Meindert Bylsma

Shit my mar lek

nije biblioteek

Kolofon

© / Meindert Bylsma 

E-boekútjefte fan Meindert Bylsma, Shit my mar lek. Koperative Utjowerij, Bolsward 1998.

ISBN: 9789089543653 / NUR: 301

Utjefte is mei mooglik makke troch subsydzje fan de Provinsje Fryslân en it JMFonds.

Dit e-boek mei net fermannichfâldige wurde yn hokfoar foarm ek, sûnder foarôfgeande skriftlike tastimming fan útjouwer TDE (Tresoar, DBNL, Elikser Utjouwerij).

This e-book may not be reproduced in any form without written permission from the publisher.

Mochten jo by it lêzen fan
dit boek ynienen tinke:
‘Dat lykje ik wol,’ dan
ha jo gelyk: jo binne it!

Ien

It is freedtemiddei. Ynspekteur Auke Alberda hat in heale snipperdei nommen en mei de frou teedronken. No sit er, wylst de frou de smoarge teeboel beredderet, troch it rút te stoareagjen. Hy sil bleekjemeane hat er de frou tasein, mar hy kin der mar net ta komme. Mei de wiisfinger fan 'e lofterhân sjit er in koekekrommeltsje fan 'e tafel. Hy folget it mei de eagen oant it weiwurdt efter de papierkoer.

‘Auke!’ trunet de frou him oan.

‘Ja,’ grommelet Alberda, mar hy docht neat.

‘Auke!’ ropt frou Alberda nochris, no folle lûder.

‘Do hoechst net sa te razen, ik hear dy wol.’

‘Auke!’

‘Jawis, ik sil oan 'e slach.’

Mar hy makket noch altyd gjin risselwaasje om oerein te kommen.

‘Auke, toe no! Eefkes net mear oan 'e saak tinke! Mean de blikke, knip de hage, wjudzje de grientetún, skrobje it tegelpaadsje en do silst bespeure datst dêrnei wer oars en fris tsjin alles oansjochst. De sinnen eefkes fersette. Net mear stinne. Dat kin moandeitemoarn wol wer.’

‘Do hast gelyk.’

Alberda komt oerein en rint nei it hok dêr't de meanmasine stiet. Eefkes dangelet er noch om, mar dan rydt er de masine nei bûten ta. Under it meanen jachtsje de tinzen troch.

In goed wike lyn wie it begongen mei in telefoantsje.

‘Kinne jim gau komme? Der is hjir ien deasketten! In man út it doarp. Dokter is al warskôge.’

De man wie deasketten, fan tichtby. Der hoegde gjin dokter by te kommen om dat te konstatearjen. It slachtoffer siet yn 'e wâl fan in tochtsleat, tusken de reiden, mei de rêch tsjin in heakkelbultsje oan. As siet er te fiskjen. Mar gjin angel!

Op it stee dêr't er fûn wie, hie earder in pleatske stien. In stikmannich âlde útgroeide wetterwylgen stienen noch altyd om it âlde wenstee hinne. Fan fierren like it wol of groeide dêr by de feart in foech boskje. It wie lykwols mar in tropke beammen. Yn 'e midden in iepen plak mei de fûnaminten fan in eardere bebouwing. Fan twa kanten ôf koenen jo dêr komme. Ut it doarp wei rûn in dyk, dy't krekt foar it âlde wenstee ôfbûgde nei in brêge oer de feart. Jo koenen der ek fia in soarte fan binnenpaad komme, dat oer in stikmannich betonbrechjes dwars troch de greiden rûn. Oan 'e oare kant kaam dat paad út op in binnendyk dy't, ûnder in grutte fjouwerbaanswei troch, nei in foech útbuorrentsje ta gong. By it fiadukt wie in carpool.

It slachtoffer, in sekere P.G., kaam, sa die letter bliken, gauris op dat stee. Hy siet dêr dan mar wat te sitten en te prakkesearjen. In inkele kear naam er wolris in angelstôk mei.

De middeis fan syn dea wie er nei it iten ôf set. Neat gjin bysûnders: dat die er wol faker.

‘Ik gean hear,’ hie er de frou noch taroppen. En dy hie andere mei: ‘Joehoe!’ Alles neffens it wenstige ritueel. Dat fertelde de buorfrou.

In pear oeren letter fûn in man út it doarp him. Dy soe te skieppetellen, mar mei't er it lyk fûn, kaam er oan tellen net mear ta.

