HOOFDSTUK 1

Het was de eerste zonnige dag in maart. Michelle Poortman keek verlangend naar buiten. Alles zag er zo lekker fris uit na de koude winter met veel sneeuw die achter hen lag. In het grasperk aan de overkant zag ze de eerste krokusjes hun kopjes al boven de grond uitsteken. Ze had best zin in een lange wandeling, maar ze had afgesproken met haar vriendin Louise. Omdat de man van Louise, Dave, op dat moment aan het werk was in hun cateringbedrijf en Michelle’s vriend Ruben naar de bowlingbaan was vertrokken, hadden de twee vriendinnen afgesproken de zondagmiddag samen door te brengen. Wat overigens niet inhield dat ze de deur niet uit konden, bedacht Michelle terwijl ze de waterkoker vast aanzette om een pot thee te zetten. Lekker wat buitenlucht snuiven was tenslotte ook goed voor Louise’s baby Tessa. Dat arme kind had nog amper buitenlucht gekregen sinds haar geboorte enkele maanden geleden.

“Daar heb ik helemaal geen zin in,” zei Louise echter zodra Michelle een voorstel in die richting deed. “Ik had me juist zo verheugd op een hele middag oeverloos kletsen en lekker niks doen.”

“Alsof we buiten niet kunnen kletsen,” protesteerde Michelle. “We zouden naar het park kunnen gaan en daar op het terras van het paviljoen wat drinken.”

“Het is nog veel te koud om stil te zitten,” wist Louise. “Geloof me, ik kom net van buiten. Achter glas lijkt het lekker, maar het valt behoorlijk tegen.”

“Je hebt zes passen nodig om van jouw huis naar het mijne te komen, dat telt niet mee,” lachte Michelle terwijl ze twee bekers thee inschonk.

“Ja, wat is dat toch fijn, hè?” ging Louise op die opmerking in, daarmee handig van gespreksonderwerp veranderend. “Het lot heeft ons echt weer samengebracht toen jullie dit huis kochten.”

“Ik wist niet wat ik zag toen ik jou in je tuin ontwaarde tijdens onze verhuizing,” herinnerde Michelle zich.

Met een glimlach om haar mond dacht ze aan die dag terug. Louise en zij hadden als kinderen in dezelfde straat gewoond en waren van kleins af aan vriendinnetjes geweest. Op haar zestiende was Louise echter verhuisd en ondanks de vele tranen bij het afscheid en de belofte elkaar te blijven zien was het contact in de maanden daarna verwaterd en uiteindelijk helemaal verbroken. Het was voor beiden dan ook een zeer aangename verrassing geweest dat Louise en Dave in de straat bleken te wonen waar Ruben en Michelle een huis hadden gekocht. De vriendschapsbanden werden meteen weer aangetrokken en het leek net of die tussenliggende jaren er niet waren geweest. Ook de geboorte van Tessa had hun band niet minder hecht gemaakt.

Michelle zette de thee op tafel en pakte Tessa uit Louise’s armen.

“Wat ben je toch een heerlijk schatje,” zei ze innig tegen de baby. Tessa staarde haar met grote ogen aan, daarna brak er een brede lach door op het kleine gezichtje. “Ze kent me al,” ontdekte Michelle verheugd.

“Natuurlijk. Dat kind ziet jou vaker dan haar eigen tantes,” grijnsde Louise. Ze nam plaats op de hoek van de bank, met haar benen onder zich getrokken. “Staat je goed trouwens, zo’n baby op je arm. Nog geen plannen in die richting?”

“Als het aan mij ligt wel,” bekende Michelle. “Maar ja, daar moet je toch met zijn tweeën voor zijn en Ruben heeft nog niet echt aspiraties om vader te worden. Hij wil wel kinderen, alleen schuift hij het een beetje op de lange baan.”

“Jullie zijn ook nog jong genoeg,” meende Louise.

“Ja mam.” Michelle lachte. “Dat is het probleem ook niet. Ik ben net dertig en mijn biologische klok staat nog niet op springen, maar toch… Zo langzamerhand ben ik wel toe aan de volgende stap binnen onze relatie.”

“En Ruben niet?”

“Dat idee krijg ik in ieder geval niet. Hij vindt het allemaal prima zoals het nu gaat. Dat is ook zo natuurlijk, we hebben absoluut niets te klagen,” voegde Michelle daar haastig aan toe. Ze wilde zeker niet overkomen als een oude zeur. “Ons leven bevalt ons uitstekend zoals het is.”

“Maar je wilt meer,” begreep Louise. “Daar hoef je je niet voor te schamen, hoor, dat mag je gerust zeggen. Jij bent toe aan een huwelijk en aan kinderen.”

Michelle knikte. “Ja. We zijn nu al zo lang samen dat het vrijblijvende er wel eens vanaf mag.”

