Wees bereid

C.H. Spurgeon
Wees bereid
© B.V. Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2018
© 1865-1889, Charles Haddon Spurgeon
Originele titel: The Sword and the Trowel
Originele uitgever: Passmore & Alabaster, London
Vertaling: T. van der Plas
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
Foto omslag: iStock
ISBN 978 94 0290 6592
C-NUR 700-000

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

C.H. Spurgeon

Wees
bereid

Vertaling: T. van der Plas

Die aan den muur bouwden, en die
den last droegen, en die oplaadden, waren een
ieder met zijn ene hand doende aan het werk, en de andere
hield het geweer. En de bouwers hadden een iegelijk
zijn zwaard aan zijn lenden gegord,
en bouwden; maar die met de bazuin blies,
was bij mij.

Nehemia 4:17-18

1.
__________

Uit genade zijt gij zalig geworden

Het is door de genade van God dat de goddelozen niet direct gedood worden. De scherpe bijl van rechtvaardigheid zou spoedig de onvruchtbare boom laten vallen als de medelijdende stem van Jezus niet zei: ‘Spaar hem nog iets langer.’ Veel zondaren hebben, wanneer zij tot God zijn bekeerd, een dankbaar getuigenis gegeven dat zij door de genade van de Heere nog niet vernietigd zijn. John Bunyan had drie uitvluchten voor zijn bekering, en noemt ze in zijn boek Genade overvloedig voor de grootste der zondaren als voorbeelden van geduldige genade. Af en toe worden zulke verlossingen als middelen gebruikt om het hart te beïnvloeden, en worden we vervuld met tedere emoties van liefde tot God en verdriet als Hij beledigd wordt. Is het niet waar? Moeten we niet zeggen dat de lankmoedigheid en het geduld van God onze redding zijn? (2 Petr. 3:15)

Een diplomaat werd tijdens een gevecht getroffen door een kogel in de buurt van de zak in zijn vest, maar hij bleef ongedeerd, want een zilveren munt stopte de voortgang van de dodelijke kogel. Op de munt stonden de woorden DEI GRATIA (door de genade van God). Deze voorzienende omstandigheid maakte op hem een diepe indruk en zij bracht hem ertoe om een klein boekje te lezen dat een godvrezende zuster hem had gegeven toen hij naar huis ging. God zegende het lezen van dat boekje en hij werd door de rijke genade van God een gelovige in de Heere Jezus. Lezer, bent u nog niet gered? Hebt u ook weleens een opmerkelijke reddende omstandigheid ervaren? Dank God daarvoor en bewonder deze vrije genade van Hem, en bid dat zij u tot berouw mag brengen! Vraagt u naar de manier van leven? Onthoud de woorden DEI GRATIA, en vergeet nooit dat wij door genade zijn gered. Genade betekent in alle omstandigheden dat u iets ontvangt waar u geen recht op hebt. De genade stopt waar de verdienste begint: wat een heerlijke wetenschap is dit voor degenen onder u die totaal geen waarde meer hebben, geen verdienste, geen goedheid of wat dan ook! Misdaden worden vergeven en dwaasheden worden genezen door onze Verlosser, uit louter vrije genade. Het woord genade heeft dezelfde betekenis als de term ‘gratis’. Wycliffes gebed was: ‘Heere, red mij gratis.’ Goede werken kunnen geen redding kopen of verkopen, maar de hemelse Vader geeft het om niet en is niet verwijtend. Genade komt tot ons door het geloof in Jezus. Wie in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld. O, zondaar, mag God u genade geven om naar Jezus te kijken en te leven. Zie nu op Jezus, want vandaag is de aangename tijd!

Februari 1865

2.
__________

Leven op het uiterste

Leven op het uiterste, dat is wat degene doet die de tak doorhakt waarop hij zelf zit. Een man kan zichzelf maar al te vaak herkennen in dit beeld. Door zijn geld te verkwisten, berooft hij zich van zijn bezit en komt hij in financiële nood en schande. Een dronkaard snijdt in zijn gezondheid en kracht, in zijn familie en in de vrede thuis, en wanneer hij zijn dwaze werk heeft beëindigd, belandt hij door zijn eigen domme schuld in een puinhoop. Een man met deze slechte gewoonten snijdt zichzelf in zijn eigen lichaam en ziel met alle vreselijke gevolgen van dien. Hij zal eenmaal neergehaald worden door de boze lusten die hem in ziekte, pijn en dood zullen verslinden. Maar er zijn meer dwazen zoals de man die de tak doorhakt waarop hij zit. Het is verschrikkelijk ondankbaar als mannen kwaadaardig en wreed zijn tegen hun beste vrienden. Vrouwen en ouders moeten vaak veel ondergaan van hen die ze liefdevol ondersteunen, terwijl zij zo hun uiterste best doen om te voorkomen dat ze hun ondergang tegemoet gaan. Jammer dat dit zo menigmaal gebeurt!

