Vandaag ben ik de bruid

Janny den Besten

Vandaag ben ik de bruid

© Uitgeverij De Banier, Apeldoorn 2022

Omslagontwerp en vormgeving: Albert Bloemert

Foto omslag: André Dorst Fotografie, mede mogelijk gemaakt door de Bruidsstal in Elspeet

ISBN: 978 90 8718 6814

C-NUR: 340-060

www.debanier.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Vandaag ben

ik de bruid

Janny den Besten

Inhoud

1. Kick in de bokszaal

2. Mijn Rolls is een Micra

3. Schat is boven!

4. Brief, mail en appje

5. Dag bruidsjurk

6. Hopeful singles

7. Sneeuwsores en vakantieplannen

8. Rattenbende

9. Onverwacht bezoek

10. Wel een broer, niet een broer

11. Vlinders en een baksteen

12. Ik snap er niks van

13. Pijn is fijn?

14. Klettersteigen

15. Hosta’s en knaagbeestjes

16. Reünie van de Dolomietjes

17. Jongensgek?

18. Saaie single

19. Dit is het dus

20. Ik, ik, ik??

21. A smile for you

22. Mees, giraffes en Happy Socks

23. High tea

24. Een mooier plan

25. Vandaag ben ik de bruid

1. Kick in de bokszaal

‘Linkerbeen vóór, stoot links, stoot rechts. Arm gestrekt houden! Draaien vanuit je schouder!’

Mijn vriendin Liz raakt de bokszak, haalt diep adem en stoot opnieuw. Tik tik!

‘Yes’, roept de trainer, ‘stoot links, stoot rechts!’

Waar zijn we aan begonnen? Ik krijg bijna de slappe lach als ik die grote bokshandschoenen aan Liz’ magere armen zie. Ze is gek dat ze zich heeft opgegeven voor een proefles kickboksen en ik ben niet goed wijs dat ik me door haar heb laten meesleuren.

Overal om ons heen klinken doffe klappen. Het ruikt naar rubber en naar zweet. ‘Hou volgende week zaterdagochtend vrij’, beval Liz me. Braaf deed ik dat, maar nu vraag ik me af waar mijn verstand zat om haar blindelings te vertrouwen. Ze vertelde me pas vanmorgen in de auto waar we naartoe gingen. ‘Boksschool De Voltreffer. Las ik op internet. Leek me net wat voor jou.’

De verbazing stond waarschijnlijk driedubbeldik op mijn gezicht te lezen. Ze legde direct uit: ‘Het is tijd dat je eruit komt, Pam. Jij doet niks leuks meer, je zit alleen maar saai thuis bij je pappie en mammie.’

‘Wat?!’ riep ik uit. ‘Hoe kom je erbij? Ik heb mijn klas! Die kids zijn superleuk, elke dag beleef ik wel iets met ze. Zoals gisterochtend. Na de pauze kwam ik mijn lokaal binnen, zaten ze allemaal zogenaamd verstopt onder hun tafel. Ze dachten natuurlijk dat ik er wat van zou zeggen, maar ik ben zelf ook onder mijn bureau gaan zitten. “Prima jongens, laten we effe chillen.” Ze wisten niet hoe ze het hadden en zaten in no time weer op hun stoel!’

‘Lol’, grinnikte Liz, ‘jij beleeft met jouw groep 5 meer dan ik met mijn achtstegroepers. Die verzinnen niks, ze doen gewoon hun werk.’

Toen we daarnet de parkeerplaats van de boksschool op reden, voegde ze er pats-boem aan toe: ‘Net als jij, Pam, jij doet tegenwoordig ook niet veel boeiends.’

Nou ja, zeg … Ik opende mijn mond om er fel tegenin te gaan, tot ik opeens niet meer wist wat ik moest zeggen en hem maar weer dichtklapte. Want tja, wat doe ik eigenlijk naast mijn werk als juf? Ik lees, ik game en ik puzzel. En voor de afwisseling ren ik elke dag een paar kilometer. Allemaal niet zo bar interessant, nee.

Oeps, opletten, mijn beurt.

‘Linkerbeen vóór, stoot links, stoot rechts. Wisselen! Rechterbeen vóór, stoot rechts, stoot links!’

Hoe gek ik het ook vind om met reuzenhandschoenen te meppen tegen een bokszak, het gaat me best goed af. Tik tik … Tik tik … In een regelmatig ritme raak ik het logge gevaarte en laat mijn benen bij de wissel opveren, precies zoals het moet. Het zijn geen harde klappen, maar toch. Het zweet loopt over mijn voorhoofd, ik krijg er beslist lol in. Tot dat ding niet meer heen en weer zwaait, maar langzaam rond begint te draaien. Help, hoe krijg ik hem weer normaal?

