Ooit zal ik je weer zien

Ryan komt naast me staan, ik voel zijn hand op mijn rug.

‘Waar ging dat over?’ Ik sla zijn hand van mijn rug af. ‘Jij wist wie hij was toen je hem zag staan, terwijl ik dacht dat jij hem niet kende. Wat is hier aan de hand?’ roep ik. ‘Wie bén jij?’ Hij vouwt zijn handen achter zijn hoofd en draait van me weg. Ik voel me misselijk worden,

heb het idee dat ik zo moet overgeven. ‘Vertel het me Ryan! Nu!’

‘Laten we eerst naar huis gaan,’ probeert hij kalm, maar hij staat nog steeds met zijn rug naar me toe. Hij is niet kalm, ik zie het aan zijn ademhaling. ‘Laten we thuis praten.’

‘Ik wil dat je nú met me praat! Nú, hier!’ schreeuw ik.

‘Julia…’

‘Nú meteen! Anders loop ik weg en zie je me nooit meer terug!’

‘Ik was erbij, oké!’ roept hij naar me, terwijl hij zich abrupt naar me omdraait. ‘Ik was erbij, en het spijt me zo…’

Lieve Julia,

Eén jaar ben je alweer! Wat gaat de tijd toch hard! Nog dagelijks ben ik verbaasd over wat je allemaal al kunt. Je loopt helemaal zelf, we hoeven je niet eens meer aan je handje vast te houden. Je bent behoorlijk bijdehand, niks is veilig, je smijt alles in het rond. Van aarde uit de plantenbakken tot spullen uit de kastjes. Laatst had je papa’s cassettespeler te pakken, je trok de cassette eruit en gooide ’m in de prullenbak. En slapen… echt niet! Veel te saai. Alleen maar actie voor onze Juul. Soms word ik er weleens moe van, maar dan zie ik je voorbij hupsen met je grappige staartjes en dan kan ik niks anders doen dan lachen.

Caroline en ik zitten iedere dag bij elkaar, de tweeling heeft hetzelfde slaapschema als jij en jullie spelen zo lief samen. In hoeverre we het spelen kunnen noemen dan, momenteel vind je het vooral leuk om je vinger in hun mondjes te duwen. Misschien word je later wel tandarts. Jake en Sean zijn een stukje groter dan jij, ook al zijn ze maar vier maanden ouder. Misschien omdat het jongetjes zijn. Sean zat laatst ineens bovenop de tafel, daar was hij via een stoel bovenop geklommen. Eén jaar! Caroline is bang dat het nog heel wat gaat worden, hij gaat veel sneller dan Jake. Morgen zetten we een zwembadje in de tuin, dan kunnen jullie lekker spetteren met dit warme weer. Papa en Wouter hadden het er gisteren over om de struiken tussen de achtertuinen weg te halen, zodat we dan samen een enorme tuin hebben. Caroline en ik hebben ze ervan overtuigd dat ze daar nog maar een keertje goed over na moeten denken, maar stiekem vonden we het best een leuk idee.

Hier droomden Caroline en ik van, toen we op de middelbare school zaten. Nu gebeurt het echt. Dit is voor ons vriendinnen het toppunt van geluk. Binnenkort gaan we samen op vakantie naar Spanje, voor het eerst met jullie erbij. We hebben een groot huis gehuurd, lekker aan het strand. Een drankje erbij en genieten van onze drie kleine dreumesen! Heerlijk toch!

Liefs, mama

Lieve Julia,

Ik heb je net voor de eerste keer naar de basisschool gebracht, en wat had ik het er moeilijk mee. Gisteravond kon je er niet van slapen. Je had een beetje buikpijn en was misselijk. Zenuwen voor de grote dag natuurlijk. Gelukkig zit je bij Jake en Sean in de klas, Caroline en ik hadden afgesproken om samen te gaan vanmorgen. Voor de ingang van het lokaaltje stond je te twijfelen en ik zag je lipje trillen. Ik wilde je al optillen en mee terugnemen naar huis, maar ik kreeg de kans niet eens. Sean, die ook zenuwachtig was geweest omdat jij eindelijk naar school kwam, pakte je hand vast en samen liepen jullie naar binnen. Twee van die kleine smurfjes, zo dapper. Jake stond weifelend naast Caroline’s been, nog iedere dag vindt hij het vreselijk om naar school te gaan, ook al hebben zij er al twee maanden op zitten. Sean kwam terug en nam ook hem mee naar binnen, nadat hij jou op een stoeltje had geïnstalleerd. Uiteindelijk verlieten Caroline en ik (ik hevig snikkend, ze moest me troosten) het schoolgebouw, jullie stonden met z’n drieën te zwaaien voor het raam. Jij in het midden, mijn lieve, kleine, grote meid. De drie musketiers, zo noemden we jullie.

Een grote stap voor jou, voor mij. Vier jaar ben je alweer.

Kusje van mama

Lieve Julia,

Verloofd! Niet te geloven! Het was twaalf uur, het vuurwerk ging de lucht in en Sean ging op zijn knieën. Ik zal jouw blik nooit vergeten, je schrok je kapot en toen begon je van blijdschap te huilen. Je gilde heel hard JA! Jullie hebben elkaar niet meer losgelaten, het was zó romantisch. Ik kan niet slapen, wat een avond. Papa is er helemaal ondersteboven van, terwijl hij het al twee dagen wist! Keurig van Sean, hè, dat hij netjes om je hand heeft gevraagd. En dat je vader me niks heeft verteld! Die weet hoe je een geheim moet bewaren, maar dat wist ik eigenlijk al. Mijn allerliefste dochter, je had geen betere aanstaande kunnen uitkiezen dan Sean Millenaar. Wat ben ik blij en gelukkig dat jij blij en gelukkig bent. Jullie zijn een prachtig stel. Er is niemand die jou beter kent dan Sean, ik geloof zelfs dat hij je inmiddels beter kent dan ik. Hij zal goed voor je zorgen, hij zal je beschermen en hij zal een geweldige vader zijn voor jullie kinderen. Met een gerust hart laat ik je los.

Ik ga nu toch maar proberen te slapen, het is al bijna ochtend. Morgen een nieuwjaarsdag lunch bij Caroline en Wouter, ze hebben een verrassing voor jullie. Aangezien je deze brieven pas van me krijgt wanneer je dertig wordt (want dan ga ik stoppen met schrijven, heb ik mezelf voorgenomen) kan ik al verklappen wat het is. Ze hebben een tijdje geleden hun oog laten vallen op een mooi appartement aan de Parkweg, tegen het centrum aan. Vorige week is hun bod geaccepteerd. Hoe toevallig is het dat het samenvalt met jullie verloving, nu is het natuurlijk een supercadeau. Eindelijk iets groters, in plaats van het kleine hok wat jullie nu huren. Ik denk dat jullie door het dak schieten van vreugde. Morgen zitten we vast allemaal met kleine oogjes aan tafel na deze spetterende oudejaarsavond, inclusief aanzoek. Misschien was het wel de beste avond van mijn leven. Je straalde, je zag er zó gelukkig uit. Wat maakt een moeder nou blijer dan dat?

Lieve schat, nog even Julia van Doorn, bijna Julia Millenaar.

Wat zal dat wennen zijn, en toch ook weer helemaal niet. ‘Maatjes voor het leven!’ riepen jullie, toen jullie acht jaar waren. En zo blijkt.

Kus, mama

1.

