De babyfoon

Colofon

E-ISBN: 978 90 8954 229 8
1e druk 2010
© 2010 Diana van Bezouwen

Exemplaren zijn te bestellen via de boekhandel
of rechtstreeks bij de uitgeverij:

Uitgeverij Elikser B.V.
Ossekop 4
8911 LE Leeuwarden
Postbus 2532
8901 AA Leeuwarden
Telefoon: 058-2894857
www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk:
Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaand schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

De babyfoon

Diana van Bezouwen

De babyfoon

Sprookjes bestaan alleen in boeken.

Een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ einde ook.

Soms kan een sprookje realiteit zijn en kun je jezelf bijna niet voorstellen dat jij daar zelf onderdeel van uitmaakt. Het perfecte huwelijk, het perfecte gezin, zelfs de perfecte woning en geweldige vrienden. Soms … soms is het er allemaal.

Maar evenals in sprookjes zijn er ook wolven in ons midden, die helaas onherkenbaar en verkleed als schapen tussen de gewone mensen in sluipen. Ze zijn daar waar je ze niet verwacht en op het moment dat je dat schaapsgewaad van ze afrukt, is het vaak te laat. Dan is het kwaad al geschied.

Ook Susan trapte erin, realiseerde zich op het laatste moment dat niet iedereen degene was voor wie hij of zij zichzelf uitgaf. Die dure fout maakte haar leven kapot en niet zo'n klein beetje ook. Ze waren compleet geweest, een echt gezinnetje: vader, moeder en een kind. Had ze daar niet altijd van gedroomd?

Zo mooi als dat allemaal was, zo leeg is haar leven nu.

De droom, hun droom, stortte als een kaartenhuis in elkaar en kan ook niet meer worden opgebouwd. Het spel is niet meer compleet.

Alles is weggevallen in een groot diep gat. Wie had dat gedacht?

Bij mij ben je veilig …

Zelfs dat niet. De herinnering snijdt als een scherp mes door haar ziel.

Woorden zonder enige waarde, loze beloftes, want hoe veilig ben je als mens eigenlijk?

Niet …

Dan plotseling die schreeuw.

Susan schrikt op uit haar gedachten, draait zich om en struikelt in haar onoplettendheid bijna over de lange roze met wit gestreepte sjaal die een keer of twee om haar nek gedraaid zit.

‘Och, kindje toch. Sorry … sorry …’

Ze rent naar haar kleine man toe en weet dat hij binnen enkele seconden zijn pruillipje trekt, vuurrood aanloopt en waarschijnlijk zal gaan huilen.

Kenny is geschrokken en ze ziet de tranen opwellen in de hoeken van zijn mooie blauwe ogen.

Zijn paniek is niet geheel ongegrond. Het komt voort uit angst, gemis en kwetsbaarheid. Hij heeft te veel gezien, ook al was hij nog zo klein.

Ze trekt aan het gebreide kledingstuk, dat als een wurgtouw om haar nek geknoopt zit en aanvoelt alsof iemand haar keel dichtknijpt.

Weg met dat verrekte ding …

Haar pumps zakken langzaam weg in de modder. Een domme actie van haar om die vanmorgen aan te trekken. Suède en regen gaan niet samen. Ze had beter haar kaplaarzen aan kunnen doen.

Wat een rare dag! Vanmorgen vroeg scheen de zon en gluurde ze nog door de kieren van de gordijnen naar binnen en een uur geleden barstte het los en begon het plotseling met bakken uit de hemel te regenen.

De zomen van haar broek zijn nat en plakken tegen haar benen aan. Ze voelt zich ellendig en koud en zou een moord doen voor een warm bakje koffie of warme chocomel. Gelukkig had ze nog wel een paraplu in haar tas gestoken. Gek land, dat Nederland.

Het was niet alléén maar ellende vandaag, er gebeurde ook iets moois. Kenny zag voor het eerst in zijn leven een regenboog en zijn mondje viel van verbazing wijd open en zijn ogen keken haar vragend aan.

‘Waar komen al die kleuren vandaan, mammie?’

Kenny was nieuwsgierig en wilde altijd het naadje van de kous weten. Hij stelde vragen waar ook Susan vaak geen antwoord op kon geven.

‘Dat weet ik niet, liefie, maar mama weet wel dat er aan het eind van de regenboog een grote pot met goud staat.’

‘Echt?’ Zijn mooie ogen begonnen te fonkelen.

‘Gaan we daar dan naartoe? Alsjeblie-ie-ieft.’

Susan keek naar de smekende blik in zijn ogen.

‘Nee, schatje, dat kan niet, het is veel te ver weg.’

‘Maar dan kunnen we er toch met de auto naartoe rijden?’

Susan schudde haar hoofd.

‘Nee, lieverd, helaas. Dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

‘Dat leg ik je wel uit als je wat ouder bent.’

Hij antwoordde niet. Begreep de hint mama weet het niet en heeft ook geen zin om het uit te leggen en hinkelde verder over straat terwijl hij zachtjes ‘Op een grote paddenstoel’ zong.

‘Gaat het, ventje?’

Kenny kijkt haar met zijn grote betraande ogen aan. Zijn neus is rood, in contrast met zijn witte gezichtje. Hij is duidelijk geschrokken en weet even geen woord meer uit te brengen.

Het afgelopen jaar was verschrikkelijk. Het was voor Susan een jaar waarin haar doorzettingsvermogen enorm op de proef werd gesteld en waarin de mensen die ze liefhad van de ene op de andere dag uit haar leven werden weggerukt. In haar hoofd komen telkens dezelfde zinnen terug. Waarom zij? Waarom Nick?

En natuurlijk weet Susan heel goed dat ze het een keer los zal moeten laten, want prakkiseren over het waarom heeft geen zin. Ze zou er alles voor overhebben om de klok een paar jaar terug te draaien. Een paar jaar maar …

Kon alles maar teruggedraaid worden naar hoe het vroeger was, naar de tijd voordat deze nachtmerrie begon.

Hoe het vroeger was? Ze kan het zich niet eens meer herinneren, afgezien van de vlagen van herkenning zo nu en dan. Ze had haar neus niet in andermans zaken moeten steken en moeten luisteren naar Nick.

Ze kan nog maar één ding doen: de schouders eronder zetten en de draad van het dagelijkse leven weer oppakken. Kenny is er ook nog en heeft haar aandacht en liefde heel hard nodig.

Hij verlangt op dit moment alleen nog maar naar die aai over zijn bol en Susan wil niets liever dan hem troosten en zijn tranen wegwrijven met haar zachte wollen handschoenen. Wat zou ze hem graag willen vertellen dat er helemaal geen reden tot paniek is – dat er niets aan de hand is – dat mama gewoon even in gedachten was en hem echt niet vergeet.

Je bent alles wat ik heb, natuurlijk vergeet ik je niet.

Ze denkt het, maar spreekt het niet hardop uit.

Het rode coltruitje dat hij draagt onder zijn donkerblauwe gewatteerde jasje maakt zijn lieve poppengezichtje vandaag nog bleker. Eerlijk gezegd maakt ze zich al tijden grote zorgen, want in zijn blauwe oogjes leest ze zo veel angst en verdriet.

Hopelijk gaat die angst een keertje over, maar het verdriet zal moeten slijten.

Wanneer ze voor hem staat en hun tenen elkaar raken, zakt ze door haar knieën op de grond en pakt hem stevig vast. Wat zal de toekomst hen brengen?

Hij slaat zijn beide armpjes om haar hals en ze legt haar neus in zijn haar, waar de heerlijke geur van babylotion bovenuit stijgt. Zijn nekje is warm en wanneer ze zijn tengere zwetende lichaampje tegen dat van haar aandrukt, beseft ze dat hij het enorm warm moet hebben met al die kleding aan. Hij moet zich als een worst in zijn verpakking voelen.

‘Mammie, blijf je nu wel bij me?’

Haar hart slaat over en ze zucht: ‘Natuurlijk blijf ik bij je, engel. Wees maar niet bang.’

Ze zijn onlangs samen met het vliegtuig naar Caïro gegaan. Een vlucht van bijna vijf uur.

Het was zijn eerste keer en de zenuwen gierden door zijn lijf.

‘Waar zijn we?’ vroeg hij toen ze door de grote witte massa vlogen. ‘Zijn we in de hemel, mammie?’

De hemel.

‘Nee, joh, gekke vent, we zijn in de wolken. De hemel is veel verder weg.’

‘Dus we kunnen nu niet naar papa toe?’

Slik.

‘Nee, dat zal niet gaan, maar weet je … Als je je ogen dicht doet en heel hard aan papa denkt, dan kun je hem misschien wel zien. Probeer het maar eens.’

Hij sloot zijn ogen en kneep ze heel stevig dicht. Susan keek naar zijn kuif die recht omhoog stond, omdat hij daar per se die morgen gel in wilde hebben, en naar zijn kleine sproetjes die van spanning samentrokken op zijn neus. Hij was om op te vreten.

‘Mammie, ik zie hem niet.’

‘Dan moet je het straks nog maar een keer proberen,’ vervolgde Susan. ‘Misschien is hij nu even koffiedrinken.’

Wat een leugen.

Susan heeft vliegen altijd heerlijk gevonden, maar nu, nu ze Kenny heeft, lijkt alles ineens zo anders. Ze zit nu niet meer zo op haar gemak in het vliegtuig en leest geen goed boek meer tijdens het opstijgen, maar bestudeert in plaats daarvan de grote witte flyer met de bouwtekening van het vliegtuig erop en zijn nooduitgangen. Ze rekent de snelste vluchtroute al uit voordat ze opstijgen. Ze zoekt naar de pijlen op de vleugels, voor zover ze te zien zijn.

Ze heeft maar één doel: Hoe kom ik hier zo snel mogelijk zonder al te veel kleerscheuren uit?

Ze houdt hem tijdens de vlucht nauwlettend in de gaten, terwijl hij uit het raampje staart en haar met vaste regelmaat alles aanwijst wat hij buiten ziet met dat kleine wijsvingertje van hem. Weet hij veel dat zij ondertussen stilletjes bidt bij een god, waar ze niet in gelooft, of zij alsjeblieft deze keer niet aan de beurt zijn om neer te storten.

Waarom heeft niemand haar verteld dat ze als moeder zo kwetsbaar zou zijn? Het draait nu niet meer alleen om haar, het draait nu grotendeels om Kenny.

‘Kom maar, we gaan.’

Ze trekt haar handschoenen uit en aait hem zachtjes met de binnenkant van haar hand over zijn blonde haartjes. Ze wil hem geruststellen en tegen hem zeggen dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, omdat mama bij hem is en heel veel van hem houdt. Ze wil hem zo graag vertellen dat zij er altijd voor hem zal zijn en dat hij niet bang hoeft te zijn dat zij hem alleen achter zal laten. Maar ze kan het niet …

Ze kan onmogelijk liegen tegen hem, want niemand kan deze belofte waarmaken. Nick zei ook dat hij hen nooit in de steek zou laten, maar hij loog ook, zij het niet bewust.

Ze kust hem en wrijft hem over zijn ruggetje terwijl ze hem ondertussen in zijn oor fluistert dat alles nu in orde is. Ze vertelt hem dat ze aan papa moest denken en dat ze hem mist.

‘Ik mis hem ook, mammie,’ antwoordt hij met een zacht stemmetje waar een nerveuze kriebel in zit.

Als Susan opstaat, voelt ze een warm handje dat haar koude hand vastgrijpt en stevig dichtknijpt.

Met waterige ogen richt ze haar blik omlaag en kijkt naar het kleine roze knuistje met de witte knokkels. Ze voelt zijn vingertjes, de kleine tere vingertjes met de blanke kortgeknipte nageltjes, die knijpen in haar vlees en die haar even, heel even maar, zelfs pijn doen.

‘Gaat het weer een beetje?’ vraagt ze hem na een tijdje en hij knikt.

Ze had veel beter op moeten letten. Nadenken over de dingen die niet meer zijn moet ze maar doen als Kenny slaapt.

Als hij slaapt … Hij heeft het afgelopen jaar flink lopen spoken ’s nachts.

Ze heeft hem regelmatig meerdere keren per nacht in moeten stoppen. Hoe vaak sliep ze niet op de grote driezitsbank? De driezitsbank waar ze voorheen zat met de man die ze nu zo ontzettend mist. De man die het zappen beheerste als een tweede natuur en waar ze zich toen zo kwaad om kon maken.

Och, wat erg …

Was hij er nog maar om tegenaan te zeuren. Hadden ze die kostbare tijd maar beter benut. Het is altijd ‘als’ … De tijd liet het niet toe, er waren te veel randverschijnselen die haar aandacht opeisten.

Het tuinpad met de grote grindtegels waar ze overheen lopen, roept nogal wat herinneringen bij haar op. Hier liep ze hand in hand met hem. En ze voelt vanuit het niets een brok in haar keel opkomen. Ze mag nu niet huilen, want ze moet sterk zijn. Al is het alleen maar om haar kleine jongen, die inmiddels het zweet in zijn handjes heeft staan, niet ongerust te maken.

Maar het lukt haar niet. Haar ogen worden direct vochtig bij het zien van de oude woning. De woning met de witte luikjes voor de ramen, gebouwd in een tijd dat huizen bouwen niet bestond uit het plaatsen van kant en klare bouwpakketten. Wat is er nou zo mooi aan nieuwbouwwoningen? Wat is ze toch ontzettend dom geweest.

‘Mammie?’

‘Ja, lieverd.’

Susan kijkt omlaag.

‘Waarom huil je?’

Ze snift en trekt haar neus op.

Waarom moet hij het zien?

‘Ik huil niet, schatje,’ liegt ze en ze wrijft over haar inmiddels betraande gezicht.

‘Maar je ogen zijn nat.’

Verzin iets, toe … Verzin iets.

‘Mama heeft een vliegje in haar oog gekregen.’

‘Oh …,’ zegt hij en hij maakt van zijn handje een vuist.

‘Stoute vlieg.’

De aanblik van zijn grappige oogjes en de neus met de kleine oranje sproetjes geven haar weer even de kracht om door te gaan. Ze moeten verder, dat weet ze heel goed en ze weet dat de pijn bij hem uiteindelijk zal slijten en dat het op een moment, ook al is dat ver in de toekomst, een plekje zal krijgen. Ook zij zal eraan moeten geloven, maar het proces zal bij haar waarschijnlijk langer duren. Kenny mist zijn vader – Susan mist veel meer. Zij mist haar man, haar maatje en haar minnaar.

Alles is na die ene dag, ruim een jaar geleden, anders geworden. Het grote gemis, de leegte die Nick achterliet, waarom moest dit gebeuren? Het antwoord weet ze wel, ook al stopt ze dat diep weg.

Hij was op de verkeerde plek op het verkeerde moment.

Ik heb hem de dood in gejaagd.

5 jaar eerder

Hoofdstuk 1

Ze loopt de hele ochtend al te mopperen. Vandaag is het hem gelukt. Hij heeft haar irritatiegrens bereikt. Zijn schuld is het eigenlijk niet, want ze weet heel goed dat ze de oorzaak bij zichzelf moet zoeken. Het komt door die onrustige nacht die ze achter de rug heeft. Ze kon de slaap niet vatten, want er spookte van alles door haar hoofd.

‘Hè, verdorie, Nick, waar is die dop nou toch?’

Ze kijkt op de grond, onder de wasbak, naast de prullenbak en er zelfs heel even in, maar helaas … Er is geen dop te vinden. De tandpasta wordt hard als ze er niet snel iets aan doet.

Af en toe kan ze hem wel wurgen om zijn slordigheid en vraagt ze zich af of er ooit een dag komt waarop ze de badkamer inloopt en niet struikelt over een verdwaalde handdoek of een versleten spijkerbroek.

Ze had het kunnen weten, een echte verrassing is het niet, Nick is altijd zo geweest.

Wat houdt ze toch van die man, maar die onverschilligheid van hem …

Ze vraagt zich weleens af of alle mannen zo zijn of dat de een haar man beter opvoedt dan de ander.

Ergert iedere vrouw zich na een tijdje aan haar eigen man? Is het niet meer dan normaal? Wat in het begin zo leuk aan hem was, is nu ineens toch niet zo leuk meer. Wat is dat toch met vrouwen? Wat is dat toch met haar? Ze weet dat Nick ook heel veel positieve kanten heeft en ze moet eens stoppen met het benadrukken van juist alleen die slechte. Ze moet blij zijn dat hij zo handig is. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen, en er zijn genoeg mannen die helemaal niets kunnen.

Een jaar of twee geleden maakte hij haar de gelukkigste vrouw op aarde met een fantastische badkamer. Nick draait daar zijn hand niet voor om. Ach, het duurt even, maar dan heb je ook wat.

Misschien is ze wel te veeleisend en moet ze leren de dingen te accepteren zoals ze zijn. Dan duurt zo'n verbouwing maar wat langer. Nou en?

Ze bewondert nog iedere dag de ruimte met de opvallende badkuip, de mooie witte glanzende bak met de chromen leeuwenpootjes. Dit is wat ze wilde. Susan wilde per se een ligbad, waarin ze languit, na een dag hard werken, de geur van eucalyptus op kon snuiven. Nick wilde liever een douche – die kan dat niet, stilliggen in het water zonder doel. Dus zorgde hij voor de oplossing – het werd een combi van die twee.

Die badkamer is prima. Nu alleen zijn manieren nog …

Het is ongelooflijk om te zien. Op de trap begint het met zijn sokken, gevolgd door een shirt op de overloop en een broek in de kamer die daaraan grenst. Bijna iedere dag ruimt ze de losse delen van zijn krant op, die verspreid liggen over de bank en de salontafel. Ze zoekt ze beetje bij beetje bij elkaar en vouwt ze ineen. Een zinloze actie weliswaar, want in de loop van de dag begint alles weer van voren af aan.

‘Wat maak jij je toch onnodig druk!’ riep Yvonne. ‘Dat doen alle mannen. Wen er maar aan.’

Yvonne stoorde zich daar niet aan. ‘Dan ga je vandaag opruimen en morgen is het weer een bende. Kun je het beter één keer in de week doen en de rest van de week lekker met een spannend boek op je kont zitten.’

‘Jij ziet ook altijd overal het positieve van in,’ zuchtte Susan.

‘Ik wou dat ik dat kon.’

Yvonne is de rust zelve. Die leeft niet zo benauwd. Alles is leuk, alles is gezellig, het leven is om van te genieten.

‘Dat moet je jezelf aanleren, lieverd, want verder zijn mannen wel oké, hoor.’

‘Aha, I know!’ gaf Susan met een knipoog toe.

Kon ze dat maar, gewoon de boel de boel laten, maar het zit niet in de aard van het beestje. Ze is nu eenmaal een zeikerd en houdt van opgeruimd en netjes. Een huis waarin ze zich niet helemaal suf hoeft te zoeken als ze iets nodig heeft. Alles georganiseerd en keurig netjes op stapeltjes en in laatjes, dat maakt het leven toch stukken makkelijker?

Toen ze laatst zocht naar de oplader van haar mobiele telefoon, vond ze die ook pas na twintig minuten zoeken. Nick had hem op de slaapkamer gebruikt om zijn eigen telefoon mee op te laden.

‘Leg het dan op zijn minst terug!’ had ze hem verweten, maar hij trok zijn schouders op en mompelde: ‘Je hebt gelijk, sorry.’

‘Nou ja, eh … Laat ook maar,’ mopperde ze. Wat kon ze nou inbrengen tegen iemand die haar gewoon gelijk gaf? Je kan haar niet bozer krijgen.

Haar gedachten worden onderbroken door zijn stem en zijn nonchalante antwoord.

‘Welke dop?’

Ze zucht: ‘Wel-le-ke dop?’

Hij kijkt op met de slaap van de nacht nog in zijn ooghoeken.

‘Wat is er?’

Hij heeft geen flauw idee waar ze het over heeft en loopt als een kip zonder kop van de wastafel naar de douche en weer terug.

‘Niets, lieverd, niets. Zoek je deze soms?’ Susan reikt hem zijn handdoek aan die hij met een glimlach van haar aanpakt.

‘Als ik jou toch niet had …’

‘En allebei je ogen niet …’

Hij kust haar op haar wang.

‘Je bent lief.’

Ze is zelf ook niet de makkelijkste, dat weet ze heus wel. Zuchtend en steunend kijkt ze naar de man die voor haar staat met de laaghangende (of is het een afgezakte?) boxershort met de blauwe dunne streepjes. Ze kijkt naar zijn ontblote bovenlijf en is bijna vergeten waar het hier allemaal om draaide.

Een dop …

Inderdaad … wat een onzin.

Yvonne heeft gelijk, ze zou beter naar haar moeten luisteren.

Ondertussen kijkt ze naar Nick – naar zijn slaperige kop met de samengeknepen oogjes, die aangeven dat hij weer eens veel te laat naar zijn bed is gegaan. Zij lag er veel eerder in, omdat ze moe was, maar hij moest en zou zijn film afkijken.

‘Hier, een kam!’

Ze kijkt naar hem en ziet een glorieuze vergelijking met een zojuist ontwaakte orang-oetang. Met een hand door zijn wilde bos haar mummelt hij: ‘Een kam? Oh, eh … die was ik al kwijt. Dank je.’

Met één mondhoek opgetrokken kijkt ze hem aan en wat zou ze nu graag boos op hem willen blijven.

Maar ja … dat lukt niet. Niet als hij op die manier naar haar kijkt. Wat is het vlees toch zwak.

‘Je leert het ook nooit, hè?’

Op de grond ziet ze enkele minuten later een handdoek liggen voor de schoonmaakster en een vuile boxershort die hij zojuist nog aanhad. Ze kan de short beter meteen samen met de handdoek opruimen en niet meer zeuren. Ze bukt zich om het wasgoed op te pakken en in de wasmand te stoppen, maar voelt tegelijkertijd een hand die haar van achteren in haar middel beetpakt waardoor ze van de schrik alle spullen weer op de grond laat vallen en ze zucht. Het is hopeloos met hem samen te leven, maar ze realiseert zich dat ze ook niet zonder hem kan.

‘Kom eens!’

Nick draait haar om en zoent haar stevig op haar mond.

‘Je kunt een oude hond geen kunstjes meer leren, Suusie.’

Suusie? Ik ben geen kind meer.

‘Oh nee?’ lacht ze. ‘Moet jij eens opletten!’

Ze pakt het stapeltje opnieuw van de grond en stopt het in zijn handen. ‘Naar de wasmand, schatje, hup!’

Ze geeft hem ondertussen een klap op zijn kont en verbaasd draait hij zich om.

‘Wat doe jij nou?’

Ze voelt hoe haar wangen beginnen te gloeien.

‘Wat ben je lief zo!’ Hij strijkt wat haren uit haar gezicht en stopt ze achter haar oor. Ze voelt haar wangen nog roder worden.

‘Nou … Schei uit, Nick. Ik weet ook niet waarom ik dat deed … Waarschijnlijk had ik er gewoon zin in,’ zegt ze een beetje beschaamd en schouderophalend, terwijl ze niet eens goed begrijpt waarom ze ervan moet blozen.

‘Oh ja, en weet je waar ik zin in heb?’ zegt hij terwijl hij haar bestraffend aankijkt alsof ze een klein meisje is.

Susan begint te grinniken en voelt zich opeens zestien.

‘Nee, geen idee, maar ik ben wel heel benieuwd.’

‘Kom hier, jij stout meisje.’

Hij slaat zijn armen om haar heen en zonder gêne legt ze haar beide handen op zijn billen. Ze voelt hoe zijn hand het bandje van haar beha voorzichtig over haar schouder omlaagschuift en hoe zijn warme lippen haar hals kussen. De hals waar zijn ketting aan bengelt, het cadeautje dat hij haar gaf voor haar dertigste verjaardag, en zijn mond gaat langzaam omlaag richting haar schouder.

‘Wat ben je toch een lekker wijf, Suusie.’

Voorzichtig en behendig ontdoet hij haar van haar kleding en haar ondergoed, terwijl ze onhandig probeert zijn short omlaag te duwen.

‘Zal ik het zelf maar even doen?’ vraagt hij haar met een uitdagende blik in zijn ogen.

‘Eh … ja, graag.’

Ze lachen en weten dat ze na al die jaren nog geen dag zonder elkaar kunnen. Zij is gek op hem en hij op haar. Mooier kan bijna niet.

‘Kom!’ zegt hij en hij neemt haar bij de hand en sleurt haar speels mee naar de slaapkamer. ‘Dan zal ik je brutale mond even snoeren, blondje.’

Haar hart bonst in haar keel. Gek dat dat gevoel na al die tijd nog steeds zo sterk is.

Zijn ruwe handen op haar blote blanke huid en zijn warme lichaam in dat van haar. Het past allemaal precies, alsof het speciaal voor elkaar gemaakt is. Na al die jaren tintelt ze nog steeds over haar hele lichaam bij iedere beweging die hij binnen in haar maakt en bij iedere kus die hij op haar lichaam drukt.

‘Ik hou van je,’ zegt ze tegen hem, terwijl ze een halfuur later haar ondergoed bij elkaar raapt. ‘Maar ik moet nu echt gaan.’ De slaapkamer is één grote bende en tijdens het aankleden kijkt ze naar de muren die nodig eens opnieuw behangen moeten worden. Ze kijkt naar de vloer, de oude roze vloerbedekking, die meer naar bruin neigt dan naar roze. Waar is in godsnaam haar beha gebleven?

Hé, daar is ie.

Waarom heeft ze nou toch dat oude setje aangetrokken? Ze vraagt zich weleens af of Nick er echt naar kijkt of dat het hem helemaal niets kan schelen wat ze draagt. Ze heeft zo veel mooie spulletjes, zo veel kant, in zo veel kleuren, maar hij zegt er nooit iets van.

Tijdens het aankleden kijkt Susan naar hem. Wat een man!

Dat prachtig gebruinde lichaam van hem en die glimlach op zijn gezicht. Hij ziet er zo tevreden uit.

Ze moet niet zo zeuren, er ligt hier een heerlijke vent in haar bed die alleen van háár houdt.

Hij komt iets omhoog, legt zijn beide handen in zijn nek en leunt achterover op zijn kussen om haar met een triomfantelijke blik in zijn ogen aan te kijken. ‘Ga maar. Laat me maar weer alleen.’

Ze staat half aangekleed en machteloos voor het bed. ‘Shit, waarom moet ik nou werken?’ Ze trekt een pruillip en werpt hem een handkus toe.

Waarom moet ik al dit moois in mijn bed laten liggen? Waarom kan ik niet gewoon hier blijven en de hele dag lang met hem vrijen tot we erbij neervallen?

Het is net of hij haar gedachten leest, want hij lacht naar haar en wenkt Susan weer terug te komen.

‘Ah, dan doen we het nog een keer,’ glimlacht hij.

Maar ze weet dat het niet kan, ze verwachten haar op de praktijk, ze kan niet zomaar wegblijven.

Tot overmaat van ramp kijkt hij naar haar met zijn meest sexy blik en vraagt smekend vanonder het gebloemde dekbed: ‘Ah, Suusie, nog heel eventjes maar. Kleine Nick mist je nu al.’

‘Viezerik,’ roept ze lachend en ze trekt haar truitje over haar hoofd en probeert haar haar te fatsoeneren in een staart.

‘Nou, niet doen,’ stamelt ze, ‘je weet dat ik op moet schieten, anders ben ik te laat.’

Hij begint te lachen, want hij weet dat ze hier slecht tegen kan. Hij kan soms zo drammen.

Hij wuift met zijn hand naar haar – gebaart haar weg te gaan.

‘Ik maak maar een grapje, lieverd. Schiet op, anders zitten al die lieve schattige mensen nóg langer te wachten in die saaie wachtkamer van je.’

Die lieve schattige mensen.

Was het maar waar. Er zitten behoorlijk wat monsters tussen en Nick weet dat, want ze maakt van haar hart geen moordkuil. Nick krijgt al haar woede-uitbarstingen altijd als eerste op zijn bord.

Hij is degene die haar rustig krijgt door naar haar te luisteren en te zeggen: ‘Schatje, rustig maar, je bent nu thuis. Ontspan!’

En dat is wat ze nodig heeft. Iemand die om haar geeft. ‘Ga maar, lieverd, ik draai me nog wel even om.’

Wat een kloteopmerking!

Hij is vrij vandaag. Hij moet nog wat dingen in huis afmaken. Susan wil het nu af hebben. Het zijn klusjes waar hij al zo lang mee bezig is en nu moet het er maar een keer van komen.

Die onafgemaakte projecten zijn haar een doorn in het oog. Ze baalt er zo van en af en toe voelt het bij haar net alsof ze in het programma Help, mijn man is klusser terechtgekomen is. Ze heeft het weleens overwogen om het zelf af te maken, maar ze kan het niet en dat zou hij ook niet willen.

Ze wacht zonder hem onder druk te zetten op het moment dat hij haar bij zich roept en zegt: ‘Hé Suus, moet je nu eens komen kijken. Het is klaar! En? Hoe vind je het?’

En ze zou juichen en hem overladen met kussen en vertellen hoe mooi ze het vindt. Wat moet dat moment fijn zijn!

Ze kent Nick al wat jaren. Veel te lang om te weten dat dat moment voorlopig niet gaat komen. Helaas …

Misschien moet ze hem een keer vertellen wat haar toekomstplannen zijn. Dat ze al een tijdje zit te broeden op iets nieuws, dat ze denkt aan een nieuwbouwwoning. Ook zij heeft een goede baan, want als je geld wilt verdienen, moet je mondhygiëniste worden.

Ze werkt parttime, Nick werkt fulltime als werktuigbouwkundige. Een vak dat hem op het lijf geschreven is.

Binnenkort moet ze gewoon even met Nick praten en hem een ietsepietsie onder druk zetten. Uiteraard zal een belangrijk deel van het gesprek gaan over die rotzooi in huis, maar wat nog belangrijker is … Ze wil het vooral hebben over haar nieuwbouwplannetjes, want stel nou dat ze kinderen willen. Dit huis is toch veel te klein? Ze hebben nu buiten de woonkamer één grote slaapkamer en een klein rommelkamertje, waar ze de strijkplank heeft staan en allerlei ingepakte dozen met spullen die ze voorlopig niet nodig heeft. Het is meer een verkapte schuur of opbergruimte aan het worden. Als ze gezinsuitbreiding willen, dan komen ze ruimte te kort. Daar komt bij dat te weinig ruimte bij haar op haar zenuwen werkt en dat zorgt voor ruzie. Ze wil een ruimte waarin ze zich af en toe terug kan trekken, voordat ze haar woede kan botvieren op de man van wie ze houdt.

Het is duidelijk dat ze moeten verhuizen en dat zal ze hem ook vertellen. Ze moet er niet te lang mee wachten, laat de kogel dan maar snel door de kerk zijn, dan kan ze direct beginnen met zoeken.

‘Tot vanavond, schat,’ roept ze als ze bij de voordeur staat. Uit de slaapkamer boven komt een gemompel waaruit ze nog net kan opmaken dat het waarschijnlijk dag, schatje moet zijn.

‘Daag!’ roept ze terug en ze opent de deur met een zucht en een lach rond haar mond. De wind waait direct door haar haren en geeft haar de kans bij te komen van de stevige vrijpartij die ze zojuist hadden. Misschien had ze nog een keer moeten douchen, ze ruikt naar seks en aftershave, maar daar heeft ze geen tijd voor. Ze is al laat en als ze niet opschiet, heeft ze geen tijd meer om een kopje thee te drinken met Yvonne.

Ze stapt in haar Opeltje, het oude blauwe Opeltje waar ze nog steeds zo blij mee is. Hij is dan wel oud, maar hij doet het nog en brengt haar nog elke keer van a naar b. Ondertussen spuit ze zich in met de parfum die binnen handbereik ligt. Een monstertje van Dior. Ze denkt aan Nick tussen de lakens.

‘Dingen die goed zijn, moet je niet wegdoen,’ zegt haar moeder altijd, ‘behalve als je beter kunt krijgen.’

Nog beter?

Ze kijkt door haar zijraampje omhoog en draait de sleutel om in het contact. De auto start zoals altijd in één keer.

Achter het raam staat Nick met ontbloot bovenlijf en een wit laken voor zijn geslacht.

Als hij ziet dat ze kijkt, trekt hij het laken even weg en grijnst erbij.

‘Wat ben je toch een kind, Nick de Winter,’ schatert ze en zwaait naar hem. Zij is blijkbaar niet de enige die Nick heeft gezien, want rechts op de stoep staat een oud vrouwtje met haar teckel aan de lijn stil en kijkt met grote ogen naar boven, terwijl haar mond langzaam openzakt.

Echt snugger is ze niet. En al die vragen die ze stelt.

Dan heb ik het nog niet eens over dat gezeur van haar dat met de dag erger lijkt te worden.

Vanmorgen vroeg begon ze weer … bla bla bla. Waarom ik haar telkens alleen laat en waarom ik haar niet vertel waar ik uithang?

Ze is verdorie mijn moeder niet.

Mijn schatje heeft weer eens een nieuw onderwerp gevonden om zich druk over te maken: verhuizen. Ze heeft er genoeg van om altijd achterom te moeten kijken en op haar hoede te zijn.

‘Ik ben zo bang voor wat er komen gaat.’

‘Stel je niet zo aan,’ zei ik tegen haar. ‘Je ziet spoken.’

‘Ik voel me gewoon niet veilig.’

Alsof ze bij mij wel veilig is …

Toen ik later in de middag nog eens aan haar woorden terugdacht, vond ik die eigenlijk niet eens zo gek. Het is ook niet verstandig om zo lang op één plek te blijven – om verschillende redenen.

Misschien moeten we het gewoon doen, verhuizen, misschien heeft ze wel gelijk. Maar ik vraag me af of het iets zou veranderen aan de situatie.

Ze vinden ons toch wel, is het niet nu, dan is het wel een andere keer.

Ik heb een van de grote jongens belazerd en ik kan mezelf nu wel voor mijn kop slaan dat ik zo dom heb kunnen zijn. Ik durf te wedden dat hij me nog steeds zoekt en ik kijk constant over mijn schouder. Daarom weet ik precies hoe zij zich moet voelen. Opgejaagd, als een wild dier.

Simon is meestal degene die dit soort streken uithaalt en in een dronken bui zijn mond voorbijpraat.

‘Kijk toch eens uit, lul, jij moet niet drinken,’ zeg ik met enige regelmaat tegen hem, maar hij gaat er gewoon mee door en heeft schijt aan wat ik zeg. Zulke zakenpartners heb ik liever niet, want die zorgen voor problemen.

Om Simon maak ik me eigenlijk nog de minste zorgen. Hij is verant- woordelijk voor zijn eigen gedrag en knapt zijn eigen zaakjes maar op. Om mijn oogappeltje maak ik me wel druk. Ik weet dat ze mij via haar zullen proberen te pakken en ze heeft dus alle recht om bang te zijn.

De politie is hevig naar me op zoek, dat weet ik best, maar die zijn wat dat betreft een stuk minder gevaarlijk dan mijn criminele “vrienden”.

Ik vraag me weleens af of ik haar zou missen als ze er niet meer zou zijn. Waarschijnlijk wel, maar ik ken dat gevoel niet. Nog niet. Niemand heeft namelijk ooit het lef gehad om bij me weg te gaan. Zou ze de stap durven wagen? Misschien dat ik haar totaal onderschat …

Ik gebruik nooit mijn echte naam, maar sta nog wel onder die naam ingeschreven in Rotterdam. Ik vind mijn nieuwe naam ook veel beter klinken, Ron Verburen klinkt zo nichterig.

Natuurlijk kijk ik af en toe eens in de krant en ga ik op zoek naar een betere plek voor haar en voor mij. Wie weet kunnen we aan kinderen beginnen, dat wilde zij altijd zo graag, maar ik was er toen nog niet aan toe. Dat was vroeger, nu begin ik te twijfelen.

‘Ik wil bij je weg!’ riep ze onlangs heel hard en mijn oren deden pijn van haar schelle stem.

‘Probeer het maar eens,’ had ik geantwoord en toen ik mijn vuist in de lucht stak, begon ze te gillen en te snikken. Ze weet net zo goed als ik dat ik haar nooit zomaar zou laten gaan.

Arme meid, dat wist ze ook niet toen ze met mij aan dit grote avontuur begon. In het begin vond ze dit leven prachtig. Ze vond al mijn cadeaus prachtig, het duurste van het duurste, ze voelde zich een koningin. Ze vond het zelfs leuk toen ik haar vertelde dat haar echte naam, Nienke, ingeruild werd voor een andere naam die ik stukken mooier vond. Het is net een rollenspel en ik ben gek op spelletjes.

Vroeger vond ze me geweldig. Maar nu vast niet meer, nu ze mijn ware aard kent. Sinds kort is ze ook achter andere dingen gekomen. Ze dacht dat ik een goed betaalde baan had van negen tot vijf.

Liever had ik ook gewild dat ze dat nog steeds geloofde.

‘Maar je kunt er toch mee stoppen?’ vroeg ze terwijl ze me met haar schaapachtige oogjes aankeek. ‘Doe het dan voor mij.’

En ik antwoordde haar vriendelijk, maar vooral dwingend: ‘Bemoei je niet met de dingen die ik doe, liefje. Loop me alsjeblieft niet voor mijn voeten, daar ben ik allergisch voor.’

En ze boog haar hoofd naar voren en kroop ineen.

Mijn koningin …

Als ik haar zo noem, bekt ze me af; ‘Ik ben jouw koningin niet, want die behandel je met respect. Weet je wat een mooi woord is?Onderdaan, want dat is wat ik voor jou ben. Niets meer en niets minder …’

Hoofdstuk 2

‘Kijk eens!’

Susan glundert als ze het wapperende krantenknipsel aan Yvonne laat zien.

‘Wauw! Wat is dat?’

Yvonne ziet er vandaag echt weer prachtig uit. Haar haar zit opgestoken met een klemmetje waar witte satijnen bloemen op pronken en haar huid glimt als een zojuist gepoetste auto.

Die dure crèmepjes werken dus echt. Yvonne is een merkfreak en weigert zich af te laten schepen met goedkope rotzooi. Met dit geweldige resultaat.

Ze leest op haar gemak de tekst in de advertentie. ‘Gaaf, zeg, waar is dat?’

Susan pakt een stoel en schuift die aan bij de tafel waar Yvonne zit. De kokendhete koppen thee zet ze midden op tafel neer.

Een kantine noemen ze dit. Maar echt gezellig is het er niet. Nick noemt het altijd een klinisch medisch centrum. Het is ook niet gezellig, maar het is in elk geval iets. Het is een plek waar ze even samen kunnen komen en hun boterhammen kunnen eten.

En alles is inderdaad wit, klinisch wit, maar dat hoort ook wel een beetje bij een praktijk. Het viel ook niet mee om de posters aan de muur te krijgen die er op dit moment hangen. Er werd wat moeilijk gedaan over de kleurenkeuzes en over de grootte van de posters, maar na lang discussiëren werd het uiteindelijk toch getolereerd.

‘Het is niet de bedoeling dat het hier té gezellig wordt,’ had Yvonne voor de grap geroepen.

Yvonne is een echt gezelligheidsdier en zij is dan ook een van de weinigen die er nog een beetje wat van probeert te maken. Yvonne haalt altijd koekjes en thee, wat ze weer betaalt uit een speciaal potje waar iedereen af en toe wat euro's in stopt.

‘Wil jij er een?’ vraagt Yvonne wijzend naar de koekjestrommel.

Susan schudt haar hoofd. ‘Nee, doe maar niet, ik moet echt een beetje op de lijn letten.’

‘Ach joh, dat ene koekje zal je heus geen kilo zwaarder maken.’

Yvonne staat op, pakt de trommel en loopt ermee terug naar de tafel waar ze bijna de hete mokken met thee omvergooit.

‘Hè, waarom ben ik toch altijd zo onhandig?’ jammert ze en ze geeft een ruk aan haar voet, die achter de poot van de tafel is blijven steken.

‘Geeft niet, meid. Het ging goed, er is niets gevallen.’

‘Sorry,’ verontschuldigt ze zich. ‘Ik weet niet wat ik soms heb, hoor. Het lijkt wel of mijn lichaam andere dingen doet dan ik wil.’

Susan gebaart haar dat ze maar snel moet gaan zitten voordat er nog meer ongelukjes gebeuren en Yvonne begint binnensmonds te mopperen.

Het valt Susan op dat Yvonne dat de laatste tijd vaker heeft. ‘Ach, ik ben gewoon een beetje onhandig, dat heb ik mijn hele leven al,’ had ze de vorige keer gezegd toen Susan erover begon, maar Susan had er haar vraagtekens bij gezet.

Yvonne maakt er geen halszaak van en kan er kostelijk om lachen.

‘Maar die woning. Waar is het?’ Susan schrikt op uit haar gedachten.

‘Het is in de buurt van waar we nu wonen, in de buurt van Zoetermeer. Ze gaan volgend jaar starten met de bouw,’ vervolgt ze. ‘Is het niet prachtig?’

Yvonne bekijkt de afbeeldingen van de huizen op het papiertje. ‘Zeker. Het ziet er goed uit, Suus.’

Het ziet er inderdaad goed uit. Dat was precies wat Susan zelf ook dacht toen ze afgelopen woensdag de grote en opvallende advertentie in de krant zag. Dit is exact wat ze zocht. Na dat maandenlange gesnuffel in de kranten, waarbij ze alle nieuwbouwprojecten in de gaten hield en bovenop de nieuwtjes zat, had ze nu eindelijk het gevoel dat dit het weleens zou kunnen worden. De meeste projecten spraken haar niet echt aan. Het viel ook niet mee om iets te vinden wat precies haar smaak was.

De ene keer was de ligging verkeerd. Dan was het weer net niet de goede buurt of waren er te veel slootjes in de omgeving. In verband met haar nieuwe toekomstplannen waren slootjes uiteraard wel het laatste waar ze op zat te wachten. Susan moest er niet aan denken dat ze haar kind zou verliezen, omdat ze in een onbewaakt ogenblik (een paar luttele seconden) niet opgelet had.

Hier waren geen sloten, deze locatie was perfect.

Alles leek zo perfect, het was bijna eng, maar iets binnen in haar zei dat ze het gewoon moesten doen. Hoe vaak zou ze in haar leven nog verhuizen en zo'n kans krijgen? Ze hoopte toch wel dat dit de laatste keer zou zijn.

Nick … ze kon hem in de verte al horen grommen.

‘Er is alleen één klein probleempje,’ zegt ze bijna fluisterzacht. ‘Ik moet het nog aan Nick vertellen.’

Bedrukt kijkt ze naar Yvonne die eigenlijk het antwoord al geeft. ‘Daar zal hij niet vrolijk van worden!’

‘Ja, ik weet het …’ Susan trekt haar lip scheef en denkt na over dat moment. Dat o zo vervelende moment dat in de loop van deze dag zeker komen zal.

Nick wordt hier chagrijnig van. Dat weet ze heel goed en ook Yvonne weet dat.

Er is eigenlijk weinig wat Yvonne niet weet van Susan en andersom geldt precies hetzelfde.

Ze weet dingen van Yvonne die Otto zelfs niet van haar weet. Dingen die in het verleden zijn gebeurd – de onenightstand van Yvonne met een collega. Maar datzelfde geldt ook voor Yvonne. Yvonne weet dat Susan zich druk kan maken om bepaalde kleine eigenaardigheden van Nick – dat ze af en toe baalt van zijn onafgemaakte klusjes, maar ook hoe ze, ondanks alles, zielsgelukkig van hem wordt. Juist door die kleine dingen die hij dan weer wél doet. Zoals haar zomaar mee uit eten nemen, precies op de momenten dat ze het niet verwacht.

Dat vindt ze juist zo leuk aan hem. Hij kan zo ongelooflijk attent zijn.

Maar ja … attentheid. Daar hebben meer mannen last van. Susan ging bijna voor de bijl voor een klant die regelmatig op de praktijk kwam en die haar allerlei dingen aanbood, waar ze reuze zenuwachtig van werd. Het ergste was nog dat Susan het moeilijk vond om “nee” te zeggen. Gewoon “nee”, dat was toch simpel? Ze had een zwak voor hem, dat was wel duidelijk.

‘Die ogen van hem …’

‘Blijf dan bij hem uit de buurt.’

‘Ik doe mijn best, maar op de een of andere manier zit hij altijd bij mij in de stoel.’

Yvonne weet dit soort dingen van Susan, maar ze weet dat bij Yvonne haar geheimen veilig zijn.

Yvonne is een echte vriendin en kan heel goed haar mond houden op de juiste momenten.

Het krantenknipsel.

Susan weet al wat hij zal gaan zeggen, want zo goed kent ze hem onderhand wel.

Hij zal zeggen: ‘Ah nee hè, wat nu weer?’ En daarna zal hij zeggen: ‘Ik wil helemaal niet verhuizen, ik ben net klaar. Waarom kunnen we nou niet gewoon hier blijven wonen, waarom moet het altijd anders?’

Hij zal gaan tegensputteren. Zo is hij nu eenmaal. Hij zal al de negatieve punten belichten.

‘Zitten we dadelijk tot onze nek in de schulden en krijgen we misschien buren waar het niet mee klikt. Waarom wil jij zo graag verhuizen?’

En ze weet ook allang wat ze hem zal antwoorden: ‘Relax, Nick, doe nou eens rustig. Zie nou ook eens de positieve kant ervan in.’

En hij zal zuchten om het woord positief en hij zal tegenwerken, maar uiteindelijk zal hij overstag gaan. Zo goed kent ze hem, want hij is een open boek.

Ze zucht. Het lukt vast wel om hem over de streep te trekken.

‘Yvonne, ik wil het zo graag. Echt waar.’

Yvonne kijkt Susan vertederd aan met haar zwaar opgemaakte bruine ogen. Haar wimpers klonteren van de dikke laag mascara die ze erop heeft gesmeerd, maar ze kan het hebben. Susan is jaloers op haar lange bruine haar, haar mooie gezichtje en haar figuur waar menigeen jaloers op is. En dan die billen, die ontzettend mooie billen …

Ze heeft, zoals ze dat zo mooi noemen, een Jennifer Lopezkont. Iedere vent die hier binnenwandelt moet er even naar kijken en Susan ziet ook dat er door vrouwen met een bepaalde blik van afgunst naar haar billen wordt gestaard.

Susan heeft voor in de rij gestaan bij de borsten, daar is ze zich heel goed van bewust en dat is dan ook het eerste lichaamsdeel waar de mannen naar kijken als ze Susan zien.

Ze mag niet klagen over haar uiterlijk. Voor haar leeftijd ziet ze er nog aardig strak uit en heeft ze, evenals vele andere vrouwen, een buikje waar zij zich zelf aan ergert, maar waar mannen gek op zijn. Lovehandles toch?

Yvonne en Susan kennen elkaar nu een jaar of drie en waren meteen close met elkaar. Ze vonden elkaar vanaf het begin aardig en op een bepaalde manier vond zij Yvonne bijna engelachtig.

Met Yvonne kan Susan lachen om dingen waar anderen geen bal van snappen en ze hebben beiden aan een woord genoeg om elkaar te begrijpen. Zonder Yvonne zou ze dit werk nooit zo lang volgehouden hebben, want zij is degene die haar altijd een schop onder haar kont geeft als ze het even niet meer ziet zitten.

Op sommige dagen zou ze hier absoluut niet willen zijn en is het publiek wat er komt tegendraads en moeilijk, en vooral zeer ontevreden en zeurderig. Maar het is werk en het levert geld op. Geld waar ze dan weer leuke dingen mee kunnen doen, zoals op vakantie gaan en uit eten. Het is zo fijn om geld te hebben.

‘Ja, als ik die plaatjes zo zie, zou ik dat ook wel willen, maar Otto wil niet weg van de plek waar we nu wonen. Nou ja, wie weet ooit … Maar even iets anders … Volgens mij is het tijd. Kom je? We moeten aan de bak, de wachtkamer zit vol.’

De klok aan de muur liegt niet en staat met de kleine wijzer op de negen en de grote op de twaalf. Over vier uurtjes hebben ze pauze en kunnen ze verder kletsen over van alles en nog wat en over achteneenhalf uur gaat ze Nick lastigvallen met haar nieuwe ontdekking.

Wat vliegt de tijd. Het is altijd zo gezellig, veel te gezellig. ‘Yep, ik kom eraan. Even het laatste beetje thee opdrinken.

Misschien kun jij alvast iemand naar binnen roepen.’

Met het krantenknipsel in haar hand staat ze op. Het zit haar toch een beetje dwars, ook al probeert ze dat gevoel on- gemerkt weg te drukken. Ondanks het feit dat Nick en zij samen heel gelukkig zijn, gooit hij toch altijd wat meer zijn kont tegen de krib als het om veranderingen gaat. Dit zal voor hem een ingrijpende verandering zijn. Niet voor haar, zij kan met veranderingen omgaan. Susan zal alleen moeten proberen het zo overtuigend mogelijk bij hem te brengen, zodat hij wel enthousiast moet worden, maar ja … Hoe doet ze dat zonder dat het te doorzichtig wordt? Susan zou Susan niet zijn als ze daar geen foefje op bedacht had. Een verhaal waar hij bijna niet omheen kan en wat ook nog eens werkelijkheid zou kunnen worden. Dromen vrouwen daar niet allemaal van?

‘Nick?’

Ze staat met haar tasje in de hand in de deuropening van de woonkamer en kijkt met een schuldige blik om het hoekje naar binnen.

De woonkamer is gezellig en sfeervol ingericht. Susan houdt van prullaria, zoals fotolijstjes en kleine hebbedingetjes.

Ze wilde een ruime bank met veel kussentjes die hen uitnodigde om heerlijk in weg te zakken en in te kunnen hangen. Het huis moest vrolijk zijn en vooral geen witte muren hebben. Dat zou haar te veel aan de praktijk doen denken. Nick had er wat moeite mee, maar deed er verder niet moeilijk over. Voor Nick was een goede televisie belangrijk en een goede geluidsinstallatie. Voordat hij zoiets kocht, ging hij wekenlang op pad om de juiste kwaliteit-prijsgarantie te behalen. Hij deed zijn ding, zij dat van haar.

De mooie houten vloer ziet er ook prachtig gelakt uit. Dat heeft Nick dit weekend gedaan. Alle meubels werden buiten gezet, er werd een zeiltje overheen gegooid en binnen werd geschuurd en gelakt. Gelukkig deed hij het in etappes, zodat ze ’s avonds toch nog even in de woonkamer konden bivak- keren, anders hadden ze de hele dag in bed moeten blijven liggen, wat overigens niet eens zo'n slecht idee was geweest.

‘Zo … Wat ben jij vrolijk! Leuke dag gehad?’

Susan glimlacht en trekt ondertussen haar veel te warme wollen vestje uit. Ze zweet zich rot en vraagt zich af waarom ze in hemelsnaam dit warme ding vanmorgen vroeg heeft aangetrokken. Het is nota bene boven de twintig graden buiten.

Susan gaat nooit van huis in haar witte uniform. Ze kleedt zich, evenals Yvonne, op de praktijk om.

‘Ik ga niet in dat gekke pak over straat,’ gaf Susan als antwoord aan Nick toen hij erover begon hoe dom het van haar was om zich twee keer per dag om te kleden, terwijl ze er een kwartier over deed om op haar werk te komen.

‘Ik doe het ook niet, hoor,’ gaf Yvonne toe. ‘Ik schaam me dood. Stel je voor dat ik bekende mensen tegenkom en ik heb mijn Crocs aan, ja dag!’

Susan gooit het vestje over de rand van de bank.

‘Hé, opruimen!’ roept Nick pesterig naar haar.

‘Ja, ja … Ik begrijp de hint.’

Buiten is het prachtig weer. Eindelijk! Het regende de afgelopen dagen pijpenstelen en normaal gesproken is augustus de maand met de meeste zonuren, maar dit jaar regent het bijna dagelijks.

Ze kan geen regen meer zien. Iedere keer zit haar haar waardeloos en is ze verplicht een staartje te dragen. De krultang heeft tenslotte ook geen zin als de regen je kapsel verpest.

‘Ja, leuke dag, beetje druk, maar goed … De dag vloog voorbij,’ antwoordt ze.

Ze voelt het kleine stukje papier ondertussen branden in de zak van haar spijkerbroek. Eerst eten, daarna zal ze ermee voor de dag komen.

‘Wat eten we?’ Ondertussen schopt ze haar schoenen uit en trekt haar truitje recht.

‘Pasta!’ roept hij enthousiast. ‘En natuurlijk mijn befaamde bolognesesaus. Heb je trek?’

‘Natuurlijk,’ antwoordt ze als ze achter hem staat en ze klemt haar beide armen om zijn middel, terwijl hij bij de gootsteen met zijn rug naar haar toe staat om de pasta af te gieten.

‘Nick?’

‘Ja, oei … Kijk uit … Het is heet!’

De gloeiende damp stijgt boven de pan uit. Het ruikt heerlijk in de keuken. De wasem van basilicum en knoflook komt haar tegemoet. Koken kan hij, absoluut.

Nu moet ze het doen, nu is het moment. Hij heeft zijn handen vol en de televisie staat uit. Nu is hij een en al oor.

‘Lieverd?’

‘Ja?’

‘Ik … eh … ik wil je iets vragen.’

‘Waar wacht je dan op?’ grinnikt hij.

Ja, waar wacht ik op?

‘Nou, eh … Ik heb eens zitten denken en … Eh ….’

‘Ja?’

Kom op, voor de draad ermee.

‘Zullen we een kindje maken?’ fluistert ze met een warme adem in zijn oor.

Van schrik laat Nick het kokendhete deksel van de pan op de grond vallen en het geluid van metaal op steen maakt een vreselijk doordringend geluid. Nick moet flink wat moeite doen om de rest van de pan niet uit zijn handen te laten vallen.

‘Shit.’

‘Oh … Sorry.’ Ze voelt zich direct schuldig en trekt haar handen terug. Wat een timing heeft ze ook! Ze bukt op de grond en pakt het deksel op, terwijl hij ondertussen de hete pan op het fornuis zet.

‘Nee, geeft niet. Ik … eh …’

Ze legt het deksel op het aanrechtblad en pakt haar man nog steviger vast, terwijl ze intussen voorzichtig probeert onder zijn rechterarm door te kruipen en hem recht in de ogen te kijken. Hij staat er een beetje knullig bij, zo stijf als een plank met een rood en wit geblokt schort voor zijn stevige lichaam gebonden en zijn armen hangen als rechte kaarsen langs zijn zij. Hij ziet er hilarisch uit. Ondertussen staat de pan op de pit na te smeulen en schrikken ze beiden van het gesis wat eronder vandaan komt.

‘Zal ik het gas maar even uitdoen?’ zegt hij een beetje geïrriteerd en hij reikt met zijn hand richting fornuis. Vervolgens zet hij de pan met afgegoten pasta op een van de andere pitten.

‘Je bent boos!’

‘Dat ben ik niet, Suus, maar ik laat bijna die pan uit mijn handen vallen.’

‘Ik zei toch sorry.’

‘Ik zeg toch ook niets!’

‘Heb je gehoord wat ik zei?’

‘Ja, natuurlijk heb ik dat gehoord.’

Ze pakt hem nog steviger beet.

‘Kijk me eens aan, Nick de Winter.’

‘Wat moet je van me?’

‘Wil jij geen kindje?’ vraagt ze hem en ze let op zijn reactie die zo te zien verpletterend is. Zijn blik zegt genoeg en ze weet dat ze het beter misschien een tijdje had moeten laten bezinken. Hij staat er zo verloren bij.

‘Ja, natuurlijk wil ik dat wel,’ antwoordt hij, ‘Waarom denk je dat ik dat niet zou willen?’

Het had vriendelijker gekund, zijn antwoord, maar ja, wat had ze verwacht?

‘Zomaar, je doet zo zenuwachtig. Het lijkt wel alsof je het helemaal niet ziet zitten.’

En terwijl ze dat zegt, verandert zijn blik en knijpt hij zijn ogen tot kleine spleetjes.

‘Susan van Zwanendonk, vertel maar op. Waar wil je naartoe? Wat zijn je snode plannen? Er is iets, je verbergt wat voor me. Kom op, voor de draad ermee, vertel het maar …’ Betrapt kijkt ze hem aan. Zodra hij haar Van Zwanendonk noemt, weet ze dat hij haar doorheeft.

‘Ik zie het aan dat gezicht van je, jij sluipschutter … Jij hebt weer een plannetje, hè? Wat is het deze keer? Heb je iets heel moois en duurs gezien bij de juwelier of wil je een andere auto?’

Ze schudt haar hoofd en even is het stil.

‘Wil je … Nee hè … Je wilt verhuizen?’

Bij het woord verhuizen slikt ze even.

‘Het is trouwens geen Van Zwanendonk, het is De Winter, ja!’

Ze hoeft niet veel moeite te doen om direct door de mand te vallen. Hij heeft haar door en ze weet dat ze net zo goed direct had kunnen vertellen wat haar plannen zijn.

‘Ik moet toegeven dat het er ook mee te maken heeft,’ hakkelt ze, ‘maar dat vertel ik je zo wel. Eerst eten!’

Hij schept hoofdschuddend de borden vol en Susan steekt de kaarsen aan.

‘Vergeet je leuke schortje niet uit te doen,’ grapt ze. ‘Ik kan niet alles tegelijk, madame.’

De pasta ruikt heerlijk en ook de eerste hap is heerlijk. Dat kan ze wel aan hem overlaten. Zijn kookkunsten zijn net zo goed als zijn bedprestaties, al valt het niet mee om die met elkaar te vergelijken.

Vol trots laat hij haar na het eten zien dat zijn klus, waar hij zo vreselijk tegenop had gezien, af is. Hij heeft echt zijn best gedaan, want de gang ziet er weer prachtig uit. Nick moest alleen nog wat plintjes plaatsen en Susan vraagt zich tot op de dag van vandaag eigenlijk nog steeds af waarom dat nou zo lang heeft moeten duren. Ze begrijpt aan de andere kant nu wel zijn zorg wat betreft het verhuizen. Hij heeft zo veel energie in dit huis gestoken, dit is zijn levenswerk.

‘En laat nu maar eens zien waar jij allemaal mee bezig bent,’ zegt hij met een cynische ondertoon tegen haar. ‘Had je mij dat trouwens niet kunnen zeggen vóórdat ik aan die gang begon of hoort dat ook bij je plan?’

Ze schudt het hoofd en tovert het verfrommelde papiertje uit haar zak alsof ze een wit konijn uit haar hoed tovert en legt het op tafel, terwijl ze het met de palm van haar hand nog een beetje probeert te fatsoeneren door het glad te strijken.

‘Kijk, dit is het!’

Hij pakt het vodje op en bekijkt het heel nauwkeurig.

‘Ahum, een nieuwbouwwoning?’

Ze glundert. ‘Ja.’

Ze kijkt hem aan … afwachtend. Hij vindt het helemaal niets, dat ziet ze aan zijn gezicht en hij zal zeker tegenwerken. Had ze misschien toch nog even moeten wachten tot er zich een beter moment had aangediend?

Het duurt haar veel te lang voordat hij antwoord geeft en ze begint er een beetje onrustig van te worden. Hij kijkt ernaar alsof ze van plan zijn te gaan verhuizen naar Verweggistan, terwijl het allemaal zo dichtbij is.

‘Hoe lang nog?’ vraagt hij plotseling. ‘Wanneer beginnen ze met bouwen?’

De manier waarop hij het vraagt, mijn hemel … Kan het minder geagiteerd?

‘In januari … over vijf maanden al. Ze willen snel van start.’

‘Oh …’

Daarna volgt er een heel lange stilte. Ze kan ergens in de verte de klok horen tikken. Natuurlijk wist ze dat hij er niet blij van zou worden, maar dat het zo erg zou zijn, had ze eigenlijk ook niet echt verwacht. Stond de televisie nou maar aan, dan was er tenminste nog enig teken van leven op de achtergrond. Ze denkt ineens aan haar eigen woede-uitbarstingen en ze vraagt zich af wanneer dat bij hem een keer gaat gebeuren. Nick blijft altijd zo kalm. Er moet toch een moment komen dat hij echt uit zijn slof schiet?

Ergens diep van binnen hoopt ze dat hij gaat schelden. Dat hij tegen haar zegt dat ze nu een keer op moet houden. Maar er gebeurt helemaal niets. Het enige wat volgt is een doodse stilte.

‘Nick?’ vraagt ze zachtjes.

‘Mmhh.’

‘Zeg dan iets.’

‘Wat moet ik zeggen dan?’

‘Als we kinderen willen, is dit huis niet groot genoeg. Dat weet jij toch ook?’

Hij haalt zijn schouders op en mummelt: ‘Dat zien we dan wel weer.’

Het is werkelijk hopeloos met hem.

‘Oh Nick, toe nou, laten we gewoon een gokje wagen.’

Een diepe zucht vervult de stilte in de kamer.

‘Als jij ook ergens je zinnen op hebt gezet …’

Ze staat op en loopt op haar blote voeten naar hem toe.

Ze weet dat hij van voeten houdt, van lieve kleine voeten en ze kruipt bij hem op schoot en gooit haar benen over die van hem. Ze kijkt naar het overhemd dat hij draagt, een lichtblauw met donkerblauwe ruitjes en wrijft zijn kraag recht.

Tijd om het wat professioneler aan te pakken.

‘Schuif eens wat naar achteren.’

Hij verschuift zijn stoel en Susan kruipt nog dichter tegen hem aan, omhelst hem en geeft hem haar allerliefste blik.

‘Chantage!’ roept hij. ‘Emotionele chantage.’

‘Een beetje maar …,’ zegt ze en ze kust hem teder in zijn nek.

‘Suus, je bent echt heel erg. Dat je op die manier probeert om je man om te kopen.’

‘Ik kan je ook bijten in plaats van kussen, hoor.’

Ook Nick kan nu zijn glimlach niet meer verbergen.

‘Toe nou, Nick,’ fluistert ze zachtjes in zijn oor. ‘Ik wil het zo graag en dan kopen we eerst een mooi nieuw huis en dan maken we samen nog eens een heel mooi kindje. Dat moet toch geweldig zijn, een kindje van ons tweetjes? Noemen we het kleine Nick of Suusje.’

Hij knikt. ‘Ja ja, je hebt me al overtuigd. Als ik jou er gelukkig mee kan maken, dan moeten we het maar doen, hè.

Eerder stop je toch niet met zeuren. Zo goed ken ik je inmiddels.’

‘Yes!’ roept ze en ze zoent hem vol op zijn lippen.

‘Nick, je bent een schat, weet je dat?’

Ze kijkt naar zijn mooie bruine gezicht met de stralende witte tanden en voelt zich intens gelukkig.

Hij knijpt zijn ogen toe en beweegt zijn neus tegen die van haar, zoals Eskimo's dat doen. ‘Ja, dat begrijp ik, geniep dat je er bent. Oh oh … je blijft me verrassen, echt waar.’

Susan begint te lachen en Nick veegt met zijn duim de rode lippenstift over haar gezicht.

‘Nou waarom doe je dat nou?’

‘Clown die je bent,’ zegt hij grijnzend.

‘Clown? Ik? Wat dacht je van jezelf?’

Nick knipoogt naar haar en schudt zijn hoofd. ‘Eerlijk gezegd vind ik echte clowns leuker, want daar kan ik tenminste nog om lachen.’

Ze geeft hem een stomp in zijn maag.

‘Au joh, idioot. Dat doet zeer.’

‘Nou en? Je vraagt er toch om,’ zegt ze spottend.

‘Ik hou ook van jou, schat … En weet je? Misschien moet je dat hele clowngedoe maar vergeten. We gaan gewoon nog een keer die acrobatenact opvoeren samen, alleen ga ik dan deze keer wel onder liggen.’

Susan zucht. ‘Seksist!’

Hoofdstuk 3

‘De derde etage, zegt u?’

De receptioniste knikt, Susan bedankt de vrouw met het lange blonde haar en de grote helblauwe ogen, die eerder dom oogt dan bijster intelligent, en loopt richting lift. Het is lang geleden dat ze op het gemeentehuis was. De mensen die hier rondlopen zijn gejaagd en gestrest en iedereen loopt kriskras door elkaar.