“Zeg dat tegen hem,” meende Louise laconiek.

“Dat klinkt zo wanhopig.”

Louise trok haar wenkbrauwen hoog op. “Je bent je er van bewust dat dit het jaar tweeduizendenelf is, toch? De tijd dat een vrouw wanhopig af moet wachten tot het de man behaagt haar te huwen is al even voorbij.”

Michelle schoot in de lach. “Oké, je hebt gelijk, toch vind ik dat een dergelijke stap van de man uit moet gaan. Vraag me niet waarom.”

“Waarom?” vroeg Louise daarop.

Terwijl ze met haar ene arm Tessa goed vasthield, gooide Michelle met haar andere arm een kussen naar Louise’s hoofd.

“Daarom. Nou, gaan we nog naar buiten of niet?”

“Geen zin,” zei Louise voor de tweede keer met een blik op de klok. “Tessa moet trouwens zo haar voeding hebben, dus het is de moeite niet.”

“Dat arme kind van jou krijgt veel te weinig buitenlucht omdat haar moeder zo lui is.”

“Klopt,” knikte Louise, totaal niet beledigd. “Maar dat geeft niet hoor, dat is een kwestie van wennen.” Ze rekte zich ongegeneerd uit en stond daarna op om Tessa’s fles in de magnetron te zetten. Op dat moment weerklonk de bel door het huis.

Michelle keek verbaasd op. “Wie is dat nu weer? Ik hoop niet dat het Carla is, daar heb ik eerlijk gezegd helemaal geen zin in. Als zij het is gaan we alsnog naar buiten, oké?” bedong ze bij Louise terwijl ze naar de hal liep. Carla Verdoorn was hun directe buurvrouw. Een jonge, hartelijke vrouw met wie Michelle in contact was gekomen toen Carla haar tijdens de verhuizing spontaan haar hulp had aangeboden. Michelle had die hulp geaccepteerd, maar daar naderhand wel eens spijt van gehad, want Carla drong zich sinds die tijd behoorlijk aan haar op. Te pas en te onpas stond ze op de stoep, vooral in de weekenden. En hoe graag Michelle haar ook mocht, daar had ze niet altijd behoefte aan. Carla was nu eenmaal geen Louise. Met haar kon ze lezen en schrijven en Louise was haar dan ook nooit teveel, in tegenstelling tot haar directe buurvrouw.

Het was echter niet Carla die voor de deur stond, maar een vreemde man in een donker uniform. Zodra Michelle de deur opende pakte hij zijn pet van zijn hoofd af en hield hem tegen zijn borst. Langs de stoeprand achter hem ontwaarde Michelle een lange, glanzende, witte limousine.

“Mevrouw Poortman?” vroeg de man beleefd.

Michelle knikte stom. Wat was dit in vredesnaam? Ze had de man al willen vertellen dat hij vast verkeerd was, maar hij noemde toch echt háár naam.

“Ik ben Arie, uw chauffeur voor vandaag. Mag ik u verzoeken met mij mee te gaan?” De man maakte een uitnodigend gebaar naar de limousine.

“Wat is er aan de hand?” vroeg Louise nieuwsgierig. “Wauw Mich, wat een schitterende auto. Wat doet die hier?”

“Hij wil dat ik meega,” zei Michelle nog steeds beduusd.

“Echt?” Louise’s ogen begonnen te schitteren. “Geweldig. Wat spannend allemaal. Ik ben benieuwd waar hij je heen brengt.”

“Je denkt toch niet dat ik werkelijk bij een wildvreemde in de auto stap?” Michelle maakte een veelzeggend gebaar met haar elleboog.

“Waarom niet? Deze auto is van een gerenommeerd bedrijf.” Louise wees naar het logo op de zijkant. “Waarschijnlijk heb je een prijs gewonnen of zo. Joh, ga nou gewoon. Wat kan je gebeuren?”

“Van alles,” zei Michelle wantrouwend. “Ik wil eerst graag weten waar we naar toe gaan,” wendde ze zich tot de chauffeur.

“Het spijt me, mevrouw, dat mag ik niet zeggen,” antwoordde Arie vormelijk.

“Dan ga ik niet mee.”

“Natuurlijk wel,” zei Louise beslist. Ze nam Tessa van Michelle over. “Weet je wat? Jij gaat je even omkleden en opknappen, dan bel ik dat bedrijf waar die limousine vandaan komt om te checken of alles in orde is.” Met zachte dwang duwde ze Michelle in de richting van de trap.

Met gemengde gevoelens verwisselde Michelle haar oude spijkerbroek voor een rode jurk met bijpassende pumps. Ze had geen idee wat hier de bedoeling van was, maar als ze dan toch in een limousine vervoerd werd, dan was ze daar graag op gekleed. Een kwartier later kwam ze weer beneden. Arie had inmiddels weer plaats genomen achter het stuur, hij stapte echter direct uit de wagen op het moment dat hij Michelle in het vizier kreeg.