‘Sean, kun je ophouden met me te negeren, alsjeblieft?’ Ik draai me zuchtend naar hem toe, maar hij reageert niet. Hij kijkt mijn kant niet op, hij beweegt niet eens. Z’n ogen zijn strak gericht op de tv, al volgt hij helemaal niet wat er op tv gebeurt. Hij denkt na, is heel diep in gedachten. Ik draai me terug in mijn hoekje van de bank, vouw de brieven van mijn moeder op en kijk door de hoge ramen naar buiten. Het sneeuwt weer. Sneeuw en gladheid zijn voor mij absolute redenen om vooral binnen te blijven en niet de straat op te gaan. Helaas moet er wel gewerkt worden en brengen de supermarktmedewerkers mijn boodschappen niet tot aan de koelkast. Ik draai me nog een laatste keer naar Sean toe, nadat ik hem toch zeker een minuut heb laten overwegen om zijn stilzwijgen te staken. Hij zit nog steeds hetzelfde.

‘Dus je gaat niks tegen me zeggen?’ probeer ik. Sean schudt bijna niet merkbaar zijn hoofd. Ik wrijf door mijn vermoeide ogen en sta op, het heeft geen zin. Praten is bijna een unicum het laatste jaar, die ene zeldzame keer dat we wel een echt gesprek hebben, loopt het vaak uit op ruzie. Sean zwijgt daarna weer, ik zonder me af en denk na. Vanavond is het niet anders dan andere keren. Ik slenter naar de slaapkamer, laat me op het bed zakken en staar naar het plafond. Hoe heeft het zover kunnen komen? Ik had altijd het idee dat wij, ongeacht wat er zou gebeuren, elkaar zouden blijven steunen. Dat we bij elkaar zouden blijven, hoe dan ook. Dat we op zijn minst vrienden zouden blijven, mocht een relatie toch echt niet meer werken, maar op het moment is het niks van dat alles. Geen vriendschap, en het is ook nauwelijks nog een relatie te noemen. Soms heeft hij een goede bui, en dan is het voor mij alsof de zon weer gaat schijnen. Helaas is het vaker slecht, en dan kan ik wel gillen van wanhoop. Juist dat op en af, daar kan ik helemaal niks mee en het maakt me zo onzeker. Ik zou niets liever willen dan weer teruggaan naar het oude, onze relatie was echt ontzettend hecht en goed. Sean is altijd de enige geweest voor mij, in alles, mijn hele leven lang. Nog steeds. Hij daarentegen, kan me tegenwoordig aankijken alsof hij niet meer weet wie ik ben, soms kijkt hij me aan alsof hij vreselijke medelijden met me heeft. Vaak zie ik achterdocht en jaloezie, maar meestal is het verdriet. Hij kan niks voor me verborgen houden, geen blik in zijn ogen die ik niet ken. En dat doet zeer momenteel, want ik zie van alles, behalve mijn oude vertrouwde Sean. Sowieso zie ik de laatste tijd vooral een wazige gloed in zijn ogen, vertroebeld door de alcohol. Zuchtend ga ik rechtop zitten. Wat ik nodig heb nu is een lange, hete douche. Ik wil opstaan, maar mijn telefoon gaat in het zakje van mijn vest. Ik trek ’m tevoorschijn en moet mezelf dwingen op te nemen.

‘Hoi Tess,’ probeer ik zo normaal mogelijk te zeggen, maar Tessa kent me goed en ik weet dat zij al weet hoe laat het is.

‘Juul. Je klinkt niet oké,’ vat ze mijn stemming direct goed samen. ‘Heb je zin om er even uit te gaan? Of blijf je liever binnen?’

‘Weet niet. Wat is je voorstel?’

‘Nou, misschien kunnen we even ergens een wijntje drinken. Je hart luchten. Je weet wel. Gewoon, dames onder elkaar. En dan buiten werk om, is ook wel zo prettig.’

‘Ik denk dat ik beter hier kan blijven. Ik moet nog het een en ander met Sean uitpraten, ik blijf liever in zijn buurt… Eigenlijk wil ik gewoon niet de indruk wekken dat ik plezier maak zonder hem.’ Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.

‘Wat je nu zegt klinkt echt heel erg zielig, weet je dat.’

‘Nee.’

‘Ja. Julia kom op, hé. Jullie zijn volwassen mensen. Sean doet geen enkele poging om normaal met je te communiceren, hoor, al maanden niet. Wat zeg ik, al een jaar niet. Kom nou even naar Piazza. Al is het maar een uurtje.’

‘Mag ik er even over nadenken?’

‘Nee, want het is al half tien. Straks heeft het geen zin meer. Kom op, doe je haren in een staart, trek je hakken aan en kom hiernaartoe. Ik wacht achterin aan een tafeltje. Tot zo.’ En ze hangt op, ze geeft me gewoon geen keus. Ik ga overeind zitten, onder luid protest van m’n hele lichaam. Zwaar fysiek werk en het constante gezeur met Sean bezorgen me een uiterst vermoeid lijf. Ik sta voor de spiegel en zie een afgepeigerd, vaal gezicht. Lege ogen in holle kassen, ingevallen wangen. Bijna magere armen en benen, ondanks mijn grote trui en joggingbroek. M’n haar valt in slierten langs mijn gezicht, de krul is er volledig uit. Ik kan wel janken, voor de zoveelste keer, alleen al vanwege mijn eigen voorkomen. Ik ben geen schim meer van de levendige, opgewekte persoon die ik ooit was. Nog maar zevenentwintig, ik zie er eerder uit als iemand van tweeënzeventig. Geen wonder dat Sean zo tegen me doet, ik stel niks meer voor. Ik trek m’n kast open om er iets fatsoenlijks uit te halen, maar heb de puf niet eens om me om te kleden. Ik bind m’n haar bij elkaar in een staart, zoals Tess me voorschreef, en loop naar de woonkamer. Sean zit nog steeds onderuitgezakt op de bank, maar hij heeft wel bewogen, zie ik. Er staan twee lege blikjes bier naast hem op het bijzettafeltje. De derde heeft hij in zijn hand. Ik voel een steek in m’n maag. Hij drinkt veel te veel, en dat gaat altijd mis. Hij dronk voorheen bijna nooit, maar als hij dronken was, dan was hij niet te genieten. Als we een avondje gingen stappen, of we waren uit eten geweest samen en we hadden flink aan de wijn gezeten, dan kon hij daar absoluut niet tegen. Hij wordt vervelend, jaloers, en wantrouwend. In het ergste geval wordt hij agressief, maar dat openbaart zich pas sinds een tijdje. Hij gaat dan smijten met spullen en dreigt me iets aan te doen. Gelukkig heeft hij tot nu toe nog nooit werkelijk een vinger naar me uitgestoken, maar ik ben er niet zeker van dat hij zich altijd kan blijven beheersen. Ik heb er nooit met iemand over gesproken, zelfs niet met Tessa.

‘Sean, ik ga even wat drinken met Tess, ik weet niet hoe laat ik thuis ben, maar ik zal niet lang weg zijn. Goed?’ Ik wacht tien seconden, twintig seconden, maar er komt geen antwoord. Dan niet, ik heb het gezegd. Ik pak m’n tas en jas en trek m’n Uggs van het schoenenrek in de gang, om m’n outfit compleet sloeberig te maken. Ik doe niet eens mijn best meer, en waarom zou ik ook.

Wanneer ik Piazza binnenloop, een van de gezelligste cafeetjes in onze buurt, zie ik Tessa al zitten. Zij ziet mij ook meteen en ze zet grote ogen op.

‘Julia, dit kun je niet menen,’ sist ze naar me, terwijl ik naast haar ga zitten. ‘Hoe kun je nou zo de deur uitgaan?’ Ze schudt verontwaardigd haar hoofd. Zelf ziet ze er ook niet altijd piekfijn uit, maar vanavond toevallig wel. Ze zal wel op de versiertoer zijn. ‘Je ziet eruit als een hobbezak. Waarom doe je jezelf dit aan?’

