Hoofdstuk 1

‘Je bent laat! Waar was je?’ Andrea van Hoorn stak haar hoofd om de hoek van de keukendeur, op haar met witte vegen besmeurde voorhoofd een diepe frons die een mengeling aangaf van ergernis en nieuwsgierigheid.

‘Hallo mam.’ Zich niet verwaardigend om haar moeder meteen tekst en uitleg te geven, zette Julia haar tas op de grond.

‘Er is voor je gebeld!’ Met de rug van haar hand veegde Andrea langs haar neus. Aan haar vingers kleefde een klonterige substantie en haar donkerblauwe bloes was bezaaid met vieze vingerafdrukken.

Julia onderdrukte een zucht en met een vermoeid gebaar streek ze met haar vingertoppen over haar bezwete voorhoofd. ‘O,’ reageerde ze flauwtjes. ‘Wie was het?’ Hopelijk was het niet Marcel. Ze was zo moe dat ze waarschijnlijk uit gemakzucht zou instemmen met alles wat hij voorstelde. En hij was niet iemand die het gemakkelijk zou accepteren als ze hem later vertelde dat ze bij nader inzien toch niet met hem meeging naar de bruiloft van zijn neef. Hij had het er al weken over en ze vermoedde dat hij graag wilde dat ze kennismaakte met de rest van zijn familie. Om te kijken hoe die zouden reageren wanneer hij aankwam met een zwangere weduwe als vriendin …

‘Dat weet ik niet.’ Met haar elleboog trok Andrea de keukendeur verder open. ‘Ik kon het niet goed verstaan.’

Niet Marcel dus. Julia verborg haar opluchting. Haar moeder maakte er geen geheim van dat ze graag wilde dat ze hem zou vergezellen. Wat haar betrof was Marcel de ideale schoonzoon: hij hielp met de afwas en hij had onmiddellijk grif ingestemd met Andrea’s suggestie dat ze na hun huwelijk voorlopig bij haar in huis konden wonen. Het was goedkoper en het was altijd gemakkelijk om een oppas zo dicht bij de hand te hebben. Het feit dat Julia Marcel op ruime afstand hield was een bijkomstigheid die zowel Marcel als haar moeder slechts als een kleinigheid beschouwde.

‘Het was toch niet weer iemand van het telefoonbedrijf? Hebben ze nu nog niet begrepen dat ik een contract heb afgesloten met een ander bedrijf?’ mopperde Julia terwijl ze haar verkreukelde jasje uit haar tas haalde en aan de kapstok hing, de misprijzende blik van haar moeder negerend.

‘Nee, dit was een Engelse vrouw.’ Andrea’s frons werd dieper en toen ook haar mondhoeken ontevreden naar beneden gingen, begreep Julia dat de misprijzende blik niet voor de kreukels in haar jasje bestemd was. ‘Volgens mij had ze een Schots accent.’

‘O.’ Julia slikte. ‘Was het Catriona?’

‘Nee, die was het beslist niet!’

‘Als je niet weet wie het was, hoe kun je dan zo zeker weten dat het niet Catriona was, mam?’ In reactie op het bitse antwoord klonk Julia ook ongewoon scherp.

‘Nogmaals, Julia, ik weet niet wie het was en ik heb geen zin om me erin te verdiepen ook!’ Veelzeggend keerde Andrea haar dochter de rug toe.

‘O mam!’

‘Als je gewoon bij dat oude bedrijf was gebleven, dan had je nu niet het probleem gehad dat niemand het nummer van je nieuwe mobieltje weet.’ Ze snoof. ‘Dan hoeven ze ook niet steeds hiernaartoe te bellen.’

‘Catriona belt nooit naar mijn mobieltje. Dat is te duur vanuit het buitenland.’ Niet voor het eerst vroeg Julia zich af waarom haar moeder steeds maar weer over hetzelfde onderwerp bleef doorzagen. Zoals ze met zoveel dingen deed. Soms was het onderwerp heel onschuldig of op het onbenullige af, maar tot frustratie van Julia lukte het Andrea maar al te vaak om het tot een punt van belang te verheffen.

‘De stem van Catriona herken ik wel, hoor,’ reageerde Andrea afgemeten. ‘Die belt immers vaak genoeg?’ Ze slaagde erin te laten doorschemeren dat ze het onzin vond dat Julia en Catriona nog zo nauw contact onderhielden. Nu de twee vriendinnen zo ver bij elkaar vandaan woonden, was Andrea duidelijk van mening dat de vriendschap wel zou verwateren en dat het daarom geen zin had om er zoveel moeite voor te doen om die in stand te houden. Wat haar moeder gretig zou verwelkomen, wist Julia, want die had een hekel aan alles wat ook maar de geringste schakel had met de jaren die Julia in Schotland had gewoond.

‘Mam, hoe kun je …?’

‘Ik heb het opgeschreven, Juul, maar ik weet niet zeker of je er wel wat aan hebt, want zoals ik al zei, kon ik die vrouw niet verstaan. Ze had nogal een sterk accent.’

En je hebt er ook niet te veel moeite voor gedaan om het wel te verstaan en begrijpen, dacht Julia zuur, maar ze zei niets.

‘Bovendien was die vrouw nogal ongeduldig,’ vervolgde haar moeder met opnieuw een frons van ergernis. ‘Ze stond erop dat ik haar naam noteerde, maar ze gaf me nauwelijks de tijd om pen en papier te zoeken.’

Uit ervaring wetend dat het geen zin had om zich aan de houding van haar moeder te ergeren, slaagde Julia erin zich te beheersen. ‘Dan zal ze nog wel een keer terugbellen,’ mompelde ze. Ze was te moe om de energie te vinden om erover na te denken, laat staan om met haar moeder een oeverloze discussie te gaan voeren.

‘Wat ben je eigenlijk aan het doen, mam?’ vroeg ze om de aandacht af te leiden.

‘O! Dat? Van een kennisje kreeg ik een recept voor gehaktbrood. Ze zei dat het heel eenvoudig te maken was, dus het leek me een goed idee om dat voor vanavond op het menu te zetten.’

‘En? Lukt het?’ Julia snoof veelbetekenend, opgelucht dat het gezicht van haar moeder enigszins was opgeklaard. ‘Ik ruik nog niets.’

‘Ik ben ook nog niet klaar!’ Andrea blies een lok haar van haar voorhoofd dat net zo donker was als dat van haar dochter. ‘Ik hoop dat het wat wordt want het is niet zo eenvoudig als Louise me deed geloven.’ Ze zweeg en heel even verwachtte Julia dat ze nu op Louise zou gaan mopperen. Maar Andrea hield haar hoofd schuin en bestudeerde aandachtig het vermoeide gezicht van haar dochter. ‘Waarom ben je eigenlijk zo laat, Juul? Voel je je wel goed?’

De afleidingstactiek had dus niet gewerkt. Julia klemde haar kaken op elkaar. Hoe kwam het toch dat haar moeder er altijd moeiteloos in slaagde om de indruk te wekken dat ze alleen tevreden zou zijn wanneer ze ‘nee’ antwoordde? Want als ze dat deed, stond haar moeder onmiddellijk klaar met raadgevingen die waarschijnlijk goed bedoeld waren, maar die Julia het gevoel gaven dat ze in een te kleine ruimte was beland en geen deur kon vinden om te ontsnappen.

‘Er was weinig te doen en meneer Sybrands zei dat twee van ons wel eerder naar huis konden gaan.’

‘Waarom was jij dan niet degene die weg mocht? In jouw toestand?’

‘Mam, ik ben niet ziek en ik wil al helemaal niet behandeld worden alsof ik dat ben.’ Julia maakte een geïrriteerd gebaar. ‘In elk geval was het achteraf niet zo’n gelukkige beslissing van meneer Sybrands want Ilona en Cis waren nog geen kwartier weg toen het plotseling druk werd.’ Ze bukte om haar knellende sandalen uit te trekken.

‘Ik neem aan dat Sybrands ook niet weet wat hij met deze onverwachte hitte kan verwachten,’ reageerde Andrea vergoelijkend. Julia’s baas was een van de weinige mensen die Andrea hoog in het vaandel had en ze kon dan ook geen verkeerd woord over hem horen. ‘Ik begrijp gewoon niet wat iemand met dit weer in de stad te zoeken heeft.’

