HOOFDSTUK 1

“Ik moet je iets vertellen.” Paula Scheepmaker trommelde nerveus met haar vingers op het tafelblad. Haar twaalfjarige dochter Nicole keek op van het boek dat ze aan het lezen was.

“Je hebt een vriend.” Het klonk kalm en berustend.

Verbaasd keek Paula haar aan. Haar vingers staakten het rusteloze tikken. “Hoe weet jij dat?”

Nicole trok met haar schouders. “Het was nogal duidelijk. Je bent haast nooit meer thuis de laatste tijd, je maakt je veel meer op dan anders en je zit uren aan de telefoon als ik boven zit en je denkt dat ik niets hoor.” Het klonk niet verwijtend, ze constateerde het slechts als feiten.

Schuldbewust sloeg Paula haar ogen neer. Haar dochter had wel gelijk. Wat aandacht betrof werd Nicole nog weleens verwaarloosd, zeker sinds ze Thijs had ontmoet. Maar het was ook zo moeilijk allemaal. Sinds Dick, de vader van Nicole, twee jaar terug was overleden, was het leven een constante strijd voor Paula geweest. Ze kon heel slecht tegen de eenzaamheid waar ze plotseling in beland was, en de zorg voor Nicole was niet genoeg om haar leven weer inhoud te geven.

“Vind je het moeilijk?” vroeg ze na een lange stilte.

Weer dat schoudergebaar van Nicole. “Niet echt,” antwoordde ze eerlijk. “Papa is al twee jaar dood. Ik hoop dat het een leuke man is.”

“Natuurlijk is hij dat,” ging Paula daar dankbaar op in.

Ze ging voorbij aan het feit dat dit een zeer volwassen reactie was voor een kind van twaalf dat nog dagelijks verdriet had omdat ze haar vader zo miste. Gedwongen door de omstandigheden was Nicole in sneltreinvaart veranderd van een zorgeloos kind in een wat ouwelijke tiener die nooit uit de band sprong, goed haar best deed op school en thuis haar eigen gang ging bij gebrek aan goede zorg en controle. Haar moeder leidde haar eigen leven sinds het overlijden van haar vader en Nicole had geleerd zichzelf te redden. Ze moest wel.

Paula ontvluchtte het stille huis zoveel ze kon. Nicole was tien toen het drama binnen hun gezin zich voltrokken had, oud genoeg om een paar uur alleen thuis te kunnen blijven, meende ze. Die paar uur ontaardden al snel in hele avonden en soms zelfs nachten. Het ging goed thuis, Nicole klaagde nooit, dus waarom niet? Als haar dochter er een probleem van zou maken dat ze zo veel alleen was, zou zij vaker thuis blijven, had Paula zichzelf wijsgemaakt. Nicole zei er echter nooit iets over.

Paula had geen weet van de angst die Nicole soms voelde op donkere winteravonden, als de wind om het huis gierde en geluiden veroorzaakte die ze niet kende. Ze wist niet hoe gespannen Nicole vaak recht overeind in bed zat als ze meende dat ze iets bij de voordeur had gehoord. Ze had geen flauw benul van de slapeloze nachten die haar dochter had omdat haar moeder niet op de afgesproken tijd thuiskwam. Zolang Nicole niet klaagde ging het goed met haar, was Paula’s gemakzuchtige opinie. Tenslotte was ze geen klein kind meer.

“Hij heet Thijs,” vervolgde Paula. “Ik heb hem ontmoet op een feestje van mijn werk. Hij is filiaalhouder van één van de vestigingen van de supermarkt. Jij zult hem ook vast aardig vinden.”

“Wanneer krijg ik hem te zien?”

“Nou eh…” Paula aarzelde even voor ze verder praatte. “Hij komt straks hierheen. Eigenlijk eh… Nou ja, hij komt hier wonen.”

“Wat? Nu? Zomaar?” vroeg Nicole met grote ogen.

“Ik ken hem al een tijdje,” verdedigde Paula zichzelf. “Om eerlijk te zijn is hij getrouwd. Zijn vrouw is er gisteren achter gekomen dat hij een verhouding met mij heeft en zij vond dat hij moest kiezen tussen haar en mij. Hij heeft voor mij gekozen.” Dat laatste kwam er triomfantelijk uit, in een volledig voorbijzien aan het verdriet dat ze de wettige echtgenote van haar vriend berokkende. “Het gevolg daarvan is wel dat hij nu zijn huis uit moet, vandaar dat hij hier intrekt. Maak je geen zorgen, Nicole. Ik weet zeker dat je goed met hem overweg kunt.”

“Ik zal het wel zien.” Nicole klapte haar boek dicht en stond op. Zonder iets van haar emoties te laten merken liep ze de kamer uit. Pas in haar eigen kamertje, languit op haar bed gelegen, verdween het masker van uitdrukkingsloosheid en sloeg ze haar handen voor haar gezicht.

Alweer werd ze zonder enige voorbereiding voor een enorme verandering in haar leven geplaatst. Twee jaar geleden toen haar vader overleed en nu omdat er een andere man in huis kwam wonen. Zij had daar blijkbaar niets over te vertellen. Maar ach, dat had ze kunnen weten. Haar moeder hield nooit rekening met haar wensen, dacht ze bitter. Die ging haar eigen gang en verwachtte dat zij, Nicole, zich overal bij aanpaste. Dat deed ze dan ook altijd. Veel keus had ze overigens niet. Ze kon haar moeder moeilijk dwingen om aandacht aan haar te besteden.