‘Ik doe het mezelf niet aan, ik had gewoon geen zin om me om te kleden. Bovendien, wil je niet zeuren, ik ben gekomen. Dat was al een hele stap en dat weet je.’

‘Ja, dat weet ik. Sorry. Hoe ben je hier?’

‘Tram. Met dit weer ga ik niet met de fiets en al helemaal niet met de auto.’

‘Snap ik. Hoe gaat het met je? Hoe is het thuis?’ Ze gebaart naar de ober en wijst met haar vinger naar haar wijn, daarna steekt ze twee vingers in de lucht. Ze draait zich vervolgens naar mij en zet haar beste luistergezicht op.

‘Nou ja.’ Ik haal m’n schouders op. ‘Kan beter natuurlijk. Gister was op zich wel een redelijke dag. We konden gewoon met elkaar praten en we hebben zelfs een heel klein beetje gelachen. Het ging wel over iets op de tv, maar dat was goed. Niks dieps, gewoon oppervlakkig. Dat kunnen we nog wel.’

Ik neem de wijn aan van de ober en neem een grote slok. ‘Vandaag was het alleen weer mis. Het ging helemaal nergens over, ik weet al niet eens meer waarmee het begon…’ Ik probeer me te herinneren waar de ruzie vandaag mee startte, maar het komt echt niet naar boven. ‘In ieder geval. Toen ging de negeerstand weer aan. En dat vind ik nog veel moeilijker dan schreeuwen tegen elkaar.’

Tessa haalt diep adem en kijkt even voor zich uit.

‘Juul,’ begint ze dan voorzichtig. ‘Ik snap dat jij je geen leven zonder Sean kunt voorstellen, en dat je daar waarschijnlijk ook helemaal niet aan denkt, maar misschien moet je toch overwegen om eens een tijdje afstand van elkaar te nemen. Ik denk dat het voor jullie beiden een opluchting kan zijn, wanneer je elkaar even de ruimte geeft.’

‘Ik weet dat je gelijk hebt, maar ik zou niet weten hoe ik zou moeten functioneren zonder hem,’ concludeer ik triest, ‘hoe hard ik ook altijd geroepen heb dat ik een hele zelfstandige vrouw ben. Dat kon ik roepen omdat ik wist dat hij achter me stond. Hoe dan ook. Een zelfstandige vrouw zijn zonder Sean, is ondenkbaar. We zijn altijd samen geweest, Tess. Ik kan niet zomaar beslissen om weg te gaan, dat kán gewoonweg niet. En hij denkt er net zo over, dat weet ik. Anders was hij allang weggeweest of had hij mij weggestuurd. Beiden leven we liever zo, dan dat we uit elkaar gaan. Dat is simpelweg geen optie.’ Ik zet m’n wijn op het tafeltje en schud mijn hoofd. ‘Echt niet.’

‘Hmm.’ Tessa zucht diep. ‘Wil je dat ik nog een keer met hem probeer te praten? Of denk je dat het alleen maar averechts werkt?’

‘Ik denk dat we hem maar even met rust moeten laten. Wat je net zei over elkaar de ruimte geven is inderdaad goed, maar dan wel binnen ons eigen huis. Ik ga eraan werken,’ knik ik.

‘Goed zo. En Juul…’

‘Ja?’

‘Mocht je toch besluiten om even weg te gaan, dan ben je altijd welkom bij mij, hè. En als je dat niet wilt, dan regel ik wel stiekem een kamer voor je in het hotel.’

‘Thanks Tess, kan ik de volgende dag m’n eigen kamer schoonmaken,’ grinnik ik. ‘Maar serieus, ik waardeer het. Lief van je.’

‘Al goed,’ mompelt ze, en vervolgens is ze afgeleid. Ik volg haar blik en zie dat ze kijkt naar twee mannen die binnenkomen. Ik gok dat ze iets ouder zijn dan wij, maar het zal niet veel schelen. Ondanks dat ik nooit interesse heb gehad in een andere man dan Sean, moet ik Tess nageven dat ze twee uiterst goed gelukte exemplaren heeft uitgezocht om naar te kijken. Tessa kan goed flirten, dus ik vrees dat de heren hier zo meteen tegenover ons aan het tafeltje zitten. Ik begin me enigszins ongemakkelijk te voelen in m’n voddenpak, en al helemaal naast Tess in haar prachtige zwarte wollen jurkje met hoge kol. Ik pluk aan mijn haar om de boel wat te fatsoeneren, maar al snel laat ik m’n hand weer vallen. Onbegonnen werk.

‘Zie je die blonde jongen daar?’ fluistert Tess vanachter haar wijnglas.

‘Ja, dat is jouw type wel,’ fluister ik terug. Tess knikt hevig. Ze is al jaren vrijgezel, met hier en daar een verovering.

‘Zin om een leuke avond te hebben, Juul, of wil je niet met ze praten? Ik bedoel, als je niet wil dat ik contact maak, dan doe ik dat niet.’

Ik haal diep adem en denk even na. Sean komt hier niet binnen lopen, daar hoef ik niet bang voor te zijn. Ook zijn vrienden zijn geen bedreiging, die heeft hij niet meer zoveel. Eigenlijk heeft hij ze helemaal niet meer. Het enige dat me kan gaan tegenwerken, is mijn eigen geweten. Maar goed, zolang we alleen maar praten is er niks aan de hand, toch? En bovendien, ze zullen me waarschijnlijk negeren, aangezien ik eruit zie als een zwerver en Tess als Jackie Kennedy.

‘Dus?’ wacht Tessa mijn antwoord af. ‘Kan ik een versierpoging wagen, of zullen we gezellig samen blijven kletsen?

‘Nee, waag jij maar eens een versierpoging,’ grinnik ik uiteindelijk, terwijl ik haar een klopje op d’r been geef. ‘Wel even kijken waar je mij dan mee opscheept, hoor.’

Ik had zojuist niet goed gekeken naar de andere man, omdat ik mee keek met Tessa, maar ik schrik bijna van wat ik zie. Oké, ik moet eerlijk toegeven dat ik geen ervaringsdeskundige ben, Sean is mijn referentiekader wat betreft mannen, maar deze hier is… speciaal. Hij heeft iets. Hij is mooi op een uiterst mannelijke manier.

‘Wat staar jij, Julia van Doorn?’ vraagt Tessa verbaasd. Ik kijk haar geschrokken aan, voel me bijna betrapt.

‘Nee. Niks,’ kuch ik kortaf. ‘Ik ga even naar de wc.’

Ik sta op en loop richting de toiletten om te ontkomen aan Tessa’s blik. Het mag dan wat minder gaan in mijn relatie - en mijn leven mag dan totaal op zijn kop staan - één ding staat als een paal boven water, het is en blijft Sean voor mij. Niemand anders. Wanneer ik terugkeer naar het tafeltje zie ik al aan Tess’ gezicht dat ze me iets wilt vertellen. Ik probeer beheerst naast haar te gaan zitten en vooral niet meer te kijken naar de overkant, waar de mannen aan de bar zitten.

‘Juul, zal ik je eens wat vertellen…’ begint ze. Ik knik en beweeg mijn hand als teken dat ze verder moet praten.

‘De vriend van mijn aanstaande echtgenoot - waar je zojuist naar keek - heeft jou ook ontdekt… maar dan ook echt heel erg ontdekt. Hij viel bijna van zijn kruk toen hij je aan het nakijken was.’