‘De meeste winkels zijn tegenwoordig voorzien van aircondi-tioning en daar is het met deze temperatuur best uit te houden,’ zei Julia, met het niet te onderdrukken gevoel dat ze hoe dan ook tegen haar moeder in moest gaan. ‘In mijn lunchpauze was ik in de supermarkt en daar klaagden de klanten zelfs steen en been dat het er zo koud was.’ Ze volgde haar moeder de keuken in. De betegelde vloer was behaaglijk koel aan haar blote voeten.

Zwijgend keek ze naar het aanrecht dat was bezaaid met vuile pannen, schalen en bestek. Andrea hield niet van koken en al helemaal niet van het improviseren en het uitproberen van nieuwe recepten en ingrediënten. Het was duidelijk dat ze halverwege het maken van het gehaktbrood haar belangstelling had verloren en dat het eenvoudige recept toch te ingewikkeld bleek te zijn om haar humeur op peil te houden.

‘Het is hier bloedheet!’

‘Omdat de oven eerst moet voorverwarmen.’ Andrea draaide de kraan open en goot een flinke scheut afwasmiddel in de gootsteen. ‘Daarna moet het gehaktbrood er ongeveer drie kwartier in.’

‘Maar waarom staat de achterdeur niet open?’ Julia stak haar hand al uit naar de deurknop maar een kreet van protest hield haar tegen.

‘Nee, doe dat alsjeblieft niet! Dan komt die rode kater van de buren weer naar binnen! Hij draait steeds om mijn benen heen en bedelt voortdurend om stukjes gehakt.’ Met de punt van haar sandaal ging ze langs de kuit van haar andere been. ‘Het is een schattig beestje, maar je weet dat ik niet zo goed tegen poezen en katten kan. Ik begon al te niezen voordat ik had gezien dat hij naar binnen was gekomen!’

‘Kennelijk was hij niet alleen,’ reageerde Julia droog.

‘Wat?’

‘Volgens mij zit het beest vol met vlooien. Heb je nog niet gemerkt dat je gebeten bent, mam? Je benen zitten vol met rode pukkeltjes.’

‘Natuurlijk heb ik dat gemerkt!’ Met een blik van afgrijzen bekeek Andrea haar onderbenen. ‘Ik dacht dat het muggenbeten waren!’

‘Vlooien komen gewoonlijk niet hoger dan je knieën.’

‘Dan is het maar goed dat ik hem naar buiten heb gestuurd.’ Andrea trok een grimas, maar haar gezicht werd ernstig toen ze haar dochter nog eens goed opnam. ‘Je ziet er moe uit, Juul.’

‘Het zal wel door het warme weer komen, mam.’

‘Misschien, maar jij moet extra op je gezondheid letten. Drink je wel genoeg? Wat heb je voor je lunch genomen?’

‘O mam! Ik ben geen klein kind meer!’ Ze wendde haar gezicht af. Ze wilde niet dat haar moeder zag dat ze opeens de behoefte voelde opkomen om zich ergens in een hoek terug te trekken en een deuntje te gaan huilen.

Andrea’s uitdrukking verzachtte. ‘Nee, maar je bent en blijft mijn dochter. Als je zelf je kindje hebt, dan zul je begrijpen dat het gevoel om voor je kind te zorgen, altijd zal blijven.’

‘Dat weet ik, mam,’ zei Julia. Haar stem klonk een beetje schor en ze hoopte maar dat het haar moeder niet opviel, want dan zou die natuurlijk willen weten wat er aan de hand was. Niet dat ze iets te verbergen had, maar ze kon er geen verklaring voor geven. Ze wist alleen dat ze prompt in tranen zou uitbarsten en dat was wel het laatste wat ze wilde.

‘Ik vergat mineraalwater mee te nemen, maar ik heb een fles gevuld met kraanwater en die in de vriezer gelegd.’ Andrea ging met haar handen over haar heupen, nog meer witte vegen toevoegend. ‘Zal ik een glas voor je inschenken?’

‘Als de fles niet bevroren is,’ zei Julia droog. Plotseling vertrok haar gezicht en automatisch drukte ze haar hand tegen haar rug.

‘Wat is er? Heb je weer last van je rug?’

‘Het gaat al weer.’ Julia draaide zich om en greep de deurknop. ‘Geen reden voor alarm hoor, alleen een steek in mijn zij.’

Tot haar verwondering ging haar moeder er niet op in. ‘Ga lekker in de tuin zitten, lieverd, lekker je benen omhoog. Dan schenk ik een glas koud water voor je in.’

‘Lekker mam.’

‘Nu kun je nog van je vrijheid genieten. Over een paar maanden, als de baby er is, zul je smachten naar een beetje rust!’ Ze bukte om de vriezer te openen en haalde een bevroren fles water tevoorschijn. ‘O kijk, je had gelijk! Nu ja, als dit water gesmolten is, dan is het in elk geval lekker koud.’

Hoofdstuk 2

‘Heb je het briefje gevonden?’ Andrea kwam met twee glazen water met rinkelende ijsblokjes de tuin in waar Julia in de schaduw zat te doezelen.

‘Hm.’ Julia keek loom op en stak haar hand in haar zak. ‘Ik heb het hier.’

‘Kun je wijs worden uit mijn gekrabbel?’

‘Dat denk ik wel. Fiona Murray?’

Andrea zette de glazen neer en liet zich op de andere tuinstoel zakken. Ze had haar vlekkerige kleren vervangen voor een witte zomerjurk die haar schouders vrijliet. Niet voor het eerst stelde Julia vast dat haar moeder er goed uitzag. Haar donkere haar vertoonde nog nauwelijks een spoortje grijs en hoewel ze een paar pondjes te zwaar was, had ze een natuurlijke elegantie. Julia kon zo al twee mannen noemen die wel belangstelling voor haar hadden, maar helaas was de belangstelling niet wederzijds. Andrea beweerde altijd dat ze het in haar eentje prima naar haar zin had en dat ze geen enkele behoefte voelde om zich aan een nieuwe man aan te passen. Soms kon Julia begrijpen waarom haar moeder zich zo voelde, maar meestal betwijfelde ze de oprechtheid van de doorgaans bits uitgesproken woorden en verdacht ze haar moeder ervan te onzeker en bang te zijn om een nieuwe relatie zelfs maar te overwegen.

‘Pf, wat is het vandaag warm, zeg! Ik hoop bijna dat het vanavond gaat onweren en dat het morgen tien graden koeler is.’

‘Dan mopper je weer dat het te koud is,’ reageerde Julia met milde spot.

‘Ja, daarin kon je wel eens gelijk hebben.’ Andrea nipte van haar glas. ‘Maar over dat telefoontje, Juul, je zei Murray, maar het kan eigenlijk ook heel goed Miller zijn. Wel weet ik zeker dat ze zei dat haar voornaam Fiona is.’

‘Ik ken geen Fiona.’ Julia haalde het papiertje uit haar zak en streek het glad op haar knie. Ze had het netnummer van Edinburgh onmiddellijk herkend, maar de naam en het telefoonnummer zeiden haar verder niets.

‘Als je toch niet van plan bent om dat nummer te bellen, kun je het briefje beter meteen weggooien.’

‘Hm.’ Nadenkend keek Julia naar het telefoonnummer.

‘Als het echt zo belangrijk is, dan belt die Fiona wel terug,’ vervolgde Andrea, die het waarschijnlijk al speet dat ze de boodschap had doorgegeven.

‘Ja, dat denk ik ook.’ Om een reden waarvoor ze geen enkele verklaring kon vinden voelde Julia een bijna misselijkmakende weerzin om het nummer te bellen. Ze wist niet wie Fiona Murray of Miller kon zijn en wat die van haar wilde, maar iets vertelde haar dat ze het liever niet wilde weten. Uit alle macht moest ze de neiging bedwingen om het papiertje te verfrommelen en weg te gooien. Ze zou het zelfs gedaan hebben als ze er niet zo zeker van was geweest dat het precies was waarop haar moeder aanstuurde.