Vroeger was het wel anders geweest, mijmerde Nicole. Ze pakte een paar kussens van haar bed en legde ze in de brede vensterbank. Dit was een geliefkoosd plekje van haar. Ze maakte hier vaak haar huiswerk, las er de boeken die ze met stapels tegelijk uit de bibliotheek haalde of zat er soms gewoonweg naar buiten te kijken. Haar eigen kamertje was haar toevluchtsoord geworden sinds die ene noodlottige dag toen haar vader aangereden was door een bus en ter plekke overleed. Sinds die dag was alles veranderd. Alle vrolijkheid en liefde waren sindsdien uit haar leven verdwenen.

Dick was de spil van het gezin geweest. Ondanks zijn fulltime baan was hij er altijd voor haar geweest. Vaak kookten ze samen de avondmaaltijd, omdat Paula daar een hekel aan had. Die uurtjes met haar vader in de keuken waren nu een dierbare herinnering voor Nicole. Ze kon hem alles vertellen. Kleine voorvallen op school, ruzietjes met vriendinnen, het feit dat een klasgenootje stoer pochte dat ze rookte en haar had geprobeerd over te halen met haar mee te doen, maar ook haar gevoelens van angst als ze op het jeugdjournaal had gehoord over overvallen en vechtpartijen die uit waren gelopen op de dood. Dick wist haar altijd weer op te beuren en aan het lachen te maken.

Sinds hij overleden was had ze nooit meer echt gelachen. Nicole was die eerste tijd, overmand door verdriet, veranderd in een stil teruggetrokken meisje. Haar vriendinnetjes op school hadden daar na hun eerste blijken van medelijden geen begrip voor op kunnen brengen en langzaam maar zeker was ze alleen komen te staan in de klas. Haar dansclubje, waar ze twee jaar lang trouw iedere dinsdagavond heen was gegaan, had ze moeten opzeggen omdat Paula geen rijbewijs had en geen zin had om daar iedere week heen te fietsen. Haar vader had haar daar altijd naar toe gebracht. Soms ging hij dan terug naar huis om haar twee uur later weer op te halen, maar meestal bleef hij in een hoekje van de grote zaal zitten kijken. De trots was dan van zijn gezicht af te lezen geweest als hij toekeek hoe ze de moeilijke passen uitvoerde. Haar vader was echt haar maatje geweest. Soms huurde hij een paar leuke films en zaten ze samen een hele zaterdagmiddag tv te kijken, met iets lekkers erbij, allebei gierend van het lachen om de komische scènes die zich voor hun ogen afspeelden.

Paula stond heel anders in het leven. Zij werd vaak rusteloos van het ‘huisje, boompje, beestje gevoel’, zoals zij het noemde. Ze liet vader en dochter regelmatig ’s avonds samen thuis om zelf met haar vriendin te gaan stappen, iets waar Dick overigens geen enkel probleem van maakte. Ondanks die verschillen hadden ze met zijn drieën een leuk gezin gevormd. Paula en Dick hielden elkaar in evenwicht en er werd in huis veel gelachen. Haar ouders hielden van elkaar, een veilige wetenschap voor de opgroeiende Nicole.

Hoewel ze met haar moeder lang niet zo’n goede band had als met haar vader, hoorden zij drieën bij elkaar. Nu was dat anders. De eenheid was verbroken op het moment dat Dick begraven werd. Sinds die dag waren Paula en Nicole twee mensen die in hetzelfde huis woonden, maar die weinig met elkaar gemeen hadden. De band werd losser en losser. Ondanks Nicole’s prille leeftijd werd ze op zichzelf teruggeworpen, zowel op school als thuis.

Terwijl Paula ervan overtuigd was dat Nicole het verdriet om haar vader had verwerkt, lag Nicole vaak urenlang in het donker stilletjes te huilen. Ze miste hem zo enorm dat het niet in woorden uit te drukken was. Mét haar vader was ze ook liefde, warmte, gezelligheid en veiligheid kwijtgeraakt. Soms had ze zich wanhopig afgevraagd waarom het juist hem moest overkomen. Waarom was het niet haar moeder geweest die onder die bus was gelopen? Meteen voelde ze zich dan weer schuldig vanwege die gedachten, waarna ze extra haar best deed om haar moeder vooral geen last te bezorgen. Zonder de reden daarvan te weten maakte Paula daar handig gebruik van.

Ook haar leven was veranderd nu ze haar plechtanker kwijt was. Ze worstelde zich door de dagen heen, als een drenkeling op volle zee. Dick was haar houvast geweest, de man die haar op het goede spoor hield en tevens de man die ervoor had gezorgd dat zij met zijn drieën een echt gezin waren geweest. Zonder hem kon ze dat niet. Zelf was ze opgegroeid in kindertehuizen en pleeggezinnen, ze had nooit echte, moederlijke liefde ervaren en wist niet hoe ze dat aan haar dochter moest geven. Dankzij Dick gaf dat niet en kwam Nicole niets tekort.

In Dicks familie was ze destijds hartelijk ontvangen en in de jaren die volgden had ze zich zowaar geliefd en veilig gevoeld. Haar zelfvertrouwen groeide. Dat alles werd echter in één klap weggevaagd op die noodlottige dag. Om de eenzaamheid te ontvluchten en haar wanhoop de baas te worden had Paula zich in het uitgaansleven gestort, een houding die haar door Dicks familie niet in dank werd afgenomen. Na een heftige ruzie was er een breuk ontstaan die niet meer te lijmen was en waar vooral Nicole de dupe van werd.

