Reggae in de sneeuw

Colofon

ISBN: 978 90 8954 338 7

1e druk 2011

© 2011 Marit van der Meulen

Exemplaren zijn te bestellen via de boekhandel of rechtstreeks bij de uitgeverij:

Uitgeverij Elikser B.V.

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

Telefoon: 058-2894857

www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaand schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

Voor mijn moeder, die mij de lichtheid van het leven gaf.

De meeste minuten betekenen niets, tot die ene aanbreekt.

Het is de minuut die kan uitmaken of een gebeurtenis wel of niet plaatsvindt.

1. Elf maart

Tara schrok wakker van een doffe klap. Met één hand zocht ze naast het bed naar haar teenslippers. Ze wilde niet op blote voeten naar de andere kant van de kamer lopen. Haar buurvrouw had kakkerlakken en ze was bang voor het gevoel dat je ervaarde bij het verpletteren van een verdwaald exemplaar. Toen ze het licht aandeed zag Tara waardoor ze wakker was geworden: een schilderijtje, dat ze vorige week met Bison Kit aan de muur had geplakt, was gevallen. Ze draaide de luxaflex open, het was nog donker buiten. De woning keek uit op een binnentuin. Aan de overkant stond een flat van drie verdiepingen, identiek aan de hare. Je kon onder de flat doorlopen, in het midden zat een poortje. Eén tl-buis flikkerde en vanuit haar raam zag je het spinrag zitten. De andere tl-buis was al maanden kapot. Tara kende de architect van de Bijlmer niet. Door alle donkere poortjes en tunneltjes wist ze wel dat het geen vrouw was. Ze dacht eerder aan een potentiële serieverkrachter. In de tuin stond een boom waar allemaal dubieuze voorwerpen in hingen, zoals een leeggelopen fietsband en een damesslip. De buren gooiden het vuilnis direct naar beneden.

‘Als ik de wereld mocht ontwerpen, zou die er heel anders uitzien,’ mompelde ze.

Tara keek vaker naar de chaos buiten dan naar haar eigen interieur. Twee verhuisdozen stonden al anderhalf jaar onuitgepakt op de grond. In het midden van het éénkamer-appartement prijkte een stofzuiger waar ze iedere dag weer over struikelde. Onder het bed kon ze ‘t ding niet kwijt, evenmin in de klerenkast of douchecel. Het vorige apparaat had ze op het balkon gezet. Omdat ze geen afdakje had, was er al snel regenwater in de motor gelopen. De eerste de beste zuigbeurt leidde tot kortsluiting. Zo ontdekte ze hoe typisch de geur van een stofzuiger met kortsluiting eigenlijk was. Tara had geprobeerd dit verschijnsel aan collega’s te omschrijven, maar was er niet in geslaagd, op dit gebied was zij de enige ervaringsdeskundige. Nee, de inrichting van een flat kwam niet vanzelfsprekend tot stand. Ze was soms jaloers op baby’s: ze werden uitgepoept door hun moeders en kwamen meteen in een gemeubileerde omgeving terecht.

Ze zag dat het acht uur was, ze moest opschieten, ook op vrijdag was er genoeg te doen. Onder de douche poetste ze haar tanden. Met een tandenstoker tussen haar gebit geklemd, kleedde ze zich aan. Ze pakte de Mercilonstrip waar de dagen op geschreven stonden. De pil van afgelopen maandag was in het putje van de wastafel gevallen en ze had die dag de tablet van vrijdag genomen. Het was de laatste voor vrijdag geweest. Tara raakte in verwarring. Had ze de pil vandaag al genomen of niet? Voor de zekerheid nam ze er één.

Tara rende naar de halte, ze had nog vier minuten. De metro liep hier bovengronds, waardoor je goed zag dat het voertuig de kleur had van een verroeste afvalcontainer. Ze dacht dat ze het zou halen als er geen tegenwind stond en ze de treden naar het perron met twee tegelijk nam. De theorie bleek niet te kloppen: de metro reed voor haar neus weg. Tara stampte boos op het beton. Een junk keek haar niet begrijpend aan vanaf het oranje, ronde zitje op de halte.

De snelste manier om toch op tijd te komen, was om naar station Duivendrecht te rennen en daar de bus te pakken. Die zou eerder gaan dan de volgende metro. Terwijl ze een persoonlijk snelheidsrecord vestigde, stopte er een bus die op weg was naar station Duivendrecht: een gelukje. De buschauffeur moest lachen om Tara die druk haar abonnement aan het zoeken was.