De laatste keer dat ze hier was, was voor een nieuw paspoort en dat is toch alweer een jaar of drie geleden geweest. De foto lijkt nog steeds, ze is in de loop der jaren weinig veranderd. Vandaag heeft ze echter een ander doel voor ogen.

Volgens de advertentie in de krant kan ze hier terecht voor meer informatie over het nieuwbouwproject en om inschrijfformulieren af te halen, dus ze laat er geen gras over groeien. De dag begon slecht toen ze vanmorgen vroeg een duif doodreed. Arm beest. Ze had hem niet gezien en normaal gesproken vliegen die beesten ook gewoon omhoog en weg, maar deze bleef als een suffie zitten. Het is echt een rotdag.

Susan is op weg hiernaartoe ook al meerdere keren bijna door het rode licht gereden en vanuit de parkeergarage botste ze per abuis ook nog eens tegen iemand op.

‘Sorry,’ had ze gezegd, maar de man, die ze overigens niet eens had kunnen bekijken, zo snel was hij haar voorbijgesneld, had haar genegeerd en was doorgelopen. De mensen zijn in de stad nooit erg vriendelijk, daar is ze inmiddels wel aan gewend. Ze mag al blij zijn dat hij niet kwaad op haar werd en iets in de trant van “trut” naar haar had geroepen. Het is hier ook zo druk, er lopen zo veel mensen rond.

Ook de draaideur wilde niet meewerken en blokkeerde meerdere malen. Wat een dag. Het lijkt wel of iets haar wil tegenhouden om deze stap te zetten.

Toen ze zojuist door het centrum reed, kwam ze ook nog een oude vriendin van school tegen. Ze is goed in gezichten onthouden, in tegenstelling tot haar vroegere klasgenoot, Maud, die haar totaal niet herkende. Ze stapte uit, gaf haar drie zoenen en vroeg haar de gebruikelijke dingen. Ken je me nog? Ik zat bij jou in de vijfde en zesde klas. Wat doe je tegenwoordig? Heb je kinderen? Ben je getrouwd? Nog steeds met dezelfde man of zijn deze kinderen uit een nieuw huwelijk? Waar woon je?

Zoveel vragen en zo persoonlijk ook en ondertussen verbaasde Susan zich over de nieuwe Maud. Maud was echt veranderd en niet zo'n beetje ook. Susan zelf was wat ouder geworden, en volwassen, maar ze droeg nog steeds haar lange blonde haar en ze was misschien ietsje dikker geworden, maar niet veel. Een maatje 38 paste haar nog steeds, hoewel het de laatste tijd opviel dat maat 40 toch lekkerder zat. De tijd van de eeuwige jeugd was voorbij. Maar de aanblik op haar klasgenootje gaf haar toch weer de oppepper die ze goed kon gebruiken. Wat zag Maud er oud uit! Zoveel rimpels op die leeftijd.

Susan mocht zich gelukkig prijzen met haar gladde, bijna rimpelloze gezicht. Natuurlijk had ze hier en daar een lachrimpeltje, maar dat hoorde bij een vrouw van haar leeftijd.

Maud was het type “moeke”, een jonge vrouw zonder ambities, totaal niet bezig met de mode of met het ontwikkelen van zichzelf. Maud vertelde dat ze drie kinderen had en leek zo afgestompt van het leven te zijn. Dit was nu haar leven, gesprekje hier, gesprekje daar, over kinderen praten en de laatste nieuwtjes op huishoudelijk vlak en ze was er nog tevreden mee ook. Susan kon zich dat niet voorstellen. Bestond een mensenleven dan alleen maar uit moeder zijn? Konden vrouwen hun dagen echt doorbrengen met zinloos gekakel? Van het ene oninteressante gesprek naar het andere? Daarna hangen op de bank voor de buis en alle soapseries volgen? Ongelooflijk, maar dit was niet hoe Susan het leven zag.

Ze hadden een minuut of tien met elkaar gesproken en Susan was haar auto weer ingestapt met een blij en voldaan gevoel. Het leek meer op een ontsnappingspoging, een vlucht naar haar eigen mooie wereld. Maud kon haar totaal niet boeien.

Ze woonde ook in Zoetermeer, ze zouden elkaar vast nog wel een keer ontmoeten. Dan konden ze verder praten over haar huiselijke bestaan en ach … wie weet viel het allemaal nog wel mee. De tijd was ook te kort geweest om echt een goed gesprek met elkaar te kunnen hebben, daarbij was Susan ook erg bevooroordeeld geweest en gejaagd.

Met haar voet op het gaspedaal had ze zich daarna razendsnel naar het gemeentehuis gehaast.

Ze heeft het knopje van de lift al zeker een minuut of wat geleden ingedrukt, maar ze krijgt de indruk dat de trap een stuk sneller was geweest. Na wat tikken op de grond en wat gefriemel met haar handen in haar haren is hij er dan eindelijk en stapt ze in. De liftvloer beweegt een beetje en Susan vraagt zich af hoe veilig zo'n ding eigenlijk is. Het hangt maar aan een paar stalen kabels.

Ze drukt op het knopje met het cijfer drie. Terwijl de liftdeuren zich sluiten, draait ze zich om en kijkt in de spiegels. Wat een raar licht is dat toch altijd, veel te fel, ouderwetse tl-verlichting, waardoor je er automatisch slecht, maar vooral oud uitziet. Vanmorgen vroeg toen ze wegging van huis leek het nog wat, maar ze ziet nu dat ze wallen onder haar ogen heeft en niet zo zuinig ook.

Wallen, donkere kringen, vermoeide ogen … Daar heb je vast crèmepjes voor.

Ze heeft niet zo goed geslapen, Nick lag maar te draaien en te woelen, en ze is een keer of drie het bed uitgestapt om water te drinken en te plassen.

Ook haar oogmake-up is tot aan haar wenkbrauwen uitgelopen. Ze had die andere mascara moeten nemen, die ene die Yvonne ook altijd gebruikt. Die vlekt niet, maar is dan ook weer ontzettend duur. Ze zoekt in haar veel te volle tas naar een tissue. Waar zijn die dingen als je ze nodig hebt? Eindelijk voelt ze onderin een zacht stukje papier. Het is inderdaad een tissue en ze veegt haar overtollige make-up net op tijd weg voordat de liftdeuren zich openen.

Zo kan ze toch niet over straat zijn gegaan? Ongelooflijk. Moest ze zo nodig op Maud wat aan te merken hebben … Bah, die spiegels kan ze beter ontwijken, want ook haar haar zit waardeloos.

Ze besluit maar geen blik meer in de spiegel te werpen en gelukkig ziet ze op tijd dat haar bloesje veel te ver open staat en ze krijgt dan ook nog net de kans een extra knoopje dicht te doen voordat de liftdeuren zich weer vanzelf willen sluiten om verder te gaan. Gelukkig werkt alles tegenwoordig met sensoren, zodat één voet genoeg is om de liftdeur te blokkeren.

Ze loopt over een gang met donkerblauw tapijt en ziet aan weerskanten ervan posters hangen met hoogstwaarschijnlijk haar nieuwe woning erop. Het ziet er adembenemend mooi uit. De woningen zullen gebouwd gaan worden in de stijl van de zeventiger jaren.

Dit is wat ze wil. Het moet gewoon lukken. Dit moeten ze echt doen of Nick het nou wil of niet. Haar mening is toch net zo belangrijk?

Achter de balie zit een man met donker haar en grijzende slapen. Hij draagt een klein brilletje op zijn neus. De balie is gemaakt van donkerbruin marmer. Dat zou ze ook wel willen in haar nieuwe woning, marmer. Zoals ze dat in Spanje hebben op de trappen en tegen de muren en veel mozaïek, dat lijkt haar prachtig.

Ze waant zich al helemaal in haar nieuwe omgeving vol Zuid-Europese tegeltjes en ideetjes en loopt naar de balie. Een moment wacht ze tot zijn blik die van haar vangt. Hij heeft haar eindelijk in de smiezen en glimlacht beleefd als hij haar aanspreekt. ‘Goedemorgen, kan ik u misschien ergens mee helpen?’ Zijn stem is zwaar, hoffelijk en vriendelijk.

Ze presenteert hem vol trots haar verfrommelde krantenknipsel en meteen draait hij zich om en doet een greep in een laatje achter zich. Met een ‘Alstublieft, mevrouw,’ reikt hij haar een mooi glimmend boekje met wat formulieren aan.

‘Let u wel op de uiterlijke inschrijfdatum, mevrouw. U kunt het beste het bovenste formulier zo snel mogelijk weer inleveren als u echt geïnteresseerd bent.’

‘Ja, ik begrijp het,’ is haar beleefde antwoord.

‘Zijn er trouwens al veel mensen geweest?’ vraagt ze voorzichtig.

‘Behoorlijk wat, mevrouw. Het is een populair project, maar dat zult u wel zien in het boekje dat ik u meegeef. Veel succes.’

‘Dank u.’

Terwijl ze eigenlijk van plan was om direct de lift weer in te stappen, schieten haar toch wat vragen te binnen. Die kan ze maar beter meteen aan hem stellen, want nu is ze er toch. Wanneer zal er gestart worden met de bouw? Wie komen er allemaal voor in aanmerking? Hoe moet ze de aanvraag indienen? Enzovoort. En nog belangrijker: wat gaan ze al- lemaal bouwen, hoe komt de hele wijk eruit te zien?

De vriendelijke man antwoordt haar dat hij dat wel allemaal uit wil leggen, maar dat daar dat stapeltje papier speciaal voor is gemaakt. Ook legt hij uit dat er na de loting nog een extra informatiemiddag zal worden georganiseerd waarin zoveel mogelijk aspecten zullen worden aangekaart. Mocht ze daarna nog vragen hebben, dan kan ze altijd contact opnemen met de gemeente of het betreffende bouwbedrijf.

‘Sorry, hoor, ik ben niet zo bekend met nieuwbouwprojecten.’

‘Geeft niet, mevrouw, u bent niet de eerste die deze vragen stelt.’

Ze lacht een beetje beschaamd en tevreden verlaat ze met een stapel papier onder haar arm de ruimte om daarna in de lift te stappen richting de begane grond.

Diezelfde spiegel weer. Ze kan het niet laten om zichzelf van top tot teen te bekijken. Ze stapt iets naar achteren en zo op afstand valt de schade nog wel mee.

Net als in het donker. Mensen zijn stukken mooier in de schemer.

Ach, ze moet zich niet zo aanstellen. Stoppen met zichzelf naar beneden te halen, want het komt gewoon door dat verdomde witte licht.

‘Suus, je bent nog best een lekker ding,’ zegt ze met een brede glimlach en met haar handen in haar zij.

‘Als je maar niet te dichtbij komt.’

Ze moet enigszins lachen om haar eigen opmerking en met een grijns op haar gezicht stapt ze de lift uit en ziet niet dat er iemand net naast de liftdeur staat te wachten. Het is een frontale botsing en van schrik laat ze de hele stapel uit haar handen vallen.

Ze lette niet op, het kwam door die spiegels, die werkten als magneten. Als ze nou toch beter uit haar doppen had gekeken.

Als …

Voor haar staat een man met donker haar en diepliggende blauwe ogen. Aantrekkelijk is een understatement, want hij is woest aantrekkelijk.

‘Sorry …,’ is het enige wat ze uit kan brengen.

Hij bekijkt haar met een uitdagende blik van haar voeten tot haar kruin en blijft op de terugweg halverwege haar borsten steken.

‘Geeft niet, hoor.’

Ze krijgt het snikheet en drukt zonder aarzelen haar rechterhand tegen haar borst om het nog open gedeelte van haar decolleté te verbergen. Te laat, maar goed, ze kan redden wat er te redden valt. Wat een brutale vlerk! Ze had nog een extra knoopje moeten sluiten.

Van haar borsten gaat zijn blik richting haar gezicht en hij blijft haar met een zelfingenomen blik aankijken tot ze zelf uiteindelijk haar blik afwendt. Ze weet niet waar ze kijken moet. Die ogen van hem priemen dwars door haar kleding heen en ze voelt zich heel raar en opgelaten.

Op de grond liggen alle papieren als een ingestort kaartenhuis door elkaar. Ze bukt om haar papieren bij elkaar te rapen en hij bukt met haar mee.

‘Heb je alles?’ vraagt hij haar als ze met een rode kop weer opstaat, ondertussen proberend alle wanorde weer te reorganiseren. Alles is door elkaar gehusseld.

‘Ja, ik denk het wel.’

‘Kan ik je misschien nog ergens anders mee helpen?’ biedt hij haar aan. ‘Wil je misschien een bakje koffie met me drinken? Tegen de schrik!’

Koffie? Die is gek geworden.

‘Nee … Ik … eh … Ik moet gaan.’ ‘Dan niet,’ antwoordt hij arrogant.

Nou ja, zeg …

Ze wil maar een ding. Ze wil weg, weg bij deze man, weg uit zijn buurt, want hij veroorzaakt een vreemd gevoel in haar onderbuik.

Na nogmaals ‘Sorry,’ gezegd te hebben, richt ze haar blik vliegensvlug naar de grond en loopt snel door. Pfff … Wat een geluk dat ze niet samen met hem in de lift stond. Ze krijgt het al warm bij de gedachte en ze verbaast zich zelfs dat haar dit overkomt bij een andere man dan Nick. Ze dacht dat ze ondertussen toch wel een doorgewinterde dertigplusser was.

Door dit incidentje was ze helemaal vergeten dat ze er zo beroerd uitzag. Als ze aan haar haar en haar make-up denkt, schaamt ze zich rot. En vergeet die wallen niet.

Koffie drinken? Hoe komt hij erop?

Even vraagt ze zich af of hij hier misschien werkt of dat hij, net als zij ook op weg is naar de derde verdieping om zich voor het nieuwbouwproject in te schrijven. Wat een onzin.

Het zou wel heel toevallig zijn als hij voor precies hetzelfde hier zou zijn.

De man achter de balie had overigens wel gelijk. Er zijn opvallend veel mensen in dit gebouw vandaag. De advertentie heeft behoorlijk wat mensen aangetrokken.

Wat maakt het ook eigenlijk uit waar hij werkt. Ze moet naar huis en aan Nick laten zien wat ze allemaal bij zich heeft.

Bij de uitgang ziet ze een andere spiegel. Een wonderspiegel klaarblijkelijk, want hier ziet ze er ineens fantastisch uit.

Rotlift.

Ze duikt de parkeergarage in en rijdt als een speer naar huis.

Onderweg ziet ze Maud in het centrum op een andere hoek van de straat staan. Ze is druk in gesprek met wat vrouwen. Ze staat er dus alweer of misschien wel nog steeds. Dit is vast hoe haar leven eruitziet.

Godzijdank is dat van mij stukken minder saai.

Thuis aangekomen hangt Susan haar jas aan de kapstok en schopt haar schoenen uit in de hoek van de gang. Ze moet weer eens een keer nieuwe hakken kopen, nieuwe zwarte hakken, want deze heeft ze echt al jaren en dat is goed te zien. Een heel nieuwe outfit zou ook geen overbodige luxe zijn, want haar kleding zit de laatste tijd niet meer zo lekker.

Ze hoort binnen in de woonkamer voor haar bekende stemmen en opent de deur.

‘Ha, kijk eens wie we daar hebben.’

‘Hey, wat leuk! Ik dacht jullie stemmen al te horen.’

‘Hé, Suus. Wat zie jij er gehaast uit.’

Susan omhelst haar buurvrouw Moon die op haar afkomt stieren en haar man Charles.

‘Ja, joh, ik kom net van het gemeentehuis. Hoe is het met jullie?’

‘Ja, goed. Super eigenlijk.’

‘Oh, super nog wel. Vertel …’

Nick komt de keuken uit lopen met een verse pot koffie op een dienblad en zet deze neer op de salontafel.

‘Suus heeft weer wat verzonnen, buuf.’

Nick onderbreekt het gesprek en Susan lacht bescheiden, terwijl ze het stapeltje papier onder haar arm vandaan haalt.

Charles heeft zijn nette pak aan – Charles is namelijk autoverkoper. Het is een bepaald slag mens, meestal met veel praatjes en Susan ziet het ook vaak aan hun kapsels. Gladde types met een strak gekamd lokje is de juiste omschrijving.

Moon staat trots naast hem. Moon is een lieve vrouw en lacht altijd. Ze werkt een aantal dagen per week op een crèche en doet daar waar ze heel goed in is: zorgen voor kinderen. Moon is leuk als buurvrouw, maar niet als vriendin. Het is niet iemand die Susan blindelings zou vertrouwen of met wie ze haar geheimen zou delen. Daar heeft ze Yvonne voor. Soms is het ook handiger om vriendinnen in verschillende hokjes te plaatsen. Met de een doet ze dit, met de ander doet ze dat. Shoppen is ook gewoon het leukst met Yvonne, die heeft humor en heeft dezelfde smaak qua kleding. Moon is wat dat betreft toch anders, die haalt haar kleding liever in één vaste winkel, omdat ze daar altijd slaagt.

‘Ja, kijk … dit is het!’ Ze legt het stapeltje folders gespreid op tafel neer en gaat zitten. Nick schenkt ondertussen de koffie in de kopjes en schuift ook aan met een gezicht dat boekdelen spreekt.

Waar ben ik aan begonnen?, zegt dat gezicht. Susan kijkt naar hem en zucht.

Moon en Charles kijken vol belangstelling naar de prachtige huizen. Na een korte stilte begint Moon. ‘Gaan jullie verhuizen?’

‘Nou … eh … Ja, dat is wel de bedoeling.’

Moon kijkt teleurgesteld en begint zenuwachtig achter haar oor te krabben.

‘Ik heb die advertentie ook gezien en we hebben het er samen nog over gehad, maar Charles wil niet verhuizen. Die vindt het hier veel te leuk. Ah, jammer, zeg. Jullie zijn net zulke leuke buren. Als we dat hadden geweten …’

Susan slaat haar arm om Moon heen.

‘De wereld vergaat niet, lieve Moon. Het is erg dichtbij en dan heb je tenminste een goede reden om op visite te komen?’

‘Ja, dat is waar,’ roept Charles. ‘Het is best raar, woon je naast elkaar en dan zie je elkaar bijna nooit.’

Hij heeft gelijk, want hoe vaak zien ze elkaar nou? Ze heb- ben het altijd druk en Nick en Susan ook. Hooguit hebben ze soms een praatje óver de schutting, een kort gesprekje, want meestal gaat óf de telefoon óf de deurbel óf ze hebben gewoonweg geen tijd. Het komt zelden voor dat ze binnen of buiten een wijntje zitten te drinken.

In het begin was dat wel anders. Toen waren ze ook allemaal iets jonger. Tegenwoordig maken ze het niet meer zo laat en proberen Nick en Susan toch meer tijd samen door te brengen, bijvoorbeeld samen op de bank met een filmpje erbij. Dat is altijd een strijd. Nick houdt van spannende films, het liefst horrors, en Susan houdt van romantische films, het liefst met Brad Pitt erin of George Clooney.

‘Die Brad Pitt mag je houden,’ zegt Nick altijd, ‘als je Angelina Jolie maar voor mij bewaart.’

Nu ze erover nadenkt, heeft Yvonne wel iets weg van Angelina Jolie, alleen zijn haar ogen donkerbruin in plaats van groen.

‘Maar even iets anders,’ roept Susan tussendoor. ‘Jij zei net dat het super met jullie gaat. Dat woord super … Wat is er aan de hand? Voor de draad ermee.’

Moon begint te glimmen en komt bijna niet uit haar woorden. ‘Ja, nou daar kwamen we eigenlijk voor. Wij hebben voor jullie ook een nieuwtje,’ zegt Moon.

Nick en Susan kijken elkaar aan.

‘Weet jij het al?’

‘Ikke niet,’ antwoordt Nick.

‘Jullie zijn de eersten die het horen. Nou, eigenlijk niet helemaal – onze ouders weten het al natuurlijk. Houd je vast.’ Ze begint plotseling te glunderen en straalt als nooit tevoren.

‘Ik ben zwanger!’

Susan wist het stiekem al, tenminste … ze had het vermoeden al een tijdje. Op de een of andere manier kun je dat zien bij een vrouw, maar ze durfde er niet over te beginnen. Het was die blik in haar ogen waardoor ze zichzelf verraadde. Ze keek de laatste tijd zo … gelukkig.

‘Oh, wat leuk. Gefeliciteerd!’

Ze geeft Moon een dikke knuffel en trekt daarna Charles naar zich toe. Nick doet precies hetzelfde.

Charles zet meteen zijn haar weer goed, zodat de lok weer op zijn plaats zit.

‘Daar drinken we op!’ Nick is blij en pakt meteen een fles Chardonnay uit het wijnrek en vier glazen.

‘Nou, ik even niet,’ zegt Moon. ‘Ik mag geen alcohol, want ik ben namelijk zwanger!’

‘Oh ja, shit … helemaal niet aan gedacht,’ lacht Nick beschaamd.

‘Ik ben ook zwanger,’ zegt Charles, ‘maar ik mag wel drinken, hoor, dus geef mij die van haar maar erbij. Dan neem ik er gewoon twee!’

Hij geeft Nick een knipoog. Ze hebben wat te vieren. Zij, dat ze zwanger zijn, en Nick en Susan omdat ze zich gaan inschrijven voor een andere woning.

‘Hoe gaat dat nou eigenlijk in zijn werk?’

Charles wil alles weten.

Susan legt hem uit, terwijl Nicks oren op scherp staan, dat er eerst een inschrijving plaatsvindt en daarna een loting.

Het is dus nog niet zeker of ze er wel bijzitten.

Nicks ogen lichten iets op.

‘Rotzak,’ zegt Susan terwijl ze hem aanstoot. Ze zag het direct aan zijn oogopslag.

‘Hé, ik doe niets.’

‘Ja, maar ik zie het wel aan je gezicht. Jij bent zo'n open boek!’

‘Dan blijf jij toch hier wonen,’ oppert Moon.

‘Dat is ook een optie.’ Nick geeft Susan een stootje.

‘Niets ervan, vriend. Jij gaat gewoon met mij mee.’

Ze lachen er met zijn allen om en bestellen uiteindelijk maar iets te eten bij de snackbar op de hoek. Koken zal er vandaag toch niet van komen, want ze zijn allemaal in een feeststemming. Zelfs Nick, want ondanks zijn opmerkingen en zijn tegenwerking, geniet ook hij van het nieuwe idee, dat zij net als Moon en Charles, misschien wel sneller dan verwacht vadertje en moedertje zullen gaan spelen.

Wat een lekker wijf is dat, zeg! Ik heb in mijn vrijgezelle jaren toch zat kroegen en clubs van binnen en van buiten gezien en ik kwam ook regelmatig in aanraking met mooie vrouwen, maar zo'n aparte vrouw als zij, die kom je zelden tegen. En nu … nu bots ik er zomaar ineens tegenaan. Wat een mazzel.

Ik ben er nooit vies van geweest. De vrouwen die op mijn pad kwamen en die ik enigszins de moeite waard vond, nam ik mee naar huis en ik bezorgde ze de nacht van hun leven. De volgende ochtend vroeg zette ik ze als oud vuil weer op de stoep, voordat ze zelfs maar aan ontbijten konden denken.

Seks is goed, maar zodra ze mijn koffie willen gaan zetten en brood voor me willen smeren, zorg ik dat ik weg ben of zet ik ze mijn huis uit. Ik zoek geen huishoudster.

Hoe vaak vertelden ze me niet dat ze nog nooit in hun leven zo'n man als ik hadden ontmoet?

‘Jij bent zo geweldig!’

‘Ja, jij ook, maar nu oprotten.’

Ze zagen niet eens in dat ik ze zag als goedkope hoeren – alles gratis en voor niets.

Maar deze … Deze is anders en echt heel mooi. Ze heeft iets wat vele vrouwen niet hebben. Ze is echt vrouwelijk en heeft een natuurlijke schoonheid die elke man meteen herkent. Daarbij loopt ze elegant en gracieus als een ballerina op spitsen.

Ik moest wel kijken naar die mooie lange benen van haar en die schitterende hoge hakken. Oh, wat hou ik van vrouwen met hakken.

Maar die waren nog niet eens de blikvanger. Die borsten van haar … Wauw. Daar kon ik mijn ogen niet van afhouden. Gelukkig heeft Nienke ook flinke tieten, maar dat neemt niet weg dat ik die blonde helemaal uit elkaar zou willen trekken totdat ze me smeekt om alsjeblieft te stoppen.

De laatste jaren heb ik geleerd om mezelf vooral niet in de schijnwerpers te zetten. Tussen dat blondje en mij zal nooit iets gebeuren. Geen denken aan. Ik blijf uit haar buurt.

Ze ziet eruit als een tuttig kantoormeisje, maar misschien zit ik er helemaal naast en werkt ze als rechercheur bij de plaatselijke politie.

Je weet maar nooit wat voor vlees je in de kuip hebt. Zekerheid voor alles.

Maar genoeg over dat blondje. Ik moet wat dingen regelen. Die skinhead, die voor mij een pandje kocht in Rotterdam-West begint lastig te worden. Hij wil nog meer geld zien en snel ook. Hij vindt dat hij een te hoog risico loopt met al die spullen in een huis dat op zijn naam staat. Ik kan me niet voorstellen dat zo'n jongen de strijd met mij aan durft te gaan. Hij heeft geen mensenkennis en ziet niet aan de blik in mijn ogen dat er met mij niet te sollen valt.

Ik betaal hem netjes iedere maand meer dan hij aan hypotheek moet betalen en ik kan het me ook niet permitteren om hem uit de weg te ruimen, want ik heb hem nog nodig.

Rotterdam-West leent zich prima voor mensen zoals ik. Een appartementje kost je ongeveer vijfenzeventigduizend euro. Een luttel bedrag als je bedenkt wat ik in een maand tijd zou kunnen verdienen, maar ik hoef geen tonnen per jaar te hebben – ik wil leuk leven, zonder geldzorgen.

Ik had het huis ook kunnen huren, maar dan heeft de huisbaas een sleutel en dat wil ik pertinent niet. Ik heb veel te veel te verliezen. Niemand zet een stap in mijn woning, dat wil ik niet hebben. Die skinhead komt er zelfs niet eens binnen. Een rare kerel trouwens, die woont nog thuis bij zijn moeder, maar ik heb er verder niets mee. Als hij slimmer was geweest, had hij in dezelfde handel kunnen zitten als ik. Maar ja, zo slim is hij nu eenmaal niet.

Hoofdstuk 4

Wat een spanning!

‘Heb jij al wat gezien?’ vraagt ze bijna dagelijks aan Nick.

‘Nee, niets gezien. Ik neem aan dat je het hebt over dat fantastische nieuwbouwproject van je.’

Ze zucht. Ze wacht al weken op de brief waarin haar ja-of nee-antwoord zal staan.

‘Niet alleen dat van mij, Nick. Ach … Laat ook maar. Af en toe kun je zo vals zijn.’

‘Suusje, stel je niet zo aan. Ik maak toch maar een grapje.’

Ze geeft hem een schouderduw. ‘Ik hou niet van zulke grapjes, eikel!’

Het wachten duurt lang en daardoor lopen de spanningen aardig op. Elke keer als de post op de deurmat valt, snuffelt ze erdoorheen, maar hoe langer het duurt, hoe meer ze het vermoeden krijgt dat zij er blijkbaar niet voor in aanmerking komen. Zij zijn vast niet de enigen, dat zei die man van het gemeentehuis al.

De dagen kruipen voorbij. Vandaag, zaterdag, weer hetzelfde ritueel. Ze speurt door de stapel post op zoek naar die ene voor haar zo belangrijke brief.

‘Ben je hiernaar op zoek?’ vraagt Nick terwijl ze zich zwetend door de stapel heen worstelt. Ze zit op haar knieën op de grond en selecteert de post en de reclamefolders en legt deze op keurige stapeltjes.

Nick houdt een grote bruine enveloppe in de lucht en zwaait deze heen en weer.

‘Geef hier!’ Ze rent op hem af, springend als een jong meisje.

Hij heeft gel in zijn haar gedaan.

Ze had het van de week tegen hem gezegd. ‘Het staat zoveel leuker, een beetje jongensachtig.’

‘Ik ben al jongensachtig,’ kermde hij terwijl ze hem besprong net als nu.

‘Eerst een kusje.’

Ze zucht en geeft hem snel zijn gevraagde kusje en smeekt hem dan om alsjeblieft de enveloppe, die hij als een trofee pesterig hoog boven zijn hoofd in de lucht houdt, aan haar te geven.

‘Is dat alles?’

Ze maakt een gebaar met haar handen naar zijn kruis.

‘Zal ik je hier eens even hard knijpen,’ giechelt ze.

‘Als je dat durft, Suus.’

‘Daag je me uit?’

Hij knijpt haar in haar zij en ze springt van zijn schoot en begint te gillen. ‘Oh, plaag me nou niet zo. Geef hier die enveloppe.’

Hij komt overeind uit de stoel, gaat rechtop staan en Susan springt in de lucht, ondertussen proberend zijn arm te pakken te krijgen. ‘Geef hem! Nu!’

‘Rustig aan, hè moppie. Ik ben je hondje niet.’

‘Nou, als je zo doorgaat, sta je morgen ook vastgebonden aan een boom in het bos.’

‘Dat klinkt spannend, kan het vandaag nog?’

‘Pfff …’

‘Oké, je krijgt hem, stop maar met springen. Maar je moet me één ding beloven!’

‘En dat is?’

‘Mochten we niet zijn uitgeloot, dan blijven we hier voorlopig wonen en maak ik het huis geschikt voor kinderen. Dan breek ik de muur van onze slaapkamer door en zorg ik er ook nog eens voor dat het rommelkamertje een stuk groter wordt. Beloof je me dat?’

‘Wat jij wilt,’ antwoordt ze.

Stiekem hoopt ze natuurlijk dat hij geen gelijk krijgt. Stel je voor dat ze er inderdaad naast zitten? Nou ja, zo erg is het ook niet om hier te blijven wonen, alleen heeft ze zich er zo op verheugd. Onlangs liet ze de stapel folders nog vol trots aan haar ouders zien, die ook ronduit toegaven dat ze er absoluut voor moesten gaan.

Ze wil het zo graag. In gedachten ziet ze het huis, ingericht en wel, al voor zich. Ze krijgt er kriebels van in haar buik.

Stel je voor zeg, zo'n mooi groot, maar vooral nieuw huis met een grijs puntdak en een balkon, waar ze in haar gedachten al bloembakken aan ziet hangen. Haar nieuwe woning met de enorme tuin en in het midden ervan een prachtig tuinstel. Een loungeset met mooie dikke kussens, waar ze haar boekje kan lezen onder het genot van een drankje en de stralen van de zon.

Ja, de loungeset zou er komen. En een barbecue zonder kooltjes. Dat gesodemieter met die aanmaakblokjes had ze nu wel gehad. Elektrisch is toch veel gemakkelijker.

En ze zou visklemmen aanschaffen en hamburgerklemmen en al haar vrienden en kennissen uitnodigen om te komen eten en drinken.

En een boom. Een grote hoge boom waaronder ze kan schuilen als het echt veel te warm is. Ze zou haar eigen woonplek buiten creëren. Ze zou, ze zou, ze zucht. Ze zou zoveel.

Ze ziet het complete plaatje al voor zich. Een dakkapel bij de slaapkamer en aan de andere kant van het huis op de zolder nog een. Het zou er een stuk groter door worden. En overal zouden shutters voor de ramen komen, gewoon omdat ze dat zo mooi vindt.

Maar zover is het nog lang niet.

Het is wel heel wat anders dan ze nu hebben. Het lijkt ook niet op het huis van haar ouders, waar ze is geboren en geto- gen en waar ze haar jeugd heeft doorgebracht. Haar ouders wonen er nog steeds en zijn ook niet van plan om daar ooit weg te gaan. Mede omdat haar moeder nogal trots is op het feit dat ze in een welvarende buurt woont met allerlei extravagante maar vooral rijke en hautaine types om haar heen. Een geblokte Burberry-sjaal is niets vergeleken bij de outfits die haar ouders en de bewoners in diezelfde wijk dragen. Haar ouders gedragen zich al jaren als rijke kakkers terwijl ze dat niet zijn. Ze wonen in een van de kleinste rijtjeshuizen van Wassenaar en vooralsnog hebben ze zelfs moeite om de huur iedere maand bij elkaar te schrapen, maar ja. Pa golft natuurlijk, omdat de anderen in de wijk dat ook doen en ma zit op de bridgeclub tussen de high society. Een hoop bravoure met een veel te klein budget, maar ja … Dat weet de rest van de bewoners in de wijk niet. En dat willen ze ook graag zo houden. Zo hebben ze Susan ooit gevraagd of er een mogelijkheid was om haar oude wagen, de blauwe Opel, alsjeblieft een paar straten verderop te parkeren, maar dat ging Susan net een stapje te ver. ‘Ma, alsjeblieft zeg. Er zijn grenzen, hoor!’

Ze moet er nu om lachen, maar op het moment dat haar moeder het haar vroeg zeker niet. Ze vond het een belachelijk idee en kon zich niet voorstellen hoe haar ouders dit spelletje volhielden. Doen alsof. Ze kleedden zich alsof ze dagelijks een etentje hebben bij de minister-president thuis en hebben er de armoede graag voor over.

Met haar moeder kibbelt ze regelmatig en een ruzie is dan ook niet uitgesloten. Het is al meerdere malen gebeurd dat ze elkaar weken niet spraken.

Susan vindt haar moeder tuttig en tactloos, maar waarschijnlijk komt dat tuttige hoofdzakelijk door haar kapsel en haar kleding. Haar haren zitten overdreven strak bij elkaar samengepakt in een knot boven op haar hoofd. Ze kan nog beter een boblijn laten knippen, want dat staat én rijker én truttiger.

Haar vader draagt zijn haar in een scheiding, want dat moet van haar moeder. Maar ach … Ze zijn gelukkig en eigenlijk ziet ze hen te weinig. Dat komt ervan als je zoveel te doen hebt samen. Er blijft weinig tijd over voor de kinderen.

Susan heeft ook een broer, Mark. Mark woont in Canada met zijn vrouw en twee kinderen. Zien doet ze hem nooit, maar ze chatten af en toe. Susan en hij hebben geregeld woorden en de klik is al sinds jaar en dag verdwenen. Mark trouwde met Shirley, een mooie vrouw met ‘the looks’ maar communicatief een wrak. Vanaf het begin botsten Susan en Shirley en de band met Mark verslechterde. Het contact per internet is dan ook de perfecte oplossing.

Haar moeder heeft onlangs ook leren chatten. Ze moet wel, want het is de enige vorm van communicatie met haar kleinkinderen die voor hen nog betaalbaar is. Ook al gedragen ze zich als miljonairs, ze moeten iedere euro omdraaien.

‘Vind jij dat ik op mijn moeder lijk?’ vroeg ze onlangs aan Nick. Na een korte aarzeling antwoordde hij: ‘Een beetje,’ waarop ze een halve dag niet meer tegen hem heeft gesproken.

‘Het was maar een grapje,’ bleef hij volhouden. ‘Natuurlijk lijk je niet op je moeder, gelukkig niet.’

In eerste instantie geloofde ze hem niet, maar hij wist haar met zijn charmes uiteindelijk te overtuigen. Het was inderdaad een grapje van hem geweest, want als ze op haar moeder had geleken, had hij haar vast nooit genomen, antwoordde hij.

Genomen? Alsof je een hond koopt. Nou, daar moest ze het dan maar mee doen.

Haar vingers trillen van de zenuwen als hij haar de brui- ne enveloppe overhandigt. Ze brandt van nieuwsgierigheid en kan bijna niet wachten om hem zo snel mogelijk uit zijn handen te grissen en open te maken. Voorzichtig scheurt ze eerst de rand eraf en haar hart gaat als een stuiterbal tekeer. Stel je voor dat … Ze slaat de brief open en begint te lezen.

‘En?’ vraagt hij.

‘Tja,’ antwoordt ze bedeesd, ‘ik ben bang dat je moet gaan verbouwen.’

Hij glundert alsof hij zojuist te horen heeft gekregen dat hij de Staatsloterij gewonnen heeft, maar krijgt bijna een zenuwinzinking als ze er snel achteraan roept: ‘Maar dan wel in ons nieuwe huis, schat.’

Ze springt een gat in de lucht en kan bijna niet meer stoppen met springen. Jee, ze voelt zich net een kind dat een nieuw stuk speelgoed uit mag zoeken in de speelgoedwinkel.

Doe toch normaal, Suus, je kunt het ook overdrijven.

Maar ze overdrijft niet, want ze is zo ontzettend blij en iedereen mag het zien.

‘Shit!’ hoort ze hem heel zachtjes zeggen. Maar hij accepteert zijn verlies en loopt naar Susan toe om haar vervolgens tegen zich aan te drukken. ‘Stop maar met springen. We hebben andere dingen te doen.’

‘Huh, wat dan?’

‘Dan moeten we nu maar gelijk gaan oefenen en kijken of we een kindje kunnen maken, vind je niet?’

Verliefd kijkt ze hem aan. ‘Goed idee.’

Hij tilt haar op en draagt haar in zijn armen naar de grote driezitsbank, legt haar er voorzichtig op en trekt de gordijnen dicht. ‘Wat Charles kan, kan ik ook!’

Ze moet echt lachen om hem, want hij is zo komisch als hij sexy probeert te zijn.

‘Natuurlijk kun jij dat, Tarzan van me!’

Ze bedrijven de liefde als twee jonge minnaars. Het is wild en beminnelijk, begeerlijk en passievol. Dit is ware liefde. Maar ergens heel ver in haar stoute gedachten ziet Susan een lange donkerharige man met diepliggende blauwe ogen die haar, gekleed in een boxershort, als een jager loerend op zijn prooi aankijkt en vraagt: ‘Kan ik je misschien nog ergens anders mee helpen?’

Hoofdstuk 5

Het idee was goed. Nick is niet zo'n enorme bron van inspiratie als het om uitjes gaat en daarom was het des te leuker dat hij met deze midweek aan kwam zetten.

‘Egmond?’ had ze gevraagd. ‘Gaan we echt naar Egmond?’

‘Hoezo, is het niet goed genoeg? Had madame liever een ticket naar New York gehad?’

‘Tuurlijk niet, sukkel. En trouwens … Daar zijn we toch al geweest.’

Pesterig stak ze haar tong naar hem uit.

Het huisje is van Evert – een man waar Nick al jaren mee samenwerkt. Hij kocht een huisje aan de kust om daar samen met zijn gezin de weekenden, als het weer er goed genoeg voor was, door te brengen. Maar zijn kinderen waren nu groot en zo vaak kwamen ze er niet meer. Verhuren was de beste optie voor hem.

‘Ja, vind je het wat? En trouwens … Als je wilt, kunnen we Moon en Charles ook meevragen.’

Het klonk allemaal leuk en ze waren ook wel toe aan een paar daagjes weg en wat is er nou lekkerder dan even uitwaaien aan het strand en genieten van de zee bij Egmond?

Hier kon Susan misschien ook wel joggen. Onlangs was ze er weer mee begonnen en ze vond het heerlijk. In Egmond kon ze ’s avonds in haar eigen tempo langs het strand rennen en genieten van de geur van de zee en het gekrijs van de meeuwen.

Charles en Moon waren wildenthousiast en hoefden er geen moment over na te denken. ‘Wat heerlijk, een paar dagen weg uit deze sleur.’

Moon had gelijk. Ze waren er allemaal aan toe.

Dus reden ze een week later met twee auto's richting hun vakantiebestemming.

Het huisje was leuk, niet groot, eigenlijk kleiner dan verwacht, maar wat maakte het uit? Het bestond uit een begane grond en één verdieping. Beneden was de woonkamer en een slaapkamer en boven nog twee slaapkamers en de badkamer, maar binnen was het absoluut gezellig en het huis lag op nog geen vijftig meter van het strand.

Beter konden ze het niet hebben.

Behalve het gezeur van Moon over baby's en kinderkamertjes, was het erg gezellig en Susan genoot van de rust en de kalmte die Nick uitstraalde in tegenstelling tot Charles, die af en toe leek op een kind met ADHD. Hij liep maar heen en weer alsof hij liever in de autoshowroom had willen zijn en zich stierlijk verveelde, maar ook dat wende na een dag of twee.

Ze gingen met zijn allen uit eten, maakten gezamenlijk het ontbijt klaar, maar deden ook vooral hun eigen dingen. Nick had wat fietsen geregeld om overdag toch nog ergens heen te kunnen zonder daarvoor de auto te gebruiken. ‘Die auto laten we deze week maar eens staan, vind je niet?’

Susan had gelachen om hem. Nick was helemaal niet het type om te fietsen, hij deed echt alles met de auto. Hij was altijd degene die riep dat NL stond voor Niet Lopen.

Buiten het fietsen, tekende Nick overdag schetsen en Moon bedacht spelletjes voor de kinderen op de crèche.

Charles wilde maar bewegen, de hele dag door, dus die haalde vis voor hen bij de plaatselijke viskar, waar het ieder uur van de dag stervensdruk was. De vis smaakte goed en werd vrijwel elke dag gegeten.

Susan wilde zich af en toe even afzonderen, nadenken over onbelangrijke dingen en over heel belangrijke dingen, zoals het nieuwe huis en hoe kon dat beter dan wanneer ze in haar eentje zou joggen langs het strand. Ze begon al meteen de tweede dag en liep langs de branding waar ze hier en daar in gesprek raakte met wat mensen die liepen te wandelen met hun hond. Ze maakte praatjes met de inwoners van Egmond en hoorde hun verhalen aan over hoe fijn het toch was om hier te wonen.

Er waren veel mensen die hier puur kwamen om een weekje uit te waaien en daarom hier een huisje hadden gehuurd. In Egmond, dat viel haar op, had bijna iedereen een huisje achter in de tuin dat verhuurd kon worden aan toeristen. De bouw had hier standaard in voorzien.

Ze bedacht zich dat ze hier flink misbruik van gemaakt zou hebben als haar ouders ook zo'n huisje in de achtertuin zouden hebben gehad. Wat een feest zou dat geweest zijn voor haar en voor Mark, want Mark was de womanizer van de buurt ook al wisten pa en ma dat niet!

Het centrum van Egmond was klein en bestond uit maar één winkelstraat met winkels aan beide zijden. Het was best een leuke straat, maar alles draaide hier om schelpen en zeezand. Afgezien van wat winkels waar surfkleding werd verkocht, was er niet veel, maar ze kwam hier dan ook niet om te shoppen. Ze vond wel een piepklein zaakje waarin babykleertjes verkocht werden en ze stond gebiologeerd te staren naar al die kleine jurkjes en broekjes terwijl Moon zich suf kocht aan kinderkleding voor het aankomende kind. Met Moon was winkelen best leuk, maar Susan miste Yvonne. Met Yvonne was alles nog leuker en gezelliger en met Yvonne kon ze openlijk praten over van alles en nog wat.

Susan miste Zoetermeer ook een beetje. Ze miste haar eigen winkeltjes. Moon was aardig, ze kon geen kwaad woord over haar zeggen, maar ze was toch anders dan Yvonne.

Susan ontdekte na twee dagen dat er een kilometerslange duinroute lag. Een ideale weg om te joggen en tegelijkertijd te genieten van de mooie omgeving. Het bleek er uiteindelijk niet één te zijn, want ze ontdekte er veel meer.

Ze zou de wandeling langs het strand verruilen voor een wandeling in de duinen. Zo zou ze ook niet worden afgeleid door praatjes met andere mensen en niet steeds in de verleiding komen om te stoppen om een hond te aaien. Ze hoorde de vogels die aan hun laatste vlucht voor die dag waren begonnen en op zoek waren naar een geschikte plek om de nacht door te brengen. Ze hoorde het ritselen van de struiken omdat er waarschijnlijk ook konijnen waren die wilden gaan slapen. Even werd ze opgeschrikt door een Schotse Hooglander die midden op de weg stond en die niet wilde wijken voor een joggende vrouw met een pet op. Ze had haar hele leven al die angst gekend voor dieren met horens. Op de een of andere manier vergeleek ze die met de stieren in de Spaanse arena's. Geen koeien met horens voor Susan.

Ze nam er een grote boog omheen en zag er enkele meters verder nog een paar staan. Vurig hoopte ze erop dat ze er morgen niet zouden zijn.

De duinen lagen er mooi en rustgevend bij en er lag een uitstekend wandelpad dat amper gebruikt werd of minstens ongebruikt leek. Logisch, omdat een zandpad geen enkel spoor achterlaat en de wind ervoor blijft zorgen dat het zand blijft verschuiven. Het was zo lekker rustig, afgezonderd van het geluid van klapperende vleugels en het geluid van de woeste golven van de zee. Onderweg kwam Susan hooguit drie paartjes tegen die volgens haar kwamen om ongezien te kunnen vrijen en niet om een wandeling te maken. Ze herinnerde zich haar eigen jeugd, waarin ze plekjes zocht om met haar vriendje alleen te kunnen zijn. Ze kon zich nog herinneren dat zij vaak met jongens naar een bos ging of in een nieuwbouwwijk bleef rondhangen. Plekken waar weinig mensen kwamen, plekken waar ze weg kon duiken als er toevallig iemand kwam en waar ze kon schuilen. Haar ouders mochten vooral niet weten waar ze was. Trouwens, stel je voor dat haar ouders, de ouders met klasse en die op stand woonden, erachter zouden komen dat ze als een ordinaire straatmeid liep te vozen in het bos met haar buurjongen. Ze zouden gek worden en zich kapot schamen, maar ze hebben het nooit geweten. Susan is altijd erg voorzichtig geweest en de buurjongen hield zijn mond wel. Die had ouders die helemaal niet wisten dat hij rottigheid uithaalde met meisjes. Ze dachten dat hij enorm bleu was, maar dat was hij absoluut niet. In elk geval niet meer nadat Susan hem aardig wat technieken had bijgebracht.

De jeugd hier heeft het wat dat betreft stukken gemakkelijker. Ten eerste omdat ouders tegenwoordig niet meer zo moeilijk doen, maar zeker ook omdat er plekken genoeg zijn waar men zich even terug kan trekken.

Ze rent zachtjes, op haar gemak, in een tempo dat voor haar niet te hoog en niet te laag ligt. Ze is ook maar net begonnen met joggen, terwijl ze het in het verleden toch regelmatig deed. Gelukkig rookt ze niet, dat scheelt natuurlijk, en drinken … Nou ja … Zo nu en dan een wijntje of misschien wel een wijntje te veel, maar over het algemeen leeft ze erg gezond en moet haar lichaam zo'n tocht door de duinen wel aankunnen.

De schemer begint al in te vallen en het zal nu snel donker zijn. Misschien had ze toch iets fluorescerends aan moeten trekken in plaats van dit zwarte pak met de zwart met wit gebloemde pet. Ze haat het als haar haar aan haar gezicht blijft plakken, vandaar de pet.

Niemand zou haar herkennen als ze haar zouden zien, behalve Nick, maar die herkent haar dan ook uit duizenden. De duinroute is een kilometer of drie schat ze in en als het klopt dan hoeft ze dus niet zo lang meer.

‘Wil je dat ik met je meega?’ had Nick nog gevraagd.

‘Nee, joh, laat me maar even. Ik vind het juist lekker om een moment voor mezelf te hebben.’

Hij knikte, maar keek bezorgd. ‘Ik vind het maar niets, jij alleen in de duinen.’

‘Ik ben niet alleen,’ protesteerde ze, ‘er lopen meer mensen hoor, ik ben echt niet de enige.’

‘Misschien is dat het probleem wel. Stel dat je een lekkere vent tegenkomt.’

‘Lekkerder dan jij? Nee, dat kan niet.’

‘Ja ja.’

Ze wist hem te overtuigen zich geen zorgen te maken.

Ze zaten in Egmond, niet in een park in Rotterdam. En ze heeft gelijk, het is totaal ongevaarlijk, afgezien van de koeien.

Het lopen valt echter niet mee, ze zou dit veel vaker moeten doen. Ze moet haar conditie opbouwen, zodat ze nog langere stukken kan gaan lopen. Een marathon zit er voorlopig niet in, maar een kilometer of tien zou ze toch moeten kunnen halen.

Wanneer ze de heuvelrug naar beneden jogt, valt haar oog op twee vage types, zo te zien een man en een vrouw, die een meter of dertig bij haar vandaan staan. Ze staan er een beetje verscholen bij, achter een van de bosjes, en zijn druk met elkaar in gesprek. De een gebaart met zijn handen wild in de rondte en Susan ziet pas nu ze dichterbij gekomen is, dat het om twee mannen gaat. Ze rommelen wat in een tas en kijken schuldbewust om zich heen terwijl de een iets aan de ander overhandigt.

Een van hen draagt een sweater met een spijkerjack zonder mouwen eroverheen en een capuchon. Het lijkt erop dat hij niet herkend wil worden. De ander draagt een lange zwarte leren jas en draagt daarbij een pet boven zijn pokdalige gezicht. Ze nadert het tweetal nu en voelt de rillingen over haar lichaam lopen. Ze is een beetje bang, al weet ze niet goed waarom.

De man met de capuchon, die haar rennende voetstappen moet hebben gehoord, draait zich met een ruk een halve slag om. Hij heeft een knap gezicht vanaf de zijkant, maar meer kan Susan niet van hem zien, omdat ze zich zo snel mogelijk van hem wegdraait en hard probeert door te rennen.

Ze hebben haar gezien en ze voelt hun ogen branden in haar rug.

‘Dat ziet er lekker uit, zeg.’

Ze wil nu niets liever dan rennen, zo hard ze kan en heel snel weer terug naar het vakantiehuisje waar Nick met smart op haar zit te wachten.

Ze hoort ze nog wat dingen zeggen, maar Susan rent door. Ze weet dat dit niet in de haak is. Die mannen komen hier niet om gezellig samen te zijn, want ze waren overduidelijk aan het dealen, anders zouden ze nooit zo geheimzinnig doen. Nick had gelijk, zoals altijd. Ze moet hier niet komen als het schemert, overal in de wereld lopen rare snuiters rond, Egmond is daar echt geen uitzondering op.

Terwijl ze er voorbijloopt, begint ze steeds harder te lopen. Ze wil naar het huisje, ze wil naar Nick, ze wil weg van deze twee enge types. Toch kan ze haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en ze werpt nog snel een blik over haar schouder. Ze ziet nog net dat er een stapel geld in een van de broekzakken verdwijnt.

In de verte, wanneer ze vooruit blikt, ziet ze bij het hek een zwarte Audi A6 staan met geblindeerde ramen die met draaiende motor in de schemer staat te wachten.

Ze kan niet zien of er iemand in zit, daarvoor is het glas te donker.

Dit is eng. Dit zijn vast drugsdealers.

Niet mee bemoeien, Susan, gewoon doorlopen.

Hoofdstuk 6

De tijd vliegt voorbij en Nick en Susan hebben nog steeds niets gehoord over de geplande informatiemiddag. Vreemd, want de bouw is inmiddels in volle gang. Het houdt hen niet tegen om het hele bouwproces van voor af aan te volgen. Ze had nooit gedacht dat het zo spannend zou zijn.

Ze gaan steevast iedere week wel een keer naar het nieuwe huis kijken, al konden ze in het begin nog niet echt van een huis spreken. Ze stonden als twee guppies naast elkaar te staren naar een kaal stuk grond met hier en daar wat paaltjes voorzien van een nummer. Soms met een zonnestraal erbij en soms in de stromende regen. Wat dachten ze vaak: wat doen we hier in hemelsnaam? Kijken naar een kaal stukje grond?

Maar zodra de contouren van de wijk zichtbaar werden, werden hun voelsprieten geactiveerd en hadden ze alleen nog maar plannen die ze graag tot uitvoering wilden brengen. De loting was geweest, ze mochten in het gemeentehuis kiezen welk huis ze graag wilden hebben en ze pikten nummer 17 eruit, vooral omdat de tuin op het zuiden lag. Maar welke straat het zou gaan worden wisten ze nog niet.

Ze waren echter niet de enige idioten die in diezelfde stromende regen stonden te fotograferen of te filmen, want er waren er meer. Iedereen wilde graag de bouw van zijn eigen woning vanaf het begin af aan vastleggen. Leuk voor later, als het huis er echt zou staan.

Er stonden stelletjes met paraplus of met capuchons over hun hoofd getrokken in de stromende regen.

Hoewel ze het niet zo snel hadden verwacht, begint toch alles beetje bij beetje vorm te krijgen en wordt het voor hen iedere keer leuker om ernaartoe te gaan. Zelfs Nick wordt positiever en is al bezig met het uitdenken van zijn plannetjes. Hij wil de keuken in de hoek bij de tuin – hij wil de woonkamer afschermen met een laag muurtje, waar ze samen op kunnen leunen – en wil een barretje bouwen met wat krukken ervoor. Hij zoekt in de wekelijkse folders van de Formido en de Karwei naar geschikt sanitair voor de badkamer en het toilet.

Ook de dakkapel in de slaapkamer zal er komen. Nick heeft geregeld dat deze in de bouw zal worden meegenomen. De dakkapel op de zolder is een ander verhaal, want dat zal hij hoogstwaarschijnlijk zelf moeten doen.

‘Ach, joh, dat lukt me wel,’ zei hij tegen Susan, ‘ik ben toch niet achterlijk.’

Een beetje langzaam misschien.

Ze houdt haar hart nu al vast, want ze zou hem zo nu en dan weleens flink door elkaar willen schudden. Het dak kan onmogelijk wekenlang open liggen … Ze hoopt maar dat hij dat goed beseft. Maar ach, hij is alles behalve dom, dus dat is iets wat hij zelf ook wel ingecalculeerd zal hebben.

Hij vindt er vast wel weer iets op zodat ze niet uit haar vel hoeft te springen als het zover is. Om één ding is ze wel blij: hij is positief gestemd en dat lucht haar op. Ze heeft de afgelopen tijd behoorlijk in spanning gezeten. Wat, als hij het helemaal niet meer ziet zitten? Wat moet ze dan? Alles zelf doen of alles laten doen?

Daar hebben ze het geld toch helemaal niet voor. Ze hebben namelijk nog zo veel andere plannen en willen er zeker niet alles voor laten. En natuurlijk willen ze, ondanks dit dure huis, nog steeds minimaal één keer per jaar op vakantie kunnen. Dat moet er helemaal niet bij inschieten.

Iedere maand beginnen de betonnen blokken steeds meer op het huis te lijken uit de folder. Eén ding valt Susan alleen erg tegen: het huis lijkt zo klein, veel kleiner dan de folder aangeeft.

‘Is dit wel het goede huis?’ vroeg ze op een dag aan Nick. Ze had plotseling haar twijfels. Op papier leek alles zo groot en nu …

Ze zag zichzelf al staan tussen deze vier muren. Wat, als het nou veel te klein zou zijn? Dat ze spijt van hun beslissing zouden krijgen. Wat dan?

‘Ja, natuurlijk is dit ons huis, dat zie je toch aan dat nummer.’ Nick wist haar te overtuigen en garandeerde haar dat alles wel goed zou komen. En dat is typisch Nick … Heerlijk zoals hij haar gerust kan stellen.

Deze maand moeten ze het tweede deel van het geld overmaken. Nick zou het allemaal regelen en hij regelde het goed. De hypotheek was keurig netjes in orde en alles werd automatisch overgemaakt. Eén telefoontje was voldoende om de trein in werking te zetten.

Verleden week ontvingen ze geheel onverwacht een brief van de gemeente.

‘Kijk nou, Nick, wat leuk!’

Hij bekeek de uitnodiging, die ze hem in zijn handen duwde, met argusogen.

‘Wat moeten we daar nou doen?’

In de uitnodiging stond dat ze waren uitgenodigd voor een bijeenkomst in het gemeentehuis ten behoeve van het nieuwbouwproject Zoeterlande waar ze hun medeburen zouden ontmoeten. Tevens krijgen ze daar de kans om meer te horen over het gehele project.

Hoe komt de exacte locatie eruit te zien? Welke winkels en scholen komen er? Hoeveel groen is er gereserveerd voor een park? Mag je de hond daar uitlaten of komen er speciale uitlaatzones? Kunnen de kinderen ongestoord en veilig spelen? Hoeveel speelplaatsjes voor de allerkleinsten komen er? Kortom: al hun vragen zullen die dag worden beantwoord. De uitnodiging was voor de woensdagmiddag die zou volgen.

Susan zuchtte hoorbaar. ‘Wat we daar moeten doen? Gewoon, je wilt toch ook zien hoe het allemaal wordt. Of niet soms?’

Een nog diepere zucht ontsnapte aan de keel van Nick.

‘Ja, natuurlijk wil ik dat, maar dat kunnen ze toch ook gewoon in die folder zetten.’

‘Je bent ook zo nuchter, hè!’

‘Ja, misschien wel, ja.’

‘Ach, we zien wel en zie het maar zo: je kunt gelijk kennis maken met onze nieuwe buren.’

‘Nou, daar zit ik echt op te wachten. Dat komt wel als we er wonen, vind je niet?’

Nick is praktisch ingesteld. Alles in het leven gebeurt gewoon, het komt je aanwaaien, dus waarom zou je het zelf opzoeken.

‘Pfff … Doe niet zo moeilijk zeg. We gaan gewoon. Is het niets, dan kunnen we altijd weer naar huis en is het gelijk de laatste keer dat we er geweest zijn. Zie er ook eens het voordeel van in.’

‘Wat voor voordeel?’ vraagt hij meteen en hij trekt er zijn schouders bij op.

‘Stel je voor dat het allemaal rare mensen zijn met wie we te maken krijgen en we zien het niet meer zitten, dan kunnen we altijd nog onze plannen wijzigen en afzien van de koop.’

Hij lacht. ‘En jij denkt dat dat zomaar kan?’

‘Eh … dat weet ik niet, maar dat zal toch wel.’

Wat dom van haar! Ze weet immers niet eens hoe dat zit.

Is het mogelijk om af te zien van de koop of ben je verplicht er enkele jaren te wonen? Overbodige vragen eigenlijk.

Waarom zou het tegenvallen?

Overigens vallen de woorden afzien van de koop bij Nick wel in goede aarde en volgens haar hoopt hij er ook stiekem op dat het gaat gebeuren.

Mocht alles wel doorgang vinden, dan zal over een halfjaar hun nieuwe huis er staan en kan hij aan de bak. Wéér klussen. Hij was net klaar! De arme schat …

Hoofdstuk 7

‘Wat een poppetje!’

Susan werpt een verliefde blik in de moderne grijs met zwart gestreepte kinderwagen waarin de pasgeboren dochter van Charles en Moon ligt. Wat is dat toch met vrouwen? Zodra ze een baby zien, begint het bloed sneller te stromen en kunnen ze nog maar aan één ding denken: dit wil ik ook!

Moon ziet er goed uit. Ze is aardig hersteld van de bevalling en lijkt niet eens zo veel kilo's te zijn aangekomen.

‘Het meeste is er natuurlijk wel af, maar ik moet nog een kilo of zes kwijt.’

Susan had haar verzekerd dat het haar vast wel zou lukken en dat ze er al fantastisch uitzag, laat staan met nog zes kilo eraf.

Charles was de trotse vader die ’s nachts gewoon door bleef slapen en ’s ochtends zeurde dat hij niet genoeg slaap had gehad.

‘Die kerels zijn ook niets gewend. Weet je hoe vaak ik eruit ga op een nacht om de kleine eten te geven?’

‘Vind je het erg als ik me er niet mee bemoei?’ had Susan voorgesteld en Moon lachte.

‘Dat zou ik ook niet doen als ik jou was, maar meid, je weet toch hoe kerels zijn als ze ziek zijn? Nou, zo ongeveer doen ze ook als ze net vader zijn geworden.’

Mannen en ziek zijn. Susan herkende dat wel. Nick kwam zijn bed niet uit en wilde niets liever dan in de watten gelegd en verzorgd worden. Susan was zijn privéverpleegster.

Op het mooie witte lakentje ligt een wolk van een baby met haar oogjes stijf dichtgeknepen en een roze mutsje op. Het is knap dat ze het kind nog kan zien, want het lijkt wel alsof de kinderwagen veel te groot is voor dit kleine roze meisje. De dag dat ze geboren was, had Susan al direct bij ze thuis geze- ten. Ze was maar heel even gebleven, omdat Moon er nogal moe uitzag.

‘Ik kom snel weer bij je kijken.’

‘Dat is goed, meid,’ had Moon geantwoord, maar het was er niet meer van gekomen.

‘Ja, hè. Wat is ze mooi, vind je niet?’

Ze is inderdaad mooi, dat ziet Susan heus wel. En dan die naam die ze haar gegeven hebben: Belle. Hoe komen ze erop?

Het past wel bij haar, ze is ook belle.

Op dat moment denkt ze direct aan haar eigen leven, aan haar eigen baby (mocht het haar ooit gebeuren) en aan de naam die zij het zou geven, want dat is best lastig.

Het zou in elk geval een normale naam worden, dat weet ze zeker. Geen ingewikkeld iets. Een naam die grote mensen én kinderen kunnen onthouden en uit kunnen spreken. Niet zo eentje waarbij de mensen steeds moeten vragen of iemand het even voor ze kan spellen. Nee, hun kind zal geen Belle heten, hoewel het bij dit kind perfect past, daar moet ze eerlijk in zijn.

Soms is het beter om niet eerlijk te zijn.

Mensen zijn niet altijd eerlijk als het om baby's gaat. Er zijn een heleboel wegen die naar Rome leiden om niet te hoeven zeggen dat je de baby helemaal niets vindt en meer vindt lijken op een blank aapje of op een buitenaards wezen, zoals de befaamde verschrompelde ET.

Ze deed het zelf vroeger ook. Als ze in een kinderwagen keek en dacht: jee, wat een lelijkerd. Dan zei ze iets anders. Ze durfde niet eerlijk te zeggen dat het kind afgrijselijk was. Hoe kun je zoiets ook op een genuanceerde manier zeggen tegen een stel trotse ouders die hun kindje het mooiste kind van de wereld vinden? Die ze zelfs opgeven bij wedstrijdjes als Baby van het jaar. Zien ze het dan zelf niet, dacht ze altijd.

Dus daar had ze tegenwoordig noodgedwongen iets op gevon- den, iets doeltreffends wat niemand kwetste en waarmee ze toch eerlijk kon zijn.

“Wat een leukerd, zeg!” of: “Wat is ze lief!”

Maar bij Belle is het anders, bij Belle hoeft ze nergens doekjes om te winden.

Belle heeft korte zwarte haartjes en een piepklein poppengezichtje. Susan is meteen verliefd als ze dat kleine wezentje ziet liggen met de roze babykleertjes aan. ‘Het is echt een schatje.’

Dit wil zij ook. Ook zij wil rondrijden met een wolk van een baby en trots zijn als een pauw, omdat zij ook zo'n kunstwerk gefabriceerd heeft. Zij, samen met Nick.

Genoeg over de baby, denkt ze en ze draait haar blik van de kinderwagen naar Moon die daar met een gelukzalige glimlach om haar mond naar haar dochter staat te staren.

‘Hoe gaat het eigenlijk met jou, want iedereen vraagt natuurlijk naar de baby?’

‘Ja, naar omstandigheden wel goed eigenlijk.’

‘Naar omstandigheden?’ Ze durft het bijna niet te vragen, maar helaas is het al te laat en ze heeft er direct spijt van.

Had ze haar mond maar gehouden en het niet gevraagd, want zodra de lippen van Moon beginnen het dramatische verhaal te vertellen van zeker drie kwartier, dat ze beter niet had kunnen horen, heeft ze al spijt. Zeker niet als ze zelf nog van plan is om aan kinderen te beginnen. Ze is direct genezen. De verhalen over het inknippen, het uitscheuren en de vacuümpomp maken haar draaierig en tegelijkertijd misselijk.

Ze kan tussen de alinea's door alleen maar knikken en geïnteresseerd ‘Ja,’ roepen op de juiste momenten.

Stop alsjeblieft! Hou je kop!

Wat is dit walgelijk! Ze kan zich nu nog bedenken, het is nog niet te laat, want ze wil niet worden ingeknipt met een schaar en zeker niet dáár!

‘Nou, geniet ervan … eh … Ik bedoel van Belle natuurlijk.’ Ze moet hier weg, want dit kan ze niet langer aanhoren.

‘Ja, dat zal ik zeker doen. Weet je, die bevalling ben je zo weer vergeten hoor, zo gaat dat nou eenmaal.’