Enkele seconden waarin Dick niet oplette zorgden op deze manier voor wanhopig verdriet en talloze veranderingen, in negatieve zin. Een hele familie uit elkaar gespat na het wegvallen van één man.

De deur van Nicole’s kamer kierde open, Paula keek naar binnen.

“Thijs belde net. Hij komt over ongeveer een uur,” zei ze. Ze kwam de kamer binnen en sloot de deur achter zich. Aarzelend keek ze naar Nicole’s gesloten gezicht. “Weet je zeker dat je er geen probleem mee hebt?” vroeg ze voorzichtig.

“Hoezo? Laat je hem niet binnen als ik daar nu ‘ja’ op antwoord?” vroeg Nicole spottend.

“Nou ja, jij woont hier ook. Ik besef heus wel dat het voor jou ook niet meevalt.”

“Dat is dan voor het eerst,” zei Nicole cynisch.

Paula verlegde een kussen en kwam naast haar dochter in de vensterbank zitten.

“Ben ik werkelijk zo’n slechte moeder voor je?” vroeg ze ineens hulpeloos.

“Je was wel leuker toen papa nog leefde,” antwoordde Nicole verrassend eerlijk.

“We waren allemaal beter af toen je vader nog leefde, maar dat is nu eenmaal niet meer zo.” Er verscheen een afwijzende trek op Paula’s gezicht, zoals zo vaak wanneer Nicole het gespreksonderwerp op Dick bracht.

“Waarom wil je nooit over papa praten?” vroeg Nicole impulsief. Ze legde haar boek opzij en keek haar moeder afwachtend aan. Voor het eerst sinds lange tijd hing er een vertrouwelijke sfeer tussen hen, misschien konden ze nu eens een echt gesprek voeren.

Paula beet op haar onderlip. Haar grijze ogen dwaalden naar het raam. “Als ik over hem praat mis ik hem nog meer,” zei ze zacht.

“Dus jij mist papa ook?” Nicole was verrast door dit antwoord. Haar moeder liet nooit blijken verdriet te hebben. Ze dwarrelde zorgeloos door het leven, zoveel mogelijk pleziertjes najagend.

“Meer dan jij denkt, krielkip.” Paula lachte even en woelde door Nicole’s haar, een zeldzaam blijk van genegenheid. “Het leven valt niet mee zonder hem, hè?”

“Soms droom ik dat hij er nog gewoon is en als ik dan wakker word is het heel even of er niets gebeurd is,” zei Nicole peinzend. “Maar altijd komt even later dan het besef dat het een droom was.”

“Ik ken dat,” knikte Paula. “Dat ene moment van onwetendheid is heerlijk, daarna volgt de klap.”

“Maar als jij papa ook zo mist, waarom komt Thijs hier dan wonen?” wilde Nicole weten. “Ik bedoel…”

“Ik weet wat je bedoelt,” viel Paula haar dochter in de rede. “Thijs is voor jou geen vervanging voor je vader, want een vader is niet te vervangen. Een partner wel. Ik heb veel van je vader gehouden, Nicole, vergeet dat nooit. Zijn dood heeft een enorme leegte achtergelaten, ik ben eenzaam.”

“Je hebt mij nog,” waagde Nicole te zeggen.

Paula schudde haar hoofd. “Dat is iets anders. Ik wil heel graag weer een gezin vormen met een man erbij. Me weer compleet voelen, liefde ervaren.” Weer staarde ze uit het raam, vergetend dat ze tegen een twaalfjarig kind sprak en niet tegen één van haar vriendinnen. Nicole was dat echter wel gewend. Het gebeurde vaker dat Paula zulke gesprekken met haar voerde, waardoor ze wijzer was dan haar meeste leeftijdgenootjes. “Thijs is aardig, hij heeft gevoel voor humor en hij houdt van kinderen. Misschien wordt het met hem wel weer een beetje zoals vroeger.”

Nicole zei niet wat ze dacht, namelijk dat ze dat ten zeerste betwijfelde. Ze kon zich niet voorstellen dat ze ooit weer zo’n goede band met iemand kon opbouwen als ze met haar vader had gehad. Zeker niet met een vreemde man. Maar dat kon ze haar moeder beter niet zeggen.

“Ik hoop het,” zei ze dus slechts.

Paula pakte haar handen vast en kneep er even in. “Als we er samen voor gaan, moet het lukken,” sprak ze met meer zekerheid dan ze voelde. “Ik weet dat jij me zult helpen, Nicole. Doe alsjeblieft een beetje aardig tegen Thijs. Ik wil dat hij zich hier thuis voelt.” Ze stond op, het vertrouwelijke moment was alweer voorbij. “Ik roep je wel als hij er is.”

Ze liep weg om het huis in orde te maken voor de komst van Thijs. Haar bed werd verschoond, ze trok de stofzuiger door het huis en ze ruimde wat tijdschriften en losse spullen op. Het moest netjes zijn voordat hij kwam. De zeldzame keren dat hij over zijn vrouw gesproken had, vertelde hij dat ze een echt huismoedertje was die het heerlijk vond om het huishouden te bestieren. Op dat gebied mocht hij er niet op achteruit gaan. Er moest niets zijn wat hem tegen kon vallen, niets.

