HOOFDSTUK 1

Zomer 1999

Hé, wat was dat? Wat schitterde daar onder de brug? Faye liet argeloos de steen vallen die ze in haar hand had gehad, klaar om in het water gegooid te worden. Hij belandde met een plof op de modderige waterkant, waarbij hij haar tenen net niet raakte. Ze tuurde over het water. Er hing iets aan de takken van een struik die half onder de brug doorgroeide. Haar nieuwsgierigheid was direct gewekt en ze haastte zich naar de brug, het stemmetje in haar hoofd negerend dat zei dat ze eigenlijk al naar huis zou moeten gaan omdat haar moeder niet wist waar ze was. Op de brug boog ze ver over de reling heen en tuurde in de schaduw onder zich. O, daar was het! Door een windvlaag zwaaide het ding heen en weer waardoor ze die schittering weer zag. Het was een ketting! Faye zette grote ogen op. Wow. Die wilde ze hebben. Maar hoe? Met haar handen kon ze er niet bij. Ze had een stok nodig. Een tak! Snel ging ze op zoek tussen de bomen, haar hart bonzend van opwinding. De saaie dag leek eindelijk interessant te worden.

De hele dag had ze al met haar ziel onder de arm rondgelopen. Jane, haar beste vriendin, was nog met vakantie en er was niemand in het kleine parkje vlak bij haar huis. Hamsbury was normaal gesproken al erg stil, maar nu leek het alsof het dorp helemaal verlaten was, alsof iedereen met vakantie was. Het gure weer hield natuurlijk ook iedereen binnen. Faye vond het meestal niet erg om binnen te blijven. Ze kon uren lezen of tekenen, maar soms wilde ze meer dan dat. Ze had zelfs even in het garagebedrijf van haar vader rondgehangen, maar hij was te druk geweest voor een praatje en haar moeder was in zijn kantoortje verdiept in de administratie, die ze voor hem deed nu ze zelf vakantie had van het lesgeven op school, en kon niet gestoord worden. Uiteindelijk was Faye, diep weggedoken in haar kraag, de straat uit geslenterd in de richting van de boerderij waar Ali woonde, net buiten Hamsbury. Ali was een jaar ouder dan zij en zou dit jaar naar de middelbare school gaan. Ze kenden elkaar al jaren omdat hun moeders met elkaar bevriend waren. Ze wist dat ze eerst haar moeder had moeten laten weten waar ze heen ging, maar ze nam zich voor om haar te bellen zodra ze bij Ali was. En als zij er niet was, was ze zelf ook zo weer thuis zonder dat haar moeder haar gemist zou hebben.

Ali bleek niet thuis. Pete, Ali’s oudste broer, had de deur opengedaan en had haar dat kortaf laten weten. Faye had niet durven vragen wanneer ze weer thuis zou komen. Pete was erg intimiderend. Hij zei nooit wat tegen haar en het was alsof hij haar iedere keer voor het eerst zag en niet wist dat ze een vriendin was van zijn zusje. Ze had hem nog nooit zien lachen, zelfs niet naar Ali. En sinds een paar maanden hield hij zijn ogen gericht op haar wang, in plaats van haar aan te kijken als hij wat tegen haar zei. Struikelend over haar eigen voeten had ze het erf verlaten. Ze had nog een snelle blik over haar schouder geworpen, maar Pete had de deur alweer gesloten en haar gestuntel niet gezien.

Als vanzelf was Faye het landweggetje op gegaan dat leidde naar het bos achter het land van de boerderij. Na een paar minuten had ze het open stuk in het bos al bereikt waar ze wel eens speelde met haar vriendinnen. Er was ook een riviertje, dat nu somber en grijs leek door de weerkaatsing van de grauwe lucht. Zo heel anders dan wanneer de zon scheen. Het was haar opgevallen dat zelfs het bos verlaten leek. De vogels lieten zich nauwelijks horen en ze had het gevoel helemaal alleen op de wereld te zijn.

Faye had al gauw een tak met de juiste lengte gevonden en probeerde daarmee of ze bij de ketting kon komen, maar de tak waar die aan hing was net iets te ver onder de brug om er van bovenaf bij te kunnen. Als ze nu eens … Ze keek nogmaals over de reling. Ze moest er gewoon overheen klimmen. Als ze zich er goed aan vasthield was er aan de andere kant genoeg ruimte voor haar voeten. Na nog een blik op de glinsterende ketting hees ze zich op de rand van de brug en liet ze een been aan de andere kant naar beneden zakken. Toen ze vastigheid onder haar voet voelde volgde haar andere been. Ze moest toch wel even slikken toen ze het donkere water onder zich zag, maar ze was vastbesloten de ketting te pakken. Voetje voor voetje schoof ze naar de struik, zich stevig vasthoudend aan de reling van de brug. Ze reikte met haar linkerhand in de richting van de ketting, terwijl ze de reling stevig omklemde met haar andere hand. Ze moest toch nog een stukje verder. Bijna. Haar hart bonsde in haar keel van inspanning en opwinding. Ze waagde nog een poging en bukte zich half om de felbegeerde ketting te grijpen. Vanaf dit punt kon ze de ketting niet goed zien, maar met haar vingers tastte ze tot ze de tak en toen ook de ketting voelde. Ja, ze had hem! Ze greep de ketting met twee vingers en ging langzaam rechtop staan.

Maar de ketting had nauwelijks het plekje aan de tak verlaten of hij gleed uit haar vingers het water in. O nee! Met grote ogen keek ze naar het water onder zich. Hoe kreeg ze dat nu weer voor elkaar? De ketting was niet eens meer te zien. Ze verzette een voet om beter te kunnen kijken en voordat ze besefte wat er gebeurde ging ze zelf de ketting achterna. Ze gilde van schrik toen ze in het koude water verdween waardoor ze een flinke slok binnenkreeg. Hoestend en proestend kwam ze weer boven. Ze wilde gauw naar de kant zwemmen, maar merkte tot haar ontzetting dat een veter van haar schoen ergens aan vastzat. Ze kon geen kant op! Ze gilde. ‘Help! Heeeeeeelp!’ Wie zou haar kunnen horen? Er was helemaal niemand in het bos! Paniekerig bleef ze gillen en roepen, wild zwaaiend met haar armen. Niemand wist waar ze was. Waarom had ze haar moeder niet verteld waar ze heen zou gaan? En ze had natuurlijk nooit over de reling van de brug moeten klimmen. Nu zou ze hier verdrinken! Helemaal alleen.

Ze gilde en proestte en riep zo hard ze kon. Plotseling hoorde ze een plons naast zich en voelde ze twee sterke handen die haar vastgrepen en haar mee wilden trekken. ‘Mijn schoen! Ik zit vast met mijn schoen,’ huilde Faye, half opgelucht dat er toch iemand was geweest die haar had gehoord. De persoon die haar te hulp was gekomen was al onder water verdwenen, wist haar voet uit haar schoen los te trekken en sleurde haar vervolgens mee naar de kant.

Wat was ze blij weer vaste grond onder zich te voelen. Hoestend streek ze haar druipende, goudblonde haar uit haar gezicht zodat ze kon zien wie haar redder was. Ze keek recht in een paar donkere, groene ogen die haar argwanend opnamen. Die ogen behoorden toe aan een lange, magere jongen die duidelijk veel ouder was dan zij. Zijn blonde haren zaten op zijn hoofdhuid geplakt, maar hij leek zich daar totaal niet bewust van te zijn. Hij glimlachte niet en bekeek haar nu met iets toegeknepen ogen. Faye werd zich ineens bewust van zichzelf en wenste dat ze haar haren niet uit haar gezicht had gestreken. Keek hij naar haar wang? Ze voelde zich ineens heel ongemakkelijk en werd zich bewust van de kou die door haar natte kleding drong. Ze sloeg haar armen om zich heen in een poging zichzelf te warmen.

‘Alles goed?’ Het leek alsof hij de vraag bijna met tegenzin had gesteld.

Ze voelde zich opgelucht toen hij niet naar haar wang bleek te staren. Ze knikte en zei met klapperende tanden: ‘Ik was bijna verdronken. Ik dacht dat er helemaal niemand was in het bos, maar gelukkig kwam jij me redden. Je bent een held!’

‘Ik heb mijn hele leven al een held willen zijn.’ Heel even zag ze een zweem van een glimlach om zijn lippen. Hij deed zijn sportschoenen uit om het water eruit te laten lopen en wees naar haar schoenloze voet. ‘Laten we kijken of we je nu ook thuis kunnen krijgen.’ Hij deed zijn schoenen weer aan en wrong vervolgens zijn spijkerjack uit.

‘Ik kan wel lopen,’ verzekerde zij hem terwijl ze opstond, maar hij leek daar niet naar te luisteren.

Zijn jack bond hij om zijn middel en hij tilde haar vervolgens zonder aarzelen op. Ze voelde onmiddellijk zijn warmte door haar natte kleding heen.

‘Helden doen dit nu eenmaal,’ zei hij. Haar redder liep, met nog steeds zompige schoenen, in de richting van het bospad waarover zij niet lang geleden het bos in was gekomen.

‘Je weet niet eens waar ik woon.’

‘Dat klopt,’ was zijn laconieke antwoord, ‘dat ga je mij zo vast nog wel vertellen. Ik wil eerst even kijken of ik iets warms voor je kan vinden in de schuur.’

Voor Faye kon vragen welke schuur hij bedoelde, zag ze een oud bouwwerk opdoemen, waar hij vastberaden op af liep.

Met zijn voet duwde hij de deur open, waarna ze zich in een schemerige ruimte bevonden. ‘Ik zet je even neer,’ zei hij, de daad bij het woord voegend.

Faye bleef bibberend staan, terwijl hij in een hoek rommelde. Even later wikkelde hij een grote handdoek om haar heen. Hij tilde haar moeiteloos weer op en liep met haar naar buiten. Wow, wat was hij sterk! ‘Ik kan echt wel lopen,’ probeerde Faye nog een keer, maar hij reageerde er niet op.

‘Hoe heet je en waar woon je?’ Hij klonk kort en keek haar recht in de ogen, waardoor Faye ineens heel verlegen werd.

‘Fay… Faye,’ zei ze. Of haar gehakkel kwam door de kou of zijn indringende blik wist ze zelf niet.

‘Fay…faye…’ Zijn blik had zich iets verzacht en de verandering was zo opmerkelijk dat ze prompt vergat antwoord te geven op zijn tweede vraag. Toen hij die na een paar seconden herhaalde vertelde ze hem snel waar ze woonde. Terwijl hij er stevig de pas erin zette, vroeg hij: ‘Wat deed je in het water … Faye?’

Ze probeerde niet te denken aan haar vreemde held, die zich totaal niet scheen te storen aan de kou en zijn natte verschijning, en dacht terug aan de mooie ketting die in het water was gevallen. ‘Ik p…probeerde een ketting te pakken die aan een tak hing. Ik had ’m b...bijna, maar toen viel ie in het water. Het was een hele mooie ketting met heel veel glinsteringen. Misschien had iemand ’m verloren. Misschien waren het wel echte d…diamanten.’ Omdat haar held bleef zwijgen ratelde Faye verder om de stilte te doorbreken. ‘Als het echte diamanten waren had ik de ketting waarschijnlijk naar het p…politiebureau moeten brengen van mijn moeder. Stom dat ik ’m uit mijn handen heb laten glippen.’ Ze was soms zo onhandig. Het leek alsof haar armen en benen een eigen leven leidden en zich niets aantrokken van waar zij mee bezig was.

‘Hm, je moeder zal blij zijn om je doorweekt thuis te zien komen.’

Het gezicht van Faye betrok. Daar had ze nog helemaal niet aan gedacht. Haar moeder zou zeker niet blij zijn.

‘Of is er niemand thuis?’

‘Ja, m’n moeder is thuis, denk ik. Voor ik weg ging was ze in de garage van mijn vader aan het werk, ik hoop dat ze daar nog is, want ik had niet eens gezegd dat ik naar het bos zou gaan. Maar misschien wordt ze niet boos omdat jij erbij bent.’

Ze voelde zich weer wat beter en keek langs zijn gezicht de straat in. Ze waren nu bijna bij haar huis. ‘Nummer 33,’ wees ze. Het huis was gebouwd tegen de garage waar haar vader werkte als automonteur. Op haar aanwijzingen liep haar held om het huis heen naar de achterdeur, waar hij haar neerzette.

Faye opende de achterdeur. ‘Mam!’ riep ze.

Daar kwam haar moeder al aan. Joanne zette grote ogen op toen ze een druipende Faye met een handdoek om zich heen geslagen op de drempel van de bijkeuken ontdekte. Achter haar stond een net zo doorweekte jongen van een jaar of zeventien. ‘Hoe is dit nu weer gebeurd?!’ riep ze verschrikt uit. Met één snelle blik had ze geconstateerd dat haar dochter in elk geval niet gewond was. Duidelijk opgelucht sloeg ze haar armen om Faye heen. ‘Kun je nooit eens nadenken voordat je iets doet? Je hebt ook altijd wat.’

De jongen schraapte zijn keel. ‘Ik ga weer. Ik bracht Faye alleen maar thuis omdat ze een schoen kwijt is …’

Faye maakte zich onmiddellijk los uit de omarming van haar moeder. ‘Nee, blijf,’ zei ze, haar hand uitstrekkend naar haar pas gevonden held. Ze wendde zich tot haar moeder. ‘Hij heeft mij gered. Hij is mijn held,’ verklaarde ze.

Joanne keek hem met een nieuwsgierige blik aan. ‘Nou, kom dan maar even binnen. Jullie zien er allebei verkleumd uit. Ik zal kijken of ik ook wat droge kleren voor jou kan vinden en dan hoor ik zo wel wat er is gebeurd.’

Maar de redder van Faye schudde zijn hoofd. ‘Ik kan beter gaan.’

‘Vertel me dan tenminste nog even je naam, dan weet ik wie ik kan bedanken.’ Faye keek haar held verwachtingsvol aan. Ze wist zelf niet eens hoe hij heette.

Hij aarzelde. ‘Sean,’ zei hij.

Sean, dacht Faye, die naam past wel bij hem.

‘Een bedankje is niet nodig,’ mompelde Sean nog, waarna hij op het punt stond zich om te draaien.

Snel haastte Joanne zich er nog aan toe te voegen: ‘En deze doek, waar kan ik die terugbrengen?’

Sean haalde onverschillig zijn schouders op. ‘Die mag weer terug naar de schuur, achter op het land van boer Connell.’ Hij keek even naar de grond en keek toen Joanne weer aan. ‘Faye weet het wel.’

Ze knikte. ‘Bedankt voor het redden en thuisbrengen van Faye. Ik zal zorgen dat je die doek weer terugkrijgt.’

Sean knikte nog even naar Faye, waarna hij zich abrupt omdraaide en wegliep.

Faye keek hem beteuterd na. Ze had hem graag nog even mee naar binnen genomen. ‘Dat is jammer, hè mam?’

Joanne duwde Faye naar binnen. ‘Dat hij niet wilde blijven, bedoel je?’

Faye knikte. ‘Maar nu heb ik wel mijn eigen held!’

Haar moeder schudde meewarig haar hoofd. Ze slikte een opmerking in. Die zou op dit moment geen zin hebben, wist ze. ‘Ga nu eerst even droge kleren aantrekken, dan kun je opwarmen. Vertel me daarna hoe Sean jouw held is geworden.’

HOOFDSTUK 2

Zomer 1999

Tot grote verrassing van Faye en haar ouders stond haar andere schoen de volgende ochtend voor de deur. ‘Dat is wat echte helden doen, hè mam,’ zei Faye met een brede glimlach en een dromerige blik in haar ogen. ‘Echte helden bestaan alleen in die boeken van je,’ antwoordde haar moeder automatisch, maar zoals gewoonlijk ging dat bij Faye het ene oor in en het andere weer uit.