‘Je schampte hem.’ De trainer staat opeens naast me. Nu hij zo dichtbij staat, lijkt hij uit één bonk spieren te bestaan. Hij hangt de bokszak stil, geeft hem opnieuw een schampstoot en zegt: ‘Zie je wat-ie doet? Een bokszak liegt niet. Als je nu frontaal een stoot geeft, gaat hij weer netjes van je af.’

Ik knik gehoorzaam, het zal wel, maar ik bijt op mijn onderlip als ik opzij van de bokszak Liz’ gekke bek zie.

‘All right, dame, let’s go’, zegt de trainer.

Keurig strek ik mijn arm, draai vanuit mijn schouder en deel de stoten uit. Tik tik … tik tik! Ha, die zak doet weer normaal! Hij slingert naar links, ik geef een boks rechts, hij slingert naar rechts, mijn mep links brengt hem weer in evenwicht. Net als ik met een big smile tegen Liz wil zeggen dat ik het best goed doe, staat die sixpack weer naast me.

‘Beetje meer power’, komt het commentaar. ‘Maak je eens kwaad!’

Ja, bekijk het, waarom zou ik ineens boos moeten worden? Rustig laat ik mijn stoten tegen het lompe, zwarte ding aan komen, tot de trainer hoofdschuddend wegloopt. Onmiddellijk fluistert Liz dicht bij mijn oor: ‘Denk maar aan Jack!’

Jack? Mijn armen lijken ineens van lood en vallen zwaar naar beneden. ‘Ho even, Liz, daar ben ik allang klaar mee.’

‘Oké.’ Ze haalt haar schouders op.

Met mijn onderarm veeg ik het zweet van mijn voorhoofd. Waar heb ik mijn handdoek eigenlijk gelegd? Ik gebaar naar de bokszak. ‘Liz, jouw beurt.’

Een paar tellen legt ze haar handschoen op mijn schouder. Met een klein lachje kijk ik haar aan. Nee hoor, ik ben niet nijdig, ik kan wel wat van mijn best friend hebben. Als ze er maar van doordrongen is dat ik alles rond Jack verwerkt heb. Het was een nachtmerrie toen hij zes weken voor de bruiloft onze verloving verbrak. Ik ben ontzettend boos en verdrietig en radeloos en weet ik wat meer geweest, ik voelde me in een achtbaan zitten waar ik elk moment uit geslingerd kon worden. Maar dat was in maart en het is nu september. Het gebeurde ruim een halfjaar geleden en ik heb het allemaal over-leefd.

Op de dichtstbijzijnde bank val ik neer, droog mijn gezicht af met mijn handdoek en pak het meegenomen flesje water. Achter elkaar klok ik de helft naar binnen en blijf daarna met het flesje in mijn handen voor me uit staren. Ik heb alles van mijn relatie met Jack een plek gegeven. Zo is dat. Toch?

Gistermiddag kwam ik hem onverwacht tegen. Zes maanden lang had ik hem niet gezien. Brr, ik ril weer als ik eraan denk en sla snel mijn sweatshirt om me heen. De klappen tegen de bokszakken, de uitroepen van de leerlingen en de aanwijzingen van de trainer verdwijnen naar de achtergrond. Opnieuw loop ik met mijn winkelwagen de Jumbo uit.

‘Hé Pam!’

Mijn winkelkar botst tegen een andere. ‘O, sorry’, stamel ik direct, tot ik zie wie er voor me staat. Het lijkt erop dat hij me expres heeft klemgereden.

‘Zag je me niet?’

Jack is niets veranderd. Nog steeds die stoere kuif, dat ruige baardje en die grijnzende blik. Er gaat een schok door me heen. Van blijdschap? Verrassing? Schrik? De volgende seconde probeer ik mezelf onder controle te krijgen.

Néé. Dit wil ik niet.

‘Hoe is-tie?’ Zijn stem klinkt vol ingehouden vrolijkheid, alsof hij elk moment een confettibom zal laten knallen.

Het lukt me niet om mijn blik van zijn gezicht af te wenden. Hij is zo leuk, opnieuw voel ik dat tot in mijn tenen. Ik baal ervan, maar kan niet anders. Wat ben ik altijd gek geweest op hem en zijn humor …

‘Best. En jij?’

‘Prima. Hé, wat ik dacht, ik wilde vragen …’ Hij kijkt langs en over me heen. Even lijkt het of hij deze ontmoeting toch niet zo simpel vindt. Hij aarzelt een moment tot zijn blik bij de inhoud van mijn kar blijft steken. Lachend wijst hij naar het pak grapefruitsap. ‘Nog steeds gek op pomelo?’

