James Herbert

Over zijn lijk

Suspense Publishing

Over zijn lijk is de tweede titel in de serie Vintage Mystery.

De serie zal bestaan uit hoogstaande en klassieke mystery en suspense thrillers, die niet eerder in de Nederlandse taal zijn verschenen.

De serie Vintage Mystery is een samenwerking tussen vertaalbureau Smart Translations (Amsterdam) en uitgeverij Suspense Publishing (Venray en Well).

Eerder verschenen in deze serie:

Dubbelziel (David Ambrose), 2014

© 2003 by James Herbert

All rights reserved

© 2015 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Suspense Publishing, Venray en Well

& Smart Translations, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Nobody True

Vertaling: Lia Belt

Omslagontwerp: Edds

Zetwerk: Ton Janssen

ISBN 978 90 8853 034 0

NUR 332

www.suspensepublishing.com

... Dit ik, dat wil zeggen de ziel, waardoor ik ben wat ik ben, is dus geheel van het lichaam onderscheiden en is zelfs gemakkelijker dan het lichaam te kennen. Zelfs als het lichaam niet zou bestaan, zou de ziel evengoed volledig zijn wat ze is.

René Descartes

Cogito, ergo sum – Ik denk, dus ik ben.

René Descartes

Ik denk, dus ben ik?

James True

‘Het is niet dat ik bang ben om te sterven. Ik wil er gewoon niet bij zijn als het gebeurt.’

Woody Allen

1

Ik was er niet bij toen ik doodging.

Echt. Ik was er niet. En het was een schok om mijn lichaam dood aan te treffen. Verdomd, ik was verbijsterd, verloren, snapte geen moer van wat er was gebeurd.

Ik was namelijk weggeweest, snap je, weg uit mijn fysieke lichaam. Mijn geest – ziel, psyche, bewustzijn, noem het wat je wilt – was op een van zijn incidentele excursies geweest, om bij terugkeer te ontdekken dat mijn lichaam een lijk was. Een heel bloederig, verminkt lijk.

Het duurde een hele tijd voor het tot me doordrong wat er op mijn met bloed doordrenkte hotelbed uitgestald lag; en nog véél langer, zoals je zult gaan begrijpen, om aan het idee te wennen. Ik was op drift, zweefde als een arme, verloren geest door de ether. Maar ik was geen geest, toch? Als dat zo was, zou ik dan niet door een lange tunnel met licht aan het eind moeten gaan? Had mijn leven dan niet voor mijn geestesoog langs moeten flitsen, met zonden en al? Waar bleef mijn persoonlijke Dag des Oordeels?

Als ik dood was, waarom vóélde ik me dan niet dood?

Ik kon alleen maar bij mijn lege omhulsel staan – zweven – en kermen.

Hoe was dit gebeurd? Ik zal daar nu nog geen antwoord op geven, maar ik zal je meenemen in een verhaal over liefde, moord, verraad en ontdekkingen, niet allemaal per se slecht.

Het begon met een hete aardappel...