‘Ja, dat hoor ik wel vaker,’ antwoordt Susan en ze belooft haar snel langs te komen voor een bakje koffie.

‘Dan laat ik je ook de foto's van Egmond zien,’ stelt Moon voor.

‘Ja, leuk, maar voorlopig kun je het schudden, mij zie je een tijdje niet meer,’ mompelt ze binnensmonds.

Thuis aangekomen ziet Nick meteen aan haar gezicht dat er iets goed mis is. Ze is er helemaal ziek van en uit dat ook door een gezicht als een oorwurm te trekken.

Ze gooit de deur met een knal achter zich dicht, gevolgd door twee schoenen die door de kamer heen gesmeten worden. ‘Ik wil ze niet meer, Nick.’

Hij kijkt haar verbaasd aan vanaf de bank, zet de televisie uit en werpt dan een blik op haar schoenen die aan twee verschillende kanten van de kamer liggen en schudt zijn hoofd. Hij heeft geen flauw benul waar ze het over heeft, maar dat is wel vaker zo.

‘Wat is er, meissie? Wat wil je niet meer?’

Ze trekt haar schouders nonchalant op. ‘Niets.’

‘Als er niets zou zijn, zou je ook niet zo reageren.’

‘Ik wil het er niet over hebben.’

‘Kom op, Suusie, wat ligt er op je hart? Vertel het nou maar.’

Het wordt stil, ze heeft een moment nodig om op adem te komen en goed na te denken hoe ze dit kan vertellen op een luchtige maar toch correcte manier. ‘Ik wil geen kinderen meer.’

Simpeler en directer had ze het niet kunnen melden. Dit is echter alles behalve luchtig, maar Nick weet wel meteen waar hij aan toe is. Zinnetjes als misschien moeten we nog even wachten met kinderen en waarom zouden we ons haasten flitsten nog door haar hoofd, maar komen er niet uit.

Hij zucht, staat op en loopt naar haar toe, terwijl ze hulpeloos met haar beide armen naast haar lichaam blijft staan. Nick pakt haar vast en begint haar te knuffelen. Hij pakt haar beide handen beet en dwingt haar hem aan te kijken. ‘Ik begrijp er helemaal niets van, lieve Suus. Eerst zeur je me de oren van mijn kop over verhuizen, met als reden dat we niet genoeg ruimte hebben voor kinderen, en nu ga je me vertellen dat je geen kinderen meer wilt. Ik snap vrouwen echt niet. Betekent het dat je het huis ook niet meer wilt?’

Susan kijkt boos met haar wenkbrauwen naar beneden getrokken, en is nog net niet aan het stampvoeten. Ze voelt zich onbegrepen en gooit driftig haar haren naar achteren.

‘Natuurlijk begrijp jij er niets van. Jij hoeft ook niet ingeknipt te worden. Jij hebt makkelijk praten.’

‘Aha, is dat het … Daar komt de aap uit de mouw.’

Hij pakt haar weer beet en schudt haar door elkaar. ‘Wie heeft er nu weer met je staan praten? Is het die Maud geweest, dat mokkel van school met al die kinderen?’

Susan schudt haar hoofd.

‘Yvonne is het niet, want dat is niet zo'n zeikerd. Je moeder?’

‘Nee joh, die heb ik al twee weken niet gesproken.’

‘Wie is het dan?’

Op het moment dat hij het vraagt, schiet het antwoord al door zijn hoofd en valt het kwartje meteen bij hem. ‘Suus, alsjeblieft, ik weet het al. Stom dat ik daar niet eerder op kwam. Laat me raden, Moon?’

Ze knikt voorzichtig en tuit haar lippen.

‘Ik wist het! Dit is weer typisch Moon. Die dramaqueen maakt alles altijd veel erger dan het in werkelijkheid is. Je kent haar nu onderhand toch wel. Suusje, toch! Laat je niet zo gek maken.’

‘Dat wil ik ook niet,’ protesteert Susan, ‘maar de dingen die ze vertelt … Ik krijg er de kriebels van. Ik voel de pijn van onderen al terwijl ik nog niet eens zwanger ben.’

Het is waar. Moon maakt altijd alles veel erger dan het is, ze is kampioen overdrijven en Susan moet er niet naar luisteren. Dat weet zij ook wel, maar toch …

Er worden iedere dag een heleboel kinderen geboren en ze hoort inderdaad nooit iemand klagen over hoe het kind ter wereld is gekomen. Ja, als je ernaar vraagt, willen ze nog weleens uit de school klappen, maar nooit uit zichzelf. Normaal houdt iemand dat stukje privé ook voor zichzelf, iedereen behalve Moon.

‘Iedere situatie is toch anders, lieverd. Wie weet floept ons kind er in één keer uit.’

Was het maar waar …

‘Ja, misschien wel.’

Haar antwoord klinkt niet echt overtuigend, want Nick vraagt de hele avond hoe het met haar gaat en ze antwoordt dat het goed gaat en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Ze wil het gewoon even laten bezinken, maar het valt niet mee. Ze kan het beeld van een bloedende Moon die ingeknipt werd niet meer uit haar hoofd zetten.

Wat er ook met haar gebeurt, ze kan vanaf dat moment niet meer denken aan kinderen krijgen en seks wordt zelfs tijdelijk een taboe.

Stel je voor dat ze zwanger zou worden … Brrrr … Ze ziet de grote schaar al voor zich.

Het doet geen pijn, hoor.

Nee, voordat dit allemaal zou gebeuren, wil ze er weleens heel goed over nadenken. Misschien dat ze het op dit moment wat te zwart-wit inziet. Die stomme Moon ook. Had ze haar kop maar gehouden.

Hoofdstuk 8

Het is woensdagmiddag twee uur.

‘De dag des oordeels’ noemde Nick het vanmorgen vroeg.

Normaal gesproken werkt Susan op woensdag, maar vandaag heeft ze lekker vrij genomen evenals Nick.

Het verbaast haar te zien dat de zaal volstroomt met relatief jonge mensen. Normale jonge mensen. Ook Nick ziet het, en ze slaakt een zucht van verlichting.

‘Valt dat even vies tegen, hè?’ fluistert ze geraffineerd in zijn oor. ‘Ze vallen allemaal best mee. Wie weet zit er ook nog wel een leuk buurvrouwtje voor je tussen.’

Hij grijnst naar haar en er ontsnapt een diepe zucht uit zijn mond.

Dit is niets voor hem, dat massale, al die mensen die door elkaar heen praten en druk heen en weer lopen op zoek naar de beste plaatsen.

Nick zucht vooral als hij heel zenuwachtig of diep ongelukkig is. Deze keer zal het beide zijn.

‘Pestkop,’ fluistert hij.

Ondertussen slaat hij zijn armen over elkaar en Susan observeert hem vanaf de zijkant. Ze kijkt hoe hij zit op dat gammele houten stoeltje naast de rest van de mensen in het rijtje. Wat er ook gebeurt, waar ze ook zijn, hij blijft altijd zichzelf. Hij moppert wel vaak en hij werkt meestal tegen, maar hij is wel eerlijk en neemt zeker geen blad voor de mond. Bij Nick zit er geen cadeauverpakking omheen. Nick is precies zoals hij zich voordoet en dat vindt Susan juist zo mooi aan hem. ‘Moet dat nou?’

‘Wat?’

‘Had je nou niets anders aan kunnen trekken?’ Ze wijst naar zijn kleding, maar hij negeert haar. Vandaag had hij toch wel wat meer moeite kunnen doen? Hij had best een mooi overhemd en een mooie pantalon aan kunnen trekken, want hij heeft ze per slot van rekening in zijn kast hangen – maar hij weigerde het vanmorgen en zei demonstratief: ‘Het is toch goed zo! Ik ga niet naar de koningin, hoor.’

Wat doe ik hier dan in mijn donkerblauwe mantelpakje, vraagt ze zich af, dat eigenlijk veel te strak zit. En dan die nieuwe hoge zwarte pumps eronder waar ze pijn van in haar voeten krijgt? Wat dom van haar.

Ze had ze thuis eerst moeten inlopen, want dat doet ze normaal gesproken altijd met nieuwe schoenen.

Ze heeft zich nog even snel in wat kleding geperst die ze normaal gesproken ook niet draagt. Op haar werk heeft ze toch niet meer nodig dan een simpel wit pak. Waarom slooft ze zich vandaag zo enorm uit? Het is geen feestje. Nou ja, misschien toch wel … Het is een beetje haar feestje.

Ondertussen kijkt ze jaloers naar opzij naar die man in zijn oude jeans met de bergschoenen eronder en de simpele blauwe sweater aan. Wat een tegenpolen zijn ze toch: zij met haar hoge pumps en hij met zijn bergschoenen! Ze zijn zo verschillend en toch is hij haar grote liefde. Ze werden verliefd in hun tienerjaren en trouwden zes jaar later. Het was net een sprookje. Terwijl om hen heen meerdere stellen in de problemen kwamen en de scheidingen schering en inslag waren, ging het met hun relatie steeds beter. En goed is het nog steeds.

Ze kan vaak kwaad op hem zijn, boos om niets, maar daartegenover kan ze ook zo van hem genieten. Kijk hem nou toch zitten met dat warrige haar en dat verdomd eigenwijze karakter van hem, denkt ze bij zichzelf. Ze houdt van stoer en knullig, kantoorjongens in strakke kostuums en gecombineerde stropdassen zijn niet aan haar besteed. Charles zou haar droomman nooit zijn.

Ze zijn een rare combi: Nick, de man van haar dromen die hitsig wordt van Formule 1 en zielsgelukkig van voetbal versus Susan, de tuttige dame met het blonde staartje, die van lezen houdt en zich verkneukelt in een museum. Ze is gek op uit eten gaan, met of zonder elkaar, of een bioscoopje bezoeken. Zij is dat vrouwtje dat opgewonden raakt van een nieuw jurkje of nieuwe schoentjes.

Zucht … Had ze vandaag maar wat anders uit de kast getrokken!

Ze merkt dat al haar kleren de laatste tijd wat strakker beginnen te zitten. Ze is weer dikker geworden, juist nu ze er zo haar best voor doet. Maar ja, dat is nu eenmaal een gegeven als je ouder wordt, dan kun je sommige processen niet meer stopzetten, ook het verouderingsproces niet.

En dan dat bloesje … Ze moet iedere keer zo opletten dat het knoopje van haar bloesje niet openspringt net als toen in de lift. De laatste keer dat ze dit pakje overigens droeg was een jaar of vier geleden. Ze weet niet meer precies voor welke gelegenheid dat was, maar ze meent zich te herinneren dat het was voor een borrel op Nick zijn werk.

Ze zal toch niet zwanger zijn? Nee, dat kan niet, ze voelt zich niet misselijk. Ze is wel gestopt met de pil, misschien dat haar hormoonhuishouding een beetje in de war ligt.

Of misschien is het antwoord wel veel simpeler en moet ze eraan geloven dat ze simpelweg gewoon dikker begint te worden, omdat ze de leeftijdsgrens van dertig is gepasseerd.

Shit.

En Nick is ook zo ongelooflijk tactisch op zijn tijd. Niet normaal.

Vanmorgen vroeg was ze laaiend op hem geworden toen hij haar aankeek, haar in haar zij kneep en zachtjes in haar oor fluisterde: ‘Lekker hoor, ik hou wel van een beetje meer vlees.’

Vooral dat meer vlees viel bij haar in verkeerde aarde. Dat had er toch echt niet bij gehoeven. Waarom zijn vrouwen daar toch zo gevoelig voor?

‘Vind je me dik, Nick?’ had ze een halfuur later aan hem gevraagd.

Hij slaakt een diepe zucht. Een zucht van had ik maar niets gezegd. ‘Nee, natuurlijk niet. Je ziet er juist heerlijk uit zo.’

Zo?

‘Hoe bedoel je zo?’

‘Suus, jeetje zeg, stel je niet zo aan. Het is toch prima hoe je eruitziet?’

‘Dat zeg je alleen maar omdat ik dat graag wil horen, Nick de Winter.’

‘Nee, dat is niet waar. Ik meen het ook en ik vind je leuk zo.

Maar weet je wat … Laat maar. Vraag het dan de volgende keer ook niet meer aan mij, maar aan iemand anders.’

Mokkend stond ze met haar handen in haar zij boos te zijn.

‘Kom hier!’ zei hij met een grimas en pakte haar beet.

‘Laten we vandaag maar geen ruzie maken, we hebben een meeting met onze nieuwe buren, weet je nog? Dus geef me nu maar een kus en ik vergeef het je.’

Ik vergeef het je.

Ze sputterde even tegen, maar werd als was in zijn handen toen hij haar naar zich toe trok en zijn lippen die van haar raakten. Ze sloot haar ogen en haar gedachten dwaalden direct af, lieten haar teruggaan naar het moment in het gemeentehuis, naar de botsing, naar de blikken die elkaar kruisten, maar vooral naar het gevoel van verlangen dat ze erbij had gekregen. Een verlangen naar een vreemde mysterieuze man. Haar gedachten waren even elders …

Ze kijkt naar Nick. Hij is de laatste jaren niet veel veranderd. Zolang ze hem kent, is zijn lichaam hetzelfde gebleven. Die gespierde armen die Susan zo vreselijk aantrekkelijk aan hem vindt en die mooie brede rug met de schouders ietwat naar voren gebogen. Alles is er nog steeds.

Ze voelt zich intens gelukkig als hij met dat heerlijk warme en gespierde lichaam naast haar in bed kruipt en haar met zijn stevige armen bijna doodknijpt.

Dit zoekt toch iedereen? Dat veilige en geborgen gevoel.

En natuurlijk hebben ze, net als ieder ander stel, ook weleens woorden, maar ze praten het uit. Voordat ze gaan slapen is die woordenwisseling meestal weer bekoeld en pakken ze elkaar even stevig vast.

‘Ik hou van je.’

‘En ik van jou.’

En na de goedmaakseks, die overigens altijd het lekkerst is (ochtendseks ook, maar daar hebben ze vaak geen tijd meer voor) sluiten ze hun ogen en gaan ze heerlijk slapen.

Ze hebben iets heel belangrijks gemeen: Ze houden van elkaar en de seks is top! En dat kunnen veel stellen niet zeggen. Die zijn na tien jaar samen allang op elkaar uitgekeken. Zij gelukkig nog niet.

Vol verbazing kijkt Susan om zich heen naar de massa mensen.

Wat is het druk!

Bij het binnentreden zag ze de grote maquette al staan met de huisjes op schaal en daarboven het grote bord met de rode letters erop:

Wonen in Zoeterlande, oud maar toch nieuw.

Nick begint al te zweten, want nu wordt het allemaal ineens echt. ‘Misschien had je beter alleen kunnen gaan,’ zegt hij met een treurige klank in zijn stem.

‘Doe niet zo raar.’ Ze schudt haar hoofd en pakt zijn hand vast.

Hij kijkt haar aan en hij geeft haar een minuscule glimlach. Een glimlach van het is al goed, maak je niet druk.

Vooraan zit het al vol met stelletjes: mannen, vrouwen en kinderen. Een enkeling is ouder dan de gemiddelde leeftijd, maar over het algemeen lijkt dit project relatief jong publiek aan te trekken. Er komen sportvelden en een zwembad. Men spreekt zelfs over een klimberg, maar het zou ook een mountainbiketerrein kunnen worden.

Er is een park in aanbouw waar mensen kunnen wandelen en joggen.

Hé, joggen!

Misschien moeten ze een hond nemen, maar ze weet al dat Nick dat niet wil. Ze hoort de discussie al in haar hoofd.

“En de vakanties dan? Waar moeten we dan heen met de hond?”

“Er zijn van die hondenkennels die er speciaal voor zijn gemaakt, voor vakantiegangers die met hun hond zitten.”

“Ik heb ook geen zin om in de winter de deur uit te moeten of als het heel hard regent.”

“Ik ook niet eigenlijk. Nee, laten we het maar niet doen.”

Susan en Nick zijn geen hondenmensen, nooit geweest ook.

Een kindje, dat zou een beter plan zijn.

Ze zitten in het midden van de zaal.

Susan kijkt naar de bedenkelijke blik van haar man. Wat zal er op dit moment door zijn hoofd gaan?

Haar rok knelt wanneer ze haar ene been over de andere wil slaan. ‘Oh, waarom prop ik me hier ook in?’ mompelt ze boos.

Nick kijkt naar opzij. ‘Wat zeg je?’

‘Niets …’

Eigen schuld. Je propt je als een worst in een rok.

Voor hen zit een dikke jongen met lang blond haar en een bril op. Zijn appelwangetjes zijn rood en in zijn nek heeft hij grote rode vlekken van de zenuwen. Arme jongen, dit is vast de eerste keer voor hem.

Hij lijkt haar niet ouder dan een jaar of twintig. Knap, dat hij überhaupt zo'n nieuwbouwwoning kan betalen.

Zij voelt geen spanning, want ze weet precies wat ze wil. Ze heeft deze keuze zelf gemaakt. Waar ze eigenlijk meer geïnteresseerd in is, is wie er straks naast hen komen wonen en of dat leuke of minder leuke mensen zijn. Stel je voor dat het zeikerds zijn die overal om zeuren. Daar wil ze niet aan denken.

Het zijn er echt veel. Waar komen al die andere mensen in hemelsnaam te wonen?

Achter hen zit een echtpaar met drie kinderen, die blijkbaar moeite hebben om op hun plek te blijven zitten en Susan hoort het geschuif van stoelen boven alle stemgeluiden uit. Maar het is niet alleen het geschuif dat vrijwel overal te horen is.

‘Zitten nu!’ hoort ze een vrouwenstem roepen en vervolgens. ‘Verdorie, Anneke, houd daar nou eens mee op.’

Even is het rustig, maar dan opnieuw klinkt dezelfde stem.

‘Bram! Wat doe je? Laat die stoel staan en ga zitten. Dit is je laatste waarschuwing!’

Nick zucht en Susan weet precies wat hij denkt en hij is vast niet de enige.

Waarom neemt iemand zijn kinderen mee naar zo'n dag als deze?

Meerdere mensen lijken zich aan het stel te storen, maar niemand zegt er iets van.

Dat is weer typisch iets Nederlands. We ergeren ons er wel aan, maar we zeggen niets. Ondertussen klagen we steen en been en hopen we dat iemand anders het probleem voor ons oplost.

Ik hoop maar niet dat ze naast ons komen wonen, moet hij denken. Hij zegt het niet, maar zo meteen zal Susan het hem vragen en dan heeft ze haar antwoord.

Susan ziet een hoop leuke mensen zitten en ook een paar minder leuke.

Het hele gebeuren zal nog enkele maanden duren, misschien worden de huizen eerder opgeleverd als het weer een beetje meezit. Hoe meer zonuren en hoe minder neerslag er is, hoe voorspoediger de bouw zal gaan. Ze verheugt zich er nu al op. Ze heeft zin in een nieuw huis, in nieuwe spullen en in een nieuw leven in een geheel nieuwe wijk.

Nick ziet het nog steeds niet zo zitten, die blijft liever zitten waar hij zit, maar hij doet het voor haar. Omdat zij het zo graag wil. Dat is pas liefde.

Plotseling lijkt het of haar hart stil staat.

Dit kan niet waar zijn!

Ze ziet een bekend gezicht dat ze herkent uit duizenden, zelfs van de zijkant.

Dus toch …

Hij zit een paar rijen voor haar. Ze heeft hem na die frontale botsing in het gemeentehuis niet meer gezien en vraagt zich af met wie hij hier is. Is dat echt belangrijk? Zou hij hier alleen zijn?

Naast hem zit een vrouw met rossig kroeshaar.

Hij heeft zich nu ook omgedraaid om een blik de zaal in te werpen en kijkt haar daarbij recht in haar gezicht. Alsof hij het voelde.

Ze kan zich nu niet meer verstoppen en lacht wat schaapachtig naar hem als teken van herkenning en hij staart haar aan. Zijn blik staat strak op haar gericht en hij geeft geen kik. Ze krijgt het warm en begint aan haar jasje te friemelen. Als ze opnieuw zijn richting uitkijkt, ziet ze hem grijnzen en tot overmaat van ramp geeft hij er ook nog een vette knipoog bij.

Ze trekt een van haar mondhoeken omhoog, een verkapte vorm van een glimlach en kijkt snel naar beneden naar haar rok en wrijft deze glad.

‘Wat is er, lieverd?’ Nick wrijft met zijn ruwe hand over haar panty.

‘Niets, hoezo?’

Shit!

‘Je bent helemaal rood.’

Hij ziet het en ze voelt zich betrapt.

‘Kijk uit, je maakt mijn panty kapot, straks heb ik een ladder.’

Hij trekt snel zijn hand terug.

Verdorie! Ze moet zich hieruit zien te redden, dan maar een smoes verzinnen. Ze kan hem toch onmogelijk vertellen dat ze zenuwachtig wordt van een wildvreemde vent die schuin voor haar zit en een ongelooflijke aantrekkingskracht op haar uitoefent. Ze kijkt nog even snel op en ziet de vrouw naast hem lachen.

Wat is dit? Wie is het? Ze heeft het idiote vermoeden dat ze hem nog wel vaker tegen zal komen.

‘Ik heb het warm, Nick. Het is hier verschrikkelijk warm.’

‘Dat valt toch wel mee,’ antwoordt hij. ‘Doe je jasje dan uit, dat zit volgens mij veel te strak.’

‘Ja, misschien is dat niet zo'n gek idee.’

Ze weet wel zeker dat haar jasje te strak zit en besluit dan ook om het nooit meer aan te trekken. Sterker nog, ze besluit het hele pakje meteen weg te mieteren als ze thuis is. Nick helpt haar uit haar jasje en hangt het netjes over de rugleuning van de stoel.

Ze probeert de vreemdeling te ontwijken, zijn richting niet meer uit te kijken, maar op de een of andere manier doet ze het toch. Ondertussen heeft hij zich omgedraaid en luistert gedwee naar de toespraak van de man die zojuist het woord heeft genomen. Hij stelt zich voor als Arnold Koppendraaier. Arnold heet met een grijns van oor tot oor iedereen van harte welkom en begint te vertellen wat de volgende stappen zullen zijn.

Vanaf hier kan Susan de vreemdeling goed observeren. Hij heeft lang donkerbruin haar, krullend en goed verzorgd, dat op zijn schouders rust en hij heeft een brede schouderpartij. Het is een grote man, dat zag ze meteen al bij de lift.

Zou dat zijn vrouw zijn? Die met dat kroeshaar?

Dat kan ze zich bijna niet voorstellen.

Hij kan toch wel wat beters krijgen?

Wat kan haar dat eigenlijk schelen? Zij heeft Nick. Nick is haar man, de man van wie ze houdt. Die kroeskop is zijn vrouw, vast en zeker.

De meeting duurt lang … Erg lang … Maar dat heeft te maken met meer factoren dan alleen de projectinformatie over Zoeterlande. De mensen zijn onrustig en de vragen eindeloos.

In totaal duurt het pakweg anderhalf uur en Susan kan niet meer. Haar billen doen pijn van de harde zitting van de stoel en haar pakje wil ze het liefst zo snel mogelijk uit.

Het is tijd om kennis te maken met de nieuwe buren die stuk voor stuk toch leuker zijn dan Nick en Susan in eerste instantie dachten.

‘Hoi, ik ben Yvette.’ Een roodharige vrouw met felle blauwe ogen schudt haar de hand. Ze ruikt naar bloemen. Het is haar parfum en Susans neus begint te kriebelen.

‘Hoi, Yvette, ik ben Susan, maar iedereen noemt me Suus en dit is Nick.’ Ze wijst naar Nick die een stuk verderop met een kale dunne man staat te praten over koetjes en kalfjes. Mensen fascineren haar en ze kan er dan ook uren naar kijken.

Ook de man van Yvette wordt voorgesteld. Hij heet Jesse en is automonteur bij de Kwikfit.

Leuke naam heeft hij en wat handig, een buurman die automonteur is.

‘Wat een leuk stel!’ fluistert Susan zachtjes in het oor van Nick als hij weer naast haar staat.

‘Ja, dat lijkt me ook,’ fluistert hij terug.

Wat ze ook zo leuk aan haar vindt, is dat ze met zo'n blik van bewondering naar hem kijkt en ook hij kijkt overdreven gelukkig naar haar en houdt haar hand liefjes vast.

Ze vertellen hun plannen aan Nick en Susan over wat ze gaan doen met het huis. Dat ze eigenlijk nooit veel thuis zijn geweest en veel reizen, maar dat ze het vanaf nu anders willen doen en meer huismusjes zullen worden. Ze lachen er met zijn allen om, omdat ze allemaal weten dat het ooit toch zover komt. Ooit bereik je de magische leeftijd dat je rust wilt. Dat je zoekt naar die stilte waar je voorheen voor wegrende en dat je een plek wilt hebben waar je jezelf prettig voelt en kunt genieten van het bankhangen met een goed boek in de hand en de open haard aan.

Nick heeft voor hen vieren een glas wijn gehaald en Susan neemt er meteen een flinke slok van. Ze heeft dorst en wil haar zenuwen wegdrinken.

Iedereen heeft op de plattegrond nu in elk geval kunnen zien hoe de straat heet waar ze zullen gaan wonen. Die van hen heet de Marshallstraat.

Jesse en Yvette komen rechts van hen te wonen op nummer 19.

Zij doet vast iets in een schoonheidssalon.

Haar vermoeden blijkt juist. Yvette is kapster.

Met hun buren van nummer 19 klikt het meteen.

De ene buur is nog niet weg of de andere buur meldt zich aan.

‘Hallo, ik zal me even voorstellen. Ik ben Tiny.’

‘Hai, ik ben Susan, maar iedereen noemt me Suus.’ Ze stelt zich netjes voor aan de vrouw die voor haar staat en ze neemt zich voor om voortaan maar direct Suus te zeggen. Niemand noemt haar tegenwoordig nog Susan, alleen Nick, als hij boos op haar is, maar dan gooit hij er meteen haar meisjesnaam achteraan.

Tiny blijkt tot haar grote verrassing haar andere buurvrouw te zijn, die aan de linkerkant komt te wonen. Ze is een grote vrouw met kort blond haar en een ietwat bits uiterlijk. Ondanks haar uitstraling blijkt Tiny heel aardig te zijn. Toch heeft Susan het sterke vermoeden dat dit geen vrienden van hen zullen worden. Ze zijn zo anders, hoewel Susan dat anders niet precies kan omschrijven.

Godzijdank neemt het stel achter hen met de kinderen zijn intrek in een straat of twee achter hen, hoorde Susan van iemand anders. Daar zullen ze weinig tot geen last van hebben. Nick kijkt opgelucht. Voor hem is dát alleen al een zorg minder. Kinderen vindt hij prima, maar drie vervelende kinderen zo vlak naast je, is toch een ander verhaal. ‘Zo, Anneke en Bart zijn we kwijt,’ fluistert hij en ze begint te lachen.

‘Was het niet Bram? Jij met je Bart.’

Nick is echter niet zo gecharmeerd van Tiny.

‘Ik vind haar niet aardig!’

‘Hoezo niet? Je kent haar niet eens.’

Er volgt een kort antwoord. ‘Daar heb je gelijk in, maar er is iets met haar. Ik zie iets in haar gezicht, maar ik weet niet exact wat dat is.’

Susan vraagt zich af waar Nick dat op baseert. Ze heeft gemerkt dat ze de afgelopen jaren heel erg let op hoe mensen eruitzien en hoe ze zich gedragen. Mensen die gesloten en stil zijn, moet je meestal in de gaten houden, want dat zijn de stiekemerds. Susan zal de laatste zijn die mensen beoordeelt op hun uiterlijk.

‘Hai, ik ben Dave.’

Een kale man, klein van postuur, het stille achterbakse type, stelt zich ook aan haar voor. Het is de man van Tiny.

Ze weet niet wat ze tegen hem moet zeggen, want hij is stil en afwachtend en het gesprek lijkt niet erg op gang te komen.

Red me!

Ze kijkt hulpeloos naar Nick, die haar blik meteen oppakt en knikt.

‘Suus, kom eens!’ roept hij plotseling.

‘Sorry,’ excuseert ze zich, ‘maar ik moet even naar mijn man.’

‘Ja, natuurlijk,’ antwoordt Dave.

Hij heeft niets in de gaten en opgewekt gaat Susan naast Nick staan. Ze moet erom giechelen. Wat erg eigenlijk, dat ze dit doet. Die arme man.

‘Zullen we zo gaan? Het loopt al een beetje leeg.’

‘Ja, dat is goed,’ antwoordt Susan en ze werpt een laatste blik om zich heen. Ze zoekt en ze weet ook naar wie, maar ziet hem niet.

De hoeveelheid mensen is intussen gehalveerd en langzaam, beetje bij beetje, loopt iedereen richting uitgang, sommigen van hen nog met een glas wijn in de hand.

‘Ik vind die Dave en Tiny rare lui,’ mompelt Nick.

Nou ja zeg, die Nick. Het was haar ook wel opgevallen, maar Nick lijkt de situaties nog veel beter te analyseren dan zij dat doet. Hij denkt er echt over na en observeert alles in zijn omgeving.

Dat is part of his job, het analyseren van dingen, het uitdenken van de beste constructies.

Wat is hij toch leuk!

Bij het verlaten van de zaal voelt ze een voorzichtige tik op haar schouder. Nick is ondertussen hevig met een kerel in gesprek over bouwconstructies en over machines. Als je eenmaal met Nick praat over zijn werk, is hij niet meer te stoppen. Hij is haar totaal vergeten.

Ze kijkt over haar schouder en draait zich geschokt om.

Jij?

‘Dag, schoonheid.’

Hij reikt haar zijn hand. ‘Victor, aangenaam.’

Ze voelt haar gezicht alweer kleuren.

‘Oh … eh … Suus,’ antwoordt ze en geef hem snel en vluchtig een handje dat hij naar haar bescheiden mening net iets te lang vasthoudt. Ze probeert hem terug te trekken, maar Victor weet van geen ophouden. Ze kan het niet laten om hem van top tot teen op te nemen.

Hij draagt een laaghangende spijkerbroek waarin zijn figuur geweldig uitkomt en hij draagt een legergroen overhemd, waarvan de bovenste knoopjes openstaan.

Dat lichaam, mijn God.

‘Volgens mij komen we tegenover elkaar te wonen, Suus,’ zegt hij.

Oh nee toch!

‘Oh, eh … Leuk.’ Ze weet niet wat ze moet antwoorden en slaat helemaal dicht.

Niet zo stom doen, Susan.

‘Ja, hè,’ grijnst hij. ‘Dat vind ik ook.’

Ze trekt nu wat harder en rukt haar hand los uit zijn greep en maakt aanstalten om verder te lopen richting uitgang. Tot haar schrik pakt hij haar arm beet.

‘Waarom zo snel? Je man is toch nog in gesprek met die kale daar. Heb je haast?’

Ze kijkt hem aan, verwonderd over de brutaliteit waarmee hij haar vastpakt, terwijl Nick zo dicht bij hem staat.

Tegelijkertijd voelt ze haar arm tintelen en haar maag rom- melen. De warmte van zijn handen straalt door de mouwen van haar jasje heen.

‘Of ben je soms bang voor me?’

Ze lacht, maar haar gezicht verraadt haar.

Wat een rare kerel.

‘Waar zou ik bang voor moeten zijn?’ antwoordt ze met een arrogante blik.

Hij laat haar los en gaat recht voor haar staan.

‘Voor mij misschien!’ zegt hij met een serieus gezicht.

Ze doet of ze moet lachen, maar diep van binnen is ze inderdaad bang voor hem.

Die ogen van hem.

Hij komt dichterbij, haalt met een hand een haarlok weg uit haar gezicht en stopt die achter haar oor. Ze voelt zijn warme adem in haar nek als hij dichterbij komt en fluistert: ‘Maak je maar geen zorgen, schatje. Bij mij in de buurt ben je veilig.’

Ze kijkt hem verwonderd aan om zijn enorme eigenwaarde.

Wat denkt hij wel? Ze heeft hem toch zeker niet nodig om zich veilig te voelen.

‘Misschien tot ziens,’ zegt hij en hij verdwijnt de zaal uit. De rooie kroeskop staat in de verte op hem te wachten en kijkt geïrriteerd. Met een bonzend hart blijft Susan achter.

Bij mij ben je veilig.

Die lach, dat gezicht, die ogen … Wat doet die vent toch met haar en wat wil hij van haar? En wat bedoelt hij in hemelsnaam met die zin: bij mij in de buurt ben je veilig?

Het zal allemaal wel. Gelukkig heeft Nick van dit alles niets meegekregen, want hij pakt haar in het voorbijlopen bij haar middel en fluistert in haar oor: ‘Ik heb zin in je!’

En zij fluistert terug: ‘Ik heb nog wel tien minuutjes voor je.’

Ik vroeg me al af wat ze daar toch deed, maar nu weet ik het. Ze komt vlak bij me te wonen. Wat een heerlijke gedachte is dat.

Toen ik haar zag, voelde ik me helemaal warm van binnen worden. Maar ja, wat moet ze met een man als ik. Ik heb geen goede baan, ik doe maar wat in mijn vermogen ligt.

Daar komt bij dat ze een boom van een kerel aan haar zijde heeft, die ook nog eens good looking is. Die meid zit echt niet op mij te wachten.

Nienke wel. Die wacht altijd op me, maar mijn meisje doet ook weleens heel domme dingen. Nienke heeft onlangs, zonder het mij te vragen, de post opengemaakt en zwaaide met een witte brief voor mijn neus heen en weer.

‘Wat is dit?’ vroeg ze pinnig. ‘Ik dacht dat je een vast contract had.’

De salarisstrook van het uitzendbureau was tot mijn afgrijzen in haar handen terechtgekomen. Zo stom van me om die mee naar huis te nemen. Ik had hem in Rotterdam-West moeten laten.

Toen ik haar zei dat ze met haar poezelige handjes van mijn spullen af moet blijven, omdat ik niet van nieuwsgierige vrouwtjes houd, heb ik haar er niet meer over gehoord. Ze weet toch verdomme wat er met haar gebeurt als ze zo bijdehand doet?

Dat salarisstrookje was zo geregeld. Een deal met een uitzendbureau. Ach, het kost even wat, maar je bent gedekt voor je ziektekosten en er is niemand die je aan het werk wil zetten. Met geld kun je namelijk alles. Zover is ze met haar speurwerk niet gekomen. Ze weet dat ik weleens een handeltje heb met Simon, maar niet dat ik in allerlei andere zaken verwikkeld ben.

Voor haar is het net of ik aan het werk ben en uitgeput aan de eettafel neerstrijk. Ik begin niet eens over de megadeals die ik maak. Hoe minder ze weet, hoe beter.

Het gaat haar ook geen donder aan.

Geld is voor mij geen probleem. Ik heb overal geld liggen, maar het meeste ligt onder de mat in mijn auto. Daar heb ik een speciaal plek- je gevonden dat voor iedereen verborgen blijft. Verder heb ik nog een kluisje dat Simon voor me heeft geregeld en waarvan de sleutel ook onder mijn automat ligt. áls ze mijn auto stelen, ben ik de klos. Dan ben ik alles kwijt, maar dat is het risico dat ik dan maar neem.

Ik heb zelf alles geregeld voor een goed pensioen, omdat ik er niet in geloof dat het woord “pensioen” nog bestaat tegen de tijd dat ik zelf oud en hulpbehoevend ben. Ik zal goed voor mijn gezin zorgen, dat zullen ze me nooit kwalijk kunnen nemen.

Hoe rot ik ook in elkaar zit, ik zal altijd zorgen dat zij niets te kort zullen komen.

En natuurlijk ben ik geen heilig boontje, ik scharrel ook weleens buiten de deur. Onlangs scoorde ik nog twee lekkere jonge meisjes, volgens mij haalden ze de twintig nog niet. Ze smeekten me of ze alsjeblieft een avondje met me door mochten brengen voor een zakje coke of wat kleingeld.

Natuurlijk ga ik vreemd, dat heeft niets met mijn gevoel voor Nienke te maken.

Ik hoop niet voor Nienke dat zij ooit vreemdgaat, want dat overleeft zij niet en zeker niet de lul die me dat durft te flikken. Laat niemand met zijn gore poten aan mijn meisje zitten, want ik maak hem koud. Ik hou er niet van om mijn eigen vriendin te delen met een of andere gladjakker die haar niet eens kan onderhouden. Nienke is gewend aan de luxe waarin ze leeft en weet dat ze haar grote mond daar alleen maar voor hoeft te houden.

Af en toe kijkt dat blondje zo angstig in het rond.

Ze hoeft van mij niet bang te zijn. Ik kijk alleen maar. Als ik haar had gewild, had ik haar namelijk allang kunnen hebben.

Hoofdstuk 9

Thuis heeft Susan moeite zich te concentreren op de dagelijkse dingen. Ze loopt verdwaasd in het rond, bang voor de gevoelens die ze heeft sinds gisteren. Ze vergeet dingen mee te nemen bij de supermarkt. Laat haar paraplu achter in winkels, omdat ze er niet meer aan denkt en heeft vandaag voor de tweede keer iets aan laten branden in de keuken. Dit kan echt niet. Ze heeft nog zoveel plannen, zoveel dingen die ze wil doen. Die laat ze door niemand in de war schoppen. Zeker niet door hem.
Bij mij in de buurt ben je veilig.

Zijn stem zweeft door haar hoofd en haar dagdroom wordt plots verstoord door de stem van Nick die door de keuken galmt.

Hopelijk wordt de keuken in het nieuwe huis ook zo mooi als deze.

Al die plannen, terwijl ik zo'n raar gevoel in mijn onderbuik heb.

‘Nou, het was al met al best leuk, toch?’

Nick is achter haar komen staan en houdt haar middel vast.

Even flitst het beeld van een ander door haar hoofd die haar middel vasthoudt en die langzaam zijn handen in de richting van haar borsten duwt.

Het gepruttel van het koffiezetapparaat haalt haar terug naar de werkelijkheid. ‘Ja, dat vond ik ook. Leuke mensen trouwens.’

Hij legt zijn kin op haar schouder en kust haar teder in haar nek.

‘Weet je, Suus, ik heb er toch meer zin in dan ik in eerste instantie dacht.’

Ze legt haar theedoek neer, draait zich om en werpt haar armen om zijn nek. ‘Daar ben ik blij om, schatje. Echt waar.’

Niet zeiken, hij is een schat.

‘Zullen we het vieren? Lekker op bed een filmpje kijken, champagne erbij, stevige seks, ga ik je heerlijk verwennen …?’

Het klinkt zo aanlokkelijk, dit prachtige aanbod en normaal slaat haar hart dan ook over van verlangen bij het horen van zijn mooie woordjes, maar nu … Het is zo raar wat ze nu voelt.

Zou ze dit aanbod op een ander moment klakkeloos hebben aangenomen? Is haar gevoel werkelijk veranderd sinds gisteren?

‘Ik, eh …’

Susan heeft er geen zin in. En het heeft niets te maken met die enge verhalen van Moon over zwangerschappen en kinderen krijgen. Zelfs niet met de drama's over inknippen en uitscheuren. Dat gedeelte heeft ze al ergens ver weg gestopt achter in haar hoofd. Moon praat wel vaker onzin, dit was dus niet de eerste keer.

‘Wat is er, schatje?’

De stem van Nick klinkt vragend en lief.

Ze weet niet wat ze heeft. Ze heeft er gewoon geen zin in …

Of heeft ze geen zin in Nick?

‘Sorry, lieverd, ik wil het ontzettend graag vieren, maar ik ben zo moe. Ik denk dat ik vroeg ga slapen vandaag, ik voel me geloof ik niet zo lekker.’

‘Schatje, toch.’ Hij wrijft met zijn grote hand over haar rug en ze voelt de warmte van zijn handpalm door haar bloes heen stralen.

‘Misschien word je wel ziek, vanmiddag had je het ook al zo warm.’

‘Ja,’ liegt ze. ‘Wie weet.’

Wat is ze een aartsleugenaar! Ze is helemaal niet ziek, ze weet heus wel wat er met haar is. Na de meeting, toen ze boodschapjes ging doen voor het avondeten, heeft ze minutenlang zitten staren naar een wegwerker die met een gigantische graafmachine in een hoge berg zand aan het graven was. Ze zag hoe hij met zijn klauw een berg zand oppakte en dat over een ander stuk grond heen strooide en die daarna weer glad trok met diezelfde klauw alsof het een derde arm was.

Ze zat te dagdromen, te staren, was totaal van de wereld en hoorde niet eens dat iemand haar aansprak die naast haar op het bankje was komen zitten. Hij vroeg haar of alles wel goed met haar ging. Ze antwoordde heel versuft dat alles oké was, maar dat ze erg moe was. Ook al was ze dat niet. Ze was verdoofd, haar gevoel was in de war gestuurd. Hoe moest het nu verder?

De telefoon.

Het is Yvonne die haar een heleboel te vertellen heeft over haar schoonfamilie en allerlei andere dingen en Susan kan alleen maar antwoorden met ja of nee.

‘Luister je wel?’ vraagt Yvonne plotseling. ‘Je zegt overal ja op!’

Susan schrikt ervan maar weet zich goed te herstellen.

‘Sorry, ik ben niet zo lekker, vind je het erg als ik je later terugbel? Ach, weet je wat … we zien elkaar morgen toch.

Dan praten we even verder.’

‘Geen probleem, lieverd. Tot morgen enneh … Beterschap, mop.’

‘Thanks, zie je morgen.’

‘Doei, dikke kus.’

Met een raar gevoel in haar onderbuik legt ze de telefoon op het dressoir.

Ze heeft dat onrustige in haar hoofd, die chaotische vergeetachtigheid, die ze voorheen niet had.

Het lijkt wel of ze verliefd is.

‘Hou jezelf niet voor de gek,’ zegt een stemmetje in haar hoofd.

Hij zit in je hoofd!

Maar naar wie moet ze luisteren?

Het is waar. Ze is verliefd op een wildvreemde. Een nieuwe overbuurman die probeert haar, of beter gezegd, hun leven in de war te schoppen. Weet die rooie krullenkop wel hoe haar man echt is? Dat hij flirt met andere vrouwen en niet zo'n klein beetje ook. Of beeldt ze het zich misschien allemaal in? Wat zei hij ook alweer tegen haar? Eigenlijk niets schokkends, het kan ook gewoon vriendelijk bedoeld zijn. Ze is veel te achterdochtig. Het is vast een heel aardige man die niks dan goeds in de zin heeft, maar hij heeft de pech dat hij zijn knappe uiterlijk tegen heeft.

Waarom zou een knappe man niet aardig kunnen zijn? Of ligt het aan haar? Wil ze hem misschien ook zo begrijpen?

De tijd zal het leren … maar ze is bang dat haar vrouwelijke intuïtie haar toch echt niet in de steek laat.

Hoofdstuk 10

What about Victor?

Het is alweer een tijd geleden dat ze Victor zag.

Hij komt binnenkort, want zo lang duurt dat niet meer, tegenover haar te wonen en kan dan, als hij goed zijn best doet, zo bij haar naar binnen gluren. Wie heeft dat in godsnaam bedacht? Moet ze dit nou leuk vinden of baalt ze hier vreselijk van?

Susan beseft als geen ander dat de gevoelens die hij bij haar oproept absoluut niet verstandig zijn. Ze moet zich verzetten. Ze moet zich proberen te beschermen tegen dit ongelooflijk lekkere ding en al het slechte wat hij met zich meedraagt.

Maar hoe?

Dit is geen verliefdheid, dit is lust, iets wat ieder gezond mens weleens koestert voor een ander.

Het zou goed gaan zolang ze hem maar niet zou zien.

Maar ja, hoe moet dat als hij er fysiek woont. Nu kan ze er alleen nog maar naar raden.

Oh, mijn hemel …. Ik heb echt een probleem.

Ze zou wel gek zijn om zichzelf zo te laten gaan en alles in de waagschaal te stellen voor een flirt. Want meer dan dat is het niet. Of toch wel?

De bouw verloopt vlotjes en volgens schema. Het is september en Susan is al flink bezig met ideetjes op te doen en informatie in te winnen op interieurgebied. Helaas staat hun oude huis nog steeds te koop en het zal een groot probleem worden als ze die niet op tijd kwijtraken.

Nick is vandaag alles behalve vrolijk. Gisteren zijn er kijkers geweest die oprecht geïnteresseerd waren in de woning. Ze prezen Nicks werk en werden dolgelukkig van het idee dat ze zo weinig aan het huis hoefden te doen. De man des huizes, een bal van de bovenste plank die vroeger speler geweest zou kunnen zijn bij een hockeyclub in Hilversum, gaf al aan alles behalve handig te zijn en zocht een huis dat kant-en-klaar kon worden opgeleverd.

Aan zijn dure kleding en de auto waar ze mee aan kwamen rijden te zien, kan hij het huis gemakkelijk betalen en zal de hypotheek zeker geen probleem zijn.

Zijn vrouw, boblijntje, lange zwarte wimpers en een air van hier tot Tokio, keek alleen maar rond en zei niets.

Haar interesseerde het helemaal niet waar ze zouden wonen, als het maar in de buurt was van veel dure winkels waar ze uitgebreid met de creditcard van haar man kon winkelen.

Dat was de eerste indruk die Susan kreeg van het stel, maar die mening stelde ze later bij toen het heel leuke en vooral vriendelijke mensen bleken te zijn die totaal geen kapsones hadden, maar simpelweg van mooie dingen hielden.

‘Daar gaat mijn werk – mijn project van jaren.’ Nick was chagrijnig.

‘Ach, schat, maar we krijgen er toch ook weer een mooi huis voor terug?’

Een zucht.

De mensen die het willen hebben bieden veel geld. Heel veel geld. Bijna de vraagprijs. Ze zouden hun handen moeten dichtknijpen met een dergelijk bod.

‘We moeten het doen, Nick,’ oppert Susan. ‘Dit is echt een buitenkansje. Ze zitten bijna tegen de vraagprijs aan.’

Nick heeft er duidelijk moeite mee. Voor haar is een huis gewoon een plek waar ze woont, waar ze samen op de bank kunnen liggen en vrijen op zijn tijd en waar ze eten en slapen. Een heerlijke plek om te zijn als ze niet op haar werk is of bij vrienden thuis. Natuurlijk gaat het Susan ook aan het hart. Maar ze heeft niet zo'n band met het huis als Nick.

Voor Nick is het een ander verhaal. Hij wil dit huis, dat aan de binnenkant bijna geheel door zijn handen is opgebouwd, helemaal niet aan iemand anders wegdoen, ook al is het voor een hoop geld, en opnieuw beginnen in een nieuw huis, dat leeg is en kaal. Alles vanaf de grond af aan weer opbouwen. Waarom toch? Waarom al die moeite? Dit huis is praktisch af … Dat gezeur van Susan ook altijd.

Maar ze zullen nu wel moeten. Ze hebben de eerste stap al gezet en aangezien de tijd begint te dringen … Twee huizen onderhouden gaat hen niet lukken. Dat redden ze niet, zelfs niet met twee salarissen.

‘Sorry, lief, we moeten het doen.’

‘Ik weet het, Suus. Ik weet het.’

Hij laat zijn hoofd hangen en loopt weg in de richting van de keuken om een biertje voor zichzelf te pakken en zich even van de buitenwereld af te sluiten. Voor Susan af te sluiten.

Zo is hij nu eenmaal. Hij moet dit in zijn eentje verwerken en daar heeft hij niemand bij nodig, ook Susan niet.

Ze kijkt naar hem en realiseert zich dat het haar pijn doet hem op deze manier te zien, maar het is helaas niet anders.

Dagenlang is Nick van slag. Hij zegt weinig, is minder vrolijk dan normaal, zondert zich af en is in zichzelf gekeerd. Susan heeft haar best voor hem gedaan, net iets meer dan gebruikelijk. Ze probeert hem te troosten en hem enthousiast te maken met nieuwe plannen.

’s Avonds helpt ze hem mee om alles uit te werken en spuit ze haar ideetjes bij hem.

Ze weten al precies welke kamer ze zullen reserveren als babykamer. Hij glimlacht als ze het daarover hebben.

Toch nog ergens een lichtpuntje.

Bij mij ben je veilig.

‘Het lijkt me zo bijzonder, Suus. Een kleintje in huis. Ons kindje.’

Ze knikt naar hem. ‘Ja, dat lijkt mij ook heerlijk.’

Wat voelt ze zich schijnheilig. Natuurlijk zou ze het wel willen, maar nu nog niet. Ze heeft veel te veel aan haar hoofd en ergens spookt ook Victor nog steeds door de gangen van haar hersenpan. Ze moet hem zo snel mogelijk uit haar kop gaan zetten. Nick verdient het om een mooi leven te hebben. Het is tenslotte haar schuld dat ze gaan verhuizen, als ze dat niet had besloten, had ze Victor nooit ontmoet. Wat moet ze nu doen? Moet ze dit opgeven met het risico dat ze zichzelf een keer zal laten gaan of moet ze zich sterk maken en ertegen vechten, terwijl ze eigenlijk al weet dat het een moeilijke strijd zal worden?

Ze moet nu kiezen voor het laatste, want Nick zal uitleg willen hebben over het waarom en ze kan heel slecht liegen. Ze wil dolgraag kinderen, maar ja … Stiekem heeft ze wel haar twijfels.

Bah … wat een egoïstische trut ben ik toch! Wie wil er nou een vrouw zoals ik?

Hoofdstuk 11

Oh shit, volgens mij zag hij me.

Susan probeert nog snel tussen wat schappen weg te duiken en ze kan zich heel goed voorstellen hoe belachelijk dat eruit moet zien. Wat is ze toch aan het doen?

Idioot mens. Je hebt toch niets te verbergen?

Ze springt terug, terwijl ze ondertussen een pak suiker in haar winkelmandje gooit dat ze eigenlijk helemaal niet nodig heeft.

Victor kijkt haar vanuit de verte lachend aan, alsof hij allang gezien heeft dat ze zich probeert te verstoppen voor hem, en steekt zijn hand omhoog. Susan zwaait nonchalant terug en draait zich om. Stom om te denken dat ze hem uitgerekend hier niet tegen zou kunnen komen. De supermarkt in hun nieuwe wijk.

Wat doet ze hier zelf? Dat was toch nergens voor nodig. Ze had net zo goed in haar eigen buurt kunnen gaan. Wist ze dat hij hier waarschijnlijk ook weleens naartoe zou gaan? Is ze stiekem naar hem op zoek?

Weg met die gedachten.

Ze kijkt opnieuw en ziet dat de krullenkop nu naast hem staat met, verrassend genoeg, op haar buik een draagzak waar een klein roze kopje bovenuit steekt met een klein wit katoenen mutsje op.

Een baby?

Susan schrikt ervan en voelt een teleurstelling. Het kind is nog geen paar maanden oud zo te zien en hoewel het allemaal heel goed mogelijk is, had ze Victor toch echt nog niet in de rol van vader voorgesteld. Het is juist zo'n laat-maarwaaientype.

Victor komt op haar afgelopen met de krullenkop in zijn kielzog en vraagt op een manier alsof hij haar al jaren kent:

‘Hey Suusie, lekker boodschapjes aan het doen?’

Ongegeneerd staart Susan naar het flodderige geval dat de krullenkop draagt. Het is een jas met gekleurde strepen die Susan doet denken aan een regenboog. Het is niet haar smaak, sterker nog, Nick zou haar heel hard uitlachen als ze met zoiets thuis zou komen, maar Susan moet toegeven dat het die rooie best goed staat.

Zelf ziet ze er vandaag erg patent uit, al zegt ze het zelf. Ze had afgelopen weekend alle kasten en lades op de kop gezet en twee vuilniszakken vol met oude kleding weggebracht naar de kledingcontainer. Ook het veel te strakke mantelpakje delfde het onderspit. Het voordeel van opruimen is dat je ook weer veel dingen terugvindt die je allang vergeten was. Zo vond ze een schitterend rokje van Esprit, een zwarte, getailleerd, met een split aan de achterzijde, wat haar vroeger fantastisch stond, maar dat zoals het met veel spullen gaat, achter in de kast was beland. En een broek, een kakikleurige met strakke pijpen, die ze nu draagt met haar lange bruine laarzen eronder. Het colbertje dat ze enkele jaren terug speciaal bij de laarzen had gekocht, heeft ze er vanmorgen ook bij aangetrokken en van haar haar heeft ze een paardenstaart gemaakt.

Nick vroeg vanmorgen of ze ging paardrijden.

‘Haha, erg grappig De Winter, erg grappig.’

Hij stak zijn tong uit en gooide zijn duim de lucht in.

‘Je ziet er goed uit, Suusie.’

De manier waarop Victor haar naam uitspreekt bezorgt haar kippenvel. Ze heeft getwijfeld, gedacht dat hij misschien helemaal geen slechte bedoelingen had met zijn opmerkingen en zijn zelfverzekerde en brutale blik, maar nu worden die gedachten in een handomdraai tenietgedaan. Nu weet ze het zeker. Hij is echt zo. Dit is een gevaarlijke man en bij ge- vaarlijke mannen blijf je, als je tenminste slim bent, zo ver mogelijk uit de buurt. Ze heeft het zo vaak met Yvonne op de zaak over types als Victor gehad en zou ondertussen toch moeten weten hoe ze deze mannen herkent.

Ze moet weg, ze voelt het, en wel zo snel mogelijk en brengt een zucht uit. ‘Ja, ik dacht … Even snel.’

Hij grijnst naar haar en kijkt haar met zijn mooie ogen aan. De krullenkop is nog enkele meters bij hen vandaan en kijkt achteloos in het rond met een pak melk in haar handen. Ze is op geen enkele manier geïnteresseerd in het gesprek dat haar man op dit moment voert. Ze is óf heel goed van vertrouwen óf gewoon heel dom. Dom ziet ze er niet echt uit, dus zal het het eerste zijn.

‘Even snel … Oh.’

Susan weet precies wat hij bedoelt zonder dat hij het daadwerkelijk zegt. Zijn blik zegt genoeg en Susan voelt dat ze begint te kleuren en bukt naar haar winkelmandje op de grond zodat het net lijkt of het bloed naar haar hoofd is gestroomd. Haar laarzen zijn prachtig ziet ze nu.

Als hij die kleur op haar gezicht maar niet ziet.

De krullenkop komt nu naast hem staan en steekt netjes haar rechterhand uit naar Susan wanneer deze weer opstaat.

‘Hai, ik ben Lucy.’

Susan geeft haar een hand, voelt de stevige handdruk die Lucy haar geeft, knikt erbij en betrapt zichzelf erop dat ze Lucy van top tot teen afkeurend aan het bekijken is.

Ze denkt zelfs even dat een beetje botox hier en daar geen kwaad zou kunnen. En wat heeft Lucy een rimpels … Die ene dikke groef op haar voorhoofd. Mijn hemel, als zij dat zou hebben, had ze allang bij de kliniek van dokter Schumacher gezeten. En dat haar, dat lijkt wel een wc-borstel! Misschien is een goede kapster die even naar haar haar kan kijken geen overbodige luxe en wat leuke kleding zou ook geen kwaad kunnen. Susan snapt eerlijk gezegd niet wat Victor in haar ziet. Ze is zo … anders, maar ergens heeft ze ook wel iets spannends, iets ondeugends, iets stoers.

Anders dan wie?

Heeft ze het soms over zichzelf? Is ze werkelijk zichzelf aan het verkopen en Lucy aan het afbranden?

Suus, doe normaal, gedraag je. Hij heeft een vrouw en een kind en jij hebt Nick.

Susan heeft nog steeds haar hand beet en kijkt naar het ronde kopje van het kind dat aan haar vast lijkt te zitten als een kangoeroekind in een buidel van zijn moeder. Het witte mutsje bedekt zowat het hele hoofdje en Susan kan nog net de oogjes zien die dichtgeknepen blijven.

‘Hoi, Lucy, ik ben Suus. Leuk, jullie hebben een kleine. Hoe oud is ie?’

De laatste tijd komt Susan alleen maar vrouwen met baby's tegen en ze begint zich af te vragen of er soms een of andere babyboom is losgebarsten in Zoetermeer.

Lucy kijkt haar met grote ogen aan en zegt met kalme stem.

‘Hij is een meisje en hij is nu bijna drie maanden oud.’

Victor begint te lachen en Lucy kijkt hem kwaad aan, terwijl Susan probeert haar schaamte voor de misser te verbergen.

‘Oh, een meisje.’

Wie kleedt er in hemelsnaam een pasgeboren meisje in het licht- blauw?

Geen wonder dat ze het niet zag.

‘Joy heet ze.’

Wat rot voor het kind. Ze lijkt op haar.

Wat is ze haar toch aan het bekritiseren! Wat vreselijk kinderachtig van haar. Ze gedraagt zich momenteel als een jaloers schoolmeisje, maar dat is toch nergens voor nodig. Ze heeft niets met hem en dat wil ze ook niet.

‘Leuke naam, Joy, apart.’

Ze moet meteen denken aan dat verhaal over knappe baby's. Dit is nou net zo'n geval. Ze zou nu: “wat een lief kind” moeten zeggen, maar ze besluit maar dat het beter is als ze haar mond houdt.

Ze knikt en ondertussen voelt Susan de ogen van Victor door haar kleding heen priemen. Ze kijkt naar zijn outfit en het mooie sterke lichaam eronder. Zijn stevige bovenarmen die bijna niet passen in zijn jas. Hij draagt een mooi jack, rood staat hem goed, en zijn haar beslaat een groot deel van zijn rechteroog, waardoor het lijkt op een gordijntje. Hij kijkt ook naar haar. Hij kijkt naar haar borsten, dat is heel duidelijk, zonder schaamte, alsof hij erdoor gefascineerd is. Ze krijgt het er benauwd van, als een strop die om haar nek wordt getrokken, en weet dat ze hier zo snel mogelijk weg moet. Ondertussen sluit ze haar jas met haar hand en gooit haar andere hand in de lucht om gedag te zeggen.

‘Tot ziens dan maar, ik … eh … ik moet weer verder. Nick wacht op me.’

‘Nick?’

‘Ja, mijn man.’

‘Doe Nick de groeten van me,’ zegt hij cynisch.

‘Dat zal ik doen,’ antwoordt ze beleefd en bukt zich om het winkelmandje op te tillen. Ze groet ze en verdwijnt zo snel mogelijk richting de kassa.

Susan heeft het bloedheet. Ze wil naar Nick, ze wil dit niet. Lucy lijkt haar een erg aardige meid en dat kind van hen, het is nog zo klein. En Susan? Het is precies hoe Nick het zo mooi kan zeggen: ‘Het is toch goed zo, we hebben geen zorgen, geen gezeik …’

Hij heeft ook gelijk. Laten ze het vooral zo houden en niet onnodig de ellende opzoeken – Victor niet opzoeken, want dat staat gelijk aan het woord “ellende”.

Hoofdstuk 12

Het is koud, echt winters weer. Tussen de sneeuwbuien door rijden ze af en aan naar keukenspeciaalzaken, badkamerboeren en bedrijven die gespecialiseerd zijn in houten vloeren. Ze hebben min of meer al hun keuzes al gemaakt, knopen doorgehakt, gekozen voor iets waar ze beiden tevreden mee zijn.

Vorige maand hebben ze het bod aangenomen dat de makelaar hen bracht voor het oude huis. Het is verkocht en zal volgende maand moeten worden opgeleverd. Het bod was heel schappelijk en daaruit bleek maar weer dat de mensen die het wilden hebben, hen niet het vel over de neus wilden halen.

Ook hun nieuwe woning in Zoeterlande is inmiddels al een maand opgeleverd ondanks het feit dat alles nog op een grote bouwput lijkt. Er zijn geen straten, alleen bergen zand, en er zijn nog steeds geen bomen. Die worden later geplaatst als het meeste bouwverkeer verdwenen is. De borden met de straatnamen zijn onlangs op de muren geschroefd en ze weten nu een klein beetje wie waar woont.

Hun eigen straat bestaat uit vijf woningen op een rij en tegenover hen staat hetzelfde aantal. Het leuke aan deze woningen is dat de balkons aan de voorkant zitten, zodat het een lust voor het oog moet zijn als ’s zomers iedereen zijn bloembakken eraan heeft hangen.

Susan heeft er zin in en baalt er een beetje van dat ze nog niet helemaal kunnen beginnen met alles. Het vocht dat in het huis zit, zal er eerst uit moeten, dus staan alle verwarmingen voorlopig hoog. Nick zei dat het misschien over drie tot vier weken wel lukt om de muren te sausen. Hij is de afgelopen tijd ook flink bezig geweest met het afmaken van de laatste klusjes in hun oude huis. Wat een werk! Ze had echt medelijden met hem.

Maar ja, was het niet een beetje zijn eigen schuld?

De afgelopen weken heeft ze ook regelmatig nagedacht over Victor, terwijl ze heel goed weet dat het niet oké is. En aan Lucy. Hoe moet dat nu verder? Ze weet zeker dat hij het haar heel moeilijk zal maken. Die opmerkingen die hij haar toewerpt, die kunnen gewoon niet door de beugel. Als Nick het wist, zou hij erop afstappen, daarom zegt ze er thuis niets over. Ze weet zelf heel goed wat ze doet, tenminste meestal, en is niet van plan op zijn avances in te gaan, hoe moeilijk dat ook zal zijn.

Al een tijdje geleden is ze gestopt met het slikken van de anticonceptiepil, maar het lijkt maar niet te lukken. Susan had verwacht dat ze ieder moment zwanger kon raken, maar dát lijkt toch minder makkelijk dan gedacht.

‘En?’ vraagt Nick iedere keer aan haar als de maand om is.

‘Nee,’ antwoordt ze dan, ‘weer niet.’

Weer niet … We zijn net begonnen.

Als ze in bed liggen, schiet Susan ineens iets anders te binnen. Het lijkt allemaal wel zo normaal, maar stel je nou toch voor dat de kans erin zit dat ze helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Wat dan? Stel dat Nick haar daardoor niet meer leuk vindt of dat hij geen kinderen wil adopteren mocht dat echt de uiterste oplossing worden? Ze moet het weten, ze moet het hem vragen, anders kan ze haar ogen niet dicht doen en slapen. ‘Nick?’

‘Ja, lief.’ Hij draait zich langzaam op zijn rug.

‘Ik kan niet slapen.’

Hij gromt en draait zich naar haar toe. ‘Dus maak je mij ook maar wakker.’

‘Je sliep toch nog niet of wel soms?’

‘Bijna.’

‘Niet dus.’

‘Oké, Suus, ik sliep nog niet. Wat wil je van me? Ah, je wilt vrijen. Nou, kom maar op, ik ben wakker.’

Susan lacht. ‘Nee, joh gekkie, ik wil geen seks, er zit me iets niet lekker.’

‘Maak van je hart geen moordkuil, schatje.’

‘Als we nou geen kinderen kunnen krijgen, Nick?’

‘Huh? Wat bedoel je?’ zegt hij met zijn ogen half dicht.

‘Nou gewoon, stel nou dat we onvruchtbaar zijn, jij of ik of wij allebei?’

‘Oh, Suus … Alsjeblieft, kan dat morgen niet?’

‘Nee, ik wil het er nu over hebben met je, anders kan ik niet slapen.’

‘Tja, dan zou dat jammer zijn.’

Ze knipt het licht aan en komt omhoog met een gezicht dat op onweer staat.

‘Jammer?’ roept ze. ‘Vind jij het alleen maar jammer?’

Dit is te teleurstellend.

Soms kan hij zo raar uit de hoek komen en begrijpt ze niet dat hij alles er maar uitfloept, zonder er echt bij na te denken. Zonder te denken dat het haar misschien weleens heel veel verdriet zou kunnen doen.

‘Doe nou niet gelijk zo dramatisch, zo bedoel ik het toch niet. Ik bedoel, mocht het niet lukken, dan is dat toch niet anders? Dan zullen we dat moeten accepteren of we dat nou leuk vinden of niet.’

Hij heeft wel gelijk, dat weet ze heus wel. Je kunt er zo je best voor doen, maar als het niet gaat, dan gaat het niet.

Moeder Natuur heeft haar eigen regels.

‘Maar ik wil zo graag een kind,’ jammert Susan.