‘As siet er te dodzjen, sa fredich,’ fertelde de skieppeteller letter, ‘mar hy wie sa dea as in skieppeloarte, ik hie it fuortdaliks wol yn 'e rekken.’

Dat wie Alberda ek opfallen: it like allegearre sa fredich. As hie er him, yn alle rêst, sels tekoart dien. Soks wie dan ek as earste gedachte by him opkaam. Mar gjin wapen! Oan 'e bûtenkant wie net iens sa folle te sjen. In gatsje yn 'e jas by it hert. Amperoan bloed: oan 'e binnenkant fan de man syn dikke jas wie dat nei ûnderen rûn en om 'e mul hinne bestjurre.

Alles hienen se trochsocht, ek de wide omjouwing. Neat net folle kaam foar 't ljocht. Gjin spoaren fan in wrakseling bygelyks. Kunde dus? Yn in skûle, in eintsje it lân yn, hienen se ûnder wat strie in heal lege flesse Bearenburch fûn en twa romers. Op 'e flesse stienen de fingerprinten fan it slachtoffer. It laboratoariumûndersyk hie dat útwiisd. Op ien fan 'e romers stienen ek de fingerprinten fan it slachtoffer. Op 'e oare romer de printen fan in oarenien. Yn it plysjebestân kamen se net foar.

‘Ferdomme noch oan ta,’ grommelet Alberda en meant wilens in grutte brune slak oan mot.

It woe net yn him del, dat gjin minsk wat sjoen hie of heard. Midden op 'e romte en útsein dan dy pear beammen, gjin beskûl! It slachtoffer moast dêr hinne rûn wêze, troch it iepen fjild. En de dieder ek. Mei har beiden faaks? En dan dat skot! Ien skot, mar dat moast, sels al wie der in lûddimper brûkt, dochs opfallen wêze!

En wylst de meanmasine mar oan en mar troch mealt, mealle Alberda syn tinzen ek oanienwei troch. Selsmoard, dat hie it moaiste west, dat joech minder rompslomp, dêr wienen jo gau mei klear. Mar ja, dat kaam net yn 'e beneaming: de man wie fan sa likernôch twa meter ôfstan delsketten, mei in F.N. kaliber 7.65, Belgysk en sa op 'e swarte merk te krijen, net registrearre dus. Alberda koe der net foarwei, hy siet mei in moard yn 'e mage. En dat wynde him goed yn 'e mage om.

Omdat it spoareûndersyk net folle opsmiten hie, wienen se mar begongen yn it libben fan de man, syn famylje en syn kunde om te reagjen. Dêr kaam al wat nijsgjirrichs út: de man wie siik, slim siik, se hienen him op 'en heechsten noch in healjier jûn. Dy wittenskip sette alles wol yn in frjemd deiljocht fansels: wa yn 'e goedichheid fermoardet no ien dy't noch mar in healjier te libjen hat! Sa'nien giet út himsels wol dea. Soks kin eins allinnich mar immen dwaan dy't fan neat wit. Dus gjin kunde? De sykte fan de man wie net sa'n grut geheim. Gâns minsken wisten derfan. In fersin? Soenen se de ferkearde te pakken ha? As dat sa wie, dan koenen jo yn it libben fan de man omgnuve salang as jo woenen, mar jo soenen gjin grevel fierder komme.

Alberda hâldt eefkes op mei meanen, hellet in bûsdoek út 'e bûse en faget him it swit fan 'e holle. Swier meane en swier tinke, dat wol wol switte!

‘Ik sil eefkes om in boadskipke hear,’ ropt de frou him ta, ‘setsto aanst kofje? Seis bakjes en tink derom fiif leppels kofje, dy sit yn 'e kofjebus, njonken de sâltbus.’

Alberda stekt de hân op.

‘Fuort mar dwaan,’ tinkt er, ‘oars ferjit ik it.’

En dêr hat er gelyk oan, want amperoan yn 'e hûs, wit er net mear wat er dêr soe. It duorret wol in minút foar't er it wer betinke kin: ‘O ja, kofjesette!’

Mei de frou fan it slachtoffer hie er hiel wat ôfkofjedronken. Der wie wat mei dat minske. In frjemde reaksje hie se hân doe't er mei it minne boadskip oan 'e de doar kaam. Net kjel, mar koel. Krekt as hie se it ferwachte! Dat se har man op koarte termyn ferlieze soe, wist se al, hie se faaks al ferwurke, foar safier't soks yn 't foar te ferwurkjen is. Mar deasketten, fermoarde! En dat die har neat, sa like it wol. Se wist wat, mar wat?

