Raadsels rond de molen

Serie ‘Jens en Jolien’
• 1 april!
• Kerst in de Tjalkstraat
• Doei dierendag!
• Hiephoi Koningsdag!
• Superklas!
• Lente in Lekdorp
• Bruiloft in het kasteel
• Raadsels rond de molen

Janny den Besten
Raadsels rond de molen
© Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2021
Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert
Illustraties: Marijke Duffhauss
ISBN: 978 90 8718 4506
C-NUR: 282-010

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

1. Geheim onder het viaduct

2. Dingen met wieken

3. Spionazie

4. Suikerzoet

5. Enge geluiden

6. Van een cent naar een miljoen

7. Soepzootje

8. De geheimzinnige hutbewoner

9. Blotevoetenpad

10. Op bezoek bij de zwerver

11. Pannenkoeken gooien

12. Wij vertellen niks

13. Boven in de wipmolen

14. Schattige haren, ja hoor …

15. Vlotje varen

16. Muurvast

17. Jakobsladder en molenstoelen

18. Billen om te gillen

19. Hollandse kaaskoppen

20. Uitslover!

21. Het geheim van Rein?

22. Beroemd!

Nog even dit …

1. Geheim onder het viaduct

‘Uit de weg! Mijn beurt!’ Jens neemt een aanloop. Hij springt over het zebrapad dat ze met takken gemaakt hebben. Eén vak wel, één vak niet, één vak wel, één vak niet, één vak wel ...

‘We moeten hem langer maken!’ Jens kijkt om zich heen. ‘Daar!’ Jolien wijst naar een mooie rechte tak die op een veldje vol madeliefjes ligt.

Wacht, bij de brug liggen er nog meer. Ze raapt twee takken op. Een derde tak ligt onder het laagste deel van het viaduct. Ze bukt en trekt de tak uit het zand.

Net als ze naar Jens terug wil lopen, ziet ze iets raars. Met de tak in haar hand tuurt ze voor zich uit.

Er ligt een grote zandberg onder het viaduct. Maar daarachter … Wat is dat?

Ze laat de tak vallen en loopt een paar stappen verder. Er is een holle ruimte achter de zandberg!

Even laat ze haar ogen wennen aan het halfdonker. Dan zet ze nog een stap vooruit.

‘Jolien! Waar ben je?’

Jolien geeft geen antwoord. Ze heeft een hol ontdekt! Van een dier?

Met haar mond halfopen kijkt ze rond. De ene muur bestaat uit de witte pijler van het viaduct. De andere muren worden gevormd door de zandberg. Voorzichtig loopt ze naar binnen.

Oei, wat is dat?

Haar schoen raakt iets hards. Een stuk karton!

Dit hol kan niet van een dier zijn. Dat karton is vast door kinderen neergelegd. Ze zet haar andere voet er ook op en wipt een beetje op en neer. Het zijn flink wat stukken van een kapot gescheurde doos die op elkaar liggen.

Wat ligt daar verderop? Ze spert haar ogen wijd open, maar nog steeds kan ze het niet goed zien. Had ze maar een zaklantaarn!

‘Jolien, waar zit je?!’ klinkt het vlak achter haar.

Ineens wordt het donker.

‘Wat doe je hier, Jool? Wat is er?’

‘Dit is een hol’, zegt ze zachtjes. ‘Maar ik zie niks meer, want jij staat precies in het licht.’

Jens doet een stapje achteruit en fluit tussen zijn tanden. ‘Wow, da’s gaaf!’

Hij graait in zijn broekzak. ‘Ik heb de ouwe mobiel van papa bij me. Daar zit een zaklantaarn op.’

‘Echt?’ Met een ruk keert Jolien zich naar haar tweelingbroer.

‘Even kijken waar die zit.’ Hij loopt een stukje terug. Jolien blijft op dezelfde plaats wachten.

‘Hebbes!’ Met de telefoon voor zich uit schijnt Jens in het hol. ‘Dit is echt een slimme hut. Niemand die hem kan vinden!’

Nu ziet Jolien wat er achter de stukken karton ligt. ‘Een kleed!’

Rinkeldekinkel!

Wat was dat? Geschrokken kijken ze elkaar aan. Jens schijnt naar de grond.

‘Een pan! Ik stootte met mijn voet tegen die pan!’

‘Er zit een lepel in!’

‘Zouden ze hier koken?’

‘Nee, tuurlijk niet. Die doen net alsof.’ Jolien haalt haar schouders op.