Dat moet hij nu net niet zeggen. Pomelo. Het liefkoosnaampje dat hij vroeger voor me gebruikte. Hoe durft hij … Na alles wat er is gebeurd. Hij is met een ander meisje naar bed geweest terwijl wij verloofd waren! Hij heeft me laten zitten. Met de trouwceremonie, de receptie, de fotograaf, de bruidstaart, ja, met alles wat we voor de bruiloft geregeld hadden. En met mijn prachtige bruidsjurk. In een flits zie ik hem op zolder hangen, met de mooie roosjes aan het bovenstukje, de wijduitwaaierende rok van tule, de sluier. De pijn snijdt opnieuw door me heen. Toch blijf ik hem met een effen gezicht aankijken.

‘Ga je nog weleens klimmen?’

Mijn mond valt open. Wat een lomperd! Juist in die klimhal heeft hij Marielle ontmoet. Marielle, met wie hij na die eerste keer stiekem afspraakjes heeft gemaakt. Marielle, die een kind van hem verwachtte. Hij heeft mij voor haar laten schieten. Is hij nu echt zo grof om over klimmen te beginnen?

Stug schud ik mijn hoofd. ‘Nee, ik doe tegenwoordig aan hardlopen.’ Meteen stop ik mijn boodschappen in mijn fietstas en rij de winkelkar terug. Ik moet hier weg. Weg van hem, voordat ik van woede uit elkaar spring. Met driftige stappen loop ik naar mijn fiets. De afgelopen maanden ben ik nooit meer naar de klimzaal geweest, hoe leuk ik klimmen en boulderen ook vind. En met rennen kies ik expres die routes waar ik de minste kans heb Jack tegen het lijf te lopen. Steeds ben ik op een ontmoeting bedacht en nu ik er vandaag niet aan denk, kom ik hem hier tegen. Ik zet mijn voet al op de trapper en wil nog beleefd iets van ‘doei’ zeggen als hij met zijn fiets naast me komt.

‘Wacht, ik moet dezelfde kant op.’

Verbluft kijk ik op. Wil hij werkelijk met me meerijden? Dan heeft hij geen bord voor zijn kop, maar een staalplaat. Hij heeft mijn dromen in elkaar geslagen! Het lijkt of hij heel het verleden uit zijn geheugen heeft geschrapt, en dat hij mijn ontzetting en verdriet als peanuts afdoet. Wat het ook is, ik weet maar één ding: ik kan zijn aanwezigheid niet langer verdragen. Móven moet hij!

Terwijl ik nog steeds die ene voet op de trapper heb, zegt hij: ‘Ik ben verhuisd, op mezelf gaan wonen.’

‘Wát?’ Ik zet mijn voet op de grond. ‘En Marielle dan?’

Voor het eerst die middag zie ik zijn gezicht vertrekken. ‘Weet je het niet?’

‘Wat moet ik weten?’

‘We zijn niet getrouwd. Marielle had een miskraam.’ De sombere trek verdwijnt weer net zo snel en maakt plaats voor een sneaky lachje. ‘Het was niet meer nodig om te trouwen. We zijn overigens wel goeie maatjes gebleven, dat wel.’

En dat zegt hij hier doodleuk tegen mij. Niet normaal! Lomper dan lomp. Vliegensvlug verzin ik: ‘Ik moet de andere kant op. Nog een boodschap doen.’

Meteen keer ik mijn fiets en rij in tegenovergestelde richting. Ik race de straten door. Het maakt me niet uit hoe lang de omweg is, als ik maar wegkom van hem. Mijlenver weg. Voordat ik werkelijk ga ontploffen.

‘Jouw beurt.’ Liz draait haar schouders los en pakt haar waterflesje. Ze kijkt me onderzoekend aan. ‘Gaat het wel goed met jou?’

‘Prima, kan niet beter’, zeg ik. Ik meen het nog ook.

Vol energie trek ik mijn handschoenen aan, luister kort naar de uitleg van de trainer en breng de volgende basistechniek in praktijk. Trappen. Het standbeen moet indraaien, trap tegen de zak en terugdraaien.

‘Dit is de low kick’, legt de trainer uit. ‘Ter hoogte van je knie. Let op, hou je wreef gestrekt.’

Ik heb goed opgelet en trap erop los. Pets pets! Tien keer links. Dan andere been voor. Pats pats! Deze stoot is voor Jacks stompzinnigheid, de volgende voor zijn grofheid. Botter dan bot. Het idee dat ik nog met hem zou fietsen ... Alsof ik nog maar iets met hem te maken wil hebben.