‘Ja, Suus, dat zou ik ook heel graag willen,’ zegt hij met een enorme zucht. ‘Maak je nou niet zo druk,’ vervolgt hij, ‘we zijn pas begonnen. Er zijn stellen die er jaren mee bezig zijn. Daar kun je nu nog helemaal niets over zeggen. Ga slapen en breek je mooie hoofdje er niet over. Trouwens, hoe kun je ooit zwanger worden als je geen seks wilt. Je zult toch echt meer moeten oefenen. Op dit moment zijn onze scoringskansen ook minder, dat begrijp je toch wel?’

Wijsneus.

Wat zijn mannen toch vreemde wezens en zo ongelooflijk nuchter. Ze maken zich helemaal niet druk om dit soort dingen, alles komt toch uiteindelijk wel goed.

‘Je hebt gelijk, over dat hoofdje breken dan, hè.’

Hij lacht en Susan kruipt stevig tegen hem aan. ‘Ik moet niet zo zeuren, dat weet ik heus wel.’

Hij pakt haar vast bij haar arm en trekt haar bovenop zijn borst.

‘Kom hier, lekker ding!’

Zijn handen tasten haar lichaam af en ze voelt hoe hij langzaam bij haar naar binnen dringt.

Ze heeft hem niet verteld dat ze vandaag de nieuwe overburen heeft ontmoet in de supermarkt en wat voor types het zijn. Dat de man Victor heet en zijn vrouw Lucy en dat hij Susan staat te versieren waar zijn eigen vrouw bij staat. Dat hij eruitziet om op te vreten en dat ze bij het zien van zijn lichaam en zijn knappe verschijning al direct zin heeft in seks.

Ze vertelt hem ook niet dat ze een baby hebben en die in een draagzak met zich meedragen en dat ze stiekem hoopt dat hij haar mooier vindt dan zijn eigen Lucy.

Ze zegt hem lekker niets, want het zou zo idioot klinken uit haar mond. Hij zou denken dat ze stapelverliefd op hem is en dat ze niet meer nuchter na kan denken. Hij zou erbij zeggen dat het maar een gladjanus is die achter iedere vrouw aanzit en maar één ding van vrouwen wil. Hij zou zeggen, zo goed kent ze hem, dat zulke mannen van dag tot dag leven en iedere dag iets nieuws zoeken wat ze kunnen verzieken. De mooiste opmerking die ze hem ooit had horen zeggen was: ‘Hoeren en dieven trekken de kaart.’ De slechteriken komen het verst in deze wereld. Het klopt nog ook, maar Susan gelooft nog steeds dat eerlijk het langst duurt en dat rijkdom niet zit in materiële zaken, maar in de mens zelf. Geluk is niet te koop, geluk maak je zelf, met of zonder geld. Je gezondheid is je grootste goed en daar moet je zuinig mee omspringen.

Susan is wat dat betreft altijd gezond bezig. Ze eten bijna dagelijks verse groenten en fruit. Frituren doen ze bijna niet, hooguit wanneer ze echt geen zin heeft om te koken, maar zelfs dan nog haalt ze haar eten nog liever bij de chinees of de italiaan dan dat ze de frituurpan aanzet.

Maar nu zit Victor in haar hoofd en speelt hij evenals eten een belangrijke rol in haar leven.

Gelukkig weet Nick niets en gaat ze hem ook niet wijzer maken, want dat is helemaal nergens voor nodig.

Niets zeggen. Mondje dicht.

Terwijl Nick met een ritmische beweging haar heupen laat bewegen bovenop zijn lichaam, speelt er een gedachte in haar hoofd die ze uit alle macht probeert tegen te houden en weg te duwen, maar wat absoluut niet lukt.

Ze denkt aan dat lichaam van Victor dat nu onder haar ligt en geniet met volle teugen, terwijl ze haar nagels in zijn huid zet en kermt: ‘Ga door …’

Hoofdstuk 13

Het is zo fout wat ze doet en ze kan niet anders zeggen dan dat ze walgt van zichzelf. Wie had ooit gedacht dat ze ook zo'n heks zou worden? Zo'n heks als al die andere vrouwen die hun man bedriegen en waarvan iedereen het weet, behalve hijzelf. Walgelijk! En natuurlijk is het allemaal gelukkig nog niet zover, maar dit kan zo niet langer doorgaan, nu kan ze het nog stopzetten voordat ook zij vreemd zal gaan. Het is tijd voor een frisse, nieuwe start. Ze moet eraan werken om weer de oude Suus te worden. De ongecompliceerde versie, die ze voorheen was en waar ze zo van hield.

Ze kijkt opzij. ‘Oh Nick, wat heerlijk. We kunnen eindelijk een keer genieten van het ouderwetse bankhangen. Je hebt echt zo je best gedaan.’

Hij lacht bulderend en ze voelt zijn lichaam op en neer gaan, terwijl ze tegen elkaar aan liggen op de nieuwe driezitsbank.

‘Lieve schat, was het maar waar. Ik ben nog lang niet klaar. Ik moet de zolder nog steeds afmaken, maar het gaat niet lukken zo. Ik dacht dat ik het allemaal wel alleen zou kunnen, dat ik handig genoeg zou zijn, maar ik kan het gewoon niet alleen. Ik heb een handje nodig.’

Ze pakt hem bij zijn arm en wrijft zijn haren glad. ‘Kan ik je dan niet helpen?’

‘Jij?’ Hij begint weer te lachen. ‘Nee, schat. Ik heb een stevige kerel nodig. Een dakkapel zet je er niet in je eentje op, daar heb je twee stevige kerels voor nodig.’

Ze kijkt hem teleurgesteld aan. ‘Het was toch lief bedoeld?’

‘Ach, Suusie toch. Sorry dat ik je zo pest. Dat weet ik heus wel. Zorg jij nou maar dat er iedere dag een maaltijd voor me klaarstaat na de arbeid, dat vind ik al genoeg.’

Vanochtend hebben ze alle spullen overgebracht. Een keer of vier zijn ze met een kleine vrachtauto heen en weer gereden. Nick had wat jongens van het werk opgetrommeld die het geen probleem vonden om een ochtendje op te offeren, en al met al was alles nog vrij rap overgebracht.

Het sjouwen van de kasten en de zware wasmachine naar de zolder bleek nog de ergste klus te zijn.

‘Anders zetten we de wasmachine toch in de berging? Mij maakt het niet uit, hoor.’

‘Suusie, luister. Later krijg je er spijt van, laten we het nu maar meteen op de juiste plek neerzetten, dan heb je er voorlopig geen omkijken meer naar. Ik maak die aansluiting gewoon op zolder en klaar is Kees.’

Hij had gelijk. De waslijnen komen ook op de zolder te hangen, dus waarom zou ze het zichzelf onnodig moeilijk maken? Wat was er nou gemakkelijker dan de was uit de machine trekken en direct ophangen. Geen gesleep over de trappen met een grote wasmand. Het leven kan zo simpel zijn. Nick had gelijk, ze moest gewoon luisteren.

Susan zorgde voor de broodjes en de koffie, meer kon ze toch niet doen.

Nick is bezig om alles aan te sluiten, zoals de telefoon, de computer en de koelkast. De telefoonaansluitingen zitten precies op de plek waar Susan ze graag wilde hebben. In de woonkamer heeft zij de touwtjes in handen gehad. Het bevalt haar prima, ze hebben veel meer ruimte dan voorheen. Het is hier en daar nog wel een beetje kaal, maar ze zijn nog maar net begonnen. Planten heeft ze nodig, grote groene planten. ‘Op de markt kun je goedkoop aan planten komen,’ had haar moeder gezegd. Haar moeder was er ook vandaag. Ze had zich aan het eind van de ochtend af laten zetten door haar vader, die niet mee kon, omdat hij alweer met zijn golfvrienden had afgesproken.

‘Daar haal ik ze ook altijd.’

Susan vond het al een ongelooflijk idee dat haar moeder op de markt kwam. Dat ze dat überhaupt durfde, zo tussen het gewone publiek. Knap dat een vrouw van stand een stap durfde te zetten op een markt in een volksbuurt. Susan dacht terug aan vroeger. Was haar moeder altijd zo geweest?

Voor zover ze het zich kon herinneren wel. Haar vader had ooit een te gekke baan gehad, hij was manager geweest bij een groot communicatiebedrijf. Maar toen er gedwongen ontslagen vielen, vielen die het eerst in de top. Uiteraard kreeg hij een oprotpremie mee waar ze nog zeker jaren van konden rondkomen. Alleen joegen ze dat geld een stuk sneller erdoorheen dan verwacht en zaten ze nu op een houtje te bijten, terwijl ze tegenover de rest van de wereld nog steeds deden alsof er genoeg geld over was.

‘Goed idee, mam.’

Ze bedacht zich dat ze Yvonne misschien zou kunnen vragen om zaterdag met haar mee te gaan. Dat zou ze vast leuk vinden. Gezellig, ze zouden er meteen een leuke dag van kunnen maken, een hapje eten in een eetcafeetje, misschien een bioscoopje pakken of naar het theater. Yvonne was gek op de markt. Haar vader was vroeger koopman geweest en stond op de markt met lederen riemen, totdat men winkels als de Bijenkorf veel interessanter ging vinden. Mensen keken niet meer naar de prijs, ze keken naar kwaliteit. Daar kwam bij dat veel mensen een dagje shoppen combineerden met een hapje en een drankje en daar toch beter voor in de grote stad terechtkonden. De markt liep langzaam bij beetje op zijn einde. Uiteindelijk nam de vader van Yvonne een vaste baan aan als koerier bij DHL en dat beviel hem achteraf gezien stukken beter. Op de markt was het ’s winters vaak koud en guur en bij DHL was het lekker warm in de auto, zomer én winter.

Ze moest Yvonne maar meteen even bellen om het te regelen.

In de namiddag, terwijl ze bezig is het tuinstel op zijn plek te zetten, waarbij ze twijfelt of het niet beter uit de zon neergezet kan worden, ziet ze Tiny voorovergebukt in de tuin staan. Ze is druk bezig om wat paaltjes de grond in te slaan.

‘Dat moet je niet zelf doen, joh!’ roept Susan voor de grap over de schutting naar haar, maar de grap komt niet goed aan, want ze lacht als een boer met kiespijn.

‘Ik weet het.’ Er ontsnapt een zucht bij Tiny. ‘Maar ja … wie doet het anders?’

Haar gezicht kijkt alles behalve vrolijk en als Susan nog eens goed naar haar kijkt, ziet ze dat ze vandaag ook weinig aan zichzelf heeft gedaan. Ze is niet opgemaakt, draagt een oud grijs joggingpak en haar wangen zijn rood. Susan zou zweren dat ze gehuild had.

‘Alles goed met je, Tiny?’ Ze knikt.

‘Gaat wel, laat maar, het waait wel weer over.’

Ze lijkt wat gespannen en Susan kan er nu nog voor kiezen om zich om te draaien, weg te lopen en inderdaad te denken dat het vanzelf weer over gaat, maar ze kan het niet. Daar is ze veel te menselijk voor. ‘Gaat het echt met je, want volgens mij heb jij wel behoefte aan een kop koffie of sla ik de plank volledig mis?’

Tiny legt de grote houten hamer waarmee ze de paaltjes in de grond probeerde te krijgen op de grond en zucht. ‘Ja, je hebt gelijk. Ik kan wel een kop sterke koffie gebruiken.’

Een minuut of vijf later zit ze in de woonkamer terwijl Susan in de keuken de Senseo aandrukt.

‘Wat heb je erin?’ schreeuwt ze vanuit de keuken en kijkt ondertussen in de keukenkastjes waar die goed gevulde koekjestrommel nou toch gebleven is.

Nick zal toch niet …?

‘Alles graag, melk en suiker.’

Ze zet het koffiekopje neer op tafel, tegelijk in de rondte kijkend waar die trommel toch gebleven is, en Tiny excuseert zich direct voor haar kleding en haar uiterlijk.

‘Geeft toch niet. Je bent toch niet vies en hé … Je bent bezig, dat kun je moeilijk in je baljurk doen, toch?’

Ze lacht en wanneer Susan naar haar kijkt, pronkt er vanaf het dressoir achter haar een groot bruin blik met sterretjes erop.

Daar is ie.

Ze staat op, pakt hem en biedt Tiny een koekje aan. ‘Ze zijn heerlijk.’

‘Nee, sorry, ik heb niet zo'n trek.’

Geen trek?

Ze zegt niet “Ik ben aan de lijn” of “Even niet, ik heb net gegeten.” Nee, ze heeft geen trek. Er moet iets zijn.

‘Wat is er loos, Tiny?’

Misschien kiest Susan er het foute moment voor uit, maar het moet er toch een keer van komen. Ze kan niet blijven doen alsof er niets aan de hand is.

‘Ik word helemaal gek van hem,’ zegt Tiny.

Susan trekt haar wenkbrauwen op.

‘Gek? Van wie?’

Een diepe zucht, een zucht van wanhoop.

‘Van Dave en zijn rotcomputer.’

Susan dacht dat er iets ergs aan de hand was. Dat er misschien wel een familielid van Tiny overleden was of dat Dave een ander had en bij haar wegging. Gaat dit werkelijk over een computer?

Tiny vertelt Susan dat er in het huis nog zoveel moet gebeu- ren, maar dat hij alleen maar achter dat rotding zit.

‘Zijn bord met avondeten zet ik er meestal naast,’ antwoordt ze. ‘Dat is toch niet normaal? Ik kan me niet eens meer de tijd herinneren dat we samen aan tafel aten.’

‘Nee, dat is niet echt normaal,’ lacht Susan.

Tiny kan er echter niet om lachen. Susan hoort de emotie in haar stem en plotseling begint ze te huilen.

‘Meid, gaat het wel met je?’ Ze knuffelt Tiny en wrijft haar over haar rug.

‘Jawel hoor,’ mompelt ze verdrietig. ‘Ik moet er gewoon eens met hem over praten.’

‘Ja, dat lijkt me geen slecht idee, Tiny. Zo kan het toch niet langer. Kijk nou hoe ongelukkig je ervan wordt.’

Ze pakt haar opnieuw beet. Wat een idiote situatie is dit.

Ze kent Tiny nauwelijks, maar ze kan het gewoon niet aanzien. Nick vond Tiny een beetje een rare toen ze haar voor het eerst ontmoetten, maar Susan heeft opeens zo veel medelijden en compassie met haar. ‘Heeft hij dan geen andere hobby's?’

‘Nee, niet echt. Hij doet eigenlijk verder niets. Hele avonden zit hij achter dat ding te tikken en soms tot midden in de nacht. Het huis is nog lang niet af en dat zal voorlopig ook wel niet gebeuren. Het is zo'n puinhoop binnen, niet normaal gewoon, en ik kan er soms niet meer tegen. Dan ga ik maar iets in de tuin doen of ik ga weg, de stad in.’

Susan weet niet meer goed wat ze zeggen moet en kan zich eigenlijk geen wereld voorstellen waarin ze een man heeft die communicatiegestoord is. Die alleen maar communiceert met zijn computer en verder overal afstand van neemt.

Ze realiseert zich plotseling dat ze heel blij is met Nick, haar Nick die altijd in is voor een gesprek, die iedere avond lekker dicht bij haar op de bank hangt of bij hoge uitzondering op de voetbalclub zit met zijn maten. Een sociaal mens, die man van haar. Wat moet Tiny eigenlijk een eenzaam mens zijn! Susan gaat Dave ook ineens vanuit een heel ander perspectief bekijken.

Ze kent ze wel, dat soort computerfiguren, die stiekem avonden en zelfs nachten zitten te chatten met andere vrouwen en dan vertellen dat ze met computerdingetjes bezig zijn. Het zou haar niets verbazen als ze er niet zo ver naast zou zitten. Arme Tiny. Hoelang zal ze dit nog volhouden?

Na de koffie loopt Susan met haar mee naar de voordeur.

‘Laat je niet gek maken, Tiny. Probeer erover te praten met hem en als hij dat niet wil, dan moet je toch eens nadenken of dit wel is wat je wilt in het leven. Ik weet dat ik me er niet mee mag bemoeien, maar als Nick mij zo zou behandelen, was ik allang weg geweest.’

Ze heeft net iets te veel gezegd, ze voelt het, maar Tiny kijkt haar aan en knikt.

‘Maak je geen zorgen, je bedoelt het goed, dat weet ik, maar ik moet hier zelf uitkomen. Bedankt voor de koffie en het verhelderende gesprek. Beter een fijne buur dan een verre vriend.’

Susan knikt.

Yvonne, ze moet Yvonne nog bellen.

Susan knijpt beide ogen toe en wuift met haar hand.

‘Sorry, Tiny, af en toe kan ik zo lomp zijn.’

‘Geen probleem, Susan, hij verdient niet beter.’

Ze voelt zich rot en had deze dingen beter voor zich kunnen houden. Normaal is ze niet zo'n flapuit, maar ze voelt zich zo anders de laatste tijd. Ze is humeurig en voelt zich dikwijls aangevallen en onbegrepen. Het lijkt wel of ze zich anders gedraagt dan voorheen, zonder dat daar een echte aanwijsbare reden voor is.

Nick en Susan spreken die avond tot zeker een uur of twaalf met elkaar over de dagelijkse dingen. Ze zitten tegen elkaar aan op de bank en vrijen tusssen het praten door. Natuurlijk komen ook Dave en Tiny in hun gesprek voorbij en Nick spreekt zijn onvrede uit over Dave en kijkt met grote verbaasde ogen toen Susan vertelde dat Tiny bij haar op de bank had zitten huilen.

‘Wat een eikel!’ Nick flapt het eruit.

‘Ja, zo denk ik er ook over. Wat een eikel!’

De volgende morgen staat Susan voor het keukenraam Nicks lunchpakket klaar te maken. Hij houdt van wit brood, hij zou eigenlijk bruin moeten eten, maar goed. Susan smeert zijn brood met boter en gooit er daarna wat plakjes kaas op. Vroeger stopte ze er nog weleens briefjes tussen met korte tekstjes erop, zoals Ik hou van jou! en Tot vanavond! Tegenwoordig doet ze dat niet meer, raar eigenlijk. Ze denkt er eventjes aan om het voor de grap weer eens te doen. Nu misschien of morgen. Wat zal hij raar opkijken!

Terwijl ze naar buiten staart, denkend aan welke tekst ze er dan op zou schrijven, schieten er wat buren in auto's voorbij die hun hand omhoog steken. Ze zwaait naar hen en realiseert zich dat ze van sommigen niet eens weet hoe ze heten. Eigenlijk moeten ze daar een keer iets aan doen. Ze moet binnenkort maar eens een barbecue organiseren of gewoon een borrel bij hen in de tuin. Eerst even met Nick overleggen wat hij ervan vindt, maar dat zou een mooi moment zijn om iedereen een beetje beter te leren kennen. Behalve Victor, maar ja … als ze iedereen vraagt, dan kan ze hen niet overslaan. Ze ziet het al helemaal voor zich, zij … versteend van angst en hij … zo brutaal als de nacht die naar haar staart en zich geen bal aantrekt van de rest van de wereld. Wel knap dat hij dat durft. Het zal toch ooit wel een keer misgaan met dit soort spelletjes. Zou er dan nooit een jaloerse echtgenoot zijn geweest die hem voor zijn bek heeft willen slaan? Ze kan het zich bijna niet voorstellen, tenzij hij zo geraffineerd is dat hij dondersgoed weet wanneer hij het doet. Zeker op momenten dat het kan en er niemand is om hem bestraffend toe te spreken. Het is een slimme maar uitgekookte kerel, dat is duidelijk.

Gisteren was een fijne avond. Bij Nick voelt alles zo goed en vertrouwd. Het was zo'n avond waarbij ze hem minutenlang heeft aangestaard vanaf haar plekje aan tafel, kijkend naar zijn mooie lichaam met de sterke armen. Ze is gek op grote mannen.

‘Wat kijk je naar me?’ had hij haar gevraagd.

‘Ik weet niet. Ik besef denk ik iedere keer als ik je zie dat ik ongelooflijk veel van je hou of zo.’

‘Of zo?’

‘Nou ja, ik bedoel, soms kan ik echt zo van je genieten door alleen maar naar je te kijken wat je doet, hoe je eet, hoe je jezelf doucht en scheert en hoe je jezelf aankleedt.’

‘Je houdt me wel in de gaten, zeg.’

‘Ja, kijk maar uit.’

En hij had haar gelonkt om naar hem toe te komen en ze nam plaats op zijn schoot met beide benen om zijn middel heen.

Toen zijn handen haar bedekte tepels beroerden, had Susan haar bloes uitgedaan en had hij haar beha losgemaakt en haar borsten in zijn handen genomen.

‘Een hand vol,’ had hij gezegd.

En ze had hem zijn trui uitgetrokken en daarna zijn witte tshirt over zijn hoofd getrokken, zodat zijn haar door elkaar zat en ze hadden het samen op de bank gedaan.

‘Als je moeder dat wist, zou ze er nooit meer op gaan zitten,’ grapte hij.

‘Mijn moeder is ook jong geweest.’

‘Daar is nu anders niet veel meer van te zien.’

Ze gaf hem een beuk. ‘Zeg je dat over twintig jaar ook over mij?’

‘Haha … Ik maak maar een grapje, lieve schat. Ken je me nou nog niet?’

Ze moet straks zelf ook opschieten, want ze moet naar haar werk. Ze heeft nog geen boterham voor zichzelf klaar en vraagt zich af wat ze erop zal nemen: pindakaas? Bah, nee, daar heeft ze geen trek in. De laatste tijd krijgt ze braakneigingen van alleen de lucht al van pindakaas.

Gewoon kaas dan maar, net als Nick. Eten ze in ieder geval vandaag hetzelfde ops brood.

Vanuit haar ooghoek ziet ze de deur aan de overzijde van de straat opengaan.

Victor!

Haar eerste reactie is om weg te duiken, het liefst haar keukenkastjes in, maar waarom zou ze? Ze staat in de keuken van haar eigen huis haar brood te smeren. De luxaflex staat open, ze doet niets stiekem, dus wat is het probleem?

Het is net alsof ze zich iedere keer wil verontschuldigen als ze hem ergens gespot heeft. Het is belachelijk en kinderachtig.

Ze kijkt naar Victor, die zijn vrouw Lucy een vluchtige kus op haar wang geeft en na wat fluisterwoordjes in haar oor in zijn dure Range Rover stapt. Waarom op haar wang? Het is nota bene zijn vrouw. Wat zou hij eigenlijk voor werk doen?

Susan rijdt zelf maar in een goedkoop Opeltje. Een Range Rover kunnen zij zich niet veroorloven.

Het is lang geleden trouwens. Ze heeft Victor, nu ze erover nadenkt, al tijden niet gezien. Lucy wel. De werklieden lopen al maandenlang in en uit het huis. Dit is de eerste keer dat ze Victor zelf ziet. Waarschijnlijk is hij gisteravond laat thuisgekomen. Wat zou die gast toch voor werk doen? Susan heeft echt geen flauw idee.

Stiekem gluurt ze door de luxaflex en ziet dat hij een donkerblauwe pantalon draagt met daarop een lichtroze overhemd. De kleding van een vertegenwoordiger of een office-manager. Eerlijk gezegd had ze hem meer voorgesteld als een bouwvakker of schilder. Of gigolo, zou hij dat misschien zijn? Het zou een baan zijn die hem op het lijf geschreven is. Susan gelooft best dat er genoeg vrouwen zijn die voor zijn liefde of gezelschap willen betalen.

Lucy staat te zwaaien bij de deur, terwijl Victor langzaam optrekt. Als hij uit het zicht verdwenen is, duwt Lucy de deur dicht en Susan kijkt naar de boterhammen waar nog steeds niets op zit. Haar hoofd is er niet bij. Verstrooid begint ze te zoeken in de koelkast naar beleg en legt het klaar op het aanrecht.

Wel alle ….

Ze wordt opgeschrikt door het geluid van een achteruitrijdende auto die vlak voor haar keukenraam tot stilstand komt.

Victor!

Hij kijkt haar richting uit en laat met één druk op de knop zijn raampje zakken. Susan staat versteend achter het raam en staart naar hem. Ziet hij haar? Kan dat?

Zo te zien wel, want hij glimlacht naar haar, werpt haar een handkus toe en rijdt lachend weg.

‘Nou ja …,’ is het enige wat ze uit kan brengen.

Wat een idioot.

Lucy is toch ook niet achterlijk, die zal deze actie toch niet zomaar kunnen goedkeuren. Tenzij ze niets gezien heeft en inmiddels bezig is de baby te wassen en aan te kleden.

Victor is knettergek, maar tegelijkertijd zo verdomd fascinerend. Er zijn maar weinig mannen die het leven van een vrouw zo in de war kunnen schoppen door ze alleen maar een brutale blik toe te werpen. Je het gevoel te geven dat je aantrekkelijk bent of in ieder geval de moeite waard.

Ze kan over Victor zeggen wat ze wil, maar hij is niet saai. Sterker nog … Hij is alles behalve dat.

Ze gaf me gisteren een cadeautje. ‘Hier,’ zei ze, ‘omdat je ook weleens lief voor me bent.’

Weleens?

Dit zijn van die kleine gemene steken die ze me af en toe geeft. Een trap onder de gordel, noem ik ze altijd.

Toen ik het cadeautje uitpakte, zag ik dat het mijn favoriete parfum was: Egoïste.

Nadat ik haar een klap gaf, heb ik haar toch maar bedankt. Het was immers goed bedoeld, dat maakte ik er wel uit op, maar mijn instinct zei me dat ze het met een bepaald doel had gegeven. Ze wilde er een statement mee maken, mij het gevoel geven dat ik een klootzak ben voor haar. Ze denkt dat ik haar niet doorheb, maar ik ben niet achterlijk.

Ze stond er weer vanmorgen, dat blondje, pontificaal achter dat keukenraam van haar. Als ik zo'n vrouw zou hebben, mocht ze de deur niet eens meer uit.

Ik zag haar van de week met Tiny. Ook zo'n raar koppel, Dave en Tiny, ik weet niet wie van de twee ik nou werkelijk aardig vind, misschien wel geen van beiden. Op de informatiemiddag heb ik even kort met ze gesproken, maar er kwam geen zinnig woord uit en het was ook niet de bedoeling om te close met ze te worden. Met niemand trouwens, want daar heb ik geen behoefte aan.

Sommige mensen herken je overigens meteen als de losers. Je pikt ze er direct uit, zo ook bij Dave. Hij mag me graag en ik heb hem wat tips gegeven over bepaalde sites waar je mooie vrouwen kunt benaderen zonder enige verplichting. Die Tiny is toch niets voor hem, die is veel te truttig en hij heeft ze op die site gewoon voor het uitkiezen.

Een soort winkeltje spelen, maar dan met echte poppen.

Over winkelen gesproken …

Ze hebben mooie spullen staan hier binnen in de huizen. Dingen die ik uit de verhuiswagen heb zien komen waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. Mijn vriendin heeft me gesmeekt of ik alsjeblieft geen fratsen in onze eigen wijk uit wil halen, maar ze begrijpt niet dat het voor mij niet altijd gaat om het geld, maar ook weleens alleen maar om de spanning. Ik verheug me erop om in dat huis van dat blondje rond te kunnen neuzen zonder dat ze ook maar enige argwaan krijgt. Ik zou dolgraag in haar laatjes willen snuffelen, alleen maar om te kijken wat ze onder die pakjes van haar draagt. Het is meer nieuwsgierigheid dan dat ik er echt iets mee wil. Dat moet toch geweldig zijn. Stel dat het me lukt.

Ik wil graag meer te weten komen over Suusie.

Suusie is volgens mij wel een stoute meid, hoewel ze zoveel mogelijk probeert dat niet uit te stralen. Ik hou van vrouwen die niet het logo “hoer” op hun voorhoofd geschreven hebben staan. Hoe ik het aan ga pakken? Heel simpel. Ik bel gewoon aan en zeg dat ik iets nodig heb of ik bel aan om kennis te maken en Suusie zal me heus niet voor de deur laten staan, maar mij uitnodigen voor een kopje koffie of misschien wel niet. Misschien vraagt ze zich af wat ik in godsnaam kom doen. Vrouwen hebben een hele sterke intuïtie en voelen onheil feilloos aan.

Nee, het is beter om te wachten tot er zich een ander moment aandient. Ik heb de tijd, want ik heb nog klussen zat.

Ondertussen heb ik mezelf ingesmeerd met de inhoud van het flesje. Het ruikt heerlijk en ze heeft gelijk.

Ik ben een egoïst, altijd al geweest, maar ja … Dat is hetzelfde met dieven: eens een dief altijd een dief.

Hoofdstuk 14

De bel.

Susan rent de trappen af naar beneden en schrikt als ze de voordeur met een ruk opentrekt.

‘Suusie! Hoi, hoe is het?’ Haar hart slaat over, want voor haar in de deuropening staat Victor met een enorme grijns op zijn gezicht en zijn blik strak gericht op haar decolleté. Nog brutaler dan de nacht.

‘Oh, eh … Ja goed. Is er soms iets? Kan ik je misschien ergens mee helpen?’

Hoe is het? Wat een vraag!

Ze moet hem meteen afwimpelen. Zeggen dat ze geen tijd heeft, dat ze aan het strijken is of zoiets, maar ze doet het niet.

‘Nou, eerlijk gezegd wel, ja. Ik ben op dit moment bezig met de badkamer. Lucy had wat ideetjes en ik heb gehoord dat de indeling bij jullie anders is en zo.’

‘Nou, volgens mij zijn ze allemaal hetzelfde, hoor.’

‘Kan ik even kijken hoe de afwerking is bij jullie, die muur van ons zit vol met scheurtjes.’

Waarom komt hij dat bij haar vragen? Hij kan toch ook bij Dave en Tiny langs of bij Jesse en Yvette. Nee, dat kan niet, want die zijn bijna nooit thuis, die zullen wel weer ergens ver in het buitenland zitten met zijn tweetjes, dus ze kan zich voorstellen dat hij daar niets wijzer van wordt. Wat een levensgenieters zijn dat toch. Ze heeft ze tot op heden amper gezien of gesproken. Maar, waarom gaat hij niet gewoon bij zijn eigen buren checken?

Ze denkt het, maar opent ondertussen de deur zover dat hij naar binnen kan lopen.

‘Ja, natuurlijk, kom maar binnen.’

Stuur hem weg, laat hem niet binnen.

Victor lacht naar haar met dat gluiperige gezicht van hem en ze loopt achter hem aan de huiskamer in.

‘Mooi ingericht,’ zegt hij en gaat ongegeneerd met een been gestrekt op de bank zitten. Zijn jeans zit heerlijk om zijn sterke benen gespannen en ze kan haar blik niet van hem afhouden.

Shit.

‘Dank je … eh … de badkamer is boven.’

Ze wijst met haar vinger in de lucht, hopend dat hij opstaat, naar boven loopt en zo snel mogelijk weer richting de overkant verdwijnt om daar gezellig samen met Lucy en de kleine aan tafel te schuiven en de maaltijd gezamenlijk te nuttigen.

Hij heeft hier niets te zoeken.

‘Dat weet ik, maar bied je me niet eerst iets te drinken aan?’

Koffie?

Wat een brutale vlerk!

Wat ze denkt, doet ze niet. In plaats van hem de deur te wijzen en hem daarna op drie schuifsloten te doen zegt ze:

‘Lust je cola?’

‘Ja, dat is goed,’ antwoordt hij, ‘maar het mag ook wel iets sterkers zijn, hoor.’

‘Ik heb niets in huis,’ zegt ze en ze hoopt maar dat hij niet achter de bar kijkt waar een hoeveelheid verschillende flessen pontificaal naast elkaar uitgestald staan.

Ze schenkt in de keuken een glas cola voor hem in en kijkt hoe hij daar onderuitgezakt zit op haar bank of beter gezegd hun bank, waar Susan en Nick samen zo fijn tegen elkaar aan kunnen zitten.

Het is vrijdag, Nick is op zijn werk. Gelukkig komt hij voorlopig nog niet thuis, want die heeft zulke types meteen door.

Victor pakt het glas van tafel en neemt een flinke teug.

‘Lekker! Bevalt het jullie een beetje hier?’

Het beste is om een praatje met hem te maken, gewoon doen alsof er niets aan de hand is. Misschien een beetje onnozel van haar, maar ja … Wat is de keus die ze heeft behalve hem de deur uit flikkeren? ‘Ja, redelijk. Het huis is nog niet helemaal klaar, maar de omgeving is oké. En jullie?’

‘Ja, ook. Wij hebben een hoop laten doen, want ik ben veel weg voor mijn werk, maar het bevalt ons ook. Ik ben trouwens in mijn nopjes met zo'n mooie buurvrouw.’

‘Wat doe je eigenlijk voor werk?’ vraagt ze hem en ze schrikt van haar eigen brutaliteit.

‘Ik ben de eigenaar van een casino.’

Aha … dat kan natuurlijk ook.

Hij kijkt haar aan terwijl hij dat zegt en ze voelt zich ineens heel ongemakkelijk.

‘De badkamer. Daar kwam je toch voor?’

‘Ja, dat is waar.’

Hij staat op en loopt rustig en nonchalant de trap op naar boven. Susan blijft beneden, dat lijkt haar op dit moment verstandiger. Ze weet even niet wat ze met de situatie aan moet en heeft de schrik inmiddels goed te pakken.

Ondertussen vraagt ze zich af of dit nou echt is, heeft hij echt een probleem met zijn badkamer of is het een smoes? Een smoes om bij haar binnen te komen?

Ze twijfelt nog even of ze boven moet kijken wat hij allemaal aan het doen is, want het duurt ontzettend lang.

Na enkele minuten komt hij de trap weer aflopen.

Ze staat verdwaasd aan de bar in de opening van de keuken.

‘Ik heb het gezien,’ zegt hij terwijl hij enkele decimeters van haar gezicht verwijderd is. Hij moet gewoon aan haar zien dat ze hem wantrouwt, dat kan niet anders.

Hij stapt nog iets naar voren. De sterke geur van parfum vult de kamer. ‘Wat is er, Suus? Ben je bang voor me?’

‘Nee,’ liegt ze.

Bij mij ben je veilig.

Het gaat allemaal zo snel dat ze zich niet realiseert wat er plotseling gebeurt.

Hij heeft zijn handen in haar middel gelegd en legt zijn lippen op die van haar. Ze moet hem wegduwen nu het nog kan, maar ze kan het niet. Eigenlijk kan ze het wel, maar wil ze het niet. Ze heeft onbewust zo naar dit moment verlangd dat ze niets anders kan doen dan zijn kus beantwoorden. Ze voelt zijn warme adem in haar gezicht en zijn sterke lichaam dat tegen dat van haar wordt gedrukt en ze zoent hem hevig op zijn mond terwijl hun tongen in elkaar verstrengeld raken.

Zijn handen glijden langzaam onder haar strakke truitje in de richting van haar borsten. Haar handen, die ze eerst langs haar onbeweeglijke lichaam had hangen, zoeken de weg naar zijn rug. Ze voelt hoe het warme vlees onder zijn shirt om haar handen roept. Wat is hij heerlijk.

Hij begint haar nek te kussen, terwijl hij met zijn ene hand haar borsten kneedt en met de andere de rits van haar broek probeert open te maken.

Van schrik haalt ze haar handen van zijn rug en wil hem tegenhouden, maar het is al te laat. Langzaam glijdt zijn hand in haar slipje en is er geen weg meer terug. Ze wil ook niet meer terug. Ze wil hem helemaal.

Zijn shirt, het strakke rode shirt met de opdruk Beach Boy trekt ze over zijn hoofd en ze werpt het op de vloer naast zich. Ook haar shirtje gaat nu uit en vliegt door de lucht. Langzaam, beetje bij beetje, verandert de vloer in een mozaïek van kleding.

Ze zijn beiden naakt, poedeltjenaakt.

‘De gordijnen!’

‘Sstt … Niets zeggen. Laat die gordijnen. Dat is toch juist spannend?’

Ja, heel spannend.

Ze merkt aan zichzelf dat het haar ook niet kan schelen. Dit moment moet niet verpest worden met paranoïde om je heen kijken en bang zijn voor wat er komen gaat. Wat is het risico nou eigenlijk? Nick kan niet komen, want die is aan het werk. En iemand anders verwacht ze nu niet. Daar komt bij dat het feit dat ze gezien kan worden het genot alleen maar groter maakt.

Ze kijkt naar hem, naar zijn gezicht, naar zijn lichaam, naar zijn geslacht dat als een paal recht overeind staat.

Hij pakt Susan beet en draait haar om, zodat ze met haar gezicht in de keuken kijkt en ze voelt hoe zijn warme lid bij haar naar binnen dringt. Hij stoot in haar alsof hij nooit anders heeft gedaan.

Ze schaamt zich, want ze heeft nog geen seconde aan Nick gedacht, hoe schandalig het ook klinkt. Dit is wat ze al wilde vanaf de eerste dag dat ze hem zag. Ze heeft het al die tijd weten te onderdrukken, maar ze wilde dit met heel haar lichaam. En hij zag het aan haar. Hij had allang door dat dit geen moeilijk spelletje meer voor hem zou zijn. Ze wilden het allebei.

‘Gaat het?’ De stem van Nick galmt in haar rechteroor.

Shit. Nick is er.

Ze opent haar ogen en ziet dat ze in bed ligt. En niet in een bed, maar in hun bed … Het bed van Nick en haar. Waar is Victor?

Er is geen Victor te bekennen en ze zucht. Ze is opgelucht, zo opgelucht dat dit niet echt was. Het was maar een droom.

Stel je voor zeg, hoe zou het dan daarna verder moeten? Ze weet zeker dat het dan niet bij een keer blijft, maar dat ze daarna nog meer wil en hij misschien ook. Nick en zij zijn al zo lang samen en dan ben je natuurlijk wel gek op elkaar en hou je van elkaar, maar de prik is toch een beetje uit de cola. Desondanks is de passie tijdens het vrijen gebleven.

Hij weet wat zij wil en zij weet dat van hem.

‘Ja hoor, alles is goed.’

Nick pakt haar vast. ‘Je lag zo te draaien vannacht. Eng gedroomd?’

Ze pakt Nick stevig beet en werpt zichzelf boven op hem. Ze heeft zin in seks. En wel nu.

‘Nou nou, wild beest. Was het zo eng?’

‘Ja,’ zucht ze. ‘Heel eng en jij mag me troosten!’

Hoofdstuk 15

Wat een droom!

Wat erg! Ze wil Victor nooit meer zien en ze wil hem zeker niet bij haar thuis hebben. Hij is op dit moment bezig haar nachtmerrie te worden, ongeacht of er iets gebeurt of niet. Het feit dat ze in haar hoofd ’s nachts al met hem bezig is, staat bijna gelijk aan vreemdgaan.

En natuurlijk zou ze het graag willen en misschien zelfs wel doen als ze de kans zou krijgen, maar ze moet helder blijven denken. Ze is geen zestien meer, ze heeft verantwoordelijkheden en een verliefdheid als deze gaat ook weer over. Zo naïef kan ze toch niet zijn?

Trouwens, hij woont vlakbij, als het nou iemand was die ze ergens had ontmoet en er zeker van was dat ze hem nooit meer zou zien, maar dat is niet zo. Waarschijnlijk zal ze nog jaren met hem te maken krijgen.

Ze gaat er niet alles voor opgeven, daar moet ze zich voor behoeden. Ze wilde dit nieuwe huis en ze wil graag een kind. Dit moet stoppen, die knop in haar hoofd moet om.

En zo leuk is hij nou ook weer niet …

Wat praat ze toch op zichzelf in. Hij is wel leuk en dat weet ze dondersgoed, maar het is gewoon onmogelijk.

Ze wonen hier nu een paar maanden en ze voelt zich de laatste dagen behoorlijk ellendig. Ze wordt wakker van de misselijkheid en hangt bijna dagelijks boven de pot, omdat alles eruit komt.

‘Wat zie jij er verrot uit, zeg!’

Yvonne is weer heel complimenteus, zoals altijd.

‘Ja, ik weet het. Ik voel me ook niet zo goed.’

Ze komt bij haar zitten en wrijft met de palm van haar hand, als een baasje die zijn hond aait, over Susans rug.

‘Is er soms iets wat je me moet vertellen,’ vraagt Yvonne pesterig.

Natuurlijk moet Susan lachen. Yvonne heeft het allang in de gaten en wat maakt het ook eigenlijk uit. Zij mag het best weten.

‘Ik denk dat ik zwanger ben, Yvonne.’

Die grijns van Yvonne is onbetaalbaar. ‘Echt? Wauw!’

‘De symptomen zijn er.’

‘Heb je al een test gedaan?’

‘Nee, dat nog niet, maar mijn borsten prikken en ik voel me iedere ochtend zo vreselijk misselijk. Bah … Ik vind het helemaal niet leuk. Ik had het me in ieder geval heel anders voorgesteld. Veel leuker.’

‘Ach joh, maak je niet druk, dat duurt maar een paar maanden en soms niet eens. Het is het begin van iets moois. Het wordt vast heel leuk.’

Haar woorden galmen door haar hoofd: ‘Het begin van iets moois.’

Ja, dat is het ook. Ze moet niet zo zeuren, misschien is ze wel zwanger. Dat is toch wat ze zo graag wilde?

Haar gedachten dwalen af. Ze ziet de hangzak van Lucy met Joy erin en de kinderwagen van Moon met Belle, verstopt onder dat zachte dekentje.

‘We gaan tussen de middag meteen naar de drogist om een test te halen, oké?’

Die Yvonne.

Susan knikt. Ze moet eraan geloven. This is the moment …

Ze zit midden in de woonkamer op de bank te wachten op Nick, op het moment dat hij binnenkomt en zij hem het heuglijke nieuws kan brengen, ook al weet ze het eigenlijk nog niet helemaal zeker. Ze zullen samen de test doen, zo hoort dat.

Als hij binnenkomt ziet hij het meteen aan haar gezicht. ‘Wat is er met jou?’

Ze kijkt met een speelse blik naar hem. ‘Nick … Ik eh, ik denk dat je papa wordt.’

Zijn ogen worden groter en hij wordt doodstil. Nick heeft altijd een verwerkingstijd nodig voor dit soort dingen. Hoorde ik het goed? Zei ze nou …? Papa?

‘Je bedoelt dat …?’

‘Ja,’ antwoordt ze.

‘Wat fantastisch!’ Hij omhelst haar en knuffelt haar bijna fijn. ‘Zie je wel dat ik het ook kan. Ik heb superzaad!’

Typisch een mannenopmerking.

Superzaad.

‘Wacht even, ik weet het nog niet zeker, we moeten eerst een test doen.’

Ze haalt het roze langwerpige doosje tevoorschijn waar met grote donkerblauwe letters Predictor op staat. ‘Zo en dan nu naar het toilet.’

‘Moet je plassen dan?’

‘Ja, wat dacht je. Ik heb het expres opgehouden, ik klap bijna.’

Susan loopt voorop met Nick volgzaam achter haar aan. Normaal gesproken is hij niet zo volgzaam, maar nu is hij als was in haar handen.

‘Spannend, hè?’

Het zweet staat op zijn voorhoofd. ‘Ja,’ antwoordt hij, ‘best wel.’

Susan zit op het toilet, maakt de verpakking open en leest de gebruiksaanwijzing:

Haal de huls van de test, houd het urine opnamestaafje tenminste vijf seconden in de urinestraal, houd vervolgens het urine opnamestaafje naar beneden en plaats de huls terug op de test Leg de test met de vensters naar boven op een vlakke ondergrond en na vijf minuten kun je de uitslag aflezen

Susan leest verder. De spanning is om te snijden.

Er moet altijd een streep zichtbaar zijn in het controlevenster. Als er geen streep zichtbaar is, heeft de test niet goed gewerkt en is de testuitslag ongeldig. Je hebt dan mogelijk te weinig urine gebruikt.

Je bent niet zwanger als er geen roze/paarse streep zichtbaar is in het testuitslagvenster.

‘Nou, daar gaan we dan.’

Nick is bloednerveus en zit op zijn knieën naast het toilet. Susan houdt het staafje volgens de gebruiksaanwijzing keurig tussen haar benen en wil plassen, maar het gaat niet.

‘Nick, ik kan het niet.’

Hij schrikt. ‘Wat bedoel je?’

‘Gewoon, ik kan niet plassen als iemand hier zit.’

Hij begint te lachen. ‘Iemand, hè? Zal ik dan maar even op de gang gaan staan?’

‘Vind je dat erg?’ Ze schaamt zich dood. Idioot eigenlijk, ze kent hem al zolang, maar ze heeft nog nooit geplast in zijn bijzijn.

‘Nee, gekkie, natuurlijk niet. Ik ben hier om het hoekje.’ Als hij achter de deur verdwijnt, probeert ze het opnieuw en ze voelt hoe de warme straal enkele seconden later over de zijkant van haar hand vloeit. Het staafje is letterlijk zeiknat en ze roept Nick er weer bij.

‘Gatver,’ zegt hij.

‘Ja, best vies, hè.’

Ze lachen.

‘Zo, en nu wachten.’

Zenuwachtig kijken ze elkaar aan en Susan doet de huls weer op het staafje. Ze voert precies uit wat er op de beschrijving staat en loopt ermee naar de kamer.

Ze legt het in het midden van de tafel, wast in de keuken haar handen en strijkt met Nick neer op de bank. Ze hebben van tevoren afgesproken tussentijds niet te zullen kijken naar de uitslag op het venster. Nick heeft de kookwekker ingesteld op vijf minuten en Susan verbaast zich erover dat die luttele vijf minuten toch vreselijk lang duren.

Opeens worden ze opgeschrikt door het gerinkel. De tijd is om, ze mogen kijken.

‘Doe jij maar!’ zegt Nick tegen haar.

Ze pakt het staafje op en zegt dat hij zijn ogen dicht moet doen. Susan doet precies hetzelfde en houdt het staafje recht voor hen.

‘Doe maar open!’ roept ze en tegelijkertijd lezen ze de uitslag af van de zwangerschapstest.

‘Oh …,’ is het enige wat Susan uit kan brengen.

Nick pakt haar beet en kust haar op haar neus. ‘Lieve schat, gefeliciteerd, we krijgen een kindje.’

Het hele traject is van start gegaan. Susan weet dondersgoed dat ze het nog niet tegen iedereen moet vertellen, maar haar ouders heeft ze meteen opgebeld. Haar moeder was dolgelukkig en zou het haar vader vertellen, die op het moment van haar telefoontje, wederom op de golfbaan stond.

De ouders van Nick leven niet meer. Susan voelt nu ineens hoe Nick zich moet voelen.

‘Mis je ze?’ vraagt ze hem.

‘Ja, soms wel, maar het ebt langzaam weg. Alleen nu komt het weer even sterk naar boven.’

Een auto-ongeluk vier jaar geleden. Ze wisten niet wat ze hoorden. Nick heeft verder geen familie, geen zussen, geen broers, alleen Susan is zijn familie.

Ze weet nu ook weer precies wanneer ze dat strakke mantelpakje droeg. Het was op de begrafenis van zijn ouders. Nick is met het babynieuws uitzonderlijk blij.

‘We moeten het nog even een paar maanden voor ons houden, Suus. Je weet maar nooit. Het kan ook nog misgaan, vergeet dat niet.’

‘Ja, lieve schat, dat weet ik. Ik ben realistisch genoeg om dat te beseffen. Ik vertel het alleen nog tegen Yvonne en meer niet.’

Yvonne gaat helemaal uit haar dak wanneer ze het goede nieuws hoort.

‘Oh, Suusje, een baby'tje … wat schattig.’

‘Ja, ik moet nog een beetje aan het idee wennen, en van die misselijkheid af natuurlijk, maar het voelt fantastisch.’

‘Dat is het ook, meid. Ik ben echt heel blij voor jullie.’ Het kost Susan vrij veel moeite om haar mond te houden. Het is zo raar, ze zou het wel van de daken willen schreeuwen, maar dat moet ze niet doen. Stel je voor dat …

Thuis let ze ineens veel meer op mensen met kinderen. De buurtjes tegenover hen op nummer 14, Lionel Kemper en Yasmin Nasingh, hebben nog geen kinderen, als een van de weinigen hier in de wijk. Zij waren ook de eersten die een naambordje hadden hangen aan de deur, vandaar dat Susan hun achternamen kent. Het is een groot zwart uithangbord met grote witte letters erop.

Susan heeft verleden week even kennis met hen gemaakt toen hij de auto stond te wassen.

Lionel is een leuke vent, beetje ondeugende kop, veel sproetjes en dreadlocks. Susan herinnert zich dat ze die vroeger ook altijd zo graag wilde hebben, maar de kapster zei dat haar haar er niet geschikt voor was. Zijn haar is prachtig en past ook bij die kop van hem, want het is een mooie jongen. Ook Yasmin heeft het getroffen met haar uiterlijk. Ze is beeldschoon. Nick vindt haar een mooie vrouw, maar heeft zo zijn eigen opvattingen over schoonheid.

‘Ze is verschrikkelijk mooi, maar ze heeft geen uitstraling. Helemaal niets. Ik vind jou sexy, je kijkt sexy.’

Susan snapt er niets van. Zij vindt Yasmin juist adembenemend mooi en lief. Soms begrijpt ze niet waarom Victor zijn oog op haar heeft laten vallen in plaats van op Yasmin. Tenzij hij haar ook sexy vindt, net als Nick dat doet. Maar is dat eigenlijk wel zo? Wie weet doet hij dit bij alle mooie buurvrouwen en is hij niet zo kieskeurig. En natuurlijk zal ze daar ook nooit achter komen, want iedereen houdt zijn mond erover.

Lionel en Yasmin zijn weinig thuis en hebben zo te zien veel vrienden, die zo nu en dan over de vloer komen, en ze gaan vaak uit. Ze hebben gelijk ook, want hoe oud zouden ze zijn? Halverwege de twintig of zoiets. De tijd van uitgaan is voor hen passé. Susan wil het niet meer en ook Nick is er niet meer voor te porren. Ze geven hun geld liever uit aan een mooie vakantie of aan een etentje of theatervoorstelling. De buren, Jesse en Yvette, Nick noemt ze de Rovertjes, omdat ze “De Rover” als achternaam hebben, zijn alweer op pad. Volgens Susan zijn ze nu naar Mexico. Jesse werkt voor zichzelf, een import/exportbedrijfje, en Yvette reist altijd met hem mee.

Beginnen we dan echt al oud te worden? Wij doen eigenlijk niet meer zoveel.

En dan woont er om de hoek nog een leuk stel, Tony en Noa Dupree. Gisteren hebben ze kennis met hen gemaakt. Susan meende hem te herkennen van de praktijk waar ze werkt. Hij lachte toen ze het hem vroeg. Ze wist het wel, ze vergeet geen gezichten. Nick was diep in gesprek met Tony over zijn nieuwe dakkapel en Tony bood aan om hem een handje te helpen mocht dat nodig zijn. Nick was dolenthousiast toen ze thuiskwamen.

‘Die gast is echt handig, werkt in de bouw, plaatst bijna wekelijks dakkapellen. Wauw … Wat een uitkomst, zeg!’

‘Hij heeft alleen een rotkop,’ antwoordde Susan. Nick lachte. ‘Je vindt hem gewoon niet zo knap als mij.’

‘Dat is waar, maar jij bent dan ook mijn grote liefde.’

Nou, dat was zeker een uitkomst. Tony zag er stevig uit en wist wel van aanpakken. Noa vertelde dat Tony al helemaal klaar was bij hen thuis. Ze hadden nog een kamertje over, mocht er ooit een kindje komen. Susan praatte bijna haar mond voorbij over haar eigen zwangerschap, maar kon zich nog net op tijd inhouden. ‘Nick?’

‘Ja, schat.’

‘Ik ben zo blij dat we hier zijn komen wonen. Die mensen zijn allemaal zo aardig en behulpzaam.’

‘Ja, inderdaad. Met alle respect, Charles en Moon zijn erg aardig hoor, maar Charles heeft twee linkerhanden.’

Susan moet erom lachen, want het klopt als een bus wat hij zegt. Ze hebben zich vaak rot gelachen om zijn kunstwerken. Even een latje tegen de muur, schots en scheef, Moon kon zich er kapot aan ergeren.

‘Ja, lachen jullie maar,’ riep ze dan. ‘Voorlopig zit ik voor lul.’

Na een wijntje of twee, drie kon ook Moon er uiteindelijk om lachen.

‘Wanneer ga je eigenlijk beginnen aan die dakkapel? Wil je trouwens koffie?’ vraagt ze aan Nick.

‘Ja, ik denk toch over een paar maanden, dan bestel ik deze week alvast de spullen. Ja, lekker, koffie, doe maar.’

Koffie?

Iedere keer als ze het woord koffie hoort, moet ze denken aan Victor. Bah, die eikel zit de hele tijd maar in haar hoofd. Ze loopt naar de keuken en zet de Senseo aan. Als ze de pad erin legt, voelt ze ineens twee handen op haar schouders. Ze schrikt. ‘Jeetje Nick, dat moet je niet doen, joh. Ik schrik me wezenloos.’

‘Wie is dat?’ vraagt Nick knikkend met zijn hoofd naar het raam.

Susan kijkt naar buiten en voelt alweer een kleur opkomen. Haar droom schiet razendsnel door haar hoofd en ze krijgt het al warm bij de gedachte aan zijn stevige lichaam.

‘Weet ik niet, geen idee.’

‘Heb jij ze ook nog niet ontmoet dan?’

Ze kan nu niet liegen. Dadelijk komt hij erachter dat ze hen eerder heeft ontmoet in de supermarkt. Lucy zou weleens kunnen gaan kletsen.

‘Oh, ja, wacht even,’ zegt ze bewust warrig, ‘ik weet het alweer. Dat zijn Victor en Lucy, onze overburen van nummer 16. Ik zag ze onlangs in de supermarkt.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Haar heb ik hier wel vaker gezien, ik wist alleen niet dat ze Lucy heette, maar hem zie ik echt voor het eerst. Dat hij zijn kind en zijn vrouw zo lang alleen laat. Wat een sukkel!’

‘Ja, inderdaad,’ antwoordt ze schichtig. ‘Wat een sukkel.’

Je moest eens weten wat die sukkel met het hoofd van je vrouw doet.

Hoofdstuk 16

‘Jeetje, zeg, wat wordt het prachtig!’ Ze staart met open mond naar de nieuwe zolderverdieping met dakkapel.

‘We moeten het alleen nog afwerken,’ roept Tony, ‘maar dat is zo gebeurd.’

Tony is echt goud waard. Hij is al dagenlang bezig, samen met Nick, en het begint steeds meer te lijken op het huis dat Susan in gedachten had.

‘Willen jullie nog wat eten? Ik heb soep met broodjes.’

Tony is de eerste die antwoord geeft. ‘Daar zeg ik geen nee tegen, Suusie. Ik heb wel trek.’

Nick glimlacht tevreden naar haar. Hij kan het erg goed vinden met hun nieuwe buurman, die inmiddels kind aan huis is. Ook Noa, de vrouw van Tony, wipt zo nu en dan langs om te kijken hoever ze zijn gevorderd en ze drinken geregeld koffie samen.

Koffie?

Ze heeft zo'n onwijze trek in koffie sinds ze zwanger is, niet normaal gewoon.

De laatste tijd is ze kribbig en ze merkt dat ze weinig kan hebben. Continu lijkt iedereen haar tegen de haren in te strijken. Haar moeder hoeft voorlopig niet te komen na die laatste opmerking die ze plaatste over vrouwen die blijven werken als er een kindje geboren wordt. Hels was Susan op haar. Ze begrijpt helemaal niets van de huidige maatschappij. Ze wil niet inzien dat het niet meer zo is als vroeger, toen de vaders werkten en de moeders thuis bleven bij de kinderen. Ze heeft haar verleden week zonder pardon het huis uit gezet.

‘Dat kun je toch niet maken.’

Nick was teleurgesteld in haar.

‘Suus, waarom doe je zoiets? Het is je moeder.’

‘Dan heb ik liever geen moeder.’

‘Suus!’

Ze sloeg direct haar hand voor haar mond. Hoe had ze dat kunnen zeggen. ‘Sorry, dat had ik niet mogen zeggen.’

Hij liep weg en het beste was om hem even met rust te laten. Wat ongelooflijk dom van haar. Wat een actie. Later op de dag gaf ze hem een kus en bracht ze haar excuses over. ‘Ik kan er niets aan doen, ik ben gewoon heel kribbig nu. Vergeef je het me?’

Ze keek hem schuldig aan.

‘Doe niet zo raar. Ik weet dat je het niet zo bedoelt, maar je moet voortaan wel beter nadenken voordat je zoiets zegt.’

‘Ik weet het …’

Susan kon er niets aan doen, het was zo moeilijk te bedwingen. Soms moest ze gewoon zo doen en natuurlijk vond ze het walgelijk. Haar woede-uitbarstingen kwamen spontaan opzetten en ze had nooit van zichzelf gedacht dat ze zo zou worden. Ze baalde vroeger altijd van dit soort vrouwen en nu behoorde ze zelf tot deze zo gehate groep.

Yvonne had het ook zwaar te verduren. Af en toe trok ze het niet meer om met haar samen te werken. ‘Je moet echt veranderen hoor, Suus.’

‘Maar Yvonne,’ snikte ze. ‘Ik kan er niets aan doen.’

‘Ach, arme schat, kom maar. Zo bedoelde ik het ook weer niet.’

Ze troostte Susan en dat deed haar goed. Yvonne had de laatste tijd zelf ook wat lichamelijke problemen. Ze had last van trillende armen en had moeite om de instrumenten vast te houden.

‘Gek, dat heb ik nog niet eerder gehad,’ had ze gezegd en Susan had haar op het hart gedrukt het wat rustiger aan te doen. Yvonne was altijd zo bezig met van alles en nog wat en stond voor iedereen klaar. Je hoefde maar een kik te geven en Yvonne was er voor je.

‘Alles wat vanzelf komt, gaat ook vaak vanzelf weer over,’ had ze geantwoord en Susan had geknikt. Dat was waar. Alleen die verrotte misselijkheid ging nog niet over. Susan hoopte niet dat dit negen maanden lang zo door zou gaan. Ook Nick deed thuis veel meer zijn best om Susan tevreden te stellen.

Iedereen sloofde zich voor haar uit. Ze voelde zich een koningin op een gouden troon.

Tony hield zelfs rekening met haar huil-en woede-uitbarstingen en ging haar zoveel mogelijk uit de weg, in elk geval iedere keer zodra ze één voet over de drempel zette.

‘Wegwezen!’ riep hij vaak voor de grap tegen Nick als hij Susan op de trap zag naderen. ‘Daar komt ze.’

Overal waar ze kwam, praatte ze alleen nog maar over haar zwangerschap, tot vervelens toe. In de supermarkt, op haar werk, tegen Nick, tegen haar moeder door de telefoon. Ze hadden hun woordenwisseling inmiddels weer bijgelegd en dat voelde stukken beter.

Susan wandelde veel op haar vrije dagen om toch in conditie te blijven. De bomen hadden weer hun prachtige groene kleur teruggekregen en het was heerlijk om de geur op te snuiven van de bloemen en planten die de natuur haar bood.

Vandaag voelt ze zich voor het eerst sinds weken weer kiplekker. De misselijkheid is voorbij en ze heeft zich voorgenomen dat ze meer op haar gedrag gaat letten. Het praten over de zwangerschap moet nu ook afgelopen zijn. Het is tijd voor een nieuwe Suus.

Het grind van het pad waar ze op loopt is sinds tijden weer zichtbaar en knispert onder haar voeten. Waren het geen bladeren, dan was het wel de sneeuw of modder door de aanhoudende regen die het pad bedekten.

Ze hebben het mooi gedaan, een parkje midden in de wijk met een kinderspeelplaats, waar schommels, glijbanen en klimrekken staan.

Het hele project is wel daadwerkelijk zo geworden zoals ze het hadden beloofd. Zelfs de mountainbikers kunnen hier terecht op hun eigen parcours. Als ze bevallen is, kan ze hier met de kleine lekker wandelen.

Als de kleine er is … Ze kan aan bijna niets anders meer denken.

In de verte ziet ze een vrouw joggen. Joggen is helemaal hip en het valt haar op dat de meeste mensen bij de eerste zonnestralen de kolder weer in hun kop krijgen en hun trainingspak weer uit de kast trekken. De een nog modieuzer dan de ander. Het is af en toe net de catwalk.

Lucy!

Een mooie jonge vrouw komt haar tegemoet lopen en Susan kijkt haar recht in haar gezicht. Wat ziet ze er anders uit in haar strakke joggingpak. Haar figuur is werkelijk prachtig en ze heeft zelfs iets weg van een sportvrouw. Zo had ze Lucy nog niet gezien.

‘Hoi.’

Ze wuift naar Susan en verandert haar loopje in een wandeltempo totdat ze ongeveer een meter voor haar voeten stilstaat.

‘Zo, jij bent sportief.’

Lucy hijgt als een bezetene. ‘Ja, … ik … doe … dit … regelmatig. Sorry hoor, ik … heb bijna … geen lucht.’ Ze bukt naar voren met haar hoofd en leunt met haar handen op haar knieën.

‘Ik doe het je niet na. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar.

Af en toe jog ik ook, maar dat is al een tijdje geleden.’

Ze glimlacht naar Susan. ‘Ik doe dit bijna drie keer in de week, als de oppas er is.’

‘Is … eh … is Victor niet thuis?’

‘Nee, hoezo?’ vraagt ze met een argwanende blik.

‘Zomaar, anders zou hij op de kleine kunnen passen. Joy, was het niet?’

‘Oh … Ja, dat zou wel handig zijn. Hoe is het trouwens met jullie verbouwing? Ik zag dat Tony druk bezig is.’

‘Ja, inderdaad. Dat gaat uiterst goed. Ik ben erg blij met zijn hulp en Nick idem dito.’

‘Dat begrijp ik.’

‘Ik wist niet dat je Tony al kende.’

‘Oh … eh … Nou ja, kennen is een groot woord. We horen weleens wat.’

Susan praat nog even kort met haar over de dakkapel en over Tony. Ook Noa komt nog even ter sprake. Misschien moet Susan dat plan van haar een keer doorzetten en iedereen uitnodigen zodat ze kennis kunnen maken met elkaar met een wijntje erbij.

‘Nou, ik ga weer,’ zegt Lucy na het korte gesprekje en begint voorzichtig te hinkelen.

‘Tot ziens, hè!’

‘Dag, Lucy.’

Susan is echt verbaasd. Lucy is erg aardig en ze is zo anders nu. Zo sportief en zo … mooi. Hoe kan dat nou? Maar ze moet verder, sterker nog … Ze moet opschieten.

Vanavond komen Charles en Moon langs en ze moet nog wat boodschappen halen. Ze heeft er zin in, want het is al veel te lang geleden. Moon heeft het altijd druk en afspreken met haar gaat moeizaam. Als ze haar wil zien, moet ze dat vaak maanden van tevoren inplannen, want die twee hebben een uitpuilende agenda vol met afspraken. Dat is toch niet normaal?

Maar nu is het dan toch gelukt. Susan heeft ze gemist, echt waar. Als ze maar niet over haar bevalling gaat beginnen, an-ders gaat ze slaan. Oh, nee, dat mocht ze niet meer. Ze zou haar gedrag aanpassen en niet meer sikkeneurig zijn.

Wat reageerde Lucy eigenlijk vreemd en waarom begon ze zo te hakkelen toen ze over Tony en Noa Dupree begon? Ach, wat kan haar dat eigenlijk schelen. Ze heeft nu wel andere dingen aan haar hoofd.

Hoofdstuk 17

‘Moet ik mee dan?’ vroeg hij haar gisteren.

Wat een domme vraag! Dit is weer typisch zo'n moment waarop Susan er spijt van heeft dat ze er ooit is ingetrapt.

‘Mannen! Pfff …,’ zou Moon gezegd hebben. ‘Het is dat je ze soms nodig hebt, want anders …’

Zo negatief als Moon is Susan echter niet. Ze begrijpt haar best, maar ze heeft dan ook niet zo veel te klagen. Tenslotte heeft ze wat betreft het klussen altijd een makkie en natuurlijk stoort ze zich weleens aan zijn “nuchtere Hollander” imago.

‘Moet ik mee dan?’ Wat een figuur joh.

Hij is erg lief, echt waar, maar soms …

‘Dat hoort wel, Nick.’

‘Oh … nou dan moet het maar.’