‘Laat zitten, ik ken je toch, jij bent het meisje dat de metro mist,’ zei hij.

Hij droeg een oorbel van letters, gesoldeerd op een staafje. Samen vormden ze het woord Nike. Ze had ooit eerder een praatje met hem gemaakt. Ze ging schuin achter de chauffeur zitten.

‘Kijk eens achter je.’

Kennelijk zag hij iets in zijn achteruitkijkspiegel. Ze draaide zich om, zag niets bijzonders.

‘De zon komt op. Mooi hè?’

‘Dat gebeurt wel vaker,’ zei Tara geeuwend. Ze dacht ondertussen aan het koffiezetapparaat op haar werk.

‘Elke zonsopgang is anders, gratis voor iedereen. Ik kijk er iedere dag naar omdat je nooit weet wanneer het je laatste zal zijn.’

Terwijl hij dit zei viel er zonlicht op het nepgoud van zijn oorbel.

Op station Duivendrecht stapte ze over op een andere bus. Ze moest zich vasthouden aan een handbeugel. Tara was blij, ze zou gewoon om kwart over negen op de Zonnehof aankomen. Haar administratieve werk was saai, maar de omgeving sprankelde als een kermis. De eerste weken dat ze in de Zonnehof werkte, leken de bewoners haar zombies, met de blik op oneindig. Na twee maanden hadden ze allemaal een naam en een karakter en moest Tara erg haar best doen om zich niet aan hen te hechten. Zoals aan meneer Rademakers, ooit wiskundedocent, nu een kwajongen die de naambordjes van de deuren afsloopte en ansichtkaarten stal van medebewoners. Of mevrouw De Vries, vroeger een nukkige huisvrouw, die nu vaak aan het neuriën en dansen was, liefst op walsen van Strauss.

Een tante van Tara was psychologe. Haar cliënten irriteerden haar omdat ze vaak in herhaling vielen. Tot tante een theorie ontwikkelde die ervan uitging dat niemand een verhaal vaker vertelde dan zeven keer. Mevrouw Blom vertelde aan Tara dat ze haar bloes per ongeluk aan het tafelkleed had vastgenaaid toen ze er een knoop aanzette. De eerste keer vond Tara het hilarisch, de tweede, derde en vierde keer gewoon grappig en de vijfde, zesde en zevende keer goed te doen omdat ze dacht dat het daarna op zou houden. Helaas gold de redenatie niet voor dementerenden. Het was ook niet zo dat je de marge kon opschroeven naar bijvoorbeeld tien of twintig. Tara raakte de tel kwijt.

Om de wanorde compleet te maken, waren er bewoners die altijd het kunstgebit droegen van een ander. En op het personeel na, droeg niemand zijn eigen horloge.

Bij elke bocht werden de staande passagiers heen en weer geslingerd. Een meisje met een blonde paardenstaart moest giechelen, haar vriendinnetje had de hik. Een Surinaams meisje schold tegen haar vriend door de telefoon omdat zij een wasmand van hem als verjaardagscadeau had gekregen.

Tara dacht na waar ze een wasmand in haar woning kon zetten, tot ze bedacht dat het beter was om eerst een wasmachine aan te schaffen.

In de Sarphatistraat ging de bus niet verder. Een aantal lege trams stonden achter elkaar stil en overal op straat liepen mensen. Tara zag rook hangen, vooral bij één van de ingangen van metrostation Weesperplein, de halte waar zij normaal gesproken uitstapte. De buschauffeur riep om dat iedereen eruit moest en gooide de deuren open. Buiten was het lawaai oorverdovend, alarmsystemen van verschillende auto’s loeiden, daar bovenuit dacht Tara het geluid van sirenes te horen. Ze wist niet of ze met haar handen haar ogen moest beschermen tegen de rook of haar oren tegen het lawaai. Plotseling hoorde ze schreeuwen: ‘Ontploffingsgevaar!’ Rennende mensen kwamen op haar af, ze kon niet anders dan zich omdraaien en mee hollen. Ze kwam op de grond terecht, voelde een voet die zich afzette tegen haar rug en ze hoorde gegil. Een hand trok aan Tara’s jas en ze werd overeind gesleurd. Het was net een droom. Terwijl ze voortholde, keek ze naast zich en zag een jongen met rode krullen op rollerskates die haar hand vasthield. De menigte minderde vaart en kwam tot stilstand.