‘Goed zo! Lekker pittig!’ roept de boksleraar.

Ik hoor hem amper, trap alle kwaadheid uit mijn lijf.

Dat ik gistermiddag nog met Jack heb staan praten … Ik ben gek geweest. Ik had hem ronduit in zijn gezicht moeten zeggen hoe ik over hem denk. Waarom heb ik dat niet gedaan?! Wanneer word ik nu eens wijzer?

Wóést ben ik.

Op Jack.

Weer een smak tegen de bokszak.

En woest op mezelf.

Nog een dreun.

Als hij hier stond, dan stampte ik hem in elkaar!

Pets! Pats!

En mezelf erbij.

2. Mijn Rolls is een Micra

‘Gezellig, zo met zijn drieën op zaterdagmorgen.’ Vriendelijk knikt mijn moeder ons toe. Pa geeft een miniem knikje terug en ik hum maar wat. Gezellig, dat is zo ongeveer ma’s stopwoord. Nou, zo leuk vind ik het anders niet om met elkaar te ontbijten en al helemaal niet na gisteravond, toen pa en ik bij zijn garage voor een auto zijn wezen kijken. Pa wist alles en deed alles, ik voelde me net een klein kind dat op sleeptouw genomen werd.

‘Heb je al plannen voor vandaag, Pam?’

Met moeite slik ik het laatste stukje van mijn croissant door, het bladerdeeg blijft half aan mijn gehemelte plakken. Plannen? Het miezert buiten. De wolken kleuren zo grijs dat ik geen seconde geloof dat de lucht vandaag nog op zal klaren. Het lijkt een trieste herfstdag, terwijl het pas midden september is. Ik kijk mijn moeder aan en haal mijn schouders op. Ik zal me in mijn eentje moeten vermaken. Liz zie ik vandaag niet, ze had iets met haar paard. Straks ga ik materiaal opzoeken voor mijn les over magneten. Verder wat lezen en spelletjes doen.

Ik hoor het Liz weer zeggen:

Jij doet niks leuks meer. Jij zit alleen maar saai thuis bij je pappie en mammie.

‘Heb je zin om vanmorgen mee naar oma te gaan?’

‘Nee!’ Oeps, dat was misschien wat kort door de bocht. Mijn moeders gezicht betrekt. Snel voeg ik eraan toe: ‘Andere keer, ik moet nog iets voor bio voorbereiden.’

‘Goed hoor.’

Mijn vader pakt de Bijbel. ‘Laten we lezen.’

Ik doe alsof ik aandachtig luister, maar het dringt niet tot me door.

‘ … indien uw oog u ergert …’

Ga ik nu echt de hele dag thuiszitten? Renske en Fien hoef ik ook niet te appen, want die hebben vandaag al iets.

‘ … honderd schapen …’

Mijn leven is saai geworden sinds de relatie met Jack stuk is gelopen. Megasaai. Toch hoef ik hem niet terug. Nooit. Ik krijg een vieze smaak in mijn mond als ik aan die ontmoeting denk van vorige week bij de super.

Kappen, Pam! zeg ik tegen mezelf. Hier word je niet vrolijk van. Opletten.

‘ … Hoe menigmaal zal mijn broeder tegen mij zondigen, en ik hem vergeven? Tot zevenmaal? Jezus zei tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal, maar tot zeventigmaal zeven maal.’

Tuurlijk heb ik Jack vergeven, dat is geen vraag. Toch?

Pa legt zorgvuldig de bladwijzer op zijn plaats, sluit de Bijbel en buigt zijn hoofd om te danken. Zodra hij ‘amen’ heeft gezegd, herhaalt mijn moeder zijn woorden.

‘Zeventig maal zeven maal. Dat is niet mis.’

Kijkt ze nu naar mij? Onrustig tik ik met mijn vingers op mijn bovenbenen. Kan ik van tafel weglopen?

‘Klopt’, zegt pa. ‘Zeven is een volmaakt getal.’

‘Het betekent dus dat we onder alle omstandigheden moeten vergeven.’ Mijn moeder zucht. ‘Zelfs Jack.’

Dacht ik het niet? Waarom moet ze zo nodig zijn naam noemen? Ik heb er geen behoefte aan om over hem te praten, het tijdvak Jack is voorbij. Met een vaart schuif ik mijn stoel naar achteren. Ma moet dit keer maar in haar eentje afruimen, ik ga naar boven.

Als ik de keukendeur achter me dicht doe, hoor ik nog net mijn vaders woorden.

‘Die slampamper verdient het niet!’