‘Hier ligt ook een tas.’ Met zijn ene hand opent Jens een witte plastic tas, terwijl hij met de zaklamp erin schijnt. Jolien kijkt naar de ingang van de hut. ‘Als ze ons maar niet betrappen …’

Jens doet alsof hij niets gehoord heeft. ‘Een half brood, een pak sap en …’ Hij haalt een klein blikje tevoorschijn. ‘Een blikje tomatensoep!’

‘Wat moeten ze daar nou mee?’

‘Warm maken?!’

‘Ben je gek! Tuurlijk niet!’

Het licht van de telefoon glijdt over de grond. Jens raapt een klein doosje op.

‘En dit dan?’ Hij houdt een doosje lucifers onder Joliens neus.

‘Tss … Die durven!’

Verbaasd staren ze elkaar een paar seconden aan.

Ineens grijpt Jolien de arm van Jens beet. ‘Ik hoor wat.’ Doodstil blijven ze staan. Komt er iemand? Kraakt daar een tak?

De boomblaadjes buiten de hut ritselen als de wind ertegen blaast. Hoog in de lucht vliegen een paar ganzen luid gakkend voorbij.

Jolien hoort het bloed in haar oren suizen. Van wie is deze geheimzinnige hut?

Zachtjes loopt ze naar de uitgang. Jens komt achter haar aan en knipt het licht uit.

Jolien kijkt om zich heen. Opgelucht zegt ze: ‘Niemand te zien.’

‘Was je daar bang voor?’ lacht Jens.

‘Niet echt. Maar ik wil niet dat we overvallen worden.’

‘Ik ook niet. Knap wie die hut verzonnen heeft. Ik zal vragen aan …’

‘Nee!’ Jolien pakt zijn mouw beet. ‘Aan niemand verklappen! Het is ons geheim!’

‘Oké. Dan niet.’ Er komt een rimpel in Jens’ voorhoofd. ‘Ik denk dat ik weet van wie die hut is. Hij is vast van Vincent en Henk. Die zaten op school over een kleed te smoezen!’

‘Vincent? En die lucifers dan?’ Jolien staart Jens aan.

Tegelijk schieten ze in de lach.

‘Vincent durft niks’, zegt Jolien.

‘Vincent is al bang voor een klein spinnetje’, lacht Jens.

‘Laat staan dat-ie fikkie durft te stoken!’

2. Dingen met wieken

Jens staat in de schuur bij de werkbank. Ineens klinkt er een stem achter hem.

‘Hoi Jens! Ik kom je ophalen voor school!’

Jens draait zich om. ‘Hoi Martijn! Even nog …’ Hij propt een wc-rolletje vol met krantenpapier.

‘Wat ben jij aan het doen?’

‘Ik verstop een zonnebloempit die Wollie moet opzoeken.’

Jens legt het rolletje op de grond in de glazen bak.

Algauw schiet er een bruin bolletje op af. Het sjort en knaagt aan het papier. Heel snel heeft het beestje de pit te pakken en eet hem in een hoekje op.

‘Slimme hamster, hè?’

‘Best wel.’

Jens kijkt zijn vriend van opzij aan. Als er iemand slim is, is dat Martijn. Die is slim genoeg om een supercoole hut te maken.

‘Martijn, is die h…’

‘Ik ga alvast naar school, hoor!’ roept Jolien om de hoek van de schuurdeur.

Jens bijt op zijn lip. Oei, bijna had hij hun geheim verraden.

‘Wat?’ vraagt Martijn.

Voorzichtig begint Jens opnieuw. ‘Heb jij pas nog een hut gemaakt?’

‘Nee. Hoezo?’

‘Zomaar.’

‘O.’

Martijn trommelt met zijn vingers op de werkbank. ‘We moeten naar school.’

Vlug doet Jens het deksel op de bak. ‘Welterusten, Wollie.’ Hij pakt zijn rugtas van de grond. ‘O ja, ik heb een raadsel. Weet jij hoelang een hamster slaapt?’

‘Tien uur?’

‘Mis. Totdat hij wakker wordt.’

‘Ja, duh.’ Martijn draait met zijn ogen.

Aan het eind van de morgen zit de meester op zijn kruk voor de klas.

‘Jongens en meisjes, ik ga het nieuwe thema voor de komende weken vertellen. We gaan werken over …’ Hij houdt zijn adem in.

‘Nou, meester?’ zegt Jens.

‘Over mmmm…’

‘Muizen?’ raadt Marieke.

‘Mis. Veel groter.’