Oer harsels woe se it net ha. As er dêr oer begong kaam de skoattel op 'e mûle. Har man, dêr woe se wol oer prate. In poerbêste man: bêst foar de frou, bêst foar de bern, bêst foar de mienskip. Mar dy poerbêste man wie wol fermoarde.

In Frysksinnich man hie it west, tige Frysksinnich: 25 jier bestjoerslid fan 'e Stifting Slach by Warns!

‘Soe er dêr fijannen hân ha?’ hie Alberda frege.

Fûl hie se him oansjoen.

‘Hoe komme jo dêrby!’

It klonk resolút. In bytsje té?

Letter op it buro liet dy Slach by Warns him net los. Wat wist er der eins fan? In hunebêdstien op in bult as oantinken oan dy slach tusken Friezen en Hollanners lang ferlyn, dat wist er noch fan in skoallereiske. Hy wie der letter noch wolris by del riden. Altyd hastich, noait tiid om de boel ris goed te besjen.

‘In steal Friezen hawwe hjir de Hollanners mei har oanfierder greve Willem IV ferslein,’ hie master ferteld, ‘mei skeppen, heafoarken, knotsen, kneppels, seinen en bilen. De greve, dy't Fryslân wol eefkes ynpikke soe, hawwe se deaslein. Hjirre, op dit plak, hawwe ús foarâlden op libben en dea fochten foar har frijheid en dus ek foar dy fan ús. “Leaver dea as slaef” stiet op 'e stien sjogge jim wol?’

25 jier bestjoerslid fan 'e Stifting Slach by Warns! Soe de oplossing fan de moard dêr te finen wêze? Hy wist der temin fan.

Yn 'e bibleteek fûn er in boek. In hiele sneontemoarn noaske er dêr yn om en middeis die er de frou in útstel:

‘Sille wy in eintsje te riden?’

‘Wel ja, earst de hiele moarn yn in boek weikrûpe, gjin gesellichheid oan en dan ynienen wol er te riden. Wêr wolst hinne?’

‘It Reaklif!’

‘Dêr ha 'k in kear west, mei in skoallereiske.’

‘Hoe is't mooglik!’

‘Hoechst net sa te lêbjen. Wêrom soe ik dêr no net mei in skoallereiske...’

‘Ik ha der sels ek mei in skoallereiske west.’

‘Hoe is 't mooglik! En dêr wolst no samar ynienen hinne? O nee... fansels... net samar... dat boek! No begryp ik it al.’

‘Witsto der wat fan?’

‘Dy Slach bedoelste? Safolle grif net as dy, tink ik: ik ha net yn dat boek omlêzen. Ik wit net mear as wat master ús doe fertelde. Se betinke him elk jier noch, dy slach. Der hat ek wolris wat gedonder west mei rjochts-ekstremisten. Net allinnich út ús lân, ek út België stiet my sa by. Mar goed, lit ús der mar ris hinne ride.’

Underweis nei de stien komme se gauris in buordsje tsjin mei: ‘Zimmer frei’.

Twa

Op it Klif is it kâld. It Reaklif, in bult yn it lânskip mei oan 'e iene kant de Iselmar en oan 'e oare kant Warns yn 'e bedelte, oerhearske troch tolve nijmoadrige wynmûnen en in hege tinne útstjoermêst. Starum is ek te sjen, leit net iens sa fier ôf. In stêd mei in bosk steil hier fan omheechpjukkende skipsmêsten. Laaksum oan 'e eastkant dûkt wei yn wat boskjeguod.

By de yngong fan it betinkingsplak lizze fjouwer grutte balstiennen. Op in witenien, folle lytser, stiet twa kear in F, ien kear gewoan en ienkear yn spegelskrift. Apart, dêr hat er neat oer lêzen yn dat boek. De grûn is befluorre mei balstiennen fan alderlei grutte, foarm en kleur. Muorkes fan deselde balstiennen, in foech heale meter heech, stean der omhinne. In buordsje yn 'e foarm fan in pompeblêd jout ynljochtigs:

It Reaklif
Troch ienriedich op te kommen foar har frijdom hawwe de Friezen op 26 septimber 1345 de Hollânske oanfal op Fryslân ôfslein.

On the 26th of September 1345, the Frisians in defence of their independence, stood up as one man against an overseas attack by the Dutch and repelled the ennemy.