Met een grijns van voldoening loop ik de trap op. Goeie, ouwe pa, je slaat de spijker op zijn kop. Wat mijn moeder daarop zegt, versta ik niet. Ik wil het ook niet verstaan.

Binnen een seconde heb ik besloten: ik ga naar Geert en Sarah. Mijn jack aan en sjezen om zo min mogelijk nat te worden. Geert is de jongste van mijn twee broers, maar nog altijd zeven jaar ouder dan ik. Twee jaar boven hem zit Chris, die met Noor getrouwd is. Vandaag kies ik voor Sarah en Geert, het wordt tijd dat ik mijn kleine neefje weer eens zie.

Zodra ik met druipende haren binnenkom, geeft Sarah me een handdoek om me af te drogen. Daarna stopt ze Tijn in mijn armen. ‘Leuk dat je langskomt, Pam! Hier, dan kan ik koffiezetten. Hij heeft je gemist.’

‘Ha ha, dat zal wel’, grinnik ik, maar als die helderblauwe oogjes me ernstig opnemen, smelt ik. Als er daarna ook nog een vertederende lach over zijn gezicht trekt, ben ik helemaal verliefd. Tijn is het liefste baby’tje van de hele wereld. Ik til hem op en leg zijn zachte wangetje tegen mijn wang. Bijna was dit jochie er niet geweest door problemen aan het eind van Sarahs zwangerschap. Dat kun je je toch niet voorstellen?

Ik snuif het zoete babygeurtje diep op. Wat moet het verschrikkelijk zijn als je baby levenloos geboren wordt. Nadat Jack het uitgemaakt had, wist ik niet wat ik met mijn bruidsjurk moest doen. Tot ik van Ruben, de reisleider van mijn Marokkoreis, hoorde dat er een stichting bestaat die voor zulke kindjes kleertjes maakt uit de stof van bruidsjurken. Eerlijk gezegd moest ik er wel even over nadenken, maar vanaf het moment dat ik besloot mijn jurk te doneren heb ik geen seconde getwijfeld. Gráág geef ik mijn jurk aan zulke baby’tjes. Toch hangt hij nog steeds op zolder. Ruben wil hem wegbrengen, een vriendin van hem zit in die stichting, maar hij heeft nog steeds geen tijd gehad om af te spreken. Misschien moet ik mijn jurk er maar zelf brengen?

Geert valt op de stoel tegenover me neer. ‘Gaat-ie goed, zusje?’

‘Best wel.’

‘Best?’ Hij haalt zijn wenkbrauwen op. ‘Is het thuis nog een beetje uit te houden als enig kind?’

Daar plaagt hij wel meer mee. Dit keer kan ik er niet om lachen. Ik zucht alleen maar.

‘Nou?’ dringt hij aan.

Ineens vertel ik hem van gisteravond. Dat pa een leuke auto had gezien bij zijn garage, dat we er samen naartoe gingen en een proefrit maakten.

‘Pa gaf constant commentaar op mijn rijstijl, ik werd er niet goed van. En na die proefrit schaamde ik me helemaal kapot. Pa ging afdingen, Geert, niet normaal!’ Ik draai met mijn ogen.

‘Ja, dat doet-ie erg’, beaamt Geert.

‘Ik was er helemaal klaar mee. Zei dat ik erover na wilde denken.’

Geert knikt en neemt een slok koffie uit de mok die Sarah zojuist heeft neergezet.

‘Ik vond het niet eens zo’n leuke auto.’

‘Oké.’

Sarah komt naast me op de bank zitten. ‘Maar Pam, dat kun je toch gewoon tegen je vader zeggen?’

Opeens voel ik de blikken van Geert en Sarah op me gericht. Ja, waarom zeg ik de dingen niet gewoon ? Ik moet veel duidelijker zijn. Tegen mijn vader, en ook tegen anderen. Tegen Jack …

Ik voel mijn mondhoeken naar beneden trekken. ‘Je hebt een punt.’

‘Pa is niet altijd de makkelijkste’, zegt Sarah zacht.

‘Je bedoelt dat hij soms flink door kan drammen.’ Geert zet zijn lege mok met een klap op tafel.

Ik knik heftig, maar als Sarah zegt: ‘Pa meent het goed’, knik ik net zo heftig.

Pa is lief én hij is soms verschrikkelijk irritant.

‘Ik heb een blauwe Micra bij mijn garage zien staan, voor een schappelijke prijs. Als je zin hebt?’ Na het eten kijkt Geert me verwachtingsvol aan. ‘We kunnen even gaan kijken. Ze zijn er altijd tot laat in de middag.’

Waarom niet? Kijken kan altijd.