Hoogmoedige lezer, u geeft mij gelijk en keurt alles af van diegenen die aan de dwaasheid van de bovengenoemde zonden toegeven. Maar laat mij u eens vragen, bent u niet net als die man op de tak? U rust op de tak van goede werken, maar toch, uw fouten, onvolkomenheden en zonden stellen u steeds minder in staat om uw gewicht te dragen. Het was nooit een stevige steun, en als u uzelf kent en eerlijk genoeg bent om uw tekortkomingen te erkennen, zult u moeten toegeven dat het in het oordeel van uw geweten een zeer zwaar gewicht is geworden, dat uw vertrouwen absoluut niet waard is. Had u nu nooit gezondigd en dus nooit een scheur in de tak gemaakt, dan zouden we uw eigengerechtigheid vertrouwen. Maar sinds u er opnieuw in gesneden hebt en nu het zover is dat u naar beneden stort, bidden we het: ga onmiddellijk naar een veiligere rustplaats. Al het vertrouwen in uzelf, in welke vorm dan ook, is brutale dwaasheid. Gevoelens, werken, gebeden, aalmoezen, godsdienstige waarden, ze zijn allemaal te zwak om een zondige ziel te ondersteunen. ‘Niemand kan een ander fundament leggen dan al eens is gelegd – Jezus Christus, de Rechtvaardige. Wie in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld.’ Hij kan ook hen die zich momenteel op het uiterste van de tak bevinden, redden, als ze door Hem tot God komen; omdat Hij leeft om voor hen de voorspraak te doen. Vertrouw op Jezus, Hij zal u nooit teleurstellen.

Maart 1865

3.
__________

Varkens naar de slachter

Rowland Hill illustreerde de dwaasheid van zondaars met het verhaal van een slager, die door zijn varkens werd gevolgd naar het slachthuis. Omdat varkens meestal niet van plan zijn de weg te volgen die ze moeten gaan, was het een groot raadsel waarom deze dieren zo gretig hun dood tegemoet gingen. Maar toen men zag dat de slager heel slim een zak erwten en bonen meedroeg, waarmee hij de varkens verleidde, was het raadsel meteen opgelost. Onverschrokken voor de dreigende dood, namen de varkens zich alleen voor om de bevrediging van hun opkomende eetlust te voeden, en haastten zich zo naar het slachthuis.

Op dezelfde manier volgen de goddelozen de grote vijand door de kaken van de hel, enkel omdat hun verdorven verlangens alleen tevreden zijn met de lusten van het vlees en het genot van de zonde, die de duivel hun onderweg met handenvol geeft. Wat erg dat er zo’n gelijkenis bestaat tussen mensen en varkens! De vreugden van de zonde zijn zo kort en zo onbevredigend, dat ze voor een redelijk wezen als de mens nooit als een waardige aansporing kunnen worden beschouwd om zo zijn onsterfelijke ziel te verliezen. Zal een paar uur dwaas doen, gokken, drinken of onzedelijk leven een goede compensatie zijn voor het eeuwige vuur? Is de kortstondige bevrediging van een zondig verlangen de moeite waard om de eeuwige vlammen in te gaan, die nooit doven? Tevergeefs roepen om een druppel water! Gepijnigd worden door de nooit stervende worm! Om voor altijd van de hoop te worden uitgesloten! Eeuwig vervloekt door God! Is er enige zonde die dat waard is? Kan daar enige winst uit gehaald worden? Jullie die deze giftige snoepjes van de zonde zo verrukkelijk vinden: onthoud dat, hoewel het voor een moment aangenaam is in de mond, de zonde voor altijd als gal in je ingewanden zal zijn. Waarom zou je in het aas bijten als je weet dat er een haak in zit? Waarom zou je jezelf door de satanische vogelvanger laten lokken? Het is nutteloos om een vangnet uit te hangen in het zicht van een vogel. Maar je bent dwazer dan de vogels en je vliegt regelrecht in het vangnet, hoewel je weet dat het er hangt. O, werden jullie maar verstandig, zodat jullie zouden nadenken over hoe je einde zal zijn. Laat dat ene woord ‘eeuwigheid’ in je oren galmen, om zo het duizelende lachen van de wereldse mensen die voor de tijdelijke pleziertjes kiezen, uit te drijven. ‘Het loon van de zonde is de dood, maar het geschenk van God is het eeuwige leven door Jezus Christus.’ Jezus ontvangt zondaars. Ga naar Hem en Hij zal je nooit verwerpen.

