de intuïtieve hartstocht waarmee deze workaholic door het tv-landschap jakkerde, achtereenvolgens als internationaal verslaggever, trammelant-reporter en populistische plaaggeest. Het leidde tot een oeuvre dat alleen een stomdronken scenarist had kunnen verzinnen.

Hij is een verschijnsel.

Zelfs voor mij. Terwijl ik hem al zo lang ken.

En om hem geef.

Al jaren is Frequin aanmerkelijk geliefder in het circuit van roddelbladen dan bij de tv-recensenten die zich jaarlijks rond de Nipkowschijf verzamelen. Van dat beeld is ie voornamelijk zelf de architect. De man voor wie – na zijn val bij KRO’s Brandpunt – zomaar de nooduitgang lonkte van de commerciële zenders. Daar mocht zijn nieuwsneus uitgroeien tot een karikaturale kokkerd: Frequin namens het gewone volk op jacht naar spektakel en misstand. Tot de dag van vandaag is menig akkefietje in zijn leven nog voer voor ‘de bladen.’

Hij heeft het zijn critici gemakkelijk gemaakt om hem weg te zetten als een rariteit. De meest omstreden tv-maker van het land. Van erkende journalistieke glorie afgedaald naar het goedkope repertoire van jachtinstinct en populistische scoringsdrift, zo was de communis opinio in het afwijzingsfront. Maar fascinerend feit is wel dat hij tegelijkertijd, zelfs voor zijn grootste criticasters, zoiets bleef als een ‘guilty pleasure’: Willibrord die met een bijl achterna wordt gezeten. Willibrord die een seksueel delinquent tot aan de voordeur opjaagt. Willibrord die in Brussel een onbekende mevrouw Zorreguieta achtervolgt, in zijn handen een ‘boeketje’ met de afmetingen van het bloemencorso. Maar ook: Willibrord die bij maatschappelijke misstanden als een Robin Hood burgemeesters, bureaucraten, beleidsmakers en andere bestuurders achter de vodden zit.

Het was de uitvergroting van stijl die hij zich ook al in de jaren van Brandpunt eigen had gemaakt. In die doorgaans journalistiek afgewogen rubriek zag je zomaar een nieuwsjager opduiken die een burgervader door de garderobes van zijn gemeentehuis joeg; de betrokken functionaris was in stomdronken agressie gesignaleerd bij het lokale bordeel. Frequin: “Maar het was wel gezellig gisteravond?”

Het verduisterde natuurlijk het zicht op zijn grote reportagewerk. Je zou het bijna vergeten. Frequin filmde hongersnoden en aardbevingen, draaide met gevaar voor eigen leven de bombardementen in Biafra, trok met prins Claus door de Derde Wereld, bewoog zich als één van eersten in het kielzog van de Dwaze Moeders van Argentinië, zette de achtervolging in op pausen, presidenten en premiers. Willibrord draaide illegaal in landen van het communistische Oostblok, werd er achtervolgd en gearresteerd door geheime diensten, drong door tot de martelkamers van Idi Amin, ontsnapte aan een lynchpartij in Calcutta, stapte na de Lockheed-onthullingen als enige journalist brutaal af op prins Bernhard en raakte zelf in diskrediet door de zogenaamde ‘hoofden-affaire.’

Je kunt beroerdere leermeesters treffen.

Maar wie is hij?

Wat heeft hem zo aangezet?

Hoe wordt iemand in hemelsnaam die Willibrord Frequin?

In de herfst van zijn leven doe ik een poging om hem beter te begrijpen.

IN HET TACHTIGSTE JAAR

Zou Frequin nog leven?

Jutka is dood.

Onze hartsvriendin.

Weduwe van Lajos Kalános, de legendarische Hongaarse cameraman met wie wij allebei het wereldnieuws achterna reisden. Zij was nog maar 67, onze beeldschone, hartverwarmende Jutka, baken van vertrouwen bij alle hoogtepunten en gemiste afslagen in onze extreme levens.

We zijn er kapot van.

Willibrord heeft haar crematie niet bijgewoond, net zoals hij een paar jaar eerder het afscheid van Lajos – met wie wij eenzelfde onvoorwaardelijk pact hadden gevormd – aan zich voorbij heeft laten gaan. Willibrord gaat nooit naar begrafenissen.

Met Gesina, zijn vrouw, ben ik naar Jutka’s afscheid gegaan; mijn talent om te huilen is doorgaans nogal beperkt, maar nu hadden de dijken het begeven.

Willibrord heeft zich thuis, in stil verdriet, als een kluizenaar opgesloten.

De woorden komen bijna onverstaanbaar langs:

“Het heeft me meer geraakt dan wat ook. Zij was zo dichtbij.”

Het maakt eenzamer?

“Ja, dat is het precies.”

Hoe denk je dat wij ooit afscheid van jou moeten nemen?

“Ik ben er nog niet uit.”

Oh?

“Misschien laat ik het aan niemand weten. Dat ik gewoon in stilte vertrek. En dat na een paar maanden allerlei mensen zeggen: ‘Ik hoor niks meer van die Frequin. Zou ie nog leven’?”

De laatste jaren hebben hem van zijn onvoorstelbare actieradius beroofd. Er zijn veel kwalen door zijn lijf getrokken. Hij benoemt ze in verkleinwoordjes, zoals zijn vriend René van der Gijp dat ook pleegt te doen:

“Operatietje aan het hart.

