WONDERLIJK MAAR WAAR

Ron Puyn

Suspense Publishing

© 2014 by Ron Puyn

Suspense Publishing

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp: Edds

Zetwerk: Ton Janssen

Verschenen als paperback

ISBN 978 90 8853 026 5

en als E-book

978 90 8853 030 2

NUR 402

www.suspensepublishing.com

Inhoud

Spoken

Alles zweeft door de woning

De geest van de gehangene

Het behekste polderhuis

Uit de praktijk van het Meldpunt Geest- en Spookverschijningen

Het Spook van DoodEind

Reïncarnatie

Ik was groot, maar nu ben ik weer klein

Tinekes vreemde dubbelleven

Bezetenheid & stemmen horen

Er zaten duivels in mij

Het monster Lalu

Tante Sidonia en het zwarte duiveltje

In de greep van de Poppengeest

Cathy’s boeman

In Opdracht van de Duivel

De Nederlandse Exorcist

Berichten uit het Hiernamaals

Moeders hemelreis

Tot de dood ons scheidt… en daarna

‘Je moet terug, je hebt nog kinderen’

Kanaal ‘Gene Zijde’ zit op de middengolf

Grijze gedaanten

Uw moeder zegt dat het goed met haar gaat

Ben ik dood? Doe niet zo gek!

Uittredingen

Magere Hein komt om 16.15 uur

Geheimzinnige redder in nood

Magie van een Indiaanse tovenares

Op reis zonder je lichaam

Beschermengelen

Sandra en de beschermengel

In een krans van licht stond een vrouw

Het drama van de Patio Sevilla

Vervloekingen

Mijn huis staat op de hel

De Vloek van de Witte Dame

In Zijn Macht…

Op spreekuur bij de Voodoo-dokter

Valse Profeten

De mislukte laatste ‘verdwijntruc’

De gekte van een sekte

De duistere kant van Moon

Voorspellingen

Mijn horoscoop werd een horrorscoop

S.O.S. uit de Twilight Zone

UFO’s

Vliegende schotel boven Rotterdam

Cirkels in het tarweveld

Niets menselijks is ons vreemd

Daar zijn we bang voor!

De ‘geboorte’ van een paragnost

Ongelooflijke wilskracht

Vergeten dat het ‘uit’ was

Als de bruid nee zegt

Dit stel trouwde drie keer… met elkaar

Wonderlijke momenten

De Vereniging van Ontgoochelden bestaat óók

Getier op papier

Bouwers die de plank misslaan

Vechten om de centen

Trammelant over het testament

Dit is je leven!

Wat je altijd al wilde weten…

2 Wonderlijke kinderen

De Magische Sleutel

Hoofdstuk 1, 2

De Slechte Man

Hoofdstuk 1, 2, 3, 4, 5

Visite uit de hel

Hoofdstuk 1, 2, ,3, 4, 5

3 De wonderlijke wereld

Beroemdheden en het bovennatuurlijke

Het ‘weirde’ Witte Huis

Occulte heersers

De geheimen van het Vaticaan

De dood van een Prinses

De Vloek van de Farao

Het Feest van het Beest

Was Edgar Allan Poe een moordenaar?

Heersers in de ban van de sterren

Bijgelovige beroemdheden

Als de Messias naar de wapens grijpt

Tussen aarde en hemel

Het mysterie van de Rode Planeet

Buitenaardse Brokkenpiloten

In 2018 eerste mens op de maan

Over leven op de Maan en Mars

De belangrijkste seconde ooit

Bijgeloof of niet?

Je liefdesleven staat in de sterren geschreven

Vrijdag de 13e en andere baaldagen

De liefde en bijgeloof

Mysterieuze verdwijningen

Lege Graven

Raadselachtige verdwijningen

De Vreemde Virtuoos en andere mysterieuze verschijningen

Helderziendheid

Spirituele detectives

Voorschouw van rampen

Mysterieuze slapers

Spoken en vervloekingen

Wraak van de IJsman

De Spoken van Vlucht 401

Monsters

Vreemde monsters

Vampiers bestaan echt

De seksuele magie van vampirisme

Het monster van Spitsbergen

Bizar

Het bizarre toeval

Merkwaardige ongelukken en ‘ongelukjes’

Het ‘9/11’ Complot

Fatale domheid

Moordende machines

Op het juiste moment, op de juiste plek…

Heb je al eens eerder geleefd?

Bizar weer

Ongelooflijk overleven

President Bush en de Death Star

En tot slot nog dit…

Epiloog

Mysterieuze grafrovers

Hoofdstuk 1, 2, 3, 4, 5

De mysterieuze vluchten MH370 en OA582

Nawoord

1 Wonderlijk Nederland

Spoken

Alles zweeft door de woning

‘Gereedschap en bestek vliegt door het huis, spullen die in de loods zijn opgeslagen kom ik ineens in huis tegen, de kasten staan te trillen en dingen gaan zomaar kapot.’

Simone Naus, eind twintig, weet zeker dat er occulte krachten aan het werk zijn in haar rustieke boerderijtje in het kleine Overijsselse dorp, waar ze woont met haar verloofde Michel Rovers en zoontje Nicky. Sinds het allemaal begon, hebben er teveel onverklaarbaarheden plaatsgevonden om kwelgeesten – ofwel ‘poltergeisten’ – nog langer uit te sluiten. ‘Ik had een keer onze slaapkamer opgeruimd, alle make-up netjes op een tafeltje gelegd en de schoenen aan de kant geschoven. ‘s Avonds ging ik naar boven, en bleek dat alles weg was. Zelfs mijn ondergoed lag er niet meer. Ik kwam mijn verdwenen spulletjes weer tegen in een vuilniszak in de loods. Toen ik dat zag, had ik echt zoiets van: hoe kan dat nou? Hoe is dit mogelijk?’

Simone zweert hoog bij laag dat geen mens haar spullen aangeraakt, laat staan verplaatst kan hebben. Maar wat er gebeurd is, verbaast haar desondanks niet. Om de haverklap is het onrustig in haar woning. ‘Rond kerst vorig jaar was het heel erg. Met Michel had ik willen praten over wat ik in huis meemaakte, maar hij had daar geen zin in en wilde het erbij laten zitten. Daar kregen we ruzie over. Toen hij vertrok, brak de hel los. Alles wat ik die dag had aangeraakt, zweefde voor mijn ogen door de kamer. Kopjes, schoteltjes, bestek, noem maar op. Vlak na elkaar. Op een gegeven moment zag ik een pan langs mijn neus vliegen. Daarna waren kledingstukken aan de beurt en zo ging letterlijk alles de lucht in.’