‘Machines?’ Martijn schiet recht overeind. ‘O leuk, mees, daar weet ik veel van, want mijn vader is heel technisch en ik ook en …’

De meester wuift met zijn hand. ‘Ho, stil maar. Het is een sóórt machine, maar niet wat je denkt. We gaan het hebben over molens.’

‘Molens?’ herhaalt Henk een beetje dom.

‘Ja, je weet wel, die dingen met die wieken!’ roept Martijn door de klas.

‘Stop! Zo kan die wel weer.’ De meester kijkt Martijn streng aan. ‘Luister allemaal. Hier komt de groepsindeling.’

Gespannen wacht Jens totdat hij zijn naam hoort.

‘Vincent, Jens, Heidi, Noor.’

Jens trekt een teleurgesteld gezicht naar Martijn.

‘Pech’, zegt die zachtjes.

De meester deelt papier uit. ‘Vandaag schrijven jullie op wat je al weet over molens. Morgen ga je werken aan je speciale onderwerp.’

Hij gebaart naar Jens’ groep. ‘Voor jullie is dat: de molens van Kinderdijk. Voor de groep van Jolien, Lara, Henk en Niels wordt dit Korenmolen De Regt en voor …’

‘Yeah!’ Jolien gooit haar armen in de lucht. ‘Daar weet ik veel van! Want daar komt onze vader vaak!’

De meester grijnst. ‘Dus dat is koren op jouw molen.’ ‘Huh?’ zegt Jolien verbaasd.

‘Dat is een spreekwoord. Ik leg het je nog wel uit. Er zijn in onze taal veel spreekwoorden die iets te maken hebben met molens. Let er maar eens op. Wie de meeste spreekwoorden vindt en voor de meivakantie inlevert, verdient een bouwplaat van een molen.’

Jens gaat direct aan de slag. Hij scheurt een blaadje uit zijn kladblok en schrijft: Dat is koren op jouw molen. Ha, hij wil die bouwplaat wel winnen!

Even later is iedereen druk bezig met de opdracht. Jens kijkt naar Vincent. Zal hij nu …? De meiden van zijn groep horen hem niet. Die kletsen over de molens van Kinderdijk.

‘Hé Vin…’ fluistert Jens.

Vincent kijkt verstoord op van zijn vel papier. ‘Wat is er?’

Razendsnel gaan Jens’ gedachten. Nu moet hij slim zijn. En niet rechtstreeks vragen naar de hut.

‘Heb je nog een kleed gevonden voor jullie hut?’

‘Hoe weet jij dat?’

Raak geschoten! Jens weet zijn lach in te houden.

‘O, jullie hadden het er gisteren over’, zegt hij zo onverschillig mogelijk. ‘Waar is die hut eigenlijk?’

‘Gaat je niks aan.’

Vincent buigt zich weer over zijn blad.

‘Is-tie in onze wijk?’ probeert Jens nog een keer.

Maar Vincent zegt niets meer. Jens zucht. Dikke pech.

Of zal hij vanmiddag uit school …? Hij móét het weten!

3. Spionazie

‘Zeg jij het tegen mama?’ Jens staat naast Jolien bij de kapstok.

‘Ja, best. Maar Jens …’ Jolien pakt hem bij zijn mouw.

‘Misschien is die hut wel gemaakt door kinderen van de andere school. Die kennen wij niet eens.’

‘Weet ik wel. Maar ik denk toch dat …’ Jens schudt haar hand weg.

Uit zijn ooghoek ziet hij dat Vincent al aan het eind van de schoolgang is. Nu moet hij snel zijn. Anders is hij hem hier op school al kwijt. ‘Doei.’ Vlug trekt hij zijn jas aan en loopt bij Jolien vandaan.

‘Voetballen?’ roept Martijn, maar Jens schudt zijn hoofd.

‘Nu niet. Vanavond?’

‘Oké!’

Achter Vincent aan loopt hij het plein af.

‘Tot zo!’ hoort hij hem tegen Henk zeggen.

‘Oké!’ roept Henk.

Mooi zo. Die gaan straks vast naar hun hut.

Dit wordt een makkie. Vincent neemt de eerste straat rechts. Jens ook. Aan het eind slaat hij linksaf. Jens ook. Vincent loopt een brandgang in. Jens blijft staan. Hij loert om de hoek en ziet Vincent een groen hek openen. Top. Die gaat natuurlijk eerst thuis wat drinken. Nu goed opletten wanneer hij terugkomt.

‘Wat doe jij?’

Ineens staat er een meisje met blonde staartjes voor hem. Nee, hè, Vincents zusje uit groep 3!