Ze pakte haar glas en liet de ijsblokjes tegen de rand rinkelen, zich afvragend hoe het toch mogelijk was dat haar moeder en zij bijna altijd van mening verschilden. Schotland was zo’n onderwerp. Haar moeder verfoeide elke gedachte aan het land waar Julia enkele jaren had gewoond voordat ze een maand geleden terug was gekeerd naar Nederland. Het was een van de zeldzame keren dat Julia het met haar moeder eens was geweest dat haar terugkeer naar Nederland de enig juiste beslissing was. Dat nam echter niet weg dat ze telkens weer werd overvallen door verdriet en heimwee wanneer ze aan Schotland dacht. De jaren dat ze er had gewoond, waren de gelukkigste van haar leven geweest en soms was ze bang dat ze zich nooit meer zo zorgeloos en blij zou kunnen voelen. In haar meest sombere buien vond ze zelfs dat haar moeder gelijk had en dat alle herinneringen maar beter zo snel mogelijk vergeten konden worden. Ze was teruggekomen om een nieuw leven te beginnen en het hielp niet als ze steeds opnieuw werd geconfronteerd met nare herinneringen, haar verdriet en pijn. ‘Na zeven uur zal ik die Fiona wel terugbellen,’ besloot ze, haar moeder niet aankijkend.

‘Waarom zou je tot zeven uur wachten? Die vrouw klonk niet als iemand met wie je uitgebreid een gezellig gesprek gaat voeren,’ zei Andrea met alle misprijzen die ze voelde tegen de Schotten in het algemeen. Julia verdacht haar ervan dat ze wilde dat ze ter plekke de telefoon zou pakken, zodat ze ongegeneerd mee kon luisteren. ‘Die paar euro’s extra kunnen we echt wel betalen, hoor!’

Met een frons haalde Julia het elastiekje uit haar donkere haar en ze bond het opnieuw op. ‘Zei ze dat het dringend is?’

‘Ze zei het niet met zoveel woorden, maar zo klonk ze wel.’

Werktuiglijk streek Julia met haar hand over haar zij. ‘Ik kan me niet voorstellen wat ze van me wil. Ik kan me niet herinneren dat ik haar ken.’

Haar moeder vertrok haar mond tot een dunne streep. ‘Laat het toch rusten, Juul. Als ze jou zo graag wil spreken, dan belt ze beslist wel terug.’

‘Ik denk dat ik dat maar doe,’ antwoordde Julia, half overtuigd. ‘Alleen omdat …’ Ze hield op en slaakte een kreet. ‘Lieve help! Mam! Wat is dat?’

‘Wat? O! De oven!’ Andrea vloog overeind en rende de keuken in, intussen wapperend met haar armen in een vergeefse poging om de dikke donkere rook naar buiten te laten verdwijnen.

‘Ik neem aan dat dat het gehaktbrood was?’

‘Ik vrees van wel.’ Andrea had de oven geopend en staarde naar de schaal met een rokende, zwart geblakerde massa. ‘O Julia! Wat nu? Ik heb niets anders in huis!’

‘Dan gaan we toch naar de pizzeria?’ Alsof ze een besluit had genomen, verfrommelde Julia het briefje met het telefoonnummer van Fiona Murray uit Schotland en toen ze een kwartiertje later naar de pizzeria liepen, lag het onder de zwart geblakerde brokken van het gehaktbrood in de vuilnisbak.

Hoofdstuk 3

Als Julia al had gehoopt dat daarmee de kous af was, dan kwam ze bedrogen uit. Toen ze de volgende middag moe en warm uit haar werk kwam, vond ze een notitie dat er opnieuw voor haar was gebeld uit Schotland en dat haar moeder op de koffie was bij mevrouw Latenstein, een oudere dame voor wie ze boodschappen deed en met wie ze zo nu en dan een kopje koffie of thee dronk en roddels over buurtbewoners uitwisselde.

Julia voelde zich altijd een beetje schuldig wanneer ze heimelijk opgelucht was als haar moeder er niet was. Na de drukte van haar werk in de juwelierszaak van Sybrands kon ze genieten van de rust van een leeg huis. Wanneer haar moeder er was werd ze meestal meteen bestookt met vragen of moest ze luisteren naar een opsomming van de bezigheden waarmee Andrea de dag had doorgebracht. Julia kon nooit goed begrijpen hoe iemand voldoening kon vinden in zo’n saai leven als haar moeder leidde. Ze leefde van de bescheiden inkomsten van de huuropbrengst van een vijftal woningen die ze van haar ouders had geërfd en ze had nooit de behoefte gehad om een baantje te zoeken om meer in contact te komen met de buitenwereld. Zo lang Julia het zich kon herinneren draaide Andrea’s wereld vooral om haar dochter en ze dacht niet dat er ooit een tijd was geweest dat ze dat niet als knellend had ervaren. Misschien was het anders geweest toen haar vader er nog was maar daarvan kon ze zich bedroevend weinig herinneren.

Hoewel het weer iets minder drukkend was dan de vorige dag, voelde Julia zich warm en uitgeput. Ze had een kop kruidenthee gezet en ze was net in een tuinstoel gaan zitten, haar licht gezwollen voeten op een krukje, toen de telefoon ging. Min of meer verwachtend dat het haar moeder was die op de terugweg nog even langs de supermarkt ging en wilde weten of Julia nog iets nodig had, ging ze naar binnen.

‘Hallo?’

Julia leunde tegen de deurpost, de ogen sluitend en wensend dat ze eerst naar het nummer op de telefoondisplay had gekeken voordat ze opnam. Het laatste waaraan ze op dit moment behoefte had was om geconfronteerd te worden met haar herinneringen.

‘Is dat mevrouw Macdonald?’

Hoewel ze de stem met een licht Schots accent nooit eerder had gehoord, was ze er zeker van dat het Fiona Miller of Murray was.

‘Julia Macdonald?’

De stem had de harde en kordate klank van iemand met wie niet te spotten viel.

‘Julia. Ja, dat ben ik,’ antwoordde Julia met tegenzin, na heel kort overwogen te hebben om te doen alsof de ander een verkeerd nummer had ingedrukt. Het zou echter alleen maar uitstel van executie betekenen en misschien was het daarom beter om de vrouw meteen maar te woord te staan.

Als ze heel eerlijk was dan moest ze toegeven dat het een plezierige bijkomstigheid was dat haar moeder niet thuis was. Die kon soms zo’n uitgesproken mening over iets of iemand hebben en ze zou net zo lang aandringen totdat Julia het met haar eens was of deed wat ze wilde. In dit geval zou ze er geen geheim van maken dat ze nieuwsgierig was en ze zou het onderwerp niet laten rusten voordat Julia haar een bijna letterlijk verslag van de conversatie had gedaan. En om een reden die ze niet kon bevatten, wist ze dat ze dit gesprek liever voor zich hield.

‘Julia Macdonald?’ De vrouw aan de andere kant van de verbinding leek nog niet helemaal overtuigd. ‘Geboren op eenentwintig mei?’

‘Ja, klopt.’ Julia herademde enigszins. Wat deze vrouw ook van haar wilde, het feit dat ze haar geboortedatum controleerde duidde erop dat het om iets officieels ging. Hopelijk kon ze haar meteen doorverwijzen naar David Campbell, die al haar nog lopende zakelijke belangen in Schotland behartigde. Zoals het huis waarin Roy en zij gelukkig waren geweest totdat hij …

‘Perfect. Mijn naam is Fiona Murray. Ik heb iets met u te bespreken.’

Werktuiglijk ging Julia op de armleuning van een stoel zitten en ze legde haar hand op haar buik. De baby leek opeens wat onrustiger dan anders, alsof die ook niet helemaal gelukkig was met het contact met Schotland.

‘Waar gaat het over?’ informeerde ze op weinig toeschietelijke toon.

Een korte aarzeling, vaag gemompel van stemmen op de achtergrond. ‘Het is te delicaat om door de telefoon te bespreken.’

‘O.’ Julia fronste toen ze opnieuw werd overvallen door een hevige tegenzin; zakelijke aangelegenheden waren doorgaans niet delicaat te noemen. ‘Al mijn zakelijke belangen worden behartigd door het kantoor van David Campbell in Edinburgh. Als u dat wilt, kan ik u zijn adres en telefoonnummer geven.’

‘Dit is persoonlijk.’ De vrouw zweeg lang genoeg om adem te halen. ‘Wanneer bent u van plan om terug te komen naar Schotland, mevrouw Macdonald?’ Ze klonk alsof ze Julia sommeerde zo snel mogelijk in het vliegtuig te stappen.

‘Eh … dat ben ik voorlopig niet van plan.’

Het was even stil en Julia onderdrukte een nerveuze giechel bij de gedachte dat ze er kennelijk in was geslaagd de ander de mond te snoeren. Aan haar stem te horen was Fiona Murray niet gewend om tegenspraak te krijgen.

