Onder mijn huid

Colofon

ISBN: 978 90 8954 587 9

1e druk 2013

© 2013, Marijke Verhoeven

Exemplaren zijn te bestellen via de boekhandel

of rechtstreeks bij de uitgeverij:

Uitgeverij Elikser

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

Onder mijn huid

Marijke Verhoeven

1.

Te laat, o help, ik was te laat. Eerste dag van de TT-week en ik presteerde het al om te laat te komen, bedacht ik me, terwijl ik de TT-Tunnelweg in sloeg en de entree naar de paddock naderde. Mijn moeders schuld, natuurlijk. Niets voelt beter dan je moeder de schuld te geven. Of je ex-man. Ook een gewillig slachtoffer. Maar toevallig waren zij beiden wel schuldig aan hoe ik mij nu voelde. Paul omdat hij gelijk had, en dat feit alleen al was simpelweg ongelooflijk irritant. En mijn moeder… nou ja… die was lekker met zichzelf bezig, en onderweg nu naar de Pyreneeën voor haar zoveelste assertiviteitstraining. Samen met haar vriendin Esther, of beter mrs. Agatha Trunchbull, zoals ik mijn moeders partner altijd noemde, het uit de kluiten gewassen schoolhoofd uit de verfilming van Roald Dahls Matilda.

‘Nee, Juliana, je weet dat ik zelf ook een leven heb.’ Mijn moeders hoge stem galmde nog na in mijn oren. ‘Ik kan niet altijd maar opdraven wanneer jij je zaakjes niet voor elkaar hebt.’

Verdorie. Waarom had ik geen moeder die zich pedant met de opvoeding van mijn dochter Laura bemoeide? Die gewoon eiste dat ze een paar keer per week kon oppassen en dan mijn huishouden ook nog even deed. Nee, die van mij moest zichzelf zo nodig vinden. Dit keer had ze bedacht dat dat weleens in het zuiden van Frankrijk kon zijn. Of Trunchbull had haar dat ingefluisterd. Nou ja, whatever… ze kon niet komen. Mijn moeder. Dus ik moest wat anders verzinnen voor het komend weekend. Ik zwaaide vriendelijk glimlachend naar de bewaker die de slagboom bij de entree naar het circuit voor me opende. Veel te snel reed ik door de tunnel, maar het was altijd zo’n heerlijk gevoel naar beneden te sjezen en vervolgens met mijn blauwe plakbandauto als een dolfijn aan de andere kant weer op te duiken in een compleet andere wereld.

Haastig parkeerde ik mijn auto tussen die van Mark en Robert. Die van mij zag er niet uit, ik wist het, duct tape verborg scheuren in de bumper en hield het nummerbord op zijn plaats. De antenne hing zielig geknakt boven het dakraampje, dat al in twee jaar niet meer open was geweest, en een groen waas over de gehele auto verried dat ik het vehikel al meer dan een jaar niet had gewassen. Nou ja. Hij deed het, dat was het belangrijkste. Hij startte ieder keer als ik hem nodig had, en zolang ik maar lief tegen hem praatte, zou hij het altijd blijven doen, had ik mezelf wijsgemaakt. Tussen het afval voor de bijrijdersstoel zocht ik naar mijn BlackBerry, die ik in een woeste zwaai had weggesmeten toen ik doorkreeg dat mijn moeder niet van plan was om te keren op de Autoroute du Soleil. Ik vond mijn telefoon onder een lege bak Italiaanse salade van de Albert Heijn. En terwijl ik me verwonderde over het feit dat dergelijk afval in mijn auto lag, liet ik mijn vingers testend over mijn BlackBerry glijden en ontsnapte me een zucht van opluchting. Hij deed het nog… Wat moest ik zonder mijn BB? Snel verzamelde ik onder mijn arm alle mappen die ik het weekend mee naar huis had genomen, hing mijn overvolle tas over mijn schouder en sloot mijn auto af. Mijn blik gleed over de parkeerplaatsen voor de viprooms. Nog geen zwarte Range Rover te zien of een zilverkleurige Volvo Cross Country. Nog niet. Maar ik wist dat hij zou komen vandaag, en die verwachting bezorgde me nu al ongekend zalige tintelingen in mijn onderbuik.

‘Zeg, zou je misschien even je gedachten erbij kunnen houden?’ vroeg Mark mij geërgerd.

‘Hm?’ Geschrokken keek ik op. ‘O, sorry, ik zat niet op te letten.’

‘Nee, dat was duidelijk.’ Mark, mijn baas, of… leidinggevende, zoals hij zich liever liet noemen, liet een zucht ontsnappen en keek hoofdschuddend weer naar de stapel papier voor hem.

Ik nam een slok van mijn koffie en keek naar Robert aan de andere kant van de restauranttafel, hij zat me grijnzend aan te kijken terwijl hij op de achterkant van zijn pen zat te kauwen. Ik had hem verteld dat ik Mike straks weer zou zien. Na een aantal schunnige grappen en opmerkingen van zijn kant over intensief relatiebeheer, waren we de vergadering ingegaan. Van mijn collega’s was hij de enige die wist van mijn geheime relatie met Mike Farrell. En dat wilde ik ook graag zo houden.

