ISBN 978 90 8954 486 5

De kosmos bestaat uitsluitend uit deeltjes

Hoofdstuk 1

De kosmos is VOID →’A →’B →’C →’D →’E →’F → neutron

De maan zweeft om de Aarde want de Aarde trekt de maan aan. Als wij fietsen, trekt de Aarde ook ons aan. Bij een bocht naar rechts, probeert de Aarde ons aan de rechterkant omlaag te trekken. Bij een bocht naar links gebeurt dat evenzo naar de linkerkant. Dit verschijnsel gaat dag en nacht door en houdt nooit op te bestaan. Daarbij trekt de fiets en de fietser samen ook de Aarde aan. Deze aantrekking, die we gravitatie kunnen noemen, gebeurt als het ware wederzijds.

De fiets met fietser moet wel steeds signalen uitzenden naar de Aarde, waardoor de krachten op steeds dezelfde wijze effect hebben. Deze signalen, die we “boodschappers” kunnen noemen, kunnen we ons het eenvoudigst als “deeltjes” voorstellen. Een dergelijk deeltje kunnen we benoemen met een letter uit het alfabet, voorafgegaan door een apostrof, bijvoorbeeld ’C.

Een ander soort aantrekking, de elektrostatische (of “elektrische”) aantrekking, moet dan andere boodschappers gebruiken, bijvoorbeeld ’E deeltjes, waarvan we ons een voorstelling kunnen maken.

We nemen een onregelmatig gevormde metalen bol, bijvoorbeeld ongeveer vijf centimeter doorsnede, en hangen die met een touwtje aan een spijker. De bol wordt geladen met een positieve elektrische lading uit een batterij. Er vlak naast, maar geheel los ervan, hangen we een tweede metalen bol, maar nu met een negatieve lading. Deze bollen zullen dag en nacht boodschappers uitzenden, die dezelfde structuur hebben omdat beiden afkomstig zijn van een elektrische bron. Het allereenvoudigste verschil in gedrag van beide boodschappers kan gelegen zijn in de “spin” ervan, dus in de draairichting rond de as, die zich voortbeweegt. De positieve boodschapper kan dan bijvoorbeeld rechtsom draaien, zoals je een schroef in het hout draait, en kan symbolisch worden weergegeven als ’ER. Een negatieve boodschapper wordt dan ’EL, en draait links om, zoals je een schroef uit het hout draait.

Laten we even naar de positieve bol kijken. De “boodschappers” die uitgezonden worden kunnen elkaar aanstoten. Een dergelijke verzameling kennen we in de natuurkunde als een verzameling die op een gas lijkt, dus een verzameling die gasoid is. Een dergelijke verzameling kunnen we eenvoudigweg een gasoid noemen.

Een gasoid zal dezelfde eigenschappen hebben als een gewoon gas, en bijvoorbeeld een “gasoiddruk” hebben, die te vergelijken is met de gewone “gasdruk”. In de omgeving van beide elektrische bollen zullen de gasoiddrukken elkaar versterken, dus bij elkaar opgeteld worden. Maar tussen de bollen is het anders.

Op de verbindingslijn van de centra van de bollen zullen de positieve en negatieve boodschappers frontaal op elkaar botsen en wederzijds elkaars structuur afbreken. In de onregelmatige bollen zullen kuilen zitten, en de kuil die het dichtste bij de verbindingslijn zit ziet er uit als een open mond. Als twee zwaluwen, die met open mond vliegen, komen dan de positieve en negatieve boodschappers met een vaart tegen elkaar aan. De mond van de ene boodschapper sluit de mond van de andere boodschapper af en de gasoiddruk in de mondholtes wordt explosief groter door de trage massa van de boodschappers. Dit veroorzaakt een alzijdige druk van de vulling van de mondholte naar buiten, waardoor we ons kunnen voorstellen, dat de samenstellende delen van ieder der botsingspartners uit elkaar vliegen.

De botsing van de boodschappers tussen de metalen bollen hebben daardoor het effect van vernietiging der boodschappers, waardoor daar de gasoiddruk sterk verlaagd wordt. Vanuit de hoge druk aan de buitenkant van de bollen ontstaat dan een stroom van boodschappers naar het centrum tussen de bollen, en deze stroom zal door wrijving de bollen meenemen en naar elkaar toe duwen. Dit is het effect dat men aantrekking noemt. Door dit mechanisme zijn de boodschappers, ’ER en ’EL, tegelijkertijd als het ware de “uitvoerders” geworden van de aantrekkende krachten.