Maart 1865

4.
__________

Het zwaard van Damocles

Dionysius, de tirannieke koning van Syracuse, werd door Damocles de vleier uitgekozen als de gelukkigste man op aarde. De koning nodigde Damocles uit tijdens een feestmaal om hem ervan te overtuigen dat hij fout zat, en kleedde en behandelde hem als een vorst. Tijdens het vermaak werd aan het plafond, boven het hoofd van Damocles, een zwaard gehangen; het zwaard hing aan een enkele paardenhaar. En zo werd het geluk van deze tiran getypeerd.

Onbekeerde zondaar, zie uzelf in dit beeld. U bent zo gelukkig en blij. Ach! U bedriegt uzelf vreselijk. Uw genot is van korte duur! U bent gekleed in geleende kledingstukken van ijdelheid en zit aan de feesttafel van genot, terwijl het zwaard van Gods oordeel aan een dunne draad boven uw hoofd hangt. (zie Pred. 9:9 en Luk. 12:16,21) Op elk moment kan uw leven door de hand van de dood worden afgekapt en kunt u onvoorbereid voor de rechterstoel van Christus worden gedaagd. O, wees niet meer verblind. Kijk naar boven en zie het gevaar. Weet dat u een zondaar bent: ‘Want zij hebben allen gezondigd, en derven de heerlijkheid Gods.’ (Rom. 3:23) Als zondaar bent u al veroordeeld. De vloek van God hangt boven u en in één moment kunt u in de hel zijn. Wend uw ogen af van de zonde en van uzelf, en kijk naar Jezus, Die nu bereid en gewillig is om u te redden als u in Hem gelooft. Wanneer de zondaar in de Heere Jezus Christus gelooft, wordt hij door soevereine genade een koning en een priester voor God gemaakt. Hij is gekleed in ‘het beste kleed’, de toegerekende gerechtigheid van Christus. Hij is door het geloof in staat gesteld om aan te zitten aan de feesttafel van de Koning, waar de heerlijkste gerechten en wijnen worden uitgedeeld. In plaats van het vlammende zwaard van gerechtigheid, hangt de banier van Jezus’ liefde boven zijn hoofd. Dit is de koninklijke bepaling die de HEERE der heerscharen heeft gemaakt voor elke arme en behoeftige zondaar die door een eenvoudig vastberaden geloof zijn vertrouwen stelt in Zijn lieve Zoon, Wiens kostbaar bloed het vuilste schepsel reinigt van alle zonden. Mag de oneindige liefde zich verheerlijken door u uit te nodigen en toe te laten op het huwelijksfeest van de glorie van God.

April 1865

5.
__________

Zo is het leven

Zo is het leven. Een zeepbel als een briljant met een regenboog aan kleuren: mooi voor een ogenblik voor het oog van de jeugd en dan voor altijd weg; er blijft geen spoor meer achter. Lezer, wilt u alles voor die ene zeepbel riskeren? Wees verstandig en zoek het blijvende goed. En omdat dit niet onder de hemel gevonden kan worden, moet u roepen tot de God des hemels om Zijn genadige hulp.

Zo is het leven. Een boomstruik, zoals die van Jona, die in één nacht komt en in één nacht sterft. Wilt u zijn bladeren nu echt tot uw enige schuilplaats maken? Wat wilt u dan doen als de boomstruik verdort en de hete zon van de goddelijke toorn op u brandt? O, dat u naar Jezus zou vluchten, Die de schaduw van een zware steenrots in een dorstig land is!

Zo is het leven. Een meteoor brandt voor een moment en verdwijnt dan in duisternis. Als u verstandig bent, kijkt u uit naar een licht dat blijvend is! De Zon der gerechtigheid schijnt voor altijd.

Zo is het leven. Als een schip dat haastig verdwijnt achter de horizon. Zal uw geluk zo vluchtig zijn? Verlangt u niet naar een vreugde die langer duurt?

Zo is het leven. Zoals de adelaar die zich naar zijn prooi haast, zo verloopt uw aardse bestaan. Waar vliegt u nu? Onsterfelijke ziel, naar welk land bent u onderweg? U kunt zo niet blijven zweven. Bedenk dat de Heere u hemelwaarts kan keren!