De grijze wolken zijn opeens toch vertrokken, een bleek zonnetje doet zijn best om de dag op te vrolijken. Samen met Geert loop ik langs de auto’s die te koop staan. Veel zijn er boven mijn budget, andere vind ik niet leuk. Bij een grijze Fiat Panda schiet ik in de lach. Op de bumper staat: Oma’s Rolls. ‘Ik zie me al rijden!’

De blauwe Micra lijkt me wel wat. Geert inspecteert de auto aan alle kanten en vraagt aan de garagehouder of hij onder de motorkap mag kijken.

‘Hij ziet er goed uit, Pam. Wat denk je van een proefrit?’

Geert vraagt de autosleutel, geeft die aan mij en komt naast me zitten. Eerst ben ik wat onzeker met starten en wegrijden, maar algauw geniet ik van de rit. Ik rij het dorp uit, over de provinciale weg, naar de snelweg. ‘Even zien of-tie kan scheuren!’

Zo snel mogelijk schakel ik naar z’n vier, dan naar vijf, voeg in, ga naar de linkerbaan, haal een paar auto’s in en zwenk weer terug naar rechts.

‘En?’ vraagt Geert.

‘Perfect!’

Een kwartier later rij ik terug naar de garage. Met Geert is het zo anders dan met pa. Geert baast niet, hij helpt alleen en geeft tips. Deze auto gaat het worden!

Helemaal happy parkeer ik de Micra tussen twee andere. Even rij ik naar achteren om hem iets netter te zetten. Terwijl ik aan het stuur draai, raak ik per ongeluk de claxon. Luid getoeter schalt over het terrein.

‘O nee, dat heb ik weer’, kreun ik.

De garagehouder komt uit de werkplaats, loopt met een verbaasde blik naar ons toe. ‘Geen kleerscheuren?’

‘Welnee, mijn zus kan rijden als de beste’, lacht Geert.

We praten over de prijs. De garagehouder belooft een kleine beurt en nieuwe ruitenwisserbladen en dan is de koop gesloten. Aanstaande woensdag kan ik de auto op-halen.

Na nog een bak koffie bij Sarah en veel knuffels met Tijn fiets ik een uur later naar huis. Straks hoef ik de auto van pa en ma nooit meer te lenen. Ik heb mijn eigen Rolls!

Wat zal pa er eigenlijk van zeggen? Als ik mijn fiets in de schuur zet, haal ik diep adem en blaas de lucht hoorbaar uit. Gisteren heeft hij zich voor mij uitgesloofd en vandaag ga ik met mijn broer op pad en koop meteen een auto. Tjonge, Pam, hoe ga je dit brengen?

Als ik de kamer binnenstap, gooi ik het er gelijk uit. ‘Ik heb een auto.’

‘Wát?’ Verbaasd kijkt mijn moeder op van haar puzzelboekje.

Pa laat zijn krant zakken en fronst zijn voorhoofd.

‘Geert had een leuke zien staan. We zijn samen wezen kijken en ik heb er een gekocht. Een Micra. Een blauwe.’

‘Welk jaar? Hoeveel kilometer heeft hij gereden? Hoeveel pk?’ Pa legt zijn krant op tafel.

Het lijkt wel een examen. Ik geef zo goed mogelijk antwoord en hou de uitdrukking op zijn gezicht in de gaten. Langzaam verschijnt er een glimlach.

‘Goed gedaan, meisje!’

Yes! Pa gaat akkoord. Wat ben ik toch een mafkees om me zo druk te maken!

Ik ben zo vrij als een vogel! Ik heb een auto en kan voortaan overal naartoe crossen!

Geen moment aarzel ik als er een appje komt van Ineke, een van de deelnemers van mijn Marokkoreis van een paar maanden geleden.

Zin om aanstaande zaterdag te komen?

Meteen tik ik een duimpje.

Leuk! Zin in!

Ha, kan ik mooi met mijn eigen auto naar Reeuwijk. Ineke en Toon zijn zo’n dertig jaar ouder dan ik, maar het is superleuk om contact met hen te hebben.

Net sluit ik WhatsApp af, als mijn ringtone gaat. Noor.

‘Hoi Pam, met mij. Ik had een vraag. In de krant las ik dat er een koor wordt opgericht voor mensen vanaf achttien tot vijfendertig jaar. Living Voices. Het lijkt me leuk om mee te doen. Zullen we ons opgeven?’

Pff. Ik en een koor, hoe verzint ze het. Een koor berg ik altijd op in het vakje voor dertigplussers.

‘Wat gaan ze zingen?’ verzin ik.

‘Christelijke liederen, vooral vlotte nummers. Heb je zin om er samen op te gaan?’

