Dubbelziel

David Ambrose

Suspense Publishing

Dubbelziel is de eerste titel in de serie Vintage Mystery.
De serie zal bestaan uit hoogstaande en klassieke mystery
en suspense thrillers, die niet eerder in de
Nederlandse taal zijn verschenen.
De serie Vintage Mystery is een samenwerking tussen
vertaalbureau Smart Translations (Amsterdam) en
uitgeverij Suspense Publishing (Venray en Well).

© 2003 by David Ambrose

All rights reserved

© 2014 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Suspense Publishing, Venray en Well

& Smart Translations, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: A Memory of Demons

Vertaling: Lia Belt

Omslagontwerp: Edds

Zetwerk: Ton Janssen

Verschenen als paperback met flappen

ISBN 978 90 8853 025 8

en als E-book

ISBN 978 90 8853 027 2

www.suspensepublishing.com

1

Tom Freeman keek peinzend naar de man in de witte jas die op het randje van zijn bed zat. ‘Ik vrees dat het een doodvonnis is,’ was het enige wat hij zich van de woorden van de arts herinnerde.

Toen hoorde hij: ‘Dat staat als een paal boven water... behalve als je een paar grote veranderingen in je leven doorvoert.’

Dus er was een ‘behalve’. Maar wilde hij wel een ‘behalve’? Zou hij niet liever gewoon sterven, zo snel en zo gevoelloos mogelijk? Hij probeerde dat te zeggen, maar er kwam alleen een raspend geluid uit zijn keel. O ja. Hij droeg een nekbrace en zijn kaken waren met ijzerdraad aan elkaar vastgemaakt. Daarnaast zat hij in het gips: drie gebroken ribben, een gebroken schouder, een gebroken heup en een gebroken been. Het was een wonder dat hij nog leefde, hadden ze hem verteld.

De arts, die halverwege de dertig was, slechts een jaar of twee ouder dan Tom, ging door: ‘Op enig moment zal je lever of alvleesklier het begeven, of je nieren, of misschien wel alles. Niet te vergeten het hersenletsel dat onvermijdelijk wordt als je zoveel blijft drinken. En dan heb ik het nog niet eens over je cokegebruik.’

Hij zweeg even en keek ernstig in Toms ogen, misschien in de hoop te zien dat de boodschap bij zijn patiënt aankwam. Tom staarde in opstandig stilzwijgen terug. Naar zijn stellige overtuiging had iedereen het recht om op zijn eigen manier naar de hel te gaan. Eigenlijk was dat meteen ook wel zo’n beetje het enige waar hij in geloofde; zijn enige geloofsartikel. Hij wenste alleen dat hij de woorden kon uitspreken om die vrome monoloog te laten ophouden, want hij begon er echt de balen van te krijgen.

‘Al is het goeie nieuws natuurlijk,’ vertelde de dokter, ‘dat je zeer waarschijnlijk niet aan die drugs- en alcoholgerelateerde aandoeningen zult overlijden, omdat je voor die tijd al bent omgekomen door een of ander stom ongeluk. Zoals gisteravond. We denken dat je bent aangereden, en aan je letsel te zien was het waarschijnlijk een vrachtwagen. Daar zul je je wel niets meer van herinneren.’

Tom probeerde zijn hoofd te schudden, maar de dokter stak geschrokken zijn hand op.

‘Nee, niet bewegen! Je bent uit een greppel op River en Pike gehaald. Iemand had gebeld om melding te maken van de vondst van een lijk. Toen de ziekenwagen aankwam, bleek je toch nog een hartslag te hebben. Ze hebben je bijgebracht in de ambulance, al dacht niemand dat je zou blijven leven. Maar hier ben je dan.’

Tom wilde vragen waar River en Pike in godsnaam was, maar weer moest hij die poging opgeven. En wat maakte het ook uit? Het zou hem niets zeggen, en hij zou toch niet meer weten hoe hij daar gekomen was.

Hij wist dat hij in Albany was, maar de voorlaatste plek die hij zich herinnerde was Manhattan. Een club in Tribeca waar hij een van de muzikanten had gekend. Iemand had voorgesteld om een ritje naar de Hudson Valley te maken. Iets over een rockfestival even buiten Albany. Het volgende wat Tom zich herinnerde was de limo. Een of andere gek had een limousine gehuurd. Wie was er op dat belachelijke idee gekomen? Ineens kreeg hij het ijzingwekkende gevoel dat hij dat zelf was geweest. Hij herinnerde zich dat ze met een zootje mensen waren ingestapt. Er had een minibar in de limo gezeten waar ze, nu hij erover nadacht, onderweg een paar keer in hadden gegraaid tegen de dorst. En daarnaast hadden ze uiteraard alle mogelijke drugs gebruikt.