Omdat de handdoek nog niet was gewassen had Faye geen echte reden om naar de schuur te gaan. Toch stond ze te popelen om er een kijkje te nemen. Ze vond het zo bijzonder nu een echte held te kennen. Haar held! En ze wilde zeker weten dat wat de vorige dag was gebeurd geen fantasie was geweest, maar haar echt was overkomen. Zou hij vandaag in de schuur zijn? Ze draalde een half uurtje onrustig rond, pakte een boek maar legde dat na een paar minuten ongelezen weer weg. Ze pakte een potlood, maar gooide ook dat even later gefrustreerd neer. Iedere keer dwaalde haar blik naar buiten en zag ze de schuur voor zich waar Sean misschien op dat moment zou zijn. Toen haar moeder aankondigde naar de bakker te gaan besloot Faye in de richting van het bos te lopen om een kijkje te nemen in de schuur. Ze wist niet hoe haar moeder zou reageren als ze zou vertellen dat ze weer naar Sean wilde gaan, dus dat ging ze haar nog maar even niet vertellen.

Zodra ze de schuur in het zicht kreeg hoorde ze muziek. Nieuwsgierig kwam ze dichterbij, maar aarzelde toch even voordat ze de deur opende. Hoe zou hij nu op haar reageren? Misschien moest ze eerst kloppen? Ze probeerde dat een paar keer, maar er kwam geen reactie. De gitaarmuziek ging onverstoorbaar door. Degene die zat te spelen hoorde haar geklop waarschijnlijk helemaal niet. Faye opende de deur een klein stukje en gluurde om het hoekje. Het was er nu niet zo duister als de vorige dag. Er brandde licht. En ze zag Sean op een stoel zitten. Hij was verdiept in zijn gitaarspel en had een onaangestoken sigaret in zijn mond. Nu zijn haar droog was leek hij nog ouder dan ze eerst had gedacht. Met een glimlach duwde ze de deur verder open. Niet wetend of ze verder mocht lopen bleef ze staan waar ze stond, met haar handen ineengevouwen achter haar rug.

Sean werd zich ineens bewust van zijn bezoeker. Hij keek op en liet zijn gitaar zakken toen hij Faye zag staan. Hij gebaarde haar verder te komen, wees zonder iets te zeggen naar een stoel en ging verder waar hij was gebleven. Faye deed haar jas uit, legde hem op de tafel voor zich en ging gedwee op de stoel zitten waarnaar Sean had gewezen. Om een onverklaarbare reden voelde ze zich opgelucht. Hij scheen het niet erg te vinden dat ze was gekomen; hij had haar in elk geval niet weggestuurd. En, dat was net zo belangrijk, ze had zijn blik niet naar haar litteken zien glijden, zoals de meeste mensen automatisch deden. Onbewust had ze zich daar toch zorgen over gemaakt, maar het leek alsof de lelijke streep in haar gezicht onzichtbaar voor hem was.

Nu ze wat meer ontspannen was keek Faye nieuwsgierig om zich heen. De schuur was vrij ongezellig en praktisch ingericht met alleen het hoognodige: de oude tafel waaraan ze zat stond tegen de achterwand van de schuur met daaromheen een aantal stoelen die allemaal verschilden van afmeting en kleur. Verder stond er aan de andere kant van de schuur een soort podium, gemaakt van houten planken, waarop een keyboard, een drumstel, een paar statieven en wat geluidsboxen stonden. Verderop in de hoek hing een boksbal en aan de zijkant, vlakbij de tafel, was een keukentje, dat uit niet meer bestond dan een klein aanrecht, een kookplaat en een koelkast. Repeteerde hier een echte band? Faye keek weer naar Sean. Hij leek haar aanwezigheid helemaal te zijn vergeten, zo ging hij op in zijn gitaarspel. Faye had geen verstand van gitaarmuziek, maar het klonk wel mooi. Ze wilde er wel een opmerking over maken, maar hield haar kaken stijf op elkaar geklemd. Ze wilde hem niet tot last zijn met onnodig gebabbel zodat hij haar niet alsnog zou wegsturen.

Na een poosje hield Sean abrupt op met spelen, zette zijn gitaar tegen de tafel en stak de sigaret aan. Hij blies een rookwolk naar boven en keek toen peinzend naar Faye.

Zij wist niet goed waar ze kijken moest onder die indringende blik van hem. Ze zei toen maar het eerste wat er in haar opkwam. ‘Je speelt in een band?’

Hij knikte.

‘Ik heb nog nooit iemand ontmoet die in een band speelt.’

Er speelde een flauwe glimlach om zijn lippen, maar hij reageerde er niet op.

‘Je woont hier toch niet?’ Ze maakte een gebaar naar de ruimte om zich heen. Natuurlijk wist ze dat hij hier niet woonde, maar ze was wanhopig op zoek naar gespreksstof.

Hij schudde zijn hoofd.

‘Er is hier wel een keuken. Eet de band hier dan altijd?’

Opnieuw schudde Sean zijn hoofd.

‘O,’ zei ze, ‘waarom is er dan een keuken?’ en streek een lok haar, die steeds in een losse krul voor haar ogen bungelde, achter haar oor.

‘Die was er al.’

Ze bleven allebei zwijgen. Zij beet op haar lip. Hij was niet erg spraakzaam.

‘Wil je misschien wat drinken?’

Faye veerde op bij die plotselinge uitnodiging. ‘Graag!’

Met de sigaret in zijn mondhoek stond hij op en liep naar de koelkast. ‘Hmm… Ik heb hier niet iets wat geschikt is voor kleine meisjes.’

‘Ik ben geen klein meisje!’ protesteerde Faye.

‘Hm, ik heb ook niets wat geschikt is voor jou. Een glas water dan maar?’

Ze knikte. Ze hield eigenlijk helemaal niet van water, maar wilde zich niet laten kennen. Ze nam het glas van hem aan. Vreemd genoeg smaakte dit water als de lekkerste limonade.

Sean was weer op zijn eigen stoel gaan zitten en nam een paar trekken van zijn sigaret. ‘Weet je moeder dat je hier bent?’ vroeg hij na een korte stilte.

Ze knikte, maar dook toen snel weg achter haar glas.

Geheel onverwachts schoot hij in de lach. ‘Waarom geloof ik je niet? Weet je wat? Als je volgende keer wel je moeder laat weten waar je heen gaat dan mag je nog eens langskomen.’

Ze glimlachte nu breeduit. ‘Goed! Dat zal ik doen.’

Hij schudde een beetje verbijsterd zijn hoofd, maar zei verder niets meer.

Faye keek stil toe hoe Sean zijn sigaret verder oprookte. Ze had hem nog van alles willen vragen, maar durfde dat toch niet zo goed. Hoewel hij haar aanwezigheid leek te accepteren kwam hij terughoudend over. Ze wilde niet te nieuwsgierig overkomen en riskeren dat hij van gedachten zou veranderen.

Na een tijdje pakte hij zijn gitaar weer op. ‘Hup, ga snel terug naar huis, voor je problemen krijgt.’

Een beetje teleurgesteld dat dit avontuur ten einde leek te zijn gekomen, in elk geval voor vandaag, stond Faye op en haastte zich naar buiten. Buiten sloeg ze zich voor haar hoofd en daarna schoot ze weer naar binnen, met een hoogrode kleur op haar wangen. ‘Mijn jas vergeten,’ mompelde ze. Ze griste hem van de tafel en rende naar de deur.

‘Je komt weer een keer langs, toch?’ riep hij haar na met een lach in zijn stem.

Faye knikte en glipte voor de tweede keer de deur uit naar buiten.

Sean begreep zelf niet goed waarom hij haar dat nog na had geroepen. Eerlijk gezegd had hij niet verwacht dat ze hem nog zou opzoeken en hij had zeker niet verwacht dat ze de volgende ochtend al op de stoep zou staan. Hij moest grinniken toen hij aan gisteren terugdacht. Het was maar goed dat hij geen muziek aan het maken was geweest op het moment dat ze in het water was gevallen, anders had hij haar zeker niet gehoord. Ze kon nog net staan in het water, dus de kans dat ze zou verdrinken was erg klein geweest. Zelf dacht ze er blijkbaar anders over en ze was hem erg dankbaar dat hij haar had gered. Ze had hem zelfs tot haar held uitgeroepen. De manier waarop ze dat had verklaard, met haar natte haar dat in slierten om haar gezicht hing, was bijna humoristisch, ware het niet dat ze het met zo’n ernstige blik in die bruine ogen had gezegd. Vandaag had ze hem weer met die bewonderende blik aangekeken. Hij moest er niet te veel aan wennen, want het zou niet lang duren voor hij die titel weer zou kwijtraken. Het was nog maar de vraag of ze terug zou komen ... als ze haar belofte zou houden en haar ouders voortaan zou vertellen waar ze heen wilde gaan, had ze misschien geen keus meer. Sean haalde zijn schouders op; hij zou er niet van wakker liggen.

Joanne was bezig met de was toen Faye thuiskwam en haar vertelde dat ze naar de schuur was geweest en Sean weer had gezien. Joanne luisterde glimlachend naar het enthousiaste gebabbel van haar dochter. De positieve indruk die ze van Sean had gekregen toen hij haar had thuisgebracht, werd versterkt toen ze hoorde dat hij er bij Faye op had aangedrongen dat ze het haar ouders moest laten weten als ze naar de schuur wilde. Zij en Simon waren Sean uiteraard erg dankbaar voor het redden van hun dochter, maar toch zou ze vandaag nog wel even bij Susan, de moeder van Ali, informeren of die iets wist van een band die in de schuur op hun land zou repeteren.

De teleurstelling van Faye was groot toen ze een dag later de schuur op slot trof en er niemand te horen of te zien was, maar toen ze later op de dag nog een poging waagde kwam de muziek haar al tegemoet voordat ze de schuur in het oog kreeg. Ze opende de deur en zag de hele band opgesteld op het podium. Ze hadden haar niet in de gaten, zo verdiept waren ze in hun muziek. Faye overwoog voor een moment weer naar buiten te stappen, maar opeens keek Sean op en zag haar staan.

Hij hief zijn hand, zodat iedereen even stopte met spelen. ‘Hé jongens, we hebben bezoek. Laten we even pauzeren.’ Hij zette zijn gitaar in een statief. ‘Kom verder, Faye.’

Faye herkende de drummer, Pete, de broer van Ali, die haar zoals gewoonlijk nauwelijks aankeek. Hij mompelde wat en ging nog even verder met de muziek, samen met de bassist. Sean en de twee andere jongens liepen naar de tafel. Faye voelde zich een beetje verlegen worden tussen die grote kerels, maar ze gingen allemaal gewoon door waar ze mee bezig waren en haar verlegenheid verdween even snel als hij gekomen was.

Sean wees de jongens een voor een aan. ‘Pete, Ollie, Jon en Steven.’ Hij pakte een stoel en ging er schrijlings op zitten waarna hij een sigaret tevoorschijn haalde en begon te roken. Steven volgde zijn voorbeeld, terwijl Jon tegen het aanrecht geleund bleef staan luisteren naar de twee muzikanten die nog wat aan het improviseren waren.

Faye schoof de tas met spullen over de tafel heen naar Sean en ging op de stoel tegenover hem zitten. ‘Er zit ook een bedankje in van mijn ouders.’ Behalve de droge doek had haar moeder ook zelfgebakken chocoladekoekjes meegegeven. Hoewel Sean het niet probeerde te laten merken zag Faye toch wel dat het hem plezier deed. Dit gaf haar een warm gevoel vanbinnen.

Sean gooide de doek op het aanrecht en legde de tas bij zijn jas, die op een stoel lag. ‘Bedankt,’ zei hij. ‘Wil je wat drinken? Ik heb vruchtensap.’

Faye was verrast. Had hij speciaal vruchtensap voor haar meegenomen? ‘Ja graag!’

Sean moest grinniken om haar enthousiaste reactie en zette een glas sap voor haar neer. ‘Bier?’ riep hij naar de anderen.

‘Dat krijg ik nou nooit voor elkaar,’ mopperde Steven. ‘Ze vragen me altijd om een identiteitsbewijs.’

‘Dat komt door je babyface,’ grinnikte Jon.

Pete was inmiddels gestopt met drummen en pakte een blikje bier van Sean aan. Hij porde Jon in zijn zij. ‘Zo ver ik weet heb jij ook nog nooit bier gekocht.’

Jon haalde zijn schouders op. ‘Dat doen jij en Sean wel voor mij.’

‘Ik moet voorlopig voorzichtig doen,’ zei Pete. ‘M’n pa stond laatst in de winkel toen ik bier probeerde te kopen.’

‘Oeh!’ Ollie, de enige die het bier weigerde en in plaats daarvan een glas water had gepakt, schoot in de lach. ‘Vandaar die opmerkingen van je vader toen ik laatst bij je was.’

Ollie en Pete praatten nog even door, maar Faye werd afgeleid door Steven die haar zijn blikje toeschoof. ‘Wil je ’ns proberen?’

Maar voordat ze kon reageren, had Sean het blikje voor haar neus weggegrist. Hij wierp Steven zo’n withete blik toe, dat Faye even haar adem inhield.

Steven hief zijn handen in een capitulerend gebaar. ‘Sorry hoor,’ mompelde hij, terwijl hij zijn bier weer terug pakte uit de handen van Sean.

Sean had niets gezegd, maar de boodschap was duidelijk overgekomen. Hij wierp Steven nog een laatste, strakke blik toe, waarna hij een folder van de tafel pakte en na een kort moment overging tot de orde van de dag. ‘Laten we bespreken wat we zaterdag gaan spelen.’

Allemaal grepen ze de verandering van onderwerp aan om het incident weer gauw achter zich te kunnen laten. Ze stonden gebogen over de lijst met nummers die Sean had samengesteld. Pete kwam nog met een paar andere suggesties en er werden nummers doorgestreept en toegevoegd aan de lijst. Vanaf haar plekje aan de tafel keek Faye gefascineerd toe hoe er gediscussieerd werd over de muziek. Ze vond het helemaal niet erg dat er niet tegen haar gepraat werd. Ze probeerde te volgen wat er allemaal om haar heen gebeurde en nam alles in zich op. Ze had gevoel deel uit te maken van iets bijzonders. Zover ze wist kende geen van haar vrienden een echte band. Ze had na de vakantie veel op school te vertellen. Uiteindelijk was het Sean die de knoop doorhakte, wat de anderen vanzelfsprekend leken te vinden. Er werd nu druk gepraat over een bekende hit die Ollie graag een keer wilde spelen met de band.

Sean was er erg enthousiast over en pakte gelijk zijn gitaar om het intro te spelen. Hij knikte. ‘Dat gaat cool klinken!’ Hij speelde nog een stukje en wees toen naar de bladmuziek die voor hen lag en sloeg wat tonen aan op zijn gitaar. ‘Dit hier mogen we best wat heftiger spelen. Ik denk dat die tekst mooier overkomt met wat meer dramatiek.’

Iedereen knikte instemmend en Steven schreef iets op het stuk papier. Faye kon niet alles volgen, maar het was duidelijk dat Sean wist waar hij het over had en hoe hij dit met overtuiging moest brengen. Ze vond het boeiend om hem zo in zijn element te zien. Hij leek ineens minder stug en gereserveerd. Sean leek tot leven te komen als hij met muziek bezig was en had zelfs een paar keer naar haar gelachen. Zij had gezien hoe dit zijn ogen helemaal had doen oplichten. Zo zag een echte held eruit, dacht ze. Ze realiseerde zich dat ze zich helemaal geen zorgen meer had gemaakt over haar litteken en het was alsof er een last van haar schouders was gevallen. Faye dacht even aan Jane, haar beste vriendin, en kon bijna niet wachten tot zij terug was van vakantie. Wat zou Jane opkijken dat Faye nu een eigen held had!

Faye was zo in de ban van haar held dat ze vergat dat haar vakantie er bijna opzat en dat Jane ook weer snel thuis zou komen. Wat haar moeder ook beweerde over ridders en helden, Faye had altijd geloofd dat de helden over wie ze las ook in het echt bestonden. En nu had ze daar eindelijk het bewijs van. Thuis praatte ze bijna over niets anders dan over Sean en zijn band en haar ouders wisten inmiddels tot in detail wat er allemaal gezegd en gespeeld was.