‘Mensen gaan zomaar rennen. Volgens mij is er nu niets meer aan de hand,’ zei hij.

‘Is het oorlog?’ vroeg Tara.

‘Nee, aanslagen, moest er een keer van komen.’

Hij leek op een personage dat op de verkeerde set was beland; een jongen op rollerskates hoorde zo’n tekst niet uit te spreken.

‘Dank je wel, je bent mijn redder,’ zei Tara.

Ze proefde bloed en merkte dat ze stond te trillen op haar benen. Hij gebaarde naar de stoeprand, het was beter om even te gaan zitten. Uit zijn rugtas diepte hij een tasje op waar verband en pleisters in zaten. Ze had zin om deze rare film stop te zetten: hoe kwam het dat die vent zo goed voorbereid was? Toen bedacht ze dat een skater gemakkelijk kon vallen en dat een EHBO-etui daarom tot zijn standaard-uitrusting behoorde. Met een doekje en wat Sterilon depte hij haar wang. Vlak achter hen stonden een aantal ambulances, een broeder kwam aangerend; in zijn hand droeg hij een doorzichtige plastic zak met een stuk been er in.

‘Blijf ademhalen!’ riep de jongen en hij wees naar haar buik.

Hoe kon ze blijven ademhalen, als ze het gevoel had dat ze in een nachtmerrie was beland? Voor haar zat een blonde vrouw gehurkt op de grond. Ze was aan het zoeken in haar rode lakleren tasje, zo ‘n klein onhandig ding.

‘O God, ik kan mijn lippenstift niet vinden,’ zei ze steeds opnieuw.

‘Hoe moet ik ooit op mijn werk komen?’ vroeg een man aan niemand in het bijzonder, hij nam een trekje van een sigaret die niet brandde.

Ze werden opgejaagd door een politieagent, zijn collega’s waren bezig om een rood-wit lint te spannen.

‘Wilt u doorlopen tot voorbij de ambulances?’

Hij herhaalde zijn boodschap enkele malen. Met zijn rechte rug en stevige passen probeerde hij zelfverzekerd over te komen, maar in zijn stem klonk een trilling. Tara liep de jongen op rollerskates achterna. Voorbij de ambulances bood hij haar water aan uit een bidon en zij dronk gulzig. Ondertussen plakte hij een pleister op haar wang. Tara kneep in zijn arm.

‘Ik wil weten of je echt bent, of alles wat nu gebeurt ook werkelijk is.’

De jongen knikte bemoedigend, de wind blies zijn rode krullen omhoog en Tara zag dat hij een snottebel onder zijn neus had hangen. Ze vond het onbelangrijk. Haar ogen traanden van de rook, maar ze leefde nog. Tara zei dat ze naar haar werk wilde.

‘Ik zal een eindje met je meerollen,’ zei de jongen.

Ze gingen via een omweg, langs Carré, om de krioelende menigte uit de weg te gaan. Onderweg kwamen ze een man tegen met een gescheurd pak, vast Giorgio Armani of een ander duur merk. Hij liep er verslagen bij; zijn schouders hingen, er zat bloed op zijn gezicht. Verder keek niemand naar hem, daarvoor was de chaos te groot. In een flits moest Tara denken aan de ingestorte torens van het World Trade Centre op Manhattan, aan de absurde beelden op televisie. Ook daar had een man in kostuum gelopen en een aktetas in zijn hand. Bedolven onder het stof straalde hij overwinning uit.

‘Ik ben er nog,’ had hij geschreeuwd tegen de camera-man.

‘Ik denk dat er op meerdere plekken iets aan de hand is, ik hoor verderop ook sirenes,’ zei de jongen.

Tara zag in de verte nog een rookpluim en ze huiverde.

Voor de ingang van de Zonnehof namen ze afscheid en voordat Tara woorden had gevonden om hem te bedanken, was hij verdwenen, ongetwijfeld op zoek naar andere hulpbehoevenden.

‘Nooit geweten dat engelen wielen hebben in plaats van vleugels,’ dacht ze.

Tara draaide zich om en opgelucht haalde ze adem toen ze meneer Rademakers achter het raam zag zwaaien. Ze wilde hem omhelzen; in plaats daarvan liep Tara door naar de ontvangsthal waar ze ging zitten op de eerste de beste stoel die ze zag en begon te huilen. Meneer Rademakers liep op haar af.