Grrr, dan moet het maar. Ik zal hem toch …

Rustig blijven, Suus, maak je niet druk. Zo is hij nu eenmaal en je kunt hem niet meer veranderen. Daar is het te laat voor, dat had zijn moeder moeten doen toen het nog kon.

Vandaag heeft Susan een afspraak bij de verloskundige. Ze gaan een echo laten maken. En Nick moet mee. Tenslotte zijn ze samen zwanger, ook al denkt Nick dat zij dat in haar eentje is.

Afgelopen dinsdag hebben ze bij de huisarts het hartje al gehoord van de baby en ze is best zenuwachtig. Het is hun eerste echo en de spanning is om te snijden.

Nick wil er het liefst pas bij betrokken worden als het kind aanstalten maakt om te komen en zelfs dan weet Susan niet zeker of hij er graag bij zou zijn, want bevallingen op televisie vindt hij walgelijk. Ze denkt dat hij de televisiegids er zelfs bij zal pakken om te zien of hij niet kan overschakelen naar een andere zender, omdat hij anders zijn voetbalwedstrijd mist.

Liever een wedstrijd op televisie dan een bloedbad voor zijn ogen dat beter bekend staat als de omschrijving bevalling.

Ze wil er maar niet te veel over nadenken, dat is iets van later zorg.

‘Ben je klaar?’

‘Ja, natuurlijk. Ik ben allang klaar. Ik wacht op jou.’

Susan kan hem wel wat doen. De enige reden dat ze er zo lang over doet, is omdat ze bezig is zijn troep op te ruimen en omdat ze iedere keer naar de wc moet om te plassen.

In de auto begint ze over zwangerschapsgymnastiek, want daar hoorde ze Moon ook al over.

‘Oh nee, hè. Dat ga ik dus echt niet doen!’

Nick in de bocht.

Ze heeft van Moon een hoop tips gekregen en Nick kreeg ze weer van Charles. Het was gezellig om ze weer te zien en ze besefte dat het eigenlijk veel te lang geleden was. Maar die paar uur dat ze er waren, was ook wel weer genoeg. Het gehuil van de baby ging door merg en been en Susan slaakte toch even een zucht toen ze de deur achter hen sloot. Wat een rust.

Moon probeerde Charles nog over te halen toch nog in de buurt naar een huis te zoeken, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. In deze wijk stonden weinig woningen te koop, want er waren nauwelijks mensen met verhuisplannen.

‘Waarom ga je niet met me mee?’

‘Je denkt toch niet dat ik een paar uur lang met mijn vrouw op de grond ga zitten puffen. Dat gaat toch allemaal vanzelf tegen de tijd dat het nodig is.’

Nick begint een heel verhaal over dat alleen losers dat doen, die gedwongen worden door hun vrouw en dat hij daar niet tussen gaat zitten. Dan moet ze Yvonne maar meenemen, oppert hij zelfs.

‘Yvonne?’

Hij kijkt haar aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je een vriendin meeneemt in plaats van je man. ‘Ja, Yvonne. Die vindt dat vast heel leuk.’

Yvonne zou het ook echt leuk vinden, dat weet Susan zeker, maar ja … Wat heeft ze er dan aan tijdens de bevalling? Dan moet Yvonne daar mee naartoe. Ze heeft Nick nodig om haar klauwen in zijn vlees te zetten als er een wee op komt zetten.

Ze moet toch tegen iemand kunnen vloeken en tieren en Nick komt daar het meeste voor in aanmerking. Ze wil hem flink pijn doen, net zoveel pijn als zij op dat moment dan heeft. Niet Yvonne, die heeft het toch niet verdiend. Nick natuurlijk ook niet, maar die kan het wel beter hebben.

‘Nick?’

‘Ja.’

‘Laat die gymnastiek maar, eigenlijk vind ik het zelf ook onzin.’

Hij kijkt haar aan alsof ze hem in de maling neemt. ‘Nee, nu word ik echt gek. Af en toe kan ik je niet meer volgen, meis.’

‘Echt, Nick, ik meen het. Ik zie het wel, het hoeft van mij echt niet.’

Hij knikt en kijkt tevreden. Misschien ligt het aan haar, maar het lijkt net alsof hij stiekem glimlacht.

Als ze aankomen bij de verloskundige zit de wachtkamer vol met dikke buiken. De een is nog zwangerder dan de ander en Susan is op van de zenuwen. Nick niet, die is zo relaxed. Rare gesprekken zijn het ook als je daar zit. Iedereen praat met elkaar over baby's en over hoever ze zijn. Nick is niet de enige man, Susan ziet er meer die net zo verveeld kijken als hij.

Ze wachten zeker een halfuur, de verloskundige is iets uitgelopen en Susan heeft, om de tijd nog ietwat te doden, een boekje erbij gepakt. Er ligt een stapel met Ouders van Nu. Een tijdschrift over zwangerschap, bevalling, kinderen en je leven daarna.

Na één boekje heeft ze het wel gezien en weet ze dat ze deze troep helemaal niet nodig heeft om moeder te kunnen zijn en ze weet ook dat ze er zeker geen abonnement op zal nemen.

Alsof de vrouwen in Afrika en andere derdewereldlanden zoiets nodig hebben als ze zwanger zijn.

‘Mevrouw De Winter?’

Ze zijn aan de beurt. Susan roept snel ‘Ja,’ en staat op. Nick volgt haar de spreekkamer in.

Na een kort gesprekje met allerlei vragen over allergieën, ziektes, erfelijkheden in de familie enzovoort, begint dan eindelijk dat waar ze voor gekomen zijn.

De verloskundige is een leuke stevige vrouw met een lief gezicht, die de naam Mary draagt. Susan voelt zich meteen op haar gemak bij Mary, terwijl ze eigenlijk niet eens weet wat haar te wachten staat.

Mary legt uit dat de meeste onderzoeken uitwendig plaatsvinden. Direct is Susan opgelucht. Ze is niet zo van de inwendige onderzoeken, ze heeft er een bloedhekel aan.

Nick lacht naar haar en ze weet precies waarom.

Ze maken thuis namelijk weleens grapjes over inwendige onderzoeken, al bedoelt Nick er dan wat anders mee dan het vrouwtje hier.

‘Ga daar maar liggen,’ zegt ze. Ze wijst Susan een soort ziekenhuisbed aan. Voor het gemak heeft Susan vandaag maar een wijde bloes aangetrokken, een tuniek. Nick zit naast haar op een stoel en kijkt om zich heen naar al die apparatuur en dan vooral naar de monitor rechts van hen.

‘Daar zie je straks je kindje op!’

Ze kijken beiden naar het scherm terwijl Mary haar bloes omhoog schuift, haar broek een stukje naar beneden schuift en haar buik insmeert met een soort gel.

Susan rilt.

‘Het doet geen pijn, hoor,’ zegt ze.

Het doet geen pijn. Bij mij ben je veilig.

‘Dat weet ik wel, maar ik schrok even.’

De gel is koud en ze krijgt kippenvel op haar huid. Het is best spannend en ze richt haar blik op Nick die ook heel benauwd rondkijkt.

Mary pakt een handzaam apparaatje erbij en begint ermee over de buik van Susan te glijden.

‘Nu moet je goed kijken,’ zegt ze en ze tikt Nick aan.

Het apparaatje kijkt dwars door de buikwand van Susan heen en de tranen schieten haar in de ogen als ze na enkele seconden het wezentje ziet dat binnen in haar lichaam huisvest.

Het is net een opgerold aapje. ‘Nick, kijk nou toch!’

Ze kijken samen naar het scherm alsof ze naar een film kijken. Dit is hun kind. Een jongetje of een meisje, whatever! Het maakt hen niet uit en ze willen het ook niet weten.

‘Nou, zo te zien zit alles erop en eraan.’ Mary is enthousiast. Bijna net zo enthousiast als zij zelf zijn.

‘Dit is … Dit is … zo mooi!’ Susan begint te snikken en grijpt Nick bij zijn arm.

‘Gekkie, natuurlijk is dit mooi, maar je hoeft er toch niet om te huilen.’

Hij reikt Susan een tissue aan die Mary aan hem geeft en ze wrijft er voorzichtig haar ogen en wangen mee droog. Ze denkt aan haar mascara, shit, het is geen waterproof. Nou ja, wat maakt het uit. Dit is zo wonderbaarlijk mooi.

Ook Nick heeft het er even moeilijk mee, maar laat zich niet kennen.

‘Cool zeg,’ hoort Susan hem zeggen.

‘Ja, dit is voor ouders altijd een heel bijzonder moment.’

‘Het is heel mooi,’ antwoordt Susan snikkend.

Het hele onderzoek duurt een minuut of vijftien en na een halfuur zitten ze weer samen in de auto.

Susan voelt zich intens gelukkig.

‘Wat een fijn gevoel, hè?’

‘Ja,’ is haar antwoord. ‘Ik ben blij dat alles goed is.’

Ze kunnen hun hart ophalen, volgens Mary ziet het kind er gezond uit, en zijn er tot op heden geen complicaties.

Ze heeft hen een foto meegegeven van de baby zodat ze er thuis nog naar kunnen kijken.

Thuis scant Nick de foto meteen in en drukt hem nog een paar keer af. Eén voor opa en oma, één voor in het plakboek en één voor hemzelf. Hij vouwt het papiertje vier keer dubbel en stopt het in een vakje van zijn portemonnee.

‘Wat schattig!’ mompelt ze tegen hem.

Hij slaat zijn arm om haar heen en geeft haar een kus op haar voorhoofd. ‘Jij bent schattig!’

Hoofdstuk 18

Het is een raar gevoel dat er een klein mensje in haar buik groeit.

Susan kan zich ook niet meer voorstellen dat er een tijd was dat ze dit helemaal niet wilde. Kinderen waren niet aan haar besteed, dat dacht ze heel even, maar nu het werkelijk zover is, is ze in de zevende hemel.

Verleden maand kon ze het eindelijk tegen iedereen vertellen en het luchtte vreselijk op. Nick heeft haar de afgelopen weken tegen moeten houden, want ze brandde om het in het rond te verkondigen.

Het blijft een wonder en ze kan zich nu ook voorstellen waarom Moon het er altijd over had, want ze doet nu zelf precies hetzelfde. Ze kan alleen nog maar denken aan haar zwangerschap en ze houdt de hele dag door rekening met de dingen die ze eet en haalt bewust geen vreemde toeren uit waardoor ze haar zwangerschap in gevaar zou kunnen brengen.

‘Doe je rustig aan,’ zegt Nick met veel regelmaat tegen haar.

Hij is zo bezorgd, want ook voor hem is het nieuw en vreemd en hij weet ook niet goed hoe hij met de situatie om moet gaan. Die bezorgdheid benauwt haar soms, maar het geeft haar ook een goed gevoel. Een gevoel dat hij echt van haar houdt.

Nick sprak van de week met Lionel over hun verbouwing en Susan zag ze bijna een halfuur lang praten over ditjes en datjes. Zij hebben een klik, afgezien van het feit dat Lionel een stuk jonger is dan Nick. Om ze beter te leren kennen heeft Susan ze vanavond dan ook uitgenodigd om bij hen te komen borrelen. Een gezellig onderonsje met wat wijn en een klein hapje. Ze heeft er nu al zin in en verheugt zich op de gesprekken die ze vanavond zullen hebben. Het zijn interessante mensen met een vrolijke kijk op het leven en daar heeft Susan de laatste tijd wel behoefte aan.

Yasmin zit op de bank en ziet er weer eens geweldig uit. Soms vraagt Susan zich af hoe ze dat toch iedere keer weer voor elkaar krijgt. Ze is gekleed alsof ze de hele dag als een etalagepop in een etalage staat met haar haren netjes in een speldje en haar make-up tot in de puntjes verzorgd. Als Susan zoiets doet en er waait een stevig windje dan is haar hele kapsel verziekt en ziet het er niet meer uit. Vandaar altijd dat staartje.

Lionel en Nick zitten beiden met een biertje aan de bar in de keuken. Het lijkt Susan geweldig om man te zijn. Mannen kunnen gewoon hangen zonder zich druk te maken en tegen een boom aan plassen als ze op klappen staan. Man-zijn is zo veel makkelijker, wat dacht je van de bevalling? Ze wil er nog niet aan denken.

Er is vanavond echt nog geen stilte gevallen en ook Yasmin en Susan keuvelen wat af. Wat hebben ze eigenlijk een hoop gemeenschappelijke interesses. Yasmin werkt ook in de medische sector, maar dan als verpleegster. Ze is net als Susan gek op vakanties en op theater.

Hun gesprekken gaan steeds dieper en Susan komt met de minuut meer te weten over die leuke Lionel en Yasmin. Tot de bel ze uit hun gesprek haalt.

‘Het zullen die kinderen wel weer zijn. Gisteren waren ze ook al bezig.’

Yasmin lacht. ‘Ja, ze zijn bij mij ook geweest en ik zag ze heel hard weg rennen, de hoek om. Ach joh, het zijn kinderen. Ik moest ook ineens aan vroeger denken, wij deden dit ook altijd en dan vooral bij buren waar je een hekel aan had.’

‘Bedoel je te zeggen dat iemand ons niet aardig vindt?’ roept Susan.

‘Nee joh,’ lacht Yasmin. ‘Dit is toeval.’

Over een paar jaar doet hun eigen kind dit vast ook, belletje drukken en keihard wegrennen.

‘Zal ik maar gaan?’

Nick knikt en gaat verder met zijn gesprek terwijl hij ondertussen zuigt aan zijn flesje Heineken.

Susan staat op en loopt naar de deur en gebaart Yasmin dat ze maar zelf nog even iets in moet schenken en dat de jongens misschien ook nog wel wat te drinken lusten. Nick steekt zijn biertje in de lucht en roept: ‘Ja lekker.’ Lionel volgt zijn voorbeeld en drinkt het laatste beetje in een teug op.

Als ze de deur opentrekt schrikt ze zich rot. Daar staat Victor, haar huwelijkscrisis, en hij ziet eruit om op te vreten. Met zijn linkerhand leunt hij tegen de deurpost en de andere steekt in de rechterzak van zijn vale spijkerbroek. Susan kan het niet laten hem van top tot teen te bekijken tot hun blikken elkaar kruisen.

‘Wat kom je doen?’

Hij begint te lachen.

‘Nou, Suusie, wat vriendelijker mag ook wel, hoor.’

‘Sorry, ik eh … we hebben het druk.’

Victor kijkt haar strak aan.

‘Heb je visite?’

‘Ja.’

‘Oh …’

Ze weet niet wat ze tegen hem moet zeggen, hij heeft haar overrompeld.

‘Ik wilde gewoon even kennismaken met Nick. That's all, maar dat kan een ander keertje ook.’

Kennismaken met Nick? Waarom? Ze vertrouwt deze kerel niet, maar aan de andere kant bedenkt ze zich dat het misschien wel goed is als ze kennismaken, want dan weet Victor meteen dat hij met Nick geen geintjes moet uithalen.

‘Kom maar binnen.’

Susan laat hem voorgaan en sluit de deur.

Lachend loopt hij de kamer binnen en ze heeft het gevoel dat hij een triomfantelijke overwinningsblik op zijn gezicht heeft staan. Hij voert iets in zijn schild, dat voelt ze en ze kan hem nu niet stoppen hoe graag ze dat ook zou willen. Ze kan hem alleen maar in de gaten houden en vooral alert blijven.‘Hallo, ik kom me even voorstellen. Victor!.’ Hij wijst met zijn hand naar de overkant. ‘Nummer 16.’

‘Hoi Victor, wij kennen elkaar al,’ zegt Yasmin en de haren van Susan gaan recht overeind staan. Lionel kijkt opzij, naar Yasmin en daarna naar Victor.

‘Nou,’ zegt Nick. ‘Je schijnt alle vrouwen hier al te kennen. Ik ben Nick.’

‘Dat weet ik, ik heb al veel over je gehoord.’

Wat? Susan kijkt hem doordringend aan. Ze heeft nog nooit wat verteld over hem tegen Victor, hij verzint het waar ze bij staat. Of hij heeft het van een ander gehoord, dat kan natuurlijk ook.

‘Oh, ik wist niet dat jullie elkaar zo goed kenden,’ floept Nick eruit.

Victor lacht en Susan trekt zich terug in de keuken. Ze hoort hem achter de deur nog lachen om zijn opmerking en zich verontschuldigen.

‘Nee hoor, dat was een grapje. Ik heb helemaal niets over je gehoord. Sorry, dat was een beetje flauw van me.’

Susan denkt aan Yasmin.

Yasmin? Zij ook al?

Eigenlijk is ze kwaad en teleurgesteld. Maar waarom?

Ondertussen loopt ze wat heen en weer met hapjes en drankjes en voorziet iedereen van een glas. Victor zit aan de bar naast Nick en ze praten honderduit over de wijk, de verbouwing, Lucy en de baby en over Susan. Ze vangt het woord zwanger op in het voorbijgaan en wacht op de reactie van Victor.

‘Dat is nog eens nieuws!’ roept hij. ‘Moeten we daar niet op drinken?’

Ze voelt zich zo rot. Nick vindt Victor helemaal te gek en Lionel ook. Zelfs Yasmin zit met een hunkerende blik mee te genieten. Het rare is dat zij hem ook wel mag, maar hem nog altijd wantrouwt.

‘Kan ik even naar het toilet?’ hoort ze hem zeggen als ze af staat te koelen in de keuken.

‘Natuurlijk, je weet waar het is!’ roept Nick lachend. Susan ergert zich kapot. Een ongemakkelijke gevoel giert door haar lichaam. Ze probeert zoveel mogelijk in de keuken te blijven.

De toastjes staan besmeerd met brie en rambol op een grote ronde glimmende schaal.

Ze pakt haar eigen glas wijn en neemt een flinke slok. Ze moet voorzichtig zijn. Eén glas mag ze drinken, meer niet.

‘Leuke man heb je,’ hoort ze plotseling vlak achter zich en bijna verslikt ze zich in haar wijn.

Ze voelt het hijgen van zijn warme adem in haar nek en krijgt ineens een enorme zin om hem vol op zijn mond te zoenen. Het is net alsof ze hier samen zijn, zij met hun tweetjes, en verder niemand om hen heen. Ze draait zich om en staat oog in oog met hem net als in haar droom.

Hij wrijft een van haar blonde lokken met zijn vinger uit haar gezicht en komt heel dichtbij. Susan sluit haar ogen en voelt hoe sterk ze naar hem verlangt.

‘Ik moest maar eens gaan,’ fluistert hij zachtjes in haar oor en terwijl ze langzaam haar ogen opent, loopt hij rustig de keuken uit.

Ik begin haar met de dag leuker te vinden. Thuis heb ik tegenwoordig alleen maar ruzie. Ruzie over de tijden dat ik thuiskom, ruzie over de telefoonrekeningen die ik gemakkelijk kan betalen, maar die haar frustreren, ruzie over alles. Ze bemoeit zich te veel met mijn zaken, zeurt dat ik meer met haar op de bank moet zitten en volgens mij, maar ik weet het niet zeker, luistert ze mijn telefoongesprekken af.

‘Heb je een ander?’ vroeg ze me onlangs met een gezicht dat op onweer stond.

Ze is zo mooi als ze lacht en ik begrijp niet dat ze dat niet vaker doet.

‘Je weet toch waar ik ben. Doe niet zo onnozel.’

‘Dat weet ik, ja, en dat bevalt me niets. Waarom doe je dit?’

‘Moet ik jou dat echt uit gaan leggen, lieve Nienke?’

Nienke is lastig, maar dat probleem is te overzien. Ik heb ontzettende problemen met Simon. Hij begint steeds over het geld van die deal die niet doorging. Hij heeft het geld hard nodig en wil dat ik het uit mijn eigen zak aan hem betaal, maar ik peins er niet over. Hij wist wat de risico's waren en ik vond het risico deze keer te groot om te nemen. Ik heb geen zin om de politie op mijn dak te krijgen als dat niet nodig is. We maken wel een andere deal met een gast die ik ken in Amsterdam. Die is tenminste te vertrouwen, dat weet ik honderd procent zeker.

Voordat ik begon met het handelen in coke was ik een kruimeldief. Toen was ik nog tevreden met een handeltje in parfum of iets wat “van de container gevallen” was.

Tegenwoordig lonkt de uitdaging om verder te gaan steeds meer naar me. Ik wil op een dag thuiskomen en tegen haar zeggen dat we weggaan, naar Mexico of naar een ander tropisch oord om te gaan rentenieren. Dan heb ik tijd zat voor haar en kunnen we er echt van genieten. Nu geniet ik niet, ik heb te veel aan mijn hoofd.

Simon ken ik al zo lang, hij is hier kind aan huis. Simon is altijd een toffe kerel geweest en we waren jaren compagnons. Sinds hij dat grietje heeft is hij veranderd, hij is verliefd. Hij wil nog één grote klapper maken en dan stoppen. Simon wil een gezin stichten en niet meer achterom hoeven kijken wachtende op die ene kogel die een keer zal komen. Simon, malle Simon. Hij is niet zo slim en ik geloof dat hij meer op mijn successen meevaart. Alleen, helemaal in zijn eentje, bakt hij er niets van. Hij heeft de contacten niet, want die heb ik allemaal. Hij is niet eens bekend bij de politie.

De politie zou wat graag tips willen hebben over wat ik doe, want ze hebben nu helemaal niets. Ze weten als het goed is niet eens waar ik nu zit. Ze kennen mijn vriendin niet, alles staat op haar naam, de auto, maar ook het huis. En we stellen ons overal voor als een stelletje. Ik gebruik gewoon haar achternaam.

Er is maar een ding waar ik echt bang voor ben. Ik ben bang dat Simon ooit iets los zal laten over mij. Misschien om zijn eigen hachie te redden of zomaar … om mij een hak te zetten, maar ik hoop voor hem dat hij het niet doet.

Zoals ik op mijn hielen wordt gezeten door het hele politiecorps, zo zal ik hem ook op de hielen zitten en ik zal geen spaander van hem heel laten mocht het zover komen.

Ik hou niet van mensen die me chanteren of het in elk geval proberen. Doe dit soort dingen niet bij mij als je je leven zeker wilt zijn, want dan ken je me blijkbaar niet goed genoeg.

Gekke Simon … Zo stom zal hij toch niet zijn?

Je weet het nooit, maar ik vertrouw niemand, ook Simon niet.

Hoofdstuk 19

Nick is helemaal vol van Victor en heeft het al weken over hem. Dat het zo'n toffe kerel is en dat je van die diepgaande gesprekken met hem kunt voeren. ‘Hij is zo relaxed!’ Kippenvel kreeg Susan toen Nick die woorden uitsprak. Zo lukt het haar toch nooit om een moment niet aan hem te denken.

Vol afgrijzen zag ze hem gisteren bij Victors auto staan. Nick is gek op mooie auto's en Victor heeft er een. Susan vreest het ergste. Wat nou als het zo goed klikt dat Nick vraagt of ze bij hen komen eten of borrelen of nog erger, dat ze samen op vakantie gaan? Dat is vragen om ellende.

De baby is nu belangrijk, daar moeten ze hun effort in steken.

Ze zijn zojuist thuisgekomen na een bliksembezoek aan de Kidsfactory, waar ze een mooie babykamer hebben uitgezocht. Tja, welke kleur moet je nou kopen als je niet weet of niet wilt weten wat het gaat worden? Ze hebben een neutraal wit baby-ameublement gekozen met alles erop en eraan. Over enkele weken zal het hele spul geleverd worden dus Nick heeft nog tijd genoeg om de hele kamer af te maken.

Hij baalt ervan dat hij alles nog moet doen en de badkamer is hem ook een doorn in het oog.

‘Laat voorlopig zitten,’ opperde Susan nog, ‘dat kunnen we altijd later nog doen, toch?’

Maar dat wilde hij niet, later zou het er vast niet meer van komen en daar zat ook wel wat in. In hun vorige huis heeft ze hem zo achter zijn broek aan moeten zitten en misschien moet ze zich er nu niet mee bemoeien en hem lekker zijn gang laten gaan.

Die Tony is trouwens een aardige gast en zijn ervaring in de bouw komt hen goed uit.

Susan vroeg Nick wat Tony eigenlijk deed in het dagelijkse leven – wat zijn beroep eigenlijk is.

‘Hij is oorspronkelijk tegelzetter, maar doet er van alles bij. Hij werkt voor zichzelf. Af en toe schijnt hij klusjes aan te nemen bij particulieren thuis en hij werkt nog weleens een dagje voor een bouwbedrijf.’

‘Kun je hem niet vragen of hij je ook met al die andere dingen wil helpen?’

Susan vroeg het voordat ze er echt over na had gedacht. Het zou wel een uitkomst zijn, Nick kon veel beter werken als iemand hem terzijde stond.

‘Dat is helemaal niet zo'n gek idee.’

Susan zag zijn ogen samenknijpen, want hij zag het vast al helemaal voor zich. Hij zou het de eerstvolgende keer meteen aan hem vragen.

Tony was wildenthousiast. Natuurlijk wilde hij Nick verder helpen, sterker nog, hij liep zelf al met de gedachte rond om het voor te stellen. Die badkamer was een makkie voor hem. Wie had dat gedacht? Alles zou toch nog goed komen en ze hoefde niet, net als al die andere keren, te zeuren wanneer ze weer gebruik zou kunnen maken van de douche. Nee, deze keer zou het anders zijn. Tony zou ervoor zorgen dat hun badkamer zo snel mogelijk in orde was. Ze hield nu al van de man.

Tony verschilde in bepaalde opzichten niet eens zo veel van Nick. Hij was alleen nog iets langer en breder, maar zelfs hun haarkleur was bijna dezelfde en hun gezichtsuitdrukking. Alleen de ogen … Die waren echt anders.

Nicks ogen staan lief en kijken met een bepaalde dromerige blik, terwijl die van Tony eigenlijk niet te peilen zijn. Ze kijken dwars door je heen.

Eén ding is zeker: het is misschien een rare snijboon, maar hij werkt hard en dat is iets dat ze echt nodig hebben.

Vanmorgen vroeg zijn ze begonnen en het hele huis staat op zijn kop. Na het klaarzetten van de broodjes en de thermoskan met koffie is Susan er direct vandoor gegaan.

‘Weet je zeker dat ik niet mee hoef?’ vroeg Nick nog.

‘Nee, het geeft niet. Het is oké.’

Ze moest naar de verloskundige voor haar tweede echo.

Yvonne en Susan ontmoeten elkaar voor het ziekenhuis en zijn blij om elkaar weer een keer buiten werktijd te spreken. Op het werk hebben ze door de drukte nauwelijks tijd voor elkaar, omdat alles draait om de patiënten en hun gebit. De afspraken lopen uit en ze is vaak later thuis. Dit had ze echt nodig.

‘Leuk dat ik mee mag,’ zegt Yvonne opgetogen.

Susan knikt en sleurt haar vriendin en collega mee naar de wachtkamer van de verloskundige. Als ze aan de beurt is, springt Susan overeind en maant Yvonne op te schieten. In de behandelkamer gaat ze op het bed liggen. Susan kijkt vol spanning naar haar blote buik waar de verloskundige de gel over uitsmeert.

‘Voel je dat?’ vraagt ze.

‘Nee, niet echt, het is alleen heel koud.’

Zodra Yvonne het kindje op het scherm ziet verschijnen, springen de tranen haar in de ogen.

‘Schattig, hè?’

Susan moet zelf ook huilen, dat komt door Yvonne.

‘Ja,’ snift ze, ‘dit is echt zo bijzonder.’

Yvonne gaat op de stoel naast haar zitten en is muisstil terwijl ze samen staren naar dat mooie kleine wonder op het scherm.

‘Kun je zien of het een jongen of een meisje is?’ vraagt Yvonne.

‘Ik geloof niet dat mevrouw De Winter dat wil weten.’

Susan legt Yvonne uit dat het haar niet uitmaakt wat het wordt en dat het des te spannender is als ze het ook niet weet.

Yvonne knikt en zegt dat ze dat begrijpt. Ze kijkt zo triest terwijl Susan zo blij is. Wat is er toch met haar aan de hand? Misschien was het toch niet zo'n goed idee om haar hiermee naartoe te nemen.

‘Gaat het?’ vraagt Susan aan haar als ze buiten lopen. Ze kijkt zo bezorgd alsof ze ergens mee zit en het niet kan vertellen.

‘Nee, niets, ik werd gewoon een beetje emotioneel.’

Ze slaat haar arm om haar heen en kust haar op haar wang.

‘Voor jou komt dit moment ook nog wel een keer, meid.’

Susan stelt voor om naar de markt te gaan. Ze moet nog wat planten hebben voor in de woonkamer en aangezien Nick toch de hele dag zoet is met Tony kan ze net zo goed op haar gemak de kramen afstruinen en doen wat haar moeder zei: ‘Je moet afdingen, ze willen er aan het eind van de dag toch vanaf.’

Yvonne lacht en staat verbaasd over haar onderhandelingstechnieken. ‘Ik wist niet dat jij dat durfde.’

‘Ik durfde het ook niet, maar ja … ik lijk wel gek. Ik ben toch zeker geen dief van mijn eigen portemonnee! Zo, twee voor de prijs van één.’

‘Goed gedaan, Suus.’

Ze is zelf ook erg tevreden en glundert als ze met haar grote palmen over straat slentert richting de auto.

‘Oh, shit … Hoe gaan we die meenemen?’ lacht Yvonne.

‘Oeps, niet aan gedacht. Klep open of zo?’

‘Het zal wel moeten,’ giechelen ze totdat ze Yvonne helemaal wit ziet worden.

‘Wat is er met je? Voel je je niet goed?’

Susan houdt haar vast en Yvonne begint te snikken.

‘Het gaat wel, ik ben alleen even een beetje dizzy.’

Susan voelt dat Yvonne trilt over haar hele lichaam.

‘Heb je wel gegeten vanmorgen, lieve schat?’

‘Ja, ik heb twee boterhammen op en een appel, maar dat is het niet.’

Susan kijkt bezorgd en slaat een arm om haar schouder. ‘Wat is er aan de hand, Yvonne? Wil je het me vertellen?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Ik weet het niet, Suus. Misschien is het beter als ik het niet zeg.’

‘Nou ja, natuurlijk niet, je weet toch dat je tegen mij alles kunt vertellen?’

Ze knikt. ‘Dat weet ik, maar het is zo …’

‘Wat is er toch? Yvonne, kom op, voor de draad ermee. Zo erg kan het toch niet zijn?’

Ze glimlacht bedeesd.

‘Zul je het tegen niemand zeggen? Beloof het aan me!’

‘Nee, natuurlijk niet, ik beloof het. Heeft het te maken met Otto? Gaan jullie uit elkaar?’

‘Nee, Otto en een ander … Ik geloof niet dat hij dat zou doen, daar is hij veel te netjes voor.’

Ze klemt zich helemaal aan Susan vast en begint te snikken.

‘Ach meisje, wat is er nou toch?’

Ze pakken elkaar stevig vast en Yvonne zegt snikkend: ‘Ik ben ziek, Suus … ongeneeslijk ziek … ik word nooit meer beter.’

‘Maar hoe …?’

Yvonne kan door het huilen niets meer zeggen en Susan drukt haar nog steviger tegen zich aan.

‘Ik leg het je later allemaal uit, Suus, maar ik weet het zelf ook nog maar net. Otto is zo verdrietig en ik … ik wil niet dood.’

De wereld van Susan, die er tot op heden rooskleurig uitzag, stort finaal in. De vreugde die ze voelde toen ze haar kindje op de monitor zag is totaal verdwenen en heeft plaats gemaakt voor heel veel verdriet.

‘Ik vind het zo rot dat ik je dag zo verziek.’

‘Lieverd, doe niet zo raar.’

Terwijl ze Yvonne in haar armen vastknijpt en haar kusjes geeft op haar hoofd, probeert Susan een voorstelling te maken hoe dat moet zijn: een leven zonder Yvonne. Hoe moet het voor Yvonne zijn om te weten dat ze ongeneeslijk ziek is, dat ze over een tijdje doodgaat?

Ze stappen in de auto en rijden richting huis. Yvonne heeft geen kik gegeven en staart voor zich uit. Onder het rijden heeft Susan alleen maar gehuild en haar hand vastgehouden en wel tig keer verteld dat ze van haar houdt en dat ze er altijd voor haar zal zijn om te praten als ze het moeilijk heeft.

‘Dat weet je toch wel, lieve Yvonne?’

Ze knikt en sluit haar beide ogen. ‘Dank je wel, Suus.’

Als ze bij haar woning aankomen, stappen ze uit.

‘Kom eens bij me!’ Susan pakt haar weer beet en wil haar eigenlijk niet meer loslaten.

‘Zullen we nog even wat drinken misschien? Dan kun je me alles op je gemak vertellen, als je dat wilt tenminste.’

‘Natuurlijk wil ik dat,’ antwoordt ze zachtjes. ‘Je bent zo lief voor me.’

Susan realiseert zich dat ze de laatste tijd zoveel met zichzelf bezig is geweest en met de baby, dat ze Yvonne soms helemaal vergeten was.

Hoelang speelt dit eigenlijk al? Hoelang vermoedde Yvonne al dat er iets mis met haar was en hoe lang is ze al bezig met het regelen van allerlei belangrijke zaken?

Wat kan ze voor Yvonne doen behalve afwachten tot ze doodgaat?

Snikkend stort Susan zich in haar armen.

‘Niet doodgaan, alsjeblieft, niet doodgaan, ik heb je zo nodig!’

Hoofdstuk 20

Dagenlang is Susan van slag geweest door hetgeen Yvonne haar vertelde.

‘Maar wat heb je dan? En hoe kom je eraan?’

Susan had haar zo veel vragen gesteld en hoorde voor het eerst de woorden “amyotrofische laterale sclerose” oftewel de ziekte van Charcot. Een ziekte waardoor haar spieren beetje bij beetje uitgeschakeld worden. De dokter geeft haar nog maximaal twee jaar.

Twee jaar. Wat is nou twee jaar?

Thuis heeft Susan uren achtereen zitten huilen om dit onrecht en Nick troostte haar zo veel als in zijn vermogen lag, maar ze was ontroostbaar. Hoe kon een gezonde meid dit overkomen? Waarom bij Yvonne?

Maar Susan besefte ook dat die denkwijze van haar heel egoistisch was. Als het Yvonne niet was geweest, was het weer een ander geweest die ook familie en vrienden zou moeten achterlaten. Het overkomt niet altijd een ander, het gebeurde nu bij Yvonne.

Al met al was het niet iets om vrolijk van te worden. Yvonne zou het laatste jaar van haar leven zelfs door moeten brengen in een rolstoel en zou haar armen en benen niet meer kunnen bewegen. Uiteindelijk zou ze ook niet meer kunnen praten en was het wachten op het moment dat alle functies uitgeschakeld zouden zijn.

Wat een lijdensweg zou dat worden …

De oorzaak wist niemand, maar men kende de symptomen en Yvonne had ze allemaal.

Het was een tijd geleden begonnen toen haar arm begon te slapen en ze af en toe struikelde, omdat haar benen niet wilden. Susan had het ook gezien, maar had er verder geen aandacht aan geschonken.

Arme Yvonne. Ze kon niet vertellen hoelang dit al speelde, ze had de voortekenen genegeerd en ze weggewuifd op de Yvonne-manier: overal het positieve van inzien en het negatieve zover mogelijk naar achteren schuiven.

Susan kon zich wel voor haar kop slaan dat ze niet eerder ingegrepen had, maar dat had toch geen zin gehad. Deze ziekte was niet meer te stoppen en baande zich als een wormvirus door het hele lichaam heen.

Het verdriet was groot, maar de rest moest ook doorgaan. Terwijl Susan dagen achtereen zat te huilen op de bank, was Nick samen met Tony druk bezig aan het huis en alles zag er pico bello uit. Verleden week had Susan voor het eerst een echt gesprek met zijn vriendin Noa. Het is een leuk type, maar vrij afstandelijk. Noa maakt niet snel contact met mensen en eigenlijk mag Susan dat wel. Ze laat zich niet zomaar in met Jan en alleman en daar kan ze haar geen ongelijk in geven. Voor je het weet heb je een Victor over de vloer en of je daar nu zo blij van moet worden … Af en toe wipt hij langs om met Nick te kletsen, maar Susan zorgt op dat soort momenten dat ze weg is of weg moet.

‘Blijf je niet even?’ vroeg hij laatst aan haar.

‘Nee, sorry, volgende keer misschien.’

Een volgende keer was uiteraard gelogen, want ze zou te allen tijde zorgen dat ze er niet zou zijn als hij aanwezig was.

Het hele huis ruikt de laatste tijd naar een of ander zwaar parfum, maar ze kan zich niet herinneren dat Victor dat droeg op de momenten dat ze hem sprak. Ze had nooit zo aardig tegen hem moeten zijn en hem direct vanaf het begin al moeten negeren. Maar ja … zoals je het eigenlijk achteraf zou doen, zo gaat het in de praktijk nooit.

Nick en Susan hebben de afgelopen dagen de laatste spulletjes gekocht voor de babykamer en zijn dagenlang op internet aan het speuren geweest naar babyfoons.

Via marktplaats.nl konden ze een mooie op de kop tikken, maar eigenlijk wisten ze niet echt wat ze dan in hun handen gedrukt zouden krijgen en ook ruilen zat er dan niet in.

‘Koop gewoon een nieuwe, joh,’ zei Nick met het zweet van het behangen nog op zijn voorhoofd waardoor zijn gezicht nog bruiner en mooier leek dan het al in werkelijkheid was.

‘Maar die zijn wel duur.’

Susan is tegenwoordig erg op de centen.

‘Kinderen zijn duur,’ hoort ze constant om zich heen en ze is dan ook op het ergste voorbereid.

‘Koop maar gewoon een nieuwe,’ was het antwoord van Nick, ‘doe het nou maar, je krijgt er spijt van. Leef nú, lieve Suus, denk maar aan Yvonne.’

Hij had zo gelijk. Waarom zou ze zuinig zijn en bezuinigen op dingen die ze echt nodig had? Ze zou geen rare uitgaven doen, geen impulsieve aankopen meer, maar voor de baby zou alles er zijn.

Avond na avond zochten ze en uiteindelijk vonden ze een goede babyfoon bij een winkel in het centrum van Zoetermeer.

De winkelier vertelde hen dat het zeer aan te raden was om een digitale babyfoon aan te schaffen. De reden daarvoor was de signaalontvangst en de beveiliging. De meeste babyfoons die analoog waren, ontvingen nog weleens signalen van andere baby's en dat vonden veel mensen heel storend. Susan kon zich dat wel voorstellen. Wie zit er nou te wachten op het gejank van een ander kind?

Ze kozen dus voor een digitale versie en gingen tevreden naar huis.

Wat leerden ze de laatste zeven maanden veel bij. Dingen waar ze nooit zo over nagedacht hadden. Ze waren altijd van lang leve de lol en nu was alles ineens zo serieus.

Toen ze thuiskwam bekeek ze de babykamer nog eens goed die een dag eerder door Nick was opgeleverd.

‘Het is prachtig!’ had ze hem gezegd en hij knikte tevreden.

De muren waren groen, zacht olijfgroen, en de plankjes en de binnenkant van de deur waren in een crèmekleurige teint geschilderd. Voor de meubels had Nick dezelfde teint gekozen en de voorkant van het ledikantje was versierd met een goudkleurig zeepaardje in een olijfgroene cirkel. De lamp aan het plafond was een ontwerp van zijn eigen hand, gemaakt van een oude lamp die bij haar moeder in de kelder als een trofee aan het plafond hing en afgewerkt was met wat materialen die hij hier en daar bij elkaar had gesprokkeld. Om de kristallen kralen had Nick een mooi groen lint gewikkeld met hier en daar een strikje.

Hij bekeek haar gezicht en keek Susan verwachtingsvol aan.

‘Vind je het mooi?’

‘Ja, ik vind het echt heel mooi.’

‘Jij bent mooi, Suus … en lief.’

Hij nam haar in zijn armen en het enige wat door haar hoofd ging op dat moment waren de woorden van Yvonne: ‘Je bent zo lief voor me, Suus.’

Je bent lief.

En er stroomden tranen uit haar ogen.

De volgende ochtend ziet Susan Nick vanuit haar ooghoek de trap op sluipen. Hij had wel een knuffel verdiend, dat was zeker, want ze realiseerde zich heel goed dat hij er altijd voor haar was op de momenten dat ze hem zo keihard nodig had. Wat moest ze toch zonder hem?

Hij loopt in de richting van de zolder en Susan sluipt voorzichtig achter hem aan.

Vandaag zou ze even bij Noa langsgaan om een bakkie te doen en haar gelijk een bosje bloemen te brengen omdat ze zo veel tijd met haar man, Tony, doorbrachten. Ze zal het direct zeggen tegen Nick, voordat hij haar zo meteen gaat zoeken.

‘Lieverd!’

Geen reactie.

‘Nick? Joehoe!’

Wat raar …

‘Hé, hoor je me niet of zo?’

‘Ik ben Nick niet, hoor.’

Wat een schok.

‘Oeps, sorry,’ bloost ze.

‘Geeft niet, wijfie!’

Hoe kon ze zich in hemelsnaam zo vergissen? Ze zag toch zeker wel het verschil tussen Tony en haar eigen vent? Nou ja, wat maakt het eigenlijk ook uit.

Waarom sloop hij eigenlijk zo? En waarom noemde hij haar wijfie?

Wat ze eigenlijk nog belangrijker vindt, is de vraag of ze al op zolder begonnen waren. Ze kon zich niet herinneren dat Nick met haar daarover had gesproken. De zolder zouden ze voorlopig zo laten afgezien van de dakkapel. Nou ja, als het maar afkwam. Wat heerlijk, alles schoot ineens zo op in huis. Kon Tony maar blijven tot alles klaar zou zijn … Maar dat was een utopie.

Het ruikt naar verse koffie. Noa is ook een koffieleut en weet dat Susan zo van koffie kan genieten sinds ze zwanger is.

De afstandelijkheid die Noa in eerste instantie uitstraalde is een beetje weggetrokken en pas als ze echt met Noa praat, ontdekt Susan de werkelijke vrouw achter de naam. De lieve, zorgzame vrouw met het rustige karakter.

Ze showt Susan het huis dat werkelijk adembenemend mooi is. Wat is die Tony toch handig en wat een ruimte lijkt dit huis te hebben. En die spullen. Al die mooie dingen. Dat moet een fortuin gekost hebben. Die Tony moet aardig wat verdienen met dat geklus van hem.

Ook Noa heeft een kamer die leeg staat en waar waarschijnlijk in de toekomst, als de computer naar de zolder is verhuisd, een babykamer van gemaakt kan worden. Susan weet niet of Noa plannen heeft en vraagt het ook niet aan haar. Ze kent haar achtergrond niet en weet niet of het überhaupt wel mogelijk is voor Noa om kinderen te krijgen. Om niemand te kwetsen vraagt ze dus maar niets.

Alles in hun huis is af, zelfs de zolder. Susan staart door de ramen van het kleine kamertje op de eerste verdieping naar buiten en kijkt op de nog kale tuinen van de buren.

Het is een mooi uitzicht dat ze heeft. Vanaf deze plek is te zien dat een enkeling al aardig bezig is geweest met het planten van boompjes en het aanleggen van vijvers. Dat lijkt haar ook wel wat, een vijver, maar ja … Met kleine kinderen is dat natuurlijk niet zo handig.

Kippen, dat lijkt Susan wel wat. Verse eitjes. Twee kippen in de tuin die een beetje rondscharrelen en kakelen en waar je de restjes aan kwijt kunt. De buren zullen er vast geen last van hebben, want de Rovertjes zijn er toch nooit. De moeder van Yvette komt één keer in de twee tot drie weken langs om de plantjes water te geven.

Dave en Tiny zullen er vast ook geen bezwaar tegen hebben, want Tiny is gek op dieren vertelde ze Susan. Een haan is uiteraard wat anders, maar een kip … of twee, dat moet toch kunnen?

Vanuit het raam kan Susan ook de achterzijde van het huis van Victor en Lucy goed bekijken. Ze herkent het aan de fiets die in de tuin staat. De fiets met het mandje voorop waar Lucy altijd de boodschapjes mee doet.

Bij nader inzien is Lucy echt een leuke meid om te zien en Susan snapt nu wel wat Victor in haar ziet. Onder haar dagelijkse wijde kleding zit een prachtfiguur, zelfs Nick zei dat laatst toen hij haar in haar pak voorbij zag rennen.

‘Zo zo … onze buurvrouw is sportief.’

‘Ja,’ antwoordde Susan, ‘inderdaad, heel sportief.’

Ze keken beiden naar de elegante manier van hardlopen en Nick begon over haar strakke figuur.

‘Voor een moedertje ziet ze er best goed uit.’

‘Ja, dat is waar. Ze ziet er fantastisch uit.’

‘Victor toch ook?’ zei hij er meteen achteraan en hij keek haar verwachtingsvol aan. ‘Of niet soms?’

‘Ja, het is een mooie vent.’

‘Denk je dat ik niet zie hoe je naar hem kijkt?’

Susan schrok van zijn opmerking.

‘Mag ik niet naar hem kijken dan? Jij kijkt toch ook naar Lucy.’

‘Jawel,’ was zijn antwoord terwijl hij haar stevig vastpakte en haar naar zich toedraaide, ‘maar ik heb liever dat je naar mij kijkt.’

‘Je bent jaloers!’ pestte ze hem en ze rende naar de kamer.

Hij achtervolgde haar en gooide haar op de bank.

‘Inderdaad, moppie, ik ben jaloers, maar ik geef het tenminste toe.’

‘Niet kietelen!’ gilde ze. ‘Anders moet ik plassen.’

Haar blik wordt opnieuw naar het huis van Victor en Lucy getrokken. Waar zouden ze het babykamertje hebben? Alle gordijnen van het huis zitten potdicht behalve die van het bovenste kamertje. Die lijken in het midden een stukje geopend te zijn en als Susan goed kijkt zou ze toch zweren dat daar een verrekijker staat. Op het moment dat ze dat denkt, schuift plotseling het gordijn dicht. Was het een illusie? Heeft ze het misschien verkeerd gezien en was het een weerkaatsing van een ander raam aan de overzijde grenzend aan hun tuin of ziet ze dingen die er helemaal niet zijn?

Ach, het is ook niet belangrijk. Wat moet iemand, die ook nog eens nauwelijks thuis is, nou midden in een woonwijk met een verrekijker. Onzin. Ze zal het zich wel verbeeld hebben.

Hoofdstuk 21

‘Dit is vreselijk! Haal het eruit.’

Susan is zo boos. Ze voelt de pijnlijke weeën in haar buik, in haar rug, ze voelt ze overal. Bij de eerste wee thuis had ze heel stoer geroepen: ‘Nou, als dit weeën zijn, dan snap ik niet dat al die vrouwen zo enorm lopen te zeuren.’

Helaas voor haar bleef het niet bij die ene onbeduidende wee, maar werd die opgevolgd door een hoop nieuwe, gemenere pijnscheuten en nu op dit moment heeft ze zo veel spijt dat ze ooit zwanger is geworden.

Kinderen krijgen is niet leuk, je kunt ze beter adopteren.

Wat zeurt ze nou toch? Deze pijn gaat ooit weer over en dan gaat haar leven gewoon weer door. De pijn die Yvonne ervaart sluipt er langzaam in en zal, tegen de tijd dat die echt ondraaglijk wordt, met morfine of andere pijnstillers worden onderdrukt.

‘Rustig maar, u mag voorlopig niet persen.’

Haar hoofd zegt: “Luister naar deze mevrouw. Ze heeft er verstand van, want ik ben vast niet haar eerste patiënt,” maar haar hart zegt: “Nee, eruit met die baby, weg met die pijn.”

Oh mijn, oh mijn, wanneer houdt deze pijn op?

Yvonne zit naast haar op een smal klapstoeltje en houdt haar hand stevig vast. Ze wilde er zo graag bij zijn vandaag en Susan kan er niets aan doen, maar iedere keer als ze naar haar kijkt, schiet ze helemaal vol en moet ze huilen. Arme Yvonne denkt dat Susan huilt van de pijn, maar de pijn van de bevalling maakt haar alleen maar boos en agressief in plaats van verdrietig.

Ze vroeg het enkele weken geleden aan Susan. Of ze het niet erg zou vinden als ze erbij zou zijn.

‘Ik heb dat nog nooit meegemaakt, Suus. Mag het?’

Susan schudde haar hoofd en keek haar in haar mooie grote ogen die lang niet meer zo zwaar opgemaakt waren als daarvoor. Haar wimpers krulden naar buiten en ze staarde Susan met een vragende blik aan. Hoe kon ze haar nou weigeren? Dit zou Yvonne misschien nooit meer meemaken. ‘Natuurlijk niet, lieve schat, ik zou het zelfs fijn vinden. Echt waar.’

Ze genoot van dat moment, dat kon je aan haar hele houding zien. Susan haalde zelfs een stukje kracht uit het gelukzalige gezicht waarmee Yvonne haar aankeek. Het was een fijn gevoel om haar op dit moment in haar leven ergens gelukkig mee te maken. Ze zou de eerste zijn bij wie Yvonne het in levenden lijve kon beleven.

Nu, op dit moment denkt Susan er echter heel anders over. Ze vervloekt iedereen die hier nu staat. De gynaecoloog, de man die van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt, de assistente, die het vast heel goed bedoelt, maar die met haar lieve woordjes, zoals: ‘Je kunt het, meisje, je kunt het’ haar hoorndol maakt, Yvonne, die kijkt alsof ze binnen nu en een paar minuten flauw gaat vallen of overgeven en Nick, die het echt niet kan aanzien, maar blijft … omdat het zo hoort. Omdat hij weet dat Susan dat zo graag wil. Oh, wat heeft ze er spijt van.

Ze kan ook niet begrijpen dat iemand na zoiets nóg een kind wil. Ze is er zelf helemaal klaar mee.

De bevalling is werkelijk vreselijk en ze perst met al haar kracht, wanneer de gynaecoloog haar het teken geeft dat het mag, en brengt met een laatste zucht en schreeuw een wolk van een baby ter wereld.

Nu en nooit meer. Moon had gelijk, ik had moeten luisteren.

Maar gelukkig is het voorbij en weet ze dat er ergere dingen in het leven zijn en Yvonne hoort ze daar ook niet over klagen.

Het rare is dat Susan, nu ze de baby in haar armen houdt, de pijn ook niet meer voelt. Natuurlijk is ze het nog niet vergeten, maar ze voelt helemaal niets meer van onderen. Het is net alsof haar lichaam verdoofd is.

Nick glundert en geeft haar een kus op haar zwaar bezwete voorhoofd. Ze kan zich niet herinneren dat ze gegild heeft, want daar is ze dan weer te trots voor. In de kamer naast haar hoorde ze een vrouw krijsen alsof haar de keel doorgesneden werd en dat wilde zij niet.

Susan heeft zich vooral ingehouden, geschreeuwd van binnen en gevloekt. Heel veel gevloekt. Ze heeft Nick de huid vol gescholden, maar dat vond hij niet erg. Hij wist dat ze het toch niet meende en ook Yvonne had geen hand meer over, zo hard heeft ze erin geknepen. Ook zij zijn alles weer vergeten en kijken vol liefde naar het roze ding dat met zijn vieze lijfje op de buik van Susan ligt. Wat zijn baby's vies als ze geboren worden en bijna walgt ze van zichzelf. Dat zoiets binnenin haar lichaam zit. Ze kijkt naar de troep die uit haar lichaam komt en ze draait haar hoofd weg.

‘Het is een jongen!’ had de gynaecoloog geroepen toen ze de navelstreng zag bengelen.

‘Een jongen …’

Nick keek haar verrukt aan. ‘Het is een jongen …’

‘Ja, schatje,’ antwoordde ze. ‘Dit is Kenny.’

‘Kenny …’ De stem van Yvonne was zacht en liefdevol. ‘Wat een mooie naam en wat een mooi kereltje.’

‘Oh Yvonne, ik doe dit nooit meer.’

Ze gaf Susan een kus op haar wang.

‘Natuurlijk wel, idioot. Kenny wil ook graag een zusje.’

‘Dat kan hij voorlopig wel vergeten.’

Nick lachte en Yvonne lachte mee.

Na het doorknippen van de navelstreng, wordt Kenny naar de kamer ernaast gebracht om schoongemaakt te worden.

‘Ga erachteraan,’ gilt Susan naar Nick, ‘dadelijk verruilen ze de baby.’

‘Wat zeg je nou?’ Nick begint te lachen.

‘Er worden er meer tegelijkertijd geboren, hoor.’

‘Haha, jij bent echt gek, maar weet je … Ik doe het wel gewoon, ik ga mee. Stel je voor zeg, dat ze onze baby verruilen voor een meisje!’

Yvonne komt niet meer bij.

‘Jij bent niet gek hoor, meisje,’ fluistert Yvonne in haar oor.

‘Jij bent gestoord, maar daarom hou ik waarschijnlijk ook zo veel van je.’

Kenny was geboren en zag er blakend van gezondheid uit. Gezonder dan Yvonne, die lijkbleek op het stoeltje naast haar bed is gaan zitten en Susan vraagt zich af, maar durft het niet te hardop te doen, of het kwam door dit onmenselijke schouwspel of dat de ziekte zijn tol begon te eisen.

‘Nick, geef haar even iets te drinken. Neem haar maar mee naar de gang.’

Nick begeleidt haar naar buiten en Susan slaakt een zucht. Ze kijkt vanuit haar bed naar het tengere lichaam en voelt zo veel medelijden. Yvonne wilde er per se bij zijn vandaag, terwijl ze zelf vanmorgen helemaal niet in orde was.

Het akelige gevoel overvalt haar dat Yvonne die twee jaar misschien niet eens zal gaan redden. Het gaat nu al zo slecht met haar en ze takelt in zo'n razend tempo af. Dit proces zal veel harder gaan dan de artsen voorspeld hebben.

‘Oh, mijn god,’ fluistert Susan en voelt de tranen over haar wangen stromen. ‘Blijf nog even, alsjeblieft. Dan mag je er de volgende keer weer bij zijn.’

Hoofdstuk 22

Kenny en Susan mogen na enkele uren alweer naar huis. Nick loopt wat onwennig met de maxicosi richting auto en Susan strompelt er als een oud vrouwtje achteraan.

Het valt niet mee om normaal te lopen, maar Moon had het sterk overdreven, dat was duidelijk. Ze had ook eigenlijk beter moeten weten.

Ineens zijn ze met zijn drietjes en dat voelt best raar.

Terwijl Susan op de bijrijdersstoel plaatsneemt, probeert Nick de maxicosi vast te maken op de achterbank en loopt daarbij gigantisch te vloeken. Het vergt wat behendigheid en die heeft hij nog niet.

Eindelijk lukt het hem en na een kus op haar wang gegeven te hebben, rijden ze naar huis waar ze vanuit de verte de blauwe ballonnen al in de boom zien hangen.

Dichterbij gekomen zien ze dat ook de voordeur en de tuin blauw versierd zijn. Er hangen ballonnen overal en op het pad staat een grote houten ooievaar.

Susan moet erom lachen en wanneer ze hoort dat Lionel alles heeft geregeld, moet ze wel even slikken. Wat lief. Dat had ze toch niet achter hem gezocht.

Susan voelt zichzelf bij het uitstappen beurs van onderen en heeft het gevoel alsof ze door vier paarden uit elkaar getrokken is.

Dit zal ook wel een paar dagen blijven, dat rotgevoel, dat trekkerige gevoel tussen haar benen.

Binnen zitten Charles en Moon en Lionel en Yasmin al te wachten. Tony en Noa staan in de keuken en snijden de taart aan.

Het is zo heerlijk om weer thuis te zijn.

‘We gaan zo weer weg, hoor,’ zegt Noa zachtjes tegen haar.

‘We hebben jullie sleutel gekregen van Yasmin.’

‘Geen probleem, meid. Ik vind het wel gezellig, maar ik ben alleen een beetje moe.’

Het is altijd handig om een sleutel bij de buren achter te laten. Susan vergat hem nog weleens als ze de voordeur uitstapte en net te snel de deur achter zich dicht trok.

‘Natuurlijk ben je moe, moet je kijken wat je op de wereld hebt gezet.’

Inderdaad, Kenny is geen kleine baby met zijn negen pond en het verbaast Susan nog steeds dat een hele baby uit zo'n kleine opening kan komen.

Morgen komt de kraamhulp, zodat ook Nick wat van zijn benodigde slaap in kan halen. Hij is al die tijd bij haar gebleven, vanaf gisteravond rond een uur of tien toen de eerste echte weeën begonnen en haar vliezen braken, en heeft de hele nacht geen oog dichtgedaan.

Yvonne is ook thuis, Otto haalde haar op na het telefoontje van Nick.

‘Ze is moe, Otto. Zorg goed voor haar.’

‘Dat zal ik doen, Nick. Jullie hebben haar vandaag heel gelukkig gemaakt, dat weet ik zeker. Yvonne was blij dat ze erbij kon zijn.’

En dat was ook werkelijk waar. De blijdschap in de ogen van Yvonne stond op haar netvlies gebrand.

Ook Tiny zit in de woonkamer op de bank en is wat stilletjes voor haar doen.

‘Dave is bij haar weg,’ fluistert Yasmin haar in.

Ach … nee toch ….

In vogelvlucht vertelt Yasmin haar op de gang dat Dave verliefd is op een Roemeense, die hij via internet heeft ontmoet en dat hij op stel en sprong is vertrokken naar Roemenië en wat spaargeld heeft meegenomen. Het financiële gedeelte regelt hij allemaal op een later tijdstip.

Tiny is er kapot van en kan niets anders dan huilen, huilen en nog eens huilen.

‘Wat zielig voor haar,’ antwoordt Susan.

‘Ja, vind ik ook, maar ik vond die Dave toch al een lul, ik zal hem geen seconde missen.’

Yasmin slaat de spijker op zijn kop. Niemand zal Dave missen, behalve Tiny. Maar ook zij zal er een keer overheen komen en dan zal ze ontdekken hoe leuk het leven kan zijn zonder Dave. Er komt vast wel een andere Dave op de proppen die wel leuk voor haar is en die haar wel mee uitneemt en met haar op vakantie gaat. En die, net als iedere andere man, bij haar aan tafel komt zitten om samen te eten. Iemand als Dave kan ze missen als kiespijn, maar dat besef heeft ze nu nog niet.

Susan loopt, nadat ze iedereen gekust heeft, naar Tiny toe en pakt haar vast. ‘Ik hoorde het net van Yasmin, wat ontzettend rot voor je.’

Haar ogen zijn rood doorlopen van het huilen en haar gezicht is bleek. Ze probeert een glimlach te tonen, maar iedereen kan zien dat deze niet echt is. ‘Maar ik kom hier voor jou, niet om mijn eigen problemen te willen delen.’

‘Dat weet ik heus wel, schat, maar ik wil het weten. Vertel het me maar.’

Het verhaal komt er met horten en stoten uit, terwijl ze ondertussen haar zakdoek gebruikt om haar tranen te drogen.

‘Er lag een briefje op tafel. Hij is zomaar weggegaan, ineens gisteravond laat nog, toen ik bij mijn moeder was. Hoe vind je dat nou? Een briefje? Hij had het toch recht in mijn gezicht kunnen zeggen. Dit verdien ik toch niet?’

Susan knikt naar haar. Het is inderdaad een lullige manier om zo weg te gaan, maar ze had eerlijk gezegd van Dave niet anders verwacht. Hij had haar nooit in de ogen kunnen kijken en vertellen dat hij een ander heeft. Zo'n lafaard is hij wel.

‘Was je dan niet liever thuisgebleven, schat?’

‘Nee, lieve Suus, de muren komen thuis op me af en ik wilde zo graag even jullie kindje zien, dus ik ben toch maar gekomen.’

‘Meid, je bent altijd welkom, dat weet je toch wel?’

‘Jullie zijn echt zo lief voor me. Iedereen hier. Wat had ik gemoeten zonder jullie?’

Susan knuffelt haar nog een keer en voelt dan opnieuw haar hechtingen trekken. ‘Au!’

Nick komt op haar afgesneld. ‘Gaat het?’

‘Jawel, maar die hechtingen trekken zeg, niet te geloven.’

‘Dat komt omdat ik gevraagd heb of ze er een steekje bij wilden zetten,’ lacht hij.

Susan zucht en voor het eerst ziet ze een lach op het gezicht van Tiny.

‘Haha,’ zegt Susan, ‘grappig hoor.’

Iedereen gaat na een uur weer naar zijn eigen huis en voor het eerst zijn ze alleen. Nick is naar boven om de babyfoon aan te sluiten en Kenny ligt in zijn nieuwe bedje. Het kamertje ruikt nog helemaal nieuw en fris en nog niet naar baby.

‘Hoor je al wat?’ roept Nick over de trappen naar beneden. Ze hoort wat geruis in de kamer en schreeuwt naar boven dat alles werkt.

Die Dave!

Ze denkt aan Tiny.

Denkt hij nou dat dit echte liefde is. Die Roemeense troela dumpt hem meteen zodra ze zijn geld erdoorheen heeft gejaagd en dan zoekt hij Tiny natuurlijk weer op. Ze hoopt maar dat Tiny dan sterk genoeg in haar schoenen staat om hem de deur te wijzen en hem niet met open armen ontvangt. Wat een lul!

Susan heeft de hele middag op de bank gelegen en zit voor het eerst weer rechtop. Nick is naast haar komen zitten en ziet lijkbleek.

‘Ga toch even slapen,’ oppert Susan.

‘Ik wil jou niet alleen laten.’

‘Waarom niet? Alles is toch in orde met mij.’

‘Ja, dat weet ik wel, maar je hebt best veel meegemaakt vandaag en zo.’

‘En zo?’

Hij zucht. ‘Suusie, ik vond het doodeng, weet je dat. Het is een raar gezicht als er een mensje uit je vrouw komt kruipen terwijl je vrouw ligt te creperen van de pijn en je niets kunt doen om haar te helpen. Ik had zo'n medelijden met je.’

‘Ach, schatje toch. Kom eens hier.’ Ze pakt zijn gezicht met beide handen beet en kust hem op zijn warme lippen. ‘Alles is oké met mij, lieverd, maak je geen zorgen. Het gaat echt goed en dat gedoe daaronder … Dat gaat ook wel weer over.

Dat extra steekje doet gewoon pijn.’

Hij begint te lachen en verontschuldigt zich voor zijn lompe grap. Ze stompt hem in zijn maag en kruipt daarna stevig tegen hem aan.

Ze zou zo wel in slaap willen vallen, maar net als ze dat denkt begint de babyfoon op het dressoir in werking te treden. Kenny huilt, Kenny heeft honger en Susan kan het voorlopig wel schudden met haar middagslaapje.

Nick rekt zich lang uit als ze opstaat.

‘Ga jij maar even slapen,’ fluistert ze in zijn oor. ‘Ik kruip straks wel tegen je aan.’

Maar hij hoort het niet meer, want hij slaapt als een os.

Ik ben binnen geweest. Het ging zo verdomd gemakkelijk en ik had geen enkele tegenwerking. Sterker nog, ze nodigden me zelf uit, die idioten. Oh, wat zit de mensheid toch simpel in elkaar. Je hoeft maar een vriendelijk gezicht op te zetten en ze zijn als was in je handen. Nick pakte ik zo in, dat is maar een simpele ziel, Suusie is een stuk slimmer en geraffineerder. Die kun je niet eenvoudig om de tuin leiden. Ik moet haar heel scherp in de gaten houden, want zij is gewiekst.

Er is alleen nog niet echt een mogelijkheid geweest om eens lekker bij hen thuis in de laatjes te snuffelen, maar dat moment komt vast nog wel een keer. Ik ben gewoon zo benieuwd wat ze in die laatjes hebben zitten. Het is meer de nieuwsgierigheid waar ik gek van word. Het enige moment dat ik alleen ben, is als ik naar het toilet ga. Er is een kindje bij hen geboren en het werd uitgebreid gevierd. Ik zag het arme schaap strompelend de auto uitstappen.