“Ik heb gebeld, alles is in orde,” stelde Louise haar gerust.

“Waar is het voor dan?” vroeg Michelle gespannen.

“Dat mochten ze niet zeggen, maar er is daadwerkelijk een opdracht bij hen binnen gekomen om jou op te halen. Van een vertrouwde klant, werd me verzekerd.”

“Ik weet het niet, hoor. Wie doet er nu zoiets?” aarzelde Michelle nog.

“Daar kom je nooit achter als je nu niet instapt. Kom op, Michelle. Je moet mee, al is het alleen maar om mij straks te kunnen vertellen wat hier achter steekt. Ik ben razend nieuwsgierig,” beweerde Louise.

“Oké dan,” hakte Michelle de knoop door.

Er verscheen een brede grijns op het gezicht van Arie. De knipoog die hij met Louise wisselde ontging Michelle. Als een prinses liet ze zich in de limo helpen, ze begon er zowaar plezier in te krijgen. Door de getinte ruit zag ze Carla uit haar autootje stappen. Michelle moest lachen om het verbaasde gezicht van haar buurvrouw. Carla kennende zou die Louise nu overstelpen met vragen. Lekker onderuitgezakt in de comfortabele kussens vroeg ze zich af waar ze heen gebracht werd. Er was werkelijk niets wat ze kon verzinnen. Ze was niet jarig, ze vierde geen jubileum en voor zover zij wist had ze aan geen enkele prijsvraag meegedaan, dus een prijs kon ze ook niet gewonnen hebben. Ze diepte haar mobiel op uit haar tas en toetste het nummer van Ruben in, maar zoals ze al verwacht had werd haar oproep overgeschakeld naar zijn voice mail. Hij had zijn telefoon altijd uitstaan als hij aan het bowlen was. Samen met enkele vrienden van hem deed hij mee aan de provinciale competitie, daar was hij erg fanatiek in.

De rit duurde iets meer dan een kwartier. Michelle zag dat ze de richting van de kust op reden. Ruben en zij kwamen graag op het strand. Met mooi weer zwommen ze in zee om zich vervolgens door de zon op te laten drogen, als het hard waaide maakten ze lange strandwandelingen. Jammer dat Ruben er niet bij was, mijmerde ze. Met zijn tweeën waren dergelijke verrassingen altijd veel leuker. Hoewel ze zich afvroeg of Ruben, als hij thuis was geweest, mee had gemogen van Arie. Louise mocht ook niet mee, het was echt om haarzelf te doen geweest. Maar waarom? Ze stond langzamerhand op knappen van nieuwsgierigheid, maar ze kon niets anders doen dan afwachten wat deze zondag haar zou brengen.

Eindelijk, voor haar gevoel na uren, stopte de limousine op een parkeerplaats aan de boulevard. Michelle schoot hardop in de lach toen een als Mickey Mouse verklede man, of vrouw, het portier van de wagen openmaakte en na een korte buiging haar gebaarde hem te volgen. Hij leidde haar naar een groot, luxe hotel, waar zijn rol van begeleider werd overgenomen door Donald Duck. Dit werd steeds vreemder. In plaats van het hotel in te gaan, liepen ze over het terras naar de achterkant, de uitgestrekte tuin in. En daar zag Michelle eindelijk wat de bedoeling was. In het prieeltje, wat versierd was met rozen, stond Ruben haar op te wachten, gekleed in smoking en met een rode roos in zijn handen. In één klap begreep ze wat hij op het punt stond te gaan doen en de tranen van ontroering sprongen in haar ogen.

“Ruben…,” begon ze.

“Sst.” Hij legde zijn vinger teder op haar lippen, haar zo beduidend niets te zeggen. “Jij mag zo, eerst ben ik aan de beurt. Lieve Michelle, ik ben blij dat je hier bent. Ik eh… Nou ja, je weet…” Weer stokte hij en Michelle kon een glimlach niet onderdrukken. Als Ruben geagiteerd was kon hij altijd moeilijk uit zijn woorden komen. “Hè verdorie,” viel hij uit zijn rol. “Ik had hier zo lang op gerepeteerd en nu lukt het niet. Je weet dat redevoeringen houden niet mijn sterkste kant is, maar ik wil je iets vragen.” Plotseling zakte hij op één knie terwijl hij een klein doosje uit de binnenzak van zijn smokingjasje haalde. Michelle hield haar adem in bij dit grote moment. Het moment waar ze al heel lang van droomde. “Michelle, ik hou van je. Wil je met me trouwen?” vroeg Ruben nu simpel.