Bijna huppelend ging Faye die ochtend weer naar de schuur waar ze Sean alleen trof. Deze keer was hij niet aan het gitaarspelen. Hij zat aan tafel over een vel papier gebogen met een potlood in zijn hand. Het leek alsof hij aan het schrijven was. Nieuwsgierig kwam Faye dichterbij, terwijl ze voor de zoveelste keer, sinds ze van huis was gegaan, een pluk haar achter haar oor streek. Voor de vakantie had ze haar haren kort laten knippen, maar het was er nog niet af, of ze had het alweer willen laten groeien. De hele vakantie had ze al geprobeerd of haar haren al lang genoeg waren voor een paardenstaart en vandaag had ze ze dan eindelijk kunnen vastbinden met een elastiek. Maar haar warrige lokken, die altijd al een eigen wil hadden gehad, begonnen beetje bij beetje los te komen.

Sean keek op en wenkte haar nog dichterbij. Hij grinnikte om de vragende blik in haar ogen. ‘Kom verder … Fayfaye.’

Faye keek hem even tersluiks aan. Zei hij dat nu expres? Ze kon niets uit zijn blik opmaken en richtte haar blik weer op de papieren op de tafel.

‘Ik ben muziek aan het schrijven.’ Hij schoof een volgekrabbeld vel naar haar toe, zodat ze beter kon zien wat hij bedoelde.

‘Wow! Is dat voor je band?’ Faye was onder de indruk.

‘In eerste instantie voor mijn solo-optredens, maar inderdaad ook voor de band. We treden momenteel voornamelijk op met muziek van andere, wat bekendere groepen, maar binnenkort willen we proberen hier ook wat van te spelen tijdens een optreden in The King’s Head.’ Dat was een pub in het dorpje verderop, wist Faye, hoewel ze er zelf uiteraard nog nooit was geweest. Sean boog zich weer over zijn papier en Faye ging tegenover hem zitten. Met haar ellebogen op tafel en haar hoofd gesteund op haar handen keek ze toe hoe hij bezig was. Het was de eerste keer dat Sean zoveel tegen haar had gezegd en op de een of andere manier voelde dat als een overwinning.

Na een poosje kwam hij overeind en liep naar het keyboard om een stukje te spelen. Faye was verrast. Ze wist niet dat hij dat ook kon! En wat klonk het mooi! Hij stopte abrupt, pakte zijn papier er weer bij en kraste daar verwoed op. Net als de vorige keer genoot Faye van de gedrevenheid die hij uitstraalde. Omdat ze aanvoelde dat Sean stilte nodig had om zich te kunnen concentreren op zijn werk bleef ze zo stil mogelijk zitten. Tot haar verrassing kostte dat haar totaal geen moeite. Het was alsof ze hier helemaal tot rust kwam. Bovendien scheen hij haar aanwezigheid wel te waarderen en dat wilde ze zo houden. Toen hij vond dat hij genoeg had gedaan, richtte hij zijn aandacht op haar. ‘Ik neem een theepauze. Wil jij ook thee?’

Faye zag een kans zich nuttig te maken. Ze sprong zo snel overeind dat de losse plukken haar alle kanten op dansten en het haarelastiekje ongemerkt op de grond viel. ‘Ik maak het wel,’ zei ze resoluut. Sean wees haar in het keukentje alles wat ze nodig had en ging zelf wat zitten tokkelen op zijn gitaar. Met een half oor luisterend naar zijn gitaarspel vulde Faye de ketel met water en hing ze een theezakje in de pot. Ze bekeek alles met een tevreden blik. O ja, de koppen nog. Wat een verzameling stond hier! Ze bekeek ze een voor een en zocht de meest stoere beker uit voor Sean. Voor zichzelf pakte ze degene met de meeste kleuren. Was ze nu niets vergeten? Ja, suiker en melk. Snel zette ze dit ook op het aanrecht. Omdat ze moest wachten tot het water kookte ging Faye ook weer aan de tafel zitten. Ze keek toe hoe hij zijn gitaar bespeelde. Hij zag er net zo stoer uit als een echte popster, vond ze. ‘Ik vind het veel leuker hier met jou alleen,’ zei ze plotseling. ‘De anderen zijn een beetje … eng.’

Verrast keek Sean op. ‘Eng? En ben ik niet eng?’

‘Nee, helden zijn nooit eng.’

Hij boog zich weer over zijn gitaar en zei niets tot hij na een paar minuten een blik wierp op de ketel. ‘Kookt het water nog niet?’

Ze stond op en liep naar de keuken om poolshoogte te nemen. ‘Zo lang staat de ketel toch nog niet op?’ Schouderophalend ging ze weer zitten, waarbij ze weer een lok uit haar gezicht streek. ‘Nog even wachten.’ Ze zag dat hij zijn gitaar aan de kant zette en greep dit aan om hem een vraag te stellen die de hele tijd al op het puntje van haar tong had gelegen. ‘Kom je ook op televisie?’

‘Op televisie? Ha, nee. We zijn helemaal niet bekend en ik vrees dat de band ook nooit bekend zal worden. Ik hoop zelf wel ooit naar Londen te gaan en dan … wie weet.’ Ze vond dat hij een beetje somber keek toen hij dat laatste had gezegd, maar voordat ze verder kon vragen zei hij: ‘Nou Fayfaye, vertel eens wat over jezelf.’

Fayfaye had hij weer gezegd. Toen hij dat de eerste keer zei, had ze gedacht dat hij zich had versproken, maar nu wist ze dat hij haar expres zo noemde. Ze glimlachte en voelde zich ineens heel speciaal. ‘Weet je wat mijn naam betekent?’

Hij schudde zijn hoofd.

‘Bijna niemand weet dat. Het komt uit de middeleeuwen en toen betekende het nog ‘fee’ of ‘sprookje’. Nu betekent het ‘vertrouwen’.’

Hij glimlachte even. ‘Hoe oud ben je eigenlijk?’

‘Elf.’ Ze werd pas elf over twee maanden, maar elf klonk ouder dan tien. Om extra te benadrukken dat ze echt geen klein kind was, zoals hij scheen te denken, zei ze: ‘En volgend jaar ga ik al naar de middelbare school.’ Sean luisterde met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht waardoor Faye eerst niet zo goed wist of hij haar zat uit te lachen. Snel praatte ze door om haar verlegenheid te verbergen. ‘Ik bespeel geen instrument. Op school heb ik wel muziekles gehad, maar dat ging niet zo heel goed. Ik heb ook ballet geprobeerd, maar daar ben ik niet zo geschikt voor.’ Ze kon zich nog goed herinneren hoe opgelucht ze was geweest toen ze niet meer naar balletles hoefde. Dat ze vaak over haar eigen voeten was gestruikeld was nogal gênant. En zodra de hele klas naar rechts draaide, wanneer ze als een zwaan hun armen omhoog hadden moeten brengen, draaide zij naar links. Of ze draaide de goede kant op, maar vergat dan haar armen te bewegen. ‘Ik zit nu op atletiek, maar echt leuk vind ik het niet. Verder teken ik graag tekenfilmfiguurtjes na. Ik hou ook van lezen en ben wel goed in Engels. Mijn moeder denkt dat ik ook onderwijzeres ga worden, net als zij.’

‘Denk jij dat niet?’

Verrast door zijn vraag wierp Faye een blik op zijn gezicht alsof ze zich ervan wilde vergewissen dat hij echt geïnteresseerd was in haar antwoord. ‘Ik weet het niet,’ zei ze na een moment te hebben nagedacht. Niemand had haar daar zo direct naar gevraagd. Ze haalde haar schouders op. ‘Ik weet nog niet wat ik wil worden. Wist jij al wat je wilde worden toen je ti... elf was?’

Sean knikte. ‘Ja, maar dat geldt niet voor iedereen, hoor. Je hebt tijd genoeg om daarover na te denken.’

‘Mijn vriendin weet wel wat ze wil worden. Jane. Mag ik haar hier ook een keer mee naartoe nemen?’

‘Zolang jullie ons niet storen vind ik dat prima.’ Toen wierp Sean een bedenkelijke blik naar de keuken. ‘Volgens mij is er iets mis.’ Hij stond op en liep naar de keuken. ‘Aha!’ Hij schoot in de lach. ‘Geen wonder dat het water niet kookt. Je hebt het vuur helemaal niet aangedaan!’ Nog grinnikend stak hij zelf het vuur aan en tegelijkertijd ook een sigaret, die hij bij het aanrecht oprookte.

Faye kon wel door de grond zakken. Hoe was dat nu weer mogelijk? Ze had geprobeerd alleen aan de thee te denken om geen fouten te maken en nu was ze toch weer wat vergeten. Zou hij haar uitlachen? Ze ontmoette zijn blik, maar daarin was geen spoor van spot te bekennen.

HOOFDSTUK 3

Zomer 1999

Ineens was Jane terug van haar vakantie en stond ze bij Faye voor de deur. Faye, die net naar de schuur was geweest en helemaal vol was van Sean stond te popelen haar vriendin alles over hem te vertellen. Ongeduldig wachtte ze tot Jane haar jas had opgehangen en haar moeder had begroet. Eindelijk ging Jane aan de keukentafel zitten. Terwijl Joanne thee en biscuitjes neerzette voor de meiden, vertelde Faye haar vriendin in geuren en kleuren over haar avontuur in het bos: haar val van de brug en de redding door haar superheld Sean. Jane zat ademloos te luisteren, zo was ze onder de indruk van het verhaal. Faye had echter niet in de gaten dat de aandacht van haar vriendin verslapte toen ze doorging over alle bijzonderheden van Sean.

Op een gegeven moment onderbrak Jane haar zelfs en begon te vertellen over haar geweldige vakantie in Frankrijk met haar ouders en haar oudere zus Gemma. Ze liet zien hoe bruin ze was geworden door haar arm tegen de blanke huid van Faye te houden, hoewel al van een afstand te zien was wie de meeste zon had gezien. ‘Er was een heel groot zwembad op dat park, met een superlange glijbaan. Ik heb zelfs een paar woorden Frans geleerd van mijn nieuwe Franse vriendin. We hebben samen paardgereden, Sophie en ik. Door de bergen! Dat was fantastisch! En we hebben ook nog gekanood op de rivier de Dordogne. Samen met papa, mama, Gemma, Sophie en de ouders van Sophie.’

Nu was het Faye die zich een beetje jaloers begon te voelen toen Jane vertelde over haar nieuwe vriendin en haar spannende vakantie in Frankrijk. Hun wederzijdse jaloezie was echter snel vergeten toen Jane haar toefluisterde dat ze haar iets wilde laten zien. Ze dronken snel hun thee op waarna ze zich terugtrokken op de slaapkamer van Faye. Jane haalde met een triomfantelijk gezicht een flesje rode nagellak tevoorschijn. Dat was typisch iets voor Jane. Zij was regelmatig aan het experimenteren met make-up en op de dagen dat ze vrij waren probeerden ze dit altijd op elkaar uit. Meestal bij Jane thuis, want Joanne was hier niet zo enthousiast over als Jane’s moeder, die dit al langer gewend was van haar oudere dochter Gemma. Faye zorgde altijd dat ze weer make-upvrij was als ze terugging naar huis.

‘Dit mocht ik in Frankrijk op de markt kopen. Wat vind je van de kleur?’

Giechelend lakten ze elkaars nagels en waren ze hun eerdere rivaliteit al lang weer vergeten. Languit liggend op het bed van Faye bliezen ze hun nagels droog en bewonderden ze elkaars handen.

‘Vindt jouw moeder het goed dat jij je nagels lakt?’

Jane knikte. ‘Zolang het nog vakantie is wel. Als de school weer begint mag het niet meer.’

‘Ik vraag het mijn moeder maar niet. Ik hou zolang gewoon mijn vingers uit het zicht,’ verklaarde Faye.

Jane schoot in de lach. ‘Hoe wil je dat gaan doen met eten dan?’

Faye dacht even na. ‘Misschien moet ik een paar dagen gewoon niet eten?’ Ze schoot ook in de lach. Er zou niets anders op zitten dan haar moeder te smeken haar nagels net zo lang als Jane gelakt te mogen houden. Opeens schoot ze overeind. ‘O nee, mijn sportles begint zo! Ik was het bijna vergeten. De vorige keer kwam ik ook al te laat.’

‘Zijn jouw lessen ook weer begonnen? Mijn tennislessen beginnen morgenochtend.’ Jane’s familie bestond uit verwoede tennisspelers en deze sport was haar met de paplepel ingegoten. Ze was al van jongs af aan erg competitief en won menige wedstrijd. ‘Ga je morgen mee? Dan kunnen we na de les samen ook nog even een potje tennissen.’ Jane verzamelde haar spullen en stopte alles in haar tas. ‘Sophie tennist niet zo graag, hoewel ze het best goed kan!’

Faye was niet erg blij met deze informatie. Ze was zelf niet bepaald een tennisster en haar racket vloog vaker door de lucht dan haar bal. Ze wist niet waarom Jane haar nog steeds uitnodigde om samen te gaan tennissen. Ze vroeg zich af waar Sophie nog meer goed in was en als vanzelf gingen haar gedachten weer terug naar Sean. ‘Ik ga een andere keer wel weer mee. Heb je morgenmiddag wat te doen? Sean is dan aan het repeteren met de band. Vind je het leuk iedereen te ontmoeten?’

Jane had haar tas over haar schouder gehangen en was al halverwege de trap. Ze bleef even staan. ‘O, oké. Kom je me halen?’ Zonder het antwoord van Faye af te wachten vervolgde ze haar weg naar beneden. Faye holde haar achterna, maar bedacht dat ze haar sportspullen nog moest pakken en schoot weer naar boven. ‘Tot ziens,’ hoorde ze Jane nog naar haar moeder roepen, waarna ze naar het raam van haar slaapkamer rende om Jane uit te zwaaien. Haar blik viel weer op haar gelakte nagels en ze hield haar handen voor een moment gespreid tegen het raam. Het stond toch wel mooi, vond ze. Nog even niets tegen haar moeder zeggen. Stel je voor dat ze het voor de sportles nog moest verwijderen. O ja, daarvoor was ze naar boven gegaan. Faye draaide zich om. Ze moest toch echt wel opschieten. ‘Waar in vredesnaam zijn mijn spullen?’ Soms zou ze willen dat ze net als Jane was, die zou nooit haar spullen kwijtraken. ‘En waar is mijn haarband?’ Het haar van Jane zat altijd zo glad en mooi op zijn plek. Faye had een paar keer geprobeerd net zo snel en georganiseerd te zijn als Jane, maar was uiteindelijk nog langer bezig geweest dan normaal en had dit inmiddels maar opgegeven. Starend naar haar gelakte nagels vroeg ze zich af wat Jane van Sean zou vinden. Op het moment dat ze Jane had uitgenodigd had ze er eigenlijk al spijt van gehad. Sean was haar eigen held en dat wilde ze ook graag zo houden.

Omdat ze het beloofd had had Faye Jane toch meegenomen naar de schuur, maar er gemengde gevoelens aan overgehouden waar ze niet zo goed raad mee wist. Ze had gemerkt dat haar vriendin Sean en de andere bandleden superinteressant had gevonden, maar rustig aanwezig zijn en niet zelf in het middelpunt van de belangstelling staan, was niets voor Jane. Toen Sean Faye ook nog meer aandacht had gegeven dan Jane, had Jane zich al snel verveeld en weg gewild. Aan de ene kant vond Faye het niet erg dat het zo was gelopen. De schuur was een beetje haar plekje geworden en Sean was haar vriend. Nu hoefde ze hem niet met Jane te delen, hoezeer ze ook was gesteld op haar vriendin. Aan de andere kant had ze ook het gevoel niet meer interessant genoeg te zijn voor Jane, nu zij een nieuwe vriendin had waarmee ze kon paardrijden, kanoën en zwemmen in Frankrijk.

Met haar hoofd vol vragen ging Faye die zondagochtend in alle vroegte naar de schuur. Ze wist dat Sean er nu alleen zou zijn. De band had de vorige avond opgetreden in een pub in Betherscourt, een plaatsje vlakbij, waar ze wel vaker optraden. De bandleden wilden na zo’n avond het liefst uitslapen, in tegenstelling tot Sean. Hij wilde juist op die momenten ten volle profiteren van de stilte en de rust. Faye wist dat hij nu ook tijd voor haar zou hebben.