Het begin van deze vreemde verschijnselen ligt bij de geboorte van Nicky, vertelt Simone. ‘Vlak nadat ik hem had gekregen, kwam de geest van mijn overleden grootmoeder naar me toe. Ik zat in de kamer mijn zoontje te voeden. Plotseling was ze daar, alsof ze écht voor me stond. Ze begon tegen me te praten: goh, nu kan ik toch nog mijn achterkleinkind zien. Ik schrok niet, dacht er op dat moment eigenlijk nauwelijks over na. Als ik al iets voelde, was het opluchting. Want zij was nog maar net gestorven en dat had me enorm aangegrepen. Ik had niet bij haar begrafenis aanwezig kunnen zijn. Toen ze zo verscheen, dacht ik: da’s best wel mooi. Ze komt nu naar mij, omdat ik geen echt afscheid van haar heb kunnen nemen.’

Haar grootmoeder blijkt niet de enige geest in huis te zijn, merkt Simone wat later. ‘Daar kwam ik achter toen op een avond zo in één keer wat breekbaar servies van de kast op de grond viel. Ik keek en meende bij die kast twee gestalten te zien. De eerste was een klein vrouwtje, van ver in de tachtig. Ze droeg een zwarte rok, onder een gestreepte blouse; verder had ze een wit schortje om en liep ze op een paar gele, oude klompen. De andere gestalte was een stokoude man, die net als zij gebogen liep en in het zwart gekleed was. Ik hoorde hoe ze hem bij naam riep: Jurgen. Later heb ik Michel gevraagd of die naam, en het mannetje zelf, hem iets zei. Dat was zo. Michel heeft zijn hele leven in deze streek gewoond. Als klein jochie kwam hij ook wel eens in deze boerderij. De eigenaar was toen een man die er precies zo uitzag als ik had gezien en hij heette Jurgen. Ik heb dus waarschijnlijk de geesten gezien van de vorige bewoners van dit huis.’

Het zijn, zegt Simone, deze twee verschijningen die voor de onrust in haar boerderij zorgen. Vooral als Michel en zij meningsverschillen hebben. Een keer is het voorgekomen dat een ander dan alleen Simone lucht heeft gekregen van de occulte sfeer in de boerderij. ‘Mijn moeder en zusje hebben één keer toegegeven dat ze ook de geesten in huis konden voelen. Toen kregen ze het heel benauwd en hadden zoiets van: we moeten hier weg. Daarna zijn ze gegaan, en het duurde een hele poos voor ze weer terugkwamen.’

Simone is altijd al ‘anders’ geweest, geeft ze toe. ‘Ik was negen, toen een buurmeisje stierf. Iedere keer als ik naar haar graf ging, begon zij in mijn hoofd tegen me te praten. Over hoe ‘t met haar was bij God. Joh, je hoeft je over mij geen zorgen te maken. Alles gaat goed, zei ze dan. Zo begon het. De laatste tijd ben ik eens verder gaan nadenken en herinnerde me dingen over de dag dat ik geboren ben. Volgens mijn moeder blijkt alles tot in detail te kloppen.’

Hoewel de poltergeistverschijnselen ook vandaag de dag gewoon doorgaan, heeft Simone er geen angst voor. ‘Ik weet niet precies waar het heen gaat met me, maar de gebeurtenissen hier boeien me enorm. Bang ben ik niet. Er is niemand die me kwaad wil doen. En als de geesten al een teken geven, dan is dat om geen ruzie te maken. Want als de mensen in dit huis zich rustig houden, doen ‘zij’ dat ook.’

De geest van de gehangene

‘Een huis waarin iemand zich heeft opgehangen, krijgt een vloek over zich heen.’

Dat is de stellige overtuiging van Richard Zimnik, directeur van een makelaarskantoor in Friesland. ‘Een paar jaar geleden kreeg ik een telefoontje van een man uit een dorp in Groningen. Of ik z’n huis wilde bekijken, want hij was van plan meteen te gaan verkopen. Ik ben daar geweest; een schitterend plekje, mooi in het buitengebied, niets op aan te merken. De man vroeg € 120.000 voor zijn pand. Op zich niets teveel. Nadat ik het pand had bekeken vertrok ik, maar was koud en wel thuis, of die man belde weer en vroeg gejaagd: heeft u belangstelling voor mijn huis? Wilt u het kopen? Ik legde uit dat ik zelf geen huizen koop, maar uitsluitend bemiddel. Hij zei: doet er niet toe. Ik wil direct verkopen. Doe maar een bod, dan mag u het van mij kopen. Ik dacht bij mezelf, laat ik maar ‘ns een gek bedrag noemen. Dus bood ik de man zestigduizend euro. In de veronderstelling dat ik daarna nooit meer iets van hem zou horen. Maar prompt hing-ie andermaal aan de telefoon en zei: ‘t Is verkocht. Ik ging met een bloedgang naar ‘m toe en vroeg ongelovig of hij dat nou werkelijk meende. Ja, hij wilde per se, zo snel mogelijk, van zijn huis af. We tekenden het koopcontract, en een week later kwam ik opnieuw bij hem. Ik vroeg waarom hij eigenlijk zo halsoverkop zijn huis van de hand had willen doen. Toen vertelde hij: dat zal ik je ‘ns precies uit de doeken doen. Een jaar of tien geleden heeft iemand zich in het schuurtje opgehangen. Sindsdien dwaalt die man hier door het struikgewas. Vanwege hem heb ik zelfs een alarminstallatie rondom het huis aangebracht. Ik geloof niet in spoken, maar ging wel in zak en as naar huis. Wat moest ik nu? Dat huis kon ik toch niet meer verkopen, als daar iedere keer een dode kerel rondzwierf? Mijn vrouw stelde voor het gesloten contract te ontbinden. Juridisch gezien is dat mogelijk. Er is ooit ergens een keer een koopverbintenis van een huis ongedaan gemaakt, doordat aan de betreffende koper vooraf niet duidelijk was gemaakt dat het in die woning zou spoken. Klinkt gek, maar zo is het wel gebeurd. Ik dacht over alles uitgebreid na, en besloot uiteindelijk: krijg nou het heen en weer. Ik geloof niet in spoken. Laat alles maar mooi doorgaan. Het nam een poos in beslag, maar ten slotte heb ik het huis wel verkocht. Zij het tegen een veel lager bedrag dan de € 120.000 die het had kunnen opbrengen. Dat is nu alweer een tijd geleden. Ik heb de nieuwe bewoners nooit horen klagen over spoken. Blijkbaar is de ‘geest van de gehangene’ vertrokken, samen met de vorige eigenaar...’

Zimnik heeft allerlei soorten onheilshuizen van de hand gedaan. Ook huizen waarin een moord werd gepleegd, en zelfs een woning van een moordenaar (‘Toen ik dat huis in de verkoop had, sloeg de eigenaar door het lint en vermoordde iemand.’) Huizen met een bloedige smet krijgen vaak genoeg een reputatie, is hem opgevallen. Zeker in kleine dorpsgemeenschappen. Desondanks maakt een moord of zelfmoord dergelijke panden in de meeste gevallen niet minder waard. ‘Ik heb ooit een riant landhuis verkocht, waarvan de laatste eigenaar zelfmoord had gepleegd door zich in de garage te vergassen. Dat deed er in de verkoop niet toe. Het huis daalde niet in waarde. Over dat soort gebeurtenissen wordt klaarblijkelijk toch luchtiger heengestapt, dan wanneer er sprake is van suïcide door ophanging. Dat vinden mensen echt doodeng. Als ze zo’n huis gaan bekijken zie je ze al denken: daar heeft-ie gebungeld. Het betekent beslist dat je dan behoorlijk moet zakken met de prijs.’