Keurend keek Paula om zich heen. De meubels blonken haar stofvrij tegemoet, de verse bloemen op tafel geurden heerlijk en de ramen waren streeploos schoon. Alles was klaar om Thijs te ontvangen. Ze kneep haar handen gespannen samen. Als het maar goed ging tussen hen, daar had ze alles voor over.

Hoewel ze voor de buitenwereld een vrolijk, oppervlakkig leven leidde, dreigde de eenzaamheid haar vaak genoeg te overspoelen. Thijs moest daar een eind aan maken. Ze wilde niets liever dan een stabiele relatie met een man die bereid was voor haar en haar dochter te zorgen. Iemand die haar het gevoel gaf dat ze nodig en geliefd was. Tot nu toe had Thijs haar dat gevoel nog niet echt gegeven, moest ze eerlijk bekennen. Ze was zijn liefje voor erbij, de vrouw op de achtergrond met wie hij niet in het openbaar gezien mocht worden. Ze had een paar keer op het punt gestaan hun relatie te beëindigen, maar het nooit echt aangedurfd. Een half ei was beter dan een lege dop. Dat hij nu uiteindelijk toch voor haar gekozen had, was als een volslagen verrassing gekomen. Ze had geen moment getwijfeld en onmiddellijk haar deur voor hem opengezet toen hij vertelde dat hij bij zijn vrouw wegging omdat hij haar, Paula, niet kon missen.

Nieuwe hoop op een gelukkige toekomst had haar hart vervuld en alle eventuele bedenkingen had ze meteen de kop ingedrukt. Thijs koos voor haar, nu was het dus aan haar om te zorgen dat hij bleef. Eindelijk zou ze weer een eenheid vormen met een man, in plaats van in haar eentje stuurloos rond te dobberen. Na Dicks overlijden was ze haar greep op het leven kwijtgeraakt, Thijs moest haar dat weer teruggeven.

Zenuwachtig nam ze plaats voor het raam, om zijn aankomst vooral niet te missen. Hij had nog geen sleutel en ze wilde niet dat hij aan moest bellen, als de eerste de beste vreemde.

Ook Nicole zat boven nog steeds voor het raam, ten prooi aan tegenstrijdige gevoelens. De hoop van haar moeder kon ze niet delen, toch was er een vaag gevoel van verwachting in haar hart. Zoals met haar vader kon het nooit meer worden, maar misschien zou de situatie wel verbeteren ten opzichte van nu. Haar moeder zou in ieder geval vaker thuis zijn, dat was zeker. Dan zou er tenminste een einde komen aan die lange, donkere, angstige avonden en nachten waarin ze niet kon slapen omdat ze bang was voor inbrekers. Misschien zou het zelfs weer een beetje gezellig worden in huis.

Er stopte een grote, zwarte wagen voor het huis. Dat moest hem zijn, want ze zag haar moeder haastig het tuinpad oplopen om hem te begroeten. Gespannen drukte Nicole haar gezicht tegen de ruit. Voor zover ze dat van een afstand kon zien zag hij er best aardig uit, moest ze toegeven. Hij was lang, had donker haar en zat strak in het pak. Anders dan haar vader, die het liefst spijkerbroeken en truien had gedragen. Maar waarschijnlijk was het beter dat hij niet op haar vader leek, dacht Nicole met een wijsheid die ver boven haar leeftijd uitstak.

Thijs keek even omhoog en zag haar staan. Spontaan stak hij zijn hand op. Aarzelend beantwoordde Nicole dat gebaar, waarop hij begon te lachen en iets tegen haar moeder zei. Paula keek nu ook omhoog, ook zij lachte. Het was lang geleden dat Nicole haar moeder zo gelukkig had gezien en dat verzoende haar met alles wat er zo onverwacht op haar afkwam. Ze moest de feiten maar accepteren zoals ze waren en er het beste van maken, iets anders zat er niet op. Het verleden was nu eenmaal voorgoed voorbij, er was geen weg meer terug naar het gezinsleven van vroeger. Ze moest het doen met het gezinsleven van nu, hoe dat ook uit zou pakken.

HOOFDSTUK 2

Het viel niet tegen. Na de eerste onwennige, moeizame weken moest Nicole dat toegeven. Zij zou zelf nooit op een dergelijke man kunnen vallen, maar als plaatsvervangend vader sloeg hij helemaal niet zo’n gek figuur. Zelf had hij geen kinderen. Wel veel neefjes en nichtjes van diverse leeftijden, waar hij veel mee optrok, vertelde hij Nicole. Ervaring met kinderen had hij dus wel, wat te merken was aan de manier waarop hij Nicole de eerste dagen benaderde. Hij drong zich niet aan haar op, gaf eerlijk antwoord op haar vragen, deed niet te aanhalig tegen Paula als Nicole erbij zat en liet merken gevoel voor humor te hebben zonder de populaire man uit te hangen. Al snel konden ze goed met elkaar overweg. Nicole waardeerde het dat hij zich behoudend opstelde en op zijn beurt was Thijs blij met de volwassen houding van Nicole.

“Eigenlijk was ik bang dat je zo’n stierlijk vervelend kind zou zijn dat er alles aan zou doen om die indringer in huis weg te pesten,” vertrouwde hij haar op een dag toe. “Je hoort vaak dergelijke verhalen. Eerlijk gezegd kreeg ik best de bibbers toen je moeder me vertelde dat ze een twaalfjarige dochter heeft. Gelukkig val je mee in het gebruik.” Hij grijnsde haar vrolijk toe.