Hij zat op het puntje van de tafel, met zijn rug naar haar toe, zijn gitaar te stemmen. ‘Hé Fayfaye.’ Hij ging staan en zette zijn gitaar in het statief, waarna hij zijn blik op Faye richtte.

Faye deed haar jas uit en keek hem verrast aan. ‘Hoe wist je dat ik het was?’

‘Wie zou het anders zijn op dit tijdstip?’ Hij glimlachte even. ‘Ik ben net toe aan een kop thee. Drink je mee?’

Al had hij slootwater aangeboden, dan had ze dat nog niet willen afslaan.

‘Is je vriendin niet meegekomen?’

Faye schudde haar hoofd en ging aan de grote tafel zitten. ‘Ze heeft niet zoveel geduld.’

Sean knikte. ‘Dat dacht ik al.’ Hij zei er maar niet bij dat hem duidelijk was geworden dat Jane ook niet graag aandacht met anderen deelde, wat ongetwijfeld had geleid tot haar ongeduld. Hij zette twee koppen klaar, deed een theezakje en heet water in de thermoskan en leunde tegen het aanrecht, terwijl de thee aan het trekken was. Hij haalde een pakje sigaretten uit zijn broekzak en stak er eentje op. Met een sigaret tussen zijn lippen en één hand diep in zijn broekzak gestopt keek hij naar Faye. Ze deed haar naam eer aan, vond hij. Fee … Ze leek zo broos en delicaat in verhouding met die robuuste tafel en het lamplicht daarboven deed haar warrige, blonde lokken hier en daar in goud veranderen. Het leek alsof ze zat te broeden op iets, alsof ze iets meer had willen zeggen, dus bleef hij afwachtend zwijgen. Zijn geduld werd niet lang op de proef gesteld.

‘Ze is op vakantie geweest naar Frankrijk.’ Faye bestudeerde de nerven in de tafel met een aandacht alsof ze die nog nooit eerder had gezien.

‘Dat klinkt leuk.’

Faye haalde haar schouders op. ‘En ze heeft nu een nieuwe vriendin.’

Sean fronste zijn wenkbrauwen even. Hadden die twee dingen met elkaar te maken? Het leek hem verstandiger nog even niets te zeggen.

‘Ze hebben allemaal leuke dingen gedaan. Ik ben nog nooit in Frankrijk geweest.’

Aha, dacht hij. Er begon hem iets te dagen. Hij moest bekennen dat het hem wel wat deed dat ze haar kinderlijke zorgen met hem kwam delen, maar hij wist niet zo goed hoe hij hierop moest reageren. Faye keek nu vol verwachting en vertrouwen naar hem op, alsof hij al haar vraagstukken in een handomdraai kon oplossen. Hij nam een flinke trek van zijn sigaret terwijl hij razendsnel nadacht. ‘Heeft ze die vriendin tijdens haar vakantie ontmoet?’ vroeg hij voorzichtig.

Faye knikte.

De thee had inmiddels lang genoeg getrokken en met een sigaret bungelend in zijn mondhoek schonk Sean de thee in de koppen, wat hem bovendien de tijd gaf om na te denken. Hij zette de koppen neer op de tafel en kwam tegenover Faye zitten.

‘Ik denk dat Jane die nieuwe vriendin leuker vindt,’ zei ze.

‘Ze kwam je anders wel gelijk opzoeken toen ze terug was.’

‘Ja, maar volgens mij vond ze paardrijden met die nieuwe vriendin leuker. En tennissen kan Sophie ook al beter dan ik.’

‘Vrienden vinden niet altijd dezelfde dingen leuk. Ik weet zeker dat ze het leuk vond jou ook weer te zien. Misschien wordt die nieuwe vriendin ook wel jouw vriendin.’

‘Ze woont in Frankrijk.’

‘O!’ En daar had ze zich zorgen over gemaakt? Hij onderdrukte een glimlach. ‘Maak je geen zorgen, Fayfaye, die vriendin ziet ze waarschijnlijk nooit meer.’

‘Denk je dat?’

‘Yep.’

‘Maar ik ben nog nooit in Frankrijk geweest en Jane wel.’

‘Ik ben ook nog nooit in Frankrijk geweest.’

‘Echt niet?’ Ze leek zich gelijk beter te voelen.

‘Als ik beroemd en rijk ben ga ik de wereld over reizen. En dan neem ik jou mee.’ Hij knipoogde. ‘Maar zolang dat nog niet het geval is reis ik in mijn muziek.’

Haar ogen schitterden van opwinding. De wereld over reizen met Sean? Dat sprak haar wel aan. ‘Reizen in muziek?’

‘Ja, als je bijvoorbeeld luistert naar mooie muziek, heb je dan niet het gevoel even ergens anders te zijn?’

Ze knikte. Ja, hij had gelijk. Om te reizen hoefde je niet daadwerkelijk het land te verlaten. ‘Als ik mijn boeken lees heb ik ook altijd het gevoel ergens anders te zijn, in een andere tijd, in een ander land, in een ander leven. Dan droom ik weg terwijl ik wakker ben. Mijn moeder zegt dat ik te veel droom, dat het echte leven niet zo romantisch is. Wat denk jij?’

Hij voelde zich overvallen door haar vraag en stond er versteld van hoeveel waarde ze scheen te hechten aan zijn mening. Hij had verwacht dat die heldenverering van haar wel gauw zou zijn weggeëbd, maar ze leek hem nog steeds te bewonderen. Het gaf hem het gevoel dat hij bijzonder was. En dat was een goed gevoel. Vreemd genoeg begon hij op zijn beurt haar aanwezigheid ook steeds meer te waarderen. Ze was nog maar een kind, maar het was net of ze door haar glimlach wat licht in zijn leven bracht, als een sprookjesfee. ‘Ik weet het niet,’ zei hij aarzelend. Hij was het wel met haar moeder eens, maar aan de andere kant wilde hij niet al haar dromen uiteen laten spatten. Hij zou willen dat hij ook nog zo’n naïeve kijk op het leven kon hebben. ‘Het zou wel mooi zijn als het leven zo zou zijn als in die boeken waar je het over hebt. Maar mocht het niet zo zijn, dan heb ik nog altijd mijn muziek waarmee ik mijn eigen dromen kan waarmaken. Bovendien,’ liet hij er nog met een glimlach op volgen, ‘bovendien denk ik dat het leven voor bijzondere meisjes als jij wel goed zal komen.’ Hij moest grinniken toen hij zag dat ze moest blozen en snel wegdook achter haar kop thee om haar verlegenheid te verbergen. Hij nam zelf nog een laatste trek van zijn sigaret, drukte deze toen uit in een asbak en pakte zijn gitaar. ‘Laten we een stukje gaan reizen.’

HOOFDSTUK 4

Oktober 1999

Op een stormachtige maandagavond, halverwege de maand oktober, was Sean alleen in de schuur aan het tokkelen op zijn gitaar. Het was zijn enige vrije avond. De andere avonden bracht hij door in het hotel waar hij werkte of had hij optredens, alleen of met de band, in een van de vele pubs in de omgeving. Hij hield van de stilte die ’s avonds heerste in de omliggende landerijen en de rust in de schuur. Het was zo anders dan de ochtenden, waarop alles weer tot leven kwam en die een andere energie in hem opwekten dan de avonden. Vooral deze avonden, nu het al vroeger donker begon te worden; kouder ook.

Plotseling werd er op de deur geklopt. Hij hield even op met spelen en vroeg zich af of hij het verkeerd had gehoord. Opnieuw klonk er een bescheiden klopje op de deur. ‘Wie is daar?’ riep hij.

De deur ging open en een man van in de veertig stak zijn hoofd om de hoek. ‘Sean?’ vroeg hij.

Met een fronsende blik stond Sean op. ‘Dat ben ik.’

De man stapte naar binnen en sloot de deur achter zich waarna hij er onzeker voor bleef staan. ‘Ik ben Simon, de vader van Faye.’

De frons op het voorhoofd van Sean werd dieper. Hij zag Simon wat ongemakkelijk plukken aan de knopen van zijn jas en zag zweet parelen op zijn voorhoofd. Hij had bijna met de arme man te doen, maar als hij kwam waarvoor Sean vermoedde dat hij kwam, was hij zeker niet van plan het hem gemakkelijker te maken. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en haalde een sigaret tevoorschijn die hij aanstak zonder de man er een aan te bieden. Hij bleef zwijgend wachten tot Simon verder zou praten.

Simon deed een paar stappen naar voren en schraapte zijn keel. ‘Ik hoor, eh … dat Faye hier vaak komt.’

Sean zei niets. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn keel en inwendig maande hij zichzelf tot kalmte. Hij nam een flinke trek van zijn sigaret.

‘Faye, eh … praat veel over je.’

Sean reageerde niet.

Simon haalde een hand door zijn haar en schraapte een paar maal zijn keel. ‘Ze is erg jong, weet je.’

Sean sloeg zijn armen over elkaar en keek de man nu bijna agressief aan. Nu wist hij wel zeker waarvoor de man was gekomen. Hij voelde de haren in zijn nek rechtovereind gaan staan. Wilden ze Faye bij hem weghouden? Hij schrok van de felheid van zijn gedachten. Hij had zich niet gerealiseerd dat hij zo gesteld was geraakt op haar aanwezigheid, op haar persoontje. Na al die weken was hij nog steeds haar held. Dit zag hij iedere keer weer in haar ogen wanneer ze hem aankeek. En hij zou dit zeker niet zonder slag of stoot opgeven. Zijn stem trilde van ingehouden woede toen hij zei: ‘Wil je haar verbieden hier te komen?’

Simon leek even geschrokken door de felle reactie van Sean. ‘O, nee, nee, dat eh … dat is niet wat we willen,’ haastte hij zich te zeggen.

Nu was het Sean die van zijn stuk was gebracht. ‘Niet?’

Voor het eerst sinds hij de schuur was binnengekomen liet Simon een voorzichtige glimlach zien. ‘Nee jongen, dat is niet de reden waarom ik hier ben.’

Sean was nog steeds achterdochtig, maar wees de man met een kort gebaar een stoel bij de tafel aan.

De vader van Faye ging snel zitten en slaakte een zucht. ‘Sorry, trouwens, dat ik hier zo binnen kom vallen,’ verontschuldigde hij zich, terwijl hij de stoel iets verschoof.

Sean bleef staan waar hij stond en bestudeerde de ander met toenemende nieuwsgierigheid.

Die leek zich iets meer te ontspannen en wierp een blik om zich heen. ‘Het is alsof ik hier vaker ben geweest, zoveel heeft Faye me hierover verteld.’

Sean verborg een glimlach achter zijn sigaret en nam nog een flinke trek. Zijn andere hand stak hij in zijn broekzak en wachtte tot Simon de reden van zijn bezoek zou vertellen.

‘Faye is nog erg jong, weet je,’ begon Simon na een korte, ongemakkelijke stilte.

Sean trok zijn wenkbrauwen op; hij had geen flauw idee waar dit gesprek nu heen zou gaan.

‘Momenteel ben je alles voor haar, maar eh …’

Sean snapte niets van het gehakkel van de man. Hij ging tegenover Simon zitten en keek de man recht in de ogen. ‘Waarom zeg je niet gewoon recht in m’n gezicht waarvoor je komt?’

Simon slikte even zichtbaar, maar knikte toen. ‘Ja, je hebt gelijk. Natuurlijk. Ik eh … ben hier niet zo goed in.’

Dat had Sean gemerkt. Hij besloot de man een beetje op weg te helpen. ‘Wat is het probleem?’

‘Er is geen probleem,’ zei Simon snel. ‘Nog niet tenminste. Kijk, eh … Faye is jong, impulsief en beïnvloedbaar.’

‘Ik weet dat ze jong en impulsief is,’ onderbrak Sean hem, ‘maar beïnvloedbaar … misschien minder dan jullie denken.’

‘Dat mag ik hopen.’ Simon knikte. Hij schraapte nogmaals zijn keel. ‘Luister jongen. We hebben echt niets tegen je.’

‘Maar?’

‘We willen zeker weten dat jij je ervan bewust bent dat Faye nog een kind is.’

‘Ah!’ Er begon Sean iets te dagen. Hij wist niet of hij nu moest lachen vanwege de aard van hun bezorgdheid of juist ontzettend beledigd moest zijn. Faye was inderdaad een kind; ruim zes jaar jonger dan hij. Ze dachten toch zeker niet dat hij dat over het hoofd zou zien? Hij leunde achterover tegen de rugleuning van de stoel en schudde zijn hoofd met een meewarige blik in zijn ogen.

‘We willen graag dat je Faye in haar eigen tempo volwassen laat worden.’

Nu glimlachte Sean. Eigenlijk was de situatie te zot voor woorden, maar op de een of andere manier kon hij de bezorgdheid van Faye’s ouders wel begrijpen en waarderen. Hij leunde weer naar voren. Met zijn onderarmen op de tafel gesteund keek hij Simon recht in de ogen om er zeker van te zijn dat zijn boodschap goed over zou komen. ‘Wees gerust. Faye is inderdaad nog een kind en er is niets meer dan vriendschap tussen ons. Faye is veilig bij mij.’ Hij zag haar vader ontspannen voor zijn ogen.

De man knikte met een glimlach. ‘Dat dachten we ook wel.’ Hij knikte nogmaals. ‘Je hoort soms van die verhalen … En Faye met haar romantische ideeën … Bedankt jongen.’ Hij stond weer op en stak zijn hand naar Sean uit.

Die aarzelde even; dat was alles? Simon geloofde hem op zijn woord? Ze gingen Faye niets verbieden? Langzaam stond hij op en met nog steeds iets van achterdocht schudde hij de hand van Faye’s vader.

De man knikte nogmaals. ‘We wilden het gewoon rechtstreeks van jou horen. We hebben alle vertrouwen in je, maar … misschien is het beter om hierover niets tegen Faye te zeggen?’

‘Als Faye mij ernaar vraagt, ga ik niet liegen,’ zei Sean kort.

Simon knikte met een nadenkende blik, waarna hij nog een klopje tegen de arm van Sean gaf met zijn andere hand en de schuur verliet met duidelijk een lichtere tred dan hij gekomen was. Hij liet een enigszins perplexe Sean achter.

HOOFDSTUK 5

Oktober 1999

Voor Faye was het gewone leventje al lang weer begonnen. Doordat ze alle dagen naar school was zag ze Sean minder vaak dan in de zomervakantie. Ze wist dat hij in de weekenden uitsluitend in de ochtenden alleen in de schuur te vinden zou zijn en als ze niets met Jane of Ali had afgesproken ging ze juist op die ochtenden naar Sean toe.

Het liep inmiddels tegen november en haar verjaardag naderde nu snel. Ze was opgewonden naar de schuur gegaan om Sean ook uit te nodigen. De uitnodigingen die ze aan het tekenen was waren nog niet af, maar ze kon niet wachten hem dit nieuws alvast te vertellen.

Ze trof hem deze keer niet met zijn gitaar of met potlood en papier aan de tafel, maar hij was aan het boksen. En zo te zien was hij al een tijdje bezig. Zijn grijze shirt liet donkere plekken op zijn rug en onder zijn oksels zien en zijn haar plakte tegen zijn voorhoofd. Hij keek niet op toen ze binnenkwam, hij stopte alleen twee tellen, waaruit ze opmaakte dat hij wist dat ze er was. Daarna ging hij onverstoorbaar verder. Ze bleef staan waar ze stond en keek hoe hij in een rap tempo op de boksbal ramde. Zijn blik was donker en er ging een grimmigheid van hem uit die Faye niet van hem kende. Ze wierp een blik op de tafel. Zijn gitaar lag nog onaangeroerd in de hoes. Hij had blijkbaar nog niet gespeeld. Hoe lang was hij al aan het boksen? Ze was vandaag niet zo vroeg gekomen en normaal gesproken zou hij hier al minstens twee uur zijn.

‘Hoi Sean.’

Hij reageerde niet maar ging schijnbaar onvermoeibaar verder met zijn gevecht tegen de boksbal. Sean was duidelijk niet in zijn normale doen en een onbestemd gevoel maakte zich van Faye meester. Ze liep langzaam naar de grote tafel en trok haar jas uit die ze over een van de stoelen hing; daarna ging ze zitten om vanaf een afstandje toe te kijken. Het was niets voor hem haar zo te negeren. Wat kon er aan de hand zijn? Was hij boos?