Het behekste polderhuis

‘Ik heb het allemaal gezien!’ Een oudere vrouw zegt het vol overtuiging, terwijl ze wijst naar een, zo op het oog, heel gewoon rijtjeshuis in een straat in Druten. Op een afstandje houdt ze de woning schichtig in de gaten. ‘Het is echt waar hoor, meneer. Er wordt daar van alles kapot geslagen. Zelfs de politie durft niet meer naar binnen te gaan. De geest gaat ook tegen hen tekeer.’

De oudere vrouw staat deze grijze middag, samen met enkele tientallen dorpsbewoners, voor het kleine tuintje van Heuvel 104, het huis van de uit Turkije afkomstige familie Polat. De vraag of zich binnen de muren daadwerkelijk een klopgeest heeft verschanst, is het enige wat de gemoederen bezighoudt. Volgens geruchten, die door heel Druten spoken, zouden in dit huis spiegels aan gruzelementen vallen, planten bewegen, meubels verschuiven en stenen en kluiten aarde, als door onzichtbare handen opgetild, in het rond vliegen. Dat dat echt gebeurt, betwijfelt de oudere vrouw niet. Ze waagt zich geen moment dichterbij het ‘enge huis’.

‘Enkele dagen geleden merkte ik dat het hier niet pluis is,’ fluistert ze. ‘Ik woon recht tegenover, en hoorde op een avond laat ineens een hoop kabaal. Ik ging naar buiten en zag dat er stenen uit een raam geworpen werden. Het ging er behoorlijk wild aan toe. Mensen doen zoiets toch niet? Meestal wordt het ‘s nachts onrustig. Als het donker is, haalt de geest z’n streken uit.’

Wie ook vast vermoedt dat een spook intrek heeft genomen in Heuvel 104, is de 18-jarige Kim van der Berk. Samen met haar vriendinnen heeft de blonde scholiere post gevat nabij de voordeur. ‘Eerst dacht ik: wat een onzin! Maar twee dagen geleden heb ik iets meegemaakt, waardoor ik wel ben gaan geloven in een geest. Die ochtend stapte ik in de bus naar Nijmegen. In de bus zat ook Cetin, de zoon van het gezin Polat. Ik zat in de stoel achter hem. Plotseling viel er, uit het niets, een steentje neer. Daarna hoorde ik een heel merkwaardig tikkend geluid, dat van achter in de bus naar voren galmde. Ten slotte vloog er, vanaf een plek waar geen mens zat, iets wits langs me heen. Ik keek en zag dat het een stukje kauwgum was. Maar niemand die die kauwgum naar me toe geworpen kon hebben. Ik schrok me rot en dacht: nou zit er een geest in de bus! Meteen geloofde ik alles, wat ik over dit huis gehoord had.’

Kim heeft wel een verklaring voor de spokerijen, die zich in de Drutense rijtjeswoning afspelen. ‘Vader Polat is een jaar geleden gescheiden, en woont nu samen met een vriendin. Hij heeft drie kinderen. De oudste dochter is het huis al uit, terwijl zijn andere dochter en Cetin, die vijftien is, nog bij hem wonen. De moeder is teruggegaan naar Turkije, maar eist alsnog haar zoon op. Door een geest op hem af te sturen, probeert ze dat voor elkaar te krijgen. Het spook is voortdurend bij die jongen. Hij volgt hem waar hij maar naar toe gaat, tot in de supermarkt. Toen Cetin daar laatst was, bleef er op de vloer een mysterieus spoor van steentjes achter. Ook schijnen er rekken omgevallen te zijn.’

Vluchten voor de ‘geest van Druten’ is niet mogelijk, zegt Kim stellig. ‘De familie heeft pas bij een zus van de vader overnacht, maar ook daar ging het mis. Lampen sprongen kapot, en servies viel in scherven. Mensen die in dit huis op bezoek komen, maken ook gekke dingen mee. Een mevrouw die rustig op de bank zat, voelde dat ze een tik in haar gezicht kreeg. En toen de politie pas geleden naar binnen ging, werd er met modder naar ze gesmeten. De kamers zijn afgesloten, deuren en ramen zijn dicht, en toch blijven er steeds weer stenen en kluiten aarde achter, of worden spullen vernield. Dat doet de geest. Kan toch niet anders?’

Een vriendin van Kim, Evelien Lamers (20), voegt toe: ‘Eergisteren reed Cetin een eindje mee in een politiewagen en sprongen de ramen van de dienstauto kapot. Later liep hij langs een andere auto, en ook daarvan barstten de ramen. Echt griezelig.’

De familie Polat houdt de voor- en achterdeur stevig op slot voor de vele nieuwsgierigen, die zich op de stoep verdringen. Desondanks komt de jongste dochter, Aynur, op een gegeven moment naar buiten, om een nadere toelichting te geven. Op het gezicht van de 16-jarige is geen spoortje van angst te zien. Ze bevestigt dat het af en toe onrustig is in haar ouderlijke huis, maar daarvan lijkt ze niet echt onder de indruk te zijn. ‘Ja, soms vallen er stenen neer. En er zitten wat gaten in een paar ramen. De eerste keer dat er een steen viel, sprong ik een meter de lucht in. Ik dacht: o jee, een steen! weet je wel. Maar nu ben ik niet meer zo bang. Het blijft wel eng, maar dat deze dingen gebeuren, daar raak je langzamerhand op ingesteld. Ik blijf er kalm onder. Wat moet je anders?’

Aynur beaamt dat de ‘geest’ het in eerste plaats op haar broer Cetin heeft voorzien. Ook wil ze wel kwijt dat niet alle geruchten, die de ronde doen, lukraak uit de lucht gegrepen zijn. ‘Het klopt dat een keer toen Cetin langs een auto liep, er een steentje viel, en een ruit in splinters lag. De rest van wat men over ons beweert, dat theepotten omhoog zouden vliegen, meubels verplaatst worden, schilderijen bewegen en wat al niet meer, dat is gewoon niet waar. We zijn de Addams Family niet. Kom zeg!’

Of ze al dan niet een geest te logeren heeft gekregen, laat Aynur in het midden. Meer zorgen maakt ze zich over de drommen toeschouwers en de wassende stroom roddels, die door Druten golft. ‘Iedereen beweert van alles, maar niemand heeft écht iets gezien. Een man die even binnen is geweest en toevallig een steentje heeft zien vallen, beweert nu dat-ie een spook door het sleutelgat heeft zien komen. Belachelijk, toch! Maar als zulke dingen gezegd worden, komen er wel nog meer mensen kijken. Nu valt het mee, maar twee dagen geleden stond er echt meer dan honderd man op de stoep. Wat moet dat worden als het zondag mooi weer is en mensen uit de verre omtrek er een dagtochtje van gaan maken om naar ons te komen? Dan kunnen we hier wel een kraampje openen en spookijsjes of zo gaan verkopen...’