‘O nee, gut, o nee, gut,’ herhaalde hij voortdurend.

De oude man ging voor haar staan en onrustig bewoog hij heen en weer op z’n benen. Zijn linkerschoen zat niet goed, met zijn enkel trapte hij de achterkant plat.

‘O nee, gut, o nee, gut.’

Als een klein kind aaide hij klunzig over de krullen van Tara. Hij begon ook te huilen. Links van de receptie stond een grote televisie. Veel van de verpleegkundigen keken zo intens naar het scherm dat ze Tara amper opmerkten. Ze zag op het beeldscherm de tijden verschijnen waarop er bommen waren afgegaan. Ze moest haar ogen een beetje samenknijpen, voelde een nieuwe schok door haar lichaam gaan.

Sloterdijk 8.57

Centraal Station 9.00

Zuid WTC 9.03

Weesperplein 9.05

Meneer Rademakers had zijn oude positie weer ingenomen en zwaaide vrolijk naar collega’s van Tara die eveneens met ontredderde gezichten binnenkwamen. Zijn huilbuien duurden nooit lang. Zonder erbij na te denken viste ze het mobieltje uit haar jas dat, wonderlijk genoeg, niet uit haar zak was gegleden. Ze zag dat ze een berichtje had ontvangen, er stond:

Ànaa àhbiek

De klanken kwamen haar bekend voor, de betekenis kon ze niet vatten. Ze keek naar de afzender: er stond alleen een nummer, geen naam. Tara herkende de cijfers direct. Dit was het nummer dat ze een tijdlang elke dag had ingetoetst. Ze kon het zelfs met een slok op opdreunen en achterstevoren. Ze twijfelde niet over de afzender, wel over de taal. Zou het Berbers of Arabisch in Westers schrift zijn? Waarom stuurde hij zo’n mysterieus bericht? Ze drukte op het groene telefoontje om terug te bellen. Tara hoorde de stem van een dame die vertelde dat het nummer niet langer in gebruik was. Opnieuw trok de televisie haar aandacht. Ze stond op, liep ernaartoe alsof ze naar het beeldscherm gezogen werd. Met haar hand voelde ze iets raars op haar wang: de pleister. Ze herinnerde zich hoe de skater het wondje had schoongemaakt. De nieuwslezeres vertelde dat de aanslag was opgeëist door Al Qaida, er was een verklaring gevonden op internet.

‘Nederland is vandaag getroffen door een langverwachte en schokkende gebeurtenis,’ zei de dame van de televisie. Het lukte haar niet om objectiviteit uit te stralen, ook in haar ogen was angst te zien. Tara voelde een tikje op haar schouder, ze draaide zich om en meneer Rademakers duwde het mobieltje in haar hand.

‘Een demente man brengt me mijn telefoon,’ dacht ze.

Tara had het toestel laten liggen op de stoel.

Op de televisie werden slachtoffers geïnterviewd in een ziekenhuis. Een verschrikte kerel vertelde over de aanslag op het Centraal Station; de enorme klap, hoe zijn kleding onder bloed en stukjes weefsel zat. Tara proefde een vage smaak van maagzuur. Er doken herinneringen bij haar op. Ze zag hoe ze met Mimoun over het Gelderlandplein liep, een winkelcentrum in Buitenveldert.

Hij had gezegd: ‘Die rijke kakkers, ze denken dat ze alles zijn, stomme Westerlingen, rijk geworden ten koste van anderen. Kijk, dat dikke mens drukt haar tasje tegen zich aan, alsof ik haar smerige geld zou willen stelen. Voor mij is ze niets dan een stomme meloen en ik zou willen dat ze uit elkaar plofte. Ja, ik ben bereid om haar van een balkon af te duwen, zodat ze uit elkaar spat als een galiameloen. Gele spetters wed ik, Ta, in plaats van rood. Door al dat vet.’

Op de televisie sprak een politieman over de chaotische reddingsorganisatie: ‘Als je te dicht op de situatie zit, verlies je het overzicht. We moeten de coördinatie scherp in de gaten houden.’

Tara dacht aan het vertrouwde licht in de ogen van Mimoun.

‘Ik vind de glinsteringen in je ogen zo mooi dat ik er bijna in wil kruipen.’

‘Rare Tara, wie wil er nou in andermans ogen zitten?’