‘Wat zei u, mevrouw Macdonald?’

‘Dat ik voorlopig niet naar Edinburgh kom,’ antwoordde Julia kalm. Niet voordat mijn baby geboren is, wilde ze eraan toevoegen, maar ze bedacht net op tijd dat haar beweegredenen er niet toe deden: ze was deze onbekende vrouw geen enkele verklaring schuldig.

‘Ik kan helaas niet naar u toekomen, mevrouw Macdonald. Om meerdere redenen, die u pas zult begrijpen als ik de situatie heb uitgelegd.’

‘O.’ Julia betrapte zich erop dat ze op haar nagel stond te bijten. Een slechte gewoonte wanneer ze nerveus of gespannen was, die ze sinds haar terugkeer naar Nederland weer had opgepakt.

‘De zaak is niet alleen nogal delicaat, maar ook zeer dringend.’

‘O,’ zei Julia weer, ervan overtuigd dat er toch niet naar haar werd geluisterd.

‘En zoals ik al zei, mevrouw Macdonald, het is uitgesloten dat we dit onderwerp door de telefoon kunnen bespreken.’

‘Helaas denk ik toch dat er niets anders opzit,’ reageerde Julia zoetsappig, een geniepig gevoel van triomf onderdrukkend.

Aan de licht versnelde ademhaling kon ze horen dat ze de ander opnieuw van haar apropos had gebracht. ‘Uitgesloten! Onmogelijk!’

‘Mevrouw Murray, als u en ik allebei niet kunnen reizen, dan ben ik toch bang dat …’

‘Ik betaal natuurlijk uw vlucht, als geld een probleem is.’ Kennelijk gewend om bevelen te geven en die prompt uitgevoerd te krijgen, was het duidelijk dat Fiona Murray nu haar best moest doen om een overredende klank in haar stem te leggen.

‘Het gaat niet om geld of …’

‘En ik zorg er natuurlijk voor dat u van het vliegveld wordt gehaald. Alles zal voor u worden geregeld.’

‘Ik bedoelde niet dat de reis …’

Opnieuw werd ze in de rede gevallen. ‘U zult er niet slechter van worden, mevrouw Macdonald. Ik ben bereid u een heel eind tegemoet te komen.’

Julia fronste. Wat bedoelde ze? Dat ze elkaar halverwege zouden kunnen ontmoeten, bijvoorbeeld ergens op een vliegveld in Londen, zodat ze allebei slechts de halve afstand moesten afleggen?

‘Mevrouw Murray, ik kan onmogelijk zomaar in een vliegtuig stappen. Ik heb hier verplichtingen en zonder te weten waar het precies over gaat, zie ik geen enkele reden om beloftes te verbreken en andere mensen hier teleur te stellen.’ Zo, dat had ze keurig gezegd!

‘Uitgesloten! Het is heel belangrijk dat ik …’ De vrouw hield abrupt op en Julia hoorde het geluid van stemmen. Het klonk alsof Fiona Murray een verschil van mening had met een man. Niet zo verwonderlijk, als ze die op dezelfde heerszuchtige manier behandelde.

‘Mevrouw Murray, als u mij uw telefoonnummer geeft, dan neem ik contact met u op zodra ik zeker weet wanneer ik weer naar Edinburgh kom. Dat zal pas over enkele maanden zijn, maar ik weet zeker dat we tegen die tijd wel een afspraak kunnen maken om elkaar te ontmoeten.’ Ze sprak langzaam, alsof ze verwachtte dat de ander haar opnieuw in de rede zou vallen.

‘Nee! Zolang kan dit echt niet wachten! Het is een kwestie van leven …’ Het klonk kort en bits, haar stem plotseling afdalend tot een koortsachtig gefluister alsof ze haar hand voor haar mond hield. ‘Luister, mevrouw Macdonald, ik kan nu niet meer praten, maar ik bel u zo gauw mogelijk terug!’

‘Dat hoeft niet, want ik ben toch niet van plan om naar u toe te …’ Geïrriteerd hield Julia op toen ze besefte dat de verbinding al was verbroken.

Hoofdstuk 4

‘Je ziet er geweldig uit,’ zei Donna waarderend.

Julia trok het gordijn verder opzij en stapte uit de paskamer, met haar handen over haar buik strijkend. ‘Voor zover een zwangere vrouw aantrekkelijk kan zijn,’ zei ze met goedmoedige zelfspot.

‘Nee Juul, het is echt waar! En die lange bloes kleedt heel goed af. Als je niet goed kijkt, zie je misschien niet eens dat je zwanger bent.’

‘Dat geldt dan alleen voor blinden en slechtzienden,’ mompelde Julia ironisch.

‘Nee, ik meen het, Juul!’ Donna grinnikte even. ‘Toen we vanmiddag in dat cafeetje koffie dronken, zat die man ook al zo naar je te kijken.’

‘Welke man? O, je bedoelt die griezel met dat baardje?’

‘Het was geen griezel! Hij was best leuk, alleen ben jij natuurlijk weer behoorlijk bevooroordeeld.’

‘Dat is niet waar, maar hoe dan ook, ik ben niet op zoek naar een man!’ Heel beslist schudde Julia haar hoofd. ‘Maar serieus, Donna, denk je dat ik hem moet nemen?’

‘Die bloes? Natuurlijk, dat zeg ik toch? Hij staat je heel goed. Niet veel mensen kunnen die kleur hebben, maar jij wel. Dat lichte blauw is precies de kleur van je ogen!’ Ze hield een snoer met grote zwarte en witte kralen voor haar hals en keurend bestudeerde ze zichzelf in de spiegel achter Julia. ‘Je baby heeft een vader nodig, Juul.’

Julia snakte naar adem bij de plotselinge wending in het gesprek. Ze gluurde opzij naar de andere paskamers, maar die leken allemaal leeg. Geen nieuwsgierige luistervinken.

‘Roy is de vader!’ zei ze schor, zich snel omdraaiend.

‘Ja natuurlijk, Juul, maar …’ In de spiegel ontmoetten hun blikken elkaar. Julia’s ogen glinsterden verdacht met een mengeling van pijn en boosheid en onmiddellijk legde Donna haar hand op de schouder van haar vriendin en zei ze berouwvol: ‘Sorry, Juul, dat had ik niet moeten zeggen. Ik had je er niet zo mee mogen overvallen. Het was alleen … toen je uit de paskamer kwam en ik zag dat je er zo … mooi uitziet, overviel het me opeens dat het zo jammer is. En dat het zeker niet zal meevallen om in je eentje een kind op te voeden.’

‘Mijn moeder helpt me,’ zei Julia zacht.

Ze zag haar vriendin de mond openen, aarzelen, en weer sluiten en ze begreep dat Donna moeite had om haar mening voor zich te houden. Niet dat die er ooit een geheim van maakte dat ze vond dat Julia een verkeerd besluit had genomen toen ze niet alleen terugkeerde naar de veiligheid van haar ouderlijk huis, maar ook naar de moeder die zich lang geleden tot taak had gesteld om alles voor haar dochter te willen regelen.

Uiteindelijk zei Donna kalm: ‘Ja, natuurlijk, dat weet ik wel. Maar het lijkt me voor je kindje niet helemaal eerlijk om op te groeien bij een moeder en een oma. Misschien vind je me ouderwets, maar ik ben van mening dat elk kind een vader en een moeder nodig heeft.’

‘Er zijn tegenwoordig een heleboel alleenstaande moeders die in hun eentje een kind opvoeden en dat heel goed doen,’ argumenteerde Julia, haar gezicht nog steeds bleek.

‘Dat weet ik, maar jij … jij bent geen vrouw om alleen te zijn. Jij bent iemand die een steuntje in de rug nodig heeft.’ Opnieuw een weifeling. ‘En dan bedoel ik niet de steun van je moeder, maar van een man.’

‘Denk je dan dat ik niet in staat ben om mijn kindje alleen op te voeden?’ Julia slikte moeizaam. Als ze heel eerlijk was moest ze toegeven dat Donna haar een spiegel voorhield, maar dat gaf ze liever niet toe.

‘Natuurlijk kun je dat, lieverd, maar …’ Donna zweeg en lachte een beetje gegeneerd. ‘Jij bent iemand die op handen gedragen moet worden. Jij moet een man hebben die je in de watten legt en al het mogelijke zal doen om je tegen alle kwaad in de wereld te beschermen.’