Ze waren samen in het park aan het picknicken. Nicole had zeven weken vakantie van school voordat ze overstapte naar het middelbaar onderwijs. Paula’s drie vakantieweken gingen pas over twee weken in, maar Thijs had de eerste maand van de schoolvakantie vrij genomen. Dat was al ruim van tevoren gepland, voordat er sprake van was dat hij zijn echtelijke woning zou verlaten. De geboekte vakantie met zijn vrouw was geannuleerd, dus bracht hij momenteel zijn dagen door met Nicole. Hun band groeide er wel door, ze leerden elkaar meteen goed kennen.

“Waarom heb jij geen kinderen?” vroeg Nicole ronduit. Ze nam een hap van haar broodje en keek hem afwachtend aan.

“Het is er nooit van gekomen. Lydia en ik hebben nooit zo’n sterke neiging gehad om ons voort te planten. Ze heeft een goede baan, maakt lange dagen. We gingen vaak weg. Een kind paste nooit zo in dat plaatje,” antwoordde Thijs peinzend. “Lydia is acht jaar jonger dan ik. Misschien was het er toch ooit wel van gekomen, maar ja…” Hij maakt een vaag gebaar met zijn hand.

“Maar je hebt haar in de steek gelaten,” vulde Nicole nuchter aan.

Thijs keek haar van opzij aan. “Dat klinkt niet aardig.”

“Het is wel de waarheid. Waarom eigenlijk? Hadden jullie vaak ruzie?” ging Nicole verder met de drammerigheid van de jeugd.

Het duurde een tijdje voor Thijs daar antwoord op gaf. Zijn gedachten gleden terug naar de laatste maanden van zijn huwelijk. Nee, ruzies waren er bijna niet geweest. Nooit eigenlijk. Lydia en hij gingen ieder hun eigen gang. Zij was weinig thuis in verband met haar werk, maar hij zorgde er wel voor dat hij zich vermaakte. Voor Paula had hij meerdere vriendinnen gehad, Lydia had dat nooit gemerkt.

Het leven beviel hem best zo. Thuis een vrouw die er, naast haar baan, genoegen in schepte het huis schoon en gezellig te houden en heerlijke maaltijden op tafel zette, buiten de deur altijd wel iemand die zijn lichamelijke verlangens bevredigde. Hij had het goed voor elkaar, tot hij uit overmoed onzorgvuldig werd en Lydia de rekening van de hotelkamer vond die hij met Paula had gedeeld. Vergeten uit zijn zak te halen, hoewel hij wist dat ze altijd zijn zakken nakeek voordat ze zijn broeken in de wasmachine stopte.

Maar zelfs dat had geen ruzie veroorzaakt. Lydia had hem slechts ijskoud te kennen gegeven dat hij kon vertrekken. Zijn smeekbedes, bezweringen dat het slechts één keer voorgekomen was, spijtbetuigingen en de belofte om het nooit meer te doen, hadden niet geholpen. Zonder enige vorm van discussie was het afgelopen. Ze had zijn spullen in twee grote koffers gepakt en geëist dat hij binnen een week hun huis moest verlaten.

Hij had niet anders kunnen doen dan naar Paula toe gaan, die hij uiteraard niet de ware toedracht had verteld. Na zijn verhaal aan haar dat hij voor haar gekozen had omdat hij haar niet kon missen, had ze haar deur wagenwijd voor hem open gezet. Hij moest toch iets, al vond hij diep in zijn hart dat Paula niet aan Lydia kon tippen. Ze zag er weliswaar altijd perfect verzorgd uit en had een geweldig lijf, maar geen eigen persoonlijkheid. Haar parttime baan als caissière in de supermarkt stelde in zijn ogen weinig voor en verdere ambities bezat ze niet. Ze leefde om het hem naar de zin te maken, iets wat hij zich genoeglijk aan liet leunen, maar wat hem ook benauwde. Paula hing als een klit aan hem, in tegenstelling tot Lydia.

Maar dit verhaal kon hij moeilijk aan de twaalfjarige Nicole vertellen. “We waren uit elkaar gegroeid,” zei dan ook, zoekend naar woorden. “Soms zijn huwelijken niet wat je er van tevoren van verwacht had.”

“En toen werd je verliefd op mijn moeder,” constateerde ze.

Weer zweeg hij. Verliefd? Hij fronste zijn wenkbrauwen. Zo zou hij dat niet willen noemen. Paula had hem opgewonden met haar heerlijke lichaam. Het was pure lust die hem in haar armen gedreven had, andere gevoelens kwamen daar niet bij kijken.

“Ja,” zei hij desondanks. “Het is niet netjes, dat weet ik, maar soms gebeurt dat.”

Nicole draaide de dop van een fles cola af en schonk twee plastic bekertjes vol, waarvan ze er één aan hem overhandigde. Zonder hem aan te kijken vervolgde ze: “Dus eigenlijk kun je nog wel een keer verliefd worden op een andere vrouw en ons ook verlaten.”

“Dat is niet mijn bedoeling,” zei Thijs niet helemaal naar waarheid. “Al kan ik natuurlijk nooit garanderen dat het niet gebeurt. Die garantie kan niemand je geven, Nicole. Niemand weet van tevoren wat er in het leven gaat gebeuren.”