Arme schat, het valt niet mee zo'n bevalling en ik zie het hele schouwspel al helemaal voor me. Een gillende Suusie die schreeuwt om iedere pijnscheut die door haar lichaam trekt. Zonde trouwens van dat lichaam, want dat zal zeker gaan veranderen. Vrouwen krijgen meestal niet meer het oude figuur terug dat ze daarvoor hadden. Jammer voor Nick. Hij heeft vast naast haar bed gezeten tijdens de bevalling, want zo is hij wel.

Ik ben totaal het tegenovergestelde en geef geen bal om al die onzin. De laatste keer dat ik in een ziekenhuis te vinden was, was om medicijnen te stelen. Alles zit daar werkelijk achter slot en grendel, maar die zooi levert zo veel geld op. Junks spuiten zich helemaal vol met die troep en geven er graag geld aan uit. Er is altijd wel een ander de dupe van hun verslaving, want het geld ervoor hebben ze niet. Ik heb een hekel aan junks. Het zijn een stel viezeriken bij elkaar en zwakkelingen. Vooral zwakkelingen.

Dan heb je van die instanties die proberen om ze op het goede pad te krijgen en ze vrijwillig af te laten kicken, maar dat lukt toch niet. Eenmaal verslaafd blijft je lichaam er constant om vragen.

Ik doe veel slechte dingen, maar gebruiken doe ik zelf niet. Ik kijk wel uit, voor mij is het veel te belangrijk om mijn kop erbij te houden. Ik vraag me weleens af welke verslaving ik dan heb. Ik drink af en toe wat en ik rook zo nu en dan een keer een sigaret of draai een jointje voor mezelf, maar echte verslavingen ken ik niet.

Misschien is mijn grootste verslaving wel spanning. Zonder spanning kan ik niet leven tot groot verdriet van Nienke.

Van de week ga ik gezellig een biertje drinken bij Nick, daar heb ik zin in en ik zal me gedragen als een keurige vent en geen rare fratsen uithalen. Ik zet weer even mijn andere gezicht op, dat wijze verachtelijke schijnheilige gezichtje. Dat gezicht waar iedereen nog steeds intrapt, iedereen behalve Suusie.

Daarom adoreer ik haar ook zo ….

Hoofdstuk 23

Het gaat goed in huize De Winter. Kenny komt nu nog maar een keer per nacht schreeuwen om eten en Susan begint langzaam in haar eigen ritme te komen.

Kenny is gelukkig een rustige baby en huilt weinig, tot groot genoegen van Susan.

Yvonne is met regelmaat bij Susan thuis te vinden en zorgt dan voor Kenny alsof het haar eigen vlees en bloed is.

‘Ik vind het heerlijk om je te helpen,’ zegt ze iedere keer en Susan geniet ervan om haar zo blij te zien.

‘Hoe voel je je nu, Yvonne?’

Ze slikt even. ‘Ja, wat zal ik zeggen. Af en toe heb ik het gevoel dat mijn ledematen slapen en dat ze dingen doen die ik niet wil of juist niet doen wat ik wel wil. Ik ben de controle totaal kwijt en dat vind ik eigenlijk het meest vervelende aan de hele situatie.’

Ze durft het bijna niet te vragen, maar over sommige dingen wil ze het toch met Yvonne hebben. ‘Yvonne?’

‘Ja.’

‘Ben je bang?’

Yvonne kijkt op. ‘Bedoel je bang voor de dood?’

Susan knikt.

‘Een beetje …’

Susan vraagt zich af hoe dat voelt als je hoort dat dit misschien wel je laatste jaar is. Zoiets is toch bijna niet te accepteren?

‘Zullen we het er gewoon niet meer over hebben?’ vraagt Yvonne, ‘this is my worst nightmare, begrijp je?’

‘Als jij dat wilt, dan hebben we het er niet meer over. Maar je moet me wel één ding beloven, Yvonne. Als je er zelf over wilt praten, omdat je ergens mee zit of gewoon omdat je met je gevoelens stoeit, moet je dat zeker doen. Ik ben er voor je, altijd, begrepen?’

Yvonne pakt haar hand vast en kust die aan de bovenzijde zoals een minnaar dat zou doen. ‘Dat is lief van je.’

Susan denkt aan Otto, lieve knappe Otto. Ze heeft ook zo met hem te doen. Vanmorgen vroeg heeft ze hem gebeld, enkel en alleen om hem te vertellen dat hij altijd welkom is bij hen.

‘Dat weet ik, lieverd, en dat waarderen we ook, echt waar, maar Yvonne wil er het liefst niet meer over praten en net doen of er niets aan de hand is, terwijl mijn hart huilt van verdriet. Ik wil me sterk houden voor haar, maar het is zo … moeilijk.’

Nog nooit heeft ze Otto horen huilen tot vanochtend vroeg. Hij heeft het zwaar en wil zoveel mogelijk tijd met Yvonne zien door te brengen.

Ze kan zelf niet meer autorijden, haar benen willen niet meer en Otto is bang dat er onderweg iets gebeurt wanneer ze dat toch per se wil doen. Daarom heeft Susan afgesproken om Yvonne op te halen als dat nodig is en als dat niet lukt, dan brengt Otto haar zelf. Ze wil zoveel mogelijk zorgen dat Yvonne onder de mensen is.

Ze is sinds verleden week ook niet meer aan het werk. Het ging echt niet meer. De instrumenten trilden in haar handen en patiënten werden bang van haar.

‘Ik vind het zo erg, Suus.’

‘Ik weet het,’ mompelde Susan terwijl ze haar streelde over haar rug, ‘maar wat niet gaat, dat gaat niet, lieverd.’

Yvonne had er moeite mee om de boel de boel te laten, maar ze moest wel.

Vanaf dat moment ging Susan voor zichzelf nadenken. Ze wilde eigenlijk helemaal niet meer werken en lekker veel tijd doorbrengen met Nick en de kleine. Waarom zou ze werken als Nick genoeg verdiende en het er ook mee eens was?

Ze legde het voor aan Nick en die vond het een prima idee en stelde voor dat Susan het maar zo snel mogelijk moest regelen.

‘Werken kun je altijd nog als Kenny naar school gaat,’ was zijn reactie en hij had groot gelijk. Waarom nu niet genieten van de dingen om je heen? Voor je met je ogen kunt knipperen, kun je het allemaal kwijt zijn.

De wereld zit raar in elkaar, want na die slechte ochtend en het gesprek wat Susan had met Yvonne, komt ze tijdens een wandelingetje in het park Noa tegen die straalt als een vuurvliegje in het donker.

‘Ik moet je iets vertellen,’ zegt die met een glinstering in haar ogen. ‘Ik ben zwanger.’

Noa is zwanger.

De baby wordt in augustus van het volgende jaar verwacht. Het is een vreemde wereld, dood en verderf aan de ene kant, leven en hoop aan de andere kant. Voor Yvonne is er geen hoop meer en augustus volgend jaar zal voor Yvonne misschien niet eens haalbaar meer zijn.

‘Gefeliciteerd, lieverd,’ glundert Susan. ‘Wat ontzettend leuk voor jullie, weer een kleintje in de wijk erbij.’

Ook Tony is helemaal opgetogen als hij ’s avonds bij hen langskomt om het goede nieuws te vertellen. Ze drinken een biertje samen en rond een uur of elf, net voordat Kenny begint te krijsen, gaat Tony weer op huis aan.

Victor komt ook net thuis en zijn vette dure auto zit helemaal onder de modder. Waar heeft die nou weer uitgehangen? Ze heeft hem trouwens al een tijd niet meer gezien. Zat hij misschien vast?

‘Kijk!’ Noa laat vol trots haar echo aan Susan zien.

Ze zet het kopje koffie dat ze zojuist heeft gekregen op de dure salontafel neer. ‘Ah, wat lief. Kijk dan, hier zijn zijn voetjes. Nou ja, ik bedoel de voetjes, voor hetzelfde geld is het een meisje.’

‘Dat wilden we niet weten, net als jullie, maar zelf heb ik het gevoel dat het een meisje wordt.’

Noa pakt de foto van Susan terug en kijkt er nogmaals geobsedeerd naar. ‘Ze heeft toch een echt meisjeshoofdje, vind je niet?’

Susan kijkt nog eens goed en schudt haar hoofd.

‘Ik weet het niet, Noa, ik ben hier niet zo goed in.’

‘Ik ook niet,’ lacht ze, ‘maar misschien wil ik het gewoon heel graag.’

Ze lachen erom en Noa gaat tegenover Susan op de bank zitten. Wat is ze eigenlijk tenger.

Als Noa haar arm over de leuning heen legt, ziet Susan een grote blauwe plek aan de binnenkant van haar arm zitten en wanneer ze nog beter kijkt ziet ze dat het er meerdere zijn.

‘Wat heb je gedaan?’ vraagt Susan wijzend op de beurse plek. ‘Ben je gevallen?’

Noa schrikt en krijgt een kleur. ‘Oh, dit, ach … Ik stoot me steeds aan de deur van de koelkast. Ik ben af en toe zo onhandig.’

Ja, dat heeft Susan zelf ook weleens. In de haast die ze heeft, let ze vaak niet goed op en loopt ze ook tegen dingen aan. Alleen lijkt dit niet op een plek die je oploopt als je ergens tegenaan stoot en het zit ook niet op een plek waar je het zou kunnen verwachten. Die plekken zien er trouwens ook anders uit …

Nou ja, misschien is ze erg ongelukkig terechtgekomen.

Na nog een bakje koffie staat Susan op en trekt haar jas aan. Kenny heeft al die tijd liggen slapen in de maxicosi en is ergens ver weg. Zijn mondhoekjes krullen af en toe omhoog alsof hij lacht. Hij droomt vast over mooie dingen en over melk, denkt Susan.

‘Ik moet gaan,’ zegt ze. ‘Nick is thuis en ik moet nog eten maken.’

‘Ja, dat is goed, we spreken elkaar snel weer.’

Susan omhelst haar en vertrekt door de deur richting haar eigen woning. Die blauwe plekken zitten haar dwars. Het zit op een rare plek en het is net of ze veel te hard is beetgepakt door iemand.

Tony?

Nee, onmogelijk, zo is Tony niet. Tony zou zoiets nooit doen. Die is de rust zelf. Het zal toch niet door iemand anders gedaan zijn. Maar door wie dan?

Yvonne zit ook altijd onder de blauwe plekken en die wordt ook niet door Otto geslagen. Ze moet nu eens ophouden met dat beschuldigen van mensen. Daar komen nog eens problemen van en ook Nick zegt haar altijd dat ze zich vooral met haar eigen zaken moet bemoeien en zeker niet met de problemen van anderen.

Maar zo zit ze nu eenmaal in elkaar. Ze wil dat iedereen gelukkig is.

Yvonne? Die heeft nu haar eerste prioriteit. Ze moet iets doen voor Yvonne, misschien een weekendje weg regelen naar een beautycentrum of zoiets. Ze zal het er eens met haar over hebben.

Het zit haar toch niet lekker, arme Yvonne. Ze kan het nog steeds niet geloven. Wie had dit een jaar geleden gedacht. Er is zo veel gebeurd, dit nieuwe huis, een kind, Yvonne die doodgaat, Victor die op haar huid zit en die ze niet uit haar hoofd kan zetten en Noa … Wat is er toch allemaal aan de hand? Vroeger had ze zo'n ongecompliceerd leventje en plukte ze de dag. Het lijkt wel of alles in een keer tegelijk op haar afkomt.

Niet meer aan denken, probeer het te relativeren.

Dat gezeik over baby's. De een na de ander raakt hier zwanger.

Het is met vrouwen net alsof ze het moeten. Het is een soort van domino-effect. De een steekt de ander aan. Net zoals mannen omgaan met auto's. Als de buurman een dure auto heeft, moet de ander een nog duurdere.

Ik kocht laatst voor mezelf een horloge. Het kostte me twintigduizend euro, een Audemars Piquet. Ik lach me rot, want de meeste mensen die ik ken, kunnen er alleen maar van dromen. Het geeft me een bepaalde status. Mannen vinden het niet erg om hun geld aan dit soort accessoires uit te geven, maar vrouwen vinden het zonde van het geld. Zij ook. Ze vroeg me waarom ik er zo mee te koop wilde lopen en ik antwoordde haar dat ze gewoon haar grote bek moest houden. Dit zijn dingen die ik leuk vind om aan te schaffen en het heeft geen bepaald doel. Het gaat mij ook niet om het showen, ik vind het echt mooi. En natuurlijk draag ik hem niet altijd, niet iedereen hoeft het te zien, maar wel als ik op stap ben. Ik vind het prachtig zoals het goud glimt aan alle kanten en ik zie de ogen van de vrouwen in de clubs plotseling groter worden. Ogen die aangeven dat er wat te halen valt. ‘Hey, die gozer heeft geld, daar moeten we zijn.’

Ze kunnen wat te drinken van me krijgen, want slapen doe ik thuis. Het zijn toch allemaal hoeren. Ze willen me alleen maar omdat ik een foute man ben. De lol gaat er al snel af als ze aan mijn voeten liggen en doen wat ik wil. Ik weet dat ik goed in bed ben. ‘ I use the magic stick.’

Hoe vaak heb ik dat zinnetje niet hardop tegen ze uitgesproken?

Ach, ik doe wat ik moet doen, maar ik kan je zeggen dat ook dat gaat vervelen. Geef mij mijn eigen vrouwtje maar dat af en toe haar mond open durft te trekken tegen beter weten in.

Volgens mij is zij ook de enige die dat weleens doet, besef ik nu ineens. Waar haalt ze die brutaliteit vandaan?

Wat een lef voor zo'n klein vrouwtje.

Simon zou wat meer lef moeten hebben. Hij begint me overigens te irriteren. Hij heeft het iedere keer maar over geld, geld en nog eens geld. Hij wil uit de business stappen, maar dat kan niet. Je kunt hier niet zomaar uitstappen. Eigenlijk kun je dat nooit meer, dat weet je als je eraan begint.

Ik had hem van de week bij mij thuis op de bank zitten en hij bewonderde dat vrouwtje van me.

‘Lekker zorgzaam is ze,’ had hij gezegd, ‘en zo lekker slaafs. Mooi huis ook, je kunt wel zien waar het geld zit.’

Simon ken ik al jaren en af en toe neem ik hem mee naar huis als zij er niet is. Op laatst na dan, toen was ze wel thuis. En hij had dat mokkel van hem meegenomen. Een raar wijf, volgens mij heeft ze getippeld, zo ziet ze er wel uit in elk geval. Ze heeft de verlopen kop van een overwerkte prostituee.

Ik hou niet van vrouwen die zo zijn en ik zag Nienke ook met een afzichtelijke blik naar haar kijken.

‘Wat doet zij hier?’ vroeg ze me in de keuken.

‘Ze hoort bij Simon, wat moest ik dan? Haar buiten laten staan?’

‘Als de mensen hen zien, zullen ze heel anders over ons denken. Die twee zien er niet uit. Ik schaam me dood.’

‘Maak jij je maar zorgen over andere dingen, liefie. Ik regel dit wel.’

En ze verdween naar haar slaapkamer en zapte de hele avond van zender naar zender, terwijl wij in de woonkamer onze plannen bespraken.

Simon vertrok samen met zijn bimbo rond middernacht en ik heb geen buur gezien.

Ik heb afgelopen week weer wat contacten gelegd met die gast in Amsterdam. Wat een modderpoel is het waar hij woont, maar dat heb je met vrijstaande boerderijen. Hij is zeer geïnteresseerd en wil iets van me kopen en wil me er ook flink voor betalen. Ik wil Nienke verrassen en haar een weekendje meenemen ergens naartoe. Ze wilde zo graag een weekendje naar New York, hoorde ik haar door de telefoon tegen haar moeder zeggen, maar New York zie ik niet zitten.

Ik hou niet van vliegen, maar als het dan toch moet, dan liever een korte vlucht. Ze zal toch niet alles tegen haar moeder vertellen over ons? Ik hoop het niet voor die ouwe. Misschien weet dat oude mensje meer dan haar lief is. Ik zal haar toch eens wat beter in de gaten houden, oude mensen praten graag en zien geen gevaar in roddelen. Ik heb trouwens niets met Amerika. Ze zijn daar veel te streng en controleren veel te veel. Ze pikken me er vast bij de douane zo tussenuit. Zij herkennen criminelen op een kilometer afstand.

Het valt niet mee om een normaal leven te leiden en om altijd maar te doen alsof, maar tot op de dag van vandaag gaat het me prima af, al zeg ik het zelf.

Hoofdstuk 24

Susan en Nick genieten met volle teugen van Kenny en beetje bij beetje wordt het feit dat ze met zijn drietjes zijn vanzelfsprekend.

Haar werkgever was niet zo blij met het nieuws dat Susan ontslag nam, maar hij ging akkoord en hoopte dat ze nog van gedachten zou veranderen.

‘Misschien over vier jaar,’ was haar antwoord en hij garandeerde haar dat ze dan gerust nog eens langs kon komen voor een gesprek.

‘Ik hoop niet dat je spijt krijgt van je beslissing,’ meldde hij erbij.

‘Ik denk het niet, maar toch bedankt dat u zo bezorgd om me bent.’

Ze namen afscheid op een gezonde, collegiale manier en Susan was dik tevreden. Ze kon nu echt genieten van alles wat haar zo dierbaar was. En trouwens … Hoe kon ze bij Yvonne zijn als ze zou moeten werken, dat ging gewoon niet. Ze moest wel lachen om zichzelf. Had zij nou ooit zoveel commentaar gehad op Maud omdat het zo'n huismoedertje was? Dat was uiteindelijk wel een beetje hypocriet van haar.

De babyfoon die ze kochten, de Säntis, werkte perfect. Van meerdere mensen om hen heen kregen ze tips waar de babyfoon zeker aan moest voldoen en deze was als een van de betere uit de bus gekomen.

Volgens de informatiebronnen had hij goede kenmerken en het klopte allemaal. Nick en Susan hadden geen puntje van kritiek kunnen vinden.

Vooral het stukje over de storingsvrijheid en de absolute afluisterbeveiliging sprak hen erg aan, want ze wilden geen andere kinderen op de lijn ontvangen. Die kans was zeer groot, aangezien er in de wijk een echte babyboom begon uit te barsten. Susan kijkt al uit naar de dag dat Kenny buiten kan spelen en rondfietsen op zijn kleine driewielertje.

Wat ze niet had verwacht, gebeurt. Het thuiszitten valt haar zwaar. Ze mist de sociale contacten die ze had, zelfs de vervelende klanten mist ze, ook al had ze dat helemaal niet van tevoren bedacht. In de wijk zijn overdag weinig mensen thuis, in elk geval zijn de mensen zonder kinderen allemaal aan het werk en een enkeling loopt met zijn kinderwagen of buggy voorbij.

Lionel en Yasmin zijn nog jong en waarschijnlijk zal het bij hen nog wel een tijdje duren eer er überhaupt aan kinderen gedacht zal worden. Ze genieten op dit moment nog veel te veel van hun vrijheid en dat, heeft Susan gemerkt, is toch wel een aandachtspuntje geworden. Vanaf de dag dat Kenny werd geboren, kunnen ze niet zomaar meer weg wanneer ze dat willen. Er moet altijd iemand thuis zijn.

‘Zullen we weer een keer een bioscoopje pakken?’ zei Nick gisteren.

‘Ja, daar heb ik ook wel weer eens zin in, maar ja … Hoe doen we dat dan met Kenny?’

Ze keken beiden naar het kleine ronde kopje met de witte haartjes.

‘Nah …,’ antwoordde Nick, ‘dan moeten we hem wegbrengen … Ach …. Dat is zielig.’

Ze moesten beiden lachen. Ze bleven liever thuis bij hem.

Het leven thuis met de baby lijkt soms wat afgestompt, maar op momenten dat Susan het echt niet meer uithoudt, schiet ze haar jas in en maakt de kinderwagen in gereedheid voor een flinke wandeling door het park.

Zodra de zon begint te schijnen, loopt het park vol met mensen en het valt Susan op dat vrouwen met baby's elkaar op de een of andere manier toch lijken aan te trekken.

Iedereen is blijkbaar op zoek naar een kort sociaal praatje over ditjes en datjes.

Op de terugweg loopt ze met haar kinderwagen door de straten van de nieuwbouwwijk en gluurt af en toe bij iemand naar binnen.

De buren schuin tegenover hen zijn leuke lui, Karel en Dunya heten ze. Ze hebben geen kinderen, daar is bewust voor gekozen. Ze zijn nogal close met Victor en Lucy. Het klikt wel tussen die vier.

Victor.

Ze krijgt een rilling over haar lichaam als ze aan hem denkt. Het rare is dat ze hem al dagen niet heeft gezien, maar Nick drinkt nog weleens een pilsje bij hem thuis. Ze heeft het lef nog niet gehad om bij hen aan te schuiven. Er is iets vreemds met Victor aan de hand. Lucy en hij lijken totaal niet in elkaar geïnteresseerd te zijn en hij is ook zo opgejaagd. De enige keren dat ze hem ziet, springt hij in zijn auto en rijdt hij als een idioot weg.

Nick zei onlangs nog: ‘Het is net een wild beest. Hij reageert alsof de duivel hem op de hielen zit’. En inderdaad … dat gevoel geeft hij Susan ook.

Susan heeft Yvonne gevraagd dit weekend mee te gaan naar een beautycentrum.

‘Op kosten van mij natuurlijk.’

Ze was dolenthousiast en vloog haar meteen om de nek. ‘Dat is echt zo lief van je, dank je wel, je bent echt de allerliefste,’ verzekerde ze Susan.

‘Je verdient het, ’ was het enige wat Susan kon zeggen.

Je verdient het.

Gisteren heeft ze Noa ook meegevraagd, maar die kon niet, tenminste, dat zei ze. Ze brabbelde iets over een afspraak met een vriendin die ze niet meer af kon zeggen, maar de manier waarop ze daarmee op de proppen kwam, leek meer op een excuus om niet mee te hoeven. Of niet mee te mogen?

Zou ze niet mogen van Tony?

Van de week was Susan echt van hem geschrokken. Ze had hem niet aan horen komen en ze voelde de warme adem in haar nek toen hij plotseling achter haar stond. Hij keek zo raar.

‘Is er iets?’ had ze gevraagd en hij antwoordde met een quasi arrogante blik: ‘Wat zou er moeten zijn? Ik zou graag even naar het toilet willen, maar jij staat ervoor.’

Daarna lachte hij naar haar, maar dat was geen echte lach.

Het was een lach die haar kippenvel bezorgde.

‘Oh, sorry, ja maar natuurlijk.’

Hij is een aardige vent, maar de manier waarop hij af en toe kijkt en vooral hoe hij naar Noa kan kijken als ze iets zegt dat hem niet zint, is op het enge af. Hij heeft een bepaalde blik in zijn ogen waardoor hij Susan de kriebels geeft en of dat nou komt door haar eigen gedachten die ze over hem heeft na het zien van die blauwe plekken bij Noa of dat het komt door haar van nature vrouwelijke intuïtie, waarmee ze vaak op het juiste spoor zit … Ze weet het niet.

Tony heeft Susan een reden tot twijfelen gegeven. Noa lijkt hem op sommige momenten helemaal niet aardig te vinden en ze moet er wel heel erg naast zitten, maar ze denkt toch echt dat ze bang voor hem is. Waarom dat zo is, heeft ze nog niet kunnen ontdekken. Misschien slaat hij haar inderdaad of is hij van nature heetgebakerd. Bij Nick en Susan thuis is hij een totaal ander mens en vindt ze hem zelfs enorm aardig. Of Tony is een heel goede acteur, dat zou natuurlijk ook kunnen: hij speelt het spel formidabel.

Het zou de afstandelijkheid verklaren die Susan al eerder bij Noa voelde. Noa zit gevangen in een web waar ze waarschijnlijk niet meer uit kan komen en Susan brandt van verlangen om Noa daar eens een keer onder vier ogen over aan te spreken.

Maar … is dat wel verstandig? Of mengt ze zich dan in zaken waar ze beter niet bij betrokken kan raken?

Hoofdstuk 25

Het is een vermoeiende tijd geweest, elke nacht eruit, iedere ochtend vroeg weer paraat staan, maar gelukkig is ze gestopt met het geven van borstvoeding en kan Nick nu ook ’s nachts zijn bed uit om een flesje te geven. Het is lang geleden dat Susan echt goed sliep, in elk geval een hele nacht achter elkaar.

Haar ouders komen de laatste tijd met grote regelmaat langs en ook met haar broer probeert ze wat meer contact te onderhouden. Het is dat zij hem af en toe nog mailt, want als het aan hem zou liggen, zou ze helemaal niets horen.

Haar ouders gedragen zich als de trotse opa en oma. De kakkers vinden hun kleinkind super en wanneer ze naar Nick kijkt, ziet ze dat hij zijn ouders op dit soort momenten vreselijk mist.

Ze hebben er een week geleden een heel gesprek over gehad en hij zei dat hij er een moord voor zou doen om bij ze te kunnen zijn. Het klonk haar vreemd in de oren, maar zoals hij het zo mooi omschreef: ‘Ik heb net zoveel vrienden in de hemel als hier, dus ik zou het op beide plekken toch naar mijn zin moeten hebben. En zolang er daar ook lekkere wijven zijn.’

‘Hè, doe niet zo eng.’ Susan kon er niet om lachen en vond het alles behalve grappig. Ze moest er niet aan denken dat Nick haar en Kenny achter zou laten. En dan Yvonne. Arme Yvonne.

Gisteren was ze nog bij haar en het is verschrikkelijk om te zien hoe snel haar gezondheid achteruit gaat. Ze heeft moeite om lang te staan en haar gezicht betrekt iedere keer weer in een pijnlijke grimas.

‘Als ik iets voor je kan doen …?’

Ze knikte. ‘Ik weet het, lieverd, ik weet het.’

‘Ik meen het echt, Von, en dat geldt ook voor Otto,’ zei ze terwijl ze ondertussen Otto aankeek bij wie het verdriet in de ogen af te lezen stond.

Hij wenkte haar naar de gang, heel stiekem zodat Yvonne het niet zag.

‘Even wat te drinken pakken,’ excuseerde Susan zich.

Ze liep naar de gang waar Otto al op haar stond te wachten.

‘Wat is er?’

‘Het is Yvonne. Het gaat echt heel slecht met haar, Suus. Ik ben bang dat ze zich groter voordoet dan ze is. Ze laat alles uit haar handen vallen en haar evenwichtsgevoel wordt met de dag slechter. Ze heeft een rolstoel nodig, maar ze weigert. Ze wil het gewoonweg niet. Ik heb je hulp nodig.’

Susan pakte zijn arm vast en dwong hem haar aan te kijken. ‘Lieverd, ik doe mijn best. Ik praat wel even met haar. Ze zal wel moeten of ze wil of niet, maar ik weet wel wat er is. Als Yvonne aan die rolstoel denkt, voelt ze zich ineens ziek en dat is wat ze niet wil. Er moet toch iets op te bedenken zijn?’

Susan kon het thuis niet loslaten. Hoe kon ze Yvonne er nou van overtuigen dat ze die rolstoel echt nodig had en dat ze zich zonder dat ding binnenkort niet meer zou kunnen verplaatsen?

Ze had het er met Nick over en met Noa en met nog wat andere mensen, maar het onderwerp was moeilijk en erg persoonlijk. Susan wist dat het bij Yvonne meer met ijdelheid te maken had, want zolang ze normaal rechtop zou lopen, zou ze voor haar gevoel ook normaal zijn en er niet uitzien als een ziek vogeltje.

‘Je moet haar gewoon niet meer meenemen of ophalen als ze je belt,’ gooide Nick eruit. ‘Zeg haar dat je haar niet de hele tijd kan optillen en verslepen, dat je lichaam na de bevalling een flinke opdonder heeft gehad en dat je het fysiek niet aankunt. Als ze echt naar je toe wil komen of ergens met je naartoe wil, moet ze zichzelf kunnen verplaatsen. Dus is er maar een oplossing. Dwing haar ertoe.’

Makkelijker gezegd dan gedaan. Arme Yvonne, Susan wist even niet met dit probleem om te gaan. Natuurlijk had Nick gelijk, zoals altijd en Otto ook, maar zij was degene die het vervelende nieuws aan haar over zou moeten brengen.

Daar word ik echt vrolijk van.

‘Dan moet het maar, vrees ik.’

Ze zou het Yvonne zeggen als ze zou bellen, dus overlegde ze haar plan met Otto.

‘Heel goed, Susan, heel goed. Ik denk dat je deze keer maar eens hard moet zijn, ook al is dat moeilijk. Dit is de enige manier, dadelijk kan ze niets meer en wat dan?’

Susan stemde met het plan in en wachtte met een knoop in haar maag op het belletje dat Yvonne haar een dezer dagen zou geven.

De telefoon gaat.

Shit. Yvonne. Wat nu?

Handig zo'n display, maar in dit geval is het een shock. Ze pakt de telefoon op en voelt dat haar lichaam begint te trillen. Zenuwen. ‘Hey, Yvonne.’

Ze probeert het gesprek zo nonchalant mogelijk te voeren en hoort de vragen, mededelingen, praatjes aan die voor het grootste deel gaan over leuke kleren die gekocht zijn, nieuwe hapjes die Susan eens een keer uit moet proberen omdat ze onweerstaanbaar lekker smaken en het nieuwe tuincentrum in de buurt. Wanneer Yvonne begint over een bezoek aan de Intratuin sluit Susan haar ogen en zegt volmondig maar met een knoop in haar maag: ‘Ik vind het hartstikke leuk om daar naartoe te gaan, lieve schat, maar ik ben bang dat het niet zal gaan.’

‘Niet zal gaan? Wat bedoel je? Heb je geen tijd?’

Susan slikt en overdenkt haar woorden nog eens goed.

‘Jawel,’ zucht ze, ‘maar ik kan je niet steeds ondersteunen. Mijn lichaam trekt dat niet, lieve schat, ik kan je niet iedere keer dragen. Dat lukt me echt niet meer, want ik krijg het ervan in mijn rug. Sorry.’

‘Kan Nick dan niet mee?’

‘Nee,’ liegt Susan, ‘die moet werken.’

Het wordt stil aan de andere kant van de lijn en Susan knijpt haar ogen dicht, waar de tranen aan de zijkanten langzaam uit rollen.

Hoe kan ze dit nou doen? Verschrikkelijk, dit is echt verschrikkelijk.

‘Oh,’ is het beduusde antwoord dat Yvonne geeft en na wat hakkelen geeft ze aan dat ze op gaat hangen.

‘Ik spreek je snel weer,’ roept Susan nog even, maar ze hoort het niet meer. Yvonne heeft al opgehangen.

Dit moment voelt zo rot. Waarom doet ze dit toch? Ze weet dat Yvonne het niet wil, dat ze niet als een invalide behandeld wil worden. Ze weet het. Maar het is niet anders. Yvonne moet eraan geloven.

Dagenlang hoort ze niets meer van Yvonne en ze wacht geduldig maar met pijn in haar hart, totdat Otto haar belt en zegt dat het gelukt is. Yvonne heeft de afgelopen dagen, na het telefoongesprek waarbij ze tranen met tuiten heeft zitten huilen, allerlei instanties gebeld en om een rolstoel gevraagd, maar er voor haar eigen geweten wel bij gezegd dat het maar tijdelijk zou zijn. Tijdelijk zou waarschijnlijk een understatement zijn, en dat weet Yvonne ook, maar ze schaamde zich ervoor om te zeggen dat het voorgoed zou zijn.

‘Ik ga haar meteen bellen!’

Wanneer ze Yvonne aan de lijn heeft en ze met horten en stoten heeft verteld dat ze weer mobiel is, prikt Susan meteen een datum.

‘Je wilt dat tuincentrum toch zien? Nou, meid, zeg maar wanneer je kunt. Ik regel wel iets voor Kenny.’

Als ze die dag samen, zij in haar rolstoel en Susan erachter, door het tuincentrum crossen, ziet ze haar mooie lieve gezicht op intens gelukkig staan.

Yvonne glundert bij iedere plant en bloem die ze ziet.

‘Suus?’

‘Ja, lieverd.’

‘Wil je wat voor me doen?’

‘Natuurlijk, zeg het maar. Wil je ergens iets eten?’

‘Nee, dat is het niet. Ik wil vragen of je iets voor me wilt doen als ik er niet meer ben.’

Susan slikt en kan haar tranen nauwelijks bedwingen.

‘Nou schei uit. Daar wil ik helemaal nog niet aan denken.’

‘Ik ook niet, maar helaas is het niet anders en zal ik het toch een keer moeten zeggen.’

Susan stottert: ‘Zeg het maar, Yvonne.’

‘Ik begrijp dat het een heel vreemde vraag voor je moet zijn en ik heb er ook heel lang over nagedacht of ik je dat wel kan vragen, maar wil je ieder jaar op mijn verjaardag mooie witte lelies op mijn graf neerzetten? Die vind ik zo mooi.’

Mijn hemel, mijn graf.

‘Yvonne, ik euh … Zover is het nog niet, oké.’

Ze glimlacht en kijkt omhoog. ‘Niet huilen, Suus, het is niet erg. Waar ik naartoe ga is het ook heel mooi.’

Susan zakt op haar knieën voor haar neer en werpt haar hoofd in de schoot van haar vriendin.

‘Ik wil niet dat je doodgaat,’ huilt ze.

‘Kijk me eens aan, Suus. Ik wil dat je niet meer huilt. Ik ben gisteren met Otto naar de kerk geweest en heb een kaarsje aangestoken voor jou, speciaal voor jou. Ik wil niet dat je zo verdrietig bent, want jij maakt mij heel gelukkig. Wil je alsjeblieft niet meer huilen?’

‘Ik zal het proberen,’ snikt Susan.

‘En mijn verjaardag?’

‘Die zal ik nooit vergeten, lieve schat, jij krijgt van mij witte lelies, ieder jaar.’

‘Dank je wel, vriendin, dank je wel.’

Terwijl Susan de rolstoel met natte ogen vooruitduwt, kijkt Yvonne met een glimlach om haar mooie mond stralend om zich heen.

Je bent zo lief voor me …

Ik wil voorkomen dat ze te close worden. Ik heb haar er al voor gewaarschuwd dat ze dat niet laat gebeuren. Toen ze aan me vroeg of ze alsjeblieft ook eens vriendinnen mocht hebben, heb ik haar heel hard uitgelachen. ‘Je hebt mij toch,’ antwoordde ik haar. ‘Ik ben toch je grootste vriend.’

Waarop ze hysterisch begon te gillen en te huilen en ik haar opnieuw een dreun heb verkocht. Ze drijft mij tot waanzin. Ze weet hoe we ervoor staan en weet dat ik niets liever wil dan onopvallend leven in een normale wijk, met normale mensen, met een of twee contacten voor de show. Het is niet de bedoeling dat we iedere week bij elkaar op de koffie gaan zitten en elkaar vragen stellen over wat we nu precies doen voor de kost.

Ik heb geen moeite met liegen en doe me al heel lang voor als iemand die ik helemaal niet ben. Mijn moeder zou zich rot gelachen hebben om hoe ik nu leef. Ze zou het hebben voorspeld, want ze wreef het me er vroeger al in. ‘Je bent geen haar beter dan je vader!’

Hoe vaak heb ik dat al gehoord? Natuurlijk ben ik geen haar beter, aardje naar zijn vaartje, zo is het toch?

Kun je het me werkelijk kwalijk nemen? Door hem ben ik erin gerold. Hij heeft me aangeprezen bij zijn vrienden toen hij ernstig ziek werd. ‘Deze jongen neemt het van me over,’ vertelde hij. ‘Deze jongen kent het klappen van de zweep. Hij is mijn zoon.’

Ik wist niet beter. Mijn school heb ik nooit afgemaakt, want dat werd niet gestimuleerd. Mij werd op het hart gedrukt dat ik met een gewone kantoorbaan van negen tot vijf nooit rijk zou worden. Dat ik moest sparen om hooguit één keer per jaar op vakantie te kunnen, dat ik van een minimum loontje zou moeten leven en dat mijn kinderen de kleren van elkaar konden gaan dragen als het toevallig twee jongens of twee meisjes zouden zijn.

De afdankertjes dragen van je broertje of zusje. Ik heb er geen moment over nagedacht en wist meteen dat mijn leven niet zou bestaan uit een leven waarin geld de grootste zorg zou zijn.

Ik zou het anders doen dan de rest van de wereld, maar het moest ook niet te moeilijk gaan.

Sinds kort draag ik ook een wapen op zak, niets ernstigs, maar het schakelt mijn tegenstanders met een enorme stroomstoot uit.

Simon liet me gisteren zijn blaffer zien en ik heb hem gevraagd waar hij die in hemelsnaam voor nodig had.

‘Zaakjes afhandelen,’ had hij alleen maar geantwoord. Simon was met veel meer dingen bezig dan handel drijven. Ik begin hem steeds meer te wantrouwen en weet eigenlijk niet meer zo goed wat ik werkelijk aan hem heb.

Hoofdstuk 26

‘Kutding.’

‘Wat loop je toch te vloeken.’

Susan loopt stampvoetend door de kamer.

‘Die rotbabyfoon, ik word er gek van. Volgens mij is er iets mee, hij doet af en toe zo raar en die verschrikkelijke ruis op de lijn, daar word ik helemaal knetter van. Ik ga ermee terug naar de winkel, want ik ben het nu helemaal zat. Hoe kan ik Kenny nou horen als ik de hele tijd dat geluid tussendoor hoor?’

Nick pakt de babyfoon en begint aan een grondige inspectie.

‘Vreemd, ik zie er niets bijzonders aan,’ antwoordt hij terwijl hij het apparaat weer dichtschroeft.

‘Ik ga wel terug naar de winkel en vraag het daar wel.’

Nick knikt. ‘Ik vind het een goed idee, waarschijnlijk krijg je direct een nieuwe mee.’

Het is inmiddels voorjaar en het weer is goed. Het is droog en er staat weinig wind. Een prachtige dag voor een wandeling.

Susan heeft het hele stuk naar het centrum gelopen met de kinderwagen aan haar hand. Het was toch veel te mooi weer om binnen te zitten en Kenny ligt te glimmen in de kinderwagen en trappelt geleidelijk aan het dekentje opzij.

Hij is de afgelopen tijd behoorlijk gegroeid en begint steeds meer op Nick te lijken. Zijn lippen, zijn ogen, de kleur van zijn haren. Het kleine beetje dat hij van Susan heeft, is ook bijna niet te vinden. Zijn tenen lijken op die van haar, met dat tweede teentje zo over het derde teentje heen. Maar dat zijn dingen die een ander niet zal opmerken.

Onder het lopen dwalen haar gedachten af naar Yvonne. Het gaat slechter en slechter en nu ze de strijd heeft opgegeven en in een rolstoel is beland, begint ook Yvonne zelf de ernst van de hele situatie in te zien. Die vraag van haar … Haar wens als ze er niet meer is. Ongelooflijk hoe snel het afgelopen jaar is gegaan.

Ze noemt Kenny haar neefje en geniet met volle teugen van hem. Susan is blij dat ze haar dat geluk nog heeft kunnen schenken. Het is zo'n klein cadeautje, maar het wordt zo dankbaar ontvangen.

Otto is ten einde raad. Susan ziet aan hem dat het verdriet hem vanbinnen helemaal kapotmaakt, maar hij houdt zich sterk voor Yvonne.

‘Af en toe zie ik de dood in haar ogen,’ zei hij onlangs tegen Susan. ‘Ik kan me geen leven voorstellen zonder haar. Ze is een deel van mij geworden en ik ben bang dat ik zonder haar niet kan leven.’

‘Lieverd, ik wou dat ik het kon veranderen, maar dat kan ik niet. Hoe moeilijk het ook zal zijn, je moet verder. Denk aan al je neefjes en nichtjes en aan die van haar. Die hebben jou ook keihard nodig.’

Hij knikt. ‘Dat weet ik ook wel, maar af en toe lijkt het wel of ik in een nare droom terechtgekomen ben.’

Hoe zou Nick hiermee omgaan als het om Susan zou gaan?

En Victor?

Victor blijft zo in haar hoofd rondspoken. Het is als een infuus met vocht dat door haar aderen stroomt.

Ze begint een verlangend gevoel naar hem te krijgen, maar ze weet dondersgoed dat het alleen om de spanning draait. De spanning voor het onbekende, de spanning om een keer na al die jaren iemand anders aan te raken dan haar eigen man. Het gevoel om haar lichaam te delen met een man met wie het eigenlijk niet kan. Een man die al een vrouw heeft die Lucy heet en met haar een kind op de wereld heeft gezet.

Victor is zo anders dan Nick, maar misschien daardoor ook zo reuze interessant. Ze was zo jong nog toen ze verkering kregen en had toen nog niet van veel vruchten geproefd. Misschien is dat niet goed geweest, had ze naar haar vriendinnen moeten luisteren en eerst eens flink moeten beesten, alvorens ze zich zou binden aan die ene. In dit geval aan Nick.

Stel nou … stel nou … dat ze het een keertje zou doen. Zou Victor zijn mond kunnen houden? Zou het bij die ene keer blijven? Zou ze daarna nog van Nick kunnen houden of zou ze in één klap verknocht zijn aan haar overbuurman?

Dit spelletje is eigenlijk te gevaarlijk om uit te proberen, maar zo verdomd verleidelijk. Stel nou dat Nick er toch niet achter komt … Zou ze het er dan op wagen?

Dat je er nog over nadenkt … Jeetje zeg.

De winkel ligt in het midden van het centrum aan een grote winkelstraat met een groot uithangbord aan de buitenzijde tegen de gevel geschroefd.

De bel rinkelt zodra Susan haar kinderwagen over de deurmat rijdt en om Kenny niet wakker te maken, duwt ze de kinderwagen zo snel ze kan de winkel in.

Een man achter in de winkel groet haar en gebaart haar dat hij er zo meteen aankomt. ‘Momentje!’

Ze knikt en wacht bij de toonbank netjes op haar beurt terwijl ze ondertussen de kapotte babyfoon, die ze zo goed en zo kwaad als ze kon weer terug heeft gepropt in de doos, onder haar kinderwagen vandaan vist.

De bezwete winkelbediende komt voor haar staan en wiebelt ongeduldig heen en weer. Hij popelt om de rest van de spullen op te ruimen die hij achter in de zaak heeft liggen, maar vraagt haar toch vriendelijk en servicegericht:

‘Goedemiddag, mevrouw, kan ik u ergens mee helpen?’ Ze legt de doos op de toonbank, vertelt hem haar probleem en kijkt hem hoopvol aan.

‘Kunt u hem voor me omruilen? Het valt binnen de garantietermijn. Ik heb de bon bij me.’

Hij bekijkt de doos van alles kanten en vergelijkt het artikelnummer met het nummer op het bonnetje.

‘Dat klopt, ik ga even achter kijken. Een klein momentje alstublieft.’

Een minuut of vijf blijft hij weg en als hij uiteindelijk terugkomt, kijkt hij met een beteuterd gezicht. ‘We hebben hem niet op voorraad, mevrouw, sorry. Ik ben bang dat ik hem vandaag niet kan ruilen voor u.’

Wel godver …

‘Oh! En wat nu? Ik bedoel … Ik heb wel een babyfoon nodig anders hoor ik die kleine niet.’

Hij knikt begrijpend, vraagt haar nog even geduld te hebben en loopt naar dezelfde ruimte achter de deur.

Als hij terugkomt, draagt hij een doos bij zich, die hij op de toonbank begint uit te pakken.

Het is een babyfoon, maar alleen een ander soort dan ze hiervoor had.

‘Het is natuurlijk maar tijdelijk, maar deze kunt u van ons lenen,’ antwoordt hij snel bij het zien van haar teleurgestelde gezicht. ‘Zodra we er weer eentje binnenkrijgen, laat ik het u weten. Ik noteer zo meteen even uw telefoonnummer.’

Het is een simpel ding, dat ziet ze zo. En deze is ook niet digitaal maar analoog. Hopelijk geeft dat geen problemen bij het opvangen van het signaal. Ze heeft er zo veel slechte verhalen over gehoord. Dat mensen de baby van de buren horen en zo. Maar ja, wat voor keus heeft ze op dit moment, het gaat om de werking ervan en tenslotte is het maar tijdelijk. Ze zal het ermee moeten doen.

Ze laat haar gegevens achter, bedankt de man vriendelijk en pakt het hele spulletje weer in en legt het onder in haar kinderwagen. Kenny slaapt als een roos en merkt helemaal niets van alles wat om hem heen gebeurt.

Op de terugweg naar huis wordt ze opgeschrikt door het getoeter van een auto. Wanneer ze de richting van het geluid uitkijkt, ziet ze een grote Range Rover stilstaan. Victor!

Zijn raampje gaat omlaag en hij glimlacht terwijl hij haar toespreekt: ‘Hé Suusie, lekker aan de wandel?’

Lekker aan de wandel?

‘Ja,’ antwoordt ze hakkelig.

Wat moet ze hier nou weer mee aan? Zo ziet ze Victor weken of zelfs maanden niet en zo komt ze hem midden op de dag bij het park tegen en vraagt hij aan haar of ze lekker aan de wandel is.

‘Trek in een bakkie koffie?’

Oh jee, niet doen, Suus.

Die man is nog gekker dan gek. Hoe komt hij op het idee om haar uit te nodigen voor koffie? Ze heeft hem al die tijd prima weten te ontlopen en dat zou ze nu ook moeten doen. Ze hoeft alleen maar “nee, dank je” te zeggen en verder te wandelen. Zo simpel kan het leven zijn.

‘Eh … ja … Dat is goed!’

Shit. Wat doe ik nou? Maak het allemaal nog ingewikkelder dan het al is.

‘Daar zit een leuke tent,’ zegt hij en wijst naar een croissanterie aan de overzijde van de straat.

De croissanterie heeft een terras met vrolijke bistrostoeltjes en glanzende ronde tafeltjes. Op de winkelruiten staan twee, met sla, kaas en tomaat belegde croissants te pronken.

‘Het eten is er goed, hoor. We kunnen er natuurlijk ook een lunch van maken. Ik heb wel trek. En jij, Suusie, waar heb jij trek in?’

Susan besluit die laatste opmerking maar te negeren en antwoordt: ‘Ik zie het, ik loop er vast naartoe.’

‘Dan zie ik je zo.’

Zijn raam gaat weer omhoog en de wagen schiet als een speer vooruit naar de dichtstbijzijnde parkeerstrook.

Susan weet dondersgoed dat ze iets doet wat niet klopt.

Ze weet ook dat ze altijd van hem zal blijven schrikken als ze niet een keer een echt gesprek met hem heeft en misschien is dit de manier om elkaar beter te leren kennen en anders over hem te gaan denken.

Laat ze dit moment dan gebruiken om daarachter te komen. Nick mag hem graag en dat zal niet voor niets zijn. Ze moet haar principes eens een keer overboord gooien en maar zien wat er gebeurt.

Ze hobbelt met haar kinderwagen via het zebrapad naar de overzijde van de straat en loopt richting croissanterie.

Terwijl ze probeert de kinderwagen door de deur heen te proppen, voelt ze een hand in haar zij.

‘Gaat het, Suusie?’

Die hand in haar zij is niet goed. Ze had dit niet moeten doen en weet dat ook, maar feitelijk is het nu te laat daarvoor. Ze heeft al toegezegd en weet dat ze door de zure appel heen moet bijten. Eens zal het er toch van moeten komen, want verhuizen zit er even niet in.

Het is heel gezellig binnen, de ruimte is leuk en sfeervol ingericht en op de achtergrond galmt een zacht muziekje. Ze meent Robbie Williams te horen.

‘Is dit een goede plek?’ vraagt Victor haar wijzend naar een tafeltje in de hoek.

‘Ja hoor, prima.’

Liever had ze in de buurt van het raam gezeten, maar misschien is het ook wel beter van niet. Stel dat iemand haar ziet.

Ze zet de wagen neer en trekt haar jas uit. Haar mobiele telefoon zet ze uit. Die heeft ze nu niet nodig en het zou erg vervelend zijn als Nick haar uitgerekend op dit moment zou bellen. Hoe zou ze dat uitleggen? Gewoon, buren onder elkaar? Zitten gezellig samen te lunchen om elkaar beter te leren kennen? Nee, geen goed idee.

Als ze naar voren kijkt en de gelukzalige glimlach in de ogen van de man met het donkere haar bekijkt, beseft ze in een klap dat ze een foute beslissing genomen heeft.

Hoofdstuk 27

Als twee vreemden zitten ze tegenover elkaar aan een rond tafeltje met in het midden daarvan een klein vaasje met een fresia en een anjer erin. Om hen heen zitten vooral vrouwen, stijlvol geklede vrouwen die waarschijnlijk deze locatie gebruiken om een zakelijke lunch te gebruiken, en hier en daar zit een enkele man.

Alle vrouwelijke blikken zijn gericht op de man tegenover haar die erbij zit alsof hij de hele wereld aankan. Hij heeft een uitstraling van “kom maar, ik lust jullie rauw”.

‘Zo, wat wil Suusie drinken?’

Ze zucht en geïrriteerd verzoekt ze hem om haar in het vervolg alsjeblieft gewoon Suus te noemen.

‘Ik vind Suusie zo vreemd klinken uit andermans mond,’ antwoordt ze. ‘Het klinkt net als sushi.’

‘Hé, ik ben toch niet zomaar iemand?’ Hij kijkt haar met een uitdagende glimlach aan. ‘En ik ben dol op sushi.’

‘Je bent … inderdaad niet zomaar iemand. Je bent Victor,’ is het enige wat ze kan zeggen en besluit uit beleefdheid om alles wat ze verder over hem wilde zeggen maar niet uit te spreken.

‘Oké, ik noem je voortaan Suus, ik zal erop letten. En wat wil Suus drinken?’

‘Doe mij maar een cappuccino, lekker, daar heb ik echt trek in.’

Ze pakt de kaart en begint er zenuwachtig doorheen te bladeren.

‘Weet je al wat je wilt eten?’

Ze slaat de menukaart om.

‘Ik denk dat ik gewoon een stokbroodje oude kaas neem. Ja, doe dat maar.’

Victor bestelt voor zichzelf een uitsmijter ham-kaas en pakt zijn glas op om met haar te proosten. ‘Op je schoonheid, Suus!’

Alsof ze wat te vieren hebben.

Ze krijgt het warm van hem en van de zenuwen frunnikt ze maar wat aan haar nagels en kijkt ondertussen naar de kinderwagen. Ze heeft hem zo neergezet dat ze er met gemak bij kan. Kenny woelt een beetje heen en weer, maar lijkt ondanks de muziek en het gekakel van de vooral vrouwelijke gasten hier niet wakker te worden.

Heel onopvallend kijkt ze vanuit haar ooghoek naar Victor, die de serveerster van top tot teen observeert die de bestelling komt opnemen en ze hoort met pijn in haar hart aan hoe hij haar overlaadt met complimentjes. ‘Wat een snelle service!’

Bah … slijmjurk.

‘Leuk bloesje ook trouwens,’ zegt hij er nog even achteraan en Susan voelt een steek van jaloezie door haar lichaam trekken.

De charmeur. Er valt niets over te zeggen, want hij lijkt het nog te menen ook. Je zou het als misplaatst kunnen opvatten of als attent.

‘Vertel eens wat over jezelf, Suus!’ zegt hij terwijl hij zijn hoofd naar haar toe draait en ondertussen de serveerster met het strakke rokje nakijkt.

Niet te veel vertellen, niet te veel …

‘Wat moet ik vertellen? Wat wil je weten?’

‘Hoelang zijn jullie al samen, Nick en jij?’

Ach jee.

‘Vanaf onze schooltijd. Ach, je kent dat wel, verkering, dan blijkt het goed te klikken en voor je het weet ben je getrouwd en ben je nog steeds samen. En jij … Hoelang zijn Lucy en jij al samen?’

‘Nog niet zo lang,’ is zijn korte lompe antwoord, ‘soms word je in het leven tot een bepaalde leefsituatie gedwongen.’ Gedwongen?

Ze kan het niet laten om door te vragen. Hij doet het tenslotte ook bij haar, dus waarom zou zij die kans ook niet aangrijpen? ‘Ik kan je even niet volgen. Hoe bedoel je dat precies?’ Hij neemt een slok van zijn koffie.

‘Precies zoals ik het zeg. We leven samen en hebben geen hekel aan elkaar.’

Geen hekel aan elkaar?

Ze moet vreemd gekeken hebben, want direct daarna zegt hij: ‘Het is te ingewikkeld om zo een-twee-drie uit te leggen, maar dat komt wel een keertje. Hou het er maar op dat we prima kunnen samenleven onder een dak. Niets om je zorgen over te maken, we vinden het beiden prima zo. Maar even iets anders. Ik neem aan dat je werkt. Laat me raden: een dag of drie in de week, behalve nu dan. Heb je vakantie? Wat doe je eigenlijk voor de kost?’

Ze gniffelt. ‘Wat een vragen!’

‘Dat besef ik zelf ook ineens, sorry,’ antwoordt hij met een lach op zijn gezicht.

‘Het is geen vakantie, het is verlof. Geloof me, vakantie is ontspanning, maar dit is even wat anders.’

‘Ja, maar natuurlijk, je hebt gelijk. Neemt u mij niet kwalijk, mevrouw De Winter.’

Ze lacht.

‘Ja, ik werkte inderdaad drie dagen als mondhygiëniste en ik moet zeggen dat het me ook prima beviel. Ik had fijne collega's.’

‘Had?’

‘Ja, ik ben ermee gestopt. Pas kort geleden eigenlijk, ik wil graag thuis zijn voor de kleine.’

‘Oh, wat nobel van je. En dat meisje met dat lange bruine haar? Is dat een ex-collega van je?’

‘Ja, dat is Yvonne, mijn vriendin.’

Als ze tranen in haar ogen krijgt bij het noemen van haar naam voelt ze zich min of meer verplicht het een en ander toe te lichten. Heel zachtjes voelt ze hoe hij zijn hand op haar knie legt en ze krijgt een warm en verlangend gevoel. Hij kijkt haar aan met zijn mooie blauwe ogen en lacht vriendelijk.

Hij is zo dichtbij dat ze zijn parfum ruikt. Het is diezelfde heerlijke lucht die ze al eerder rook.

‘Het spijt me!’ zegt hij. ‘Als ik je ergens mee kan helpen, moet je het maar zeggen.’

Verbaasd slaat ze haar ogen naar hem op.

‘Dat is lief van je, Victor, maar dat hoeft niet. Je hebt het zelf zo te zien druk genoeg. Je bent amper thuis.’

‘Ik zou bijna denken dat je me in de gaten houdt,’ grapt hij en trekt langzaam zijn hand van haar knie.

Nou ja …

‘Het is niet zoals jij denkt dat het is,’ floept ze eruit, ‘maar ik zie je bijna nooit, vandaar.’

‘Ik heb het inderdaad druk met van alles en nog wat. Ik moet veel dingen regelen en altijd beschikbaar zijn.’

‘Wat doe je voor werk?’ vraagt ze nieuwsgierig.

‘Dat kan ik je helaas niet vertellen, Suusie … oeps … Ik bedoel Suus natuurlijk.’

Meer geheimen. Deze man zit er vol mee en zodra ze meer vragen stelt, merkt ze dat het hem te heet onder de voeten wordt, want hij praat ineens over andere onderwerpen en schuift haar vraag van tafel.

Ze drinken hun koffie, eten hun maaltijd en praten nog na over wat kleine dingetjes.

‘Ik moet maar eens gaan,’ zegt ze en ze staat op om haar jas aan te trekken.

‘Laat mij maar.’

Hij pakt de jas uit haar handen en houdt hem zo beet dat ze alleen nog maar haar armen in haar mouwen hoeft te stoppen. Ze bedankt hem hartelijk. ‘Dat was heel galant van je.’ Hij komt dicht bij haar staan, drukt een kus op haar wang en kijkt haar met een zwoele blik aan. ‘Ik vond het erg gezellig, mevrouw Suus.’

Ze lacht en voelt haar hart sprongen maken. ‘Ik heb ook erg genoten, meneer Victor.’

Thuis kan ze haar gedachten er niet bij houden en het beeld van Victor flitst regelmatig aan haar voorbij. Maar tijd om gedachteloos voor zich uit te staren heeft ze niet, want terwijl ze in de keuken staat, hoort ze op de babyfoon een baby huilen. Ze kijkt met een scheef oog de kamer in naar Kenny, die vrolijk op zijn kleedje in de box ligt en schaterlacht. Dit is raar.

Verdorie, zie je nou wel. Die rotbabyfoon.

Hopelijk komt die nieuwe babyfoon snel binnen, want dit is niet handig.

Susan hoort een sleutel in het sleutelgat en de deur vliegt open.

Daar staat Nick met een grote bos bloemen in zijn handen. ‘Kijk eens, wat attent van mij!’

Hij glundert en kijkt haar verwachtingsvol aan. ‘Dat had je niet gedacht, hè?’

Susan kijkt naar de bos en begint als een klein kind te huilen.

‘Nou zeg, ik dacht dat ik je ermee op zou vrolijken. Doe ik ook eens een keer iets wat een man behoort te doen voor zijn vrouw, gaat ze huilen.’

‘Dank je wel, Nick,’ zegt ze, ‘heel lief van je. Je bent een schat.’

Snikkend loopt ze met het boeket richting keuken en laat een verbaasd kijkende Nick in de gang achter. In de keuken werpt ze zich tegen het keukenblok aan en begint aan een stuk te snikken, terwijl de bos witte lelies rusten op het aanrechtblad.

Wat was ze dicht bij me. Ik kon haar huid van dichtbij zien en haar lippen bijna proeven. De mooie gladde bleke huid met de kleine, piepkleine sproetjes rond haar neus. Ik wist niet eens dat ze die had, echt schattig.

Wat een heerlijke vrouw. Ze is zo mooi, zo lief en zo verschrikkelijk aantrekkelijk.

Nick ziet het niet. Die ziet niet wat hij in huis heeft en dat het van onschatbare waarde is. Zo iemand vind je niet zo snel.

Ik heb ze tenminste nooit gevonden op de plekken waar ik kwam. Mijn advies was goed. Ik zei hem dat hij een keer bloemen voor haar mee moest nemen, omdat vrouwen gek zijn op bloemen. Het gaat meer om het gebaar dan om de bloem zelf.

Toen hij me bedankte voor de tip, gaf ik hem een knipoog.

‘Je hebt een mooie vrouw,’ zei ik tegen hem en hij glimlachte. Hij besefte pas op dat moment dat hij dat nooit deed, cadeautjes meenemen. Ik vertelde hem dat vrouwen daar dol op zijn. Die willen verrast worden en je krijgt er fantastische seks voor terug.

Ooit ontmoette ik een vrouw die net zo was als ik. Ze hing niet aan mijn lippen en als ik haar vroeg waarom ze me niet belde, antwoordde ze met de woorden: ‘Waarom zou ik je bellen?’

Wat een vraag! Mijn telefoon stond de hele dag roodgloeiend en ik werd door middel van telefoontjes en sms’ jes uitgenodigd voor heel veel leuke en plezierige dingen. Ze boden me hun lichaam aan en wilden er alles voor opgeven. Zelfs hun huwelijk wilden ze voor mij op het spel zetten. Kun je het je voorstellen? Alsof ik ze meer te bieden had dan een vluchtige wip in een goedkoop hotel.

Ze realiseerden zich niet dat het hierbij zou blijven en geloofden er allemaal in dat ze me wel konden veranderen. Dat ik voor hen mijn idealen zou laten varen en ze zou laten voor wat ze waren om echt een goed mens te worden. Ze wilden me proberen te veranderen, allemaal, ze geloofden in mij. Iedereen, behalve ikzelf.

En die ene, die precies niet deed wat ik van haar verlangde, daar verlangde ik het meest naar. Ze negeerde me en trok me daarmee aan als een magneet. Ik moest haar hebben, ondanks haar extreme tegenwerking en ik ging voor haar door de knieën.

Zij werd mijn vriendin, want het lukte me, ook al duurde het voor mijn gevoel een eeuwigheid. Wat zal ze er nu spijt van hebben! Mijn popje wordt niet eens meer blij van bloemen of van cadeautjes. Ze krijgt ze veel te vaak. Daar ga ik ook mee stoppen. Het was goed bedoeld, meer niet.

Die buren van dat blondje zijn er nooit en als ik een keer echt iets zou willen doen daar, heb ik van hen geen last. Volgens mij zitten ze nu weer ergens in Zuid-Amerika. Ach … wat kan mij het schelen waar ze zitten.

Simon belde me dat hij met me af wilde spreken op een plek waar we eerder waren. Dat was voor hem de veiligste plek. Bellen zou te gevaarlijk zijn. Hij wist namelijk iets, een goed handeltje. Zijn laatste deal, zei hij erbij. Ja ja, ik ken dat. Het is nooit je laatste, want dat kan niet in deze business. Je raakt gewend aan al dat geld en aan dat gevoel van macht dat het je geeft. Het is net als met drugs, je raakt er aan verslaafd en kunt wel afkicken, maar daar krijg je pijn van, heel veel pijn en ik hou niet van pijn.

Hoofdstuk 28

Slecht nieuws vandaag. De winkelier belde dat de babyfoon voorlopig niet meer geleverd kon worden en of ze het een probleem vonden om het nog even een tijdje met de leenversie te doen. Er zouden problemen zijn in de fabriek waar ze gefabriceerd worden en men wist niet hoe lang dit kon gaan duren.

Verdorie, het was al juni en ze liepen al maanden heen en weer naar boven omdat ze Kenny meenden te horen huilen. Maar het was Kenny niet, het waren signalen van andere kinderen in de buurt die lagen te gillen om hun moeder.

Acht maanden oud is hij inmiddels en het huilen wordt met de dag minder. Het kwam door de buikkrampen dat Kenny kermde als een speenvarken, maar ook die pijntjes zijn nu achter de rug.

De babyfoon is nu ook haar grootste zorg niet. Die zorgen zitten in een heel andere lading. Susan is smoorverliefd op Victor en kan Nick niet meer recht in zijn gezicht aankijken. Ze had het nooit moeten doen, koffie met hem drinken. Ze had helemaal nooit met hem mee moeten gaan om met hem samen te zijn. Ook al was Kenny erbij, hij is nota bene nog een baby, wat deed ze daar in die brasserie? Was ze soms helemaal gek geworden?

De zorgen stapelen zich op, want ook de gezondheid van Yvonne gaat steeds harder achteruit en Susan reist af en aan naar het ziekenhuis wetende dat de ziekte van Yvonne sneller haar tol zal gaan eisen. Gisteren zei Otto het nog.

De doctoren geven haar nog een maand of zes voordat ze stikt.

Het idee dat Yvonne, haar Yvonne, de dood zal vinden door verstikking, daar is niet mee te leven. Susan wordt al gek als ze eraan denkt dat ze een minuut zonder zuurstof zou moeten doen.

Vandaag wil ze toch weer even naar haar toe. Al is het maar vijf minuten, ze wil haar gewoon zien. En ze moet nog iets belangrijks doen. Susan moet haar wensen met betrekking tot haar begrafenis of crematie ter sprake gaan brengen. Otto kon het niet. Hij wilde helemaal niet denken aan dat moment en heeft Susan gevraagd of zij het alsjeblieft samen met hem wilde doen.

Zo'n moment zet haar weer met beide benen op de grond. Wat zou Nick eigenlijk willen mocht het ooit gebeuren? En wat zou ze zelf willen? Cremeren of begraven? Welke muziek zou ze willen laten horen? Wat voor kist zou ze willen, zwart, wit of iets bijzonders misschien? Moesten zij daar ook niet een keer over nadenken? Zoiets wordt snel terzijde geschoven, maar is wel degelijk noodzakelijk om een keer te bespreken.

Het leven vliegt voorbij, kijk maar naar Yvonne. Die wist ook niet dat haar zoiets vreselijks zou overkomen. En hoe snel is dat dan niet gegaan …?

Nick wuift het gesprek steeds weg. ‘Als je maar zorgt dat er bier en bitterballen zijn,’ zei hij de laatste keer. ‘Maak er maar een klein feestje van.’

En ze werd immens kwaad op hem. ‘Hoe kun je nou zo laconiek doen over zoiets belangrijks, bah … Er valt met jou soms geen zinnig gesprek te voeren.’

En hij lachte. ‘Ik heb je ook zo op de kast, hè. Maar even serieus, nu we het er toch over hebben … Ik wil echt bier, wijn en bitterballen tijdens mijn begrafenis. Koffie met cake heb ik nooit lekker gevonden.’