Jij zit alleen maar saai thuis …

Met een koor doe ik tenminste iets, dan heb ik wat aan Liz te vertellen. Ik blaas het haar op mijn voorhoofd naar achteren. ‘Oké, goed.’

We spreken af dat ze me gauw meer zal laten weten. Ik druk op de rode knop en staar voor me uit. Ziezo, weer een afspraak gemaakt. Net wil ik mijn telefoon wegleggen, als er een appje van Liz binnenkomt.

Hé slome!

Ho even! Ik wil een reactie tikken, maar direct verschijnt de rest van haar bericht.

Zag een aanbieding mountainbiken in de bossen bij Utrecht. Heb ons opgegeven  !

De vlammen slaan me uit. Snel app ik:

How dare you!!!

Meteen volgt haar antwoord: Goed voor jou!

Ja hoor, het zal wel. Mijn beste vriendin zal wel even bepalen wat ik nodig heb. Toch geef ik toe, nadat we nog wat onzin over en weer hebben geappt.

Oké ik ga mee …

3. Schat is boven!

Waar is dat ding nu gebleven? Ik heb de hele la uitgespit, cakevormen, boterkoekvormen, koekjesvormen, maar geen taartvorm.

‘Ma, waar bergt u die taartvorm tegenwoordig op?’

Ze staat op het punt om weg te gaan naar het verzorgingshuis waar ze elke vrijdagavond koffie schenkt voor de oudjes. Afwezig kijkt ze me aan. ‘Gewoon in de la, net als altijd.’

‘Niet dus.’

‘Wacht eens …’ Er komt een rimpel in haar voorhoofd. ‘Ik heb hem uitgeleend, aan tante Nel. Die wilde drie taarten bakken voor oom Jans verjaardag.’

Nee hè, dat heb ik nu weer. Heb ik Ineke beloofd om morgen een zelfgemaakte cheesecake mee te nemen, is er geen bakvorm. Lekker zeg.

‘Ik moet gaan.’ Ma heeft de deurknop al beet. ‘Red je het wel?’

Ik wuif haar weg. ‘Ja, best, ik verzin wel iets. Doei!’

Chagrijnig staar ik van de geopende la naar het aanrecht. Roomkaas, boter, eieren en suiker, het staat allemaal klaar. Wat nu? Ergens anders zo’n ding lenen? Kopen? De winkels zijn nog open. Met een flinke stoot duw ik de keukenla dicht. De klap schudt me wakker. Wacht, ik weet waar ik een bakvorm kan vinden. Natuurlijk op zolder.

Gebaksbordjes, een slakom, soepkommen. Voorzichtig haal ik het een na het ander uit de doos van mijn uitzet en leg het op de vloer. Natuurlijk ligt de bakvorm onderin, dat zul je net zien. Als ik alles weer teruggelegd heb, kan ik het niet laten om met de bakvorm in mijn hand naar de andere kant van de zolder te lopen. Even hou ik mijn adem in als ik voor mijn jurk sta. Ik vind hem nog steeds een plaatje. Met een vinger glijd ik onder de doorzichtige hoes en strijk over de broderie van het bovenlijfje.

Een droom van een bruidsjurk. Míjn prinsessenjurk, voor de dag die de mooiste in mijn leven had moeten zijn.

Gegrom komt onder uit mijn keel.

Dat ding hangt hier voor noppes. Wat bezielde Jack? Om alles wat we samen hadden overboord te gooien en het met een ander aan te leggen. Marielle werd zwanger, hup, dan maar trouwen met haar. Het ging mis met de baby, huphup, trouwplannen alweer overboord gezet. Wat is hij voor vent om zoiets te bedenken?

Ik knars mijn kiezen over elkaar.

Ga je nog weleens klimmen?

Dat hij dat vorige week vroeg … Lomper dan lomp.

Au! Ik heb mijn hand zo stevig om de bakvorm geklemd dat de sluiting in mijn vingers staat afgedrukt.

Kappen met die boze gedachten! Ik moet hem vergeven. Vanmorgen heb ik het nog nagelezen in mijn Bijbel. Zeventig maal zeven maal.

Zonder aarzelen loop ik naar beneden en begin aan de bakklus. Bakpapier in de vorm, bastognekoeken fijnmalen, boter smelten. Door het keukenraam kijk ik naar de voorbij jagende, grijze wolken.

‘Heere, wilt U mij helpen om Jack te vergeven? Ik wil het wel, maar het lukt me niet.’

Terwijl ik de gesmolten boter met de koekkruimels vermeng, schiet het door me heen: vergeven, ja, maar zelfs pa noemde Jack een slampamper.