Na een minuut of tien stopte Sean eindelijk. Helemaal buiten adem bleef hij staan en leunde met zijn voorhoofd tegen de boksbal. Faye zag de straaltjes zweet over zijn gezicht stromen. Toen hij enigszins op adem was gooide hij zijn bokshandschoenen op de grond, bukte zich om een handdoek te pakken, droogde zijn gezicht ermee af en legde hem vervolgens om zijn nek. Zonder haar aan te kijken liep hij langs haar heen naar het keukentje. Met zijn handen geleund op het aanrecht en met gebogen hoofd bleef hij staan. Faye wilde naar hem toelopen, ze wilde hem troosten, terwijl ze niet eens wist of er iets was waarvoor hij getroost zou moeten worden.

Sean onderbrak haar gedachten. Met vlakke stem vroeg hij: ‘Wil je drinken? Thee of iets anders?’ Eindelijk keek hij haar aan, maar het leek alsof zijn gezicht uit steen gehouwen was, zo emotieloos, zo gesloten. Faye was even van haar stuk gebracht en ze realiseerde zich opeens dat ze nog maar weinig van deze jongen wist. Ze wist niet waar hij woonde, ze wist zelfs zijn achternaam niet. Ze wist helemaal niets van zijn leven buiten deze schuur.

‘Ik hoef niets, Sean,’ zei ze zacht. Ze aarzelde. ‘Is er iets gebeurd?’

Hij wendde zich van haar af en vulde een glas met water uit de kraan dat hij in één teug leeg dronk. ‘Het gaat al weer,’ zei hij kort.

Ze was niet overtuigd, maar het was duidelijk dat hij er niet over wilde praten. Hij dacht waarschijnlijk dat ze te jong was om te snappen waarom hij zo van streek was, bedacht Faye, bijtend op haar duimnagel. Hoe kon ze hem duidelijk maken dat ze geen klein meisje was?

Hij liep naar zijn rugtas en haalde daar een ander shirt uit. Hij trok zijn bezwete shirt uit, waarbij Faye een glimp opving van zijn gespierde bovenlijf. Verlegen wendde ze haar gezicht af.

‘Als je toch niets wilt drinken kan ik je dan misschien overhalen tot een boswandeling?’ Sean rommelde in zijn tas, haalde er een pakje sigaretten uit en stopte het in zijn jaszak.

Ze was verrast door zijn vraag. ‘Wil je niet liever alleen zijn?’

Hij keek op en zijn ogen ontmoetten de hare. Zijn mond vertrok in iets dat leek op een glimlach en de blik in zijn ogen leek zich te verzachten. ‘Nee Fayfaye, ik wil graag dat je meegaat.’

Opgelucht sprong ze overeind en schoot snel in haar jas. Misschien kon ze hem opvrolijken met de uitnodiging voor haar verjaardag, dacht ze, terwijl ze toekeek hoe hij een sigaret aanstak en diep inhaleerde.

Sean sloot de schuur achter hen en verborg de sleutel onder een losse tegel waarna ze samen in de richting van het bos liepen. Zoals gewoonlijk was het er erg rustig. Behalve het geluid van enkele zingende vogels en in de verte het geluid van een tractor, was het geritsel van de vele gevallen bladeren op hun pad het enige wat ze hoorden.

Nadat ze een paar minuten zwijgend hadden gelopen verbrak Faye uiteindelijk de stilte. ‘Ik ben binnenkort jarig.’

Hij wierp haar een zijdelingse blik toe. ‘Wanneer?’

‘Over twee weken en jij mag ook op het feest komen!’ Hij leek niet zo verrast als ze gehoopt had en ze keek hem wat onzeker aan.

Hij trok rimpels in zijn voorhoofd. ‘Sorry, Faye, maar daar begin ik niet aan.’ Hij keek van haar weg en begon sneller te lopen.

Zij was opnieuw van haar stuk gebracht. Wat was er met hem aan de hand? Hij deed alsof ze hem had uitgenodigd voor een vervelend klusje. Ze versnelde haar pas om hem bij te kunnen benen. ‘Waarom niet?’

Even bleef hij stevig doorlopen zonder iets te zeggen, maar plotseling stond hij stil waardoor Faye bijna tegen hem opbotste. ‘Sorry,’ mompelde hij. Hij hield haar even tegen om te voorkomen dat ze struikelde over haar eigen voeten in haar poging hem te ontwijken.

‘Waarom niet?’ vroeg ze opnieuw en de teleurstelling was duidelijk te horen in haar stem.

Hij stopte zijn handen diep in zijn broekzakken en keek haar aan met een sombere blik. Hij zag haar teleurstelling en moest even slikken. Vreemd genoeg deed het hem pijn haar te moeten teleurstellen, maar hij wist dat het beter was. Er moesten geen verwachtingen over en weer gecreëerd worden. De ontmoetingen met haar in de schuur, op neutraal terrein, vond hij prima. Dat was echter de grens. Het andere deel van zijn leven wilde hij afschermen. Nee, dat moest hij afschermen. Nu was ze dan even teleurgesteld, maar uiteindelijk zou dit hen allebei een hoop verdriet besparen. Daarvan was hij overtuigd.

‘Je kunt natuurlijk ook op een andere dag komen,’ probeerde ze, ‘als je …’

‘Ik denk het niet, Faye.’ Om zijn harde afwijzing wat te verzachten woelde hij even met zijn hand door haar verwaaide haren.

‘Maar waarom dan?’ Ze keek hem aan met iets van bezorgdheid in haar ogen.

Hij stopte zijn hand weer in zijn broekzak en staarde de verte in. Hij zuchtte. ‘Ik kan het niet uitleggen, Fayfaye. Ik denk gewoon dat het beter is.’ Hij keek haar weer aan. ‘Maar dat betekent niet dat ik je verjaardag niet wil vieren.’ Hij porde haar even in haar zij. ‘Om dat te bewijzen zal ik zelfs een cadeautje voor je kopen.’

Een glimlach brak alweer door op haar gezicht. ‘Echt?’

‘Echt!’

‘Wil je er dan tenminste wel over denken om een keertje langs te komen, los van mijn verjaardag?’

‘Ik zal erover nadenken.’

Ze leek niet helemaal overtuigd maar ging er niet op door. ‘Wanneer is jouw verjaardag, Sean?’

‘Ik heb bijna spijt dat ik je gevraagd heb met me mee te lopen,’ bromde hij. ‘Vijftien september. En nu geen vragen meer, oké?’

‘Vijftien september!’ riep ze uit. ‘Dat is al geweest! Dan heb ik je verjaardag gemist!’

‘Gelukkig wel.’ Hij legde een hand in haar rug en duwde haar zacht weer in beweging. Het was duidelijk dat voor hem het onderwerp verjaardagen was afgesloten. Het had geen zin om erop door te gaan, dus liet Faye het maar rusten. Ze was allang blij dat ze weer een lach in zijn ogen had gezien, wat ze zeker als een kleine overwinning kon beschouwen.

‘Je bent een rare, soms,’ zei ze, terwijl ze haar hand door zijn arm haakte, ‘maar wel lief.’

Hij reageerde niet, maar keek een andere kant op, zodat ze zijn gezicht niet kon zien.

HOOFDSTUK 6

Zomer 2000

De winter en lente gingen voorbij en de zomer kwam. Faye verdeelde haar vrije tijd tussen haar hobby’s, haar vriendinnen en Sean. Dat ging niet altijd even soepel omdat Jane er scherp op toezag dat Faye niet meer tijd met Sean doorbracht dan met haar. Dit stemde Faye soms erg verdrietig. Ze kreeg het gevoel dat Jane haar voor een keus stelde maar ze wilde niet kiezen tussen haar vrienden. Ze waren allemaal belangrijk voor haar. Nadat er weer een confrontatie was geweest met Jane deelde Faye haar zorgen met haar moeder.

‘Jane staat nu eenmaal graag in het middelpunt van de belangstelling,’ zei Joanne. ‘Ze is gewend dat je er altijd alleen voor haar was en nu met Sean erbij voelt ze zich misschien achtergesteld.’

‘Met Ali heeft ze nooit problemen gehad!’

Joanne glimlachte. ‘Ali was niet jouw held. Ik denk dat ze Sean als een concurrent ziet.’

‘Sean vraagt mij toch ook niet te kiezen?’

‘Gelukkig niet. Maak je er niet te veel zorgen over. Jane zal vanzelf leren dat je best meerdere vrienden kunt hebben zonder dat dit afbreuk doet aan je vriendschap met haar.’

Faye was er niet helemaal van overtuigd. Ze merkte dat er steeds meer verwijdering kwam tussen haar en Jane. Ze vermoedde dat die nog groter zou worden wanneer Jane vertrok naar de kostschool en ze elkaar minder vaak zouden zien. En als ze eerlijk was wist ze diep vanbinnen dat Jane ook wel gelijk had. Sinds ze Sean kende trok ze inderdaad meer naar hem toe dan naar haar vriendin. Hij was inmiddels meer dan een held. Hij was een vriend, iemand van wie ze op aankon, ook al kende ze hem nog niet zo goed als ze zou willen. En als ze zou moeten kiezen tussen Jane en Sean zou de keus snel gemaakt zijn. Maar omdat ze haar vriendin niet kwijt wilde hoopte ze dat Jane haar nooit daadwerkelijk voor die keus zou stellen.

Nooit eerder was een zomervakantie zo snel voorbij gegaan. Binnenkort zou ze naar de middelbare school gaan. Hoewel Faye uitkeek naar deze nieuwe fase in haar leven groeide er langzaam een ongemakkelijk gevoel diep in haar. Het was zo ongemerkt gegaan, dat ze er eerst de vinger niet op had kunnen leggen, maar plotseling doemde het einde van de vakantie op als een donderwolk en twijfelde ze of ze wel zo graag naar de middelbare school wilde. Dit was een nieuwe ervaring voor haar omdat ze tot nu toe nooit met tegenzin naar school was gegaan. Tot haar ontzetting vlogen de laatste dagen voorbij en op een ochtend werd ze wakker met het besef dat ze nog maar twee vrije dagen voor de boeg had. Eerst had ze dat nare gevoel genegeerd, maar nu kon ze er ineens niet meer omheen. Ze was wakker geworden met een knoop in haar maag die met de minuut sterker leek te worden. Het was niet alleen een gevoel. Ze had ook bepaalde beelden scherp voor ogen: klasgenoten die fluisterden als zij voorbij kwam; jongeren uit andere jaren die naar haar keken; hier en daar een lelijke opmerking …

Ze verscheen lusteloos aan de ontbijttafel en begon zonder al te veel enthousiasme te eten. De vragende blikken die haar ouders elkaar zo nu en dan toewierpen zag ze niet. Halverwege schoof ze haar bord van zich af en zei dat ze niet meer hoefde.

Haar moeder besloot er niets van te zeggen en probeerde haar dochter op te vrolijken. ‘Ga je vandaag nog iets leuks doen, lieverd?’

Faye haalde haar schouders op. ‘Ik denk dat ik zo naar Sean ga.’

‘Dat is een goed idee,’ zei Joanne opgeruimd. ‘Neem gelijk een stuk bosbessencake voor hem mee. Er is nog genoeg over van gisteren.’

Dus liep Faye even later met een paar plakken cake naar de schuur. Misschien zouden Sean en zijn muziek haar wat opvrolijken. In elk geval wist ze dat hij voor afleiding zou zorgen zodat ze even niet hoefde te denken aan maandag.

‘Hé Fayfaye,’ begroette hij haar, terwijl hij zijn potlood neerlegde en opkeek van de papieren die hij voor zich had liggen.

‘Hoi Sean,’ zei ze. Haar stem klonk minder opgewekt dan anders. Hij keek haar even onderzoekend aan, maar ze ontweek zijn blik. Ze deed haar jas uit en kwam tegenover hem zitten. Hij wachtte even, maar toen ze bleef zwijgen, zei hij: ‘Je bent precies op tijd, ik wilde net even pauzeren. Wil je ook een kop thee? Of liever iets anders?’

‘Thee graag.’ Ze schoof de cake naar hem toe. ‘Mijn moeder gaf deze cake voor je mee.’ Ze wierp een blik op de klok. ‘Komen de anderen ook zo?’

Hij liep naar het keukentje. ‘Dat was wel de bedoeling. We kunnen de oefening goed gebruiken, maar Pete en Jon zijn ziek en de rest vond het niet nodig om met een halve band te repeteren.’ Hij slaakte een gelaten zucht. Terwijl hij wachtte tot het water kookte stak hij een sigaret op. ‘Ze hebben helaas niet dezelfde ambities als ik …’

Ze had al lang begrepen dat hij de motor was van de band. Zonder hem zou er waarschijnlijk geen band meer zijn. ‘Ze zijn ook niet zo goed als jij.’

Hij glimlachte. ‘Jij bent bevooroordeeld.’

Het water kookte en Sean drukte zijn sigaret uit. Even later stonden er twee koppen te dampen op de tafel en ging hij weer zitten. ‘Jouw vakantie zit er bijna op zeker?’

Ze haalde haar schouders op en staarde naar haar handen in haar schoot.

Hij wierp nogmaals een onderzoekende blik op haar en wist nu zeker dat er iets aan de hand was. ‘Heb je geen zin om naar school te gaan?’

‘Jawel.’

‘Waarom krijg ik dan de indruk van niet?’

Ze haalde opnieuw haar schouders op, terwijl ze nog steeds haar hoofd gebogen hield.

Hij wist niet zo goed wat hij hiermee moest. Normaal gesproken had ze het hart op de tong. Zoals ze nu was kende hij haar eigenlijk niet. Hij draaide nadenkend een nieuwe sigaret tussen zijn vingers. Hij dacht terug aan de tijd dat hij zelf was begonnen op de middelbare school. Hij had enorm toegeleefd naar die nieuwe start. Hij had het gevoel gehad volwassen te worden en dichter bij zijn doel te komen. Met zijn GCSE1 op zak zou hij eindelijk naar Londen kunnen gaan om daar echt te beginnen aan zijn carrière als muzikant. Dat het leven anders zou verlopen wist hij toen nog niet. Hij keek weer naar Faye. Ze zat nog steeds met gebogen hoofd en ze leek ineens zo klein en kwetsbaar. Zelfs haar warrige lokken leken tammer dan normaal. Wat was er toch aan de hand? Voor zover hij wist was ze een enthousiaste leerling met altijd goede resultaten. ‘Wat is er dan, Fayfaye?’

Ze slaakte een bibberige zucht en keek voorzichtig naar hem op. Tot zijn ontzetting zag hij tranen in haar ogen. Hij moest even slikken. Tegenover haar tranen voelde hij zich opeens ontzettend machteloos. Ze zou toch niet gaan huilen? Hij stak de sigaret aan en nam een flinke trek waarna hij zijn keel schraapte. Hij wierp nogmaals een blik op haar. Nu zag hij een traan over haar gezicht druppen en hij mompelde een krachtterm. Abrupt drukte hij zijn sigaret uit, stond op en hurkte voor het meisje op de grond. ‘Zeg maar wat ik kan doen om je probleem op te lossen.’ Hij keek haar bijna smekend aan.

Faye moest nu lachen en huilen tegelijk, waarna ze haar armen om zijn nek sloeg en haar gezicht verborg in zijn hals.

Hij aarzelde even, maar sloeg toen ook zijn armen om haar heen.

‘Ik stel me aan,’ zei ze tussen twee snikken door.

Dat geloofde hij niet. Faye was geen aanstelster. ‘Vertel me maar wat er is.’

‘Ik hoor ze nu al kletsen achter mijn rug om.’

Dit raakte een gevoelige snaar bij hem. Hij maakte zich los uit haar omhelzing om haar recht in haar ogen te kunnen kijken. ‘Wie kletst er achter jouw rug om?’

Faye boende verwoed over haar gezicht om haar tranen weg te vegen, maar nieuwe tranen bleven komen.