Zoveel kwam terug, maar meer niet. Of ze ooit bij dat concert waren aangekomen, wist hij niet meer. Wat zou er met die andere gasten gebeurd zijn? Daar zou hij waarschijnlijk nooit achter komen, aangezien hij geen idee had wie ze waren. Hij kon zich niet één gezicht herinneren. De hele avond was een waas van drank en coke, nog meer drank, gevolgd door een paar verkwikkende lijntjes coke, pillen en joints... totdat hij hier wakker was geworden, ingepakt en hangend aan haken en lieren, als een karkas in een slachthuis. Wie moest hij verdomme naaien om hier iets te drinken te krijgen? Niet dat hij in zijn huidige toestand in staat zou zijn om wie dan ook te naaien. Die borrel zou er dus wel niet inzitten.

De dokter keek naar hem, met zijn armen geduldig over elkaar geslagen. Hij wachtte schijnbaar tot de dialoog die Tom met zichzelf voerde was afgerond. Toen hij Toms blik weer ving, kwam hij met zijn laatste waarschuwing. ‘Fysiek zul je herstellen. Ik zei al dat het een wonder is dat je nog leeft. Het is ook een wonder dat je jezelf geen blijvende schade hebt toegebracht... althans, nog niet. Je hebt nog steeds een kans. Het is nu aan jou.’

Tom probeerde weer te praten, maar hij kon alleen kwaad grommen. Hij wilde die gladgeschoren kwast vragen of hij al zijn hele leven klonk als een maatschappelijk werker of dat hij dat op de universiteit had geleerd, naast anatomie en pathologie.

‘Probeer een beetje te slapen,’ zei de dokter. ‘Het zal nog wel even duren voordat je kunt praten, maar we zullen je zo snel mogelijk voorzien van een notitieblok en potlood. Is er nu iets wat je me wilt vertellen? Heb je iets nodig? Knipper één keer voor ja, twee keer voor nee.’

Tom dacht even na. Natuurlijk had hij iets nodig: een groot glas wodka met ijs en een lijntje coke zouden er wel in gaan. Maar hij wist dat hij dat toch niet zou krijgen. Hij knipperde twee keer met zijn ogen in de simpele hoop dat hij dan met rust zou worden gelaten.

De arts knikte. ‘Ik kom later nog een keer langs.’ Toen vertrok hij.

Tom bleef verlamd liggen. Alles begon te jeuken en pijn te doen, en hij vroeg zich af hoe lang hij dit kon volhouden zonder gek te worden.

t een voorrecht het is om zo nauw te mogen omgaan met een vertrouwelinge van de goden.

En ze verwenden haar ontzettend, vier jaar lang, totdat ik werd geboren. Niet dat ze haar daarna níét meer verwenden; daar gingen ze rustig mee door. Het enige verschil was dat Cassie niet meer alles voor zichzelf had. Ze deed alsof ze hun liefde met me deelde, maar in haar beleving hield ze zichzelf het goddelijke recht voor om enig kind te zijn; een positie waarvan ik haar had beroofd, en ze besloot dat ik daarvoor moest boeten.

Mijn vader was bedrijfsjurist, een partner bij een groot, belangrijk kantoor, en daardoor redelijk rijk. Voor Cassies derde verjaardag hadden ze draaimolens, clowns en pony’s in de tuin van ons huis in Chicago geregeld. Ik was daar niet bij, uiteraard – ik was toen nog niet eens verwekt, al scheelde het niet veel – maar ik zag later de foto’s en filmpjes. Ik moet mijn ouders nageven dat ze hetzelfde voor mij deden toen ik drie werd; maar mijn zus, die toen zeven was, wist die dag te verpesten door te doen alsof ze pijn had. Ze zat de hele middag op de eerste hulp van het ziekenhuis, waar mijn doodsbange ouders ook bleven, zodat ik op mijn feestje alleen was. De huishoudster en haar man waren er wel, en de entertainers en een handjevol bezoekende ouders, dus ik vermaakte me best, maar het was niet hetzelfde als wanneer mijn vader en moeder erbij waren geweest. En tegen de avond, toen alles voorbij was, voelde Cassie zich natuurlijk weer prima. Haar pijn werd toegeschreven aan voedselvergiftiging of een kortdurend virus. Ze werd naar huis gehaald en met veel gedoe en toestanden in bed gestopt, en toen kreeg ze taart en ijs op bed geserveerd en mocht ze televisiekijken. De enige keer dat ze mij zag staan, was om haar tong naar me uit te steken toen ik in haar kamer keek om te vragen hoe het met haar ging. Haar triomf was volkomen.

Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om de stress en spanning van broer-zusrivaliteit te herkennen. Wat dit geval enigszins bijzonder maakte, was tot hoever mijn zus bereid was te gaan. De leugens die ze vertelde en de vernederingen die ze over me uitstortte, vaak met medewerking van haar giechelende vriendinnetjes, komen me nu, als ik erop terugkijk, bijna onvoorstelbaar gemeen voor. Veel ervan was natuurlijk vrij triviaal, maar toch onaangenaam: kapot speelgoed, verstopte kleren, kleine misdrijven in en rond het huis die ogenschijnlijk de schuld waren van het kleine broertje. Hoe harder ik riep dat ik onschuldig was, hoe meer ik werd gezien als een leugenaar. Dat verergerde nog op een avond na het angstige gegil van mijn zus die een massa krioelende wormen en kikkers in haar bed vond. Wie anders dan een rotjochie van zes kon dat hebben verzonnen? Toen ik het waagde te opperen dat mijn zus zelf alles in scène had gezet om mij verdacht te maken, kreeg ik voor het eerst een klap in mijn gezicht van mijn normaal zo tolerante vader. Hij zei dat hij genoeg had van mijn leugens en dat ik naar de militaire academie zou worden gestuurd als ik zo doorging, want daar wisten ze wel raad met jongens zoals ik.

De dreiging van de militaire academie was voldoende om te zorgen dat ik vanaf dat moment in stilte leed. Elke keer als ik door de plannetjes van mijn zus onterecht werd beschuldigd van een of ander vergrijp, bekende ik gewoon schuld. Ik werd niet zozeer beschouwd als een lastig kind, maar meer als een dom kind. Wie anders dan een stommeling, zo redeneerden ze, kon zo hardnekkig en kinderachtig problemen veroorzaken en dingen verpesten? Ik moest gewoon net wat minder slim zijn dan mijn arme ouders hadden gehoopt dat hun zoon zou zijn. Mijn cijfers op school waren matig, ik was niet bijzonder goed in sport, en de weinige vrienden die ik had haakten geleidelijk af, totdat ik niemand meer had.

Wat niemand besefte, was dat ik door het toenemend sadistische gedrag van mijn zus in een diepe depressie was beland. Het lijkt vreemd, als ik erop terugkijk, dat mijn ouders niets in de gaten hadden. Ze waren intelligente mensen: mijn vader was erg belezen en mijn moeder was actief beschermvrouwe van de kunsten. Je zou verwachten dat ze alert zouden zijn op dergelijke dingen. Misschien zouden ze dat tegenwoordig wel zijn geweest, maar we vergeten hoe in één generatie de houdingen zijn veranderd. Een kind dat nu ‘getroebleerd’ wordt genoemd, was destijds gewoon een lastpak.

Cassie zag dat ze me in de touwen had en was vast van plan me knock-out te slaan. Ik denk dat het haar uiteindelijke ambitie was om me tot zelfmoord te drijven, en misschien zou dat haar wel zijn gelukt als het lot niet had ingegrepen in de vorm van dat ‘ongeluk’ in Colorado.

Tussen mijn achtste en tiende voegde mijn zus op meedogenloze wijze seks als wapen aan haar arsenaal toe. Ze begon net vrouwelijke vormen te ontwikkelen, en het viel niet te ontkennen dat ze een mooi meisje was. Ik zag hoe jongens naar haar keken, en zelfs meer dan een paar volwassen mannen, onder wie vrienden van mijn ouders die dachten dat niemand het in de gaten had dat ze nog even keken als Cassie zich bukte, als het bandje van haar badpak van haar schouder gleed en ‘onschuldig’ afzakte. Mijn zus deed nooit iets onschuldigs.

Ze gebruikte mijn natuurlijke nieuwsgierigheid naar het vrouwelijk lichaam door ervoor te zorgen dat ik net voldoende van haar lichaam zag, terwijl zij deed alsof ze niet eens wist dat ik er was. Als het haar uitkwam, draaide ze zich ineens om en beschuldigde me ervan dat ik haar bespioneerde. Soms bleef haar woede-uitbarsting tussen ons tweeën, maar meestal regelde ze het zo dat haar woedende gegil het hele huis waarschuwde dat Cassies roestvrijstalen kuisheid werd bedreigd door de smerige, achterbakse, stiekeme wellust van haar door seks geobsedeerde broertje. Door die tactieken kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik werd bekeken als iets wat mensen, ook mijn ouders, van hun schoenzool schrapen terwijl ze walgend hun neus optrekken.