“Ja, natuurlijk!” Haar antwoord klonk juichend en zonder enige aarzeling. “O Ruben, ik wil niets liever. En dit was de mooiste speech die je ooit gehouden hebt.”

“Nou…” Hij trok een grimas. “Vanochtend voor de spiegel klonk het veel beter.”

“Onmogelijk,” verzekerde Michelle hem.

Ze kusten elkaar uitgebreid voordat hij de smalle, gouden ring die bezet was met drie diamantjes, om haar vinger schoof.

“Ik hoop dat je hem mooi vindt,” zei hij zacht.

“Hij is prachtig. Trouwens, al was het de ring van een colablikje geweest, dan had ik hem nog mooi gevonden.”

“Had dat maar eerder gezegd,” zei hij met pretlichtjes in zijn ogen.

Weer kusten ze elkaar. Michelle had het gevoel of ze droomde. Amper een uur geleden had ze nog tegen Louise gezegd dat Ruben nog niet klaar was voor de volgende stap binnen hun relatie, herinnerde ze zich met een glimlach. Daar had ze zich dus behoorlijk in vergist. Ze zei het tegen Ruben, waarna hij begon te lachen.

“Louise zat in het complot,” verried hij. “Zij was speciaal bij jou om je over te halen die limousine in te stappen, want ik was bang dat je zou weigeren.”

“Dat wilde ik ook, ze heeft echt moeite moeten doen om me met Arie mee te krijgen,” grinnikte Michelle. “Ik wist niet dat ze zo goed toneel kon spelen. Volgens mij was ze net zo verbaasd als ik. Ze drong er zelfs op aan dat ik haar vanavond moet vertellen wat de bedoeling was. Daarom wilde ze dus niet naar het park. Ze zat te klagen dat het te koud was om naar buiten te gaan.”

“Waar ze overigens wel een beetje gelijk in had,” meende Ruben. “Dineren doen we daarom binnen, hier in het restaurant van dit hotel.”

“En Mickey en Donald?” informeerde Michelle. Ze keek naar de twee Disneyfiguren, die een aantal meters verderop nog stonden, samen met Arie. “Wat hebben die met je aanzoek te maken? Zeg me niet dat ze onze getuigen zijn.”

“Waarom niet? Jij houdt toch zo van Disney?” plaagde Ruben haar. “Dat leek me wel leuk. Een extra cachet aan onze trouwdag.”

“Zolang ik maar niet in een Minne Mouse jurk hoef te trouwen.”

Ruben schudde zijn hoofd. “Normaal gesproken ben je spitsvondiger, schat. Ik was eigenlijk bang dat je het al zou raden zodra je ze zag. Mickey en Donald zijn hier ter illustratie van onze huwelijksreis.”

“We gaan dus naar Disneyland Parijs?” begreep Michelle. Ze kon niet verhinderen dat haar stem een tikje teleurgesteld klonk, al deed ze haar best dat te verbloemen. Een reisje naar Disneyland vond ze altijd leuk, het was inderdaad één van haar favoriete vakantiebestemmingen, maar ze waren er al een paar keer geweest. Voor haar huwelijksreis had ze toch wel iets exclusievers in gedachten.

“Bijna goed,” zei Ruben echter terwijl hij haar handen vastpakte en haar diep in haar ogen keek. “Iets verder.” Hij wachtte even om de spanning op te voeren. “We gaan naar Walt Disney World in Orlando.”

“Echt waar?” Michelle’s ogen werden groot van verbazing, daarna begon ze te stralen. “Het echte Disney? Ruben, dat is fantastisch!” Uitgelaten viel ze hem om zijn hals. “Daar droom ik al jaren van!”

“Alsof ik dat niet weet,” zei hij tevreden, blij dat zijn verrassing zo goed geslaagd was.

Met de armen om elkaar heen geslagen liepen ze naar Mickey, Donald en Arie, die uitgebreid bedankt werden voor hun medewerking aan deze voor Michelle zo bijzondere dag. Arie overhandigde Ruben zijn fotocamera. Michelle had niet eens gemerkt dat hij foto’s van hen had gemaakt, maar ze was er dolblij mee. Daarna was het tijd voor hun diner. Ruben had een tafeltje in een afgeschermd hoekje van het restaurant gereserveerd, zodat ze voldoende privacy hadden. Michelle was blij dat ze haar rode jurk had aangetrokken en ze niet in haar spijkerbroek in deze luxe entourage zat.

Het eten was voortreffelijk, toch proefde ze amper wat ze at. Haar hoofd zat vol met alles wat er zo onverwachts was gebeurd en het was nog steeds net of ze droomde. Onder het tafelblad kneep ze zichzelf stiekem in haar arm, om zich ervan te overtuigen dat het allemaal realiteit was. Ze zat echt hier in dit dure restaurant van het meest chique hotel van hun stad, als de kersverse verloofde van Ruben.