Aangezien de boodschappers van de fiets en fietser naar de Aarde toe geen positieve of negatieve polariteit hebben, zullen zij bestaan uit evenveel positief draaiende (=’CR) als negatief draaiende (=’CL) boodschappers. De Aarde zal naar de fiets (en fietser) eveneens een dergelijk mengsel van evenveel positief draaiende als negatief draaiende boodschappers sturen. Tussen Aarde en fiets zullen de positieve en negatieve boodschappers elkaar eveneens in een mond op mond botsing vinden en annihileren, waardoor tussen de fiets en Aarde een lagere druk in ’C deeltjes ontstaat in vergelijking met de omgeving van beiden. De daardoor ontstane stroom van ’C deeltjes van de omgeving naar het centrum tussen fiets en Aarde toe, zal zich uiten als een aantrekkende kracht naar de Aarde toe.

Het aantrekkingsmechanisme van de gravitatie is dus wel primitiever dan bij de elektrostatische aantrekking, maar is in principe hetzelfde.

De primitieve voorstelling past wel in het beeld dat ’E uit ’C is ontstaan. Ten einde verwarring te voorkomen tussen de sterk op elkaar gelijkende deeltjes ’C en ’E, moet er een tussenproduct, bijvoorbeeld het ’D deeltje, gevormd worden. Ten einde een maximaal snelle productie van ’E deeltjes te verkrijgen, moet het aantal tussenproducten zo klein mogelijk zijn, dus tot één tussenproduct beperkt blijven. De ultrasnelle productie van ’E deeltjes blijkt uit het feit, dat het geproduceerde veld van ’E deeltjes moeiteloos en nauwkeurig de trilling van elektronen van 10¹⁰ Hz volgt. Hieruit volgt dat de volgorde is: ’C →’D →’E.

Hoe zouden we ons de structuren kunnen voorstellen van ’C en ’E?

Elke ’C of ’E moet zelfstandig, vanuit het punt van ontstaan, wegvliegen als een soort van raket met een stuwkracht die nooit ophoudt. Een dergelijk deeltje kennen we uit de natuurkunde. Het is het foton. Als het foton immers eenmaal is ontstaan, blijft het rechttoe rechtaan in alle eeuwigheid doorreizen, als een raket met een nooit ophoudende stuwkracht. Een deeltje dat geen foton is, maar wel de eigenschappen heeft van een foton, kan men een fotonoid noemen en soms voor de duidelijkheid voorzien van een rode kleur.

Indien een boodschapper, zoals ’C, met andere ’C deeltjes als het ware een groter deeltje, dus ’D, zou willen vormen, mag ’D geen fotonoid zijn, want dan zou de gasoiddruk na een botsing van ’ER met ’EL niet omlaag kunnen gaan, omdat er dan een nieuwe gasoid zou ontstaan.

Het ’D deeltje mag geen eigen uitzichzelf aangedreven beweging hebben. De fotonoiden ’C, die samen het ’D deeltje vormen, moeten daarin zo aan elkaar aansluiten, dat ze gezamenlijk geen beweging hebben. Dit is alleen mogelijk indien de fotonoiden in een gesloten kring tegen elkaar aan bewegen. In de kring bewegen de ’C deeltjes, maar de gehele ’D kring (als een eenheid) beweegt toch niet.

De ’E moet bestaan uit enkele ’D deeltjes, dus uit enkele “kringen van ’C”. Een dergelijke structuur kan alleen stabiel zijn, indien telkens twee kringen (met tegengestelde draairichting), die we een “duo” kunnen noemen, tegenover elkaar staan en elkaar in evenwicht houden. De eenvoudigste structuur bestaat dan uit twee duo’s, die loodrecht op elkaar staan, en de doorbuiging in elke richting verhinderen. We kunnen ons voorstellen dat één duo zich geheel in het horizontale vlak uitstrekt, en dat het andere duo in het verticale vlak ligt. Elke kring kunnen we een “wiek” noemen. De vier wieken hebben inderdaad de centrale mond, die we moesten veronderstellen bij de annihilatie door een frontale botsing van twee boodschappers.

Indien we de combinatie van twee duo’s van boven naar beneden zouden doorsnijden, dan zouden we een figuur zien, die sterk lijkt op het cijfer 8, met een bovenkring waarvan het centrum op zijn plaats blijft maar die tegelijkertijd positief ronddraait met de wijzers van de klok mee. Het centrum van de onderkring blijft eveneens op zijn plaats maar draait tegen de wijzers van de klok in.

De kanten van de kringen wrijven tegen het omgevende medium van een mengsel van gasoiden van veel kleinere deeltjes. Door deze wrijving zal de 8 zich naar links gaan verplaatsen.

In een proef met rookkringen is gebleken dat, wanneer twee achten zich naar links verplaatsen, ze elkaar aantrekken, maar samen toch geen stabiele eenheid vormen. De toevoeging van een derde acht geeft geen verbetering, maar vier achten vormen wèl een stabiele eenheid, de “tetrade”, die zich dicht op elkaar gepakt naar links verplaatst.