Pacemakertje.

Tumortje in het been.”

Een gezondheidsfreak is Frequin nooit geweest.

Jenever, Irish Coffee, whisky en pils stromen al decennialang vrolijk door de bloedbanen. Aan tafel worden groente en fruit kordaat terzijde geschoven.

Elk kwartaal organiseert Willibrord thuis een afscheidsetentje voor vrouw en kinderen. Ook Rietje, zijn ex-vrouw en eerste liefde, schuift regelmatig aan. Het is een wonderlijke traditie die hij nu al jaren in stand houdt. Zwaarmoedige onderonsjes worden gemeden. In de wachtkamer van de dood moet het liefdevol en gezellig zijn.

De enige lichamelijke plicht die hij zich oplegt is wandelen. Bijna elke dag een paar kilometer, zelfs nu het lijf zo tegenstribbelt. Het is bewijsdrang op de rand van masochisme. In totale zelfoverschatting maakt hij op het laatste stuk altijd meer vaart dan goed voor hem is.

Lopend tegen de deadline eindigt hij dan doorweekt en trillend van uitputting horizontaal op de huiselijke driezits. “Ik kan me niet inhouden.”

Er ligt een man die zich niet kan verzoenen met het gekwakkel van de ouderdom. En die als de dood is voor de vergetelheid.

Beginnende gezondheidsproblemen ten spijt liep Willibrord in 2016 zelfs nog de Vierdaagse van Nijmegen.

Met pochetje en op instappers, notabene.

Ik deed er – in bewondering voor zijn doorzettingsvermogen – verslag van in Het Gevoel van de Vierdaagse, een vrolijk programma dat ik een eeuwigheid geleden begon om even uit het soortelijk gewicht van actualiteiten te worden bevrijd.

Het was een helse tocht met een hemelse bekroning.

Die bestond, behalve uit de zo begeerde Vierdaagse-medaille, toch vooral uit de roes van herkenning die op hem was neergedaald. “Willibrord, Willibrord,” scandeerde de massa.

Vergis je niet in de populariteit van Frequin.

“Terwijl ik toch al lang niet meer op televisie ben.”

Ik betwijfel of de eeuwigheid hem ooit met stille trom zal verwelkomen.

EEN TELEVISIELEVEN

Ga terug

Hij was dus mijn mentor.

Begin jaren tachtig besluit het ministerie van Verkeer en Waterstaat om spookrijders op de afslagen voortaan te waarschuwen met het bordje ‘Ga terug.’ Een onderwerp van geringe verbeeldingskracht dat moet uitgroeien tot mijn eerste Brandpunt-reportage.

Ik heb de mazzel dat redactiechef Ad Langebent voor Willibrord heeft gekozen om mij als coach in te werken. En hij heeft een ideetje.

Om het onderwerp ‘kloten’ te geven, wil Frequin op een nog ongebruikt weg gedeelte van de A27-in-aanleg ensceneren hoe gevaarlijk het nou eigenlijk is, dat spookrijden. “Morgenvroeg. Negen uur.”

Het is een productie op z’n Frequins. Dat wil zeggen: in het hoofd van de regisseur heeft zich een scène vastgezet van Ben Hur-achtige allure; Romeinse wagenrenners die elkaar rakelings en messcherp passeren. Maar dan met auto’s op de A27.

Zijn aanpak blijft mij in al die jaren verwonderen. Willibrord is er de man niet naar om het allemaal haarfijn uit te leggen. Zijn ware kunstwerk bestaat uit korte commando’s waarmee een vrijwel complete redactie wordt gemobiliseerd.

De vrouwelijke bureaumedewerkers zijn gemiddeld dol op hem en – of ze het nou begrijpen of niet – de meer schichtige redacteuren worden, met stemverheffing of aai over de bol, in zijn hogedrukpan meegetrokken: “Bellen, bellen, bellen!”

Een spookrijdend autoritje op de A27; het wordt allemaal opgediend met een urgentie die doet vermoeden dat morgenochtend de Amerikaanse president een bliksembezoek zal brengen aan het stukje asfalt.

In een race tegen de klok worden Rijkswaterstaat en politie ingeschakeld om het tracé te beveiligen. Binnen alle afdelingen van de KRO worden automobilisten opgetrommeld om in de ochtendstond klaar te staan en daar in colonne op te trekken, tegemoet gereden door de spookrijdende verslaggever en zijn cameraman. Het gekke is: van directiesecretariaat tot postkamer, geen mens ervaart het als een idioot voorstel. En dus staan ze in drommen klaar die ochtend; het wordt een waagstuk.

Als regisseur van het spektakel staat Frequin in een belendende politie-Porsche te schreeuwen en te zwaaien; het moet allemaal sneller, duizelingwekkender, nog eens. En nog eens. Zeker veertig personeelsleden van de katholieke omroep slaan een kruisje en drukken steeds dieper op de gaspedalen, links en rechts gepasseerd door de spookrijders van het team verslaggevers.

Geen mens waagt het om te weigeren.