‘Wat moet ik nou met jou?’ had ze geantwoord.

En hij had zijn wenkbrauwen opgetrokken en keek haar met een zwoele blik aan. ‘Ik weet wel iets, hoor.’

In het ziekenhuis ligt Yvonne als een mummie onder een schoon wit laken op een schoon wit bed met dubbele kussens in haar rug. Haar bed staat bij het hoofdeinde rechtop en ze kijkt verrukt als Susan samen met Otto binnenkomt.

Zo'n glimlach terwijl je zo ziek bent.

‘Hoe gaat het, meisje?’

Een zucht, knipperende ogen, een doodziek gezichtje.

‘Ja, wat zal ik zeggen. Als ik zeg dat ik me super voel, dan lieg ik dat ik barst en als ik zeg dat het slecht gaat, dan lieg ik ook. Het zit er een beetje tussenin.’

Ze zet haar kussen iets rechter en trekt haar lichaam omhoog. Otto pakt haar bij haar arm ter ondersteuning en geeft haar een kus op haar voorhoofd.

Susan knikt en probeert bovenal om vrolijk te blijven.

‘Heb je wel wat te doen overdag of is het hier echt heel saai?’

‘Oh, Suus, het is hier zo eenzaam. Ik verveel me echt dood en dat televisie kijken … Daar word ik ook doodziek van.’

Ik verveel me dood … doodziek …

Susan kijkt naar de kleine zwarte televisie die bij het voeteneinde tegen het plafond aan hangt. Dit is inderdaad alles wat Yvonne kan: televisie kijken en gasten ontvangen.

Kon ze haar maar helpen met iets. Iets waar ze blij van zou worden … maar wat?

Met vraagtekens in haar hoofd loopt Susan naar het kleine keukentje om de hoek en zet de bos bloemen die ze zojuist beneden in de hal heeft gekocht in een witte vaas.

‘Waar zal ik ze neerzetten?’

‘Oh, wat prachtig, rozen, zet ze daar maar neer.’

Yvonne wijst naar een lege plek in de vensterbank. Er staan veel kaarten, heel veel kaarten, en op het prikbord boven haar hoofd hangen tekeningen van haar nichtjes en neefjes in een regenboog aan kleuren.

Yvonne is gek op rozen, vooral rode en Susan weet dat.

Als Otto van de kamer wegloopt om buiten snel een sigaret te gaan roken, popelt Susan om Yvonne over haar date met Victor te vertellen.

‘Dat meen je niet? Je moet ermee uitkijken hoor, Suus, ik vertrouw die vent voor geen meter.’

‘Ik ook niet,’ antwoordt Susan schaapachtig, ‘maar volgens mij is hij niet zo slecht als wij denken. Hij viel mij eigenlijk honderd procent mee en raad eens? Hij bood me zelfs zijn hulp aan met betrekking tot jou.’

Yvonne reageert met een blik vol wantrouwen. ‘Tot mij? Wat kan hij nou doen?’

‘Niets, ik weet het ook niet, maar het is wel vriendelijk dat hij het aanbiedt, toch?’

Ze lacht. ‘Susan, je bent verzot op die kerel. Ik zie het gewoon aan dat koppie van je.’

Yvonne ziet het. Ziet Nick het ook?

‘Hoezo? Waar baseer je dat nou weer op?’

Maar terwijl ze het vraagt, weet ze eigenlijk zelf het antwoord al.

‘Ik zie het aan die blik in je ogen als je over hem praat.’

Susan voelt haar gezicht kleuren. ‘Oh, echt … Is het zo duidelijk?’

‘Ja,’ grapt Yvonne, ‘overduidelijk.’

‘Oh, wat erg. Dat wil ik helemaal niet. Je moet me helpen, ik kan er niets aan doen, maar als ik hem zie, dan slaat mijn hart over en kan ik niets anders doen dan naar hem kijken, aan hem denken en over hem fantaseren. En dan niet over hoe aardig hij is. Nee, ik denk eraan hoe het zou zijn om samen met hem in één bed te liggen en te vrijen met elkaar en hoe het daarna dan verder moet met Nick en met Kenny. Mijn god, ik haal me allerlei scenario's in het hoofd, maar ik wil helemaal niet bij Nick weg. Het is alleen … Het is alleen zo verleidelijk en hij is zo aantrekkelijk.’

‘Ik weet het,’ schatert Yvonne, ‘ik heb hem ook gezien. Hij is de huwelijkscrisis voor iedere vrouw!’

Huwelijkscrisis.

‘Geloof me, Susan, verliefdheid is heel normaal, maar laat het je leven niet gaan beheersen. Wat voel je voor Nick?’

‘Ik hou van hem, met heel mijn hart.’

‘Wat voel je voor Victor?’

‘Ik wil hem zoenen en vasthouden en nog veel meer.’

‘Lust dus?’

Susan wordt stil en beseft dat Yvonne weleens gelijk zou kunnen hebben. ‘Ja, eigenlijk wel.’

‘Daar geef je toch Nick niet voor op zeker?’

‘Tja …’

‘Of je moet het een keer met hem doen, dan is de spanning er ook meteen af.’

‘Wat? Dat meen je toch niet zeker?’

‘Haha, nee natuurlijk meen ik dat niet.’

Maar ik wil zo graag.

Yvonne lacht tenminste weer en Susan fluistert nog net voordat Otto de ziekenhuiskamer binnenstapt: ‘Dank je wel, Yvonne, je hebt me mijn antwoord gegeven. Als ik jou toch niet had.’

Nu heb ik je nog … Nu nog wel.

Hoofdstuk 29

Ze zitten op de bank met de babyfoon op de zachtste stand. Er is een of ander programma op televisie over droomvakanties en Nick zit gebiologeerd naar het scherm te turen tot hij wordt opgeschrikt door een snerpend geluid. Hij kijkt naar Susan en ook zij schiet overeind.

Nick tikt haar aan en wijst op de babyfoon die naast de bank staat.

‘Zet hem eens wat harder!’

Susan strekt haar hand uit en draait aan het volumeknopje.

‘Hoor je dat?’ vraagt hij en Susan spitst haar oren.

Heel in de verte hoort ze door het geruis heen een gesprek of beter gezegd een woordenwisseling.

De stem van een man, die schreeuwt alsof hij hondsdol is en het gegil dat er dwars doorheen raast is die van een hysterische vrouw. Nick en Susan zitten als versteend op de bank naast elkaar en zeggen niets.

‘Bah, wat eng!’ fluistert Susan na een poosje en focust zich op het gesprek dat met de seconde erger lijkt te worden.

‘Stil nou,’ fluistert Nick.

Uitzetten zou een betere optie zijn, maar ja … Eigenlijk willen ze dat niet. De nieuwsgierigheid neemt toch de overhand.

Ze kunnen niet goed horen van wie de stemmen aan de andere kant van de lijn zijn en luisteren naar wat er allemaal gezegd wordt, maar hele zinnen zijn er niet echt van te maken. Het geluid komt ergens ver vandaan.

‘ … jij je altijd met mijn zaken bemoeit, kutwijf!’

Een harde stem, waar de haat zo in te horen is galmt door de kamer.

‘Mijn hemel, wat is daar aan de hand?’ zegt Nick met een verontruste blik.

‘Geen idee,’ zegt Susan schouderophalend, ‘maar ik vind het doodeng. Wat een schreeuwerd is dat, zeg! Ik zou er gewoon bang van worden. Heb jij enig idee van wie die stem is?’ vraagt Susan.

Nick houdt zijn oor dichterbij de babyfoon en luistert geconcentreerd met zijn ogen gesloten. De vrouw huilt en hapert als ze antwoordt: ‘Maar ik heb helemaal niets gedaan. Jij beschuldigt me om ….’

‘Je moet je kop houden, dom wijf.’

Een stilte.

‘Jezus.’

‘Wie zijn dit?’

‘Geen idee. Het zou iedereen kunnen zijn, maar ik kan me ook niet voorstellen dat iemand die wij kennen zich zo vreselijk zou laten gaan.’

Susan probeert het ook, ogen dicht, focussen op de stem, maar ook zij lijkt de stem niet te herkennen.

Victor misschien? Zou dit zijn stem zijn? En zo ja … Is hij werkelijk zo als hij doorgedraaid is? Is hij toch niet de man, de rustige kalme attente man, die ze heeft leren kennen in de croissanterie? Wie zou het zeggen, want hoe goed kent ze hem nou eigenlijk? Waarom denkt ze dat hij het is? Misschien is het heel iemand anders en moet ze haar vooroordelen eens opzijzetten.

Opeens klinkt er een harde krijs van een vrouw en Nick geeft haar een seintje om de babyfoon uit te zetten.

‘Je bent een lul! Waarom verziek je mijn leven zo?’

Wat?

‘Dan ga je toch weg, maar dat durf je niet, hè?’

Daarna het geluid van vallende voorwerpen en gegil. Een hoop gegil.

‘Dit is toch niet normaal, Suus. Zonder babyfoon horen we ons eigen kind beter. Ik zit niet op dit soort gesprekken te wachten eigenlijk.’

‘Stil nou eens.’

‘Alsjeblieft zeg, Suus, kom op. Hier heb ik echt geen zin in. Dit gaat ons helemaal niets aan.’ Hij draait het knopje om en de babyfoon is uit.

‘Waarom doe je dat nou?’

‘Omdat ik vind dat het een privégesprek is dat ons niets aangaat, lieverd.’

‘Ik vind het zo zielig,’ antwoordt Susan. ‘Stel nou dat het iemand is die wij kennen. We kunnen dit toch ook niet zomaar laten gaan, dit is huiselijk geweld. Moeten we de politie niet waarschuwen? Stel nou dat er echt iets ergs gebeurt?’

Nick schudt zijn hoofd. ‘Ik weet het, maar ik ben niet van plan me ermee te gaan bemoeien. Wij hebben er niets mee te maken en dat moeten we vooral zo houden. Als die vrouw problemen heeft met haar man, moet ze naar een blijf-vanmijn-lijf huis gaan en niet zo door blijven gaan met haar leven. Ieder mens heeft keuzes.’

We hebben geen hekel aan elkaar.

Het zinnetje van Victor flitst door haar hoofd.

‘Lekker gemakkelijk antwoord. Hoe kun je zoiets nou zeggen, Nick. Wie weet is ze erg bang voor hem en durft ze helemaal niet weg te lopen. Dat zei hij toch al. Ze durft niet weg. Misschien is het wel iemand die in staat is om zijn vrouw neer te steken of dood te slaan. Ik denk niet dat wij daar een oordeel over kunnen vellen.’

‘Ach, Susan, wat jij zegt is onzin. Als je echt bereid bent om een nieuw leven te starten, dan is er altijd wel een moment dat het wel lukt om te vluchten. Je kunt mij niet wijsmaken dat er in een dag van vierentwintig uur geen minuten zijn dat je de mogelijkheid hebt en trouwens … Misschien valt het allemaal wel mee. We hebben allemaal weleens woorden.’

‘Ja, woorden, maar niet zo heftig als dit, Nick.’

‘Ze kan toch weg!’

‘En dan?’ antwoordt Susan. ‘Dan je hele leven achterom blijven kijken omdat je bang bent dat hij je ooit zal vinden?’

‘Jij maakt er wel gelijk een politieserie van,’ zegt hij schouderophalend. ‘Doe nou eens normaal, joh. Je moet rechercheur worden, dat is misschien meer iets voor je dan mondhygiëniste.’

‘Wat laag van je, zeg. Ik ben gewoon bezorgd.’

‘Dat weet ik wel, schatje,’ en hij pakt haar vast. ‘Als je maar weet dat ik jou zo nooit zou behandelen. Daar vind ik je veel te leuk voor.’

Misschien heeft Nick gelijk. Ze moet zich niet druk maken om het leven van een ander, want er zijn inderdaad momenten en oplossingen genoeg te bedenken. Iemand kan in een compleet nieuwe omgeving, in een andere stad of zelfs een ander land, opnieuw beginnen met een nieuwe identiteit. Er is altijd hulp te vinden. Het is niet zo dat er helemaal geen uitweg is, ook al lijkt deze niet altijd binnen handbereik te zijn.

Wat zou zo iemand doen? Zou zo'n vrouw alles maar voor lief nemen om de goede vrede te bewaren of is ze dit leven gewend? Zou Victor Lucy slaan? Of Lionel Yasmin misschien? En hoe zit het met de rest van de buren?

Er spoken zoveel dingen door haar hoofd.

Wat zou zij doen als het haar zou overkomen?

Zij zou alles opschrijven, een dagboek bijhouden en daar haar belevenissen en dramamomenten in vastleggen. Mocht er dan ooit iets gebeuren, dan is er bewijs terug te vinden. Ze had inderdaad rechercheur moeten worden.

Een dagboek. Wat een idee!

Ze zou voor Yvonne een schrijfblok meenemen en haar voorstellen op te schrijven wat ze nu meemaakt en wat ze voelt. En ze zou haar voorstellen om het naar een uitgeverij te sturen, zodat er een boekje van gemaakt zou worden voor alle mensen die dezelfde slepende ziekte hebben of voor hun familie als naslagwerk of blijvende herinnering.

Toch raar dat ze de stem niet thuis kunnen brengen. De ontvangst van de babyfoon reikt toch niet zo ver en beperkt zich echt tot deze wijk. Het moet iemand van hier zijn, maar wie? Wat erg! Stel dat ze hem kennen …

Hoofdstuk 30

Yvonne vond het idee van een dagboek geweldig, maar noemde wel een heel belangrijke kwestie. Ze zou door haar ziekte niet in staat zijn om alles zelf op te schrijven.

‘Wil jij het voor me opschrijven dan? Volgens mij heeft Otto nog een dictafoon thuis liggen in een van zijn bureaulaatjes. Die heeft hij ooit eens gebruikt toen hij moest notuleren bij vergaderingen. Ik zal hem vragen die de volgende keer mee te nemen.’
Otto vond inderdaad de dictafoon en verving de batterijen voor gloednieuwe die ook nog eens oplaadbaar waren.

Ook de verpleegsters in het ziekenhuis boden haar aan te helpen schrijven, maar ze weigerde het.

Yvonne wilde dat alleen Susan het zou horen.

‘Ze kunnen het lezen als het gedrukt is,’ opperde ze, ‘dan kunnen ze het kopen voor heel veel geld.’

‘Zo is dat, meid.’

Als Susan in het ziekenhuis kwam, zat Yvonne dikwijls met haar blocnote op schoot en haar dictafoon in de hand. Hooguit wat kernwoorden werden er opgeschreven, de rest deed ze met het apparaatje.

Susan nam al haar aantekeningen en de dictafoon één keer per week mee naar huis en werkte het daar uit. Ze probeerde er een mooi verhaal van te maken en dat lukte ook. Ze merkte dat het haar makkelijk afging, omdat ze er met hart en ziel aan werkte en omdat ze het leed van zo dichtbij meemaakte. Af en toe zat ze met tranen in haar ogen achter haar laptop te typen en vond ze het nog steeds ongelooflijk dat gezonde mensen opeens konden veranderen in een wrak. Wat kon het leven toch hard zijn voor sommige mensen.

Thuis konden ze er niet onderuit om de babyfoon bij tijd en wijlen aan te zetten en het was het grootste deel van de tijd ook geen probleem en vrij rustig op de lijn. Ze hoorden Kenny en zo nu en dan een ander kind dat er schreeuwend doorheen kwam.

‘Zouden ze ons ook horen?’

De vraag kwam plotseling opzetten.

‘Bedoel je andere mensen?’

‘Ja, gewoon de mensen in de buurt, ik bedoel … als wij hen kunnen horen, horen ze ons misschien ook wel.’

‘Daar heb ik nooit bij stilgestaan, maar dat zou zomaar kunnen. Aangezien wij niet tegen elkaar schreeuwen, zal dat dan hooguit een gebrabbel zijn tegen Kenny wanneer hij in zijn bedje ligt, maar meer zal het niet zijn. Tenzij jij rare dingen zegt.’

Hij knijpt haar in haar zij.

‘Je weet toch hoe ik ben, Nick, ik ben een heel net meisje.’

‘Ja, ja, Susan en netjes …’

‘Niet dan?’

‘Ik plaag je maar, ken je me nou nog niet?’

Nick springt bovenop haar en hij pakt haar bij haar armen vast.

‘Die kan ik maar beter even vasthouden geloof ik,’ lacht hij. ‘Ik ben veel te bang dat je me slaat.’

‘Angsthaas! Welke vent is er nou bang voor zijn vrouw?’

‘Ik!’ roept Nick en ze beginnen te lachen totdat het geluid van de telefoon hun uit hun spel haalt.

Susan pakt op. ‘Hallo!’

‘Hé Suusie, met Tony, ik ben in het ziekenhuis.’

Het ziekenhuis?

‘Jee, wat is er aan de hand, is alles goed met Noa?’

‘Ja, heel goed zelfs,’ antwoordt Tony, ‘ik ben zojuist vader geworden.’

>

‘Echt? Oh Nick, hoor je dat, Tony en Noa hebben een kindje gekregen.’

‘Super, zeg!’ roept Nick blij. ‘Maareh … is dat niet een beetje vroeg? Ze was toch veel later uitgerekend?’

‘Is het te vroeg geboren?’ vraagt Susan.

‘Drie weken te vroeg, maar alles is in orde. Het is een gezonde baby.’

‘Gelukkig maar.’

‘Wat is het geworden?’ fluistert Nick. ‘Vraag dat eens?’

‘En wat is het geworden, Tony, een jongen of een meisje?’

‘Ach, wat schattig!’

Susan draait zich naar Nick met een glimlach. ‘Het is een meisje, Nick, ze heet Merel.’

Merel is een leuke naam, echt wat voor Noa om zo'n naam te kiezen. Na de felicitaties sluit Susan het gesprek af.

Weer een kindje geboren in deze wijk, een leuk speelkameraadje voor Kenny. Tony klonk zo trots als een pauw en Susan kan niet wachten om Merel te zien.

Moesten ze geen slingers in de tuin hangen? Wie zou het anders doen, voor zover zij weten had Tony geen familie meer. Tenminste geen familie die hen bezocht en Noa ook niet. Wat dat betreft waren ze echt samen en nu dus met zijn drietjes.

Susan zou het voorstellen aan Nick en aan de andere buren. Het is toch heel leuk thuiskomen als alles versierd is. Dat is een verrassing voor iedere nieuwe ouder!

Merel is prachtig en Noa straalde bij het zien van de ooievaar die tegen het raam aangeplakt zat. Susan had de buren zover gekregen om binnen het uur de spullen te halen en de hele voortuin vol te hangen.

Tony liep naast Noa en droeg de baby in de maxicosi. Ze was beeldschoon en leek op Noa.

Met Noa ging het verder prima. De bevalling was een makkie geweest en ze mocht al direct een paar uur later naar huis.

‘Rust lekker uit,’ had Susan gezegd toen ze wegging. ‘Het zal nog zwaar genoeg gaan worden.’

‘Ja, dat denk ik ook,’ antwoordde Noa met een paniekerig gezicht.

‘Niet zo ernstig kijken, meid, je went eraan. Kijk maar naar mij.’

Noa lachte wat bedeesd en sloot de voordeur met een zachte klik.

Een week later stond Noa voor de deur met Merel.

‘Meid, is dat wel verstandig wat je doet, dat tillen. Die maxicosi is veel te zwaar voor je. Waar is Tony?’

‘Oh, eh … weg. Hij moest nog even wat doen op de zaak.’

‘Op de zaak, het is zondag.’

‘Dat heb je als je voor jezelf werkt, hè,’ antwoordde Noa.

Susan pakte de maxicosi van haar over en zette die op de tafel in de huiskamer.

Ze keek naar Nick die helemaal languit op de driezitsbank lag met zijn krant op zijn borst.

‘Dat is waar. Wat dat betreft hebben wij geen klagen, Nick en ik, wij zijn in het weekend altijd vrij. Hoe gaat het verder? Ben je al een beetje gewend?’

‘Jawel, het is een makkelijke baby, maar Tony is vaak weg en af en toe zou ik wel even willen gaan liggen of zo, maar ik krijg er weinig ruimte voor. Altijd is er wel weer iets. Dan gaat de bel, dan schreeuwt Merel of de kinderen buiten gillen zo hard dat ik er niet van kan slapen. Ik wil gewoon even rust.’

‘Meisje, toch,’ grapt Susan.

‘Ja, Noa, die kerels zijn niet allemaal zoals ik natuurlijk.’

Nick in de bocht.

Ze lacht naar hem en schudt haar hoofd.

‘Nee, inderdaad Nick, waren ze maar allemaal zoals jij, dan zag de wereld er heel anders uit.’

Susan kijkt naar haar en vraagt zich af of Noa het allemaal wel redt in haar eentje. Het lijkt wel of ze eronder lijdt, want ze heeft flinke wallen onder haar ogen en ziet er moe uit.

Susan kan zich niet herinneren dat het zorgen voor Kenny haar zo zwaar viel of is ze die tijd soms alweer vergeten?

‘Gaat het wel, lieverd? Als je hulp nodig hebt, moet je het zeggen hoor, dan komen we er zo snel mogelijk aan.’

‘Dat weet ik wel, en jullie zijn erg lief, maar ik moet het alleen doen. Ik wilde graag een kindje, dus ik moet er ook voor zorgen, heel simpel.’

Draait dit allemaal wel om de baby? Die slaapt toch alleen maar en huilt af en toe om eten?

‘Niet tegen Tony zeggen dat ik zo loop te klagen, hoor.’ Susan kijkt haar verbaasd aan. ‘Lieve schat, hij mag je best wel meer helpen, hoor. Zal ik er eens met hem over praten?’

Haar paniekerige reactie laat Susan opschrikken en ze deinst een stukje achteruit.

‘Nee, Susan, niet doen, alsjeblieft. Vergeet wat ik gezegd heb, je hebt geen idee wat je jezelf op de hals haalt.’

Nick kijkt Susan aan en haalt zijn schouders op.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik moet gaan. We zien elkaar snel weer.’

En voordat Susan antwoord kan geven, is Noa als een dief in de nacht verdwenen.

Wat een raar antwoord.

Je hebt geen idee wat je jezelf op de hals haalt.

Mijn kleding zit onder het bloed en ik baal ervan dat ze nog wakker is. Normaal slaapt ze altijd heel vroeg, omdat ze de laatste tijd niet meer bij me in de buurt wil zijn, maar precies deze ene keer is ze wakker en ik kan haar geschreeuw niet meer aanhoren.

‘Wat heb je gedaan?’ roept ze me toe.

Ik zeg haar dat ze haar grote bek moet houden, dat mijn probleem nu voorgoed is opgelost en dat we weer verder kunnen met ons leven.

‘Met jouw leven bedoel je,’ antwoordt ze cynisch. ‘Alles draait om jou. Wanneer zie je je eigen kind nou eigenlijk?’

Ze rent naar boven en ik ren achter haar aan. Ze staat bij het kinderbedje voorovergebogen en huilt of haar leven compleet is verwoest.

Ze vraagt me waar Simon is gebleven en ik antwoord haar dat ze haar neus niet in mijn zaken moet steken. ‘Die is veilig, daar hebben we voorlopig geen last meer van.’

Ik vertel haar wat ik gedaan heb en vooral hoe ik het heb gedaan.

‘Het is zijn eigen schuld. Ik werd knetter van hem en ik heb hem toch vaak genoeg gewaarschuwd. Hij zou me regelrecht in de armen van de politie drijven en daar zit ik nou juist niet op te wachten.’

Ik heb een heel nieuwe start gemaakt in deze nieuwe wijk en ik kan het niet maken om haar weer te vragen alle spullen in te pakken omdat we weer hoognodig weg moeten.

Ze heeft zich gehecht aan het huis en ik heb het idee dat ze zich ook te veel hecht aan de mensen om zich heen. Ze is veranderd ten opzichte van vroeger. Soms herken ik haar niet meer en vraag ik me af wanneer die wending is gekomen.

Net als Simon, die ook plotseling wilde veranderen. Wat denken ze allemaal wel? Dat ze ieder gewenst moment kunnen uitkiezen om de boel naar hun hand te zetten?

Nee, zo zit het niet in elkaar. Soms is er maar één weg en die is met de stroming mee. Je kunt niet tegen de stroming in varen, tenzij je een andere oplossing voor jezelf hebt bedacht en ik denk dat Simon dacht zo slim te zijn.

Jammer voor hem, maar hij heeft al zijn kansen verspeeld.

Ik vroeg hem of hij met me mee wilde gaan, gewoon een stukje rijden, uit de buurt van mijn woning en ergens waar niemand ons in de gaten zou hebben. Uiteraard kwamen we weer terecht op onze oude plek, omringd door zand en duingras. Een plek waar sporen makkelijk zijn uit te wissen, maar lieve Simon dacht daar blijkbaar nooit zo over na. Nadenken was niet zijn sterkste kant en mijn inschatting bleek juist.

Toen hij voor me stond en vol trots zijn pistool aan me liet zien, pakte ik het van hem af en vroeg vol overtuiging: ‘Laat eens zien, hoe werkt zoiets nou eigenlijk?’

‘Je gaat me toch niet vertellen dat je nog nooit een pistool hebt gebruikt zeker?’

Ik hief mijn hoofd in de lucht en richtte het pistool op zijn borst. ‘Ooit moet het de eerste keer zijn, vriend Simon.’

En hij keek me vol angst met die blauwe ogen van hem aan.

‘Pang!’ riep ik.

Hij lachte en dacht dat ik een grapje maakte. Ondertussen begon hij te zaniken over geld en dat gezicht van hem begon me zo te irriteren dat ik de trekker overhaalde en gewoon maar schoot.

Toen ik hem door zijn benen zag zakken en de plek aan de voorzijde van zijn jas rood zag kleuren, realiseerde ik me dat het gezeur voorbij was.

Natuurlijk deed het me pijn, we kenden elkaar tenslotte al jaren. Hij was als een broer voor me, de broer die ik zelf nooit heb gehad.

Achter in mijn auto lag alles al klaar: stoffen afvalzakken, tape, een schep. Als je iets doet, moet je het goed doen en vooral goed voorbereiden. Ik was goed voorbereid, Simon niet.

Hoofdstuk 31

‘Waar is Simon? Verdomme, wat heb je gedaan?’

‘Flikker toch op. Je moet je neus niet in mijn zaken steken, schatje.’

‘Maar … je zit helemaal onder het bloed.’

‘Die Simon … Die is veilig, daar hebben we voorlopig geen last meer van. Haha, die vinden ze nooit meer terug! Die is zo dood als een pier en ligt onder het prachtige duinzand zijn roes uit te slapen.’

Het geluid van een snikkende vrouw en de stem van een doorgedraaide man, beiden onherkenbaar door de enorme ruis op de lijn.

‘Ik heb hem precies in zijn hart geschoten en daarna begraven. Ik weet niet eens of hij echt dood was, maar ik neem aan van wel. Hij bewoog in ieder geval niet meer. Luister eens, wijfie, mocht er ooit iemand vragen waar ik gisteren was, dan was ik thuis bij jou, begrepen?! En doe nou niet ineens bijdehand als de politie voor de deur staat. Je weet dat jij dan de volgende bent.’

Het gekrijs wordt erger.

‘Nee, dit kan niet. Heb jij een pistool? Dit klopt niet. Het is niet goed wat je doet. Weet je … Jij bent echt gestoord en ik moet hier zo snel mogelijk weg. Het wordt van kwaad tot erger. Arme Simon, hoe kun je dat nou doen?’

‘Weg? Jij gaat helemaal nergens heen. Kom hier!’

Een hoop lawaai en gegil dwarrelt weg naar de achtergrond, terwijl op de voorgrond een baby hard begint te huilen.

Susan en Nick zitten als twee zombies te staren naar de babyfoon. Horen ze dit nou goed, is dit werkelijk echt?

Het is al middernacht geweest. De film die ze zaten te kijken duurde langer dan verwacht.

‘Zet hem eens harder.’

‘Heeft geen zin vrees ik, ze zijn naar een andere ruimte gegaan.’

‘Maar de baby dan, die huilt nog steeds. Die moeten ze er toch een keer uithalen.’

Op het moment dat ze dat zegt, hoort ze inderdaad een stem. Een lieve, zachte fluisterstem. Hij is zo bekend, maar ze kan hem niet plaatsen. Susan weet dat ze deze stem vaker heeft gehoord, maar waar?

‘Lieverd, we gaan hier echt een keer weg. Jij en ik samen, ik beloof het je. Zodra mama durft, neemt ze je mee en komen we hier nooit meer terug.’

‘Ach gossie,’ fluistert Susan, bang dat haar stem ook hoorbaar zal zijn aan de andere kant van de lijn, ‘daar breekt je hart toch van.’

‘Ja, inderdaad, wat een ellende, zeg. Ik vraag me steeds af wie dit zijn en waarom niemand er iets aan doet. Ik bedoel … Ze hebben toch ook buren, iemand moet het toch horen, zo goed zijn deze huizen nou ook weer niet geïsoleerd of wel?’

Susan schudt haar hoofd.

‘Ik begrijp het gewoon niet. Ik moet uitzoeken om wie het hier gaat, ik neem aan dat je het met me eens bent, dat we hier echt werk van moeten maken. Je hoorde toch wat hij zei. Hij heeft iemand vermoord.’

Nick is stil.

‘We moeten naar de politie, Suus.’

‘Is dat wel verstandig? Je hebt gehoord waar hij toe in staat is en wees nou realistisch … We weten niet eens waar het vandaan komt. Op die manier heeft de politie er ook niets aan.’

‘Maar jij gaat je er niet mee bemoeien, hoor je me.’

‘Ik wil me er ook niet mee bemoeien, maar stel nou dat ik een soort van open huis geef binnenkort en iedereen uitnodig, dan kan ik misschien de stem herkennen en zo achterhalen wie het zijn.’

‘Daar gaan we weer! Sherlock Holmes komt in actie.’

‘Laat me nou gewoon, ik wil dit uitzoeken.’

Nick haalt zijn schouders op en fronst zijn wenkbrauwen.

‘Ik zeg je dat je beter niet je neus in andermans zaken kan steken, echt niet, maar ja … Jou kennende doe je het dan juist.’

Susan lacht ingetogen. ‘Wat ken jij mij toch goed, hè?’

De volgende morgen besluit Susan om haar plan ten uitvoer te brengen. Op de computer worden de uitnodigingen gemaakt en na het uitprinten stopt ze die in witte enveloppen. Vanmiddag zal ze bij iedereen in de buurt langsgaan en een enveloppe in de brievenbus stoppen.

Het is een uitnodiging voor zaterdag over twee weken, gewoon een middagborrel inclusief barbecue.

Susan heeft de hele week al liggen piekeren.

Nick vond het een goed initiatief, maar de rest van het plan vond hij waardeloos.

‘Maar ja, je doet het toch.’

‘Ja, Nick, ik doe het toch.’

‘En wat als je de stem herkent? Wat doe je dan?’

Susan haalde haar schouders op.

‘Tja, dat weet ik nog niet. Daar heb ik nog niet over nagedacht.’

‘Weet je wat?’ opperde Nick. ‘Nodig de politie ook uit, wordt het nog gezelliger.’

‘Haha, erg grappig.’

‘Ik maak maar een geintje, joh. Geef me een kus, Susan van Zwanendonk en wel nu meteen!’

Susan liep op hem af met een blocnote en een pen in haar hand.

‘Help jij me dan daarna met het maken van een boodschappenlijstje en de lijst met namen van wie we gaan uitnodigen.’

‘Nodig je ook de mensen in de straten hierachter uit?’

‘Ja, nou ja … Niet allemaal natuurlijk. Niet dat vreselijke stel met die vreselijke kinderen. Die mogen thuisblijven.’

‘Pfff, gelukkig maar,’ ademde Nick.

Hoofdstuk 32

Susan knoopt hier en daar wat gesprekken aan met de buurtjes, die tot haar verrassing in groten getale zijn op komen dagen. Ze had verwacht dat ongeveer de helft misschien af zou zeggen, maar het verbaast haar dat er maar twee afzeggingen waren. En die twee stellen hadden nog een goed excuus ook. De een had al ruim van tevoren een weekendje geboekt naar een vakantiehuisje in Drenthe en de ander kwam niet, omdat zijn vader vanmorgen vroeg in het ziekenhuis was opgenomen.

Susan heeft de hele ochtend zitten dubben of ze het gesprek dat ze opving via de babyfoon in de groep moet gooien. Maar wat is wijsheid? Lionel en Yasmin kan ze het toch zeker wel vertellen?

Zou ze dat nou wel doen? Misschien komt het zo nieuwsgierig over en denken mensen meteen dat ze op het puntje van haar stoel achter het raam zit om ook alle anderen dagelijks in de gaten te houden.

‘Doe maar niet,’ zei Nick. ‘Het is beter om je mond te houden. Zeker tot we zeker weten bij wie deze geluiden vandaan komen. Stel je voor dat iemand ze goed kent.’

Daar had Susan nog niet eens over nagedacht. Stel dat een van hen ze inderdaad kende of sterker nog, stel dat een van hen het bewuste tweetal was. Dat idee leek haar onwaarschijnlijk, maar je wist het maar nooit. Er gebeurden wel meer dingen in de wereld die niemand geloofde, maar wel plaatsvonden.

Ze herinnerde zich nog de verhalen van mensen op de televisie over die ene aardige man in de wijk die achteraf verschillende kinderen verkracht en vermoord bleek te hebben.

‘Het was zo'n aardige man.’

Alsof misdadigers te herkennen zijn! In de meeste gevallen zijn het ook heel aardige mensen, kinderen zijn gek op hen, want ze worden overladen met cadeaus en aandacht. Het is gewoon een rol die ze spelen.

‘Maak maar een praatje met iedereen over het weer of over de vakanties, dan kun je direct hun stemmen beluisteren.’ Het idee van Nick was goed. Susan was tenslotte de gastvrouw, dus niemand zou er raar van op staan kijken als ze interesse zou tonen in hun privéleventje.

Nick zou op zijn beurt ook proberen wat informatie bij elkaar te sprokkelen, maar Susan ziet hem nu de hele avond al bij Victor hangen. Ze kunnen het samen erg goed vinden en Susan baalt als een stekker.

Zo zouden ze ook geen stap verder komen en stel je voor dat het Victor was … Wat dan?

Ze moest niet de hele tijd dat beeld voor ogen houden dat het Victor moest zijn. Het kon ieder willekeurig iemand zijn. Ze had al vanaf het begin een verkeerde indruk van de man opgedaan, maar dat wilde niet zeggen dat ze er goed mee zat. Nick zag de dingen in dat opzicht meestal beter en keek door mensen heen. Hij heeft daar oog voor.

De gesprekken die Susan heeft met de mensen zijn leuk en verrassend. Ze ontdekt dat er bijzondere mensen tussen zitten met bijzondere hobby's, maar de stem waarnaar ze heftig op zoek is, herkent ze niet in deze massa. Van de man noch van de vrouw. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg en ze vraagt zich af of dit wel zin heeft.

Ach, ze heeft wel een leuk feest. De tuin is dan wel veel te klein en de meeste mensen staan op straat maar het weer is goed en de kosten voor het hele gebeuren vielen ook wel mee.

Een paar dozen wijn en kant en klare stokjes saté inclusief satésaus en wat kipkluifjes, lekker en gemakkelijk.

De tuin is versierd met vlaggetjes en overal staan stoelen, die uit verschillende tuinen afkomstig zijn. De muziek staat hard, misschien veel te hard, maar aangezien iedereen hier uit de buurt op visite is, zullen de klachten niet uit die hoek komen.

Het is ook erg leuk om alle kinderen zo bij elkaar te zien en stuk voor stuk zijn de buren eigenlijk ook heel sympathiek en ongecompliceerd.

Susan kan haar ogen niet van Victor afhouden en vraagt zich af wat er gebeurd zou zijn als Nick er niet was geweest. Stel dat ze Victor had ontmoet toen ze vrijgezel was. Ze weet dat er wel degelijk een vonk overgesprongen zou zijn.

Het is echt een lekker ding en eigenlijk is hij nog sympathiek ook, met uitzondering van zijn bizarre vreemde uitspattingen en dat Suusie-verhaal. Hij noemt haar nog steeds zo, maar ze heeft het maar gelaten voor wat het is.

Wat maakt het eigenlijk uit?

Nick geniet zichtbaar van de mensen om zich heen, maar opeens wordt het feest overschaduwd door donkere wolken. Vanuit het niets begint het keihard te regenen en iedereen rent door de tuin heen en weer op zoek naar een plek om te schuilen. Ook Susan rent met wat schalen vlees richting de open deur naar de keuken en gooit de schalen op het aanrecht.

Ze ziet mensen heen en weer rennen met flessen drank en manden vol stokbrood.

‘Zet ze daar maar neer,’ roept ze lachend en rent richting schuur om daar de deur dicht te doen.

Wanneer ze terugrent naar haar woning, waar iedereen onder het zonnescherm staat te schuilen tegen de grote druppels die als een idioot naar beneden komen, schrikt ze zich rot.

Tony heeft zijn capuchon op zijn hoofd en wanneer hij zich naar haar toe draait, vliegt de herinnering als een flashback door haar hoofd.

Dit kan niet …

Ze kijkt nog een keer om terwijl de druppels over haar inmiddels natte gezicht naar beneden rollen.

Dit kan echt niet …

Ze herkent hem ineens, zomaar ineens. Wat een grap is dit.

Hoe kan dit nou toch?

Hij is die man. Shit, de man die zo stiekem, samen met zijn vriend met de pet op, zaken stond te doen in de duinen terwijl Susan aan het hardlopen was. Sterker nog … Hij heeft exact hetzelfde vest aan met de capuchon.

Dit is toch onmogelijk. Ze is verdorie zo goed in gezichten en ze dacht nog wel dat ze hem herkende uit de praktijk.

Wat dom van haar. Wat vreselijk dom van haar. Ze moet Nick vinden en het hem vertellen.

Susan realiseert zich dat ze Tony helemaal nooit heeft gezien in haar praktijk. Tony heeft ze eerder gezien … in Egmond. Ze moet het niet laten merken, hij mag het niet weten, dus moet ze zich zo normaal mogelijk gedragen.

Niet ineens anders gaan doen.

Susan roept zijn naam en hij draait zich een halve slag naar haar toe.

‘Tony, pak jij de stoelen even mee?’

Hij knikt en lacht, de capuchon nog over zijn hoofd getrokken.

‘Ja, dat is goed.’ Tony doet wat hem gevraagd wordt en Susan begint ondertussen te bibberen over haar hele lichaam.

Als ze goed zit, en ze weet nu zeker dat dat zo is, zeker nadat ze hem riep en die blik opnieuw zag, dan is Tony niet de persoon voor wie hij zich uitgeeft. Hoe heeft het lot hem in hemelsnaam hier gebracht? Hier bij haar in huis? Deze man heeft veel tijd in hun huis doorgebracht. Een crimineel of in ieder geval een drugsdealer heeft toegang gekregen tot alles wat haar dierbaar is, inclusief haar man en kind.

Hoe heeft ze toch zo stom kunnen zijn?

Ze moet het er met Nick over hebben, hij moet dit weten. Susan begint ineens heel bang te worden en bedenkt zich iets heel essentieels. Waarom heeft hij aangeboden te willen helpen bij hen thuis? Wat is daar de reden van? En die spullen, die verschrikkelijk dure spullen in hun huis, natuurlijk … En Noa? Haar blauwe plekken? Is de stem op de babyfoon niet gewoon de stem van Tony als hij boos is? Ze hebben hem natuurlijk nog nooit kwaad meegemaakt, maar ze kan zich er wel een voorstelling van maken.

Die stem op de lijn, die lieve fluisterstem zou best weleens de stem van Noa kunnen zijn. Hij klonk al zo bekend in haar oren. Het was geen nieuwe stem.

Ze had het toch veel eerder moeten zien, ze is heel goed in gezichten, altijd al geweest. Wat vreselijk dom van haar. Ze moet Nick spreken, ze moet Noa spreken, ze moet …

Maar wat dan? Hoe gaat ze dit vertellen? Wat kan ze met deze informatie? Tony heeft er gewoon een dubbelleven naast. Waarschijnlijk weet Noa niet eens dat haar man dit soort dingen doet. Of weet ze het wel en is ze daarom zo afstandelijk?

Er is maar een manier om daar achter te komen.

Hoofdstuk 33

Ze moet Noa spreken, vragen aan haar hoe het zit, maar Tony wijkt, zodra de regen ophoudt, geen moment van haar zijde, dus krijgt Susan niet de kans om een woord met haar te wisselen.

‘Nick!’

Nick is zo druk in gesprek dat hij haar niet hoort roepen. Na wat handgebaren heeft ze eindelijk contact met hem. ‘Kom eens even helpen.’

Hij kijkt haar verbaasd aan.

‘Helpen? Waarmee dan?’

‘Kom nou maar.’

Ze sleurt hem mee naar binnen en wenkt hem naar de hal. ‘Het is Tony!’ fluistert ze.

Hij snapt er niets van en gebaart haar dat ze rustig moet blijven.

‘Kalm aan, lieve schat. Vertel nou eens rustig wat er aan de hand is.’

‘Het is Tony.’

‘Wat is er met Tony?’

‘Ik denk dat hij het is, de man op de babyfoon.’

Hij begint te lachen. ‘Tony? Nee joh, dat meen je toch zeker niet. Niet zo raar doen, lieverd.’

Ze pakt hem bij zijn armen beet en dwingt hem haar aan te kijken. ‘Hij is het echt, Nick, neem dat maar van mij aan.’

‘Hoe kom je daar nou bij?’

Susan vertelt hem in vogelvlucht het hele verhaal van Egmond, de duinen, het joggen, de blauwe plekken van Noa, de vreemde blik in zijn ogen en de herkenning na het opzetten van zijn capuchon.

‘Dat van Egmond heb je me nooit verteld.’

‘Dat klopt, maar jij had me al gewaarschuwd en ik wilde niet dat je je ongerust zou maken. Snap je?’

‘Ja ja …. Maareh … Tony is het dus?’

‘Ik weet het zeker, Nick, ik ben niet gek.’

‘En daar kom je nu pas mee aanzetten?’

‘Ja, ik weet het. Het is echt heel stom van me, maar het was ineens een flits, weet ik veel, het gebeurde plotseling.’

‘En we hebben die gast wekenlang, wat zeg ik … maandenlang, in huis gehad!’

‘Ja, dat weet ik en dat baart me ook zo'n zorgen.’

Nick zucht en kijkt in het rond. Iedereen staat onder de overkapping of in de tuin en praat gezellig met elkaar.

‘En wat nu?’

Susan kijkt bedenkelijk. ‘Ja, dat weet ik niet. Ik heb geen flauw idee.’

‘Laat mij het maar regelen, Suusie. Hou jij je er verder buiten.’

‘Maar wat ga jij doen dan?’

‘Ik ga naar de politie.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dan kan ik toch met je mee?’

‘Nee, dat wil ik niet. Ik regel het verder, jij blijft bij Kenny en doe de deur voortaan goed op slot, ook al zit je binnen. Ik wil Tony niet meer in mijn huis hebben.’

Susan knikt. Het idee dat Tony al zo vaak binnen is geweest, is al erg genoeg.

‘En de borrel? Hoe gaan we daar nu mee om?’

‘Gewoon doen alsof er niets aan de hand is, Suus. Jij gaat gewoon naar buiten, neemt een wijntje en blijft uit de buurt van Tony en Noa. Ik ga zo ook naar buiten en observeer wat, verder niets. Dit is niet aan ons om uit te zoeken. Dit is iets voor de politie.’

Buiten gekomen gaat Susan direct bij Yasmin staan en begint een buurpraatje dat eigenlijk nergens over gaat.

In de verte staat Tony en het valt Susan nu pas op dat hij continu zenuwachtig om zich heen kijkt en geen rust in zijn donder heeft. Dat ze dat niet eerder heeft gezien.

Hij houdt Noa nauwlettend in de gaten en zodra ze Susan naar haar ziet staren, komt er een klein glimlachje om haar lippen alsof ze zeggen wil, laat maar, bemoei je er niet mee, het lost niets op.

Susan glimlacht terug en draait zich om. Dit is niet het moment, zeker niet met al die kinderen erbij.

Als hij plotseling naar zijn zak grijpt, schrikt Susan zich rot.

Een pistool.

Stel je voor dat hij een pistool heeft en in de gaten heeft dat Susan hem herkent? Zou hij haar ook herkend hebben eigenlijk? Ze heeft geen flauw idee, blijkbaar niet, anders had hij het misschien wel laten vallen.

Ze haalt opgelucht adem als hij zijn telefoon uit zijn zak tevoorschijn haalt en hij gebaart naar Noa vooral te blijven staan waar ze nu staat, terwijl hij gehaast de tuin uitloopt.

‘Momentje,’ roept hij tegen de andere jongens. ‘Deze moet ik even nemen … werk, weet je!’

Het zal wel. Susan gelooft er niets van, maar dit is wel het moment om Noa te spreken. Wat moet ze tegen haar zeggen? Zeggen dat ze hen heeft gehoord via hun babyfoon? Is dat wel slim? Moet ze het niet anders aanpakken of wachten, zoals Nick zei?

Kan ze zeggen dat ze weet dat Noa bang is? Stel dat ze ernaast zit?

‘Hoi.’

Noa aarzelt en kijkt om zich heen, speurend naar enig teken van leven van Tony.

‘Hey, leuk feest, hoor.’

‘Ja,’ antwoordt Susan, ‘dat vind ik ook.’

Ze moet nu gewoon een verhaal verzinnen om te achterhalen of Tony weleens in Egmond komt, maar ja … Hoe doet ze zoiets?

Nou, gewoon vragen, zou Nick zeggen. Straight to the point.

Ach, waarom ook niet?

‘Gaan jullie nog weg dit jaar?’

Noa kijkt om zich heen. ‘Bedoel je op vakantie?’

Susan knikt.

‘Eigenlijk weten we het nog niet. We hebben natuurlijk Merel nu en Tony zit met zijn werk.’

‘Oh ja, dat is waar, hij werkt natuurlijk voor zichzelf.’

Noa knikt.

‘Wij gaan kijken of we ergens een vakantiehuisje kunnen huren,’ zegt Susan. ‘Weleens gedaan?’

‘Nee, eigenlijk niet.’

‘Wij zijn laatst een keer naar Egmond geweest, het was erg leuk daar.’

‘Lekker bij het strand dus?’ constateert Noa.

‘Ja, het was heerlijk. Ons huisje lag op loopafstand van het strand. Komen jullie er weleens?’

‘Nee, eigenlijk niet.’

Noa's reactie is nietszeggend en Susan kan er ook niets uit afleiden waar ze wat aan zou hebben. Zou ze er compleet naast zitten?

‘We hebben elkaar trouwens voor het eerst ontmoet in Egmond,’ zegt Noa ineens.

Susan schrikt.

Zie je nou wel.

‘Echt? Oh, wat leuk! Dus je bent er weleens geweest?’

‘Geweest klinkt zo raar. In ieder geval niet om vakantie te vieren. Tony is er geboren. Zijn familie woonde daar, tenminste … Een oom van hem woonde daar vroeger. Die heeft hem zowat grootgebracht. Zijn ouders hadden weinig tijd voor hem.’

Tony is bekend in Egmond.

Niet verder vragen, prent Susan zichzelf in. Begin gewoon over iets anders.

‘Ik ben geboren in Gouda,’ begint Susan te vertellen. ‘Weet je wel, de stad van de stroopwafels!’

Noa begint te lachen.

‘Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?’

Susan begint nu ook te lachen. ‘Op school! We kennen elkaar al een tijdje, hoor.’

‘En nog steeds verliefd!’ lacht Noa.

‘Ja, nog steeds verliefd.’

En ook een beetje op Victor.

‘Na zo'n lange tijd is het meer houden van geworden toch?’

‘Ach, het is gewenning geworden, maar Nick en ik hebben nog wel spetterende seks af en toe, hoor.’

Noa en Susan lachen er samen hartelijk om, totdat Tony aan komt lopen in de verte met een gezicht dat op onweer staat. Hij gebaart Noa om naar hem toe te komen en grijnst naar Susan. ‘Sorry,’ zegt hij, ‘we moeten weg.’ En tegen Noa:

‘Kom, schat, we gaan.’ Hij pakt haar bij haar arm beet.

‘Zaken!’ legt hij uit.

‘Ik begrijp het.’

Noa kijkt achterom terwijl Tony haar arm blijft vasthouden en haar ongezien meesleurt. Niemand lijkt het voorval op te merken omdat ze zo druk in gesprek zijn.

Niemand, behalve Susan …

Hoofdstuk 34

Sinds die dag probeert Susan ook Tony uit te horen.

‘We hebben niets aan vage informatie,’ had Nick gezegd.

‘Bemoei je er gewoon niet mee, dat is echt beter.’

Maar Susan doet het toch.

Op de vraag of Tony hen nog moet helpen met klussen heeft Nick met nee geantwoord.

‘Ik kan het verder zelf wel,’ had hij erbij gezegd.

‘En is het een beetje druk op de zaak?’

Tony is vandaag langsgekomen om wat gereedschap op te halen.

‘Ja, behoorlijk. Je weet hoe dat gaat met klussen. Voor je er erg in hebt, ben je iedere dag bezig.’

‘Ik weet het niet, ik klus niet.’

‘Het is ook mannenwerk, Suusie.’

Suusie? Ik kan het niet meer horen.

Hij ziet haar reactie en kijkt haar doordringend aan. ‘Ja, dat is waar. Klussen is echt iets voor mannen.’

Hij lacht schaapachtig.

Nu doorvragen.

‘Heb je ook weleens klussen buiten Zoetermeer?’

Hij draait zich om terwijl hij al zijn spullen bij elkaar zoekt.

‘Waarom wil je dat weten?’

‘Gewoon, zomaar, interesse.’

‘Ja, af en toe heb ik inderdaad klussen in andere steden.’

‘En doe je dat samen met iemand of doe je dat alleen?’

Tony kijkt haar wantrouwend aan.

Ze trekt haar schouders op, nonchalant, alsof de hele wereld haar niet interesseert.

‘Ik vind het leuk om te weten hoe iemand zijn dag doorbrengt. Die van mij is zo saai.’

‘Dus je vindt moedertje spelen saai?’

‘Nou ja, zo bedoel ik het ook niet, maar ik denk dat in jouw baan meer actie zit, toch?’

‘Waarom denk je dat?’

Ze merkt dat ze er niet doorheen komt en ze moet oppassen dat hij niets gaat vermoeden. Het is genoeg geweest. Laat hem zijn gereedschap pakken en vertrekken. Dat is voor alle partijen beter op dit moment.

‘Gewoon, weet ik veel waarom ik dat denk. Laat ook maar.’

‘Nee, dat vind ik wel een heel gemakkelijk antwoord. Vertel me eens, Suusie, waarom denk je dat?’

Hij komt dichter bij haar staan en hun lichamen raken elkaar bijna en worden op dit moment alleen nog maar van elkaar gescheiden door een boormachine die in de hand van Tony bengelt.

‘Ik zei toch: laat maar!’

Godzijdank komt Nick op tijd binnenlopen.

‘Alles goed?’ vraagt hij hen.

‘Ja, hoor, Tony ging net weg. Toch?’

De samengeknepen ogen van Tony zeggen genoeg. Hij weet dat Susan meer van hem wil dan alleen maar een leuk gesprek voeren. Ze is veel te ver gegaan en had beter naar Nick moeten luisteren.

Bemoei je er niet mee.

Tiny zit in de tuin met een tijdschrift op schoot.

‘Hoe is het, meid? Red je het een beetje in je eentje?’

Ze kijkt op van haar Flair en zegt op een uitgesproken toon:

‘Het zal wel moeten, Suus. Ik heb weinig keus.’

‘Kop op, joh. Voor jou komt het geluk nog wel, echt waar.’

‘Nou, daar wacht ik dan maar op, want voorlopig is het alleen maar ellende.’

Ze zucht.

Het probleem van Yvonne is erger. Dat is pas ellende.

‘En trouwens, zo veel zag ik hem niet, ondanks dat hij wel thuis was. Die rotcomputer had een betere band met hem dan ik.’

‘Ja, dat is waar, dat was ik vergeten.’

Er verschijnt toch een klein lachje op het gezicht van Tiny. Het is trouwens aan de andere kant van het huis al een tijdje aardig rustig. Ze zijn weer op vakantie, voor de zoveelste keer en Susan begrijpt eigenlijk niet waarom ze niet gewoon een huis gehuurd hebben.

Het is lang geleden dat zij samen weg zijn geweest. Dat zouden ze ook moeten doen, net als de buren, lekker lang weg en genieten van elkaar onder de stralen van de zon.

Het is ook lang geleden dat ze is wezen joggen en ook dat wordt weer tijd. Ze moet het ook maar meteen vanavond gaan doen, als Nick thuis is.

Wat voelt het heerlijk om rond te rennen. Susan beseft dat het al veel te lang geleden was dat ze dit deed en realiseert zich tegelijkertijd dat ze het gemist heeft. Joggen was vroeger een onderdeel van haar leven geweest, zoals werken.

Als ze de hoek van haar straat om rent ziet ze Tony bij zijn auto staan.

Normaal doen, Susan, gewoon normaal doen.

Ze loopt de straat door, blikt opzij naar hem en groet zoals ze dat normaal ook zou doen.

Hij kijkt haar aan met een vreemde blik en ze trekt al rennend haar pet van haar hoofd.

‘Ik ben het!’ roept ze.

Hij had haar vast niet herkend.

‘Hey, Suusie.’

Hij lacht niet, kijkt alles behalve blij en Susan krijgt een wee gevoel in haar maag.

Wegwezen, schreeuwt haar hoofd. Doorlopen.

Ze denkt onderweg na over alles wat er de laatste weken gebeurd is en ze denkt aan Noa. Hoe kan ze haar helpen? Hoe lost ze dit op? De politie heeft vast bewijs nodig en tot op heden hebben ze nog niets concreets.

Plotseling wordt ze opgeschrikt door het geluid van haar mobiele telefoon.

Wie kan dat nou zijn? Nick niet, want die weet dat ze druk bezig is om nog iets van haar lichaam te maken.

Als ze op het display kijkt, verschijnt er kippenvel op haar huid.

Het is Otto.

‘Hey, met Suus.’

Een stilte die afgewisseld wordt met een snikkend geluid.

‘Kun je komen, Suus? Het is Yvonne, ik denk dat het bijna zover is.’

‘Wat? Oh, Otto, zeg dat het niet waar is.’

‘Ik wou dat ik dat kon zeggen, lieve schat, maar ik ben bang dat je op moet schieten.’

‘Ik kom er meteen aan, geef me een halfuurtje.’

Onderweg naar huis kan ze haar tranen niet bedwingen.

Yvonne … lieve Yvonne.

Ze kan het bijna niet geloven. Wat is de tijd toch snel gegaan.

Als de deur opengaat, vliegt Nick haar in de armen.

‘Kom maar, lieverd, ik heb het net gehoord. We moeten opschieten, arme Yvonne.’

Het moment van afscheid nemen was vreselijk, maar tegelijkertijd ook zo mooi. Yvonne had er vrede mee en accepteerde dat ze ertussenuit zou knijpen. Ze wilde niet doodgaan door verstikking, dat was haar grootste angst.

Ze stierf met een glimlach op haar gezicht. Ze had op haar eigen manier van iedereen afscheid genomen en overhandigde Susan dagen daarvoor al de rest van haar dagboek en de bijbehorende dictafoon.

‘Deze is voor jou, lieverd. Ik hoop dat het een mooi boek zal worden.’

‘Ik beloof het je, schat, ik beloof het je,’ antwoordde Susan met tranen in haar ogen en een brok in haar keel.

Yvonne nam uitgebreid de tijd voor iedereen die haar lief was en Otto was de laatste die haar levend zag. Zo wilde ze het en zo kreeg ze het.

Het gemis kwam bijna direct. Hoe kon iemand zo'n enorme leegte achterlaten? Het ziekenhuisbezoek was een deel van haar leven geworden. Ze zat er bijna vier keer in de week. Hoe moest het nu verder met Otto? Hij zou helemaal alleen achterblijven en het gemis zou bij hem dubbel zo zwaar vallen.

‘Ik moet verder, zo zou Yvonne het gewild hebben.’

Susan begreep hem. Ze wist dat Yvonne al haar lijnen al ver vooruit had uitgestippeld en dat ze nu precies zou zien vanuit de hemel hoe iedereen het leven weer zou oppakken zoals zij het ze verteld had.

De regie lag nog steeds in haar handen en er was niemand die daar problemen mee had.

Susan miste haar maatje, haar beste vriendin, de vrouw waar ze al haar geheimen mee deelde. Ze miste haar vreselijk, maar ze had gelukkig nog iets van haar. Haar boek! Het boek dat zo prachtig haar gevoelens omschreef die ze de afgelopen anderhalf jaar had ervaren.

Susan was er gisteren mee verder gegaan en kon haar zakdoek niet meer neerleggen. Het was allemaal zo prachtig verwoord en het zat zo vol met liefde.

Het gaf Susan ook een gevoel van rust, alsof Yvonne eindelijk haar plek gevonden had. De plek zonder pijn, de plek waar ze thuishoorde en waar ze ook gelukkig zou zijn. Dit boek maakte haar dood acceptabel.

De begrafenis is prachtig, maar ook erg aangrijpend. De ruimte, omgeven door lange donkere gordijnen en gevuld met haar favoriete muziek, lijkt intens droevig en het is druk.

De mensen staan tot buiten aan toe in de rij om afscheid van haar te nemen.

Otto klapt dicht tijdens zijn toespraak en verdwijnt verward en excuses makend van het podium.

Het gesnik en het gescheur van pakjes zakdoekjes drukt de stilte. Yvonne was zeer geliefd.

Ook Susan probeerde haar gevoelens te omschrijven en draagt dit aan alle belangstellenden voor ondertussen vechtend tegen haar tranen.

Als ze een halfuur later, samen met Nick, de ruimte verlaat, blikt ze nog even achterom en kijkt naar Otto. Hij ziet er verslagen uit en Susan denkt eraan hoe vreselijk dit moment voor hem moet zijn om het lichaam van zijn vrouw hier achter te moeten laten.

Het mooie lichaam met de mooiste billen van de wereld …

Toeval … Echt niet.

Ik zag het ineens en het verbaast me nog steeds hoe het mogelijk is dat ze me niet eerder is opgevallen. Dit was toch duidelijk die griet in de duinen.

Ik had ineens het punt van herkenning toen ik haar zo zag lopen in dat zwarte joggingpak en dat gekke zwart met wit gebloemde petje op.

Niemand heeft zo'n petje, alleen zij.

Volgt ze me of is dit echt heel toevallig en bijna eng? Ze zal toch niet bij de politie werken? Die Suusie blijft me verbazen.

Ik dacht potverdorie dat ik hier veilig was, dat we een heel nieuwe start konden maken, maar zo te zien kunnen we dat nergens. De wereld is zo klein dat je altijd wel weer iemand tegenkomt die je liever niet tegen zou komen.

Zo raar, ik kan er niet over uit, dat ik het niet zag. En nu wel, nu pas!

Ik zag het aan haar gezicht, hoe ze naar me keek. Het moet haar wel zijn, maar waar ben ik nou zo bang voor? Ze heeft me gezien, nou en? Ze rende voorbij, ze kan hooguit iets vermoeden en trouwens … wie zegt dat ze mij herkent?

Als het wel zo is, dan is dat echt kut. Zwaar kut.

Ik ga wel steeds meer nadenken over de afgelopen weken en al die vragen die ze me stelde. Er is iets met haar, ze is ergens mee bezig, zij en die Nick.

Ik kan nu twee dingen doen: afwachten en zien wat er gebeurt of mijn boeltje bij elkaar pakken en vluchten naar een andere stad.

Maar waarom zou ik vluchten? Ik weet niets zeker en zolang ik die zekerheid niet heb, is er ook niets aan de hand.

Ik word midden in de nacht in mijn dromen nogal eens gewekt door Simon. Hij spookt op de een of andere manier steeds door mijn hoofd. Alsof hij me nog even terug wil pakken voor datgene wat ik hem heb aangedaan.

Die griet van hem belde me toevallig gisteren op. Of ik wist waar Simon zat, want ze had hem al een tijdje niet meer gezien of gesproken.

‘Die heeft vast alweer een nieuw schatje,’ had ik haar geantwoord.

‘Het is net een geestverschijning, die komt en die gaat.’

Huilend drukte ze de verbinding weg.

Ik weet zeker dat ze er nog intrapt ook en niet verder zal gaan zoeken.

‘Simon is net een geestverschijning, die komt en die gaat.’

Ik vond het wel een goede opmerking van mezelf en ook zo cryptisch. Die griet belt de politie toch niet, want ze weet net zo goed als ik dat Simon ook niet zit te wachten op een surveillancewagen op de stoep met twee agenten erin.

Ze zal mijn naam ook niet noemen, zo slim is ze wel.

Wat dat betreft zit ik wel op een goede positie en kan niemand me wat maken. Ik maak me alleen zorgen om die trut van Nick. Ik vraag me af hoeveel zij weet …

Hoofdstuk 35

Tony doet sinds verleden week anders tegen Susan en ze is zelfs een beetje bang voor hem geworden. Gisteren stond hij ineens voor haar neus toen ze de auto uitstapte.

‘Lekker weer, hè?’

Hij zag dat Susan van hem schrok en genoot er zichtbaar van.

‘Ja, heerlijk. Sorry, ik moet echt opschieten.’ Ze wurmde zich langs hem heen.

Ze heeft het gevoel dat hij weet dat ze in zijn zaken aan het snuffelen is. Ze moet Noa zo snel mogelijk spreken over dat gesprek op de babyfoon, want die weet van niets. Ze weet niet dat Susan al wekenlang als een goede spion haar bijzonder vervelende gesprekken opvangt. De gesprekken die Tony voert, de dreigementen die ze hem hoort uiten, het schreeuwen om hulp dat Noa doet, maar dat niets oplevert. Ze kan niet zomaar binnenvallen bij hen omdat ze het via de babyfoon heeft gehoord. Dat kan niet. Wat zal ze wel niet van haar denken als ze dat zou vertellen?

Maar ze moet het haar vandaag wel zeggen en trekt maar direct de stoute schoenen aan en belt Noa op.

‘Noa, hoi met Suus. Heb je zin om ergens in de stad een kopje koffie te gaan drinken?’

Ze hoort een aarzeling in haar stem. ‘Hé, wat leuk. Nou, ik weet niet, hoor. Ik moet nog zo veel doen en Tony vindt het niet zo prettig als ik overdag weg ben met die kleine. Ze is natuurlijk nog maar een maand oud.’

Aanhouden, gewoon aanhouden.

‘We gaan alleen maar koffiedrinken, joh. We zijn binnen twee uurtjes ongeveer weer terug.’

Kenny is bij opa en oma, waar hij zal gaan logeren en het is stil in huis zonder hem. Wat is dat gemis toch ineens groot als je een kind hebt uitgeleend, zelfs al is dat aan je eigen ouders.

‘Nou, vooruit, ik heb er eigenlijk wel heel erg veel zin in. Ik ben zo bij je. Gaan we met jouw auto, want ik heb er geen?’

‘Ja, dat is goed. Zie je zo.’

In de stad zoeken ze een leuk cafeetje uit.

‘Zullen we hier gaan zitten, Noa? Dicht bij het raam?’

‘Oh Suus, vind je het een probleem als we daar in die hoek gaan zitten? Ik weet niet zeker of Tony … Nou ja, Tony houdt niet zo van vrouwen in een café, begrijp je?’

‘Ook goed,’ zegt Susan en wenkt haar naar een tafel in de hoek van de ruimte.

‘Een stuk taart erbij?’

‘Lekker!’

Kenny is veilig bij opa en oma en Merel slaapt als een roos in de maxicosi.

‘Wel gezellig zo, hè?’

‘Ja, zeker weten. Het haalt je een beetje uit de sleur van de dag.’

‘Zo is dat.’

Ze praten even na over Yvonne en de pijn die Susan ervan heeft. Nog steeds moet Susan een traantje laten bij het idee alleen al dat ze Yvonne nooit meer zal zien.

Vandaag is ze hier echter voor een andere reden.