‘Nuvere oersetting! In Dútskenien hie der ek noch wol by kinnen,’ mompelet er yn himsels, want de frou stiet al by de grutte stien. Eefkes letter wiist er har ien en oar oan. Net foar neat op 't lêst hat er de hiele moarn yn dat boek omsneupt.

‘Sjoch, yn dy stien is HELG útbeitele, dy komt fan Helgolân, bûnte sânstien is it. En dy balstien mei in S is fan Sealterlân. NFRL op dy ticheleftige stien stiet foar Noard-Fryslân en dy lêste, USA mei in F troch de U hinne, hawwe Friezen út 'e States hjirhinne tôge.’

‘Tsjonge jonge!’ Mear seit se net. Is it provosearjend bedoeld? Hy giet der net op yn. Se rint fuort. Hat se alles no al besjoen? ‘Ik gean eefkes nei de mar hear,’ ropt se noch.

Alberda besjocht de stien nochris goed. In knaap fan in ding. Wol sa'n twa by twa meter, op in sokkel fan lytsere balstiennen. Mei elkoar grif mear as fjouwer meter heech. Op 'e stien sitte spoaren fan wite en swarte ferve. Wa soe oan it kladderjen west ha?

De wyn hat frij spul, komt út it suden. In wynwizer mei twa liuwen boppe op in flaggemêst wiist it oan.

Kij, almeast swartbûnte, mar ek in pear readbûnte, weidzje fredich yn 'e greiden om it betinkingsplak hinne. Op in stikje boulân wurdt stynske weet boud. In griene ôffalkontener hat as tekst: alleen recreatie afval. Sa no en dan bliuwt der in auto stean. Meastal stappe de lju net út. By ien auto al. In heit, in mem en fjouwer bern rûgelje der út. Gau eefkes op 'e foto foar de stien en dan noch gauwer wer fuort.

‘Krije wy aanst ek patat?’

As de frou weromkomt fan 'e mar, gean se yn 'e auto sitten. It ding stiet mei de snút nei de Iselmar ta.

‘Eartiids rûn de see oan it klif ta. It klif wie ek heger, se hawwe it letter ôfflakke. Der sille wol wachters op stien ha doe. Se wisten dat de Hollanners komme soenen: har float lei al in skoft foar Inkhuzen. Dêr wienen se hjir wol mei op 'e hichte. Dat fan dy heafoarken, skeppen en bilen en sa sil wol net wier west ha: mei sok ark wachtsje jo in fijân, dy't sels swier bewapene is, net op. It gong doe, ik bedoel yn 1345, ek net om Warns, it gong om Starum.’1

‘Do hast aardich wat opstutsen fan 'e moarn! En dêr wolst wol wat fan kwyt fansels. No, set mar út ein.

‘As't dat dan sa graach wolst. No dan, dy Willem IV, do witst wol, dy kaam Noard fan Starum oan lân, mei sa'n 500 ridders. De Friezen leinen har op te wachtsjen. Der waard fochten op libben en dea. Ien fan 'e earste slachtoffers wie in Fryske ealman, deadien troch Willem sels. Mar de Friezen wienen fierwei yn 'e mearderheid en sloegen de iene nei de oare ridder de kop ôf. It wie gjin partij. De Hollânske ridders sieten yn it harnas, mar hienen gjin hyders ta har foldwaan. Behindere yn har bewegings dus en dêr hienen de Friezen gjin lêst fan. As knikkerts rôlen de koppen fan 'e Hollanners oer de grûn.’

‘Gedferderry, sa kin it wol ta!’

‘Mar sa wie it, ik haw it net sels betocht.’

‘Dat fan dy knikkerts hasto der by makke, sa stie it grif net yn dat boek!’

‘Willem syn kop waard der ek ôfhoud en stuitere oer de grûn.’

‘Ja dat witte wy no wol!’

‘Yn dy tiid wie it net de gewoante en slach eallju dea. Meastal waarden se finzen nommen, om se letter tsjin in heech losjild wer frij te litten. De Friezen ha dat doe net dien. Fan lulkens omdat ien fan har oanfierders ek deaslein wie?’

‘Krispianus, wat is hjirre wat ôfmoarde yn dy tiid.’

‘Hjir net, dêr, by Starum.’

‘Se neame it oars de Slach by Warns.’

‘Dat ha se der letter fan makke.’

‘En hat dy moardnerij fan doe te krijen mei de moard fan no dêrsto mei dwaande bist?’