Ze zegt het alsof ze er niks van snapt. Ik snap er zelf al helemaal niks van. Het liefst wil ik nu gewoon naar huis, voel me ineens niet prettig meer. Ik wil niet nagekeken worden, ik wil niet met hem praten, ik had me niet moeten laten overhalen om mee te gaan. Snel neem ik een grote slok wijn en staar wat naar mijn Uggs. Naast dat ik er geen zin meer in heb om hier te zitten, voel ik me ook gewoon lelijk vanavond. Dat zit me op het moment denk ik het meest dwars. Was het nou echt zoveel moeite geweest om andere kleding aan te doen? Ik ga weer rechtop zitten en voorzichtig laat ik mijn ogen richting hem afdwalen, ik kan het niet laten. M’n hart slaat een slag over als ik zie dat hij ook naar mij kijkt, maar hij kijkt niet geïnteresseerd, of ook maar iets in die richting. Hij kijkt niet eens aardig, hij kijkt geschrokken. Ja, ik weet dat ik er niet uitzie. Bedankt, zend ik hem toe met mijn meest norse gezicht. Wat maak ik me ook druk. Waarom zou ik me opgelaten voelen vanwege een rare blik van iemand die ik niet ken? Ik merk dat Tessa naast me aan het wenken is naar de blonde man, die natuurlijk zijn oog op haar heeft laten vallen. Hij staat meteen op van zijn kruk en komt onze kant op. Geen twijfel, maar ook geen arrogantie, gewoon een vriendelijk gezicht. Hij lacht naar Tess en trekt een stoel naar achter om tegenover haar te gaan zitten.

‘Hallo, Samuel Dijkman,’ stelt hij zich voor. ‘Zeg maar Sem.’ Hij geeft Tessa een hand en draait zich dan naar mij toe. Zijn vriend zit nog steeds aan de bar te twijfelen of hij mee zal lopen, ik zie het gewoon. Hij vervloekt Sem natuurlijk, omdat hij nu gedwongen wordt om de avond door te brengen met de lelijkste van de twee.

‘Dat langzame schepsel daar is Ryan,’ wijst Sem naar achteren. ‘Hij is een beetje verlegen, sorry.’ Hij lacht en vraagt wat we willen drinken. Ik pak mijn telefoon uit mijn tas en start een bericht aan Sean. Wie weet is hij in een betere bui, dan ga ik direct naar huis en gaan we samen warm in ons bed liggen. Ik schrik op van een hand voor mijn gezicht.

‘Ik wilde niet onbeleefd zijn. Het is niet zo dat ik niet deze kant op kwam omdat ik niet met je wilde praten hoor.’ Ik kijk op en pak Ryans hand vast. ‘Ik ben Ryan Marchena.’

‘Julia van Doorn, aangenaam. En je hoeft je niet te verontschuldigen, hoor. Ik zou ook niet gaan praten met mezelf.’

‘En jij hoeft je óók niet te verontschuldigen,’ zegt hij aardig, en hij glimlacht naar me. ‘Van mij hoeft een vrouw zich niet uit te sloven voor een vrijdagavond in een simpele bar. Dat is niet nodig.’

‘Er zijn niet veel mannen die dat vinden,’ glimlach ik. ‘Het is niet bepaald aantrekkelijk zo, hè.’ Ik ga wat minder gespannen zitten en voel me rustig worden. Misschien lukt een redelijk gesprek toch nog wel, ik hoef me niet beter voor te doen dan hoe ik ben. Bovendien straalt hij iets warms uit, iets vertrouwds.

‘Ik kan het juist wel waarderen als een vrouw zo de deur uit durft te gaan.’ Hij wijst naar mijn joggingbroek en m’n Uggs. ‘Moet toch kunnen? Juist dat het je niks interesseert is aantrekkelijk.’

‘Ik schaam me er nu eigenlijk een beetje voor. Ik heb echt wel normale kleren in mijn kast hangen. Het was alleen een spontaan idee van Tessa hier…’ ik wijs naar Tess, ‘om even wat te gaan drinken en nou ja. Ik was lui.’ Ik haal m’n schouders op en kan niet voorkomen dat ik moet lachen. Ryan kijkt me op een bepaalde manier aan en lijkt iets aan me te zien. Het maakt me even onzeker.

‘Wat is er?’

‘Nee, ik ehm… Het is niks, je ziet er alleen een beetje… droevig uit. Heb je het wel naar je zin?’

‘Ja hoor. Het is de beste avond van mijn leven,’ probeer ik op een grappige manier te zeggen, maar het komt er juist snauwerig en sarcastisch uit. ‘Oh sorry, dat klonk bot, dat was niet mijn bedoeling,’ zeg ik er snel achteraan. ‘Ben je soms de geheime eigenaar van de bar, en controleer je op deze manier of mensen het leuk hebben?’

‘Ja, ik heb meerdere cafés en restaurants in Nederland. In heel Europa zelfs. Ik ben eigenlijk ontzettend rijk,’ grinnikt hij, terwijl hij om zich kijkt en zwaait met zijn armen. Dan richt hij zich weer tot mij en haalt zijn schouders op. ‘Nee, recherche. Totaal niet rijk dus en al helemaal geen eigenaar van wat dan ook. Behalve van mijn auto.’

‘Oh, politie dus...’ Ik slik en heb al meteen geen zin meer om verder te praten. ‘Hier in de stad?’ vraag ik nog voor de vorm. Hij knikt. ‘In de regio. Sem en ik zitten alweer zes jaar in hetzelfde team.’

‘Hoe oud ben je dan, als ik vragen mag?’

‘Negenentwintig,’ antwoordt hij. Beiden kijken we naast ons, waar Sem en Tessa in hard gelach uitbarsten. Zo onbevangen, zoveel lol. Jaloers draai ik me terug. Zo was ik ook ooit, Sean en ik konden lachen om alles. Ik mis het plezier in mijn leven, ik mis het om leuke dingen te doen. Ik weet ook niet meer wat ik moet zeggen tegen Ryan. Het begon zo veelbelovend maar ik weet geen gespreksonderwerpen meer. Dat hij politie blijkt te zijn zorgde voor een muur tussen ons in, dwars over het tafeltje.

‘Dus, wat doe jij? Ben jij wel eigenaar van iets? Of toevallig heel rijk?’ vraagt hij. Voor hem is er waarschijnlijk helemaal geen muur. Ik kijk hem aan, zijn gezicht staat bezorgd en lief. Ik heb ineens zoveel zin om hem alles te vertellen. Alles over mijn verrotte laatste jaar, over mijn vreselijke relatie met Sean. Van de hemel naar de hel.

‘Ik bezit meerdere hotels. In Europa. In de wereld. Ik ben een erfgename, zeg maar. Zoiets als Paris Hilton, alleen ben ik niet zo ordinair,’ probeer ik luchtig, terwijl ik naar mijn kleding wijs. Gelukkig lacht Ryan meteen.

‘Oké. En nu echt.’

‘Ik ben schoonmaakster in het NH Hotel, hier om de hoek. Bijna hetzelfde als erfgename zijn, toch?’

‘Ja, natuurlijk. Bijna hetzelfde.’

‘Het is maar voor even, ik werkte er tijdens mijn studie. Daarna was ik verpleegkundige op de spoedeisende hulp, maar daar ben ik mee gestopt. Ik kon terugkomen op m’n oude plekje in het hotel, en ook al vind ik het schoonmaken vreselijk om te doen, het is voor het moment wel in orde.’

‘Dat is wel even heel wat anders,’ reageert Ryan met grote ogen. ‘Verpleegkundige op de spoedeisende hulp… Hoe kom je dan in de schoonmaak terecht? Waarom ben je gestopt?’