“Waarom eigenlijk?” vroeg ze ineens. “Je hebt al die tijd de boot afgehouden en op subtiele wenken van mij in de richting van een huwelijk reageerde je nooit.”

“Omdat ik van je houd,” antwoordde Ruben simpel.

“Dat doen we al jaren. Hoe komt het dat je ineens van gedachten bent veranderd?”

“Dat is niet op stel en sprong gebeurd, ik dacht er al een tijdje aan. Het trouwboekje op zich hoeft voor mij niet zo nodig, dat weet je. Ik kan inderdaad uitstekend van je houden zonder dat het vastgelegd moet worden. Voor onze kinderen lijkt het me echter prettiger als mama en papa wettig getrouwd zijn,” zei hij.

Voor de tweede keer die dag hield Michelle met een scherp geluid haar adem in.

“Kin… Kinderen?” stotterde ze.

Ruben knikte onverstoorbaar. “Minstens twee, als het even kan. En dan het liefst natuurlijk een jongen en een meisje, al maakt het me eigenlijk niet uit. Als ze maar op jou lijken.”

Michelle dacht dat ze uit elkaar zou knappen van geluk. Alles waar ze de laatste tijd stiekem van droomde, leek ineens uit te komen. Ze vroeg zich af of het leven ooit nog mooier kon worden dan nu het geval was.

Ja, dacht ze toen. Waarschijnlijk wel. Als ze een kind van Ruben en haar in haar armen zou houden. Dan was het leven echt helemaal volmaakt. Al scheelde het nu ook niet veel.

HOOFDSTUK 2

“Dus Michelle en Ruben gaan trouwen? Het werd ook wel eens tijd. Ze wonen al zo lang samen. Ik vind dat toch iets triests hebben, alsof ze zich niet echt durven te binden. Wel de lusten, niet de lasten.” Beatrice Galema, de moeder van Dave, kneep haar lippen samen tot een dunne streep terwijl ze afkeurend haar hoofd schudde.

Louise zuchtte onmerkbaar. Haar schoonmoeder had uitgesproken ideeën over wat wel en niet fatsoenlijk was. Jammer genoeg was ze daarbij ergens halverwege de vorige eeuw blijven steken.

“Veel verschil zit er niet tussen samenwonen of getrouwd zijn,” zei ze. “Alleen dat ene papiertje.”

“Daar draait het juist om. Dat is het bewijs dat je voor elkaar gekozen hebt,” beweerde Beatrice terwijl ze kleine Tessa van Louise overnam. “Het teken dat je verantwoordelijkheden niet uit de weg gaat. Enfin, ik neem aan dat jij en Dave de catering van de bruiloft verzorgen?”

Louise schudde haar hoofd. “Nee, daar hebben we het wel over gehad, maar Michelle vindt het prettiger als Dave en ik gewoon als vrienden op hun bruiloft zijn in plaats van als medewerkers.”

“Hm.” Weer drukte Beatrice haar smalle lippen op elkaar, een gebaar wat Louise langzamerhand was gaan haten. “Dan boort ze jullie dus wel een leuke opdracht en inkomsten door de neus. Van je vrienden moet je het hebben.”

“Dave en ik zitten gelukkig niet verlegen om opdrachten, we hebben het druk genoeg,” zei Louise kalm. De discussie aangaan met haar schoonmoeder had weinig nut, wist ze bij voorbaat. Dat had de ervaring haar wel geleerd. Als Beatrice ergens een mening over had, konden geen tien paarden haar daar vanaf krijgen. “Zo druk dat ik nu snel naar beneden ga,” vervolgde ze dan ook. Ze kietelde Tessa onder haar kinnetje en plantte een zoen op haar voorhoofd. “Dag lieverd, lief zijn voor oma.”

Haastig liep ze naar de benedenverdieping van het grote huis wat ze bewoonden. Van oorsprong waren het twee woningen geweest, die ooit bij elkaar gevoegd waren. Zo was er een enorme ruimte ontstaan die Louise en Dave in staat hadden gesteld hun bedrijf bij hun huis te betrekken. Hun cateringbedrijf besloeg de gehele begane grond. Ze hadden er een grote, professionele keuken in laten installeren, er was een ruim kantoor en een ontvangstkamer voor potentiële klanten, waar ze konden proeven wat voor heerlijkheden er werden bereid. Dave zorgde voornamelijk voor de zakelijke kant terwijl Louise met twee medewerkers de keuken bemande. Op de eerste verdieping woonden ze zelf, de tweede verdieping werd sinds enige tijd bewoond door Beatrice. Dat had de perfecte oplossing geleken toen zij stopte met werken en Louise in verwachting bleek te zijn. Beatrice was maar al te graag bereid geweest om op haar kleinkind te passen en ze regelde en passant ook het huishouden, zodat Louise daar weinig omkijken naar had. Praktisch gezien was dit een ideale situatie, al zou het gezelliger zijn geweest als haar schoonmoeder wat minder zuur en verbitterd zou zijn, dacht Louise vaak bij zichzelf. Ze moest echter toegeven dat Beatrice zich niet opdrong. Als Louise thuis was, ging ze naar haar eigen verdieping en ze kwam nooit zomaar bij hen binnen vallen. Helaas bemoeide ze zich wel overal mee.