Zo is het leven. Een pijl die van een boog snelt en over de vlakte schiet. Deze snelheid is als ons leven. Niets kan het overtreffen. O vriend, bent u klaar voor het graf en het oordeel? Want in een paar dagen zult u meer van hen weten dan nu.

Zo is het leven. Een bloem die voor een klein seizoen bloeit en dan verdort. U … ja u, lezer, bent u zo dwaas dat u droomt dat uw aardse leven voor altijd zal bestaan? Denk aan het einde en zoek die Vriend, Die in het leven en in de dood met u zal zijn, Jezus, de Verlosser van zondaren.

April 1865

6.
__________

Een liefhebbende Herder en
een eigenzinnig schaap

Meerdere keren riep de herder het schaap, maar het wilde zijn stem niet gehoorzamen. Uiteindelijk tilde hij het lam van het schaap op en droeg het weg, en de moeder volgde hem meteen. Veel vrouwen zijn doof geweest voor het genadige Woord van de Heere, totdat de engel der genade werd gezonden om hun kleine schat weg te dragen, om hen zo naar de hemel te lokken. En dan, onder de goddelijke leiding van de Heilige Geest, sloeg de verdrietige moeder haar ogen op naar de God van de hemel en verlangde ze ernaar dat ze door Jezus Christus opgenomen zou worden om haar kind in dat betere land weer te zien.

Misschien zal deze korte overdenking in de hand van een diepbedroefde moeder vallen. Er ligt nu een donkere schaduw over het wiegje, het kleine stoeltje is leeg, de kleertjes van uw kindje zullen niet meer vies worden. Helaas, helaas, het lachen, de zachte geluidjes en de trappelende voetjes, de vragende oogjes, de kleine handjes die zich aan uw vinger klampten. Weg. Alles is weg. Het huis voelt leeg, eenzaam en stil aan. Beste vriendin, wilt u Gods les niet leren? Zult u het nu niet leren? Wenkt Hij u niet duidelijk naar de hemel door de kleine vinger van uw eigen liefste schat? Waarom zou u nog meer moeten worden geslagen? Is dit niet genoeg? Raakt dit u niet op een tedere plek en beweegt het u niet naar God? Kunt u het verdragen om voor altijd van uw kind gescheiden te zijn? Hebt u geen begeerte naar de hemel en de geliefden die daar zijn? Wilt u dat uw bed in de hel zal zijn, ver weg van degenen die nu in de schoot van de Verlosser liggen? De gekruisigde Jezus moet uw hoop zijn. Wend nu uw betraande ogen naar Hem toe. Hij is nu in staat om u te redden, en als u Hem nu vertrouwt, bent u gered, en zult u in de heerlijkheid komen bij degenen die u reeds zijn voorgegaan.

HET LAMMETJE DAT U MIST IS VEILIG – MAAR BENT U DAT OOK?

Mei 1865

7.
__________

Acqua! Acqua!

Het scherpe en schrille geroep ‘Acqua! Acqua!’ doorboort voortdurend het oor van de wandelaar in Venetië en andere steden van het zwoele Italië. Er is een man die uw aandacht vraagt. Kijk eens naar hem. Op zijn rug draagt hij een vat water en in zijn hand een rek met flesjes die gevuld zijn met een kruidige vloeistof, en glazen om de verkoelende vloeistof indien nodig te drinken. In de straten van Londen zou hij maar weinig klandizie vinden, maar hier, waar maar weinig fonteinen zijn en de dagen warm zijn, kan hij ermee in zijn levensonderhoud voorzien en voorziet hij in een behoefte. We zien een arme oude man die gebogen loopt door het gewicht van zijn dagelijkse last. Hij oogt versleten en uitgeput, maar zijn stem is nog scherp. Bij ons roepen stopt hij meteen, blij om zijn last op de grond te kunnen laten zakken en glimlachend om het vooruitzicht een klant te hebben. Hij wast een glas voor ons, vult het met sprankelend water, biedt ons een kruidendrankje aan dat we verafschuwen, legt het weer terug in het rek wanneer we ons hoofd schudden, verkoopt ons met duidelijke dankbaarheid zes glazen water, en sjokt voorwaarts over het plein, steeds roepend: ‘Acqua, acqua.’