‘Lang verhaal. Nu ben ik een schoonmakende verpleegkundige, ook prima,’ zucht ik. Hij lacht en haalt zijn schouders op.

‘Ah ja, je hebt tenminste werk! Zo moet je het bekijken. Maar waarom ga je niet terug? Ik bedoel, ze hebben daar toch alt…’

‘Ik wil het niet,’ kap ik het onderwerp direct af. ‘Ik zit even goed zo.’

‘Oh, oké.’ Hij gaat verzitten en wiebelt wat met zijn benen. ‘Heb je een relatie?’ vraagt hij dan, een beetje weifelend.

‘Ja, al bijna veertien jaar.’ Ik kijk hem aan om te zien hoe hij reageert. De meeste mensen schrikken er meestal van. ‘Je bent nog zo jong!’ roepen ze dan. Ryan reageert helemaal niet geschrokken. Hij knikt wat, alsof hij het heel normaal vindt.

‘Jij?’ vraag ik, meer uit beleefdheid. Ik wil het eigenlijk helemaal niet vragen. Ik wil niet de verwachting wekken dat ik ook maar enigszins geïnteresseerd ben. Dat ben ik namelijk niet. Niet echt. Eigenlijk wel. Maar ik kan het gewoon niet. Ik weet niet hoe ik me moet opstellen ten opzichte van een andere man. Ik vind het lastig en ik voel me vervelend naar Sean toe. Dat zou natuurlijk helemaal niet hoeven, ik doe niks verkeerd, maar ik merk dat deze Ryan veel te veel met me doet. Hij maakt iets in me los. Iets geks. Ik maak me ineens druk om zaken waar ik voorheen nooit aan dacht wanneer ik sprak met een andere man dan Sean. Ik wil dat hij me interessant en leuk vindt, dat hij onder de indruk is van me. Daarnaast heb ik het gevoel dat ik hem al eens eerder heb gezien. Ik kan alleen niet plaatsen waar en wanneer.

‘Nee, ik niet. Mijn broers zeggen dat ik te kieskeurig ben. Dat zal dan wel, het maakt me niet uit. Er loopt heus wel iemand rond voor me, en misschien ken ik haar al, maar is het onze tijd nog niet,’ zegt hij nuchter, maar de toon in zijn stem verraad hem. Hij heeft het over mij. Het lijkt onmogelijk, maar ik voel aan alles dat dit over mij gaat. Hij kijkt me aan, ik kijk hem aan, en het zweet breekt me aan alle kanten uit. Waar ben ik mee bezig? Het is mijn signaal om te gaan. Ik sla mijn wijn achterover, geef Tessa een zoen op haar wang en pak m’n jas en tas. Deze klik is niet goed, ik moet hier weg.

‘Sorry, ik denk dat ik moet gaan,’ stamel ik, terwijl ik onhandig opsta. Ryan kijkt me geschrokken aan. ‘Zei ik iets verkeerd?’ Hij gaat ook staan en verspert me, bewust of onbewust, de weg. ‘Dan moet je het me zeggen. Ik bedoelde het niet verkeerd.’

‘Je zei niks verkeerd,’ zeg ik slikkend. ‘Maar het is al laat. Sean wacht op me.’ Alsof hij weet wie Sean is. Tess pakt m’n hand en trekt er even aan.

‘Ik bel je Tess,’ zeg ik tegen haar. ‘Dag Ryan, het was leuk je te ontmoeten.’ Ik knik nerveus en loop langs hem heen, half tegen hem aan, richting de uitgang. In deze toestand moet ik me vooral op mijn relatie met Sean blijven richten. Ik moet te allen tijde positief blijven, ik mag mezelf niet verliezen. Ik ben het aan Sean verplicht om bij hem te blijven en voor hem te zorgen, mijn hele verdere leven lang. Ik dender naar de tramhalte verderop, mijn gedachten zijn gevuld met Ryan, hoe kort de ontmoeting ook was. Zijn interesse in me. Hoe hij naar me keek. Zijn bijzonder mooie gezicht, met de meest opvallende lichte ogen die ik ooit heb gezien, zeker gezien zijn getinte huid. Net wanneer ik onder het afdakje ga staan voel ik een hand op mijn schouder. Ryan. Natuurlijk.

‘Waarom volg je me?’ Geagiteerd beweeg ik mijn schouder naar achteren. ‘Ik ken je net en ik heb je verteld dat ik een relatie heb.’

Ryan laat me rustig uitpraten, hij laat me mezelf volledig voor schut zetten voordat hij droog mijn telefoon omhoog houdt. Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar klap ’m weer dicht. De schaamte bereikt zijn hoogtepunt van de avond, ik kan wel door de grond zakken en zucht diep.

‘Het spijt me.’

‘Maakt niet uit. Als je ’m niet had laten liggen was ik je ook wel gevolgd,’ zegt hij eerlijk. ‘Ik dacht dat we een leuk gesprek hadden, maar er is werkelijk niemand die me ooit zo duidelijk heeft laten merken dat het gesprek helemaal niet leuk was.’

‘Het spijt me echt. Maar ik… Ik was ineens zo moe. Ik hoop niet dat je nu nooit meer met vrouwen durft te praten. Sem zei al dat je verlegen was,’ probeer ik er grappend achter aan te zeggen. Ryan moet lachen en krabt door zijn haar.

‘Ja, Sem weet het altijd weer te verpesten voor me.’

‘Dat werkt toch zo tussen partners?’

‘Ja, meestal wel ja,’ knikt hij, nog steeds lachend. ‘Maar Julia, is het mogelijk dat we elkaar nog een keertje zien… denk je?’

‘Ryan…’ zeg ik aarzelend, terwijl ik in de verte de tram aan hoor komen. ‘Je kunt je tijd echt beter besteden aan iemand zonder relatie, dat ten eerste. En daarnaast, ik ben geen leuk persoon om mee om te gaan. Ik sleep een bak ellende met me mee, je kunt echt beter bij me wegblijven.’

‘Mag ik dat zelf uitmaken?’ Hij moet harder praten om boven het geraas van de stoppende tram uit te komen.

‘Ja, dat mag. Maar het is het beste voor iedereen als we elkaar niet meer zien, ik meen het. Vergeet vanavond gewoon. Oké?’ Ik stap de tram in en loop een eindje door. Ik zie Ryan met gebogen hoofd staan onder het afdak. Het is beter zo, Julia, spreek ik mezelf toe. Echt. Hij richt zijn hoofd weer op en kijkt me aan. Weer dat gevoel, ik kén hem. Ik zwaai, hij zwaait terug. De tram rijdt weg en ik laat me zuchtend op een stoeltje zakken.

Wanneer ik de gang binnenstap, zie ik aan de lichtflitsen op de muur dat de tv nog aanstaat. Ik ben een kleine anderhalf uur weggeweest, Sean zal nog wel wakker zijn. Hij zit inderdaad nog steeds op dezelfde plek, er staan alleen heel wat meer lege blikjes en een halflege fles whisky naast hem. Ik twijfel. Ik kan doorlopen en in bed gaan liggen, zodat hij me morgenvroeg pas ontdekt wanneer hij nuchter is. Ik kan me ook melden en hopen dat hij zich een beetje normaal gedraagt. Absurd eigenlijk, dat ik deze afwegingen maak ten opzichte van mijn verloofde. Ik kies voor het laatste, ik zal wellicht moeten gaan incasseren, dat is dan maar zo.