Men kan met deze tetrades verder kringvormige constructies maken. Niet stabiel zijn drie, vier of vijf tetrades, maar zes tetrades is de kleinst gesloten figuur, waarbij alle factoren stabiel zijn. Dit betekent dat ’D hoogstwaarschijnlijk bestaat uit 24 ’C deeltjes. De ’D’s, en de daarvan afgeleide structuren, kunnen we met een groene kleur aangeven.

Zoals de ’C’s een ’D (“discon”) kunnen vormen, kunnen ’E’s een ’σ (“sigmon”) vormen, die enigszins gelijkt op een discon en “disconoid” genoemd kan worden. Zoals vier ’D’s een ’E vormen, kunnen vier ’σ’s rechtstreeks een γ (foton) vormen. Doordat de sigmons groter en slapper zijn dan de ’D’s, kunnen sigmons niet alleen 24, maar ook veel meer ’E’s bevatten.

Met fotonoiden en disconoiden kunnen we een stabiele stamboom voor elke foton opstellen: ’A →’B →’C →’D →’E → ’σ → γ.

Doordat we de reeks ’C →’D →’E naar links uitbreiden tot ’A →’B →’C →’D →’E, betekent dit dat ’A en ’B primitiever zijn dan ’C, ’D, en ’E. Aangezien ’D al de kleinste kring van tetrades is, kan: ’B niets anders zijn dan eveneens een kring van 24 samenstellende deeltjes, dus in dit geval 24 keer een ’A. Dus ’B = ’A₂₄. De ’A moet dan een fotonoid zijn, evenals ’C en ’E.

De ’A is dan het kleinste deeltje dat bestaat. Eerst moet: ’A ontstaan, alvorens ’B gevormd kan worden, en daarna ’C, en zo verder. ’A moet eerst uit het “NIETS” ontstaan.

In formule wordt dit NIETS ⇒ ’A.

In de Natuurkunde kennen we het quantenmechanische VOID als een bron van ontstaan, dus als het “NIETS”.

In formule wordt dit VOID ⇒ ’A.

De uiteindelijke complete stamboom van het foton wordt dan dus:

VOID ⇒ ’A →’B →’C →’D →’E → ’σ → γ

Volgens het onbepaaldheidprincipe van Werner Heisenberg zal een gebeurtenis, waarin een hoeveelheid energie ∆E niet geconserveerd is, niet verboden zijn voor de duur ∆t van de gebeurtenis, indien ∆t niet de waarde overschrijdt van ongeveer h/2π∆E. Aangezien er geen experimentele grens is gevonden voor ∆E, mogen we deze bij het begin van het ontstaan van ’A stellen op kleiner dan 10 × 10–70 kg. Hierdoor hebben alle deeltjes een leeftijd, die groter is dan de leeftijd van het heelal.

De reeks VOID ⇒ ’A →’B →’C →’D →’E kan ook (op een andere wijze) doorgetrokken worden naar rechts met →’F →neutron. Vanuit het neutron kan het proton spontaan ontstaan (met een elektron) en op deze wijze de gehele materie worden gevormd. De ’F bestaat in dit geval uit één enkel ’E deeltje dat in een kleinst mogelijke cirkel om zijn eigen as draait, aangegeven als ’Or, en “Orbon” wordt genoemd.

De fotonoiden ’C en ’E hoeven namelijk niet steeds in een rechte lijn voort te snellen, maar kunnen ook een soort “pas op de plaats” maken, in een rondedansje. We kijken dan van boven op de fotonoid en laten in gedachten de onderwiek (= onderkring) constant op zijn plaats staan. De bovenwiek (= bovenkring) draait dan om het centrum van de onderwiek. In werkelijkheid loopt in het horizontale vlak van tekening (van boven gezien) het centrum van de 8 dan precies over de omtrek van de onderkring. In werkelijkheid beweegt zich ook een derde wiek precies boven en ook een vierde wiek precies beneden die omtrek.

Elk van de vier wieken is een kringstroom, die door wrijving met het omgevende medium dit medium tussen de wieken vooruit pompt. Deze vooruit gepompte stroom kunnen we de ruggengraatsstroom (Engels: “spinal flux”) noemen.

In figuur 1a is te zien hoe de binnenwiek door de middelpuntvliedende “kracht” naar buiten wordt geslingerd. De wiek in de figuur toont 16 van de 24 ’C deeltjes, die met de wijzers van de klok met de “spinal flux” mee roteren.

In figuur 1b is tevens een tweede wiek, de buitenwiek, getoond, als partner van de duokring. In beide figuren moet men zich voorstellen dat een derde wiek precies boven en een vierde wiek precies onder de “spinal flux” mee vliegt.

Elke wiek heeft een eigen periode van omwenteling, en de combinatie van die vier wieken samen volvoeren in die periode één rondreis langs de “spinal flux” in de orbon.

Het bovenstaande samenvattende kunnen we zeggen dat de kosmos is voortgekomen uit de “stamboom van het neutron”:

VOID →’A →’B →’C →’D →’E →’F → neutron