De voorlichtster van de politie in Nijmegen, Helga Gerrits, houdt wat betreft de geheimzinnige verschijnselen in huize Polat een veilige slag om de arm. Niettemin zegt ze wel dat ook dienders in Heuvel 104 een occult luchtje hebben opgesnoven. ‘We hebben eerst aangifte opgenomen van enkele vernielingen, zoals kapotgeschoten ramen. Een buurtonderzoek, dat vervolgens werd gehouden, heeft niets concreets opgeleverd. De wilde verhalen uit het geruchtencircuit, over rondvliegende vazen en dergelijke, daar kunnen wij niets mee. Maar ik moet toegeven dat collega’s, die in het huis zijn geweest, iets bijzonders hebben geconstateerd. Dat was zand in het haar. Niet dat ‘geesten’ met kluiten aarde gesmeten hebben, maar toch. De collega’s kwamen na de huiszoeking buiten, merkten dat ze zand in hun haar hadden en ja, hoe komt dat daar? Dat is het onverklaarbare, ook voor ons.’

Uit de praktijk van het Meldpunt Geest- en Spookverschijningen

Paragnostisch hulpverlener Ben Stant (onlangs overleden) was de oprichter van het ‘Meldpunt Geest- en Spookverschijningen’. Hij deed dat omdat er in Nederland nog geen adres was waar mensen terecht konden met verhalen over spookachtige verschijningen. Uit de duizenden reacties die hij kreeg, viel op te maken dat er talloze rusteloze zielen ronddolen in ons kikkerlandje. Vaak ging het om overleden dierbaren die zich manifesteerden, teneinde een boodschap over te brengen. Geesten kunnen hun aanwezigheid kenbaar maken door middel van geluiden, geuren, het verplaatsen van voorwerpen, of aanrakingen. Mensen zijn, begrijpelijk, meestal bang voor dergelijke verschijningen. Zeker als er sprake is van klop-, kwel- of zelfs ziekmakende geesten. Het Meldpunt hielp door verschijningen waar te nemen en zo mogelijk te verdrijven, of op te heffen. Gaan we op een spooktocht in de Hollandse polders.

‘Krijg de schurft!’

De echtgenote van een koster, werkzaam in een pastorie in een Zeeuws plaatsje, belde op een dag Ben Stant. Ze had een merkwaardig verhaal te vertellen. Kennelijk was de pastorie slecht voor de gezondheid van de daar gehuisveste predikanten. De dienaren van God liepen stuk voor stuk een ziekte op, te vergelijken met schurft. Voortdurend hadden de geestelijken last van een ondraaglijke jeuk. De ene na de andere priester verliet de ambtswoning met de staart tussen de benen. Nu had de laatst aangekomen dominee minder dan geen trek om zich ook te laten verjagen, ondanks dat hij na korte tijd eveneens symptomen vertoonde van de gevreesde huidziekte. De brave broeder geloofde niet dat de wrede kwellingen een puur medische oorzaak hadden en schakelde Ben in, wat hij deed via de vrouw van de koster – het kerkbestuur mocht natuurlijk niet weten dat de aardse apostel van de Heer contact zocht met een paragnost.

Stant bladerde in enkele boeken over de pastorie en kwam erachter dat geestelijken binnen de muren van dit heilige huis al ruim twee eeuwen lang bijzonder veel last hadden van jeuk. ‘De ellende was eigenlijk direct na de voltooiing van het gebouw begonnen, eind 18e eeuw. Sindsdien had het meer dan veertig predikanten geplaagd, die als gevolg voortijdig hun biezen hadden gepakt.’

Spoedig kreeg Ben contact met een overleden man. Hij verscheen bij een stenen muurtje in de pastorie en stak een beschuldigende vinger op. Verder bladeren in de stokoude kerkboeken maakte helder dat het moest gaan om een stakker, die indertijd zijn kerkelijke belasting niet had kunnen voldoen. Daarom had hij moeten betalen met een stapel bouwstenen, eigenlijk bestemd voor zijn eigen huis. ‘De stenen die hem ontnomen waren hadden een tegenwaarde van elf stuivers, toen een aardige som geld,’ zegt Ben.

De in natura gevorderde aanslag was in dit geval letterlijk de ‘steen des aanstoots’ geworden, want de belastingbuit was later gebruikt bij het opmetselen van de huidige pastorie. ‘Dit heeft de gestorvene waarschijnlijk niet kunnen verkroppen, waarna hij een vloek uitgesproken zal hebben. Iets in de geest van krijg allemaal de schurft.’

Een vervloeking, zo bleek maar weer eens, kan lang blijven hangen.

Aan Ben Stant om er iets aan te doen. ‘Met gepast respect voor het onrecht dat de overledene was aangedaan, hebben we de elf stuivers begraven bij zijn graf. Enkele dagen later kreeg ik bericht dat de nieuwe predikant herstelde van zijn kwalen en geen last meer had van die vreselijke jeuk.’

Geen speelgoed

Dat speelgoed voor grote beroering kan zorgen, bleek uit een andere gebeurtenis. De man die Ben Stant benaderde, laten we hem Theo noemen, had enkele jaren geleden bij een verkeersongeval zijn zoontje verloren. De jongen had altijd interesse gehad in het verzamelen van speelgoedauto’s. Ieder vrij moment had hij ermee gespeeld. Ten slotte had hij zoveel autootjes, dat zijn vader aan de muur van zijn kamertje planken had bevestigd, om ze op uit te stallen. De verzameling bleef daar staan na de dood van de jongen.

Toen Theo’s vrouw opnieuw in verwachting raakte en de kamer binnenkort dus nodig was om de nieuwgeborene een plaatsje te geven, kwam het moment om het speelgoed op te ruimen. Voor hij dit deed, schoot Theo van de autootjes eerst nog een fotorolletje vol – het was de tijd voor de digitale fotografie.

Na het ontwikkelen van de beelden bleek er iets heel vreemds aan de hand te zijn. ‘De vader vergeleek de foto’s met de opstelling van het speelgoed op de planken. Er waren verschillen,’ aldus Ben. Geschokt besloot Theo een nieuw rolletje vol te schieten. Vervolgens deed hij de deur van zijn zoons kamer op slot en haastte zich opnieuw naar het fotolab. Weer thuis moest hij andermaal vaststellen dat de autootjes in de kamer verschoven waren.

De nu verbijsterde Theo belde het Meldpunt Geest- en Spookverschijningen. Ben Stant kwam en onderzocht het vertrek. ‘Ik ontdekte een kleine jongen, die naargeestig heen en weer liep. Hij was te vroeg gestorven, zijn geest was nog bezig de aarde te verlaten. Het kind was radeloos en vooral was hij het niet eens met de opruimdrift van zijn ouders. Door zijn autootjes te verplaatsen, maakte hij klip en klaar die niet aan de straat te zetten.’