‘Sean, ik ben thuis.’ Ik geef een zacht tikje op zijn schouder. ‘Ik ga meteen even douchen.’ Ik draai me om en wacht tijdens het lopen richting de badkamer nog op een reactie. Het blijft stil, hij houdt het lang vol vandaag. Onder de douche sluit ik mijn ogen en geniet van het warme water op mijn huid. Ryan verschijnt op mijn netvlies. Hij is de afgelopen twintig minuten nog geen seconde uit mijn gedachten geweest. Ik snap niet waarom ik me zo tot hem aangetrokken voel, en eerlijk gezegd hoop ik dat het een beetje wegzakt. Het zit me niet lekker. Nooit eerder heb ik vanwege een andere man tintelingen in mijn buik gehad, maar Ryan krijgt het voor elkaar. Vanaf de eerste blik. Ik spoel de shampoo uit mijn haar en prijs mezelf vanwege mijn standvastigheid bij de tramhalte. Ik moet hem niet in mijn leven toelaten. Hij zou alleen maar schade aanrichten, ook al zou hij goede intenties hebben. Ik schrik op van de badkamerdeur die open gaat, Sean loopt naar binnen en stoot zich direct aan de kast. Hij is dronken, hij wankelt. Hij ramt met zijn vuist tegen het plastic deurtje van de kast, ik hoor het ding kraken boven het geluid van de douche uit. Een rij scheldwoorden volgt, nog een duw tegen de kast, dan bedaart hij en draait zich naar de spiegel. Zwaar ademend leunt hij met zijn handen op de wasbak, hij kijkt zichzelf aan. Ik vraag me af wat hij nu denkt, wat hij ziet in zijn eigen ogen. Zijn mooie ogen. Niemand is het ooit eens geweest over de kleur ervan. De een zegt blauw, de ander zegt grijs, weer iemand anders zegt groen. Caroline zei vroeger een keer ‘De kleur van Sean’s ogen hangt af van zijn gemoedstoestand. Is hij vrolijk, dan hebben ze de kleur van een tropische zee. Is hij kwaad, dan hebben ze de kleur van een onweerswolk.’ Ze had helemaal gelijk. Momenteel moeten ze absoluut donkergrijs zijn. Hij lijkt woedend, en ik zou niet weten waarom. Ik sta ondertussen angstig met mijn rug tegen de muur gedrukt, hopend dat hij me vergeet en weggaat. Plots draait hij zich ongecoördineerd naar de douche toe, hij haalt uit en slaat met vlakke hand tegen de deur van het douchehokje. Het maakt een ongelofelijk kabaal en ik druk mezelf de hoek in.

‘Sean, alsjeblieft zeg. Er is toch niks aan de hand,’ roep ik. ‘Je bent dronken, ga naar bed. Ik kom er aan,’ vervolg ik rustiger, in de hoop dat hij kalmeert.

Hij trekt het hokje van de douche open, zet een stap naar binnen en grijpt met een snelle beweging mijn natte haar vast. Paniekerig probeer ik hem bij me weg te duwen, maar zelfs in absoluut dronken toestand is hij nog honderd keer sterker dan ik. Zo ver is hij nooit eerder gegaan en ik schrik me kapot.

‘Laat los,’ gil ik, ‘je doet me pijn, stop hiermee!’ Ik klem mijn vingers om zijn handen om mezelf te bevrijden uit zijn greep, maar het lukt me niet. Hij trekt me ruw het hokje uit en duwt me met mijn gezicht tegen de muur aan.

‘Waarom ging je weg vanavond? Met wie was je?’ schreeuwt hij vlak naast mijn oor. ‘Je hebt niet eens gezegd dat je wegging! Hou je iets achter voor me? Je liegt tegen me, hè?’ Hij laat me los en geeft me een zet, zodat ik hard op de vloer terecht kom. ‘Dit doe je niet nog een keer…’ vervolgt hij zachter op dreigende toon, voordat hij de badkamer wankelend verlaat. Ik ga tegen de muur zitten en vouw mijn handen voor mijn gezicht, moet mezelf dwingen om rustig te blijven ademen. Hij is dronken, hij meent het niet, hou ik mezelf voor. Morgen is alles over, morgen is hij het vergeten. Ik ga met mijn hand door mijn haar en trek er een hele pluk uit, m’n hoofdhuid voelt branderig aan. Nog een beetje rillerig sta ik op en droog mezelf af. Weifelend loop ik de slaapkamer in, ik wil hem vanavond niet meer tegenkomen. De tv staat nog steeds aan, en wanneer ik voorzichtig om de hoek kijk, zie ik hem weer op zijn vertrouwde plek hangen. Zachtjes sluit ik de slaapkamerdeur en draai hem op slot. Sean valt zo toch op de bank in slaap en ik kan in bed gaan liggen, zonder dat ik bang hoef te zijn voor nog zo’n aanval. Ik kruip onder de dekens en sluit mijn ogen, mijn lichaam trilt nog steeds. Ryan schiet weer door mijn gedachten, hij lijkt zo veilig op dit moment. Wat me wel dwarszit, is dat hij allerlei dingen over me kan opzoeken op zijn werk. Hij hoeft mijn naam maar in te tikken en hij weet alles over me.

Lieve Julia,

Dag schat van me. Er is toch zoiets grappigs gebeurd vandaag. Caroline kwam vanmorgen naar me toe. Ze vertelde dat Jake aan de ontbijttafel had verkondigd dat hij verliefd op je is, heel erg ontzettend verliefd. Zo had hij het gezegd. Vervolgens had Sean gezegd: Nee, dat mag niet. Julia en ik zijn al verliefd. Jij moet iemand anders kiezen. Haha! Die Sean, wat een baasje. Caroline had hem verteld dat Jake ook best verliefd mocht zijn op jou, maar Sean had zijn hoofd geschud. Nee! zei hij. Jake had zijn boterham opgegeten en gezegd dat hij dan wel verliefd zou worden op Karlijn. Sean had goedkeurend geknikt en toen was de discussie voorbij. Prachtig, hoe dat werkt bij kinderen. Ik vroeg dus later aan jou, of jij en Sean inderdaad verliefd op elkaar waren. Je keek me aan en moest er even over nadenken. Vervolgens zei je: ja, want Sean en ik kunnen samen heel goed spelen met de blokken. We maken hele hoge torens en nooit valt er een om!

Je doet het verder geweldig, lieve schat van me. De juf spreekt vol lof over je. Ze vertelde ons gisteren dat je heel zorgzaam bent en dat je graag helpt. Zoals we al wisten schrijf je je eigen naam en ben je erg geïnteresseerd in getallen. Toen wij vroegen of je goed in de groep ligt moest ze lachen. Dat zeker, zei ze, maar Julia gaat het meest om met Jake en Sean. Dat verbaasde ons niks. Ze maakte zich daar wel enigszins zorgen om, want naast dat je het leuk vindt om te helpen, heb je eigenlijk geen oog voor andere kinderen. Laatst waren de jongens allebei geveld door de griep en moest je in je uppie naar school. Je hebt de hele dag gehuild en je wilde naar huis. Toen Sean de volgende dag weer beter was, was er niks meer aan de hand. De juf vond dat wij jou moesten stimuleren om ook met andere kindjes te spelen, maar er zijn gewoonweg niet zo heel veel kinderen in onze omgeving. Bij ons in de buurt wonen voornamelijk oudjes, dat krijg je met die vrijstaande boerderijtjes in de polder. Het is toevallig dat onze huizen zo dicht op elkaar staan, maar verder komen jullie eigenlijk niet. Ook zijn er geen neefjes of nichtjes, bij allebei de families niet. Daarnaast zitten wij altijd samen, vertelde ik, de jongens zijn als broers voor jou. De juf gaat nu proberen om jou wat vaker in te delen in groepjes zonder hen, eens kijken hoe dat gaat. Caroline belde me later op, dat de juf tegen hen hetzelfde had gezegd. Ook Jake en Sean spelen voornamelijk met jou en elkaar. Wij denken allebei dat ze kan proberen wat ze wil, maar dat ze het nog moeilijk gaat krijgen. Ook hadden wij allebei hetzelfde gezegd. Laat ze maar.