Eenmaal in de keuken zette Louise alle gedachten aan Beatrice van zich af om haar aandacht op haar werk te richten. Dave had zich al teruggetrokken in zijn kantoor om de administratie te doen. Door de glazen deur wierp ze hem een kushandje toe voor ze zich tot haar twee medewerkers wendde.

“Hoe ver zijn jullie voor die receptie van vanmiddag?”

“Bijna klaar,” antwoordde Linda. “Over een half uurtje kan alles de oven in.”

Cees, gespecialiseerd in gebak en desserts, knikte. “De taarten zijn al gebakken, die ga ik zo versieren.”

“Jullie zijn geweldig,” prees Louise hen lachend.

“Daar moet je aan denken als je onze salarissen overmaakt,” grinnikte Linda. “Koffie?” Ze hield de pot met een uitnodigend gebaar omhoog.

“Graag. We moeten zo even de opdrachten voor morgen en overmorgen doornemen, dan kan ik aan Dave doorgeven wat hij precies moet bestellen. Om een uur of één ga ik weg.”

“Trouwjurken passen met je vriendin, toch?” herinnerde Linda zich.

Louise knikte. Michelle had haar op de avond van het aanzoek al gebeld om te vragen of ze haar wilde helpen met haar zoektocht naar een jurk en daar had ze gretig in toegestemd. Dergelijke dingen vond ze heerlijk. Sowieso was het gezellig om met Michelle de stad in te gaan, zeker omdat ze niet aangewezen waren op de drukke zaterdagen. Michelle runde haar eigen internetwinkel in make-up en verzorgingsproducten, dus ze bepaalde haar eigen werktijden. Dankzij Linda, Cees en niet te vergeten Beatrice had Louise ook een grote mate van vrijheid. Ze mopperde wel eens op haar bemoeizuchtige schoonmoeder, maar ze moest toegeven dat haar leven een stuk hectischer en ingewikkelder zou zijn zonder haar aanwezigheid. In Beatrice had ze een huishoudster en oppas in één, die bovendien niet eens betaald wilde worden voor haar diensten. Het feit dat ze gratis woonde vond ze meer dan genoeg betaling.

“We zijn bevoorrechte vrouwen,” sprak ze dan ook op plechtige toon toen zij en Michelle voorafgaand aan hun winkeltocht van een lichte lunch genoten in een klein restaurantje in de binnenstad.

Michelle knikte instemmend. “Dat is zeker waar,” zei ze ernstig. “Daar staan we niet altijd bij stil, dat kan ook niet, maar we hebben het inderdaad heel goed. Jij en Dave met jullie kleine Tessa, ik met Ruben. We hebben allemaal werk wat we graag doen en wat ook nog eens leuk betaalt en, nog wel het belangrijkste van alles, we zijn gezond. Daar bovenop heb jij Beatrice ook nog eens. Niet altijd de makkelijkste, maar ze neemt je wel enorm veel uit handen.”

“Op haar humeur na is Beatrice een parel,” grinnikte Louise. “Zonder haar had ik hier nu niet gezeten. Of ik had Tessa mee moeten nemen in de kinderwagen en dat is niet het handigste als je winkelt.”

“Maar toch wel leuk,” mijmerde Michelle. “Het is zo’n heerlijk, zonnig kindje. Ik kan alleen maar hopen dat een dergelijk geluk ook voor ons weggelegd is.”

“Vast wel. Jullie hebben toch geen problemen op dat gebied?” informeerde Louise bezorgd.

“Nee, niet voor zover we weten. Maar goed, daar kom je natuurlijk pas achter als het echt gaat spelen, dus we zullen het af moeten wachten.”

“Ik zou me daar op voorhand geen zorgen over maken.”

“Dat doe ik ook niet, maar ik ben momenteel zo gelukkig dat ik me wel eens afvraag waar dat eindigt,” bekende Michelle. Ze verfrommelde haar servet en plukte er kleine stukjes van af. Ze keek haar vriendin niet aan, maar hield haar blik strak op haar handen gericht. “Soms vliegt dat me wel eens aan. Waar heb ik dat allemaal aan verdiend, denk ik dan. Een baby zou nog eens een extra bekroning zijn. De kers op de taart, om het maar eens oneerbiedig te zeggen. Tegelijkertijd houd ik mezelf voor dat ik niet teveel moet verlangen van het leven. Ik heb al zoveel.”