Deze verklaring kon Ben niet kwijt aan de ouders. ‘Uit het voorgesprek had ik al begrepen dat zij geen oor hebben voor zaken, die hen boven de pet gaan. Ze waren onverbiddelijk en het speelgoed moest de deur uit. Het verdriet dat het gaf om telkens weer die autootjes te zien, gaf de doorslag. Om de jongen toch een beetje te kunnen helpen, stelde ik voor dat ik enkele van zijn meest geliefde speeltjes mee zou nemen. Daarmee wilde ik het kind het gevoel geven dat niet alles verloren ging. Vader en moeder stemden in. Enkele jaren heeft het speelgoed in mijn werkkamer gestaan. Tot de auto’s op een dag op hun kop lagen. Voor mij was dit een teken, dat het niet meer nodig was ze te bewaren. De jongen zal op dat moment vrijgekomen zijn van alles dat hem aan de aarde bond. Zodoende kon ik een ander kind er gelukkig mee maken…’

De meesterkok en de dode keukenhulp

Een restaurant, in het midden van het land, was vermaard om zijn visspecialiteiten. De eigenaar, Karel, was maar wat trots op de naam en faam van zijn etablissement én natuurlijk op zijn Oosterse meesterkok. Tot deze kok begon te klagen over een onbekende vrouw. Ze verscheen steeds uit het niets en viel hem lastig, als hij de laatste hand legde aan zijn culinaire creaties. Die mislukten dan prompt en konden niet opgediend worden. Uiteindelijk durfde de kok nauwelijks meer de keuken in en was Karel ten einde raad. Nu had hij nooit enige waarde gehecht aan het bovennatuurlijke en verdacht zijn chef de cuisine van het gebruik van verdovende middelen. Om de proef op de som te nemen, vergezelde Karel zijn kok in de keuken. Zo werd ook hij getuige van de overleden ‘keukenhulp’.

‘Toen pas begon tot hem door te dringen dat iets onverklaarbaars bezig was broodroof te plegen,’ vertelt Ben. Karel kwam de paragnost op het spoor dankzij een krantenartikel. Ben ging ter plaatse kijken en hem viel wat op. ‘Er was een ‘energieveld’ bij de afvoerpijp van de spoelbak. Ik vroeg hoe lang die gootsteen daar al zat. Het bleek sinds kort te zijn. Wat de verschijning van de vrouw ermee te maken had, werd duidelijk toen ook ik haar waar begon te nemen.’

Verder onderzoek bracht aan het licht dat vroeger een oude begraafplaats heeft gelegen op de plaats waar nu het restaurant staat. De afvoerpijp was vanwege zuinigheid niet aangesloten op het riool, maar liep door tot diep in de grond. ‘Ik vermoed dat het een graf heeft bereikt, met daarin een vrouw, die deze ordeverstoring niet op prijs stelde,’ aldus Ben Stant. ‘Mijn advies om de afvoer te sluiten werd niet direct aangenomen. Een keuken kan nu eenmaal niet zonder. Toch zal Karel wel begrepen hebben dat een restaurant zonder klanten ook geen toekomst heeft. Toen ik er laatst nog een keer langsreed, zat het terras vol mensen. Obers liepen af en aan. Ik ga er maar vanuit dat het kanaal naar diepere oorden alsnog is gedicht, hoewel Karel niets meer van zich heeft laten horen.’

Het tafeltje van ome Arie

In de Amsterdamse kroeg van ome Joop en tante Sjaan was ome Arie, achter zijn dagelijkse borreltje, stilletjes naar een andere wereld gegaan. Eenmaal van de schrik bekomen, was het vaste cafébezoek het erover eens dat ome Arie best wel een goed leven had gehad, tachtig jaar lang. Alleen tegen zijn lege stoel, in de hoek bij het raam, keken ze allemaal nog een beetje vreemd aan. Niemand voelde behoefte om daar te gaan zitten. Zo ontstond het plan die plaats maar vrij te houden. Voor wie dat toevallig vergeten was, of onbekend was in de zaak, zette ome Joop iedere dag een glaasje ouwe klare op het tafeltje van ome Arie. Dit ritueel werd lang volgehouden. Tot ome Joop, een fervent sportvisser en wekelijks met zijn bootje op de plassen, overvallen werd door een stevig noodweer en verdronk. Tante Sjaan, ook op leeftijd, deed de zaak toen over aan haar zoon. Die had andere ideeën, liet de zaak verbouwen tot Grand Café, en had van het begin af aan niet te klagen over klandizie – al kwamen de oude stamgasten niet meer.

Toch was in de nieuwe zaak, bij het raam, iets eigenaardigs aan de hand. Het viel op dat niemand graag in het hoekje zat. Zodra een andere plaats vrijkwam, verhuisden klanten daar altijd snel naartoe. Dit zou nooit naar buiten zijn gebracht, als tante Sjaan geen brief had geschreven aan Ben Stant. ‘Ze vroeg of ome Arie er iets mee te maken had. Tja, dat kan, daarvoor zou ik een keer moeten gaan kijken in het café. Misschien doe ik dat ook wel, als ik in de buurt ben. Om tante Sjaan tevreden te stellen.’ 

Er kijkt een geest door het raam

Op de wereld zijn er altijd wel zielen die zich niet geborgen voelen en daarom gaan ‘spoken’. In dit geval gebeurde het in een fraai oud huis in de Bommelerwaard, net gekocht door nieuwe bewoners. De enige nog thuiswonende dochter had op de eerste verdieping, aan de voorzijde, haar slaapkamer gekregen. Nadat ze er een paar nachten geslapen had, begon ze zich steeds minder prettig te voelen – zonder dat ze wist waarom. Tot ze ontdekte wat de oorzaak was en besloot nooit meer in die kamer te overnachten.

Aan de buitenzijde van het raam was de gedaante van een vrouw verschenen. Met handgebaren had de verschijning aan de dochter te kennen gegeven het raam open te doen en haar binnen te laten. Deze schokkende gebeurtenis was aanleiding het Meldpunt Geest- en Spookverschijningen te schrijven, met de vraag van het gezin hoe ze van de geest konden afkomen.

‘Nu gaat dat per brief natuurlijk niet,’ zegt Ben. ‘Want in zaken zoals deze wil ik graag eerst een onderzoek doen en zien, wat de verschijning ertoe beweegt om juist naar die plaats te komen. In de meeste gevallen heeft het immers een katalysator nodig om zich te kunnen manifesteren. In dit geval bleek het de dochter zelf te zijn. De eenvoudige reden was dat zij daar sliep en deze kamer dus in bezit had genomen. Aan mij liet de verschijning zich niet zien, ondanks dat ik uren in de kamer doorbracht en mij helemaal instelde. Nadat echter de dochter op de deur klopte en vroeg of ik een kopje koffie wilde, kwam plotseling ook de vrouw voor het raam. Daarbij zag ik dat ze kletsnatte haren had. Die is vast verdronken, ging door mij heen.’