‘O!’

‘Iemand zoals Roy.’

‘Ja.’ Er zat een brok in Julia’s keel. ‘Maar Roy is niet …’

‘Sorry, Juul, ik wil je niet van streek of verdrietig maken. We zijn gezellig aan het winkelen.’ Berouwvol schudde Donna haar hoofd en ze richtte haar aandacht weer op de spiegel. ‘Wat denk je van deze ketting?’

Met moeite slaagde Julia erin zich op het nieuwe onderwerp te concentreren. ‘Hm ja, ik vind altijd dat zwart en wit heel goed staan bij blond haar, vooral in combinatie met een gebruinde huid.’

Donna was snel afgeleid. Aandachtig bekeek ze haar slanke gestalte in de spiegel. Ze droeg een kuitlange witte linnen broek die losjes om haar heupen viel en een zwart hemdje onder een open, ragdunne zwarte bloes. De ketting die ze voor zich hield, zou het geheel compleet maken.

‘Met dat warme weer was er anders weinig gelegenheid om in de zon te gaan zitten en een kleurtje te krijgen, maar ja, ik begrijp wat je bedoelt en ik ben het met je eens.’ Haar blik werd een beetje glazig toen ze zichzelf weer opnam. ‘Het is alleen zo dat Michel zich laatst liet ontvallen dat hij meer van kleuren houdt dan van zwart of wit of beige en …’ Ze zweeg abrupt toen ze het gezicht van Julia zag.

‘Michel?’ Julia hield haar hoofd schuin. ‘Een nieuwe vlam?’

‘We zijn vrienden, hoor, niets anders!’ Aan haar gezicht was te zien dat Donna al spijt had van haar ondoordachte opmerking en nu naarstig zocht naar een ander gespreksonderwerp. ‘In die bloes zie jij er zo goed uit dat het me helemaal niet zal verwonderen als jij morgenavond behoorlijk wat mannelijke belangstelling zult hebben, Juul!’

Met haar vingertoppen klopte Julia op haar buik en met een grimas zei ze retorisch: ‘Welke man wil een alleenstaande toekomstige moeder op sleeptouw nemen?’

‘Ik weet er zo wel een paar op te noemen, hoor!’

Ze trok een lang gezicht. ‘Je bedoelt zeker Marcel?’

Donna schoot in de lach en zei plagend: ‘O ja, die ook.’

‘Wie anders kan …’ Julia zweeg toen ze de uitdrukking op het gezicht van haar vriendin zag veranderen en gealarmeerd zei ze: ‘Je hebt toch niet tegen iedereen gezegd dat ik een vader voor mijn baby zoek?’

‘Nee natuurlijk niet, malle!’ Donna aarzelde zo lang dat Julia’s achterdocht groeide. ‘Maar … het is mogelijk dat Alex ook komt.’

‘Alex?’ Julia slikte.

Donna legde haar hand op haar arm en voegde er bedaard aan toe: ‘Het leek me beter je te waarschuwen. Ik hoorde Lucia toevallig zeggen dat Alex misschien ook op haar feestje komt.’

‘O! Ik neem aan dat hij even veel recht heeft om te komen als ik.’ Uiterlijk slaagde ze er misschien in normaal te reageren, maar inwendig was Julia danig van haar stuk gebracht. Alex … Was ze er aan toe om hem weer te ontmoeten? Wilde ze hem zien, spreken, opnieuw geconfronteerd worden met zijn verbittering en hardheid die, als ze de verhalen van Donna mocht geloven, een deel van hem waren geworden?

‘Het is niet zeker dat hij komt, Juul, maar als …’

‘Het geeft niet,’ onderbrak ze haar vriendin snel voordat ze zich kon bedenken. ‘Ik neem aan dat het er toch een keertje van moet komen, dus waarom niet op een feestje? Als er zoveel anderen zijn, moet het mogelijk zijn om uit zijn buurt te blijven. En hij uit de mijne!’

Hoofdstuk 5

De maandag was Julia’s vaste vrije dag, maar omdat ze voor een keer met een collega had geruild was ze die zaterdag vrij. Haar moeder was die ochtend al vroeg weggegaan: er was een uitje georganiseerd voor de bewoners van het bejaardentehuis in de buurt en alle vrijwilligers waren opgetrommeld om de dag voor iedereen tot een succes te maken. Omdat ze wist dat haar moeder hevig zou protesteren dat het werk was voor een man, dat Marcel het met alle liefde voor haar zou doen, besloot Julia gebruik te maken van haar afwezigheid. Ze popelde namelijk om een begin te maken met het opknappen van haar slaapkamer en er een hoekje te creëren voor de baby. Omdat ze het geslacht van het kindje niet van te voren wilde weten, had ze besloten om de wanden in een zachtgele tint te schilderen en wit en hardgroen voor de accenten te gebruiken. Ze had de verf al in huis, de gordijnen waren klaar om opgehangen te worden en volgens de bijgeleverde instructies was het niet al te moeilijk om het bedje en de bijpassende commode in elkaar te zetten. Weifelend keek ze naar de potten verf en het pakje met kwasten en rollers en vervolgens naar de dozen met de onderdelen van het meubilair. Het liefst zette ze het eerst het bedje in elkaar maar ze moest zich beheersen; met schilderen zou het maar in de weg staan en ze wilde ook niet dat er per ongeluk verfspatten op kwamen.

Om de een of andere reden was ze vandaag ongedurig. Die avond zou ze naar een feestje van een collegaatje van Donna gaan en de gedachte alleen al had haar in een staat van kinderlijke opwinding gebracht. Het was al weer een hele poos geleden dat ze naar een feestje was geweest en al helemaal niet waar ook diverse bekenden van vroeger zouden komen. Toen Donna ongeveer een jaar geleden een nieuwe baan had gevonden had ze ontdekt dat haar nieuwe collega en zij een heleboel gemeenschappelijke vrienden bleken te hebben. Mede om die reden waren de twee al snel goede vriendinnen geworden en het gevolg was dat Julia al even gemakkelijk in het kringetje was opgenomen toen ze terugkeerde naar Nederland.

Een ogenblik versomberde ze bij de gedachte dat de kans groot was dat Alex er ook zou zijn. Als ze dat eerder had geweten had ze misschien een smoesje verzonnen, maar nu kon ze dat niet meer doen. Donna zou onmiddellijk begrijpen wat de reden was en haar dwingen om mee te komen. Ze vermande zich. Misschien kwam hij helemaal niet en dan had ze voor niets lopen piekeren en overwegen wat ze tegen hem zou zeggen. Het was zo lang geleden dat ze elkaar voor het laatst hadden gezien en van alles wat ze zich van die keer herinnerde, waren de verbitterde blik in zijn ogen en de harde, met opzet kwetsende woorden het duidelijkst in haar geheugen gegrift.

Ze schudde haar hoofd en trok resoluut een blik verf naar zich toe. Ze had een oude joggingbroek en een oud ruim vallend T-shirt aangetrokken en ze was net bezig om het eerste blik gele verf open te maken toen er werd gebeld.

‘He bah!’ Ze blies een lok haar van haar voorhoofd en ging snel de trap af, intussen repeterend wat ze zou zeggen om de bezoeker zo snel mogelijk kwijt te raken. Waarschijnlijk was het iemand voor haar moeder: iemand van de vrijwilligersorganisatie, of een van de buren voor wie ze regelmatig boodschappen deed en zakelijke probleempjes afhandelde.

Door het matglas heen kon ze een donkere gestalte zien staan en voordat ze haar hand kon uitsteken om de deur te openen, bleef ze als bevroren staan. Hoewel ze de figuur niet goed kon zien, had ze opeens een visioen van een andere man. Hij … hij kon het toch niet zijn? Nee, onmogelijk! Maar toch … als hij het wel was? Wilde ze hem binnen laten en de confrontatie met hem aangaan? Nee. Als ze hem die avond op het feestje tegenkwam, dan was ze er tenminste op voorbereid en bovendien zou ze zich gedekt voelen door de andere aanwezigen. Donna zou haar helpen, die kon soms instinctief weten dat Julia haar nodig had. In de oude broek en het T-shirt waarin haar buik al zo goed zichtbaar werd, met verwarde haren en een geagiteerde kleur op haar gezicht voelde ze zich niet opgewassen tegen een ontmoeting. Nog niet. Ze wilde kalm en beheerst overkomen en hem niet meteen laten weten hoeveel het haar toch deed om hem terug te zien.