“Misschien heb je dat allemaal wel verdiend,” merkte Louise hartelijk op. “Zo makkelijk is je jeugd niet geweest, bovendien heb je allebei je ouders jong verloren. Ondanks dat ben je altijd sterk en optimistisch gebleven en voor die houding word je nu beloond.”

Michelle schoot hardop in de lach. “Dat klinkt wel heel gemakkelijk. Zo simpel is het niet, vrees ik. Ruben en ik zullen ongetwijfeld ook nog wel het nodige aan verdriet en tegenslag op ons bordje krijgen, zoals iedereen. Dat hoort nu eenmaal bij het leven. Op dit moment zitten we in een opwaartse spiraal, maar we zullen ook wel eens naar beneden duikelen.”

“Daar moet je niet bij stilstaan, dat zie je vanzelf wel als het op je weg komt. Op dat moment is het vroeg genoeg om je zorgen te maken,” zei Louise verstandig.

Michelle hief haar koffiekopje naar haar op. “Je hebt helemaal gelijk, daar drinken we op.”

“Met koffie? Pover hoor. Ik mag toch hopen dat ik aan het eind van de middag iets sterkers te drinken krijg van je als we geslaagd zijn voor je trouwjurk.”

“Je lijkt Carla wel, die kan volgens mij geen dag zonder drank,” lachte Michelle.

“Je overdrijft. Carla is een tikje losbandig, maar het is een leuke, hartelijk meid waar je van op aan kunt als het nodig is,” wees Louise haar terecht.

“Ze had vannacht weer een man mee naar huis genomen,” vertelde Michelle. “Ene Jasper.”

“Heeft ze hem aan je voorgesteld?”

“Nee.” Michelle trok een grimas. “Ik hoorde haar door de muur heen zijn naam schreeuwen.”

Louise schoot in de lach en verslikte zich daarbij in haar koffie. Een enorme hoestbui volgde en ze moest de tranen uit haar ogen vegen.

“Daar hoef je niet om te huilen,” plaagde Michelle haar.

“Carla is volwassen, ze mag zelf weten wat ze doet, maar ondanks haar houding van lang-leve-de-lol zou ik niet met haar willen ruilen. Dat oppervlakkige leventje is leuk als je tegen de twintig loopt, maar op een gegeven moment wordt het een beetje zielig, vind ik. Ze dartelt door het leven heen, versiert de ene man na de andere en is ieder weekend aan het feesten. Haar werk doet ze alleen uit noodzaak, leuk vindt ze het niet. Ik heb haar vaker gezegd dat ze beter op zoek kan gaan naar iets waar ze plezier in heeft en waar ze voldoening uit haalt, maar dan haalt ze haar schouders op en beweert ze dat deze baan te goed betaalt om te laten schieten,” vertelde Louise. “Voor iemand van vijfendertig vind ik dat wel erg gemakzuchtig geredeneerd.”

“Dat is haar eigen keus, maar ik ben blij dat ik drie jaar geleden de stap heb genomen om voor mezelf te beginnen,” beweerde Michelle terwijl ze de serveerster wenkte om de rekening. “Het eerste jaar was financieel moeilijk, nu begint het steeds beter te lopen. Op sommige dagen kan ik de bestellingen amper aan. Ik wilde jou trouwens vragen of jij dat twee weken van me over wilt nemen als ik op huwelijksreis ben. Dan zorg ik ervoor dat er voldoende voorraad van alles is en hoef je alleen de bestellingen te verwerken en op te sturen.”

“Is goed,” beloofde Louise.

Ze deed dat wel vaker als Michelle op vakantie was en over het algemeen verliep dat zonder problemen. Tijdens hele drukke periodes sprong ze ook wel eens bij in het bedrijfje van haar vriendin. Michelle had de zolderverdieping van hun huis ingericht als bedrijfsruimte, die was ruim genoeg om een behoorlijke voorraad te bergen. De webwinkel ‘BelleMichelle’ deed goede zaken en omdat ze vanuit huis werkte had Michelle weinig kosten.

“Zullen we gaan?” stelde Louise voor. “Een trouwjurk uitzoeken doe je nu eenmaal niet in een uurtje en het is al half twee geweest.”

Michelle had via internet al een paar geschikte winkels opgezocht, dus ze stevenden rechtstreeks op de eerste af. Hoewel het een betrekkelijk kleine zaak was, was de keuze enorm. Jurken in allerlei modellen, kleuren en maten hingen keurig gerangschikt aan de rekken. Een jonge verkoopster schoot toe om haar hulp aan te bieden.