Helaas bleek dit bij navraag te kloppen. Niet alleen zij, maar een groot aantal andere inwoners van het betreffende dorpje waren, jaren geleden, tijdens een grote overstroming door verdrinking om het leven gekomen.

‘Uit ervaring weet ik dat bij voortijdig overlijden, moord, ongeval of zelfmoord, het energieveld rond een geest heel lang aanwezig kan blijven,’ aldus Ben. ‘Sommigen wanen zich nog steeds bij ons op aarde. Daarom kon ik er vanuit gaan dat de geest van deze vrouw geactiveerd werd door de dochter, die haar oude kamer in bezit had genomen. De vraag is altijd: hoe maak je een geest duidelijk dat ze heen moet gaan, dat ze niet meer aan de aarde gebonden is, en dat het nutteloos is zich steeds opnieuw te manifesteren. Dat lukt lang niet altijd. Velen zijn nog zo ontdaan en boos, dat ze niets kunnen of willen horen. We zullen moeten aanvaarden dat, hoe ongemakkelijk het ook kan zijn, dit een deel van leven is dat ons allemaal kan overkomen.’

Gelukkig kon Ben wel in contact komen met de vrouw waar het hier om ging. ‘Ik begreep tegelijk dat ik waarschijnlijk niet zou vernemen of ze inderdaad voortaan wegbleef. De dochter zou het niet meer controleren, aangezien ze geen voet meer in die kamer wenste te zetten.’

Helpende handen

De vrouw die Ben benaderde, Lianne, had een wonderlijke ervaring meegemaakt, die ze graag bekend wilde maken. Alleen wist ze niet hoe. Ze had de plaatselijke krant gebeld, maar geen enkele journalist toonde interesse, ondanks de vijf getuigen die ze had.

Het ging om haar overleden vader die, op de dag dat hij was begraven, toch nog hulp had kunnen bieden. Anders was Lianne samen met haar dierbaren verongelukt in de volgauto waarin ze zaten, na de teraardebestelling.

Het had de voorbije nacht flink gevroren. Daardoor was er ijs achtergebleven op het wegdek van het viaduct waarover ze reden. De chauffeur van de grote limousine had het gevaar onderschat. Hij raakte in een slip; de auto begon te tollen en zou dwars door de reling naast het viaduct heengeschoten zijn en hard op het daaronder gelegen wegdek zijn terechtgekomen, als niet plotseling op de buitenzijde van de voorruit twee handen waren verschenen. Die brachten de in het rond tollende auto tot stilstand. Alle inzittenden herkenden de handen, vanwege de zegelring aan een vinger. Het waren vaders handen.

‘Nadat Lianne mij vertelde wat haar was overkomen, kon ik best begrijpen dat ze dit publiekelijk bekend wilde maken. Ik beloofde haar te zullen helpen. Waren er maar veel meer mensen zoals zij, die dergelijke zaken naar buiten willen brengen en durven aan te geven dat  ‘dood en begraven’ niet echt bestaat. Het zou voor menigeen een zegen kunnen zijn,’ zegt Ben.

Mysteries

Officier Gerard Dijkstra had tot zijn pensioen in het leger gediend. Samen met zijn maat Peter, die nog in het militaire apparaat zat, had hij aan een groot aantal speciale missies deelgenomen. Tijdens een van die missies in oorlogsgebied hadden ze hevig onder vuur gelegen. Het was de vraag geweest of ze dat wel zouden overleven. Op de plaats waar ze zich toen bevonden, had een muntstukje op de grond gelegen. Gerards maat had dit opgeraapt. Toen ze als door een wonder werden gered, dankte Peter dit aan het gevonden muntje. Hij droeg het voortaan dan ook als een talisman bij zich.

Nu was er met dit muntje iets raars gebeurd. Het was ook de reden dat Gerard Ben opzocht. Toen hij enkele weken geleden op vakantie was in Turkije had het muntje naast zijn bord gelegen, in het restaurant van zijn hotel.

Dit had Gerard flink geraakt. Vooral omdat hij lange tijd niets meer van Peter had vernomen. Op zijn vakantieadres had hij direct contact opgenomen met Defensie. Maar daar kon of wilde men niets zeggen over Peters verblijfplaats, waardoor hij het ergste begon te vrezen. Zijn voorgevoelens bleken juist te zijn, want toen Gerard het muntje aan Ben gaf, kreeg deze het beeld van een berg zand te zien. Het zag uit als een graf. ‘Ik vertelde Gerard dit en blijkbaar was het genoeg voor hem. Hij stond op, bedankte mij en vertrok. Later heeft hij nog laten weten dat, op de dag dat hij het muntje had gevonden, Peter was gesneuveld. Gelukkig heeft hij mij nooit gevraagd hoe het muntje bij hem was terechtgekomen. Want ik had daar geen antwoord op kunnen geven. Het zijn de wonderen in ons bestaan, die altijd een mysterie zullen blijven.’

Het onzichtbare

Het zal je maar overkomen dat je alleen op straat loopt en iemand naast je voelt. Dit overkwam de 18-jarige Geert, net verhuisd naar deze voor hem nieuwe buurt. Eerst dacht hij nog dat het verbeelding was en zette het van zich af. Maar voor alle zekerheid besloot hij toch maar een andere route te nemen, wanneer hij naar school liep.

Een paar weken later, toen hij er eigenlijk niet meer aan dacht en weer de oude, kortere weg naar school nam, overkwam het hem opnieuw en voelde daarbij ook nog licht een hand op zijn schouder.

Hij was beslist niet bijgelovig en vrij nuchter van aard, maar dit steeg ver boven zijn bevattingsvermogen uit en hij zou er graag met iemand over praten. Omdat het zo’n vreemde kwestie was, hield hij echter toch maar zijn mond en liep niet meer door die straat.

Weer enige tijd later ontmoette hij een leuk meisje. Hij ging er een paar keer mee uit. Op dat moment wist hij niet waar ze woonde, want hij had haar op school ontmoet. Toen ze uiteindelijk haar adres vertelde, brak hem het angstzweet uit. Het was uitgerekend de straat waarin hij niet meer durfde te komen, en hij bekende dat eerlijk.

Het meisje vond zijn verhaal eigenaardig, maar lachte hem tenminste niet uit. In vertrouwen vertelde ze haar moeder erover, die meteen een kruisje sloeg. Haar oudste broer, die vroeger in de straat gewoond had, was hetzelfde overkomen en ook hij meed sindsdien de ‘spookstraat’. Moeder en haar broer hadden dit nooit aan anderen verteld. Het meisje wist er dus ook niets van. En nu moest zij juist deze jongen treffen!

Moeder en dochter besloten er werk van maken en ze klopten aan bij Bens meldpunt. Onderzoek bracht aan het licht dat in de straat tijdens de Tweede Wereldoorlog een onderduiker was neergeschoten door de Duitsers. Het slachtoffer had hier een groot deel van zijn energie achtergelaten.