In een opwelling trok ze zich terug en haastte ze zich naar de woonkamer, waar ze door een kier van de vitrage naar buiten kon gluren. Opnieuw snerpte de bel door het huis en ze herademde toen ze de fiets met de fel gekleurde fietstassen herkende: de man op de stoep was niemand anders dan de postbode. Alsof hij voelde dat er naar hem werd gekeken, keek hij eens goed om zich heen en met een licht schouderophalen leek hij te berusten in het feit dat er niemand thuis was. Hij haalde een vel papier en een pen uit zijn borstzak en begon er iets op te schrijven.

‘Sorry.’ Julia trok de deur open en glimlachte ademloos, alsof ze net gehaast van boven was komen rennen. ‘Ik was bezig.’

‘Geeft niet.’ Hij had een rond gezicht met een zorgeloze, open blik en zijn glimlach was bedaard toen hij papier en pen weer in de zak van zijn uniformjasje duwde. ‘U bent er. Prima, dat bespaart u een tochtje naar het postkantoor. Ik heb namelijk een aangetekende brief voor u.’

‘O.’ Met een frons tuurde ze naar de officieel uitziende lichtbruine envelop die hij haar voorhield. ‘Voor mij?’

Hij raadpleegde de adreszijde van de envelop.

‘Mevrouw J.E. Macdonald?’

‘Dat ben ik, maar …’

‘Dan is deze aangetekende voor u.’ Hij was niet in de stemming om te discussiëren over de juistheid van het adres op de envelop. Met een stoïcijnse uitdrukking haalde hij zijn pen weer tevoorschijn en hij draaide de envelop om. Met de punt van de pen tikte hij op het kaartje dat aan de achterkant zat gehecht. ‘U mag hier tekenen.’

‘Van wie is de brief afkomstig?’ vroeg ze met groeiend onbehagen. Alle officiële poststukken waarvoor haar handtekening vereist was, hadden tot nu toe nog een bittere nasmaak achtergelaten.

Hij zuchtte alsof hij de vraag al eerder had verwacht. ‘Dat weet ik niet, mevrouw. Mijn taak is om het stuk bij u af te leveren en u voor ontvangst te laten tekenen.’

‘En als ik dat niet doe?’

Hij fronste en intuïtief wist ze dat hij vond dat ze dwaas en kinderlijk weerspannig was. ‘Dan neem ik hem weer mee,’ antwoordde hij met de rust van iemand die gewend is om met lastige vrouwen te maken te krijgen. ‘U hebt dan een paar dagen om erover na te denken of u de brief in ontvangst wilt nemen. Zo niet dan gaat hij na tien dagen onbestelbaar retour naar de afzender.’ Hij keek haar onbewogen aan en het leek hem allerminst te interesseren of ze het poststuk in ontvangst nam of niet.

‘Kan ik ergens zien wie de afzender is?’ Ze begreep zelf niet goed waarom ze zo moeilijk bleef doen. Waarom voelde ze die vreemde weerzin om het stuk in ontvangst te nemen? Het weigeren betekende immers niet automatisch dat het niet bestond. Bovendien had de afzender de moeite genomen het zodanig te verzenden dat hij er zeker van kon zijn dat het zou aankomen. Zodra hij het retour kreeg, zou hij ongetwijfeld een nieuwe poging wagen.

‘U kunt zien wat er op de envelop staat.’ Op zijn gezicht begon een uitdrukking van medelijden te komen. ‘Maar u mag de envelop pas openen nadat u voor ontvangst getekend hebt. Een geopende envelop kunt u niet meer weigeren.’

Julia vermande zich. Het was kinderachtig om zo moeilijk te blijven doen over een brief. Het had niets met de postbode te maken, wiens enige taak het was om zo snel mogelijk met zijn ronde verder te gaan.

‘Goed dan.’ Toen ze eenmaal had toegegeven begon haar gevoel van onbehagen plaats te maken voor nieuwsgierigheid.

‘Heel goed. U kunt hier voor ontvangst tekenen. In het vakje.’ Hij knikte tevreden, krabbelde een paar onleesbare hanenpoten op het aangehechte stuk papier en bood haar toen de brief en zijn pen aan. ‘Dit is zoveel gemakkelijker dan naar het postkantoor te komen,’ zei hij gemoedelijk. ‘Vraag me niet waarom, maar de regels zijn zodanig dat u zich op het postkantoor moet legitimeren om het stuk in ontvangst te mogen nemen. Nu hoeft dat niet. Aan de deur mag ik het poststuk overhandigen en laten tekenen door iedereen die op dit adres woont, maar op het postkantoor wordt dat geweigerd.’ Hij haalde zijn schouders op alsof de door zijn bazen opgelegde regels zijn begrip te boven gingen. ‘Ik weet niet of u wel mevrouw Macdonald bent, maar in dit geval is dat gelukkig niet aan de orde.’

‘O.’ Ze zette snel haar handtekening en las intussen snel de naam en het adres van de afzender: Visser, Visser en Van den Luyendijcke, advocaten, Amsterdam.

‘Veel geluk met de schilderklus!’

Verward keek ze op, zich realiserend dat de postbode al wegliep toen zij nog verwezen naar de envelop stond te staren met het vreemde voorgevoel dat ze die toch beter niet aan had moeten aannemen.

‘Hoe weet u dat ik ga schilderen?’

‘Wat doet u anders met die kwast in uw hand?’ Hij grinnikte nog opgewekt na toen hij het tuinpad afliep en zich bukte om het hekje te openen.

Hoofdstuk 6

Advocatenkantoor Visser, Visser en Van den Luyendijcke.

Fronsend draaide Julia de envelop een paar keer om. Ze had nog nooit van het advocatenkantoor gehoord. Wat niet zo verwonderlijk was want gewone jonge vrouwen zoals zij ontvingen gewoonlijk geen correspondentie van een advocaat. Voor zover ze wist had ze niets op haar geweten dat voor iemand aanleiding kon zijn om zich tot een advocatenkantoor te wenden. De brief was echter wel degelijk voor haar bestemd want haar naam was voluit en duidelijk op de aanhef gedrukt en om de bevestiging volledig te maken werd ook haar geboortedatum genoemd onder een indrukwekkende reeks cijfers en letters die haar dossiernummer vormde.

Waarom de advocaten de moeite hadden genomen om de brief per aangetekende post te sturen, was haar een raadsel want de inhoud van de brief was kort en zakelijk en er werd nauwelijks een nadere onthulling gedaan. De enige uitleg werd gevormd door het korte regeltje dat het een aangelegenheid betrof van een van hun cliënten, maar de naam van die cliënt werd niet genoemd. Er werd haar simpelweg verzocht om contact op te nemen. Dat kon van maandag tot vrijdag tussen negen en vijf, Jeroen Visser was haar contactpersoon. Als ze al nieuwsgierig was geworden, dan moest ze zich dus tot na het weekend beheersen.

Schouderophalend schoof ze de brief terug in de envelop die ze na een korte aarzeling in de zak van haar broek duwde en ze ging weer naar boven. Het blik met gele verf stond geopend op een krant op de grond en met een glimlach begon ze aan de eerste taak die ze zichzelf had opgelegd: het schilderen van de eerste wand.

Het was goed dat haar moeder er niet was; die zou voortdurend om haar heen draaien, opmerkend dat schilderen geen klus was voor vrouwen en zeker niet voor eentje die zwanger was. Ze zou overladen worden met waarschuwingen en raadgevingen en Julia was er zeker van dat haar moeder niet zou aarzelen Marcel te bellen en hem onmiddellijk te laten opdraven. Ongetwijfeld zou hij meteen de handen uit de mouwen steken om haar te helpen. Marcel was immers zo aardig en behulpzaam, zo betrouwbaar … Inwendig zuchtte Julia. Het probleem was dat haar moeder weigerde in te zien dat zij geen andere gevoelens dan vriendschap koesterde voor de jonge man die schuin aan de overkant van de straat woonde en die ze al vanaf haar kleutertijd kende.