“Ik denk dat ik precies heb wat u zoekt,” zei ze nadat Michelle haar wensen kenbaar had gemaakt.

Ze liep naar een rek en haalde er een jurk uit die Michelle haar adem benam. Het was een recht, strapless model met een rok die aan de onderkant iets uitliep, in gebroken wit. Het bovenlijfje en de split aan de voorkant waren afgezet met kleine, glinsterende pareltjes.

“Perfect,” verzuchtte Michelle. Ze was op slag verliefd. De jurk paste haar alsof hij voor haar gemaakt was en stond haar fantastisch. “Ik heb niet eens een uur nodig,” zei ze dan ook tegen Louise. “Dit wordt hem.”

“Mooi, des te eerder kunnen we aan de wijn,” zei die onverstoorbaar. “Weet je heel zeker dat je niet verder wilt zoeken?”

“Waarom zou ik dat doen? Ik zie er het nut niet van in om zestien winkels af te struinen om vervolgens alsnog voor de eerste te gaan,” meende Michelle nuchter. “Deze jurk is geweldig.”

Met behulp van de verkoopster kocht ze er meteen de juiste lingerie, schoenen en een bijpassende haarversiering bij. Van sluiers of hoeden hield ze niet, maar het piepkleine hoedje met parels en veren paste zo goed bij de jurk dat ze direct overstag ging.

Binnen een uur na aankomst stonden ze alweer buiten, met de aankopen zorgvuldig in tassen gepakt. Michelle straalde.

“Dit is een goed voorteken,” zei ze. “Wedden dat mijn trouwdag niet stuk kan?”

Het werd inderdaad een dag om nooit te vergeten voor Michelle en Ruben. Het had de hele week geregend, maar op hun trouwdag stond de zon hoog aan de hemel.

“Alweer een goed voorteken,” zei Michelle terwijl ze die ochtend uit het raam keek.

“Ik heb geen goede voortekens nodig om ervan overtuigd te zijn dat wij een lang, gelukkig leven tegemoet gaan,” zei Ruben daarop terwijl hij haar in zijn armen nam.

“Maar ze helpen wel mee,” grijnsde ze.

Met een taxi reden ze naar het stadhuis, waar alle genodigden hen opwachtten. De traditionele gebruiken, zoals de nacht voor het huwelijk apart slapen en de bruidegom die zijn bruid op komt halen, had Michelle resoluut van de hand gewezen. Ze hield niet van al die poespas en was te nuchter om zich helemaal te verliezen in maandenlange voorbereidingen voor slechts één dag. Ook de receptie sloegen ze daarom over. Hun familieleden en beste vrienden waren uitgenodigd om de plechtigheid bij te wonen en daarna samen het diner te gebruiken. Voor de avond hadden ze een zaaltje inclusief catering gehuurd plus een band voor de muzikale omlijsting. Voor dit feest hadden ze ook kennissen en collega’s van Ruben uitgenodigd.

Michelle wist zich in het stadhuis omringd door alle mensen die ze liefhad en dat gaf voor haar een extra dimensie aan de plechtigheid. Twijfels had ze niet. Ze was volkomen zeker van Ruben, al jaren. Hij ontsteeg het niveau van een leuk vriendje, waar ze er ook meerdere van had gehad. Haar jawoord klonk dan ook luid en krachtig door de zaal, evenals dat van Ruben.

“Dan verklaar ik u hierbij man en vrouw,” zei de ambtenaar van de burgerlijke stand op formele toon. Het waren de mooiste woorden die Michelle ooit had gehoord. “U mag de bruid kussen,” voegde de man aan zijn woorden toe.

Die aansporing had het kersverse echtpaar Grosman-Poortman echter niet nodig. Ten overstaan van al hun gasten nam Ruben Michelle in zijn armen voor een lange kus, die begeleid werd door gejuich en applaus.

“Ben je gelukkig?” vroeg hij zacht.

“Gelukkiger dan ik ooit geweest ben,” was haar welgemeende antwoord.

Hoewel ze al een paar jaar samenwoonden, gaf het feit dat ze nu officieel getrouwd waren haar toch een ander gevoel. Echter. Ze vormden nu samen een geheel. Een gezin, ook al waren er nog geen kinderen. Ze hoopte van harte dat die niet lang meer op zich zouden laten wachten. Ruben en zij hadden afgesproken dat ze met het gebruik van voorbehoedsmiddelen zouden stoppen zodra ze terug waren van hun huwelijksreis. Wellicht zou ze dan over een jaar, op hun eerste trouwdag, hun kind in haar armen houden, mijmerde Michelle stilletjes.

Veel kans om daar verder over na te denken kreeg ze niet, want hun familieleden en vrienden verdrongen zich om hen te feliciteren.