‘Eftergrûn fanke, eftergrûn! It slachtoffer hat 25 jier bestjoerslid west fan 'e Stifting dy't de betinking fan 'e slach elk jier organisearret. Mear wit ik op dit stuit noch net.’

‘Dan witst noch mar in ferrekt lyts bytsje.’

‘Dat is sa, shit!’

Trije

Wylst ynspekteur Alberda noch yn 'e shit sit, fertelt juffer Jacqueline (har beppe hiet Japke) in ferhaaltsje oan har beukerklaske.

‘Earne (Is dat ergens juf?) yn in grut bosk wenne in kabouterke dat troch elkenien (Is dat iderien juf?) kabouter Blaubaltsje neamd waard. Dat siet sa: kabouters hawwe altyd in reade puntmûtse op mei in read baltsje deroan. Mar kabouter Blaubaltsje, jim riede it al, dy hie net in read, mar in blau baltsje oan 'e mûtse. Hoe't dat sa kommen wie? No, op in kear wie er mei syn mem nei de stêd om in nij kyltsje. (Is dat in t-shirt juf?) Se soenen krekt wer nei hûs, doe moast syn mem noch gau (Is dat fluch juf?) eefkes nei in oare winkel. Blaubaltsje hie gjin nocht (Hie er der gjin sin oan juf?) om mei dy winkel yn. Hy bleau leaver bûtendoar stean. Dêr rûn er wat hinne en wer op 'e stoepe en doe seach er ynienen (Is dat opiens juf?) it blauwe baltsje. It lei heal ûnder in âlde krante, fuortby (Is dat flakby juf?) in lantearnepeal. Wa (Is dat wie juf?) hie it dêr dellein? Of hie immen it weitôge? (Is dat ferloren juf?) En wêrom wie it blau? Blauwe baltsjes wie ommers gjin ferlet (Wat is dat juf?) fan: sy hienen ommers allinnich mar reade baltsjes oan 'e mûtsen. Hy wist it antwurd net op dy fragen, mar treau (Wat is dat juf?) it blauwe gefaltsje yn 'e bûse. Yn 'e auto moast er hieltyd (Is dat steeds juf?) fiele oft it der noch wol wie. Doe't se thúskamen woe mem it blauwe baltsje net oan syn mûtse naaie.

‘Allegearre skytmerakels!’ (Wat binne dat juf?) sei mem, ‘wy kabouters hawwe reade mûtsen mei reade baltsjes, dat hat altyd sa west.’

Doe gong er nei syn beppe (Is dat syn oma juf?) en beppe hie gjin swierrichheden (Wat binne dat juf?) mei it blauwe baltsje.

‘As hy dat no aardich (Is dat leuk juf?) fynt, dan sil beppe it der wol eefkes foar him oannaaie.’

Doe't ús kabouterke grutsk (Is dat trots juf?) thúskaam mei it blauwe baltsje, koe mem it net oer har hert krije en knip it der wer ôf.

De oare (Is dat de folgende juf?) deis al krige ús kabouter - hy hiet eins fan kabouter Sipriaan - in oare namme. Kabouter Blaubaltsje neamde elkenien (Dat wie iderien no juf?) him tenei. (Wat is dat juf?) En dy namme hat er altyd holden.

As kabouter Blaubaltsje net nei skoalle hoegde, wie er altyd wol earne (Is dat ergens juf?) yn 'e bosk te finen. Dêr wie altyd wol wat te rêden. (Is dat beleven juf?) Soms moast er it web fan in spin út 'e tiis (Is dat út 'e war juf?) helje, dan wer moast er in pleister plakke op it seare fleugeltsje fan in flinterke. Der wie altyd wol ien dy't ferlet (Wat wie dat ek al wer juf?) hie fan help.’

Juffer Jacqueline hâldt eefkes op. In nuvere wurgens slûpt har troch de lea. Se wurdt der ûnrêstich fan.

‘Myn noarm is ferkeard,’ betinkt se, ‘ik praat oer de holtsjes fan 'e bern hinne. Ik praat skriuwtaal. Ik hie de krante better lêze moatten: ‘Der moat wat gebeore, de skriuwtaal en de sprektaal moatte as it heal kin samenfalle, dan kinne de Friezen har eigen taal teminsten ferstean en lêze en wa wit doarre se him dan langsamerhân ek wol te skriuwen. Net moeilik dwaan, net wurdboekfrysk prate. Steeds kritys wêze op dyn taalgebrûk.’

Juffer Jacqueline fielt har hieltyd wurger.