‘Net zoals mensen die door een ongeval om het leven zijn gekomen de bewuste plaats door middel van hun energieveld nog jaren kunnen markeren,’ vertelt Ben. ‘Zulke plekken tref ik langs de weg vaak genoeg aan. In veel gevallen kun je daar weinig aan doen, omdat je de beweegredenen niet kent. Wel kun je proberen duidelijk te maken geen angst te hebben. Natuurlijk is het de vraag waarom de ene mens, zoals Geert, wel verbinding kreeg met een geest uit het verleden, en de meeste anderen niet. Een simpel antwoord is er niet, wel een eenvoudige verklaring. De ene mens is de ander niet en daarom is de ene mens op dit gebied gevoeliger dan de andere. Het belangrijkste is te beseffen dat er ook nog andere werelden om ons heen bestaan.’

Niet alle goud blinkt

De heer die bij Ben kwam, laten we hem Frederik noemen, had zijn horloge meegebracht. Het uurwerk was van goud en hij had het gekregen toen hij afscheid nam van de zaak, waar hij veertig jaar had gewerkt. Op de achterzijde had de directie zijn naam en het aantal dienstjaren laten graveren.

Met het horloge was iets bijzonders aan de hand. Telkens als Frederik het afdeed voor het slapengaan en op zijn nachtkastje legde, was het daar de volgende dag verdwenen en hij vond het op de vreemdste plaatsen terug. Deze zich steeds maar herhalende gebeurtenis, die nu meer dan een maand aan de gang was, was allesbehalve prettig en Frederik hoopte dat Ben verklaringen kon geven.

‘Omdat ik op dat moment geen ingeving kreeg of zag wat het horloge ertoe bewoog letterlijk op de loop te gaan, vroeg ik het bij mij achter te laten,’ zegt Ben. ‘Ook de dagen die volgden liet het uurwerk niets los en ik besloot korte tijd later, omdat ik toch in zijn buurt moest zijn, het terug te geven. Het was spijtig dat ik geen antwoorden had. Toen ik het horloge teruggaf, zag ik echter naast Frederik een schim verschijnen. Het was een man en duidelijk zag ik zijn gezicht.’

Ben omschreef dit gelaat en de eigenaar van het horloge schrok heftig. Hij herkende hierin een man die, vlak voor zijn pensionering bij het bedrijf, was overleden aan een hartstilstand.

Dit zette Ben ertoe om de achterzijde van het horloge nog eens te bekijken. Met behulp van een sterk vergrootglas kon hij vagelijk zien dat er onder Frederiks naam eerst iets anders had gestaan. Deze vaststelling bracht Frederik opnieuw van zijn stuk en hij besloot wat onderzoek te doen en de uitslag te laten weten aan Ben.

Die was niet erg verbaasd toen hij een paar dagen later hoorde dat Frederiks geschenk aanvankelijk voor de gestorven collega bestemd was geweest. De directie was er kennelijk van uitgegaan dat een dode toch geen klok kon kijken en had het cadeau daarom voor de volgende jubilaris bewaard.

Nu Frederik zelf had uitgevonden hoe laat het was, deed hij onmiddellijk afstand van het horloge en gaf het terug aan de directie. ‘Nu vraag ik me af, wie de volgende gelukkige ontvanger zal zijn…’ besluit Ben.

Geheugenstoring

Ben kreeg een telefoontje van een acteur die de laatste tijd steeds meer moeite had met het onthouden van zijn teksten. Als dat zo bleef, moest hij binnenkort afscheid nemen van het toneel, zijn lust en leven. Hij raadpleegde artsen, maar die konden hem niet helpen. Ten slotte stuitte hij op Bens naam en hoopte bij hem wijzer te worden.

Na enig over en weer praten liet de acteur zich ontvallen dat hij tot overmaat van ramp pas een nieuw huis had gekocht met een hoge hypotheek, die onmogelijk op te brengen was als hij zijn baan als acteur verloor. Dat hij zorgen had over zijn geheugen, kon Ben best begrijpen en het liet hem niet koud. ‘Maar ik zag niet in hoe ik van dienst kon zijn. Wel vroeg ik de man om zijn net betrokken woning eens te mogen bekijken. Aan zijn gezicht zag ik dat hij deze wending in het gesprek niet begreep en hij vroeg waarom dat nodig was. Om niet op de zaak vooruit te lopen, het was nog maar een ingeving, kon ik daar geen antwoord op geven. Wel zei ik dat ik mijn best zou doen om te helpen, maar op mijn manier! In zijn huis bespeurde ik niets dat verklaarde waarom zijn geheugen werd aangetast. Toch bleef ik voelen dat de woning ermee te maken had, maar hoe? Eigenlijk ben ik daar nooit achter gekomen. Zijn geheugen keerde vanzelf terug toen hij een aanbod van vrienden aannam, om een paar weekjes bij hen te logeren. In die tijd kwam hij tot het inzicht dat zijn vreemde geheugenverlies was begonnen na intrek in de nieuwe woning. Om geen risico meer te nemen, zette hij zijn huis te koop en is er niet meer naar teruggekeerd. Het mag anderen vreemd in de oren klinken, maar ik vond het een wijs besluit. Vooral omdat hij nu weer als vanouds op de planken staat. Ik hoop voor hem van harte, dat hij deze nare geschiedenis wél snel zal vergeten.’

Het zwevende hoofd

Er vinden dingen plaats, waar velen geen weet van willen hebben. De nu volgende gebeurtenis houdt verband met een onthoofding. Een man had, tijdens werkzaamheden op het dak van een huis, zijn evenwicht verloren. Tijdens zijn val bleef zijn hoofd haken aan een uitsteeksel in de voorgevel. Daardoor kwam de romp gescheiden van het hoofd op straat terecht.

Deze affaire werd in de krant afgedaan onder het kopje ‘ongevallen’ en het zou daar ook bij gebleven zijn, als zich niet iets merkwaardigs had voorgedaan.

De overburen namen korte tijd later een lichtend verschijnsel waar, tegen de gevel van het bewuste huis. Het had de grootte van een voetbal. Dit hielden ze liever voor zich, want het zou te gek voor woorden zijn. Maar er kwam een gast logeren die de ‘verlichte bal’ ook zag: hun kleinkind, een jongetje van een jaar of zes. Terwijl zijn grootouders vraagtekens hadden over het mogelijke verband tussen het verschijnsel en het achtergebleven hoofd, was hun kleinzoon daar heel duidelijk in – hoewel hij niets had vernomen over dat ongeval.

Zijn grootouders drukten hem op zijn hart met niemand te spreken over wat hij had gezien. Ruim veertig jaar lang heeft hij inderdaad zijn mond gehouden. Tot hij een artikel las over het meldpunt, waardoor hij zich eindelijk eens kon uiten.

Komt ze wel, komt ze niet

Bij deze zaak raakte Ben betrokken door een journalist, die wilde weten hoe hij dacht over een verhaal, waarover hij een stukje in de krant moest schrijven.