Misschien zat daar voor haar wel het hele probleem en was dat voor haar moeder de aantrekkelijkheid. Er was letterlijk niets opwindends aan Marcel. Hij was zo ontzettend braaf en burgerlijk, zo gewoon, zo saai, zo voorspelbaar. Hij zou niet naar het buitenland vertrekken om zijn horizon te verbreden: hij had nooit begrepen waarom zij zo nodig met een vriendin naar Schotland moest onder het mom van het verbeteren van hun Engels. Het was handig als je een mondje Engels sprak, maar om zover te gaan om het bijna vloeiend te willen spreken, ging zijn begrip te boven. Hij was iemand die op het oude honk bleef wonen, simpelweg omdat hij daar was geboren en getogen. In zijn leven gebeurde niets onverwachts omdat hij elke mogelijkheid daarvoor angstvallig uit de weg ging. Wat hij zich had voorgenomen moest gebeuren en het kwam maar heel zelden voor dat hij van gedachten veranderde. Op zijn tiende had hij serieus verklaard dat hij zich had voorgenomen dat zij in de toekomst zijn vrouw zou worden. Zelfs haar huwelijk met Roy had geen deuk in zijn zelfvertrouwen en vastbeslotenheid kunnen brengen. Hij had gewoon zijn kans afgewacht en haar terugkeer naar Nederland en de volledige instemming van haar moeder vormden voor hem voldoende grond om een toekomst met haar met voldoening en vertrouwen tegemoet te zien.

Roy, o Roy! Ze zuchtte en tersluiks streek ze met de rug van haar hand over haar ogen. Gele verf drupte van de kwast op de met kranten bedekte grond toen de tranen over haar wangen rolden.

Hoofdstuk 7

Het feestje ter ere van de verjaardag van Lucia zou oorspronkelijk in een flat op de tiende etage gehouden worden, maar vanwege het warme weer had de gastvrouw van haar broer de uitnodiging geaccepteerd om gebruik te maken van zijn huis dat beschikte over een groot terras en een royale, beschutte tuin. ‘s Middags was het echter onverwacht bewolkt geworden en tegen de tijd dat de eerste gasten binnen druppelden barstte het onweer los.

Opgewekt nam Lucia de felicitaties in ontvangst. ‘Hallo Julia, je ziet er geweldig uit. En jij natuurlijk ook, Donna, maar dat is niet zo vreemd. Jij ziet er altijd even mooi uit.’ Zelfs de onverwachte stortbui leek geen invloed te hebben op haar humeur. Met een schalkse grijns legde ze haar hand op de arm van Donna. ‘Helaas hebben we hier een klein beetje rekening mee moeten houden. Daar staat Dirk, mijn broer. Op het laatste moment is hij op het idee gekomen om iedereen te voorzien van een plastic regenjas.’

Ze wees naar een man met blond gebleekt haar die naast een grote kartonnen doos stond. Hij trok net een plastic pakje open en haalde een doorzichtige gele regenjas tevoorschijn. De jonge vrouw voor wie de jas bestemd was, gaapte hem aan alsof ze niet wist of hij een grap maakte of serieus was.

‘Een plastic regenjas?’ reageerde Donna, wat beteuterd naar haar elegante outfit kijkend.

‘Om de sfeer niet te laten verwateren.’ Lucia rolde met haar ogen en wees naar een vrouw in een vuurrode jurk onder een kleurloze, doorzichtige plastic regenjas. Ze droeg zwarte schoenen met onmogelijk hoge hakken en ze had de plastic capuchon over haar hoofd getrokken. Ze zou er misschien belachelijk uitzien als de meeste andere gasten er niet net zo mal uitzagen.

‘Heb je ook laarzen beschikbaar gesteld?’ informeerde Julia, die de humor van de situatie beter kon inzien dan haar vriendin. ‘Ik begrijp dat het met de voorziening van regenjassen je bedoeling is dat we in de tuin blijven, Lucia, maar heb je eraan gedacht dat het gazon met deze regen al snel in een moeras zal veranderen?’

De man die zich over de doos met plastic regenjassen had ontfermd, wierp hen een schuine blik toe en begon zich langzaam in hun richting te bewegen. Hij had zijn broekspijpen een stukje opgerold en zijn blote voeten sopten genoeglijk in het natte gras. ‘Gelukkig is het helemaal niet koud,’ zei hij, Julia en Donna om beurten waarderend opnemend. ‘Die regenbui van daarnet leek wel een moesson.’

‘Dit is mijn broer Dirk,’ zei Lucia ten overvloede. ‘Dirk, je kent Donna al. Dit is Julia.’

De blonde wenkbrauwen gingen een eindje omhoog en grijsblauwe ogen namen haar keurend op. ‘Hallo Donna en Julia.’

Hij stak zijn ene hand losjes in zijn broekzak, in de andere hield hij tegelijkertijd een mobieltje en een glas rode wijn. Julia onderdrukte een grijns toen ze zich afvroeg wat er met de wijn zou gebeuren als hij werd gebeld en hij gedachteloos het mobieltje tegen zijn oor drukte. Een moderne versie van de geijkte grap om iemand met een glas in de hand om de tijd te vragen …

‘Heb ik iets gemist?’

‘Nee. Sorry. Ik was even mijlenver weg.’ Hij was knap, maar er was iets koels en berekenends in de blik waarmee hij haar net iets te brutaal opnam.

‘Grappige herinneringen.’ Het was geen vraag. Hij zweeg even, een bestudeerde gewoonte om zijn volgende woorden meer effect te geven. ‘Misschien kun je die met ons delen?’

‘Het is niet belangrijk.’ Om de een of andere reden wist ze dat hij de humor van haar gedachtegang niet zou inzien; het zat er dik in dat hij alleen maar zijn wenkbrauwen zou fronsen en haar kinderachtig zou vinden.

‘O?’ Hij hield zijn hoofd schuin en produceerde een lachje dat de meeste vrouwen waarschijnlijk onweerstaanbaar zouden vinden, maar Julia voelde het kippenvel langs haar rug omhoog kruipen. Met alle geweld moest ze de neiging bedwingen om zich om te draaien en er vandoor te gaan.

‘Wat is er?’ Donna legde haar hand op Julia’s arm en keek achterdochtig van de een naar de ander.

‘Sorry, maar ik moet naar mijn gasten, hoor!’ Lucia lachte verontschuldigend en stoof op twee jonge vrouwen af die aarzelend bij de deur waren blijven staan.

‘Julia scheen daarnet ergens nogal wat pret om te hebben,’ Dirk beantwoordde kalmpjes Donna’s eerdere vraag, maar zijn blik bleef op Julia’s gezicht rusten. ‘Ik kan niet ontkomen aan de indruk dat het ten koste van mij was.’

‘O. Julia heeft altijd binnenpretjes,’ Donna leek al evenmin onder de indruk van Dirk te zijn. Ze keek voortdurend om zich heen, alsof ze naarstig zocht naar een reden om weg te schieten.

Als Dirk zich al ergens van bewust was, dan liet hij daarvan niets merken. ‘Ik neem aan dat je binnenpretje te maken had met de alternatieve regenkleding?’ Hij scheen nogal trots op zijn vinding.

Julia schudde haar hoofd, tersluiks naar zijn hand kijkend en ze moest bij zichzelf vaststellen dat hij er de man niet naar was om te vergeten dat hij een glas wijn vasthield. Hij keek haar nog steeds afwachtend aan.

‘Binnenpretjes zijn vaak niet aan anderen uit te leggen.’

Een ogenblik klemde hij zijn lippen op elkaar, toen haalde hij zijn schouders op alsof het gesprek hem plotseling stierlijk verveelde. ‘Ik denk dat jullie voorlopig beter binnen kunnen blijven, dames. Zonde om die elegante verschijningen te verbergen onder zo’n weinig flatterende regenjas.’

‘Ik neem aan dat dat voor iedereen geldt.’ Donna haalde de schouders op. ‘O kijk, Dirk, ik zie dat er al weer nieuwe klanten zijn voor een regenjas.’

Hij bewoog zich niet, maar Julia kon aan het licht vernauwen van zijn oogleden zien dat hij zich ergerde aan de schijnbaar onschuldige opmerking van Donna.

‘Dirk, wil jij Elise en Samantha ook voorzien van een van je elegante regenjassen?’ riep Lucia haar broer onschuldig toe.

Met een licht schouderophalen draaide hij zich om, maar niet nadat hij Julia een lange blik had toegeworpen waarmee hij haar te kennen gaf dat hij nog niet met haar klaar was.

‘Wat een vervelende vent, hè?’ Donna dempte haar stem. ‘Hij denkt dat elke vrouw voor hem valt.’