2

Ik was zes of zeven jaar oud (ik stierf op mijn drieëndertigste) en op vakantie met mijn moeder, en we zaten te eten in een pension in Bournemouth. We waren met ons tweeën, omdat mijn vader ons al voor mijn derde verjaardag in de steek had gelaten. Mij was verteld dat hij er met een andere vrouw vandoor was gegaan. Mijn moeder zag er geen been in om mij, ondanks mijn jonge leeftijd, als klankbord te gebruiken voor haar ergernissen en woede, vooral waar het mijn dolende vader betrof. Op vele avonden was mijn verhaaltje voor het slapengaan een aanklacht tegen het huwelijk en goedkope ‘sletten’. Aan het ontbijt draaide het gesprek vaak om de tekortkomingen van mannen in het algemeen en de zonden van onhandelbare echtgenoten in het bijzonder. Ik moet minstens tien zijn geweest voordat ik besefte dat de formule ‘man = slecht, vrouw (vooral echtgenotes) = goed maar misbruikt’ een door mijn moeder gegenereerde mythe was. En dan alleen omdat ik een paar vriendjes had met vaders die heel leuk met hun zoons en de vriendjes van hun zoons omgingen en gewoon van hun vrouw hielden. Daardoor ontdekte ik dat er ook huwelijken waren die op stevige funderingen stonden, en ik moet toegeven dat ik jaloers was op de jongens en meisjes die een normale thuissituatie hadden. Waarom had mijn vader me verraden, waarom had hij ons in de steek gelaten voor die ‘slet’? Het zat me destijds dwars, maar nu begrijp ik het. Het aanbiddelijke icoon dat mijn moeder was, verloor uiteindelijk iets van haar glans. Ja, ik hield in latere jaren nog steeds van haar en nee, ik werd geen soort Norman Bates die zijn moeder vermoordde en haar botten in de kelder verstopte. Laten we zeggen dat mijn beeld van mannen, en dan in het bijzonder mijn vader, wat evenwichtiger werd. God, in mijn tienerjaren begon ik zelfs in te zien dat sommige vrouwen – drammende, scheldende vrouwen – hun mannen konden wegjagen. Niet respectloos bedoeld, moeder, maar je had wel een scherpe tong.

Terug naar de aardappel.

Mijn moeder en ik hadden een natte ochtend op het strand achter de rug en brachten de middag in de bioscoop van het strandstadje door. Ik knisperde met snoeppapiertjes en mijn moeder huilde bij de middagvoorstelling van Love Story. We waren nog maar net opgedroogd toen we weer nat werden omdat we door de motregen naar ons pension terugliepen. Ik was uitgehongerd toen we die avond voor het eten plaatsnamen in de helder verlichte maar toch onverklaarbaar sombere eetzaal. De snoepjes tijdens de film waren niet genoeg geweest om de maag van een opgroeiende jongen te vullen (de hamburger tussendoor was inmiddels een herinnering waar het water me van in de mond liep), en ik viel zonder de gebruikelijke aansporingen of dreigementen van mijn moeder op mijn aardappelen, groenten en vlees aan. De gekookte aardappelen waren klein van stuk, maar gloeiend heet, en in mijn enthousiasme stopte ik een hele in mijn mond. Ik had nooit geweten dat aardappelen zo heet konden worden – zo diende mijn moeder ze beslist nooit op – en de gloeiende bal verbrandde mijn verhemelte en tong. Ik kon hem niet uitspugen midden in een restaurant vol vreemden, aangezien me dat een heleboel moeilijkheden zou opleveren met mijn moeder, die graag een ‘beschaafde’ (een lievelingswoord van haar) houding uitstraalde in het openbaar, dus slikte ik hem door.

Mijn moeder keek eerst verbaasd en toen met afgrijzen naar me terwijl ik lucht naar binnen zoog om de aardappel af te koelen; dat afgrijzen kwam niet voort uit bezorgdheid om haar zoon die in nood verkeerde, maar omdat ik een spektakel van mezelf maakte. Hoofden draaiden onze kant op, vorken bleven in de lucht hangen, en het zachte geroezemoes van gesprekken stierf weg terwijl mijn adem zich door alle spleetjes rondom de blokkade in mijn keel perste die het vinden kon. Ik ben er vrij zeker van dat mijn tranende ogen uitpuilden en mijn gezicht knalrood werd. Het geluid dat ik voortbracht leek op dat van een valse fluit die werd bespeeld door een toondove idioot. Toen de dwarsliggende groente verder in mijn keel werd gezogen door de luchtdruk, werd mijn toon nog hoger en ontwikkelde zich tot een vreemd gepiep. Het uitspugen van de obstructie was geen optie meer, omdat hij nu vlak achter mijn amandelen vastzat, en ik raakte in paniek. Mijn enige mogelijkheid was blijven slikken en hopen op het beste.