Misschien was ze zo dichtbij gekomen dat ze hem daardoor eigenlijk niet goed zag. Ze had het zelf in de hand gewerkt, hem bestudeerd in allerlei verschillende situaties. Zo had ze hem bespied op het toilet terwijl hij in een urinoir stond te plassen. Er stonden ook andere mannen te pissen en ze was gefascineerd hoe de straal van Mimoun in een prachtige boog neerkletterde, in vergelijking met die van de anderen. Eén van de mannen keek op en zag Tara.

‘Kiekeboe!’ riep ze snel om zich enigszins galant uit de situatie te redden.

Mimoun zag haar nu ook en hij moest lachen.

‘Dat is nou mijn vriendin,’ zei hij trots tegen de andere mannen.

Ze begrepen er niks van, maar het gaf niets; niet iedereen sprak de taal van de liefde.

2. Zuurkool in de zomer

Tara ontmoette Mimoun toen ze ondersteboven stond. Dat kwam omdat ze een muurtje zag dat haar deed denken aan de rode stenen van de basisschool, waartegen ze vaak een handstand maakte. Ze kon het nu, acht jaar later, niet laten en deed het opnieuw. Haar hoofd werd rood en haar haren raakten de grond terwijl hij voorbij liep. Tara’s truitje was naar beneden gezakt.

‘Mooie navel,’ zei hij.

Ze had dit eerder gehoord: ooit had een vader van een vriendinnetje gezegd dat ze een grote, diepe navel had, perfect om te piercen. Tara was toen net uit het zwembad geklommen, in haar bikini stond ze te klappertanden van de kou. De man had verlekkerd naar de navel gekeken, alsof hij zijn vinger erin wilde steken en ze had instinctief een hand op haar buik gelegd. Bij Mimoun voelde ze de behoefte niet om haar navel af te schermen. Gek genoeg was ze meteen hoteldebotel van hem. Ze zag dat hij schoenen had met plaatjes op de neuzen, waar steel op stond. Later zou hij vertellen dat hij op zaterdag in een koekjesfabriek werkte, waar hij met zware dozen moest sjouwen. Viel zo’n doos dan kneusde je, zonder bescherming, je tenen.

Elke week zou hij koekjes voor haar meenemen, van alle soorten eentje. Ze kwam erachter dat een kaakje een mooi cadeau was van een geliefde en een kunstwerk op zich: zoeter dan een diamanten ring, kostbaarder omdat Mimoun in de gaten werd gehouden en hierdoor zijn baan kon verliezen. Tara zag dat zijn benen kort waren in vergelijking met zijn armen, die bungelden langs zijn lichaam. Deze armen, zou ze later ontdekken, waren nog steeds te lang als hij ze om haar middel sloeg. Mimoun had grappige ogen, een lange nek, een spleetje tussen zijn voortanden en kuiltjes in zijn wangen; hij lachte om haar. Ze vond hem mooi, op een rare manier.

*

Tara zag Mimoun opnieuw op de rookplek van haar school. Onder het gebouw was een parkeergarage en daar had een vreemde om onbekende reden twee fauteuils neergezet; het schoolbestuur wist nergens van. In het midden stond ook een asbak op een paal. Tot nu toe was er geen parkeerwacht of automobilist geweest die de spullen had weggehaald; de paffende enkelingen werden gedoogd. Tara kende de plek alleen van horen zeggen, ze rookte zelf niet. Haar vriendin Mila kwam er wel regelmatig en die dag vroeg ze Tara mee, om te kijken naar een haar, die uit een moedervlek op Mila’s rug groeide. Of ze die er met een pincet even uit wilde trekken in verband met het afspraakje dat Mila had. De tl-lichten op de wc’s deden het niet allemaal waardoor het te donker was, op de rookplek was het onder lestijd rustig en het licht fel genoeg. Mila had de jongen vorige week ontmoet. Ze had het plan om zichzelf perfect te maken voor hun tweede afspraakje. Met een vergrotende spiegel had ze thuis al elke porie in haar gezicht bestudeerd. Vlak voor haar afspraakje zou Mila haar lichaam poederen tot een egaal vlak en haar lippen zou ze tientallen malen stiften en weer afhappen tot er een onafzoenbare laag ontstond. Een jongen uit hun klas wilde later de politiek in, een ander meisje naar Afrika om ontwikkelingshulp te doen. Mila’s droom was het laten tatoeëren van permanente make-up zodra ze eenentwintig zou zijn. Tara begreep het probleem niet zo, Mila zag er prima uit zoals ze was: een opvallende verschijning met donkere, steile haren, lange benen en ogen die ver uit elkaar stonden. Bovendien was Mila vorige week al met haar afspraakje naar bed geweest en moest hij al een mindere kant hebben ontdekt: een Mila die keihard praatte als ze dronken was.