Voor het eerst zie ik hoe goed hij is, de man die zelfs als studioregisseur op tafels klom om de shot-wissels in oordopjes te commanderen. Wat hij hier in riskant massatheater voor elkaar bokst, wordt mij pas later gewaar in de montagekamer. Nooit werd een spookrijder zo adembenemend gesignaleerd. Maar hier, op de start- en landingsbaan van de A27, mitrailleren zijn aanwijzingen als geheimtaal aan mij voorbij.

“Inzoemen!”

“Point of view.”

“Mee pennen.”

“Iets totaler, nu.”

“Doordraaien.”

Bang dat ie uit de auto zal kieperen, omarm ik cameraman Ruud Denslagen, van wie de blik niet verder kan reiken dan die van zijn zwart-wit zoemertje. Ruud heeft een bijna erotische verhouding met het apparaat, lijf en leden worden door de instructies opgejaagd, het zweet breekt hem uit. Hij geniet. Frequin geniet. Ik niet.

Ik moet alleen maar denken aan het interview dat ik straks moet maken met de spookrijder-deskundige van de rijkspolitie. Het wordt mijn eerste vraaggesprek.

Het gaat om de inhoud, toch?

Na alle dollemansritten sluit Frequin zich op in zijn auto.

Buiten, op enige afstand, maak ik mijn debuut als televisie-ondervrager. Ik spreek een man met een pet op, prototype geüniformeerd woordvoerderschap.

Hij is blij dat ik die vraag stel.

Wil nog eens het één en ander benadrukken.

Het woord ‘nogmaals’ valt veel en het duurt zeker een half uur.

Willibrord heeft er niets van gehoord of gezien.

Als ik eindelijk bij hem terugkeer, gromt ie: “Dit was geen interview, vriend. Dit was een gesprek!”

René van der Gijp zei ooit over zijn vriend Willibrord: “Je kunt van alles van hem vinden, maar als het over televisie gaat, heeft hij altijd gelijk.”

Zonder de adviezen van Frequin zou hij nooit een tv-persoonlijkheid zijn geworden. Zegt Gijpie.

DOOR ANDERE OGEN

René van der Gijp,

tv-vriend:

“Hij leerde mij het verschil tussen ‘op tv komen’ en ‘tv maken’”

Ik zat nog maar een paar maanden bij VI toen hij mij belde.

Hij vroeg: ‘Hoe vind je het zelf gaan?’

Ik had mij daar geen moment druk over gemaakt.

We werden indertijd nog amper betaald en ik deed gewoon mijn dingetje. Willibrord nodigde mij uit om eens te gaan eten. Hij zegt: ‘Als jij zo doorgaat ben je over drie maanden klaar met dat programma. Je zit erbij alsof het je allemaal geen reet kan schelen.’

Het werd echt een lesje. Hij leerde mij het verschil tussen ‘op tv komen’ en ‘tv maken’.

Als je dat laatste wil bereiken dan moet jij je best doen. Het verschil maken. Niet volstaan met opmerkingen als: ‘Ajax speelde niet overtuigend’ of dat soort lulkoek.

Het heeft mij enorm geholpen. Een ommekeer gebracht zelfs. Ik ben mij echt serieus gaan voorbereiden op het programma. Bijzondere fragmenten uit de actualiteit van het voetbal opsnorren, luisteren naar andere analisten. En dan proberen met iets nieuws te komen, afwijken van wat de kijker allemaal al heeft gehoord en gezien.

Willibrord zei ook: ‘Het maakt niet uit wat ze nu betalen, je wordt pas van waarde als je iets hebt neergezet.’

Hij ziet dat goed. Hij heeft als televisiemaker natuurlijk ook dingen gedaan die gedurfd waren. Willibrord heeft enorm gepresteerd, vind ik.

Hij heeft naam gemaakt omdat hij tv als een vak ziet. Je ziet maar weinig mensen op televisie die echt iets kunnen. Hij is niet zomaar een BN’er geworden die bij Ranking the Stars aanschuift. Dat mannetje neemt enorm veel bagage mee. Hij balanceerde op het randje. Dat doen wij ook bij VI.

Ik keek altijd naar zijn uitzendingen van De Week van Willibrord. Je wist nooit wat er zou gebeuren. Dat hebben wij natuurlijk ook bij Veronica Inside.

Mensen kijken, want je weet maar nooit.

Bij een programma als Op1 gebeurt dat een paar keer per jaar.

Bij ons vijf keer per maand.

Ik had hem leren kennen als coach van het artiestenelftal.

We maakten reisjes naar Monaco en Portugal. Enorm gezellig.

Of hij een goede coach was?

Het lukte hem in ieder geval om elf mensen op te stellen. Dat is al heel wat.

Sinds die dagen zijn wij altijd in contact gebleven.

Hij blijft ook altijd appen.

Willibrord is ongelooflijk attent. Berichten met van die tekentjes; roosjes, zonnetjes, uitroeptekentjes. Je wordt er gewoon blij van. Hij blijft ook reageren op Veronica Inside. Willibrord blijft kritisch. Je moet meer je rol pakken, of zoiets.

Maar ja, als Johan lekker bezig is, ga ik mij niet opdringen.

“Laat gaan joh.”

Soms zeg ik tegen Wilfred, als hij een onderwerp aansnijdt:

“Laat mij maar beginnen.”

Dan is Willibrord ook tevreden.

Hij is heel erg broos geworden.

Maar onderschat hem niet, hij is een taaie.