“Dat weet ik,” knikte ze.

“In ieder geval ben ik nu bij jullie en dat bevalt me prima. Ik had het niet verwacht, maar ik vind het best fijn om een grote dochter te hebben,” maakte Thijs zich er met een grapje vanaf. Het onderwerp benauwde hem en hij wilde er zo snel mogelijk vanaf.

Nicole glimlachte. Thijs was weliswaar niet haar vader, toch was het prettig om weer eens dochter genoemd te worden. Thijs gaf haar in ieder geval het gevoel dat ze erbij hoorde, hij beschouwde haar niet als een lastig aanhangsel die toevallig ook in het huis van zijn vriendin woonde. Ze was er best bang voor geweest dat het zo zou gaan.

In de twee jaar sinds haar vader overleden was, had haar moeder vaker vrienden gehad. Vaak maar voor één nacht, soms duurde het wat langer. Nicole had in de afgelopen periode heel wat vogels van diverse pluimage langs zien komen in huis en zonder uitzondering hadden ze haar allemaal genegeerd. Soms voelde ze zich gewoonweg onzichtbaar als ze aan de ontbijttafel zat met een man wiens naam ze niet eens wist.

“Heb je alles op? Kom, dan gaan we sportief doen.” Thijs sprong overeind en pakte de badmintonrackets en de shuttle die ze mee hadden genomen. Het was een windstille dag, prima weer dus om te badmintonnen. “Even alle calorieën er weer af rennen die je net naar binnen hebt zitten werken.”

“Twee broodjes en een appel,” blies Nicole verontwaardigd. “Nauwelijks de moeite.”

“Aha, je durft niet,” plaagde hij.

Dat liet ze zich natuurlijk niet zeggen. Lenig kwam ze overeind van het kleed. “Kom maar op dan. Hoe laat komt mama?”

“Ze werkt tot twee uur, dus ze zal er met een klein kwartier wel zijn, vermoed ik,” zei Thijs met een blik op zijn horloge. Jammer genoeg, voegde hij daar in gedachten aan toe. Hij vond het wel gezellig zo samen met Nicole. Die zeurde tenminste niet zo aan zijn hoofd. Nicole was leuk gezelschap, ondanks haar jeugdige leeftijd. Ze was erg verstandig voor een twaalfjarige en hij had allang gemerkt dat er goede gesprekken met haar te voeren waren. Ze nam niet alles voor zoete koek aan en dacht wel degelijk zelf goed na. Waarschijnlijk had ze de hersens van haar vader geërfd, dacht Thijs, want haar moeder waaide met alle winden mee. Die was het per definitie met hem eens, alsof ze niet voor haar eigen mening uit durfde te komen.

Met kracht sloeg hij de shuttle naar Nicole en waarderend merkte hij dat ze hem zonder enige moeite terugsloeg. Het werd best een pittig partijtje. Nicole had meer kracht in haar armen dan hij verwacht had en ze retourneerde de shuttle niet met zo’n kinderlijk boogje, maar met strakke slagen. Bovendien richtte ze niet naar één kant, maar liet ze hem letterlijk heen en weer rennen.

“Dit heb je vaker gedaan,” hijgde hij.

“We spelen het vaak op school, bij de gymles. Ik vind het heerlijk om te doen,” legde ze uit.

“Dat blijkt. Maar ik krijg je nog wel, jongedame. Ik laat me natuurlijk niet zo makkelijk verslaan.”

“O nee? Probeer deze maar te halen dan.” Ze gooide de shuttle in de lucht en sloeg hem vervolgens met zoveel kracht weg dat hij, mede door een kleine windvlaag die net de kop opstak, ver over Thijs heen vloog en enkele meters verder bij twee zonnende vrouwen in bikini op de grond belandde.

“Goed gemikt,” hoonde Thijs. Hij draaide zich om en liep naar de vrouwen toe. Een van hen, een blonde met een fantastisch lichaam, merkte hij met een snelle blik op, kwam overeind en lachte naar hem.

“Wat een energie op zo’n warme dag. Waar haal je de moed vandaan?” zei ze.

“Ik sport graag,” gaf hij enigszins zelfvoldaan terug.

“Dat is te zien.” Ze liet haar ogen over zijn lichaam glijden en tot zijn voldoening zag hij dat ze goedkeurend knikte.

Hij bukte om de shuttle op te rapen, maar de jonge vrouw rekte zich net naar voren om hetzelfde te doen, waarbij hij een riant uitzicht op haar goed gevulde bikinitopje had. Hij kreeg het warm bij deze aanblik. Als Nicole er niet bij was geweest was hij ongetwijfeld naast haar in het gras gaan zitten om een gesprekje aan te knopen.

“Thijs!” klonk ineens de schelle stem van Paula achter hem. “Ik ben er. Kom je?”

Zonder zich om te draaien maakte hij een grimas.

“Woef, woef, terug aan de riem,” spotte de vrouw. Haar vriendin naast haar schoot in de lach.

“Dank je,” mompelde Thijs terwijl hij de shuttle uit haar handen griste en wegliep.

Paula zat op het kleed, ze schikte zorgvuldig haar rok over haar benen. Wantrouwig keek ze hem aan.

“Wie is dat?” vroeg ze meteen zodra hij binnen gehoorsafstand was.

Thijs haalde zijn schouders op. “Geen idee. Ze gaf me alleen de shuttle aan die op de grond was gevallen.”