Ze waren toen naar discotheek Galaxy gegaan. Omdat Tara eigenlijk niet uit mocht, had ze bedacht dat ze bij Mila zou blijven slapen. Maar de moeder van Mila had een nieuwe vriend en ze wilde niet tijdens haar hartstochtelijke nacht gestoord worden door twee dronken meiden die in het holst van de nacht thuiskwamen. De logeerpartij kon daarom niet doorgaan.

‘Voor alles is een oplossing,’ had Mila gezegd, zoals ze dat altijd zei wanneer een probleem zich aandiende.

En dus zei Mila dat ze bij Tara zou blijven slapen en Tara dat ze bij Mila sliep. ’s Avonds hadden ze zich omgekleed in het park om de hoek. Hun gewone kleren borgen ze op in een vuilniszak en begroeven die in een perkje. Ze verstopten zich op het moment dat er een oude man met een hondje langs kwam lopen. Het zat aanvankelijk niet mee. Het begon te stortregenen en ze waren doorweekt toen ze op het Leidseplein aankwamen. De handendroger op het toilet van McDonald’s bood uitkomst. Hun nagels, vies van het graven, maakten ze schoon met roerstaafjes.

Ze hadden allebei tien euro te besteden:

Toegang tot het toilet

0,50 Euro

Koffie bij McDonald’s

1,25 Euro

Entree Galaxy

7,50 Euro

____

9,25 Euro

Over voor de rest van de nacht: 10,00– 9,25: 0,75 Euro.

In de Galaxy kwamen veel oudere mensen. Soms leken ze zelfs ouder dan de jaren van Mila en Tara bij elkaar opgeteld. Het maakte het extra spannend; ze bevonden zich in een wereld waar ze officieel nog niet thuishoorden. Er was ook een donkere kamer in de discotheek, ze hadden elkaar met een bloedeed beloofd daar nooit naar binnen te gaan. Bij die ruimte stelde Tara zich een hol voor waar vreemdsoortige wezens met tentakels bezit van je namen. Mila papte met een jongen aan door als een tovenares om hem heen te dansen. Het resulteerde erin dat hij de drankjes betaalde. Toevallig vond ze hem nog aantrekkelijk ook, maar ze was wel even stil op het moment dat Patrick zijn petje afnam en trots liet zien dat hij al zijn haar had afgeschoren. Bovendien stelde hij Mila voor om naar een hotel te gaan. Een Turkse dame in een rode jurk had hem eerder klappen in zijn gezicht gegeven toen hij haar hetzelfde voorstel had gedaan. Iedereen was gestopt met dansen om naar het schouwspel te kijken en de DJ had het volume van de muziek zachter gedraaid.

‘Ga naar een hoer. Laat me met rust!’ had ze gegild. Mila ging wel akkoord.

‘Ik vind hem leuk en ik heb geen zin om moeilijk te doen,’ zei ze.

Tara was vermoeid voor de deur van de hotelkamer gaan zitten, ze had geen geld meer voor de nachtbus en Patrick had beloofd hen later met de auto naar huis te brengen. Ze verveelde zicht rot, het gekreun golfde onder de deurgleuf vandaan en begon eentonig te worden. Ze besloot uiteindelijk om lopend naar huis te gaan.

Het maakte niet uit, uiteindelijk was alles ergens goed voor. Waren ze niet naar de Galaxy gegaan, dan had Mila Patrick nooit ontmoet en had ze nu niet in de rookhoek van de parkeergarage gestaan om te kijken naar een haar die uit een moedervlek op Mila’s rug groeide terwijl Mimoun kwam aanlopen.

‘Doe je truitje naar beneden, daar komt iemand,’ zei Tara.

‘Doe het snel,’ siste Mila.

‘Maar ik zie geen haar op je rug.’

‘Zal ik eens checken,’ zei Mimoun.

Hij ontvlamde zijn aansteker om beter te kunnen zien. Terwijl ze Mila’s rug aan het bestuderen waren en een verbaasde automobilist langzaam voorbij reed om te kijken naar een half ontkleedde blozende Mila, vroeg hij Tara mee naar de film. Ze verwijderden een ultradunne haar.