Een paar jaar geleden bezocht ik hem in het ziekenhuis.

Hij lag erbij als een vogeltje.

Ik zei tegen mijn vrouw: “Het gaat wel heel hard achteruit.”

Een paar maanden later belt Willibrord ineens weer: “Zullen we wat gaan eten?”

Ik hoop dat dit nog lang zo mag zijn.”

IN HET TACHTIGSTE JAAR

Verboden gebieden

Telefoontje op zijn Frequins, dus zonder bijzinnen of overbodigheden.

Korte mededeling: “Hij zit er toch niet echt op te wachten. Op zo’n boek.”

Met het klimmen der jaren is zijn stem trager geworden. “Ik moet er heel goed over nadenken, ja.” Altijd ‘ja’ aan het eind van de zin.

Van Jochem Myer tot Paul Groot, zij die hem persifleerden zaten er net naast, door iets te staccato te snauwen of te bulderen. Sinds zijn eerste dagen als verslaggever was Frequin juist niet een verbale schreeuwlelijk, maar was het eerder omgekeerd: zinnen, kuchjes, zuchtjes en vragen meanderden als slepende bergstroompjes door de reportages.

De antwoorden van de geïnterviewde werden steevast begeleid door bromgeluiden waarmee hij – zelfs al was hij buiten beeld – een eigen audiolandschap creëerde, zodat er geen misverstand over zou kunnen ontstaan: dit was een originele Frequin. En in die slepende toonsoort hangt hij nu aan de lijn. Hij ziet het even niet zitten met dat boek.

In een gesprek bij hem thuis hadden Willibrord en zijn Gesina al eerder aangegeven dat – mocht er ooit al iets verschijnen – het een lekker boek zou moeten worden, rijk geïllustreerd met foto’s uit zijn carrière, met erkenning voor zijn verdiensten voor de mensheid in het algemeen en het gewone volk in het bijzonder, want daar ligt zijn fanbase.

Een belronde langs zoon en dochters had hem daarin nog eens gesterkt: al zijn hij en ik al decennia bevriend, dat verstrekt nog geen carte blanche voor mijn schrijverijen.

Daarom belt ie nog even.

“Ik weet nog niet of ik het wil, ja…”

Ik vermoed waar het vandaan komt. Er zijn verboden gebieden in zijn levensverhaal. En dan gaat het niet over huwelijksperikelen, hitsige buien of ander kattenkwaad dat eigen is aan het land van de Gooise matrassen. Het is veel pijnlijker en intiemer. Zo heeft Willibrord nooit meer willen praten over de zogenaamde ‘hoofden-affaire’ die eind jaren tachtig een einde maakte aan zijn Brandpunt-carrière, een reportage die hem – opening Journaal – nationaal naar de beklaagdenbank had gedegradeerd.

En die hem van alles had beroofd dat hem lief was.

Maar tegelijkertijd werden wel wagenwijd deuren geopend naar een spectaculair vervolg bij de commerciële zenders: Willibrord als grootinquisiteur van onrecht en klein leed in de samenleving, programma-genres die een heel nieuw publieksbereik garandeerden: het gewone volk.

“Mensen naar mijn hart.”

Hij meent het, er is geen woord van gelogen.

In een enkel voorgesprek had ik nog iets opgeworpen, dat naar mijn gevoel zijn terughoudendheid verklaart. Met omtrekkende bewegingen waren mij wat vragen ontsnapt over zijn jeugd. Hoe het was om de oudste zoon van Louis te zijn?

Het heeft een zenuw geraakt, vrees ik.

Want Willibrord is, om het extreem te duiden, namelijk de zoon van God.

Nee, laat ik het nuanceren: de zoon van een Nijmeegse halfgod. Of, toch ietsje kleiner dan maar: het oudste kind van de hoofdredacteur van dagblad De Gelderlander. Met burgemeester en politiecommissaris maakte Louis Frequin deel uit van de heilige drie-eenheid die in m’n jeugd Nijmegen, onze thuisstad, regeerde.

Pa Frequin.

Boegbeeld, kranten-paus, roerganger van de katholieke emancipatie, intellectueel met volkse inborst, die humor uit de moppentrommel combineerde met journalistieke vergezichten. Mannetjesputter opgeklommen in de jaren in de jaren van de verzuiling. Het provinciale sufferdje met amper 30.000 abonnees vormde pa Frequin om tot kwaliteitskrant met een dagelijks bereik van 140.000 lezers.

Ik wist dat de jonge Willibrord, zijn eerstgeborene, in zijn kinderjaren een periode had doorgebracht in een kostschool, met zo ongeveer uitzicht op het ouderlijk huis. Als een lastig kind opzij geschoven? Het moeten eenzame nachten zijn geweest, in slaapzalen vol chambrettes; ter bescherming van nog enige privacy de bedjes van elkaar gescheiden door gordijnen of houten wanden.

In amateur-psychologische buien meende ik in Willibrords onmetelijke scoringsdrift altijd de schaduw van zijn vader te herkennen. De vader over wie hij met grote liefde sprak en naar wie hij zijn oudste zoon heeft genoemd. Maar het was waarschijnlijk niet eenvoudig om het kind van een monument te zijn.

Zoiets had ik al eens voorzichtig ter sprake gebracht.