Het feit dat dit allemaal gebeurde in de begintijd van mijn eigen seksuele ontwaken was bijzonder pijnlijk, hoewel het ongetwijfeld deel uitmaakte van haar plan. Op een ochtend werd ik wakker met een verschrikkelijke erectie die gewoon niet over wilde gaan. Ik probeerde alles wat ik kon bedenken, maar tevergeefs. Ik had niet verwacht dat mijn zus de badkamer in zou komen stormen, waar ik snel in elkaar dook om het probleem onder mijn pyjama te verbergen. Eerst lachte ze alleen wreed om mijn schaamte, maar toen veranderde ze ineens van tactiek en rende de badkamer uit, gillend dat ik haar had gedwongen naar mijn ‘ding’ te kijken en dat ik zelfs wilde dat ze het ‘aanraakte’. Het was op dat moment de ergste leugen die ze ooit over me had verteld, en ik wist dat ik haar dit nooit zou vergeven. Onze ouders, die zich te erg geneerden om het probleem rechtstreeks aan te pakken, zeiden niets wat ik me heel specifiek herinner, behalve dat ze opperden dat ik misschien in het vervolg de deur op slot moest doen. Maar ik herinner me de zijdelingse, gekwetste blikken, het schrapen van kelen en het snel veranderen van onderwerp als ik een kamer binnenkwam, het niet te missen gevoel dat ik iets vreemds, ongewensts en lelijks was.

Toen gebeurde het incident met Naomi. Naomi Chase, de beste vriendin van mijn zus, leek ook opvallend veel op haar. Ze werden altijd aangezien voor zusjes en soms zelfs voor een, weliswaar twee-eiige, tweeling. Maar in hun gemene, hatelijke en nare karakter waren ze exact gelijk. Hoezeer, dat merkte ik op een dag toen Naomi voorstelde om met mij af te spreken, zonder mijn zus erbij. Ze zei het heel nonchalant: waarom kwam ik de volgende middag niet langs? Niet naar het huis van haar ouders, maar naar hun boothuis bij het meer. Ze wilde me iets laten zien, maar ze wilde niet vertellen wat. Als ik erheen ging, zou ik alles ontdekken.

Door de manier waarop ze het zei, wist ik feilloos waar ze het over had. Ik was negen, zij was net dertien. Het was een aanbod dat ik, of elke andere normale jongen, nooit had kunnen afslaan zonder mijn zelfrespect te verliezen.

Het was een warme middag. Hoogzomer. Naomi was alleen en zat op me te wachten. Ze kuste me eerst, en toen vroeg ze of ik weleens een meisje naakt had gezien. Ik had mijn zus weleens gezien, natuurlijk, maar halfnaakt, nooit helemaal. Zussen tellen niet, zei ze. Je kon de dingen die je met andere meisjes deed niet met zusjes doen. Toen zei ze dat ik me moest uitkleden. We gingen dingen doen, beloofde ze, die we allebei leuk zouden vinden.

Ik was zo stom om haar te geloven. Binnen een paar tellen had ik me uitgekleed en stond ik te wachten tot zij hetzelfde deed. En toen hoorde ik het eerste gedempte gegiechel van ergens boven me. Ik keek omhoog. Het boothuis had een hoog dak, een omgekeerde v. Er was een soort zoldertje waar spullen werden bewaard – zeilen, roeiriemen en dergelijke. Mijn zus was daar, met nog twee vriendinnen. Het was vooropgezet, hoewel ik pas besefte hoe vals hun plan was toen ik Naomi de deur uit zag rennen met mijn kleren onder haar arm en mijn schoenen in haar hand. De anderen klommen snel een houten trap af en renden achter haar aan in het felle zonlicht, gillend van de lach terwijl hun stemmen in de verte vervaagden.

Ik kwam thuis met een stuk gescheurd zeildoek om me heen dat ik in een hoek had gevonden. Toen mijn ouders vroegen wat er was gebeurd, zei ik dat ik met een paar jongens was gaan zwemmen en dat ze een geintje met me hadden uitgehaald. Mijn zus stond boven aan de trap en luisterde mee. Ik wist dat ze me voor leugenaar zou uitmaken als ik de waarheid vertelde, en dat haar vriendinnen haar zouden steunen. Ze zouden beweren dat ik ‘aan Naomi had gezeten’, of zoiets, en dat zij allemaal waren komen aanrennen om haar te redden. Ik wist hoe ze dachten. Ik besloot dat ik liever gestraft werd omdat ik was gaan zwemmen zonder ouderlijk toezicht dan voor het vergrijp waarvan zij me zouden beschuldigen.

Ze waren vreemden voor de waarheid, allemaal. Er was geen brug tussen ons.

Later besefte ik dat er tussen niemand bruggen bestaan. Alleen maar illusies, en soms desillusie.

Maar de waarheid als iets wat je kunt delen, als een gemeenschappelijke factor?

Laat me niet lachen.