Vandaag heb je samen met papa een skelter gekocht. De jongens waren razend jaloers! Ik ga eens even uit het raam hangen, want jullie zijn lekker aan het rondrijden op straat.

Kusje, mama

2.

Ik zit al zeker een half uur aan tafel, heb zelfs mijn ontbijt al op, en Sean ligt nog steeds in diepe coma op de bank. Gelukkig heeft hij niet gemerkt dat ik vannacht de deur op slot heb gedaan, dat zou hij niet gewaardeerd hebben. Zachtjes begin ik met het opruimen van mijn bord en koffiemok, behoedzaam zet ik het in de vaatwasser om maar vooral geen geluid te maken. Wanneer Sean wakker wordt met een kater, is hij zo mogelijk nog vervelender dan de avond ervoor. Ik wil het katergedeelte overslaan en even boodschappen gaan doen. Wanneer ik dan terugkom, is het ergste hopelijk voorbij.

‘Stop met die herrie,’ hoor ik zacht vanaf de bank. Ik druk mijn ogen dicht en baal van mezelf. Heel stil blijf ik staan, misschien slaapt hij weer verder, maar hij komt al overeind en gaat rechtop zitten. Hij wrijft door zijn haar en over zijn gezicht, gaapt een paar keer flink en draait zich dan om. Hij hangt over de achterkant van de bank heen en kijkt me chagrijnig aan.

‘Maakte je nou expres zoveel lawaai?’ vraagt hij geïrriteerd. Ik druk m’n lippen op elkaar en moet mezelf inhouden om geen opmerking te maken. Soms kan ik me niet inhouden en reageer ik net zo geïrriteerd terug, waardoor het vrijwel direct uitdraait op een schreeuwpartij van verwijten. Ik besluit de tactiek van de zorgzame vrouw in te zetten, om de lieve vrede te bewaren.

‘Sorry Sean, ik deed het niet expres,’ zeg ik, enigszins kil. Ik kan m’n ergernis toch niet helemaal verbergen, zeker niet na zijn ontploffing in de badkamer van gisteravond. ‘Zal ik iets te drinken voor je pakken?’

Hij lijkt een beetje in de war te zijn door mijn aardige aanbod. M’n tactiek werkt. Hij laat zich achterover zakken tegen de leuning van de bank en denkt na.

‘Zo’n flesje water uit de koelkast,’ zegt hij vervolgens. ‘En een Ibuprofen.’ Hij gaapt nog een keer en strekt zijn armen en benen. Ik snap niet dat hij nog steeds zo’n atletisch lijf heeft na al dat bankhangen en die drank van de afgelopen tijd. Ik loop naar hem toe en geef hem het flesje en z’n pil. Dankbaar neemt hij het aan en klopt naast zich op de bank. ‘Kom even zitten, Juul.’

Hij zit voorover op de bank, leunt met zijn ellebogen op zijn knieën. Hij lijkt verdiept in het pulken aan het etiket van het flesje, maar ik weet dat er een excuus aankomt. Dat moet met afstand het snelste excuus ooit worden, na een vervelende avond.

‘Gaat het?’ begint hij, terwijl hij zich nog steeds concentreert op het flesje. Hij kijkt me niet eens aan. Ik weet niet of hij het niet durft of dat het hem niet interesseert.

‘Jawel.’

‘Oké. Het spijt me. Ja?’ Hij draait de dop van het flesje en neemt een grote slok, klopt even op mijn knie, staat dan op en loopt weg. Ik kijk hem verbijsterd na.

‘Was dat het, Sean?’

‘Ja,’ hoor ik vanuit de slaapkamer. De badkamerdeur gaat open en de douche gaat aan. Ik laat me verbouwereerd achterover zakken en leg mijn handen tegen mijn slapen. Waarom accepteer ik dit nog in vredesnaam? Iedere dag is er wel wat. Iedere dag laat hij me weten dat ík de schuldige ben van zijn gedrag, dat hij er niks aan kan doen. Dat ík ervoor heb gezorgd dat ons leven er nu zo uit ziet. Ik weet dat hij gelijk heeft, hij heeft absoluut honderd procent gelijk. Ik zou alleen zo graag willen dat hij een keer de omslag zou maken, dat hij inziet dat we toch samen door moeten. Dat we beter een keer goed kunnen gaan praten, of in therapie gaan, voor mijn part. Misschien duurt het nog wel jaren voor hij dat inzicht heeft, of misschien wil hij helemaal niet meer dat wij er uitkomen samen. Ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud, op deze manier leven met hem. Het maakt me nog veel ongelukkiger dan ik al ben en ik zou niet weten wat ik zou moeten doen om het beter te maken. Voor ons allebei. Ik besluit de dag buitenshuis door te gaan brengen. Ik zie wel waar ik heen ga, alles beter dan hier gaan zitten treuren. Ik pak mijn spullen en verlaat het huis zonder nog iets tegen Sean te zeggen. Hij stikt er maar in. Uren dwaal ik door de stad, loop winkel in en winkel uit zonder iets te kopen. In de supermarkt lukt het me niet om te bedenken wat ik eigenlijk nodig heb, ik gooi van alles in mijn karretje. Mijn gedachten zijn bij gisteravond, ik probeer voor mezelf na te gaan of ik iets verkeerds tegen Sean heb gezegd, of ik misschien iets heb laten vallen over Ryan. Ik begrijp niet hoe Sean er anders bij zou komen dat ik tegen hem zou liegen. Wanneer ik die middag thuiskom hangt hij voor de verandering niet voor de tv, wat echt heel apart is op zaterdagmiddag. Hij zit aan tafel de krant te lezen met een kop koffie, hij ziet er redelijk relaxed uit.

‘Waar was je?’ Hij kijkt verbaasd op en ik bespeur een tikje blijheid in zijn stem. ‘Ik heb je heel vaak gebeld, je moet het wel zeggen hoor, als je weggaat.’ Hij staat op om me te helpen met de boodschappen, neemt de tas van me over en glimlacht zowaar kort naar me, wanneer hij dicht naast me staat. Het voelt intiem en als vanouds. Een goede bui, wat fijn, ik ben bijna opgelucht.

‘Ik heb boodschappen gedaan en even gewinkeld,’ leg ik uit. Ik heb zelfs iets voor hem gekocht, dat staat nog in de gang. ‘Maar het was koud.’

‘En stiekem wilde je lekker samen met mij een film kijken,’ zegt hij grappend. Ik zet mijn handen tegen de rand van het kookeiland, terwijl hij de boodschappen in de koelkast en in de kastjes zet. Ik besluit nog even niet te beginnen over gisteravond.

‘Misschien.’

‘Ik ken je toch.’

‘Ik heb niks gezegd omdat je vervelend deed vanmorgen.’

‘Weet ik.’ Hij maakt een prop van de plastic zak en gooit ’m zacht tegen mijn hoofd aan. ‘Ik deed inderdaad vervelend.’