En dat bevalt hem niet zo.

“Ik wil het over dat soort dingen helemaal niet hebben, ja.”

Ik doe er wekenlang het zwijgen toe.

Een boek zit er waarschijnlijk niet in.

DOOR ANDERE OGEN

Titus Frequin,

broer:

“Hij haalde voor iedereen de kastanjes uit het vuur”

Het is altijd een onverwacht feestje met Willibrord.

Ik ben huisarts in Alkmaar.

Lopen we daar op straat wat vrouwen tegemoet, dan klampt hij ze aan met: “Dames, mag ik jullie voorstellen aan de beste gynaecoloog van de stad.”

Hij maakt er graag een hele voorstelling van.

Ik was nummer vier thuis. Willibrord ging altijd netjes gekleed. Wij kregen de afdankertjes.

Hij was dus onze grote broer.

Willibrord waakte ook echt over ons.

Als wij, de kleintjes, naar school liepen en rotjochies ons in één van de slechtere buurten van Nijmegen op de huid zaten, dan kwam Willibrord eraan. Je kon altijd op hem rekenen.

We hadden een keer vuurtje gestookt onder de lakens.

Kregen we van moeder een pak slaag met de mattenklopper. Wij wisten dat dit zou gebeuren en stopten dus kranten in onze broek.

Ik zie Willibrord nog woest worden.

“Durf je wel bij die kleintjes. Dat zou je bij mij eens moeten flikken!”

Willibrord was baldadig.

Hij heeft al jong geleerd dat hij daarmee scoorde. Met een paar vrienden vormde hij een soort boevenbende. Jongens van keurige komaf, op zoek naar avontuur.

Kattenkwaad.

Ooit hebben zij bij één van zijn vriendjes thuis in de kelder met oude geweren lopen schieten. Dat gaf een enorme heisa. Mijn vader was goed bevriend met de hoofdcommissaris van politie in Nijmegen. Hij werd dan bij ons thuis geraadpleegd over wat ze in hemelsnaam aan moesten met Willibrord en zijn makkers.

Hij heeft altijd moeite gehad met gezag. Op school was dat een ramp. Van gymnasium via de HBS naar de Mulo. Hij was, denk ik, een jongen die het niet kon vinden. Willibrord had geen zitvlees. Dat sprak ook uit zijn non-verbale communicatie. Hij was ongeduldig, maar ook heel sociaal. Opkomen voor anderen. Hij haalde voor iedereen de kastanjes uit het vuur.

Toen ik op het Canisius College kwam, vroeg één van die paters: “Ben jij net zo’n licht als je broer?”

Ik dacht dat dat een compliment was.

Een licht!

Klonk mooi, maar het was natuurlijk een botte opmerking.

Als Willibrord thuis was, was er altijd opwinding.

Positief en negatief.

Hij was ook enorm onhandig. Anders dan ik. Stond hij vloekend de banden van zijn fiets te plakken, nam ik het van hem over. Stond hij te schreeuwen: “Jij weet het altijd beter.”

Om daarna die fiets omver te smijten.

Het heeft mij niet verbaasd dat hij later die carrière heeft gemaakt. Zijn baldadigheid is zijn grote kwaliteit geworden. En hij is erg grappig. Dat heeft hij van mijn vader. Die had altijd het hoogste woord. Maar pa was er vaak niet. Altijd bezig.

Mijn moeder runde het zaakje.

Samen met de dienstmeisjes. Ja, wij hadden dienstmeisjes.

Hele lieve dienstmeisjes.

Ze waren dol op Willibrord.

IN HET TACHTIGSTE JAAR

Op audiëntie

Cafe Moeke Spijkstra in Blaricum geniet spreekwoordelijke bekendheid vanwege de combinatie van prima gastronomie, ouderwets warmbloedig interieur, snelle bediening, Goois gekakel, doordeweekse zuiplappen, tv-volk, corporate types in vrijetijds tenue, en bovenal de mythe van de donderdagavond. Spreekwoordelijke hunkerbunker-avond waar vrouwelijke eenzaamheid wordt opgeheven in de jacht op maatschap voor een nacht. En andersom natuurlijk.

Je mag er ook gewoon een biertje drinken.

‘Moeke’ is de huiskamer van Willibrord Frequin.

Hij heeft er een eigen tafeltje, een ereloge die in voorbije eeuwen toch vooral keizers en koningen werd gegund. Je komt er niet zomaar tussen. Wie per ongeluk aanschuift, wacht een audiëntie op z’n Frequins.

“Heb ik je uitgenodigd of zo?”

Hoezo?

“Heb je toestemming om hier te gaan zitten?”

Moet dat?

“Oh, dat weet je niet?”

Nee.

“Mag ik zelf bepalen naast wie ik wil zitten?”

Het is zijn tweede natuur geworden. Om onbekenden met botte tactiek van ondervraging te overrompelen. Tot het vaste instrumentarium behoren ook impertinente tussendoortjes. “Maar je hebt nog wel seks?”

Als je hem niet kent, is het onuitstaanbaar.

Als je hem beter kent ook.

Maar als je hem goed kent, valt het allemaal erg mee en blijkt het vooral een spelopvatting. De weigering om gewoon te zijn, de drang om uit te dagen, verpakt in zekere ironie. Misschien is zelfpersiflage beter uitgedrukt.