Het betrof een nalatenschap, waarvan de documenten pas recentelijk boven tafel waren gekomen. Bijna honderd jaar geleden had een rijke ongehuwde dame na haar overlijden een park en een theehuisje nagelaten aan een dorpsgemeenschap. Verder had ze bepaald dat het hele erfgoed voor alle dorpsbewoners toegankelijk moest blijven. Aan dit laatste had de ontvanger van de erfenis, de gemeente, niet zo zwaar getild. Bijgevolg was het theehuisje ook voor andere doeleinden verhuurd. Onlangs was daar tamelijk plotseling verandering in gekomen. Er was een vergunning afgegeven voor een mini-restaurant, zodat er weer publiek kon komen. Prima, zou men denken. Behalve voor het daar werkzame personeel, dat langzaam steeds meer de kriebels kreeg. Dit kwam door het pas geleden boven water gekomen testament. Daarin stond dat de weldoenster honderd jaar na haar overlijden uit haar graf zou opstaan om te bekijken of haar wil goed was nageleefd.

Daar zat de kneep. De journalist vroeg Ben of het mogelijk was dat de overledene zou komen kijken. En zo ja, hoe zou ze dan reageren? Zou ze het laten bij wat ze zag of… zou ze ook gaan terugzien in het verleden?

‘Op deze laatste vragen had ik geen antwoord. Wel kon ik zeggen dat het personeel vermoedelijk niets te vrezen had. Tenslotte hadden zij niets misdaan. Maar ook dat kun je, bij een zaak als deze, eigenlijk niet helemaal zeker weten. We zullen het verloop dus maar moeten afwachten. Resteert de vraag of de gemeente met het afgeven van de vergunning voor het restaurant uiteindelijk eieren voor haar geld gekozen heeft, onder de mom van: ‘Je kunt nooit weten…’’ aldus Ben.

Het lot van de ‘kompels’

Een Nederlands echtpaar was erg gelukkig in hun kapitale bungalow, die ze vlak over de grens in Duitsland hadden laten bouwen, vanwege de lagere grond- en bouwkosten. Het woongenot werd evenwel verstoord toen het echtpaar op zeker moment werd opgeschrikt door vreemde geluiden in huis. Die waren ’s avonds laat te horen, als het heel stil was in de woning. Het klonk als wielen die over een ijzeren rails rijden, soms wat luider, dan weer gedempt. Uiteindelijk besloten de man en vrouw de geluiden op een cassettebandje op te nemen en naar Ben Stant te sturen.

Diens nieuwsgierigheid was gewekt en hij ging op bezoek, want hij wilde de geluiden wel eens ‘live’ horen en misschien zou hij ook kunnen zien waardoor ze veroorzaakt werden. Ben kwam niet voor niets. Het duurde niet lang voor ook hij de mysterieuze wielen hoorde, ergens onder de woning.

Meteen schoot het Ben te binnen dat dit een voormalig steenkoolmijngebied is. De laatste mijn was meer dan zestig jaar geleden gesloten, maar ondergronds moesten nog vele gangen liggen. De ingeving liet hem niet los en de volgende dag bezocht hij in een nabijgelegen plaatsje het streekmuseum over de steenkoolmijnen. Hij had met name aandacht voor ongevallen die zich hadden voorgedaan.

Al snel ontdekte Ben dat begin vorige eeuw een grote mijnramp had plaatsgevonden. Meer dan honderd ‘kompels’ waren omgekomen. Op zeshonderdvijftig meter diepte lagen ze voor eeuwig begraven. De ramp was gebeurd ongeveer op de plek waar nu de bungalow staat.

Mensen die voortijdig sterven, zoals bij een ongeluk, beschikken altijd over een deel aardgebonden ‘restenergie’, is Bens stellige overtuiging. Met die restenergie kunnen overledenen dingen kenbaar maken. In dit geval wilden de gestorven kompels aangeven dat ze onder de bungalow begraven liggen. Bovengronds waren ze hoorbaar omdat ze elkaars restenergie versterkten.

Toen Ben deze boodschap overbracht, wilde het echtpaar maar één ding: dezelfde dag nog verhuizen – want ze hadden absoluut geen trek om te wonen op een grafheuvel.

Het Spook van DoodEind

In 2006 kwam de Nederlandse horrorfilm DoodEind uit. Het had niet veel gescheeld of het publiek had er nooit van kunnen genieten. Op de set spookte namelijk een échte geest, die opnamebanden ontfutselde…

DoodEind werd opgenomen in het oude filmmuseum in Overveen, slechts bewoond door een jonge vrouw, in dienst van een instelling die eigenaar is van het pand. Voor producent Nick Jongerius en regisseur Erwin van den Eshof begonnen met de shoot, maakten ze kennis met haar. ‘Ze zei dat ze ‘s nachts wel eens vreemd gestommel hoorde,’ zegt Nick. ‘Daar deden Erwin en ik wat lacherig over. Maar wat gebeurt er op de derde draaidag? Actrice Aniek Pfeifer maakt zich klaar voor een scène en staat bij de video-assist. Dit is een monitor die gekoppeld is met de camera, zodat je kunt meekijken naar wat er gefilmd wordt. Op een gegeven moment zegt ze: wat is dat nou? Ze had iets merkwaardigs gezien. Dat stukje hebben we ook bewaard. Heel kort schijnt er een raar flitslicht in de camera. Toen we het frame na frame terugspeelden, zagen we in dat plotselinge, felle schijnsel een gezicht, van een vrouw. Meerdere mensen hebben die opname gezien en niemand heeft een verklaring. Het lijkt op een echte geestverschijning.’

Dat was niet alles. Er gebeurden meer raadselachtige zaken op de set van DoodEind. ‘Op dag tien van de shoot waren we een masterband kwijt,’ aldus Nick. ‘Die bewaren we in een kluis want als je zo’n masterband verliest, is dat een financieel drama. De productieassistent hád de band veilig opgeborgen, daar waren getuigen van. Later bleek de band niet meer in de kluis te liggen. Hij kon niet gestolen zijn, want alleen de productieassistent kende de kluiscode. Naderhand dook de masterband weer op, maar op een heel andere plek, waar niemand hem had neergelegd. Ik begrijp er nog steeds niets van.’

Nick besluit: ‘Toen we klaar waren met draaien was ik opgelucht dat we het huis achter ons konden laten. Het ging me op de zenuwen werken.’

Frappante gebeurtenissen. Zeker als je weet dat de film gaat over een negentiende eeuwse vrouw van het Schotse platteland die werd beschuldigd van hekserij en nogal gruwelijk aan haar eind kwam. In het heden gaat een groep van zeven Nederlandse vrienden op vakantie naar Schotland. Ze worden gedwongen te schuilen in de heksenstulp, na opgejaagd te zijn door wilde honden. Eenmaal binnen blijkt het onmogelijk om het spookhuis weer te verlaten. Kamers verschuiven mysterieus en tegelijk openbaren zich de duistere geheimen van de afgelegen woonstee. De vloek van de toverkol zorgt ervoor dat de een na de ander uit de groep van zeven onvrijwillig afreist naar de poort van Petrus.