‘Behoorlijk ja.’ Ik knik en geniet van deze normale conversatie. Het is mogelijk, soms. Het brengt me terug naar vroeger en herinnert me er aan waarom ik zoveel van hem kan hebben. Vaak kan ik hem niet uitstaan, zeg negentig procent van de week. Maar af en toe bezorgt hij me nog steeds kippenvel, en dat na al die jaren. Met hele kleine gebaartjes en lieve, gewone dingen weet hij me nu te raken. Ik ben als een kind zo blij als hij aardig tegen me doet. Het was een goed idee om iets voor hem mee te nemen. Ik loop naar de gang en trek het pakje uit de plastic zak, anders ziet hij aan het logo direct wat het is.

‘Ik heb wat voor je,’ zeg ik, terwijl ik met het cadeau voor me uit naar hem toe loop. Hij kijkt verbaasd, gaat weer aan tafel zitten en neemt rustig een slok koffie.

‘Een cadeau? Waarom?’

‘Ja. Ik zag het en… nou ja. Ik hoop dat je het leuk vindt, maar eigenlijk weet ik dat wel zeker,’ glimlach ik. Sean en ik weten precies van elkaar wat we leuk vinden en wat we niet leuk vinden, qua cadeaus doen we zelden miskopen. Ik krijg alleen niet zo vaak meer wat, maar voorheen was dat wel anders. Hij neemt met een glinstering in zijn ogen het pakje van me aan, hij is altijd dol geweest op iets in inpakpapier. Net een kleuter. Een cadeau voorzichtig openmaken, kan hij niet. Hij moet altijd meteen scheuren en trekken. Toen hij klein was viel het cadeau dan standaard van zijn schoot af, op de grond. Nu is hij niet voorzichtiger, maar het gaat met meer beleid dan ongeveer twintig jaar geleden. Hij scheurt de plakbandjes los, haalt het donkerblauw met witte Adidas vest uit het papier en houdt het voor zich omhoog. Er verandert niks aan de uitdrukking op zijn gezicht, hij bekijkt het alleen maar. Ik laat me zakken op de stoel, waar ik zojuist enthousiast over heen hing.

‘Die wilde ik al zo lang hebben,’ zegt hij dan ineens zacht, terwijl hij met zijn vinger over de witte strepen gaat. ‘Wat lief van je.’

‘Hij is mooi hè?’ zeg ik opgelucht. ‘Trek ’m eens aan.’ Ik rits het vest open en houd hem omhoog, zodat hij zijn armen erin kan steken. Het staat hem geweldig. Het geeft hem zijn frisse, sportieve look terug. Hij loopt naar de slaapkamer en wanneer ik na een volle minuut maar eens ga kijken waar hij blijft, staat hij te draaien voor de spiegel. Ik strijk het vest glad op zijn rug en knik goedkeurend.

‘Hij staat je echt fantastisch,’ complimenteer ik hem. Ik ga naast hem staan en kijk mee in de spiegel. Samen staan we zijn vest te bekijken, tot hij zijn hoofd ineens mijn kant op draait en een klein kusje geeft op mijn haar. Ik kijk hem aan en zie tot mijn verbazing dat hij plotseling heel serieus is. Hij zucht, loopt richting het bed en gaat langzaam zitten. Helemaal in gedachten staart hij door het raam naar buiten. Hij heeft een diepe denkrimpel in zijn voorhoofd, wat hij altijd heeft als hij iets wil gaan zeggen waar hij moeite mee heeft.

‘Waarom doe je dit?’ vraagt hij na een tijdje. Ik sta nog steeds op dezelfde plek en vraag me af of de goede bui nu alweer voorbij is. Het zou zomaar kunnen.

‘Waarom doe je dit, terwijl ik je behandel als oud vuil. Kijk naar gisteren, wat ik deed was echt vreselijk. Jij hebt het er niet meer over en je koopt zelfs een cadeau.’ Hij gooit zijn handen in de lucht en kijkt me vragend aan. ‘Julia, ik snap je niet.’

‘Ik wil gewoon dat het goed gaat tussen ons. Ik wil dat het weer wordt als voorheen, dat we weer normaal kunnen doen tegen elkaar,’ zeg ik, terwijl ik naast hem ga zitten. ‘We moeten er samen voor zorgen dat we hieruit komen, wat er gisteren gebeurde kan echt niet, Sean. Ik accepteer dit absoluut niet. Ik probeer hiermee een stap in de goede richting te zetten, want er is geen mogelijkheid dat we op deze manier kunnen doorgaan.’

‘Weet ik, maar ik zou niet weten hoe dan wel.’ Hij legt zijn hand op mijn been en wrijft zachtjes heen en weer.

‘Je zou om te beginnen kunnen stoppen met de alcohol,’ opper ik voorzichtig. Het lijkt erop dat we nu eindelijk eens met elkaar kunnen praten, na al die tijd. Ik hoor Sean zuchten, maar het is geloof ik geen zucht uit ergernis. Behoedzaam kijk ik opzij, hij lijkt eerder verdrietig dan boos of geïrriteerd. Ik voel een brok in mijn keel en krijg ’m niet weg door te slikken.

‘Drank is de enige manier om alles even te vergeten,’ zegt hij. ‘Ik weet dat het heel erg slecht is, ik weet het. Ik wil het eigenlijk ook helemaal niet, maar het verdooft. En dat heb ik gewoon nodig. Ik weet anders niet hoe ik de avond door moet komen.’

Ik bijt op de binnenkant van mijn wangen om te voorkomen dat ik het heel erg hard ga uitschreeuwen zo meteen. Op deze manier heeft hij me nooit eerder uitgelegd hoe hij zich voelt, en het is verschrikkelijk om te horen. Ik kan mezelf wel wat aandoen.

‘Kan ik je ergens mee helpen? Ik vind de avonden ook het meest lastig.’ Mijn stem is niet meer dan een fluistering, m’n keel zit potdicht. ‘Misschien als we samen iets doen, bijvoorbeeld samen koken, wat uitgebreider eten, naar de film… Dingen die we altijd deden. Wie weet helpt het.’

‘Ik kan het niet. Ik kán en ik wíl geen plezier maken. Het voelt niet juist.’ Hij schudt zijn hoofd en haalt zijn schouders op. Hij zit voorovergebogen op bed, legt zijn gezicht in zijn handen.

‘Ik kan het ook niet met je delen, Julia. Er zit te veel…’ Hij drukt zijn hand tegen zijn borst. ‘Er zit te veel… woede misschien nog wel, ook naar mezelf toe. Ik weet niet hoe ik het moet noemen. Ik kan soms gewoon niet met je praten, het lukt me niet.’

Ik heb mijn benen opgetrokken, mijn armen om mijn knieën geslagen en mijn hoofd ertegenaan gelegd. Rustig blijven ademen, niet in paniek of in de stress raken. Het is goed, het is goed dat hij eindelijk een keer iets zegt, ook al doet het pijn.

‘Het spijt me zo verschrikkelijk, Sean.’

‘Ik weet het soms gewoon niet,’ zegt hij dan ineens. ‘Ik weet niet of ik hier wel wil blijven, of ik überhaupt nog wel iets wil.’

‘Wil je uit elkaar gaan?’ M’n stem schiet omhoog van angst. Als hij bij me weg zou gaan, dan zou het laatste stukje grond onder mijn voeten vandaan zakken.

‘Aan de ene kant soms wel, misschien brengt dat rust,’ zegt hij eerlijk. Hij kijkt me aan, zijn ogen staan verdrietig. ‘Maar eigenlijk moet ik er niet aan denken, ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten. Ik zou doordraaien als ik je met een ander zou zien. Ik wil je niet kwijt, en dat maakt me juist gek. Ik heb nergens nog vat op, ben gewoon bang dat je op een dag wegloopt.’