Wie hem tegenspreekt — en tegelijk een beetje meedeint met de prikkelbaarheid van de conversatie — heeft een kostelijke avond.

Dan blijkt Willibrord een aardige vent: “Al vond ik je een uur geleden nog een enorme lul.” En wie voor het examen zakt, gaat tenminste met een verhaal naar huis.

Ze hebben die Frequin ontmoet en het zal ze nog een tijdje heugen.

Personeel en vaste clientèle van de stamkroeg kijken hier niet meer van op. Dat Willibrord gramstorig reageert als het biertje geen schuimkraag van drie vingers bevat.

“Hoe vaak moet ik dat zeggen?”

En dat hij geen groene fratsen wil op T-bonesteak of entrecote. “Hoe lang werk je nou hier?”

Het maatpak van dwingelandij zit hem als gegoten en wint aan hilarische kracht zodra autoriteiten tegemoet worden getreden. Het verschil tussen de kregelige verslaggever en de privé-opvoering lijkt geheel uit zicht geraakt. Dit lot sluipt om veel televisiepersoonlijkheden heen: altijd en overal te willen worden gezien zoals het grote publiek je meent te (her-)kennen. Misschien is het de prijs van de roem die hij graag betaalt en wordt Willibrord de tv-Frequin zodra hij de huiselijke voordeur achter zich laat.

Ik herinner mij een kostelijke avond begin jaren negentig. Mijn tovenaarsleerling Sven Kockelmann is nog een jochie als hij ons chauffeert naar een afspraak, ergens in Brabant.

Het is in de dagen dat Willibrord altijd haast heeft. Vanaf de achterbank zie ik hoe co-piloot Frequin de jonge Kockelmann opjaagt.

“Waar is je scherpte? Zo komen we d’r nooit!”

Op topsnelheid worden we ineens op de hielen gezeten door een politie-Porsche die ons met stopsignalen naar de flanken voert. We stappen gedrieën uit en hebben geen andere keus dan het initiatief aan Frequin te laten, in de hoop dat het aura van bekendheid ons een bekeuring zal besparen. Dialoog aan de rand van de snelweg:

“Zo, dus u bent politieman.”

Ja, ik weet ook wel wie u bent.

“Maar bent u ook een aardige agent?”

Dat hangt ervan af.

“Bent u eigenlijk wel gelukkig?”

Ik ben bang dat hij vervolgens zal vragen naar het seksleven de sheriff, maar Willibrord houdt zich in. “Dit is Sven Kockelmann, een hele jonge collega, hij ligt in een echtscheiding en voelt zich nogal opgejaagd.”

Dan moet ik hem toch bekeuren.

“Er brandt mij een vraag op de lippen.”

En dat is?

Frequin wijst naar mij. “Kent u hem ook?”

Hij komt mij ook wel bekend voor.

“Dus ik ben een stuk beroemder dan hij?”

Frequin is het toch?

“Bijna goed! Het is meneer Frequin.”

Als we op de bon worden geslingerd, maakt Willibrord nog wat kritische opmerkingen over het handschrift van de diender. “Maar u bent dus wel gelukkig?”

Ruwe bolster, blanke pit, maar wel in een uitvoering die alleen hij beheerst.

Laat ik het dopen als Frequinisme.

Ik ken hem veertig jaar en ik ben gestopt mij er nog over te verbazen.

Als ik bij hem op bezoek ben is de eerste mededeling: “Schenk zelf maar iets in, want ik heb geen zin om voor jou steeds heen en weer te lopen.”

Om daarna voortdurend mijn glas in het zicht te houden.

En op en neer te lopen.

Gentleman met gebruiksaanwijzing.

EEN TELEVISIELEVEN

Wie is die vlerk?

Lovende recensies waren van zeldzaamheidswaarde. Maar er zijn dagen geweest dat zelfs in de kranten van progressief Nederland onruststoker Willibrord Frequin zich in waardering mocht verheugen.

Dat was in 1976. De Lockheed Affaire. Weet je nog?

“Ja, Juliana riep vanuit de verte: wie is die vlerk?”

Je kreeg complimenten van De Volkskrant.

“Oh ja? Fijn!”

Als Bernhard von Lippe Biesterfeld op de hielen wordt gezeten door omkoopschandalen, duikt tijdens een chique receptie in het Hilton Hotel ineens Frequin op. Met draaiende camera heeft hij zich een weg gebaand langs een ontvangstcomité van deftige heren in jacquet. Ze schrikken zich rot en werpen hem in hete aardappels toe: “U heeft hier niets te zoeken, u bent hier helemaal niets, u bent hier helemaal niemand.”

Waarna hij zich – “Mijn naam is Frequin” – toch nog even netjes voorstelt, om in gestrekte draf op de prins-gemaal af te benen.

Complete paniek.

“Hoogheid, wat vindt u nou van al die beschuldigingen?”

Bernhard is zichtbaar verbouwereerd:

“Ben je belazerd, om zoiets te vragen.”

De hoogheid maakt zich haastig uit de voeten; een complete verzameling pandjesjassen en galajurken blijft in ontreddering achter.

Geile reportage toch, Willibrord?

“Ik deed gewoon mijn werk.”

Frequin deed nooit gewoon zijn werk.