Ik richtte mijn aandacht weer op het volgende agendapunt. We hadden een laatste vergadering, nu aan het begin van de TT-week. Voor ons als cateraar de drukste week van het jaar en ook de meest prikkelende. Ieder jaar was het weer een logistieke klus, maar ook een culinaire uitdaging om al die duizenden mensen te voorzien van een hapje en drankje, uiteenlopend van de meest ingewikkelde en luxueuze buffetten op de paddock, tot het patatje met in de buitenring. We bespraken nu de bestellingen van de viproomhuurders, die bijna allemaal al gereageerd hadden. Dat op zich was een compliment waard, ik had de huurders goed achter de broek gezeten, zei Mark, waarop Robert mij vuil grijnzend een vette knipoog gaf. Mijn gedachten dwaalden weer af toen Mark verderging over de pachters in de buitenring, een onderwerp waar ik niet veel mee te maken had. Ik dacht aan Laura, mijn prachtige dochter, nu in groep acht, klaargestoomd om naar het VWO te gaan met haar hele leven nog voor zich, maar genadeloos geknakt en gefileerd van haar zelfvertrouwen door het systematische pestgedrag van haar zogenaamd fijne klasgenootjes. Ik knipperde met mijn ogen; iedere keer als ik aan Laura dacht, moest ik mijn uiterste best doen niet in huilen uit te barsten. Mijn dochter was zo gepest op school, het laatste jaar moest een hel voor haar geweest zijn. En ik, haar moeder, had niet tot nauwelijks in de gaten gehad dat het zo ernstig was. Had ze het zo goed voor me verborgen kunnen houden of was ik gewoon te veel met mezelf bezig geweest? Die vraag beheerste mijn gedachten, hield me uit mijn slaap en bezorgde me een schuldgevoel van hier tot Tokio (en weer terug). Ik boog mijn hoofd en probeerde me weer te concentreren op de vergaderpunten. Het was niet goed om nu stil te staan bij Laura. Het deed te veel pijn. Alsof er een olifant op mijn borst zat. Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik hartklachten had. Ik haalde diep adem en probeerde opnieuw de gedachte aan mijn dochter te onderdrukken, niet te denken aan haar beslissing dat ze bij haar vader zou gaan wonen. Paul en ik hadden telefonisch heftige discussies gevoerd over ons kind, natuurlijk met de nodige verwijten over en weer. Want waar was het misgegaan? Wat hadden wij nagelaten en wat moesten wij nu doen? Maar uiteindelijk was Laura zelf met een oplossing gekomen. Ze wilde bij Paul gaan wonen nu hij terugkwam naar Nederland. Ze wilde weg uit het dorp waar ze haar kwelgeesten van de basisschool iedere dag weer tegen zou komen. Ze wilde opnieuw beginnen, met een schone lei, in een nieuwe stad, waar niemand haar kende. Ver weg van mij. En Paul en zijn kersverse Amerikaanse vrouw Kristina wilden haar met open armen ontvangen. Ik had geen keuze, ze was twaalf, mocht het zelf beslissen, dus ik moest haar laten gaan. Het was de beste oplossing, had Paul gezegd toen ik het hem huilend had verteld. En misschien had hij gelijk. Ik wist het niet meer…

‘… dus misschien dat jij ze dan even kunt opvangen?’ vroeg Mark ernstig.

‘Huh?’ Verbaasd keek ik op. Ik had blijkbaar weer de helft van het besprokene gemist.

Mark zuchtte nog een keer geërgerd en tikte met zijn pen op het tafelblad. ‘De pachters, Julia. De pachters… Als ze moeten wachten op kantoor!’

‘O-o… ja, natuurlijk. Ik vang ze wel op!’ zei ik blozend en ik staarde weer naar mijn aantekeningen.

‘Alles goed, schoonheid?’ vroeg Durk, onze chef-kok.

‘Ehm… ja hoor, alles is goed,’ mompelde ik en ik knikte naar hem.

Mark keek mij nu observerend aan en vroeg: ‘Zeker weten?’

‘Ja. Ja.’ Ik produceerde een flauw glimlachje. Mijn collega’s wisten van de situatie met Laura en leefden intens met me mee, maar op dit moment had ik geen zin om te vertellen dat ik geen opvang had voor mijn kwetsbare kind in het voor ons meest drukke weekend van het jaar. Ik moest zorgen dat Paul twee dagen eerder terugkwam uit Ierland. Hij moest zijn afspraken maar verzetten. Laura was ook zijn kind.