‘Precies de indruk die ik van hem kreeg.’ Julia grinnikte samen-zweerderig naar haar vriendin.

‘Hij leek nogal onder de indruk van je, Juul.’

‘Dan heeft hij zeker nog niet gezien dat ik zwanger ben, anders had hij me zeker geen tweede blik waardig gekeurd.’

Donna knikte serieus. ‘Wat je eerder zei, Julia, over mannen die haastig weglopen zodra ze beseffen dat een vrouw zwanger is, dat gaat volgens mij zeker voor die Dirk op.’

‘Ja, gelukkig heb ik …’` Ze zweeg abrupt toen ze de uitdrukking op het gezicht van haar vriendin zag veranderen. Onwillekeurig haar blik volgend, ontdekte ze een nieuw aangekomen gast in de deuropening. De man had een wat smal gezicht met donkerblond haar dat bovenop al wat dunner begon te worden. Zijn ogen gingen schuil achter een bril waarvan de glazen op het licht reageerden en automatisch een donkere tint aannamen. Hij liet zich de enthousiaste begroeting van Lucia welgevallen en haalde bescheiden de schouders op toen die hem uitbundig bedankte voor een enorme zijden sjaal die was bedrukt met Chinese motieven.

‘Michel!’

Donna stoof op hem af, zich er kennelijk niet van bewust dat ze Julia’s arm nog steeds vast had, zodat die wel met haar mee moest komen. ‘Michel! Ik dacht dat je niet zou komen?’

‘Ik kwam wat vroeger aan dan ik verwachtte,’ antwoordde de aangesprokene rustig.

‘Dat is geweldig.’ Donna maakte een gebaar alsof ze hem wilde omhelzen, maar op het laatste moment liet ze haar armen naast haar lichaam vallen, waarna er even een ongemakkelijke stilte viel. Tussen haar wimpers door keek Julia snel van de een naar de ander, haar verrassing verbergend. De mannen voor wie Donna tot nu toe was gevallen, waren stuk voor stuk onweerstaanbare knappe mannen geweest maar deze Michel zag er zo gewoontjes uit dat hij nergens speciaal zou opvallen.

‘Michel is net terug van een zakenreis naar Hong Kong en Singapore.’ Lucia hield de zijden sjaal omhoog alsof ze overwoog bij welke kleding die het beste zou passen. ‘Het is een prachtige sjaal, Michel. Dank je wel! Hoe was je reis?’

Hij haalde rustig zijn schouders op. ‘Vermoeiend. Het was een lange vlucht en helaas hadden we nogal wat oponthoud in Dubai.’

‘Maar je bent er nu, dat is het belangrijkste. Fijn dat je op tijd kon zijn voor mijn feestje.’ Met een intiem gebaar legde ze vluchtig haar vingertoppen op zijn arm en vervolgde in een adem: ‘Je kent Donna natuurlijk, maar Julia niet, denk ik?’

‘Aha! Jij bent dus Julia?’ Hij schonk haar zo’n warme innemende glimlach dat Julia onmiddellijk begreep waarom haar vriendin hem zo bijzonder vond.

‘Je zegt het alsof je al heel veel over me hebt gehoord,’ reageerde ze luchtig.

‘Dat heb ik zeker! Alleen maar goede dingen, hoor! Wat kan iemand nu voor slechts over jou zeggen?’

‘Wat ben jij een vleier, zeg!’ Donna probeerde haar stem op dezelfde luchtig toon te houden, maar aan haar blik was te zien dat ze de situatie allerminst plezierig vond.

‘Een vleier? Ik?’ Hij grinnikte schalks. ‘Ik vraag me wel af waarom je die mooie vriendin van je al die tijd voor me verborgen hebt gehouden, Donna!’

Ze keek hem aan alsof ze er niet helemaal van overtuigd was dat zijn aandacht wel in de gewenste richting ging.

‘Ik vroeg mij ook al af waar je je al die tijd verborgen hebt gehouden!’ Kennelijk had Dirk er genoeg van gekregen om de regenjassen uit te delen, want hij dook achter hen op. Hij duwde zijn mobieltje in zijn broekzak en nam een slok wijn, intussen veelbetekenend naar Julia kijkend, alsof hij zich wel terdege bewust was geweest van de aard van haar binnenpretje. ‘Hallo Michel. Alles goed?’

‘Jazeker.’

‘Net terug uit Hong Kong, heb ik begrepen?’

‘Ja, ik ben een paar uur geleden geland.’

‘Hm. Goede zaken gedaan?’

‘Mag niet mopperen.’

Julia keek van de een naar de ander. Het was duidelijk voelbaar dat de twee mannen niet de beste vrienden waren. Er leek zich een soort machtstrijd onder de oppervlakte af te spelen, alsof ze in een bepaald opzicht rivalen waren.

Dirk nam nog een slok wijn en over de rand van zijn glas keek hij Julia aan. ‘Dus jij hebt ook nog niet het genoegen gehad om Julia te leren kennen, Michel?’

‘Julia heeft een tijd in het buitenland gewoond,’ zei Donna met strakke lippen, haar opgetogenheid over de aanwezigheid van Michel was verdwenen. ‘Ze is nog niet zo lang geleden teruggekomen naar Nederland.’

‘Zo zo!’ Dirk leek zijn ogen niet van haar af te kunnen houden. ‘In welk buitenland, Julia?’

‘Schotland.’

‘Aha! De Schotse Hooglanden?’

Een ogenblik staarde Julia hem aan. ‘Wat een cliché, zeg! Schotland is echt wel wat meer dan alleen maar de Hooglanden.’ Ze begon zich steeds meer aan hem te ergeren. De manier waarop hij haar aankeek zinde haar helemaal niet en ze wist nu al dat ze qua humor en gespreksonderwerpen totaal niet op dezelfde golflengte zaten.

Hij kneep zijn ogen iets samen. ‘Ik heb je toch niet gekwetst?’

‘Natuurlijk niet.’ Julia haalde de schouders op zoals ze tegen een kind gedaan zou hebben dat onwetendheid niet kwalijk te nemen is.

‘Als je niet in de Schotse Hooglanden hebt gewoond, waar dan wel?’ Hij bewoog zich even en op de een of andere manier slaagde hij erin haar van Donna en Michel te scheiden.

‘In de buurt van Edinburgh.’ Hulp zoekend keek Julia om naar Donna, maar die staarde naar Michel alsof ze hoopte dat hij zou voorstellen om zich samen op een onbewoond eiland terug te trekken.

‘Hm.’ Dirk liet zich niet uit het veld slaan. Hij tuurde even naar zijn glas, dat nog maar een bodempje rode wijn bevatte. ‘Is het waar dat de Schotten allemaal zo’n geruite rok dragen? En dat ze eronder niets aan hebben?’

Ze fronste haar wenkbrauwen. Ging de intelligentie van deze man dan werkelijk niet verder dan zijn knappe gezicht?

‘Dragen alle Nederlanders klompen?’ pareerde ze bits.

‘Wat zeg je?’

‘Niets.’ Ze onderdrukte een zucht. ‘Laat maar.’

Achter haar begon Michel te grinniken. ‘Over vooroordelen gesproken!’

‘Vooroordelen?’

‘Er zijn ongeveer net zoveel Schotten die een kilt dragen als Nederlanders die op klompen lopen.’

Dirk leek zich allerminst bewust te zijn van haar spot. Zijn brede glimlach toonde een rij perfecte witte tanden. ‘Dan moet je me misschien maar eens alles over dat Schotland vertellen, Julia.’

‘Volgens mij is het opgehouden met regenen,’ merkte Donna op. ‘Zullen we naar buiten gaan? Het is hier zo drukkend warm!’ Ze keek daarbij zo hoopvol naar Michel dat het voor Julia duidelijk was dat haar vriendin een poosje met hem alleen wilde zijn. Ze aarzelde. Voor geen goud ter wereld zat ze haar vriendin in het vaarwater, maar evenmin had ze zin om met Dirk opgescheept te worden. Hij keek haar aan alsof hij niet van plan was om ook maar een moment van haar zijde te wijken.

‘Ik ga even kijken waar de badkamer is,’ mompelde ze en voordat hij kon reageren stoof ze naar binnen, zich intussen afvragend of het doeltreffender zou zijn als ze hem plompverloren liet weten dat ze zwanger was.

Hoofdstuk 8