Hij was een veroorzaker, een scène-jager, een tak van sport die in de collegiale televisiejournalistiek behalve fronsende wenkbrauwen en jaloezie ook dedain opriep.

Saai was het nooit.

Hij was de eerste op televisie die autoriteiten uit het pak trok. Na een bezoek van premier Lubbers aan Gorbatsjov in Moskou, had hij een op z’n minst originele openingsvraag: “En?” Stilte.

“Was de wodka lekker?”

Verbaasde blik.

Als in Duitsland Rudolf Hess – de man naast Hitler – is herbegraven, brengt Willibrord een bliksembezoek aan het kerkhof dat, naar verluidt, een bedevaartsoord voor Alte Kameraden zou zijn geworden.

Het is een stralende zomerdag; serene sfeer, gekwetter van vogeltjes, geschuifel van wat oude mannen die schaduw zoeken op bankjes onder het lover.

Rudolf slaapt zacht.

Nauwelijks drie minuten na Frequins arriveren, is de begraafplaats een pandemonium van oude nazi’s die een heenkomen zoeken, strijdbaar met de Sennheiser achtervolgd door iemand die hoorbaar niet van Duitschen bloede is: “Und al die getoteten dan?”

Het was nog lang onrustig op het Beierse kerkhofje.

DOOR ANDERE OGEN

Richard Schoonhoven,

oprichter/eindredacteur KRO’s Brandpunt:

“Manusje van alles”

“Willibrord is bij de KRO gekomen na een telefoontje van zijn vader. Hij vertelde mij dat hij een baantje voor zijn oudste zoon zocht, omdat hij niet wist wat hij met die jongen aan moest. Strekking: maakt niet uit wat ie moet doen. Vloeren dweilen, kasten schoonmaken, allemaal goed, die jongen moet gewoon aan de slag.

Zijn vader was de vermaarde hoofdredacteur van De Gelderlander en een autoriteit in katholieke kringen, dus ook bij ons. Louis Frequin had eind jaren vijftig al een eigen programma: Gastenboek. Dat was feitelijk de eerste talkshow op televisie.

Zo kwam Willibrord bij ons binnen.

En hij werd inderdaad het manusje van alles.

Filmrollen rondbrengen, koeriersdiensten, allerlei hand-en span-dingetjes.

Hij deed dat in enorme dienstbaarheid en daar maakte hij zich snel heel geliefd mee. Willibrord was ook opvallend bescheiden, bewoog zich als een schaduw, bijna onzichtbaar. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.

Brandpunt was ooit begonnen als familierubriek. Hier hebben we destijds het eerste journalistieke programma van Nederland van gemaakt. Ik had stage gelopen bij BBC, ITN en Studio Hamburg. Vooral bij de BBC had ik veel geleerd.

En dat probeerde ik hier in de praktijk te brengen.

Met een jong en intelligent team: Aad van den Heuvel, Frits van der Poel, Ed van Westerloo, Han Mulder, cameraman Piet Kaart.

We hadden als eerste actualiteitenrubriek ook een heus netwerk van correspondenten. Londen, Parijs, New York.

We waren kritisch op politiek en kerk.

Tot die tijd werd lippendienst bewezen aan KVP en bisschoppen.

Brandpunt sloeg een andere toon aan.

Het was een geweldige journalistieke doorbraak.

Er werden aan het eind van de uitzendingen ook gewaagde grappen gemaakt.

Frits van der Poel die, bij een vertrek van prinses Marijke aan Canada, uit het niets opmerkte dat voor de zekerheid “Ook haar gynaecoloog was meegereisd. Dit was Brandpunt, goedenavond!”

En dan die vermaarde eindtune, Splanky van Count Basie.

Willibrord bezocht alle redactievergaderingen, was extreem leergierig en schoof ook altijd aan in de regiekamer.

Hij zei niet zo veel.

Willibrord luisterde en drong zich nooit op.

Hij heeft alles in zich opgeslagen.

Zo is hij langzaam dat programma ingeslopen.

Op een dag mocht hij zelf met een camerateam op stap.

Niemand die zich erover verbaasde, hij hoorde er gewoon bij. Zonder journalistieke opleiding of achtergrond was hij one of the boys.

Dat heeft ie nooit geleerd, dat heeft ie allemaal zelf gedaan. Dat is het knappe van die man.

Hij heeft grote verdiensten als verslaggever. Zijn gedrevenheid was legendarisch. In de kern is Willibrord een hele lieve vent. Toen ik wekenlang van huis was voor een bezoek aan Amerika, stond hij hier dagelijks aan deur.

Om mijn hoogzwangere vrouw bij te staan.

Zo is Willibrord ook. Dat vergeet je nooit.

Later, toen ik directeur van de omroep was en hij zich meer en meer met internationale reportages onderscheidde, zag je dat terug: Willibrord als gevoelsmens.

Na zo’n ellendige reis kwam hij bij mij langs en was hij erg van slag.

Hoe kon God zoveel rottigheid toestaan?

Dan moest ik soms op hem inpraten.

Zijn latere optreden als jager bij de commerciëlen kon ik eigenlijk nooit zo goed plaatsen.

Ik weet nog dat ik hem in die periode tegenkwam bij zo’n haringparty van BN’ers, waar ik toevallig was aangespoeld. Hij zei: “Dag chef. Voor bedragen beneden de ton kom ik tegenwoordig mijn bed niet eens meer uit.”