Hij kon er niet tegen hulpeloos te moeten toekijken. Hij keek om zich heen. Kon hij iets voor haar doen? De thee was te heet. Die kon ze nog niet drinken. ‘Wacht, ik pak even een glas water voor je.’ Hij stond op en vulde een glas dat hij haar vervolgens in haar handen drukte. Terwijl ze snikkend voorzichtig wat slokjes nam hurkte hij weer voor haar neer. ‘Ik weet niet waarom mensen achter jouw rug om kletsen, maar ik weet wel hoe dat voelt.’

Enigszins verrast keek ze op hem neer. Ze veegde de laatste tranen van haar gezicht en haar gesnik werd minder.

Hij aarzelde, had hier helemaal niet over willen beginnen, maar op dat moment was haar verdriet belangrijker dan zijn eigen schaamte. Hij keek in haar grote bruine ogen die hem nu vragend aankeken. ‘Ik snap dat het beangstigend is en je onzeker maakt …’

‘Hoe weet je dat?’ fluisterde ze.

‘Hoe ik dat weet? Uit ervaring …’ Hij zag de onuitgesproken vraag in haar ogen en hij wendde zijn blik af. Erover praten riep al die gevoelens weer bij hem op en hij moest een paar keer slikken om de onzekerheid, de angst, het verdriet, maar ook de boosheid die hij voelde weer de baas te worden. Terwijl hij weer om de tafel heen liep en tegenover haar plaatsnam, pakte hij de sigaret die hij even daarvoor had uitgedrukt en stak die tussen zijn lippen zonder hem aan te steken. ‘Vertel me eerst maar waarom er achter jouw rug om wordt gefluisterd.’

Ze hief haar gezicht naar hem op. ‘Dat is toch duidelijk?’ Niet-begrijpend staarde hij terug en ondanks alles schoot zij in de lach. ‘Zie je dat niet in mijn gezicht?’ Waar hij net nog een lach op haar gezicht had gezien, zag hij nu de onzekerheid. ‘Het litteken.’

‘Je … litteken?’ Ongelovig staarde hij haar aan. Natuurlijk had hij haar litteken gezien, maar hij kende haar niet anders. Het hoorde nu eenmaal bij haar en hij had er geen moment bij stilgestaan dat dit een last zou zijn voor haar. ‘Plagen ze je?’

‘Niet echt, alleen, in mijn eigen klas was iedereen eraan gewend. Maar altijd als ik ergens kom waar ze me niet kennen wordt ernaar gekeken en zie ik ze fluisteren. En zelfs Jane. Toen ik laatst bij haar was en we wat aan het uitproberen waren met haar make-up, je weet wel, gewoon voor de lol …’

Hij kende de make-upverhalen inmiddels wel en moest even glimlachen. ‘En toen?’ spoorde hij haar aan; niet dat ze dat nodig had, want nu het hoge woord eruit was, volgde de rest vanzelf.

Ze vertelde dat Jane vanuit het niets met een idee was gekomen om haar litteken te camoufleren met foundation. Zij had Jane haar gang laten gaan, maar het resultaat voelde voor Faye zo onnatuurlijk dat ze het er gauw had afgewassen. ‘Doordat Jane over mijn litteken begon kreeg ik het gevoel dat het nog meer opviel dan ik dacht. Ze had er nooit wat van gezegd. En nu ga ik naar een andere school, waar de meesten mij niet kennen. Zonder Jane, die gaat naar een kostschool. En Gemma, de zus van Jane, heeft verteld over pestkoppen op de middelbare school en als ik weer naar school moet …’

‘Ben je bang voor de reacties die je zult krijgen?’ Sean keek Faye nadenkend aan. Hij wist maar al te goed hoe wreed kinderen konden zijn als je ook maar net even anders was dan de rest. Niet alleen kinderen trouwens. Volwassenen waren net zo erg. Helaas kon hij haar daar niet tegen beschermen, hoe graag hij dat ook zou willen. Hij stak zijn hand uit naar haar gezicht en volgde zacht met zijn vinger de rode lijn die vanaf haar slaap over haar wang tot vlak onder haar oog liep. ‘Hoe is het gebeurd?’

‘Mijn eigen stomme schuld, zoals gewoonlijk. Mijn moeder was aan het bakken geweest en ze had het bakblik op het aanrecht gezet. Toen ging ze naar de voordeur omdat er werd aangebeld. Ik wilde eerst alleen maar even ruiken en omdat het zo lekker rook wilde ik er voorzichtig een klein hapje van proberen. Juist op dat moment kwam mijn moeder weer de keuken in en schrok ik, waardoor ik tegen de scherpe rand van de hete bakplaat kwam.’ Ze raakte gedachteloos haar gezicht aan op de plek waar het litteken zat. ‘Eerst zag het er nog veel lelijker uit, met flinke blaren. Het deed heel zeer. Nu is het niet meer zo fel en de streep wordt steeds een beetje dunner. Weg gaat het natuurlijk nooit.’

Even waren ze allebei in gedachten verzonken. Sean wist niet zo goed hoe hij haar het beste kon geruststellen. Terwijl hij zocht naar woorden onderbrak Faye zijn gedachten. ‘Mijn moeder voelt zich er zo schuldig over, daarom wil ik haar hier niet mee lastig vallen.

Maar … wat bedoelde je toen je ‘uit ervaring’ zei?’

Sean trok een gezicht. Nu was hij aan de beurt. Hij pakte zijn theekop en schoof deze heen en weer op de tafel voordat hij een slok nam. ‘Ugh.’ Hij trok een vies gezicht. ‘Ik zal eerst even nieuwe thee maken. Deze is koud.’ Hij had even de tijd nodig om zijn verwarde emoties onder controle te krijgen en de koude thee was genoeg reden om zijn antwoord even op zich te laten wachten.

Zodra er opnieuw hete thee voor hen op tafel stond begon hij zijn verhaal. ‘Toen ik een jaar of zeven was is mijn vader met de noorderzon vertrokken.’ Hij herinnerde zich dit nog als de dag van gisteren. Hij stond op, stopte zijn handen diep in de zakken van zijn spijkerbroek en bleef half afgewend staan. Faye was stil, maar hij voelde haar meelevende blik op zich gericht. Op de een of andere manier gaf hem dit moed om door te gaan met zijn verhaal. ‘Op een ochtend vond ik mijn moeder in tranen in de woonkamer. Haar gezicht was rood en gezwollen van het huilen, maar ze zei niets tegen me.’ Met een monotone stem vertelde hij haar het hele verhaal. Zijn moeder had hem niets gezegd, maar had hem geknuffeld en hem voorzien van een ontbijt, waarna ze hem naar school had gestuurd. Pas een dag later had ze hem verteld dat zijn vader was weggegaan. Hij had haar niets gevraagd en zij had hem verder niets verteld. Hij was opgelucht toen ze eindelijk was gestopt met huilen en bang dat ze weer zou beginnen als hij vragen ging stellen. Hij had zich afgevraagd wanneer zijn vader terug zou komen en of er iets was geweest wat hij had gedaan waardoor zijn vader was weggegaan. Misschien was hij te wild geweest, te druk? Of had hij niet goed zijn best gedaan op school? Misschien had hij zijn speelgoed beter op moeten ruimen? Talloze vragen hadden door zijn hoofd gespookt, maar hij had er geen antwoord op gekregen. Hij had ook niet om antwoorden gevraagd omdat hij er bang voor was en zijn moeder niet weer van streek wilde maken. Hij had zich teruggetrokken in zijn eigen wereld. Hij wilde zijn moeder niet voor de voeten lopen, dus speelde hij alleen nog op zijn slaapkamer of op de rommelkamer aan de achterkant van het huis, waar hij tussen oude spullen de meest interessante ontdekkingen had gedaan, zoals die oude piano die van zijn opa was geweest. Zijn moeder had het instrument uit de woonkamer laten halen omdat het haar steeds aan haar overleden vader had doen denken. De piano was in de kleine kamer in de vergetelheid geraakt.

‘Heb je nooit meer van je vader gehoord?’ vroeg Faye zacht, toen hij niet meer verder vertelde.

Sean schudde zijn hoofd. ‘Er gingen de meest wilde verhalen rond, maar mensen spraken die nooit hardop uit als ik in de buurt was. Ik voelde vooral in het begin iedereen kijken en wijzen en fluisteren.’ Hij liet zich op een stoel naast Faye zakken en bleef een tijdje voor zich uit staren. Hij was zo boos geweest op al die mensen die naar hem keken en die hij had zien fluisteren! Ook had hij zich schuldig gevoeld. Hij had zich geschaamd. Hij had zich willen verstoppen om nooit meer tevoorschijn te komen …

‘En nu?’

‘Nu? Nee, er wordt niet meer gefluisterd. Mensen zijn het vergeten. Nu fluisteren ze weer over andere mensen.’ Hij liet een bittere lach horen. ‘Of misschien hoor ik het gewoon niet meer.’ Hij voelde plotseling de hand van Faye op de zijne en hij ontmoette haar blik. Het was vreemd om zijn hart zo uit te storten bij dit jonge meisje, dacht hij ontroerd, maar toch voelde het goed.

‘Je vader is vast niet om jou weggegaan. Dat weet ik zeker.’ Faye knikte resoluut met haar hoofd. ‘Vraag het je moeder maar eens.’

Hij voelde een brok in zijn keel en wendde zijn blik weer af. Misschien moest hij dat inderdaad eens doen. ‘Misschien ben ik bang voor het antwoord.’ Had hij dat echt hardop gezegd? De woorden waren uit zijn mond voor hij het zich had gerealiseerd.

‘Het niet weten is denk ik erger,’ zei ze vol overtuiging.

‘Hoe kom jij zo wijs?’ Hij probeerde er een grapje van te maken, maar hij meende het wel. Hij knikte naar de thee die nog steeds onaangeroerd op de tafel stond. ‘De thee is nu vast al te drinken.’ Hij stond op en wilde naar de andere kant van de tafel te lopen. Hij aarzelde en keek op haar neer. Toen bedacht hij zich en ging weer naast haar zitten. Nu was hij degene die zijn hand op die van haar legde. Hij keek haar diep in de ogen. ‘Weet je wat ik denk? Ik denk dat jij het ook wel aan kunt. Op je school. Als er weer gefluisterd wordt of gelachen, dan denk je maar dat ze niet beter weten. Vergeet niet dat jij ook een held bent. Mijn held.’

Faye kreeg een kleur. Het was het mooiste compliment dat iemand haar ooit had gegeven. Ze hoefde niet eens te vragen of hij het echt meende. In zijn ogen had ze allang het antwoord gezien.

Hij glimlachte. ‘Ik zeg niet dat het makkelijk zal zijn om het gefluister te negeren. Dat weet jij net zo goed als ik. Maar zodra ze zien hoe cool jij bent wordt het vanzelf vergeten.’ Hij boog zich iets naar haar toe. ‘Maar als ze heel gemeen zijn roep je mij er maar bij.’ Hij knipoogde en zij schoot in de lach. ‘En,’ vervolgde hij, ‘weet je wat oplucht als je heel boos wordt?’

Ze schudde glimlachend haar hoofd.

‘Kom,’ zei hij, waarna hij opstond en haar met zich meetrok. Hij liep naar de achterwand van de schuur en zette haar voor de boksbal. ‘Geef dit maar een flinke stoot.’

Giechelend gaf Faye de boksbal een klap.

‘Wat doe je nu?’ riep hij quasi ontzet uit. ‘Dat is niets. Vuisten maken!’ Hij gaf zelf een flinke ram tegen de boksbal. ‘Zo doe je dat!’

Ze lachte nu hardop en probeerde hem na te doen, zonder al te veel succes.

Hij hief zijn handen in de lucht. ‘Ik geef het op. Dit is niets voor meisjes.’

Dit liet ze zich niet zeggen en waagde nog een paar klappen, net zolang tot ze hem goedkeurend zag knikken. Met een blije glimlach om haar lippen sloeg ze haar armen om hem heen. ‘Dank je wel!’ zei ze tegen zijn borst.

Sean, die niet zo goed wist hoe hij hiermee om moest gaan, duwde haar na een paar seconden van zich af. ‘En nu snel de thee opdrinken, voor die óók weer koud wordt!’

1 General Certificate of Secondary Education. Vergelijkbaar met Algemeen Secundair Onderwijscertificaat.

HOOFDSTUK 7

Herfst 2002

Sean sprak niet meer over zijn vader, maar na die ochtend in de schuur moest Faye nog vaak denken aan hun gesprek. Ze kende Sean inmiddels ruim drie jaar, maar ze realiseerde zich dat ze eigenlijk nog steeds niet veel van hem wist, hoewel ze het gevoel had hem goed te kennen. Ze kende alleen maar wat ze van hem zag in de schuur, waar hij nog steeds repeteerde zodra hij daar kans toe zag, alleen of met de band. Ze dacht terug aan de keer dat ze hem boksend had getroffen in de schuur en zij hem had willen opvrolijken met een uitnodiging voor haar verjaardag. Hij was die dag duidelijk boos geweest en had zijn woede afgereageerd op die boksbal. Had dat te maken gehad met zijn vader? Was hij weer geconfronteerd met roddelaars? En waarom had hij niet op haar verjaardag willen komen? Faye had hem er niet meer naar durven vragen, maar het leek erop dat hij na de bekentenis over zijn vader niet bereid was nog meer over zichzelf te vertellen. Nog steeds wist ze niet wat zijn achternaam was of waar hij woonde. Ze wist niets over zijn moeder en of hij nog broers of zussen had. Ja, ze wist van zijn optredens en ze wist dat hij werkte in een hotel in Canterbury; de White Horse, maar wat hij daar precies deed wist ze niet. Daarnaast werkte hij ook nog in de keuken van een lokale pub. Faye begon zich af te vragen of hij haar ooit een blik zou gunnen in dat andere deel van zijn leven.

Op school was alles goed gegaan. Natuurlijk werd er af en toe nieuwsgierig naar haar gekeken. Ook werd er wel wat gefluisterd, maar Faye probeerde het te negeren en dacht aan wat Sean had gezegd. Ze merkte al gauw dat het nieuwe er af was en dat niemand meer keek naar haar litteken. Onbewust had ze zichzelf populair gemaakt met haar onhandigheden tijdens de wetenschaps- en technieklessen. Ze had al menig buisje doen sneuvelen, kortsluiting weten te veroorzaken, een deel van haar eigen haar geschroeid en kleurstof geknoeid op de schoenen van de leraar. Ze kon er zelf achteraf ook om lachen, maar op de momenten zelf had ze zich doodgeschaamd. Haar klasgenoten vonden het ook altijd hilarisch als ze per ongeluk een vreemd antwoord gaf op een vraag van een leraar. Dan had ze zitten dromen en de vraag niet gehoord. Ze probeerde dan een zinnig antwoord te verzinnen waarvan ze dacht dat het wel bij de les paste, maar zodra iedereen in de lach schoot wist ze dat ze er weer eens helemaal naast zat. Natuurlijk leverde haar dat een vermaning op van de leraar en dan deed ze extra haar best om haar aandacht bij de les te houden. Maar sommige lessen waren nu eenmaal erg saai en dan was haar aandacht al snel door allerlei dingen afgeleid. Zo had ze iets nieuws bedacht voor tijdens de lange monotone verhalen van de geschiedenislerares. Op een klein papiertje tekende ze het achterhoofd van de klasgenoten die voor haar zaten. Zo zat ze in elk geval niet naar buiten te staren met haar gedachten mijlenver weg en had de lerares niet door dat ze niet echt oplette.

Ze had nieuwe vriendinnen gekregen met wie ze veel plezier had tijdens en na schooltijd. Vooral met Emily kreeg ze een goede band. Emily was rustig en georganiseerd, wat een goed tegenwicht was voor haar eigen, chaotische kant. Mede dankzij Emily slaagde ze er meestal in haar huiswerk op tijd af te krijgen. Daarnaast bleek Emily haar interesse in boeken en tekenen te delen. Voor tekenen hadden ze een lerares - mevrouw Cathcart - die de tekenlessen met zoveel enthousiasme en kundigheid bracht dat dit al gauw haar favoriete vak was. Mevrouw Cathcart stimuleerde haar meer haar grenzen te verleggen en de veelzijdigheid van het vak te ontdekken. Hoewel haar ouders hier blij mee waren, drukten ze haar toch ook regelmatig op het hart goede cijfers te halen voor de ‘echte vakken’, zoals ze die noemden. Met mooie tekeningen en het lezen van boeken zou ze niet ver komen in deze wereld, beweerden ze. Haar moeder hoopte natuurlijk, mede dankzij haar goede resultaten in Engels, dat ze in haar voetsporen zou treden. Faye had haar twijfels hierover en zag zichzelf niet voor de klas staan, maar bedacht dat ze nog genoeg tijd had om daar definitieve keuzes in te maken.