*

Mimoun kwam Tara thuis ophalen in een zilverkleurige Opel Astra. Hij was trots op het zilveren tintje en de sportuitlaat. Hij was minder enthousiast over het klemmende rechterportier en het geluid van de auto op de snelweg, dat klonk als een rinkelende glascontainer. Tara moest instappen aan de linkerkant en doorschuiven naar de rechter. Ze had een kort rokje aan en vroeg Mimoun om niet te kijken. Hij deed braaf zijn handen voor zijn ogen.

Onderweg verloren ze de bumper en Mimoun reed er overheen. Ze moesten hem rechtstampen om hem weer tegen de auto aan te kunnen plaatsen. Daarna bleef Mimoun praten. Tara lette niet meer op, zij luisterde naar andere, weinig hoopvolle geluiden van de Opel.

Ze parkeerden de wagen vlakbij café ‘t Vissershol. Volgens Mimoun kwamen daar veel Volendammers. Voor haar was het een mysterie waarom zij een café in Hoorn bezochten. Mimoun legde uit hoe de schippers uit Volendam die hier aanmeerden, traditiegetrouw graag een biertje dronken in het café. Het was een mooie maar ook een slechte plek om te wonen voor een Marokkaan. Naast Volendammers kwamen er ook weleens woonwagenbewoners die nooit werkten en toch de beschikking hadden over dure wagens. Ze hadden het niet op buitenstaanders, laat staan allochtonen.

De Veermanskade was prachtig gelegen aan de haven, die doordrenkt was van overblijfselen uit de tijd van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Mimoun liet Tara kennismaken met Hajo, Rolf en Padde, de scheepsjongens van Bontekoe, die vastgemetseld waren op het muurtje van de kade en in eeuwigheid gedoemd waren tot turen over het water. Mimoun stompte de middelste van de drie, die met zijn benen over de rand zat, een paar keer met beide handen in zijn zij.

‘Hé gabber,’ zei hij, alsof hij daadwerkelijk met een mens van vlees en bloed aan het stoeien was.

Hij vroeg Tara om ’t Vissershol binnen te gaan om sigaretten te kopen, daarna liet hij haar zijn woning zien. Het was een tweekamerappartement. Er hingen geen gordijnen voor de slaapkamerramen. Even dacht Tara dat hij er nog maar net woonde. Dat leek alleen maar zo: hij had geen boormachine en wist ook niet met zo’n ding om te gaan. Bovendien leek het alsof hij de toiletpot nooit had schoongemaakt. Dat was ook zo. Later zou Tara ontdekken dat een simpele douche al een halve overstroming veroorzaakte. Het doucheputje zat vol met shampoo- en zeepresten. Mimoun vond het niet erg; het zeil in de gang werd zo gedweild, dat scheelde weer.

Buiten liep Mimoun met haar over oude keien, door nauwe steegjes. Ze gingen naar de bioscoop waar ze plaatsnamen in een kleine zaal van de enige film die niet was uitverkocht. De reclame begon en Mimoun stak een sigaretje op. Hij blies de rook naar beneden, met zijn hoofd tussen zijn benen, om de rookmelders te misleiden. Tara volgde de wolk die evengoed omhoog cirkelde.

‘Volgende keer kan je beter een lege jampot meenemen om de rook in te doen,’ zei ze.

Ze had het Mila ooit zien doen op schoolkamp, in het jeugdhotel, al kwam Mila er snel achter dat je eigenlijk meer potten nodig had. Als ze een nieuw trekje had genomen, moest ze het deksel openen waardoor de rook weer vrijkwam.

Van de film kon Tara zich niets herinneren, omdat ze zich ineens bewust werd van zichzelf. Zoals haar manier van ademen en wat ze met haar handen deed. Na de film spraken ze niet over hobby’s of lievelingseten, maar stelden ze elkaar waaromvragen waar je geen antwoord op kon geven. Zoals waarom Nederlanders wel ijs eten in de winter, maar geen zuurkool in de zomer. Waarom regen naar beneden valt in plaats van omhoog, als een grote fontein. En waarom je moeder, voordat je geboren wordt, niet de kleur ogen van het kind kan kiezen door een tabletje in te nemen. Ondertussen speelden ze met Mimouns aansteker die de ene keer wel aanging en de andere keer niet. Tara vertelde hem dat ze zich op rare momenten gelukkig kon voelen, in de ochtend, als het douchegordijn tegen haar benen plakte of als ze haar fiets pakte uit de garage die soms naar benzine rook.