Ineke verandert geen spat. Als ik zaterdag bij haar en Toon ben, vliegt ze heen en weer, bewondert mijn auto, zet koffie en snijdt de cheesecake aan. In dat half versleten fleeceshirt lijkt ze in de verste verte niet op een lerares Nederlands die lesgeeft vanaf de brugklas tot en met ٦ vwo.

‘Je hebt je wandelschoenen toch wel meegenomen?’ informeert ze. ‘Kunnen we een rondje om de Reeuwijkse Plas lopen. Het is zulk lekker weer geworden, we krijgen vast een prachtige herfst.’

‘Was je een dagtocht van vijf uur van plan?’ lach ik.

Ze zet de mokken met koffie neer. ‘Eh … nee. Een uurtje?’

Ha, dat dacht ik al. ‘Daar hoef ik geen speciale schoenen voor aan.’

‘Sorry.’ Ze houdt haar handen voor zich uit. ‘Ik dacht er niet bij na. Toen ik ٢١ was, lette ik ook nooit op schoenen. Ik kon zelfs op pumps einden wandelen.’

Toon komt de kamer binnen, begroet me met een handdruk en gaat in de stoel tegenover me zitten. ‘Leuk dat je … dat je er bent.’

‘Vind ik ook.’

Ineke lacht: ‘En helemaal dat ze die cheesecake heeft meegenomen!’ Ze steekt een flinke hap in haar mond. ‘Hij is echt lekker, Pam. Is dit nu dat recept van je moeder?’

‘Klopt. ’t Was alleen bijna niet doorgegaan.’

‘Hoezo? Mislukte het?’

‘Nee. De bakvorm was uitgeleend. Dus toen heb ik hem maar uit mijn uitzet van zolder gepakt.’

Ineke schudt haar hoofd. ‘Hè, vervelend.’

‘Niet … goed.’ Direct verbetert Toon zichzelf. ‘Niet fijn.’

‘Helemaal niet fijn.’ Met mijn linkerschoen trek ik rondjes over het parket.

‘Weet je nog dat we het in Marokko over die cheesetaart hadden?’ vraagt Ineke ineens.

Gelukkig, ze gaat niet op die uitzetspullen door.

Haar ogen twinkelen. ‘Leo hoorde het woord “taart” en direct begon hij te kletsen over alle taarten die hij ooit had gebakken. Wij hoefden niets meer te zeggen.’

‘Op en top Leo’, knik ik.

‘Het was me het reisgezelschap wel. Raad eens wie ik nadoe?’ Met een ondeugend gezicht komt Ineke naast mij zitten en klemt haar been tegen me aan.

‘Da’s niet zo moeilijk: Groenbroek!’

‘G… groenbroek?’ herhaalt Toon verbaasd.

Ineke lacht. ‘Ja, Pam noemde Diederik zo. Omdat-ie vaak een groene broek droeg en met zijn been tegen je aan zat.’

Toon knikt bedachtzaam, neuriet dan opeens een wijsje. ‘Wie … wie ben ik?’

Even moet ik nadenken, dan herken ik de tune. ‘Willem! Die kerel zong dat liedje altijd en overal. “Ik heb een potje met vet”, een verschrikkelijk liedje uit mijn kleuterjaren.’

Toon schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat z… zong je vast niet. Als k… kleuter z…zong je “Z… z… zagen z… zagen”.’

Het lijkt of Toon moeilijker spreekt dan de vorige keer. Inekes blik en de mijne kruisen elkaar. Gaat hij nog steeds achteruit na het herseninfarct van een paar jaar geleden? Een moment zijn we stil. Het geluid van een elektrische snoeischaar dringt de kamer binnen, daarna het geronk van een passerende motor. Plotseling rinkelt er wat op de grond. Toons gebaksvorkje. Snel komt Ineke overeind en raapt het op.

‘Alsjeblieft, schat.’

‘Dankjewel, schat.’

Moeten ze daar nu zo om grinniken? Verwonderd kijk ik van de een naar de ander.

‘Schat is boven’, lacht Ineke.

Met een blik naar mij legt ze uit: ‘We hadden vorige week het kleinkind van mijn zus te logeren. Tegen etenstijd riep ik naar Toon: “Schat, waar ben je? We kunnen aan tafel.” Zegt dat kleine ventje tegen mij: “Schat is boven!”’ Ze grijnst van oor tot oor.

Toon lacht mee, wordt dan ernstig. ‘Is w… waar.’ Met een trillende vinger wijst hij omhoog. ‘Onze g… gr… grootste schat is boven.’

Ik knik zonder wat te zeggen.

Kijk, daarom ben ik nou zo veel om deze mensen gaan geven.