Jane zag ze niet zoveel meer. Alleen nog in de vakanties, maar zelfs dan niet zo vaak, omdat ze nu haar tijd wilde verdelen tussen Jane, Sean en Emily. Jane nam haar dat steeds minder in dank af en soms liepen hun ruzies hoog op, zoals die vrijdagavond toen Jane haar belde met de vraag of ze de volgende ochtend met haar naar Canterbury wilde om te winkelen.

‘Nee, ik kan ’s ochtends niet,’ had Faye met een zucht gezegd. Jane wist best dat ze de zaterdagochtend zoveel mogelijk wilde reserveren voor Sean.

‘Waarom zie je Sean dan niet wat minder?’ had Jane haar door de telefoon toegeroepen.

‘We kunnen toch ’s middags ook winkelen?’

‘Ik heb dan een tenniswedstrijd. Waarom sla je Sean niet een keer over?’

‘Ik zie hem niet zo vaak, meestal alleen op zaterdagochtend,’ protesteerde Faye.

‘Nou en? Het is niet normaal dat je hem zoveel wil zien. Hij is zelfs ouder dan Gemma! Mijn moeder denkt ook dat een vriendschap met oudere jongens niet kan. Ze heeft Sean wel eens gezien en ze vindt dat hij een agressieve blik heeft.’

‘Agressieve blik?’ Als Faye zich niet zo boos had gevoeld had ze erom kunnen lachen. Sean bekeek de wereld misschien met een achterdochtige blik, maar agressief was hij niet. ‘Je doet net alsof hij een crimineel is!’

‘Misschien is hij dat wel. Mijn moeder vindt het maar vreemd dat jouw moeder het goed vindt dat je met hem omgaat. En weet je wel zeker dat hij jou inmiddels niet zat is?’ Na die woorden had Jane het gesprek abrupt beëindigd.

Faye had een diepe zucht geslaakt. Jane zou voorlopig niet meer van zich laten horen wist ze. ‘Dan niet,’ had ze gemompeld. Ze vond het niet leuk hoe het contact met Jane verliep, maar ze was absoluut niet van plan om Sean op te geven omdat haar vriendschap met hem Jane en haar moeder niet aanstond.

Ze genoot nog altijd van de schaarse momenten in de schuur met Sean, ook al spraken ze soms nauwelijks met elkaar en luisterde ze alleen maar naar zijn muziek. Er waren ook genoeg momenten waarop ze hem vertelde over haar belevenissen op school, onder het genot van een kop thee, of tijdens een kleine wandeling door het bos. Ze wist dat hij haar verhalen graag hoorde. Dat zag ze in zijn ogen, die op zulke momenten minder somber leken. Geen haar op haar hoofd twijfelde eraan of hij haar nog wel wilde ontmoeten, ook al was hij veel ouder. Toch was er de laatste tijd iets in zijn houding veranderd. Faye wist niet precies wat het was, maar waar ze zich wel steeds meer zorgen over begon te maken. Hij bokste ineens meer dan hij muziek maakte. Zijn blik was donker en hij straalde een bepaalde verbetenheid uit. En wanneer hij gitaar speelde meende Faye zelfs verdriet in zijn ogen te zien. Als ze vroeg hoe het met hem ging zei hij altijd hetzelfde. ‘Geen zorgen, Fayfaye, alles is onder controle.’ Hij woelde dan even met zijn hand door haar haren terwijl hij naar haar glimlachte, maar Faye was er van overtuigd dat er iets was wat hij haar niet wilde vertellen.

Faye stormde die zaterdagochtend enthousiast de schuur binnen en trof Sean er schrijvend aan de grote tafel.

‘Hé Fayfaye,’ begroette hij haar zoals gewoonlijk, zonder op te kijken.

‘Hoi Sean!’ Faye gooide haar jas over een stoel, waarbij een paar potloden uit haar jaszak gleden en op de grond vielen. Ze negeerde ze en wierp een blik over Seans schouder. ‘Schrijf je een nieuw nummer?’

Hij klapte zijn notitieblok dicht en strekte zijn rug. ‘Ik weet nog niet wat het is. Thee?’

Ze bukte zich om haar potloden op te rapen. ‘Graag. Waar is die andere nu gebleven? Ik had drie potloden meegenomen, toch?’ Ze begon nu zelf te twijfelen. ‘O, daar is ie. Ik wist wel dat ik er drie had meegenomen.’ Ze kroop onder de tafel en pakte het laatste potlood. ‘Ik heb namelijk een opdracht voor school.’ Ze kwam weer onder de tafel vandaan maar kwam iets te vroeg overeind en stootte haar hoofd tegen de rand. ‘Au.’ Ze wreef met een pijnlijk gezicht over haar hoofd. ‘Het gaat alweer,’ zei ze, voor hij de kans kreeg iets te zeggen.

Hij zette grinnikend de ketel op het vuur.

Faye ging zitten en bladerde door haar schetsboek tot ze een leeg blad vond. Ze zag al helemaal voor zich hoe het portret van Sean eruit zou zien. Haar blik viel op zijn notitieblok. ‘Wat was je net aan het schrijven? Muziek?’

‘Je was aan het vertellen over die opdracht van school,’ was zijn reactie.

‘O ja. Ik moet een portret maken van iemand die belangrijk voor me is. Dat ben jij dus.’

Ze zag dat hij zich van haar afwendde en met zijn rug naar haar toe bleef staan, ook toen ze uitgesproken was. Waarom zei hij nu niets? Ze herinnerde zich plotseling dat hij haar eerdere vraag ook al had genegeerd. Toen hij bleef zwijgen verbrak ze de stilte. Aarzelend vroeg ze: ‘Je wilt toch wel voor me poseren, Sean?’

Eindelijk draaide hij zich om. ‘Tuurlijk wil ik dat. Ik doe alles wat je maar wilt, Faye, dat weet je.’

Alles? Ze fronste lichtelijk geïrriteerd haar wenkbrauwen. ‘Behalve ...’ Geschrokken van haar eigen reactie sloot ze haar mond zonder haar zin af te maken.

Ook hij leek geschrokken van de verontwaardigde klank in haar stem. Hij bleef even bewegingloos staan en kneep toen peinzend zijn ogen tot spleetjes.

‘Sorry,’ mompelde ze, toen ze zijn blik zag. Ze beet op haar onderlip en er viel een ongemakkelijke stilte.

Hij maakte zich los van het aanrecht en liep langzaam naar de tafel, waar hij na een korte aarzeling tegenover haar ging zitten. Hij haalde een sigaret tevoorschijn en staarde daar een tijdje naar. ‘Denk je dat ik niet alles voor je wil doen?’

‘Ik bedoelde het niet zo.’ Ze wist zelf niet waar dit ineens vandaan was gekomen. Het was er veel heftiger uit gekomen dan ze had bedoeld. Ze voelde zijn blik op zich gericht en keek in zijn groene ogen die ze zo goed kende. Ze liet haar blik over die bekende gelaatstrekken glijden en het viel haar opnieuw op dat hij er niet zo zorgeloos uitzag als iedere andere twintigjarige. ‘Diep vanbinnen weet ik dat je alles voor me wilt doen, maar … maar op sommige vragen wil je me geen antwoord geven. Je sluit me buiten. Ik ben geen klein meisje meer, Sean. Ik weet best dat er iets aan de hand is.’

Hij hield haar blik voor een paar seconden vast. Toen staarde hij naar zijn handen die nog steeds speelden met de onaangestoken sigaret. Ze beet opnieuw op haar lip en vroeg zich af of ze nu te ver was gegaan. Op dat moment keek hij weer naar haar en tot haar opluchting zag ze geen boosheid in zijn ogen.

‘Luister lieve Faye. Twee dingen: je bent misschien geen klein meisje, maar je bent wel jong.’ Hij hief zijn hand op toen ze wilde protesteren. ‘En is het wel eens bij je opgekomen dat ik je niet alles vertel, juist om jou te beschermen? Omdat ik om je geef? En geloof me gewoon op mijn woord, voor je gaat vragen waarom.’

Ze trok een gezicht. Dat had ze inderdaad willen vragen. Hij kende haar zo goed. Ze wilde hem ook net zo goed kennen. ‘Ik ben het niet met je eens. Ik kan meer aan dan je denkt.’

‘Je bent koppig.’

‘En het is niet aan jou om te bepalen wat ik wel of niet aan kan. Je bent mijn vader niet. Zelfs hij kan dat niet voor mij bepalen. Misschien moet je wat meer vertrouwen in mij hebben.’

Hij moest even grinniken om haar felle protest. ‘Misschien heb je gelijk.’ Hij knikte naar haar schetsblok. ‘Zullen we dit nu eerst laten rusten, zodat je nog tijd hebt voor je portret?’

Faye schudde zuchtend haar hoofd. Ze was weer tegen een muur opgelopen, maar ze begreep dat ze op dit moment niet verder zou komen. Toch hoopte ze stilletjes dat ze hem op zijn minst tot nadenken had gestemd. ‘Laat mij eerst even de thee inschenken, aangezien je dat ook al niet meer voor me doet,’ zei ze, terwijl ze een verontwaardigde pruillip trok. Ze kon een glimlach niet onderdrukken toen hij in schaterlachen uitbarstte. In elk geval had ze hem weer aan het lachen gekregen. Dat deed hij veel te weinig de laatste tijd.

‘Waar wil je me hebben?’ vroeg Sean, nadat ze de thee op de tafel had gezet.

Ze dacht even na. ‘Ga maar ergens zitten waar je het makkelijkst zit. Het kan wel even duren voor ik klaar ben.’

Hij wierp een bedenkelijke blik op zijn thee. ‘Hoeveel melk heb je erin gedaan?’

Ze keek in haar eigen kop. Het zag er inderdaad wel erg wit uit, maar ze was er zeker van dat ze er niet te veel in had gedaan. Ze keek toe hoe Sean voorzichtig een slokje nam. Hij trok een vies gezicht en zette de thee weer neer. ‘Eh, Faye, ben je niet iets vergeten?’

Niet-begrijpend keek Faye hem aan. ‘Nee … Ik geloof het niet tenminste. Smaakt de thee niet?’

‘Je hebt me geen thee gegeven, Fayfaye, maar een kop heet water met melk!’

HOOFDSTUK 8

November 2002

Faye had een hoog cijfer gekregen voor haar portret van Sean. Ze had het vervolgens laten inlijsten en ingepakt om aan hem te geven als herinnering aan hun gesprek. Inmiddels was ze al een paar keer bij de schuur geweest, maar tevergeefs. De rest van de band had ze wel een keer getroffen, maar Sean was er niet bij geweest. ‘Sean is er niet!’ hadden ze haar toegeroepen, zodra ze haar hoofd om het hoekje had gestoken. Ze was niet gebleven.

Haar veertiende verjaardag kwam en ging voorbij en nog had ze Sean niet gezien. Ze besloot haar moeder, die werk van haar leerlingen aan het nakijken was aan de keukentafel, deelgenoot te maken van haar zorgen, en plofte op een stoel tegenover haar. Ze viel gelijk met de deur in huis: ‘Mam, ik heb Sean al een tijdje niet gezien in de schuur. Dat is niets voor hem.’

Haar moeder keek op en legde haar pen neer. ‘Heb je hem al gebeld?’

Faye knikte somber. ‘Hij neemt niet op.’

Joanne dacht hier even na. ‘Misschien moet je dan even langsgaan …’

‘Ik weet niet eens waar hij woont.’

‘O?’ Joanne keek verrast op, dat had ze niet verwacht. Ze aarzelde. Zij wist wel waar hij woonde, maar hij had waarschijnlijk zijn eigen redenen waarom hij nooit zijn adres aan haar dochter had gegeven. In zekere zin kon ze ook wel begrijpen waarom. Nu stond ze voor een dilemma. Faye was overduidelijk bezorgd en zou niet rusten voor ze een manier had gevonden Sean te bereiken. Moest ze nu zijn privacy respecteren en zijn adres geheimhouden? Ze begon zich nu ook wel ongerust te maken. Het was inderdaad niets voor hem om zijn muziek zo te verwaarlozen. Bovendien leek hij toch wel echt gesteld op Faye. Hoe erg zou hij het vinden als zij bij hem voor de deur zou staan? Misschien had hij deze keer geen keuze.

‘Ik zal je vertellen waar hij woont.’

Faye ging met de bus naar Charton, een dorp niet ver bij Hamsbury vandaan. Vreemd genoeg was ze er altijd vanuit gegaan dat hij net als zij in Hamsbury woonde. Ze vroeg zich nerveus af voor welke verrassingen ze nog meer kwam te staan als ze Sean zou zien. Zou hij ziek zijn? Was er iets anders gebeurd waardoor hij niet naar de schuur kon komen?

Eenmaal in Charton vond ze zijn adres vrij snel. Het was een kleine woning, wild begroeid met klimop, vlak bij de hoofdstraat. Faye belde aan, ruim een uur nadat haar moeder haar het adres had gegeven.

Een vermoeid uitziende en ongeschoren Sean opende de deur. Hij schrok zichtbaar toen hij Faye voor de deur zag staan, maar in plaats van te reageren met zijn gebruikelijke hartelijkheid keek hij haar nu bijna vijandig aan. ‘Faye? Wat doe je hier? Hoe kom je aan mijn adres?’

Ze deinsde geschrokken terug. ‘Ik … ik maakte me zorgen.’

Even leek zijn blik zich te verzachten, maar hij maakte duidelijk geen aanstalten haar binnen te laten. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken. Mijn moeder is ziek, maar het komt wel goed.’ Hij wierp een blik over zijn schouder alsof hij iets achter zich had gehoord. Een beetje gejaagd liet hij erop volgen: ‘Je kunt nu beter weer gaan.’ En voor Faye nog maar een woord kon zeggen deed hij de deur voor haar neus dicht.

Even bleef ze beduusd staan. Hè? Had hij echt de deur voor haar neus dichtgedaan? Langzaam draaide ze zich om en liep nog steeds verdwaasd terug de straat in, in de richting van de bushalte. Ze voelde zich uit het veld geslagen. Wat was er aan de hand? Er was in zijn houding niets te bespeuren van zijn gebruikelijke warmte. Zo koel was hij nog nooit tegen haar geweest. Wat was er aan de hand? Zijn moeder was ziek, had hij gezegd. Een zieke moeder was toch geen reden om zo vreemd te doen? Hoe meer ze erover nadacht, hoe meer van streek ze raakte. Nog meer dan op de heenreis had ze het gevoel dat er iets goed mis was en tegen de tijd dat ze weer thuis was, was ze helemaal in tranen.

Haar moeder schrok van de staat waarin Faye thuiskwam. Wat was er gebeurd? Had ze een vreselijke vergissing begaan door het adres van Sean te geven? Had ze haar dochter niet moeten laten gaan?

Met horten en stoten vertelde Faye wat er was voorgevallen. En net als zij vroeg Joanne zich af of er niet iets anders aan de hand was. Maar haar vraagtekens waren meer gebaseerd op de verhalen die ze weleens hier en daar had gehoord, dan met dit gedrag van Sean. Na een korte aarzeling besloot ze Faye eindelijk te vertellen wat ze door de jaren heen zelf had gehoord over de moeder van Sean.

In overleg met haar moeder ging Faye de volgende dag weer naar Sean. Joanne had er niet helemaal gerust op geleken, maar Faye voelde zich vastberadener dan ooit. Haar moeder had aangeboden haar met de auto te brengen, maar dit had Faye afgeslagen. Sean kennende zou hij niet te veel pottenkijkers op de stoep willen hebben. Ze had beloofd dat ze haar moeder zou bellen als het niet goed ging, zodat ze haar dan alsnog met de auto op kon halen.