In het holst van de nacht bracht Mimoun haar naar huis. Onderweg zag ze dat het pijltje van de benzinemeter geleidelijk verschoof naar het rode vlakje. Mimoun parkeerde de auto uiteindelijk voor haar huis. De motor liep nog en Tara voelde het puntje van zijn tong tegen de hare. Ze hoefde er niet bij na te denken, het ging vanzelf en het leek alsof haar bloed dubbel zo snel door haar lichaam stroomde. Alles wat er overbleef van die avond was een hunkering naar meer.

Mimoun reed weg en de bumper viel nog een keer van de auto af, maar in plaats van te vloeken en te tieren, stapte hij lachend uit en sprong hij een paar keer op en neer om naar Tara te zwaaien. Ze wuifde terug en drukte het bierviltje met zijn adres en telefoonnummer tegen haar wang. Ze hoopte dat zijn tank nog vol genoeg was om thuis te komen.

*

Het eindexamenjaar leek in één keer een stuk minder erg. Doordeweeks leerde Tara en in het weekend ging ze naar Mimoun. Ze was bezig met het maken van wiskundesommetjes toen een oude dame in de trein een kletspraatje met haar aanknoopte. Dat ze haar hele leven al in Hoorn woonde en nooit meer weg wilde. Dat haar man een tijdlang elk weekend met zijn hengel de hort op was omdat hij verslaafd was aan vissen op het IJsselmeer. Ze vroeg aan Tara of ze ook uit Hoorn kwam.

‘Nee, mijn vriend woont daar.’

Terwijl ze dat zei voelde ze een rilling van blijdschap over haar ruggengraat lopen. Zij, Tara de Vries, had tegenwoordig een vriend en hij heette Mimoun.

‘Dan moet je wel een eindje reizen, meid,’ zei de oude dame en ze voegde er met een knipoog aan toe: ‘Ach, het lekkerste haal je van ver.’

Lekker was hij zeker, dat had ze de afgelopen weekenden wel gemerkt. Ze hadden het overal gedaan: tegen de muur, op de uitgezakte bank en onder de douche. Onder de douche kon het nooit lang omdat het huis één groot waterbassin werd. Zelfs de benedenbuurman had een keer geklopt; er stroomde toen water langs de muren. Het had haar eraan herinnerd dat er, behalve Mimoun, nog een wereld was die je nooit geheel kon buitensluiten.

Ze wist niet veel van hem, eigenlijk wist ze niet eens wat hij precies studeerde. Wel wist ze dat Mimoun haar helemaal gek kon maken als hij aan haar oorlelletje zoog, haar tepels licht aanraakte, haar hals streelde of met zijn handen omhoog ging over de binnenkant van haar dijen. Ze ontdekte dat hij echt overal bruin was, ook zijn grote tenen en zijn kont. Ze wist ook dat hij vier broers en een zuster had, daar had ze naar gevraagd. De namen leerde ze van oud naar jong uit haar hoofd: Omar, Aymen, Yusriyah, Tariq, Mimoun en de kleine Walid. Ze somde ze een paar keer op tijdens het vrijen. Vaak lagen ze het hele weekend in bed. Iedere maandagochtend ging ze naar school en vanaf daar terug naar huis. De meeste gesprekken vonden onder het vrijen plaats.

‘Is de kleine Walid drie of zo?’ vroeg ze een keer.

‘Nee, zestien,’ zei Mimoun.

Ze wilde nog veel meer weten, maar er was geen haast. Zoenen deden ze bijna overal, schaamteloos, alsof ze twee slakken waren die aan elkaar vastgeplakt zaten. Mimoun tilde haar een keer op en zette haar naast de jongens van Bontekoe. Hij keek een paar keer om zich heen, alsof hij bang was dat iemand het zou zien en legde zijn handen op haar heupen. Weer waren ze aan het zoenen, ze kon niet anders, ze was slap in haar benen, had het nodig zoals je zuurstof nodig had. Een aantal Japanners begonnen foto’s te maken van de jongens van Bontekoe. Tara wist dat ze beleefd moest zijn en op moest houden.

‘Gun die Japanners hun perfecte plaatje,’ dacht ze.

Ze hield niet op. Misschien zouden zij en Mimoun ooit wel komen te hangen onder een magneet op een koelkast, in een bescheiden keuken in Tokyo.