‘Ik wit tefolle fan it Frysk ôf, ik hie nea it foech foar Frysk helje moatten. No stean ik te fier fan 'e bern ôf, sit ik oantangele mei in wurchmeitsjend Afûk-syndroom. Wa wit haw ik de distansearringssykte wol ûnder de lea, pleaget Hollandofoby my, haw ik de ynterferinsjekrupsje, of de argaïsmegoarre; faaks ek fret it purismefirus oan my, giet my de dialektyskefariantekwaal troch it bloed.’

Mar, wurch of net, juffer Jacqueline kriget net de kâns om fierder te prakkesearjen: ‘En hoe giet it no verder juf?’

‘Help, help!’

‘Och wat is der mei dy, lytse tor.’

‘Myn iene skild docht sa sear. Au, au!’

‘Lit my mar ris sjen. Ik leau it is net sa erch.’

‘Au, au!’

‘Net sa seure, dat hat gjin sin. Hoe hast it krigen?’

‘Der foel my in kastanje op 'e ruch.’

‘Witst wat, ik sil der in bytsje ikeltsjesalve op smeare dat helpt hast altyd.’

‘Help, help!’

‘Wat is der mei dy lytse langpoat.’

‘Ik sit fêst.’

‘Fêst? No dan moat der wat gebeore. Ik sjoch it al, dyn linker fleugeltsje sit om in prikkel fan it prikkeltried hinne. Ik sil dy helpe. Moatst dyn poatsjes al eefkes stilhâlde, oars wol it net. Ik sil prebeare om dy wer los te krijen. Hâldt dyn poatsjes no stil! Do bist hjir net oan it skaatsen. Ik leau it lukt my al. Moai sa, klear is Kees.’

‘Help, help!’

‘Ropsto dêr slymslakje? Is der wat?’

‘Ik kin bijna net foarút komme.’

‘Dat ha alle slakken.’

‘Mar it wol no noch minder as oars.’

‘Hoe soe dat komme?’

‘Ik soe it net witte.’

‘Ik leau dat ik it al wit, do hast temin slym.’

‘Temin slym?’

‘Ja, ik ha wol ris in droege keel en dan wol it iten net glide. Hasto soms te lang yn 'e sinne sitten?’

‘Ik woe brún wurde.’

‘Dêr hast it gedonder al, no is dyn slym opdroege. Witst wat, ik sil op 'e grûn spuge. Do moatst oer de spúch hinnekrûpe. Wa wit wol it gliden sa wer wat better. En dan moatst as de de sodemiter sjen datst yn 'e skaduw komst.’

Juffer Jacqueline sjocht op it horloazje.

‘Wy hâlde eefkes skoft.’ (Is dat pauze juf?) seit se en fuort dêrnei tinkt se: ‘Dêr ha jo it wer, dêr fal ik wer út 'e rol.’

Unrêst en wurgens dogge in nije oanfal op har. Se jit in bakje kof je yn. Stadichoan wurdt se wat rêstiger. Nei it twadde bakje ropt se ynienen tsjin harsels: ‘Se soeken it maar uit’ en tsjin 'e bern ropt se: ‘Kom op, wy moatte langsamerhân mar wer eens begjinne.’

‘Fertelt juf dan wer verder fan kabouter Blaubaltsje?’

‘Wy moatte no wat anders dwaan.’

‘Wat jammer!’

‘Ja jammer!’

Fjouwer

Wylst ynspekteur Alberda noch yn 'e shit sit en juffer Jacqueline it jammer fynt, stean twa famkes mei de holle yn 'e nekke nei in hiele grutte plant te sjen.

‘It is in reuzeplant.’

‘Ja, mei reuzeblommen.’

‘Moatst der net oankomme.’

‘Wol de reus dat net lije?’

‘Hy is fergiftich.’

‘Hoe witsto dat?’

‘Dat seit ús mem.’

‘En as ik der no al oankom?’

‘Dan krijst rare plakken.’

‘Wurdst dan siik?’

‘Ik tink it wol.’

‘Giest dan dea?’

‘Ik tink it wol.’

Stilte: de dea moat eefkes ferwurke wurde. Eefkes mar.

‘Soe it syn echte namme wêze?’

‘Hoe echte namme?’

‘No reuzeplant.’

‘Hy hyt oars.’

‘O ja?’

‘Ja!’

‘Hoe dan?’

‘Beareklau.’

‘Hoe witsto dat?’

‘Fan ús mem.’

‘Hat se dat sels sein?’

‘Ja, dat hat se sels sein.’

‘Wêrom beareklau?’