Om deze keer niet met lege handen aan te komen had Faye zelfgemaakte groentesoep van haar moeder meegenomen. Ze had nu ook het gevoel een echte reden te hebben om langs te komen. Ze vroeg zich af hoe Sean zou reageren als hij haar weer voor de deur zou zien staan. Zou ze te ver gaan door toch weer te komen nadat hij de vorige dag zo duidelijk had laten merken dat hij niet blij was met haar komst? Ze voelde zich die ochtend nerveuzer en onzekerder dan ze wilde toegeven, maar ze was vooral onvermurwbaar. Ze zou zich niet opnieuw door hem laten wegsturen. Hoe hij ook zou reageren, diep vanbinnen was ze ervan overtuigd dat hij haar nodig had.

Met zweterige handen en een bonzend hart stond ze eindelijk weer bij hem voor de deur. Voor haar vinger echter de bel had geraakt zwaaide de deur al open. Daar stond Sean, met zijn gitaar om zijn schouder en gekleed om de deur uit te gaan. Hij knipperde even met zijn ogen alsof hij niet kon geloven dat zij daar weer stond. Ze staarde terug en hield haar adem in. Wat zou hij zeggen? Wat zou hij doen?

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Faye? Wat doe je nu alweer hier?’

De moed zonk haar bijna in de schoenen. Hij had haar weer geen Fayfaye genoemd en dat was waarschijnlijk geen goed teken. Ze klemde haar handen steviger om de tas. ‘Ga je me weer wegsturen?’ Ze stak haar kin uitdagend naar voren en keek hem recht in de ogen.

Hij zuchtte en liet zijn schouders iets hangen. Ze voelde zijn verzet afnemen en ontspande zich. Toch aarzelde hij nog even en leek met zichzelf in gevecht. Na een paar tellen deed hij echter een stap opzij en hield de deur verder voor haar open. ‘Kom maar even verder.’

Ze wilde niet te opgelucht kijken, maar het feit dat ze werd binnengelaten was een goed teken.

Hij wees haar een stoel aan in een kleine keuken, links van de voordeur. ‘Ga zitten.’

Ze ging op het puntje van de aangewezen stoel zitten en zette de tas met de soep op de tafel. Hij bleef staan. Ze zag dat hij met een argwanende blik naar haar tas keek. ‘Soep,’ legde ze uit en schoof de tas in zijn richting.

Hij keek perplex, maar zei niets. Hij ging tegenover haar zitten en haalde een sigaret tevoorschijn. Hij stak hem niet aan maar tikte ermee op de tafel. Hij leek te zoeken naar woorden.

Ook zij zocht naar woorden. Nu was ze dan eindelijk bij hem en wist ze ineens niet meer wat ze had willen zeggen. ‘Sean …’

Hij keek niet op en zij keek naar zijn gebogen hoofd. Hij leek verslagen en haar hart ging naar hem uit. Ze beet op haar lip en besloot gelijk maar te zeggen wat ze wist. ‘Nadat ik hier gisteren was geweest heeft mijn moeder mij iets verteld wat ze lang geleden heeft gehoord.’

Hij gaf geen reactie.

‘Over je moeder.’

Hij knikte met een zucht, maar hij bleef strak naar de tafel staren. Faye wist niet zo goed wat ze moest zeggen, daarom stak ze haar hand naar hem uit en legde deze over die van hem. Hij draaide zijn hand om en sloot zijn vingers om die van haar. Toen pas keek hij haar aan. Zijn groene ogen leken donkere poelen, zo somber, zo anders als ze van hem gewend was. Nu de boosheid was verdwenen bleef er een vreemde gelatenheid over.

‘Ben … ben je daarom al een tijd niet in de schuur geweest? Je moeder was niet echt ziek, hè?’

‘Je bent nog zo jong, Fayfaye.’ Hij liet een flauwe glimlach zien. ‘Je hoort je niet bezig te houden met dit soort ellende.’

‘Ik ben geen kind meer, Sean.’

‘Ja, dat ben je wel.’

‘Ik ben al veertien en ik ben niet dom.’

Hij glimlachte opnieuw, maar nu bereikte die glimlach ook zijn ogen. Hij gaf een kneepje in haar hand. ‘Nee, dom ben je zeker niet. Misschien wil ik niet van dat voetstuk vallen dat je zo zorgvuldig voor mij gebouwd hebt.’

Ze ging niet in op zijn laatste opmerking. Alsof hij nu ineens niet meer haar held zou zijn! Ze bestudeerde zijn gezicht toen hij uiteindelijk zijn sigaret opstak. Ze vond dat hij er beter uitzag dan gisteren. Zijn haar was gekamd en hij had zich geschoren, maar hij maakte nog steeds een vermoeide indruk.

Hij inhaleerde en blies toen de rook naar het plafond. ‘Weet je Fayfaye … Ik wil je hier eigenlijk helemaal niet mee belasten. Dat is een van de redenen waarom ik je hier nooit over heb verteld. Waarschijnlijk dacht je moeder er ook zo over, anders had ze het je wel eerder verteld.’

‘M’n moeder vond dat het aan jou was dit te vertellen, maar nu vond ze dat het tijd was dat ik het ook wist.’

‘Je moeder heeft een goed hart.’ Hij rookte zwijgend verder.

Zij hield ook haar mond. Ze voelde dat hij nu eindelijk zou praten. Hij zocht alleen de juiste woorden.

‘Niet alle mensen reageren als je moeder. Of als jij. De meeste mensen niet. Mensen veroordelen snel en kletsen veel.’

Ze knikte. Dat had haar moeder ook gezegd. ‘M’n moeder weet ook niet wat er allemaal van waar is.’

Hij lachte vreugdeloos. ‘Ik zou willen dat ik het hele verhaal kon ontkennen, maar ik denk dat ze het juiste verhaal heeft gehoord. Mijn moeder …’ Hij slikte, drukte abrupt zijn sigaret uit en stond op. ‘Wil je trouwens thee?’

Ze schudde haar hoofd en besloot zelf het woord te noemen waar hij tegenaan bleef hikken. ‘Je moeder is alcoholist?’

Hij liet zich weer zwaar op zijn stoel zakken en wreef zijn handen over zijn gezicht in een vermoeid gebaar. Met toonloze stem en in korte, hakkelende zinnen stak hij van wal, alsof hij het moeilijk vond de woorden uit te spreken die hij zo lang voor zich had gehouden. ‘Een poosje geleden had ze zoveel gedronken dat ze buiten bewustzijn was. Ze moest naar het ziekenhuis. Ik probeer haar nu al een tijdje nuchter te houden. Ze is nu naar haar werk, dus hoef ik niet op haar te letten en kan ik ook de deur uit.’ Hij lachte bitter, keek Faye aan en pakte haar hand weer vast.

Ze zag een radeloosheid in zijn ogen die haar nog meer raakte dan zijn woorden. Ze slikte een brok in haar keel weg. ‘Ik weet dat dit een zinloos gevecht is,’ vervolgde hij zijn verhaal, ‘maar ik weet niet wat ik anders moet doen. Het wordt steeds erger!’ Hij liet haar hand weer los en sloot voor een moment zijn ogen. Ineens waren alle barrières verdwenen en vertelde hij zonder haperen over Sue, zijn moeder.

Na het vertrek van Seans vader leek Sue, na een korte periode van veel huilen, weer op te krabbelen. Ze had alles gedaan wat ze moest doen, maar was na een tijdje alsnog ingestort. Ze had geprobeerd dat te verbergen door veel te drinken. Iedere keer als ze nuchter was had ze spijt en beloofde ze Sean te zullen stoppen met drinken. Een tijdje hield ze dat vol, tot het haar allemaal weer te veel werd. Toen had ze Patrick op haar werk ontmoet. In het begin leek alles goed te gaan tussen die twee. Sue leek op te vrolijken en sterker in haar schoenen te staan, maar al na een paar maanden was het met die relatie bergafwaarts gegaan. Patrick verdween soms voor een tijdje van het toneel, om vervolgens voor een paar weken terug te komen. Sue begon opnieuw te drinken in de slechte periodes, maar leek de drank te kunnen weerstaan zodra alles weer rozengeur en maneschijn was. Sean had het, met angst in zijn hart, al een paar maanden lang aan voelen komen en onlangs had Patrick dan uiteindelijk de relatie definitief beëindigd. Sue was weer ingestort en leek nauwelijks nog nuchter te kunnen blijven. Ze was zelfs dronken op haar werk verschenen, waar ze met een waarschuwing was weggestuurd. Dit was voor haar genoeg reden geweest om nog meer te gaan drinken, met als gevolg dat Sean haar ten slotte bewusteloos had gevonden. Eenmaal terug uit het ziekenhuis had Sue beloofd opnieuw haar leven te beteren en van de drank af te blijven. Die ochtend had ze zich zelfs zo goed gevoeld dat ze weer wilde gaan werken.

Faye luisterde zonder hem te onderbreken. Hoewel hij het verhaal vertelde alsof het iemand anders betrof had ze toch af en toe de emotie in zijn ogen zien flikkeren. Op die momenten beet ze hard op haar lip om haar tranen te bedwingen, maar haar ontzetting over de situatie groeide met ieder woord dat hij sprak. Ze realiseerde zich dat zij misschien een litteken op haar wang had, maar hij had littekens vanbinnen die zwaar op hem drukten.

‘Heeft het ziekenhuis er niets van gezegd? Mocht ze zomaar gaan?’

‘Het ziekenhuis kan niets doen zolang zij alles ontkent.’

‘En haar werk dan? Mocht ze wel weer terugkomen? Wat doet ze?’

‘Ze is schoonmaakster van twee pubs en een winkel. Ze is nog erg jong, weet je …’ Hij glimlachte wrang. ‘Ze kreeg mij toen ze niet veel ouder was dan jij.’ Hij schudde een paar keer meewarig zijn hoofd alsof hij dat zelf niet kon geloven en staarde lange tijd zonder iets te zeggen naar zijn sigaret, die langzaam opbrandde.

‘Is er niemand die helpt? Je opa en oma, haar ouders?’

Sean schudde zijn hoofd. ‘Mijn moeder was een nakomertje. Haar oudste broer woont met zijn gezin in Newcastle. Mijn opa en oma heb ik nooit gekend, ze zijn vroeg, kort na elkaar, gestorven. Dat was vlak voor mijn moeder mijn vader ontmoette. Ze had het huis voor zich alleen. Dat zal er zeker aan bijgedragen hebben dat ze zo snel ging trouwen.’ Sean zweeg weer en Faye onderdrukte een zucht. Hoe was het mogelijk dat er in één familie zoveel ellende kon zijn terwijl bij anderen alles goed leek te gaan? Sean had er al die tijd alleen voor gestaan. Ten slotte stak hij een nieuwe sigaret aan en nam een paar trekjes. ‘Ze heeft me al zo vaak beloofd dat ze niet meer zou drinken …’ Zijn stem brak en er volgde een geladen stilte.

Het was overduidelijk dat hij nog weinig waarde hechtte aan de beloftes van zijn moeder. Hij klonk zo verdrietig, zo moedeloos. Zo heel anders dan de Sean die ze kende, de Sean die tot het bittere einde voor iets zou vechten. Ze zag hem liever boos dan zo radeloos. Plotseling vroeg ze zich af of ze er niet verkeerd aan had gedaan zo zijn leven binnen te dringen. Wat kon ze doen om te helpen? Ze kon helemaal niets! Ze was net zo machteloos als hij, meer nog waarschijnlijk. Ze had het gevoel hem nu in de kou te laten staan.

‘Ik wil met mijn muziek verder!’ onderbrak hij plotseling haar gedachten. Hij balde zijn vuisten en drukte ze tegen zijn mond. ‘Ik wil naar Londen. In deze achterlijke uithoek kan ik mijn carrière wel op mijn buik schrijven! Maar als ik ga drinkt mijn moeder zich binnen de kortste keren dood!’

Ze schrok van zijn harde en wanhopige woorden. Ze wilde het ontkennen. Ze wilde hem troosten. Ze wilde zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, maar hij schudde zijn hoofd. ‘Zeg maar niets, Faye.’

Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Ik wou dat ik je kon helpen,’ fluisterde ze.

Hij liet een bedroefde glimlach zien. ‘O Fayfaye,’ zuchtte hij zacht. Hij liet een vinger langs haar gezicht glijden. ‘Je helpt me al. Meer dan je beseft.’

Hoe dan, wilde ze roepen, hoe dan? Zeg me hoe, dan weet ik ook hoe ik nog meer kan helpen. Ze wilde zeggen dat hij het haar eerder had moeten vertellen, maar ze begreep best waarom hij dat niet had gedaan. Dus hield ze haar mond.

Hij keek van haar weg en nam een paar laatste trekken van zijn sigaret. Na een korte stilte zei hij: ‘Ik hoef het waarschijnlijk niet te zeggen, maar ik doe het toch: praat er alsjeblieft met niemand over.’

Faye knikte, maar dacht toen aan haar moeder. Ze kon dit nu toch niet voor haar verzwijgen? Joanne zou willen weten hoe het gegaan was zodra ze thuis was. ‘En m’n moeder dan?’

Hij knikte. ‘Dat is goed.’ Hij boog zich naar haar toe en drukte tot haar grote verrassing een kus bovenop haar hoofd. Hij glimlachte even en keek op zijn horloge. ‘Zullen we gaan? Ik wil eindelijk weer eens muziek maken. Hier kan dat niet. Dan gaan de buren klagen.’

HOOFDSTUK 9

Eind 2002

Zoals Faye had afgesproken met Sean, vertelde ze haar moeder wat er allemaal was gebeurd en aangezien die nooit alleen maar toekeek was het niet verrassend dat ze het tijd vond voor actie. Joanne wilde Sean uitnodigen voor een maaltijd bij hen thuis, om hem hulp aan te bieden. Zoals Faye wel had verwacht, had Sean dit afgehouden. Uiteindelijk vond hij het wel goed als Joanne en Simon hem in de schuur wilden ontmoeten, met Faye erbij.

Tijdens deze ontmoeting was Sean stil en zei alleen het hoognodige, maar Faye wist dat hij de hulp van haar ouders waardeerde. Er werd besloten dat Sean zijn moeder zou laten weten dat Joanne met haar wilde komen praten. Joanne had al contact opgenomen met een ontwenningskliniek en de informatie die ze daar had gekregen zou ze aan Sue voorleggen. Met deze informatie zou Joanne er vervolgens alles aan doen Sue te overtuigen hulp te zoeken. Sean kon dit probleem niet in zijn eentje oplossen en dat realiseerde hij zich maar al te goed. Uiteindelijk was het aan Sue of ze de geboden hulp zou accepteren. Verder vond Joanne dat Faye er buiten moest blijven en Sean zelf, waar mogelijk, ook. Hij had al die jaren genoeg op zijn schouders genomen en had gedaan wat hij kon. Joanne sprak haar bewondering voor hem meerdere malen uit tijdens het gesprek, maar Sean bleef gesloten als een boek en gaf geen emotie prijs.

Na het vertrek van haar ouders bleef Faye achter bij Sean. Een paar minuten bleef hij met gesloten ogen zitten, zijn hoofd gesteund in zijn handen. Ze kwam naast hem zitten en haalde een van zijn handen voor zijn gezicht weg zodat ze hem aan kon kijken. ‘Maak je maar geen zorgen,’ zei ze resoluut, ‘mijn moeder zal dit niet laten rusten tot je moeder professionele hulp accepteert.’

Er brak een glimlach door op zijn gezicht. ‘Ja, ik geloof je direct.’ Hij hield even haar hand tegen zijn gezicht. ‘Je hebt fantastische ouders. Ik zal dit nooit vergeten, kleine toverfee!’

Verlegen trok ze haar hand uit die van hem. ‘Ik ben niet klein.’

Hij woelde grinnikend met zijn hand door haar haren. ‘Sorry. Ik zal het niet meer zeggen.’

Maar ze zag aan zijn ogen dat hij daar niets van meende. Het kon haar op dat moment ook helemaal niets schelen. Hij lachte en er gloeide iets van hoop in zijn groene ogen.