Dat roepen, scherp als het is, klonk heerlijk in de oren van vele dorstige zielen en dat zal altijd zo zijn zolang er dorstige kelen zijn. Hoe krachtig roept het de woorden van de Heiland op waarin Hij de genade vergelijkt met het ‘levende water’ dat Hij aan eenieder geeft die het zoekt. De oude man lijkt veel op de getrouwe prediker van het Woord die, nadat hij zijn vat in de waterbron heeft gevuld, zichzelf uitput door voortdurend de last van de Heere te dragen en te roepen: ‘Water, water!’ te midden van een menigte van zondaars, die moeten drinken of sterven. In plaats van de arme Italiaanse waterdrager zien we de man Gods voor ons, wiens stem wordt gehoord en die de goddelijke uitnodiging verkondigt: ‘O alle gij dorstigen, komt tot de wateren!’ Totdat hij grijs is geworden in de dienst des Heeren en de mensen zullen zeggen: ‘Deze oude ledematen hebben nu rust nodig.’ Maar hij zal niet kunnen rusten en hij zal voortgaan in zijn taak van barmhartigheid. Hij legt zijn last niet neer totdat hij zijn lichaam zal neerleggen, en hij zal nooit ophouden met zijn werk totdat hij ophoudt met leven. Bij de deur van de Sint-Marcuskathedraal kochten we een glas water dat puur en zuiver zou moeten zijn, maar toen we begonnen te drinken, proefden we een scherpe smaak van iets wat eerder in het glas had gezeten, waardoor we van de rest van onze aankoop afzagen, hoewel we dorstig waren. Het water was goed genoeg, maar het glas waar het in zat, gaf er een slechte smaak aan. Hetzelfde gebeurt vaak in de bediening van het Woord: de prediking van het Evangelie is waarachtig en goddelijk, maar de onheilige geur van een ongerijmd leven of een bittere houding heeft de zoetheid van het Woord verbroken. Laten wij, door wie de Heere het water des levens uitreikt, erop toezien dat we schoon en zuiver zijn in het spreken. We moeten vaten zijn die passen bij onze Meester. Mannen die een enorme dorst hebben, zullen uit elke beker drinken, hoe vies die ook is. Maar er kan geen voordeel zijn in vuiligheid en honderden zullen daardoor het water afwijzen. Zo kan een slechte bediening nuttig zijn door de waarheid die erin zit, maar de zondigheid zal geen goed doen en kan zelfs dienen als een excuus voor de goddelozen om het Evangelie van Christus te weigeren.

Op het plein van het Dogepaleis bevinden zich twee putten, waaruit de verkopers van water hun voorraad voor hun handel halen. Maar we kunnen ze nauwelijks vergelijken met de overlopende fontein waaruit de prediker van gerechtigheid zijn voorraden haalt. Een van de putjes is kunstmatig gevuld en wordt niet veel gebruikt om uit te drinken, omdat de koelheid en versheid van het water dat uit de natuurlijke en diepe fonteinen van de aarde komt, ontbreken. Er moet worden gevreesd dat veel predikers afhankelijk zijn van een leerstof uit theologische systemen, boeken en louter geleerdheid, en daarom ontbreekt het in hun onderwijs aan de levende kracht en verfrissende invloed die wordt gevonden in gemeenschap met de bron van alle vreugd.

De andere bron geeft het meest heerlijke water, maar de inhoud is schaars. In de ochtend is hij vol, maar een menigte van enthousiaste personen neemt ervan en gedurende de dag, als de bodem in zicht komt, wordt voor zover het mogelijk is geen druppel achtergelaten, totdat men nauwelijks nog een emmer kan vullen. In zijn voortreffelijkheid en natuurlijkheid zou deze bron een goed voorbeeld kunnen zijn van de genade van onze Heere Jezus, behalve dat de bodem van dit aanbod kan worden bereikt. Want de bron van genade loopt over van overvloedigheid, heeft een oneindige volheid en er is geen mogelijkheid om hem door gebruik uit te putten, al zouden er tienduizend keer tienduizenden komen met een dorst zo diep als de afgrond. We konden het niet laten om te zeggen: ‘Spring op, gij put’, toen we over de met koper bedekte rand keken, waarin snoeren en touwen – door het voortdurende gebruik – diepe gleuven hadden gesleten. Er werd iedere keer maar zeer weinig van de begeerde vloeistof omhooggehaald, maar de mensen waren geduldig en hun vaten van blik gingen snel op en neer wanneer er voor een volle beker kon worden uitgehaald. Ik wenste dat de mensen maar half zo ijverig waren om de kostbare gaven van de Geest te waarborgen, Die te kostbaar is om mee vergeleken te worden. Maar helaas, maar weinig mensen hebben zoals David een dorst naar de bron van Bethlehem.