Je moet het zeggen, je moet het nu zeggen.

‘Zeg, Noa … mag ik je misschien iets persoonlijks vragen?’

Noa schrikt, blijkbaar al in de wetenschap dat deze vraag geen standaard vraag zal zijn.

‘Eh, jawel.’

Susan vindt het zo moeilijk om haar nu te vertellen wat ze al die tijd al wil vertellen. Hoe gaat ze het brengen? ‘Nou, weet je … tja … ik weet niet zo goed hoe ik dit moet zeggen, maar misschien is het handiger als ik maar meteen de knuppel in het hoenderhok gooi.’

Noa kijkt haar verwonderd aan.

‘Heb je last van onze muziek?’ vraagt ze me.

Susan lacht. ‘Nee, natuurlijk niet. Hoe kan ik daar nou last van hebben, jullie wonen om de hoek. En trouwens, dat vind ik juist gezellig. Nee, het is iets anders, lieve schat. Jullie hebben toch ook een babyfoon thuis?’

Ze knikt. ‘Natuurlijk, die hebben alle mensen met kinderen toch.’

‘Dat weet ik. Maareh, horen jullie weleens andere kinderen of andere mensen op jullie frequentie?’

Ze denkt even na, maar kan eigenlijk meteen antwoord geven. ‘Niet dat ik weet, maar wacht even … Inderdaad heb ik het wel één keer gehad. Toen hoorde ik een baby huilen, maar het was Merel niet, want die lag heerlijk in dromenland. Maar waarom vraag je het eigenlijk?’

Susan slikt even en besluit maar direct toe te slaan. Het is nu of nooit. Waarschijnlijk krijgt ze Noa geen tweede keer apart te spreken.

‘Ik vraag het met een reden, Noa. Ik hoor namelijk heel vaak een andere baby op onze babyfoon. Maar dat is niet het enige. Ik hoor ook weleens een vrouw huilen en een man schreeuwen.’

Noa schrikt en Susan weet meteen dat ze het bij het goede eind heeft. Dit is het moment om erop in te haken. Een beter moment zal zich niet aandienen. ‘En ik denk dat jij het bent, lieve Noa. Ik denk dat ik jou heb horen huilen.’

Noa kijkt naar beneden, naar de tafel waar de koffie op staat en het lege taartschaaltje en ze krijgt een kleur.

‘Noa, kom op, toe nou, vertel me nou toch eens wat er aan de hand is.’

‘Niets, Suus, laat me met rust. Ik wil daar niet over praten.’

Doorgaan, vraag het haar.

‘Slaat Tony jou, Noa?’

‘Schei uit. Je hoorde toch wat ik zei. Het is niet zo erg als het lijkt, oké.’

Waarom verdedigt ze hem zo? Hij is vast wel zo erg of misschien wel erger dan zij denkt. Tony is agressief en tot heel veel dingen in staat, zelfs tot moord.

‘Ik kom er alleen maar door in de problemen, begrijp je dat niet?’

‘Sorry, Noa, dat is niet mijn bedoeling. Het spijt me echt, maar ik moet het gewoon weten, anders ga ik naar de politie.’

Noa schrikt nu nog meer.

‘Niet doen, alsjeblieft niet doen. Je kent hem niet.’

‘Oké, ik zal me er niet mee bemoeien, maar wil je me één ding beloven?’

‘Ja, maar dat ligt eraan wat dat is.’

‘Als je wilt praten met iemand, dan ben ik er voor je. Wil je beloven dat je dan naar mij toe komt.’

Ze knikt.

‘Echt doen, hè?’

‘Ik beloof het, Suus.’

Enkele dagen later lopen ze samen door het park. Godzijdank kon Noa weg, Tony blijkt al dagen niet thuis te zijn gekomen. Bij een bankje in de speeltuin gaan ze zitten en Susan kijkt naar Kenny die als een prins op zijn troon in de buggy zit.

‘Slaat hij je vaak?’ vraagt Susan.

‘Soms …’

‘Maar kun je daar dan niet iets tegen doen?’

‘Zoals wat? Terugslaan of zo?’

‘Nee, gewoon … Praten met hem dat dat niet kan.’

Ze begint te lachen. ‘Praten met Tony, ja ja. Denk je dat ik dat niet allang geprobeerd heb. Met Tony valt niet te praten. Jullie kennen hem niet zoals ik hem ken. Voor jullie is het een aardige man, die voor je klaarstaat als je hem nodig hebt. Een man die vriendelijk is en zichzelf aanbiedt om klusjes op te knappen en gezellig een biertje met je meedrinkt. Nee, Suus, de tiran die hij thuis is, is hij niet buiten de deur.’ Inderdaad, Susan vond Tony ook altijd heel vriendelijk en behulpzaam en hij is toch wekenlang bij hen over de vloer geweest. Dan hadden zij toch iets moeten merken van zijn vreemde gedrag. Als Susan verder vraagt, krijgt ze niet het antwoord dat ze verwacht.

‘Tony is echt geen slecht mens, Suus. Hij heeft het gewoon niet gemakkelijk.’

Natuurlijk weet Susan helemaal niets van ze. Ze kan er geen oordeel over vellen. ‘En Merel? Is hij wel lief tegen haar?’

‘Ach, Merel is een ongelukje geweest.’

‘Wilde jij dan geen kinderen?’

‘Ja, ik wel, maar Tony niet. En eerlijk gezegd wilde ik wel een kind, maar niet van Tony. Door Merel ben ik nog steeds bij hem.’

‘Heb je weleens geprobeerd bij hem weg te gaan?’

‘Ja, meerdere keren, Suus, maar het lukt niet. Hij laat me niet gaan. Ik ben zijn eigendom en Merel ook. Ik heb er weleens aan gedacht om zelf uit het leven te stappen, anders houdt het nooit op, maar ook daar ben ik veel te laf voor.’

‘Ik vind jou niet laf, Noa. Ik vind jou juist heel moedig.’

Susan geeft Merel een aai over haar bolletje. Wat een onbezorgd leven als je zo klein bent.

Kleintje, jouw moeder gaat door een hel en dat allemaal voor jou. Een kind is je grootste bezit.

Susan denkt het, maar zegt het niet. Ze wil haar niet nog meer kwetsen.

Wanneer Noa begint te snikken, neemt Susan haar in haar armen en wiegt haar heen en weer.

‘Stil maar, schat. We komen er wel uit. Ik ga je helpen.’

Zijn alle wijven nou zo? Ik word er helemaal niet goed van. Het lijkt het spel Cluedo wel: Wie heeft dokter Black vermoord?

Die trut probeert me dwars te zitten en die zorg kan ik nu niet gebruiken. Als het moet, gaat zij er ook aan.

‘Waar ben je? Ik heb je al dagen niet gezien.’

‘Nou en?’ had ik geantwoord. ‘Alsof je me mist. Ik geloof het niet, hè!’

Ik heb het idee dat ze dingen voor me verborgen houdt en als mijn intuïtie mij niet in de steek laat, heb ik het deze keer ook bij het rechte eind. Wat zal ze op haar neus kijken als ik haar binnenkort verras. Dat ik spontaan op de stoep sta, terwijl ze me niet verwacht. Ik wil weleens bekijken van een afstandje wat ze nou zoal doet op een dag als deze. Zet ze misschien de bloemetjes buiten zonder mij en vergeet ze daarmee al haar problemen? Ze trekt mij veel te veel op met die blonde, die ik nu helemaal niet meer vertrouw. Volgens mij spreken ze stiekem met elkaar af en ik heb Nienke, of zal ik Noa zeggen, al gewaarschuwd dat ze dat niet moet doen. Niet als haar leven haar lief is.

Maar luisteren … ho maar ….

De politie is bij ons aan de deur geweest en Nienke schrok zich helemaal wezenloos, want ze hadden mijn telefoonnummer gevonden in een telefoon die helemaal onder het zand zat. Ze heeft natuurlijk glashard gelogen tegen ze en verteld dat ik thuis was bij haar, ze konden me niets maken. Ik stond gewoon in zijn telefoon, net zoals zoveel andere mensen.

Wel dom van hem, maar ja, zo was Simon nou eenmaal. Dom van hem dat hij mijn naam en de rest van mijn gegevens er ook had ingezet. Ik wist wel dat ik hem niet kon vertrouwen. Ze wisten me direct te vinden. Lekker slim van hem. Maar goed, ik stond erin als Tony en niet als Ron uiteraard.

Wat kan dat wijfie van mij trouwens toneelspelen zeg! Heerlijk, een actrice in huis. Het zette me echter wel aan het denken, want als ze zo goed is in acteren, wanneer doet ze dat dan nog meer?

Je zou bijna denken dat het een natuurlijke aanleg is waar ze iedereen mee kan bedonderen. Hoe vaak zal ze niet doen of ze geniet van onze intimiteit? En hoe vaak zal ze net doen of ze klaarkomt? Hopelijk weet ze waar ze mee bezig is, want laat ik er nou niet achter komen dat ze mij in de zeik neemt en stiekem achter mijn rug om me lacht.

Ach, dat vriendinnetje van Suusie is ook dood, hoorde ik laatst. Jammer hoor, ik vond het een lekker wijf. Maar ja, uiterlijk alleen is ook niet alles, misschien had ze wel een rotkarakter.

Wat dom trouwens dat ik Simons zakken niet leeg heb gehaald toen ik hem daar aan het begraven was. Ik had tijd genoeg, er was geen mens te bekennen. Echt heel dom. Ik had kunnen weten dat hij zijn mobiel en zijn identiteitskaart op zak zou hebben. Ik begin me nu toch wel een beetje zorgen te maken hoeveel nummers hij in zijn telefoon had zitten? Zoveel vrienden had hij niet.

Teruggaan heeft nu ook geen zin meer, want ze hebben hem nu al gevonden en ik kan mijn gezicht daar beter voorlopig niet laten zien. Hoe zou hij eruit gezien hebben? Verrot, verteerd, in verregaande staat van ontbinding? Zou die rotkop van hem er nog rotter uitgezien hebben? Dat kan toch bijna niet.

Hoofdstuk 36

Ze wist niet dat het zó erg was. Noa en Susan hebben vandaag voor het eerst echt uitgebreid over Tony gesproken. Zijn gewelddadige karakter kwam naar voren en Noa vertelde met tranen in haar ogen dat ze af en toe een flink pak slaag van hem krijgt.

‘Waarom doet hij dat?’ Susan vroeg het zonder blikken of blozen. Ze had de eerste stap gezet, daar kon de tweede ook wel achteraan. Nu was het moment om alles boven water te krijgen, eindelijk te weten te komen waarom dit soort dingen gebeurden. En wat vooral belangrijk was: hoe konden ze dit oplossen?

‘Weet ik niet. Hij vindt dat ik naar hem moet luisteren en hem niet steeds tegen moet spreken. Dus het is slimmer als ik dat in het vervolg gewoon doe.’

Haar oren klapperen als Noa een boekje over Tony opendoet. Hij blijkt bij diverse zaken betrokken te zijn, duistere zaken waaronder handel in drugs en gestolen goederen. Over de moord rept ze met geen woord, maar Susan is helemaal los. ‘Noa, vertel eens: hoe zit dat met die moord in de duinen?’ Ze schrikt en wordt wit. ‘Hoe weet jij dat?’

Susan slikt even. ‘Ik heb het gehoord … Sorry … Door mijn babyfoon.’

Ze kijkt haar aan met vuur in haar ogen. ‘Oh nee, Suus. Weet je wat dat betekent?’

Susan haalt haar schouders op.

‘Dat betekent dat jij misschien niet de enige bent die dat gehoord heeft. Wie weet zijn er wel meer mensen in de buurt. Jezus, wat moeten ze niet van ons denken?’

‘Maak jij je daar druk om?’ vraagt Susan teleurgesteld. ‘Maak jij je druk om je imago? Verdomme, Noa, je wordt iedere keer beledigd en bedreigd door je eigen man, die ook nog eens flink in de problemen zit en die eigenlijk niets meer of minder is dan een crimineel. Soms krijg je een flink pak rammel en daarbij laat hij je ook liegen tegen de politie. Heb je weleens nagedacht over de toekomst van je dochter?’

‘Wat heb je allemaal gehoord?’ vraagt ze ineens een stuk alerter dan enkele minuten geleden.

‘Alles, lieve schat, echt alles.’

‘Heb je dat soms ook gehoord, van dat liegen tegen de politie?’

Susan knikt.

Beschaamd staart Noa naar de grond.

‘Wat wil je dat ik doe dan?’ Ze wiegt de kinderwagen met Merel erin heen en weer.

‘Je moet bij hem weg!’

‘Ja, en dat lost alles op zeker.’

‘Nou, ik denk het wel. En daarna ga je meteen naar de politie.’

‘En wat vertel ik ze dan?’

‘De waarheid. Vertel nou eens voor één keer in je leven de waarheid.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Was het allemaal maar zo gemakkelijk. Jij bent niet met hem getrouwd.’

‘Waar ben je bang voor dan?’

Ze mompelt. ‘Je hebt geen idee, Suus … echt niet.’

‘Vertel het me dan, Noa. Vertel het me dan.’

En ze vertelt haar het verhaal. Het hele verhaal met alle bijbehorende smeuïge details.

‘Jeetje Noa, daar kun je een boek over schrijven.’

‘Praat er alsjeblieft met niemand over, beloof je dat?’

‘Ja, schat, dat beloof ik je.’

‘Tony had een alibi nodig voor die ene avond en ik heb inderdaad voor hem gelogen tegen de politie. Ik moet het van hem doen, anders doet hij mij en mijn kind misschien iets aan. Weken geleden kwamen ze dus aan de deur. Ze hadden het lichaam gevonden van Simon, een goede vriend van Tony. Het lichaam was bij toeval gevonden door een hond en is later door de politie opgegraven. De politie vond ook nog iets anders. In zijn zak zat een mobiele telefoon waarin, zoals je al vermoedt, het telefoonnummer van Tony en zijn adresgegevens stonden. Natuurlijk stonden er nog meer mensen in die ze ook allemaal na zouden trekken en hij had een alibi, dus waarom zouden ze hem verder lastigvallen met vragen? Het wapen dat hij gebruikt had, was ook onvindbaar. Ze konden hem niets maken, helemaal niets. Sterker nog … Tony en Simon waren vrienden. Niemand zou geloven dat hij zijn vriend vermoord had. Ze waren als broers. Dat doet toch niemand? Zijn eigen broer vermoorden. Kun je nagaan waar hij toe in staat is, als hij zelfs zijn eigen broer om zeep kan helpen. En ik vertelde ze, stomme trut dat ik ben, ook nog eens dat hij die avond gewoon thuis was bij mij en de kleine.’

Susan slikt even.

‘Suus …?’

‘Ja.’

‘Hij heeft mij, geen detail vergetend, in geuren en kleuren verteld wat hij met Simon heeft gedaan en het is gruwelijk. Hij wilde me imponeren en bang maken en een duidelijk signaal afgeven dat dit ook weleens bij mij zou kunnen gebeuren als ik mijn mond niet zou houden.’

‘Hoe heeft hij het gedaan?’

Ze slikt even. ‘Hij heeft Simon meegelokt naar Egmond om daar te praten over een handeltje in pillen. Tony had Simon beloofd dat hij hem tijdelijk geld zou lenen omdat Simon met de handel wilde stoppen. Hij wilde een gezin, had een meid ontmoet met wie hij gelukkig wilde gaan worden en hij wilde uit het criminele wereldje weg.

Simon zat zelf aan de drugs, gebruikte te veel van zijn eigen spullen en was onbetrouwbaar. Tony was bang dat Simon zou gaan praten tegen de politie. Hij was niet helder op sommige dagen en lulde dan honderduit over hun zaakjes tegen iedereen die het maar horen wilde. Tony kon er niet meer tegen en was bang om gepakt te worden. De avond ervoor vertelde hij me al dat hij hem uit de weg zou ruimen. Begrijp je dan niet dat ik op dat moment beschikte over leven of dood? Ik had hem kunnen redden, Suus. Ook al was Simon een slecht mens, ik had hem kunnen redden. Ik wist zelfs precies waar hij Simon begraven had, in de duinen, bij de kruising van een wandelroute achter de bosjes. Hij nam een schop mee achter in zijn auto en een oud kleed. Jezus, wat heb ik gedaan? Ik ben medeplichtig aan moord.’

Susan schudt haar hoofd.

‘Het is niet jouw schuld, Noa. Je had weinig keus. Maar die keus heb je nu wel. Je kunt nu nog weg en je kunt nu nog aangifte doen.’

Ze huilt. ‘Wat denk je dat hij met mij doet zodra hij vrijkomt? Heb je daar weleens over nagedacht?’

Shit, dat is waar. Susan beseft dat ze in deze positie ook geen held geweest zou zijn.

Ze wrijft met haar hand over de rug van Noa. ‘Het komt wel goed, Noa … Het komt wel goed.’

Maar komt het allemaal eigenlijk wel goed? Dat vraagt Susan zichzelf af. Wat moet ze nou doen?

‘Heb je het haar verteld? Oh Suus toch, waar bemoei je je mee? Dat vind ik nou niet zo slim van je.’

‘Ja, ik weet het. Maar ik kon er niets aan doen. Ik wilde het gewoon weten, oké.’

‘En … weet je het nu?’

‘Ja, en het is niet best, Nick. Echt niet best …’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Eigenwijs mens dat je er bent.’

‘Sorry, ik kon het niet laten.’

‘Weet je waar hij het lijk begraven heeft?’

‘Ja.’

‘Nou, waar dan?’

‘In Egmond, in de duinen … slim van hem, hè? Daar komen zo veel mensen, er zijn zo veel voetstappen, probeer daar maar eens zijn schoenprofiel tussenuit te halen.’

‘Ja, dat is inderdaad heel slim, maar dat van Egmond wisten we al toch?’

‘Het was meer een vermoeden, maar dat is nu bevestigd.’

‘Tja …,’ mompelt Nick. ‘En na het gesprek dat wij hoorden, heeft ze hem ook vast nog bij de politie een alibi verstrekt.’

‘Yep!’

Ze kijken elkaar aan. Wat heeft Susan het toch getroffen met Nick. Zij hebben nooit ruzie of tenminste bijna nooit. Ze kan zich niet voorstellen dat ze moet leven met zo'n tiran als Tony. Hoe kwam een meisje als Noa, die toch slim genoeg was, in aanraking met iemand als Tony?

‘En, oh ja, voordat ik het vergeet. Ik heb Noa beloofd er met niemand over te praten.’

‘Ja, ja … Ik begrijp het. My lips are sealed!’

‘Het is je geraden, lieverd. Geef me eens een knuffel.’

Toch zat het hele verhaal haar niet lekker. De arme schat. Hoe hield ze dat toch vol?

Kon ze maar een oplossing voor haar bedenken. Eentje die echt goed was. Maar wat ze ook verzon, er zou toch altijd dat probleem blijven dat hij haar terug zou pakken als hij vrijuit zou gaan of na jaren vrij zou komen. Ze zou heel haar verdere leven moeten vluchten voor hem of een andere identiteit moeten aannemen. Het leven zou voor haar ondraaglijk worden.

Er was maar een manier om van hem af te komen. Hij moest dood, maar dat ging Susan net iets te ver. Zij wilde niet de beslissing nemen over leven of dood.

‘Laat het maar zo, lieve Suus. Ik waardeer echt dat je dit allemaal voor me wilt doen, maar laat het maar zo. Ik red me wel.’

Ja, zij redt het wel, daar is Susan van overtuigd, maar dat gaat wel ten koste van haar eigen leven en van dat lieve kleine meisje dat Merel heet.

Hoofdstuk 37

Waar blijft Nick toch? Ze zouden weggaan, de stad in, kleren kopen voor haar en voor de kleine. Toevallig weet ze dat de uitverkoop net is begonnen en ze heeft ontzettend veel zin om geld uit te geven. Kenny groeit hard de laatste tijd, zijn broekjes worden te klein en zijn mouwen te kort. Het ziet er grappig uit, maar eigenlijk kan het niet.

Nick zou om een uur of een thuis zijn. De laatste tijd is hij steeds laat thuis, druk op de zaak, zegt hij. En dat zal ook wel. Susan maakt zich geen zorgen om hem, Nick liegt daar niet over.

Kenny en Susan hebben net samen gegeten en hij speelt nu met zijn autootjes op de houten vloer. Het wachten is op Nick.

Opeens hoort ze iemand op het grindpad.

Daar zul je hem hebben.

Het geluid van een aanhoudend ingedrukte bel gaat door merg en been.

‘Ja ja, ik kom al.’

Nick is zeker weer zijn sleutel vergeten.

‘Laat me binnen, alsjeblieft!’

Het is de stem van Noa. Ze klinkt paniekerig en Susan opent zo snel als ze kan de voordeur. ‘Wat is er, schat?’

Ze duwt haar opzij en rent naar binnen met aan haar arm de maxicosi waar Merel heerlijk in ligt te slapen. ‘Doe dicht!’

Ze wijst naar de deur. ‘Alsjeblieft, snel …’

Haar ogen zijn rood en betraand en Susan weet niet wat ze moet doen, maar haast zich de deur te sluiten. ‘Zeg me nou eerst maar eens wat er aan de hand is.’

Voorzichtig slaat Susan een arm om haar heen en pakt de maxicosi van haar over.

‘Zet deze maar even neer en ga zitten.’

Ze snikt en kruipt als een bange haas in elkaar op de bank. Kenny kijkt met grote ogen van Noa naar Susan.

‘Ga jij maar even tekenen, lieverd!’

Hij zegt niets en volgt haar advies op. Hij is stil vandaag. Dat heeft hij soms. Hij vraagt nooit waarom of hoezo, maar doet gewoon wat van hem verlangd wordt.

Ze schuift naast Noa op de bank en pakt haar beet. Noa heeft ondertussen haar hoofd in haar handen gelegd.

‘Hij is helemaal gek geworden, Suus, en ik weet niet meer wat ik moet doen.’

Troostend drukt ze haar nog wat dichter tegen zich aan. ‘Au, voorzichtig.’

Susan schrikt ervan.

‘Mijn arm doet zo zeer. Hij werd helemaal wild toen hij erachter kwam …’

‘Heb je het hem verteld?’ vraagt Susan geschrokken. ‘Weet hij dat ik het ook weet?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik heb het niet verteld, tenminste … Dat was niet mijn bedoeling, maar toen hij me begon te slaan, toen …’

Ze kan al raden wat ze wil gaan zeggen.

‘Oh nee …’

Nu ziet ze het pas. Haar arm is helemaal bont en blauw en haar bloes is aan de zijkant gescheurd. Hij is helemaal doorgedraaid en waarschijnlijk nu heel gevaarlijk. Hij weet dat Noa aan Susan alles heeft verteld over zijn duistere zaakjes.

‘Gaat het wel met je, Noa?’

Er verschijnt een klein glimlachje op haar gezicht. ‘Nu wel weer een beetje, maar hoe moet het nu verder? Ik durf echt niet meer terug.’

Shit zeg, wat nu? Hier had Susan ook geen rekening mee gehouden.

‘Hij heeft ons gezien, Suus, in het park en hij vertrouwde me niet. Ik wilde het echt niet vertellen, maar ik had weinig keus.’

Je hebt altijd keus.

‘Noa, luister, we moeten de politie bellen en ik weet dat jij dat niet wilt, maar je zult wel moeten. Dit kan zo niet langer doorgaan.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Dat wil ik niet. Je weet wat er dan gebeurt.’

Nu is het de beurt aan Susan om boos te worden.

‘Weet je wat er dan gebeurt, dan zetten ze hem precies op de plek waar hij hoort … achter de tralies. Dit is echt niet normaal, hoor. Je kunt je toch niet laten slaan en je weet als geen ander wat hij nog meer op zijn kerfstok heeft. We kunnen hem toch niet ongestraft zijn gang laten gaan of wil je net zo eindigen als die andere kerel?’

‘Stil nou, straks hoort iemand anders het nog.’

‘Nou en? Verdedig hem toch niet steeds. We gaan er nu voorgoed een eind aan maken, jij en ik. Later zul je me dankbaar zijn. Dit hadden we al veel eerder moeten doen. Ik begrijp niet dat je dit zo lang volgehouden hebt.’

‘Je zult wel gelijk hebben,’ mompelt ze.

Susan pakt de telefoon, maar er is geen kiestoon. Dat heeft ze nog niet eerder meegemaakt. Ze schudt met het toestel, misschien is de batterij wel leeg, en loopt naar de keuken en pakt daar het andere toestel. Ook niets ….

Paniekerig loopt ze terug naar Noa. ‘Noa, kijk me aan. Waar is hij nu?’

Ze kijkt omhoog. ‘Weet ik niet. Daarnet was hij nog thuis, hij was iets aan het doen in de bijkeuken, daarom kon ik ontsnappen.’

‘Dus hij is in de buurt?’

‘Ja, dat denk ik wel.’

‘Shit!’

‘Susan?’

‘Ja, wat is er?’

‘Hij is voordat hij thuis kwam in jullie huis geweest en ik heb geen flauw idee wat hij gedaan heeft.’

‘Hier? Je bedoelt in mijn huis?’

Noa knikt.

‘Sorry, Suus, ik had je er nooit in moeten betrekken.’ ‘Dat is mijn eigen schuld, Noa, dat is mijn eigen schuld.’ Susan wordt plotseling bang. Tony is handig. Tony is zo handig dat hij precies weet waar al hun telefoondraden liggen. Hij heeft nota bene enkele maanden bij hen in huis geholpen met allerlei klusjes.

Ze weet het zeker. Hij heeft vast de telefoondraden doorgeknipt. Dat betekent één ding: hij is heel dichtbij. Misschien wel dichterbij dan zij denken?

Ze loopt naar de keuken en kijkt naar de plek waar de reservesleutel hangt.

Gelukkig, die hangt er nog …

Susan kijkt naar Merel, die slaapt. Ze kijkt naar Kenny, die op de grond zit te spelen met zijn potloden. Wat moet ze doen? Ze kan Nick niet eens meer waarschuwen.

Mijn mobiel, shit. Die ligt nog in de auto.

Maar zover komt ze ook niet, want ze hoort zijn zware voetstappen al bij de voordeur en een gillende Noa op de achtergrond. ‘Hij gaat ons vermoorden!’

Dachten ze nou echt dat ik dit zomaar zou laten gebeuren. Halve zolen zijn het, echt waar.

‘Ik zag je, lieve schat, dus vertel me maar even wat je precies tegen Suusie verteld hebt. Het ging vast niet over het weer, want ik zag dat je een zakdoekje nodig had.’

Ze probeerde het nog. Ze probeerde het erop te gooien dat ze verkouden was en dat ze alleen maar was gaan wandelen omdat Merel dat zo lekker vond.

Zijn wijven nou echt zo dom en zo naïef om te denken dat ik dat geloof? Er zitten slimme tussen, dat is waar, maar kom op, zeg … een echte oplichter belazer je niet zomaar.

Ze is gevlucht toen ik de kamer even verliet om iets te pakken. Wat een dom ding. Ik weet allang waar ze zit. Natuurlijk bij haar nieuwe vriendinnetje.

En natuurlijk zit ze nu zielig te doen en te klagen over die blauwe plekken die ze heeft.

En daarna gaan ze de politie bellen, natuurlijk gaan ze dat doen. Zo voorspelbaar zijn ze. Maar ook daar heb ik rekening mee gehouden. De telefoonlijnen liggen er vandaag uit. Sorry dames, er kan nu niet meer gebeld worden en oh ja, voordat ik het vergeet … Ik heb ook nog een scherp mes gevonden waar ik hele mooie diepe krassen mee kan maken.

Het is geweldig om zoveel macht te hebben. Eigenlijk had ik dat gevoel meteen al toen ik voor het eerst hun woning binnenstapte. Het gaf me een gevoel van verlichting toen ik haar lades bekeek met de vele kleuren lingerie en haar kousen. Ik heb er zelfs even aan geroken, alleen maar om erachter te komen hoe vrouwelijk haar geur zou zijn.

Het is geen vrouw van parfums, zo is ze niet. Het is een vrouw die van zichzelf lekker ruikt en daar kan geen parfum tegenop.

Zo meteen zal ik op mijn gemak naar het huis toe lopen. Ik zal voor de vorm eerst even aanbellen. En daarna als ze niet open doen, en die kans is groot, zal ik zelf proberen de deur te forceren. Arme Noa. Ze is zo bang voor me en gelijk heeft ze. Ik draag alle dagen Egoïste, en zo voel ik me ook. De grote egoïst.

En het rare is dat het ook zo fijn voelt. Ik ben niet gebonden aan mensen, want ik ben maar een eenling, die niemand om zich heen nodig heeft. Het voelt prettig om niet afhankelijk te zijn van anderen en je eigen pad te kunnen volgen.

Zodra je om mensen gaat geven, wordt je emotioneel en emotionaliteit maakt je zwak en breekbaar.

Breekbaar is het laatste wat ik wil zijn, maar er is een ding wat mij wel kwaad maakt: niemand neemt mij namelijk mijn vrouw en kind af. Ook lieve Suusie niet.

Hoofdstuk 38

Susan voelt haar hart sneller kloppen – als een tikkende tijdbom. Tik-tak tik-tak …

De bel gaat plotseling.

Waar is ze in terechtgekomen? Welke nachtmerrie is dit en waar is Nick toch als je hem zo hard nodig heb?

‘Suus, hij is echt gek, hoor. Hij is tot alles in staat. Ik ben zo bang.’

‘Rustig maar, schat, rustig maar, hij kan toch niet naar binnen.’

Susan betwijfelt op het moment dat ze het zegt of ze werkelijk gelijk heeft.

Kan hij niet naar binnen? Of zegt ze het alleen maar om Noa gerust te stellen? Hoe is hij dan zojuist binnengekomen? Ze rent naar de achterdeur en kan nog net de sleutel omdraaien en uit het slot trekken. De lul is daar natuurlijk door naar binnen gekomen. Hij weet dat Susan die deur vaak open laat staan. Dom zeg, Nick had haar nog zo gewaarschuwd.

Dan ineens een harde klap tegen de voordeur.

‘Mijn god, Suus, hij gaat ons vermoorden. Echt waar, je weet niet half hoe gestoord hij is.’

‘Sta op!’ roept ze naar Noa.

‘Kom, jongen!’ Ze gebaart naar Kenny dat hij bij haar moet komen en hij komt rennend op haar af.

‘Hou me vast,’ zegt ze en ze tilt Kenny omhoog.

Er wordt vanaf de andere kant tegen de deur gebeukt. Het is zo hard dat Susan bang is dat Noa gelijk krijgt en in een opwelling trekt ze haar mee, terwijl ze Kenny hangend als een aap om haar nek met zich meedraagt. De maxicosi waar Merel in zit, neemt Susan van Noa over.

Noa is van slag, ze kan niets meer. Susan voelt hoe ze zich als een slappe pop door haar laat leiden. ‘Kom maar!’

Tiny is niet thuis, die is een weekje bij haar familie in Friesland en de Rovertjes, ach … Zijn die er überhaupt weleens? Het is een doordeweekse dag waarop vrijwel niemand in de wijk thuis is, behalve de moeders met kinderen. Hopelijk ziet Lucy dat er hier iets aan de hand is. Hoewel ze niet eens zeker weet of Lucy er vandaag wel is. De auto van Victor is weg en de straat leek vanmorgen na tienen uitgestorven.

Ze kijkt naar Noa en probeert haar en de kinderen met zich mee te trekken en het verbaast haar dat Merel kan doorslapen met die herrie om haar heen en dat Kenny zo stil blijft. Hij heeft nog geen woord gezegd.

Ondertussen gaat het geluid gewoon door. Susan schrikt van wat ze ziet. Een vlijmscherp voorwerp komt plotseling door het hout van haar voordeur zetten.

‘Oh nee, hij heeft een hakbijl bij zich,’ fluistert Susan.

‘Ik zei het je toch,’ schreeuwt Noa hysterisch. ‘We gaan dood!

Hij gaat ons vermoorden. Ons allemaal …’

Susan pakt haar gezicht tussen haar handen.

‘Luister, Noa, wat er ook gebeurt – wij gaan niet dood. Heb je dat begrepen?’

Ze huilt en Susan kijkt haar in haar rode betraande ogen.

Ze schudt haar hoofd.

‘Dat is niet waar … Je kent hem niet!’ snikt ze.

Susan voelt zich plotseling niet goed. Op dit moment gaan er zoveel scenario's door haar hoofd. Wat kan ze beginnen tegen een grote sterke kerel die ook nog eens doorgedraaid is en een wapen bij zich draagt? Hij zal door zijn woede nog sterker zijn dan normaal en eerlijk gezegd is ze als de dood voor hem. Ze weet dat hij zo meteen, als hij zo doorgaat met slaan, door de deur heen zal komen.

‘Noa!!!’ Hij roept haar naam en Noa kruipt in elkaar.

‘Klerewijf! Ik heb je bijna. Denk maar niet dat je kunt ontsnappen.’

Noa staat op en drukt haar beide handen op haar oren en ze begint te schreeuwen.

‘Ga zitten!’ beveelt Susan haar.

‘Ga alsjeblieft zitten.’

Ze kan haar geschreeuw niet aanhoren. Susan moet vooral blijven nadenken wat haar volgende zet zal zijn. Tony heeft in het leven niets meer te verliezen en dat maakt hem op dit moment bijzonder gevaarlijk.

Ze trekt Noa omlaag, zoekt dekking achter een grote stoel en kijkt om zich heen. Wat staat er dicht in de buurt? Waar kan ze hem mee aanvallen? Hoe kan ze zichzelf en de kinderen beschermen?

Ze rent snel naar de andere hoek van de kamer waar een zware schemerlamp staat. Vlug rent ze terug, draait de kap eraf en gooit die op de grond.

‘Wat doe je?’ vraagt Noa haar paniekerig.

‘Deze voet is heel zwaar. Ik weet dat we een kans maken, weet je, ik moet het in ieder geval proberen.’

Noa zegt niets. Ze weet net als Susan dat die kans minimaal is.

Was Nick maar thuis. Die heeft overal een oplossing voor.

Nick had allang een grote klauwhamer gepakt, maar om nu nog naar de berging te rennen … Ze vreest dat ze daar geen tijd meer voor heeft.

Wat gaat hij doen met hen? Wie gaat hij als eerste pakken? Is ze erg egoïstisch als ze liever als laatste aan de beurt is?

Susan zal Kenny beschermen met haar leven, dat is wat ze zeker weet. Liever gaat ze zelf dood. Zweetdruppels staan op haar voorhoofd en ze voelt hoe haar lichaam beeft van angst. Het is een kwestie van seconden voordat de deur het begeeft, helaas …

Waar Susan zo bang voor is, gebeurt. Binnen enkele minuten zit er een groot gat in de deur en ze ziet zijn hand naar binnen graaien en het slot vastgrijpen.

Noa ziet het ook en duikt ineen, de maxicosi met Merel dicht tegen zich aangedrukt.

‘Hij kan er niet door – er zit boven en onder ook nog een slot.’

Wie houdt ze voor de gek? Hij weet precies waar de sloten zitten.

Hij kent alles hier, het hele huis, iedere willekeurige kamer. Hij weet zelfs wat ze draagt, hij heeft de waslijnen zien hangen met hun wasgoed eraan, hij weet waar de telefoons staan, waar ze hun sleutels bewaren – zelfs welke slipjes ze draagt. Ze hadden nooit zomaar iemand moeten vertrouwen, alleen maar omdat hij zo aardig was. Het was allemaal nep. Hij speelde een spel. De hufter.

Susan probeert de kalmte te bewaren, maar dat valt niet mee.

‘Teringwijven, doe de deur open. Ik kom er toch wel door.’ ‘Nooit!’ schreeuwt Susan in een opwelling naar hem terug.

‘Nooit.’

Een hard gelach.

‘We moeten naar boven,’ fluistert ze naar Noa. ‘We moeten het hem zo moeilijk mogelijk maken.’

Ze rennen de trap op en als Susan een blik naar achteren waagt, ziet ze de contouren van zijn gezicht door het open gat heen.

‘Ren maar naar boven, moppie. Tony weet de weg!’

Wat is dit voor een monster? Hoe kan iemand zo veranderen?

Boven aan de trap gekomen duiken ze de zolder op en Susan stoot Noa aan.

‘Er zit hier een raam en als jij daar nou doorheen kruipt, jezelf op het dak van de dakkapel laat glijden en dan probeert via de tuin te ontsnappen … Misschien kun jij dan iemand waarschuwen.’

‘Dat durf ik niet,’ antwoordt Noa. ‘Ik red het nooit.’

‘Je zult wel moeten, Noa. Er is geen andere weg.’

‘Maar wat als hij mij beneden opwacht?’

‘We hebben geen andere keus, lieverd. Het is nu of nooit. Wil je hier doodgaan of wil je proberen jezelf en ons te redden?’

Ze ziet spierwit.

‘Denk je dat ik voor mijn plezier hier binnen blijf? Ik kan hem nog wel even tegenhouden. De kinderen zal hij niet snel iets aandoen, dat geloof ik niet. Doe het nu maar, we hebben niet veel tijd.’

Ze kijkt angstig naar Susan. ‘Jij hebt makkelijk praten. Jij hoeft niet te klimmen op die hoogte.’

‘Niet zeuren, geef mij Merel maar!’

Susan is wel degelijk bang, ze is bang dat Noa valt, want ze is totaal de kluts kwijt en ze betwijfelt of ze haar wel eerst moet laten gaan. Maar ze kan haar onmogelijk hier achter laten, Noa durft zich tegen hem niet te verweren. Susan heeft nog een beetje lef, godzijdank.

‘Ga maar, toe maar. Voorzichtig!’

Susan ziet Noa kijken met een bedenkelijk gezicht. Ze kijkt naar haar bloes en naar haar armen. Wat een geluk heeft ze dat ze nog heelhuids dat huis is uitgekomen!

‘Toe maar, lieverd. Doe het voor ons, alsjeblieft.’

Ze grijpt Susan nog een keer vast. ‘Ik weet het, Suus. Ik weet dat het moet.’

Ze slaat een been over de rand. ‘Ik ben zo blij met een vriendin als jij, echt waar.’

‘Ik ook met jou, lieve schat, maar ga nu maar. We hebben weinig tijd.’

Ze slaat ook haar andere been over de rand en kruipt voorzichtig over het raamkozijn naar buiten.

‘Ik kan er niet bij, Suus. Het is te hoog.’

Susan hangt naar voren en kijkt. Kenny staat achter haar en kijkt gefascineerd toe.

‘Laat je dan vallen. Het is maar een meter of twee. Toe maar.’

‘Oh, shit … waarom ik?’

Susan kan haar op dit moment wel wat doen. Ze zitten zwaar in de problemen en zijn zeker niet in de positie om lang over dingen na te kunnen denken. Ze moeten nu snel zijn, voordat hij boven is.

‘Het gaat, echt waar, je kunt het!’

Ze probeert haar aan te moedigen, maar liever had ze haar nu beetgepakt en een pak rammel verkocht. Ze moet niet zo zeuren en gewoon klimmen.

Ze kan het ook, dat weet ze zeker. Ze moet alleen haar kalmte bewaren.

Hoe moet het met de kinderen? Zij zullen ook naar buiten moeten.

Susan kijkt om zich heen en ze kijkt heel even naar boven, naar de strakblauwe hemel.

Lieve Yvonne, wat een rare wereld leven we toch in. Help me alsjeblieft,.

Er moet een oplossing zijn. Ze rent naar het tweepersoonslogeerbed, trekt alle lakens er vanaf en begint ze aan elkaar vast te knopen. Het ene uiteinde maakt ze vast aan de poot van de loodzware kast die nu fantastisch van pas komt en het andere eind gooit ze over de rand van het kozijn. Susan kan zich nog herinneren dat de collega's van Nick klaagden over rugklachten na het tillen van dat ding.

Gelukkig is hij zo zwaar.

Noa is op het dak van hun dakkapel belandt en staat op.

‘En nu over de rand, Noa.’

‘Ik doe mijn best, Suus, maar het valt echt niet mee. Ik vind het dood-en doodeng.’

Vol afgrijzen kijkt ze toe hoe Noa op haar knieën gaat zitten en verder naar beneden probeert te klimmen. Voorzichtig legt ze haar been over de bovenkant van de dakkapel.

‘Nee!’

Susan schrikt zich rot.

‘Wat is er? Waarom gil je zo?’

‘Suus, help me. Hij is hier, hij heeft mijn voet vast. Laat me los, klootzak.’

Susan hoort zijn stem nu ook, hij lacht.

Kenny loopt naar haar toe en pakt haar stevig vast.

‘Stil maar, lieverd, stil maar.’

Hij huilt en ze hoort de stem van Tony op de achtergrond. Maar wat haar ook opvalt is die doordringende lucht. Dat parfum, het is Tony al die tijd geweest. Zijn lucht hing constant in huis, ook als ze ’s avonds thuiskwam vanuit het ziekenhuis. Zou hij al die tijd binnen zijn geweest wanneer hij daar zin in had? Ze krijgt er de rillingen van. Zou hij ’s nachts bij hun bed hebben staan lachen in zijn vuistje over hun domme vertrouwen in de mens? Zou hij om het hoekje hebben staan kijken als ze vreeën met elkaar?

Ze heeft geen tijd om daarover na te denken, want zijn stem overheerst op dit moment al haar gedachten.

‘Hallo, schatje! Dacht je dat? Nou, wat denk je ervan als ik dat even niet doe.’

Ook Susan raakt nu in de stress.

‘Suus, help me!’

Ze kan nu maar één ding doen: zelf naar beneden klimmen zo snel als ze kan en proberen Noa te helpen. Het moet, het is de enige manier.

Ze trekt de armpjes van Kenny van haar los.

‘Mama, nee.’

Het is het eerste zinnetje dat ze hem hoort zeggen. Al die tijd is hij zo stil geweest en Merel slaapt nog steeds als een roos.

‘Mee!’ Hij begint te huilen.

Ze pakt hem beet.

‘Luister, Kenny. Dat kan niet! Mama moet iets doen. Als mama dat niet doet, valt Noa naar beneden en dat wil ik niet.

Snap je dat?’

Hij huilt.

‘Niet huilen nu. Mama is zo terug. Let jij dan even op Merel.

Let goed op of ze blijft slapen. Afgesproken?’

Hij knippert met zijn ogen en trekt een hanglip.

‘Blijven staan, oké?’

Hij kijkt verbaasd, maar luistert.

‘Help me nou, Suus, alsjeblieft. Ik val bijna. Ik hou het niet meer.’

‘Ik kom, ik kom eraan. Hou nog even vol.’

Ondertussen hoort ze Tony schreeuwen en vloeken.

Susan steekt de voet van de kandelaar in de bovenkant van haar broek en klimt als een idioot uit het raam om zich te laten vallen op het dak.

Het lichaam van Noa hangt voor de ene helft op het dak en de andere helft wordt door Tony naar binnen getrokken.

‘Alsjeblieft, help me,’ smeekt ze. ‘Ik wil niet dood.’

Susan heeft de voet van de schemerlamp in haar hand.

Ze ziet zijn hand, die de voet van Noa omklemt en denkt er geen seconde over na en haalt uit. Uit zijn broekzak steekt een glimmend voorwerp, ze ziet dat het een mes is, en niet zo'n kleintje ook. De lul.

‘Au! Kutwijf.’

Hij schreeuwt het uit van de pijn en laat de voet van Noa meteen los.

‘Kom snel.’

Ze klimt en vergeet al haar angsten. Ze moeten hier zo snel mogelijk weg. Weg bij hem en bij het vlijmscherpe mes. Susan weet alleen nog niet hoe.

‘Mama?’ hoort ze een stemmetje roepen.

‘Hier schat, mama is hier.’

Susan klimt naar binnen en trekt Noa met zich mee. Gelukkig hing het laken er. Ze waren anders nooit boven gekomen.

Haar been is rood en doet vast heel zeer, maar ze klaagt niet. ‘Oh, Suus, waar heb ik jullie in betrokken? Je had het beter allemaal kunnen laten zoals het was. Hij maakt ons af.’

‘Nee, hoor, hij maakt ons niet af. Zover laat ik het echt niet komen.’

Susan hoort gestommel in huis. Hij is weer binnen. Maar ze hoort nog iets. Het is de stem van Nick. Hij is thuis. Ze moet hem waarschuwen, waarschuwen voor Tony.

Dan plotseling hoort ze nog meer lawaai. Alsof er meubels in de rondte vliegen. Ze durft niet naar beneden te gaan, maar ze moet wel. Ze moet naar Nick toe. Ze moet hem helpen ook al weet ze niet hoe.

‘Beloof me dat je op Kenny let,’ zegt ze zachtjes tegen Noa. ‘Nick is beneden, ik moet hem waarschuwen.’

‘Niet weggaan, Suus, alsjeblieft. Je weet niet hoe eng hij is.’

‘Ik geloof dat ik dat onderhand wel weet, maar ik ben niet bang voor hem.’

Plotseling hoort Susan een schreeuw.

Nick?

Bijna vlak daarna gevolgd door een schot en nog eentje. Wat is er beneden aan de hand?

Ze opent zonder te aarzelen de deur en rent de trap af. Vanaf de overloop ziet ze onderaan de trap Nick liggen en ze rent naar beneden, gehaast en in paniek. Voorzichtig zakt ze door haar knieën naast hem op de grond.

‘Nick, oh Nick, lieverd.’

Hij bloedt als een rund. Dit ziet er heel en heel slecht uit.

Waar is Tony? Is hij hier ook?

Dan ineens ziet ze twee blauwe jassen … De politie. Gelukkig, ze zijn er. Eindelijk zijn ze er.

Haar hart haalt opgelucht adem, maar slaat ook weer bijna dicht als ze recht in de ogen kijkt van haar overbuurman.

‘Victor!’

Haar verbazing is groot, want niet alleen Victor staat voor haar, maar ook nog haar twee andere overburen.

‘Sorry, Suus, ik had hier eerder moeten zijn.’

Hij draagt een blauw uniform.

Zit Victor bij de politie? En die andere twee, Karel en Dunya, ook?

Het moet niet gekker worden, maar dat wordt het wel, want ook Lucy staat in de opening van de deur met een pistool in haar hand.

‘Jullie? Ik begrijp er niets van.’

Susan kijkt opnieuw omlaag naar haar grote liefde.

‘Nick? Oh, Nick.’

Hij geeft geen antwoord en ze tilt zijn hoofd een stukje van de grond. Zijn mooie blauwe sweater zit vol met bloed. Hij is neergestoken, meerdere malen.

Een stuk verderop ligt het lichaam van Tony, doordrenkt met bloed, maar dat is haar zorg niet. Haar grootste zorg nu is Nick.

‘Nick, alsjeblieft, blijf bij ons.’

Hij knippert met zijn ogen en ze kijkt hem aan.

Hij fluistert iets, maar Susan kan hem niet verstaan en ze buigt haar oor naar zijn mond.

‘Vergeet die bitterballen niet …,’ stamelt hij. ‘Ik hou van je, Suusie.’ Er verschijnt een flauwe lach op zijn gezicht en daarna wordt het stil. Stil in de ruimte, stil om haar heen.

Ze had Yvonne om hulp gevraagd en die kreeg ze ook voor haarzelf, haar mannetje en Noa en Merel, maar de hulp kwam te laat voor haar grote liefde.

Wat moet ik zonder hem? Ik hou zoveel van hem? En wat moet ik Kenny vertellen?

Ze blijft bij hem zitten op de grond, terwijl Noa bovenaan de trap huilend staat te kijken en de kinderen op afstand houdt.

“Sorry,” zegt haar gezicht. “Sorry … zo sorry.”

“Het is niet jouw schuld,” blikt ze terug.

Hij redt het niet, hij heeft het niet gehaald. Susan kijkt omhoog. In de hemel is het vandaag iets drukker geworden. Yvonne heeft er een maatje bij gekregen.

Wat zal ik hem vreselijk missen.

Een jaar later

Hoofdstuk 39

‘Zullen we het verkopen?’

‘Ja, doe maar. Wegwezen hier.’

Ze hoort de stem van Nick in haar hoofd. Nick is er niet meer bij om mee te beslissen. Ze kan nu doen wat ze wil, alleen heeft ze het nooit op deze manier gewild. Elf maanden geleden hebben ze voorgoed afscheid van hem genomen. Het was druk op de uitvaart, want Nick had veel vrienden en kennissen. Iedereen mocht hem graag en Suus kon zich niet herinneren dat er mensen waren met wie hij echt grote problemen had. Natuurlijk was er weleens iemand bij met wie hij niet goed overweg kon, dat gebeurt iedereen, maar over het algemeen lag hij goed in de groep.

Noa was er ook met Merel en wilde graag weer Nienke genoemd worden, zoals ze eigenlijk heette. Susan moest nog wennen aan die naam, omdat de naam Noa voor haar inmiddels heel gewoon geworden was. Nienke had het moeilijk. Ondanks alles hield ze van Tony.

Tony werd de dag na Nick begraven en Susan hoorde voor het eerst de naam Ron Verburen in de rondte gaan. Tony en Noa waren hun schuilnamen geweest. Wat een verhaal!

Nienke en Ron hebben nooit gesproken over zijn wensen. Hij is in een sobere kring begraven, er waren weinig mensen. Susan heeft de crematie van Nick laten verlopen zoals hij het zelf gewild had.

Hij begon er op een dag ineens over. Totaal onverwacht en zeker tegen zijn principes in.

‘Weet je eigenlijk wel wat voor kleur kist ik zou willen hebben?’

‘Hè, Nick, houd op zeg. We gaan toch niet over de dood praten, lekker gezellig ben je.’

‘Oh, nou, weet jij dan wat ik zou willen als er echt iets met me zou gebeuren?’

‘Nick, doe niet zo raar. Dat interesseert je volgens mij geen reet. Zoals je zelf zou zeggen: “Ik merk er toch niets van, voor mijn part gooi je me in een afvalcontainer.”

Toen lachte hij.

‘Je hebt gelijk! Maar weet je wat ik absoluut niet wil.’

‘Je ex-vriendinnetjes uitnodigen?’

‘Duh … grapjas. Nee, serieus, van mij hoef je echt geen koffie en cake te bestellen hoor. Geef iedereen gewoon een biertje of zo of een lekker glas wijn. We hebben in het normale leven toch ook altijd gedronken wat we lekker vonden. Het is zo cliché en trouwens … cake vind ik niet eens lekker.’

‘Je hoeft het toch zelf niet te eten!’

‘Trut! Als ik dood ben, kom ik jou als eerste opzoeken.’

Susan kon hem zo op de kast jagen als ze dat wilde, maar ze realiseerde zich ook dat ze inderdaad niet wist wat hij allemaal wilde. Het was geen leuk gesprek om het met elkaar over de dood te hebben, maar het was een noodzakelijk kwaad.

‘Weet je dat ik heel veel dode mensen ken, dus het zal voor mij in de hemel ook gezellig zijn.’

‘Hè, bah, schei eens uit, lul.’

Hij kon haar zo op stang jagen, maar het was goed zo'n gesprek als dit te hebben.

Op deze manier kwam Susan er toch achter wat zijn wensen waren en hij achter die van haar. Raar om het daarover te hebben als je nog springlevend bent. Hij had wel een punt. Ze gaf hem aan dat ze graag wat rockmuziek wilde hebben op haar crematie en ze wilde ook koffie, maar dan wel met een scheut van een of ander lekker spulletje erin. ‘Gooi er maar wat flessen Tia Maria tegenaan, Nick. Vindt mijn moeder ook lekker.’

Ze lachten wat af samen. Triest dat het zo snel voorbij moest gaan.

Ze heeft hem toegesproken voor een zaal vol mensen, waaronder vrienden, buren, collega's en heel veel kennissen. Haar laatste woorden heeft ze aan hem opgedragen, ze heeft haar hart voor hem opengegooid en haar tranen laten vloeien. De liefde die ze jarenlang voor deze man gekoesterd heeft, zal niet zomaar overgaan.

Hij was haar alles!

Het leek ook net of ze daar alleen stond, terwijl ze dat niet was. Ze zakte als het ware weg in een heel andere wereld en leek zijn lichaam zelfs om haar heen te voelen. Loslaten is moeilijk, daar is ze inmiddels wel achter gekomen. Het liefst houd je alle mensen van wie je houdt zo dicht mogelijk bij je, afscheid nemen is té moeilijk en zo oneerlijk. Ze dronk samen met de mensen, die afscheid van hem wilden nemen, een glaasje wijn. Zelf hield ze daar meer van dan van bier.

Ze had bitterballen besteld. Omdat hij het zo wilde en ze wist zeker dat hij vanuit de hemel spottend naar haar lachte en zijn middelvinger naar haar ophief. Natuurlijk op een vriendelijke manier.

Trut!

Ze hoorde het hem roepen.

Kenny was zo klein nog toen het gebeurde en realiseert zich nog steeds niet wat er aan de hand is. Hij weet dat zijn vader er niet meer is, maar denkt nog steeds dat hij een dezer dagen zal terugkeren.

Kenny en Susan zijn vandaag een wandeling gaan maken in hun oude buurt. De buurt die hij niet kent, maar waar zijn vader en zij zo zielsgelukkig waren. De buurt waar ze nooit weg hadden moeten gaan, maar ja … Hoe konden ze weten dat zoiets zou gebeuren?

Het doet haar zo'n verdriet dat alles zo gelopen is, maar gelukkig heeft ze haar kleine ventje nog bij wie ze haar tranen kan laten gaan.

In haar hand draagt ze het eerste exemplaar van het boek dat Yvonne schreef. ‘Geen weg terug’ is de titel. Er was inderdaad geen weg terug. Voor geen van hen.

Het is Susan gelukt een uitgever te vinden die enthousiast genoeg was om het uit te geven.

Wat een gemis.

‘Waarom huil je, mama?’ vroeg Kenny gisteravond aan haar.

‘Om papa, schatje en om Yvonne.’

Hij kende Yvonne niet, daar was hij veel te klein voor. Hij kende haar van foto's uit het plakboek en repte verder met geen woord over haar.

‘Maar waarom dan? Papa is er toch niet.’

‘Daarom juist.’

Hij staarde haar aan.

‘Kom eens hier, kleine vent en geef mama een knuffel.’

Zijn kleine dunne armpjes verdwenen onder haar haren en ze drukte hem stevig tegen zich aan.

En nu lopen ze hier, door de straat waar zij ooit zo gelukkig waren. Zijn kleine vuistje klemt in haar hand. Hier heeft ze vroeger van gedroomd, dat kleine handje in haar hand, een kind aan haar zijde. Een kind van Nick en haar.

Ze wijst naar een klein huisje met smalle lange ramen. De kozijnen zijn wit en de deur is donkerblauw met witte sponningen. Voor het raam hangen de gordijnen nog van de vorige bewoners.

‘Kenny, hier gaan wij wonen, kijk maar.’

Ze wijst hem het huisje aan in dezelfde straat die ze bijna drie jaar geleden achterliet voor een nieuwbouwwoning zonder gebreken.

Nienke en Merel wonen voorlopig bij hen in huis. Ze hebben elkaar nu hard nodig. Daarna zal ze proberen in de buurt iets te zoeken. Ze willen vooral dicht bij elkaar blijven en vrienden voor het leven zijn.

Otto raakte enkele weken geleden in gesprek met Tiny en die twee konden het samen goed vinden. Tiny was geen Yvonne, maar ze was wel heel lief en liefde was iets waar Otto momenteel naar snakte.

Victor had Susan enkele dagen na de moord op het politiebureau alles uitgelegd en zich tevens geëxcuseerd voor zijn flirterig gedrag.

‘Je bent gewoon zo'n ontzettend mooie vrouw, Susan, en je bloost zo lief. Het spijt me, echt waar. Ik ben gewoon gek op vrouwen, daar kan ik niets aan doen.’

En ze had naar hem geknikt en gezegd dat het in orde was. Ze was dankbaar voor het feit dat hij haar en haar kleine jongen had gered uit de handen van dat monster.

Nick had voor zijn dood alles al geregeld. Hij kon zijn mond niet houden over Tony nadat Susan het hem verteld had. Hij had Victor in vertrouwen genomen en hoorde toen pas dat Victor bij de politie werkte. Kort daarna had Nick Victor op het bureau ontmoet en deze had op zijn beurt beloofd zijn mond te houden. Lucy en Victor hoorden niet bij elkaar, maar zaten beiden bij de politie. Het kind was wel van Lucy en zo had ze ook een prima rol kunnen spelen als moedertje. Vanuit dezelfde wijk konden ze Tony perfect in de gaten houden. Ze waren al jaren bezig hem te pakken te krijgen en hadden zijn gedaanteverwisselingen en zijn naamswijziging van een infiltrant doorgekregen, maar konden hem steeds niet op heterdaad betrappen. Wat dat betreft had Tony zijn zaakjes goed op orde. Door een telefoongesprek dat Nienke voerde met haar moeder kwamen ze op een later tijdstip aan het adres van het koophuisje in Rotterdam-West.

De hele politieactie was al maanden van tevoren gepland. De politie had het lijk gevonden in de duinen bij Egmond en Tony's telefoon daarna een tijd afgetapt. Alleen aan de babyfoon aftappen had niemand gedacht. Terwijl daar toch de meeste informatie op binnen kwam.

Nick had Tony verlinkt en had daar een hoge prijs voor moeten betalen.

Victor had gezegd dat Nick zich niet met de zaak moest bemoeien. Zij zouden alles wel regelen, maar Nick was eigenwijs en wilde het leven van zijn vrouw en kind niet in de waagschaal stellen. Hij had er niet moeten zijn, op die plek, die plek die zijn eind zou betekenen. Maar hij was er wel …

Het liefst had Susan hun oude huis opgekocht, waarin Nick zijn hart en ziel had gelegd, maar de huidige bewoners wilden het niet meer verkopen.

‘We zijn er juist zo blij mee. Hij heeft het zo mooi achtergelaten. Het spijt ons heel erg wat er is gebeurd.’

‘Ja,’ antwoordde Susan. ‘Het spijt mij ook.’

Ergens diep van binnen was ze zo blij te horen dat zij er zo gelukkig mee waren. Nick zou zichzelf zo trots voelen als een pauw als hij dit zou horen en een biertje erbij pakken en erop proosten.

Ze glimlacht. Nick is weg, maar ze weet dat hij voor altijd bij hen zal zijn, in hun hart, in hun hoofd, diep binnen in hun ziel.

Victor belde verleden week en vroeg of ze misschien een kopje koffie met hem wilde gaan drinken.

Koffie?

Ze moest denken aan de allereerste keer dat hij dat vroeg. De brutaliteit die hij uitstraalde en nu moest ze erom lachen. Hij was leuk, echt heel leuk en single. Maar vooral, en dat leerde hij blijkbaar niet af, bleef hij een grote vrouwenverslinder. Misschien zou ze hem kunnen veranderen. Je weet maar nooit.

‘Ach, waarom niet,’ had ze gezegd. En ze wist nu al dat het niet bij dat ene kopje zou blijven. Nick zou het haar gunnen, ze hoefde van hem niet altijd alleen te blijven.

‘Dat huis, mama?’

‘Ja, Kenny, dat huis daar.’

‘Ik vind het mooi!’

‘Mama ook. En weet je! We gaan hier nooit meer weg.’

Hij schudt met zijn hoofdje.

‘Nee, mama, niet meer weggaan. Dat zegt papa ook.’

Susan schrikt en kijkt hem verwonderd aan. ‘Hoe bedoel je dat? Praat papa met jou?’

Hij trekt zijn schoudertjes op en begint te huilen.

Susan trekt hem naar zich toe en houdt hem stevig vast.

‘Kom maar, lieverd, niet huilen.’

Haar gedachten malen door haar hoofd. Zou het dan toch waar zijn? Zouden kinderen contact kunnen maken met mensen die overleden zijn?

Ze wil het zo graag weten. Ze wil hem zo graag meer vragen. Maar ze doet het niet en eigenlijk kan ze het antwoord wel raden.

Trut! Als ik dood ben, kom ik jou als eerste zoeken.

Ze hoort het hem in haar hoofd nog zeggen. Hij zou het gedaan hebben, echt waar, maar er was iemand anders die zijn hulp nog harder nodig had.

Ze bukt omlaag en werpt haar armen om hem heen. ‘Geef me maar een kus!’

‘Gaan we straks naar de speelgoedwinkel?’ Susan aait hem over zijn wang.

‘Ja, dat heeft mama toch beloofd? En wat je belooft …’

‘Moet je altijd nakomen,’ zegt hij met een muizenzacht stemmetje.

Ze waren het afgelopen jaar vaste klant van de speelgoedwinkel geworden.

Victor wist namelijk niet alles. Susan en Nienke droegen al enige tijd een groot geheim met zich mee en misschien zou Susan het hem ooit vertellen. Ooit, als ze hem compleet zou vertrouwen, maar daar was het nu nog te vroeg voor.

Susan en Nienke hadden tot hun verbazing enkele maanden na het drama een grote vondst gedaan in de auto van Ron. Tijdens het stofzuigen kwam er een fortuin onder de mat vandaan. Ron was niet zo dom geweest. De politie had zijn hele huis op zijn kop gezet en amper wat gevonden en hier lag het dan, gewoon in de auto.

In de auto, echt iets voor hem.

De auto die maandenlang voor de deur had gestaan en waar iedere autokraker met een koevoet in had kunnen breken. Het geld lag bijna op straat. Het was een gevulde kluis op wielen geweest en wat konden ze het geld goed gebruiken. Het was tenslotte geld dat niemand ooit op zou eisen, omdat het zwart geld was. Geld dat nu aan hen toebehoorde. Of behoorde het toe aan de politie?

Maar dat was niet het enige. Er lag ook een sleutel bij.

‘Kijk nou toch eens!’ had Nienke vol verbazing geroepen.

‘Waar zou die van zijn?’

‘Geen idee, maar bewaar hem maar goed. Ooit komen we er achter. Ron bewaarde die niet voor niets onder de mat.’

‘Mijn god, hoeveel geld is dat wel niet?’

Ze hadden het in een tasje gestopt en binnen in het huis op de salontafel gesorteerd en geteld.

‘Bijna tweehonderveertigduizend euro!’

Ze hadden hun handen voor hun mond geslagen.

‘Susan, dat kunnen we toch nooit zo snel verdienen? We hoeven het toch niet aan te geven?’

‘Ik weet het niet, Nienke. Misschien moeten we ermee naar de politie. We kunnen het niet houden, toch?’

‘En dan? Als niemand het opeist? Waar gaat het dan naartoe?’

‘Tja, dat weet ik niet.’

‘Nou, ik wel. Dan stoppen ze het daar in hun eigen zak. Nee, het is van ons. Van jou en mij. Wij hebben het gevonden en wij delen het. Niemand hoeft het toch te weten? Denk jezelf eens in hoe goed Kenny en Merel het zullen hebben. We hebben het verdiend, Susan. Het is een compensatie voor al die ellende en al het verlies dat we hebben geleden.’

Na lang twijfelen had Susan zich overgegeven.

‘Je hebt gelijk. Het leven is niet eerlijk, dus waarom zouden wij het wel zijn?’

‘Mag ik dan die grote boot kopen van Lego?’

‘Natuurlijk, liefie, natuurlijk mag dat?’

‘Maar die is wel heel duur.’

‘Dat geeft niets. We gaan die boot kopen en ook nog iets anders.’

‘Iets anders? Wat dan?’

‘We gaan naar de bloemenwinkel en kopen een heel grote bos witte lelies voor Yvonne, want vandaag, lieve schat, vandaag is mijn beste vriendin jarig …’

Een woord van dank

Mijn dank gaat uit naar mijn lieve ouders, Theo en Sonja, die er altijd voor zorgen dat ik tijd kan vrijmaken om te schrijven. Natuurlijk wil ik ook mijn zoon Zino bedanken, die zijn moeder bij tijd en wijle even moet missen, omdat ik nou eenmaal geen twee dingen tegelijk kan.

Heel veel dank ook aan Erik, die ondanks de zware momenten in zijn leven, toch altijd de tijd vrij kan en wil maken om mijn boeken te lezen en te beoordelen.

En ten slotte mijn dank aan Jitske Kingma van Uitgeverij Elikser voor haar opbouwende kritiek en inlevingsvermogen.

Een boek maak je namelijk nooit alleen, een boek maak je samen.