Terwijl de hete bobbel langzaam door mijn keel zakte, wist ik niet wat erger was, de pijn of het zuurstofgebrek. Hoe dan ook, ik viel flauw. Ik viel pardoes van mijn stoel, vertelde mijn moeder me in de jaren daarna vaak op zeer afkeurende toon. Het ene moment zat ik tegenover haar, maakte ik rare geluiden en trok ik nog raardere gezichten – uitpuilende ogen, wangen zo rood als een biet, mijn mond een ovaal terwijl ik probeerde lucht naar binnen te zuigen – en het volgende moment was ik uit het zicht verdwenen. Er kwam weinig reactie van de andere restaurantgasten; ze reikhalsden alleen om naar mijn slappe lichaam op de vloer te kijken, want ik was gewoon van mijn stokje gegaan. Moeder verontschuldigde zich waarschijnlijk tegenover iedereen voordat ze naar me toe rende. Gelukkig was het verstikkingsgevaar geweken, want ik had de hete aardappel doorgeslikt tijdens mijn val of toen ik met een harde bons landde.

Dit is wat ik me herinner van toen ik op het goedkope linoleum lag: ik observeerde mezelf van bovenaf terwijl mijn moeder zich op haar knieën naast me liet zakken en mijn hoofd op haar schoot tilde. Ze tikte zachtjes met vier vingers tegen mijn wang, maar ik voelde niets, hoewel ik wist dat ík het was, daar op de vloer van de eetzaal. Zes of zeven paar ogen van vreemden keken toe terwijl mijn moeder paniekerig – en, dat moet gezegd worden, behoorlijk opgelaten – probeerde me bij kennis te brengen. Het was net alsof ik naar een andere bewusteloze persoon keek, die toevallig als twee druppels water op mij leek.

Ik herinner me dat ik eerst van het gevoel genoot, voordat ik er bang van werd. Hoe jong ik ook was, ik was me ervan bewust dat de manier waarop ik mezelf zag, zwevend boven mijn eigen lichaam, niet de normale toestand was. Al snel begon ik me af te vragen of ik wel terug zou kunnen naar mezelf. En zodra die ongerustheid toesloeg, was ik weer in mijn eigen lichaam en gingen mijn ogen open. Het branden in mijn keel was afgenomen. Moeder slaakte een zacht kreetje van opluchting en begon onmiddellijk haar excuses aan te bieden aan de andere restaurantgasten, wier geheven vorken de tocht van bord naar open mond hervatten alsof iemand de stroomtoevoer weer had aangezet. Versuft als ik was begreep ik toch dat alle belangstelling voor mij verdwenen was: het gekletter van bestek en geroezemoes van gesprekken keerde terug. Alleen moeder bleef bezorgd, maar zelfs dat werd getemperd door haar opgelatenheid.

Ze hielp me overeind en dirigeerde me naar de toiletten om koud water in mijn gezicht te spetteren, maar het ging alweer goed met me. De aardappel was al afgekoeld in mijn buik. Ik was verbaasd en niet zo’n beetje opgewonden over wat er met me was gebeurd – niet het flauwvallen, maar het zweven bij het plafond boven mijn lichaam. Ik probeerde mijn moeder over die ervaring te vertellen, maar ze snoerde me de mond en zei dat ik het me allemaal had verbeeld. Het was alleen maar een droom geweest toen ik was flauwgevallen doordat ik te snel had gegeten. Ik gaf pogingen om haar te overtuigen al snel op, want ze werd almaar bozer. Je hebt vast al in de gaten dat mijn moeder niet van publieke spektakels hield.

Dat was de allereerste van mijn buitenlichamelijke ervaringen, of ble’s, zoals ze doorgaans worden genoemd.

Al is dat natuurlijk iets waar de meeste redelijke mensen niet in geloven.

Bestel Over zijn lijk en andere boeken in het suspense en thrillergenre
bij uw (online) boekhandel of direct bij uw uitgeverij:

www.SuspensePublishing.nl