“Wel toevallig dat die precies naast een half blote vrouw belandde,” zei Paula sarcastisch.

“Stel je niet zo aan,” reageerde hij korzelig. “Ik ken dat hele mens niet. Voor de plaatsbepaling van de shuttle moet je overigens bij Nicole zijn, die sloeg hem. Waar is ze trouwens ineens gebleven?” Zoekend keek hij om zich heen.

“Naar het toilet.” Paula wees naar het paviljoen aan de rand van het grasveld. “Krijg ik iets te drinken van je?”

“Heb je zelf geen handen?” vroeg hij grof. Desondanks pakte hij de fles cola, wierp daarbij snel een blik in de richting van de twee vrouwen. Ze keken ook naar hem en giechelden, zag hij. Genegeerd draaide hij zijn hoofd weg. Waarom moest Paula nou net op dat moment aan komen? Haar jaloerse, bezitterige aard dacht er natuurlijk weer van alles van en dat kwam de stemming tussen hen niet ten goede. Hij gaf haar het bekertje en zwaaide naar Nicole die terug kwam lopen.

“Spelen we nog verder?” vroeg ze, het racket oppakkend en omhoog houdend.

“Welja, waarom niet?” antwoordde hij nonchalant. Hij pakte ook zijn eigen racket op en liep terug naar hun speelplek, onwillekeurig toch weer naar de twee vrouwen kijkend.

Paula kneep haar ogen tot spleetjes. Ze kende deze blik van hem en het beviel haar niets dat die voor een andere vrouw bestemd was dan zijzelf. “Doen jullie niet zo ongezellig,” verzocht ze. “Laten we iets anders gaan doen, iets met zijn drieën. Op deze manier zit ik er voor spek en bonen bij.”

“Midgetgolf,” riep Nicole meteen enthousiast. “Ken je dat, Thijs?”

“Ik vind het best,” stemde hij toe.

Paula kwam al overeind. “Nu meteen dan maar, anders wordt het zo laat,” haastte ze. Hoewel ze dergelijke spelletjes haatte, was alles beter dan hier op het grasveld, bezaaid met half ontkleedde vrouwen, te blijven zitten. Ze begon de spullen al bij elkaar te rapen voor Thijs de kans kreeg te protesteren.

De midgetgolfbanen lagen aan de andere kant van het park. Ze zetten de spullen in de auto en liepen er op hun gemak naar toe. Paula greep de hand van Thijs vast, zodat iedereen goed kon zien dat ze bij elkaar hoorden. Ondanks dat hij nu bij haar woonde voelde ze zich nog steeds onzeker over zijn gevoelens voor haar. Het was zo anders dan destijds met Dick. Tussen hen waren ook veel verschillen geweest en hun huwelijk was echt niet altijd van een leien dakje gegaan, maar hij had haar wel het gevoel gegeven dat ze de belangrijkste vrouw op aarde was voor hem, iets wat bij Thijs volledig ontbrak. Bij Dick was ze nooit jaloers of wantrouwig geweest, simpelweg omdat hij haar daar nooit redenen voor gegeven had. Bij Thijs was dat wel anders. Ze had heel goed gezien hoe begerig hij naar die twee vrouwen gekeken had, een blik die primitieve, bezitterige gevoelens bij haar had losgemaakt. Hun basis was natuurlijk ook niet ideaal, dat moest zij zelfs toegeven. Het feit dat hij zijn vrouw had bedrogen met haar, stelde haar niet bepaald gerust. Het gaf in ieder geval aan dat hij trouw niet hoog in zijn vaandel had staan. Ze zou heel hard haar best moeten doen om het voor Thijs aantrekkelijk te houden bij haar te blijven, daar was Paula zich terdege van bewust.

Omdat hij duidelijk plezier had in het spelletje midgetgolf, deed zij ook net of ze het leuk vond, hoewel ze eigenlijk wel betere dingen kon verzinnen om in haar vrije tijd te doen. Nicole genoot er in ieder geval van. Het was heel lang geleden dat ze zoiets dergelijks hadden gedaan samen. De laatste keer dat ze met Nicole op stap was geweest was toen Dick nog leefde, zoals bijna alles in hun leven terug te voeren was naar die tijd. Hun leven was opgesplitst in een periode met Dick en een periode zonder Dick. Zijn overlijden was een breekpunt geweest, hun kleine gezin was daarna finaal uit elkaar gevallen.

Paula was blij toen ze alle achttien banen hadden gehad, al liet ze niets van haar opluchting merken. Aanhalig stak ze haar arm door die van Thijs. “Zullen we deze dag afsluiten met een etentje in het paviljoen? Het is zo gezellig, het zou jammer zijn om nu al op te breken.”

“Heb jij daar ook zin in?” vroeg Thijs aan Nicole.

Ze knikte uitgelaten. “Natuurlijk. Patat met saté, dat is een stuk lekkerder dan dat voer wat mama ons voorzet en wat ze ook eten noemt.”