Ik was daar een beetje beduusd van, kon het niet rijmen met het beeld dat ik van hem had.

Maar ik keek er toch ook wel dwars doorheen.

Hij heeft een geweldige tocht afgelegd.

Ik heb hem zijn roem altijd gegund.

Van krullenjongen tot sterverslaggever.

IN HET TACHTIGSTE JAAR

De thuiswedstrijd

Het huis van Willibrord en Gesina in Laren is het vrolijkste boudoir van Het Gooi.

Fel rood en roze kleuren voeren de boventoon.

Waar je ook kijkt staan bloemen.

Weliswaar geurloos, want van kunstige komaf, maar het is in volstrekte harmonie met de flamboyante hoofdpersoon, die ook vandaag een pastelkleurig overhemd draagt.

Hij geeft graag kleur aan het leven. Willibrord beëindigde ooit een relatie met het argument dat zij “haar nagels niet meer lakte en haar lippen niet meer stiftte.”

Er zal wel wat meer aan de hand zijn geweest.

Aan de muur hangt een gipsen David van Michelangelo. Het toilet – museum van intieme kennismaking – is behangen met foto’s van familie en hoogmogenden die op zijn pad zijn gekomen. Willibrord met Claus von Amsberg.

Willibrord met Frank Sinatra.

Willibrord met Johan Cruijff en Wim van Hanegem.

Willibrord met paus Johannes Paulus de Tweede.

We zitten in de tuin.

Op een tafel staat een prachtig borstbeeld van Frequin.

Geschenk van kunstminnende fans uit Brabant. “Die komt op mijn graf.”

Het is een snikhete middag. Straks speelt Oranje de openingswedstrijd van het Europees Kampioenschap tegen Oekraïne. Net als de rest van land praten we over coach Frank de Boer en de hogere wiskunde waartoe het moderne voetbal is veroordeeld.

Of 5-3-2 wel verstandiger is dan 4-3-3.

Anders dan ik, is Frequin helemaal niet onder de indruk van Frenkie de Jong.

Te veel risicoloze balletjes.

Dat zal later, gedurende het hele duel, als een mantra terugkeren.

Op de tuinbank ligt Weekend. Drie pagina’s over het leven van de beroemde verslaggever.

In het genre van pulp-journalistiek is het blad zo ongeveer de bodem, durf ik te zeggen.

“Kan wel zijn, maar dat meisje heeft een heel mooi verhaal geschreven. Ze heeft mij nooit genaaid. En daarom gunde ik haar dat interview.”

Soms loopt hij op en neer om een biertje te halen.

Ik schrik van zijn aarzelende tred, zijn geringe lichaamsbeheersing op de vierkante meter tussen tuin en koelkast. Hij zoekt houvast bij de meubelstukken die hij passeert.

De bladen.

“In het begin waren het mijn vijanden,” hoor ik hem zeggen.

“Toen Marianne zo ziek werd.”

Marianne, zijn tweede echtgenote, overleefde een hersentumor.

Ze hebben twee kinderen samen: Louis en Barbara.

Ik was indertijd regelmatig hun oppas, als Willibrord naar het ziekenhuis moest.

De voltallige Brandpunt-redactie werd ingeschakeld om op zoek te gaan naar de beste artsen van het land. Professor Smalhout verrichte wonderen als intermediair. Marianne werd geopereerd; uit haar hoofd werd een tumor verwijderd. Ze herstelde volledig.

Willibrord aait met zijn hand over het Weekend-interview. “Ik was in een shock, totaal verbijsterd dat het uitlekte. Dat kon ik er toen niet bij hebben.”

Na vier huwelijken en een spoor van spraakmakend televisiewerk, heeft hij ermee leren leven. “Privé, Story, Weekend. Ik heb ontdekt dat je er ook je voordeel mee kunt doen, door goed met ze om te gaan.”

Het is bij Willibrord iets meer geworden dan een beetje dansen met de duivel.

Joop van Tellingen zaliger en Edwin Smulders, fotografen van de populaire pers, werden zelfs dikke maten. Het bracht hem meer waardering “dan die zeikers van De Volkskrant en zo.”

Sterker nog: je hebt hun methoden gekopieerd.

“Hoezo?”

In Brussel zette jij de achtervolging in op die arme Máxima.

“Ja! Daarbij heb ik zelfs Edwin Smulders meegenomen. Aardige, betrouwbare vent.”

Was dat journalistieke noodzaak, die Máxima-achtervolging? “Ja, natuurlijk! Die vrouw wilde onze koningin worden. Er was enorm gedoe over haar papa. Dan ben je toch een lul als je op je gat blijft zitten.”

Hoe wist jij waar zij uithing?

“Via een oud-rechercheur, die bij mij op de redactie werkte.”

En daar stond jij met die groteske bos bloemen?

“Ja, ik zei dat ik gewend ben om bloemen mee te nemen, zeker voor mooie vrouwen. Ze liep met zo’n rolkoffertje, op weg naar haar auto. Die bloemen heeft ze natuurlijk geweigerd. Ik heb haar ook nog voorgesteld om dat koffertje te dragen. Wou ze ook al niet.”

Verrassend.

Besmuikt lachje.

En wat heb je haar nog meer gevraagd?