Ze schoten samen hartelijk in de lach. Paula lachte zuurzoet mee. Ze kon deze opmerking van haar dochter niet echt waarderen, maar wist dat Thijs het haar kwalijk zou nemen als ze er boos om werd. Hij maakte haar vaker verwijten wat haar omgang met Nicole betrof. Ze schonk te weinig aandacht aan haar dochter en had geen belangstelling voor haar, had hij haar pas nog gezegd. In ieder geval hoefde ze vandaag niet te koken, die wetenschap zorgde ervoor dat haar humeur niet onder het nulpunt zakte. Ze had er een verschrikkelijke hekel aan om iedere dag een maaltijd op tafel te zetten die lekker en gezond was. Voordat Thijs in haar leven kwam hadden ze vaak gewoon brood gegeten, patat gehaald of kant en klare magnetronmaaltijden opgewarmd. Hij was op dit gebied echter verwend bij Lydia, die koken als hobby had en Paula wilde niet voor haar voorgangster onderdoen.

Bij het paviljoen aangekomen namen ze plaats onder een enorme parasol. Het was er gezellig druk. Veel mensen waren, aangelokt door het mooie weer, neergestreken op het uitgebreide terras met uitzicht op de parkvijver.

“Hé Paula!” klonk het ineens opgewekt. Een hoogblonde, gebruinde vrouw zwaaide uitbundig en kwam vervolgens naar hen toe lopen. “Dat is lang geleden. We moeten nodig weer eens iets afspreken, meid.” Ze gaf Paula drie zoenen op haar wangen, streek Nicole over haar haren en wendde zich daarna tot Thijs. “Jij moet Thijs zijn. Ik heb al heel wat over je gehoord, fijn je eindelijk eens te ontmoeten. Je had wel gelijk, schat, hij is echt een stuk,” gniffelde ze tegen Paula terwijl ze haar een veelbetekenende por in haar zij gaf. Haar felrood aangezette lippen tuitten zich terwijl ze waarderend floot.

“Dit is Elma, mijn vriendin,” zag Paula zich genoodzaakt haar voor te stellen. Ze deed het met tegenzin. Elma was een verleidster pur sang, ze wond met gemak iedere man om haar vinger met haar knappe gezicht, lange blonde haren, sexy kleding en uitdagende houding. Ze waren al jaren bevriend en ze wist dat ze niet onder een ontmoeting tussen Elma en Thijs uit kon, maar liever had ze dit nog een tijdje uitgesteld tot ze wat zekerder van Thijs was.

“Kom erbij zitten,” nodigde Thijs haar uit, precies waar ze al bang voor was geweest.

“Nou, graag,” zei Elma zonder enige vorm van terughoudendheid. “Ik kom net uit mijn werk en ik was al aan het twijfelen of ik hier zou eten of gewoon thuis. In je eentje op een terras zitten is niet echt gezellig.”

“Alsof jij altijd lang alleen bent,” kon Paula niet nalaten snerend op te merken. “Je hebt binnen no time hordes mannen om je heen zwermen als je ergens bent.”

Elma lachte gevleid, alsof het een complimentje was geweest. “Toch is het met vrienden leuker. En Thijs, vertel eens. Wat voor werk doe jij?”

Terwijl Elma en Thijs geanimeerd in gesprek raakten, zaten Paula en Nicole er stilletjes bij. Paula zag hoe Thijs naar de split in Elma’s jurk keek en hoe zijn ogen ter hoogte van haar borsten bleven hangen tijdens het praten. De schrik sloeg haar om het hart. Door de manier waarop haar eigen affaire met Thijs begonnen was wist ze al dat hij niet helemaal te vertrouwen was en voor Elma durfde ze op dat gebied al helemaal geen dubbeltje te verwedden. Haar vriendin verslond mannen zoals een ander ondergoed. Lusteloos prikte ze even later in haar eten. De angst om Thijs te verliezen was zo groot, dat ze ter plekke in huilen uit had kunnen barsten. Ze moest nog harder haar best doen, het hem nog meer naar de zin maken, besefte ze.

HOOFDSTUK 3

Het was zeker geen makkelijke periode voor Nicole. Haar lichaam ontwikkelde zich langzaam maar zeker van kind tot tiener, ze stond voor de overstap naar het middelbaar onderwijs, waar ze enorm tegenop zag en als klap op de vuurpijl waren daar dus ook nog eens de veranderingen thuis bij gekomen. De onverwachte komst van Thijs in hun huis had de boel toch even op zijn kop gezet voor haar. Toch bleek juist die laatste verandering verrassend goed uit te pakken voor Nicole. Hij kon dan weliswaar niet haar vader vervangen, maar stelde zich wel op als een vaderlijke vriend. Het was er voor haar gezelliger en makkelijker op geworden thuis.

Hoewel Paula nog steeds weinig aandacht voor haar had, was ze tegenwoordig wel vaker thuis. Haar stapavonden behoorden tot het verleden nu Thijs bij haar woonde. Nicole’s hoop haar moeder van vroeger terug te krijgen, werd echter de bodem ingeslagen. Paula leefde voor Thijs en deed alles om het hem naar de zin te maken. Vaak had Nicole het gevoel dat ze slechts getolereerd werd, waardoor het gevoel van eenzaamheid, dat bezit van haar had genomen toen haar vader stierf, nog versterkt werd. Ook Thijs kon dat niet wegnemen, hoe blij ze ook met zijn aanwezigheid was. Hij deed daar overigens ook niet echt zijn best voor. Thijs vond Nicole prettig, aangenaam gezelschap en hij mocht haar graag, maar hij verdiepte zich niet echt in haar. De zielenroerselen van een twaalfjarige tiener waren hem volkomen vreemd. De grootste winst voor Nicole in deze nieuwe situatie was dat ze geen nachten meer alleen thuis hoefde te blijven.