Terwijl Durk begon te praten over het inrichten van de koelcellen en ons zijn aantekeningen uitdeelde, zag ik vanuit het restaurant plotseling Mike op de galerij voorbijlopen. Hij was in gezelschap van twee andere mannen en mijn hart sloeg over toen hij mij ook in het vizier kreeg. Hij stak zijn hand op en zwaaide. Op zijn knappe gelaat verscheen een brede glimlach, het prachtige gezicht dat me inmiddels zo vertrouwd was, waar ik al zo vaak genietend mijn vingers over had laten glijden. Met zijn sprankelende blauwe ogen kon hij me zo intens verliefd aankijken en ik kon helemaal week worden als dat wellustige lachje van hem rond zijn mond speelde, zijn sensuele mond, die ik zo graag kuste, de mond die alle plekjes van mijn lichaam zo goed kende. Ik voelde dat ik bloosde toen ik terug wuifde en probeerde mijn gezicht in de plooi te houden. Mike… nog even en ik zou hem zien in zijn vipbox…

‘Zeg, hou je het nog droog?’ vroeg Durk grijnzend en ineens realiseerde ik me dat mijn vier collega’s stil waren gevallen en mij verwonderd aan zaten te kijken.

‘Wat?!’ vroeg ik defensief, terwijl ik nog dieper rood kleurde.

‘Volgens was iemand heel blij jou te zien!’ lachte Willem en hij klopte me amicaal op de schouder.

Ik schraapte mijn keel en keek even naar Robert, die zijn lachen bijna niet meer kon inhouden. ‘Ik… eh… Hij is gewoon een heel aardige man. Prima viproomhuurder…’

‘Waren ze allemaal maar zo,’ proestte Robert nu over tafel.

‘Nou, nee…’ zei ik terwijl ik een waarschuwende blik naar Robert zond. Ik beet op mijn lip en begon driftig met mijn papieren te schuiven. Ik moest me echt beter concentreren, anders bakte ik er niets van deze meest belangrijke week van het jaar, de TT-week.

2.

Het TT-circuit van Assen was mijn werkplek en zelfs na zeven jaar kon ik nog steeds zeggen dat het me geen moment verveelde. Ik was er terechtgekomen toen ik als alleenstaande moeder, na mijn scheiding van Paul, via uitzendbureaus op zoek ging naar werk. Een paar maanden deed ik uitsluitend administratieve ondersteuning, maar nadat de ReQuest-Group de nieuwe huiscateraar van het circuit was geworden en de taken anders werden verdeeld, had ik me gretig op de salestaken geworpen. Als salescoördinator was ik managementassistente, relatiebeheerder en evenementenorganisator ineen en dat was me op het lijf geschreven. Dagelijks had ik te maken met mensen die iets wilden organiseren op het circuit, van vergadering tot soms zelfs een bruiloft, van rondleiding tot congres met als slotstuk een vijfgangen-diner. Maar het allerleukste waren toch die grote evenementen, zoals het WK Superbike, maar vooral de Dutch TT, als het circuit overspoeld wordt door duizenden motorliefhebbers, die in die ene week in juni volledig uit hun dak gaan en op traditioneel de laatste zaterdag in juni de races op het circuit komen bekijken. Vanaf een van de vele tribunes, of als vip vanuit een van de zesendertig skyboxen, waar ik in nauwe samenwerking met de zesendertig viproomhuurders zorg voor coördinatie van de catering. En zo heb ik Mike leren kennen… eind vorig jaar.

Mijn hart bonkte opgewonden in mijn borstkas toen ik haastig op mijn hoge hakken over de galerij liep naar de viproom waar Mike op me zat te wachten. De viproom werd gehuurd door het bedrijf van zijn schoonvader, Bart Wilkins, eigenaar van een grote internationale transportonderneming en vader van Jessica, de echtgenote van Mike. Het was de laatste viproom op de galerij, de mooiste en de op een na grootste. Daarvandaan had je schitterend zicht op de Geert Timmerbocht. Het verlangen hem weer te zien na bijna twee weken was zo hevig, dat ik me moest beheersen niet te gaan rennen. Ik klemde mijn map stevig onder mijn arm, Mark en Willem wisten niet beter dan dat ik met Mike de bestellingen door ging nemen. Robert wist wel wat ik ging doen. Hij had demonstratief op zijn horloge gekeken en nog snel gemompeld: ‘Niet te lang, hè? Neuken doe je maar in je eigen tijd.’

Natuurlijk had hij gelijk, ik moest aan het werk in plaats van te flikflooien in een skybox. Want er lag een enorme stapel werk op me te wachten en ik zou niet zoals Robert en Mark tot laat in de avond kunnen doorwerken, Laura had me vanmiddag ook weer nodig. Maar nu was het verlangen naar Mike zo groot, dat ik zelfzuchtig voorrang gaf aan het plezierige gefladder van de verliefde vlinders in mijn buik boven het altijd aanwezige schuldgevoel dat zwaar op mijn schouders drukte.

Vanaf de eerste verdieping wuifde ik beleefd naar mevrouw Suurbier, ze stapte net uit haar Mercedes, een slagschip waarmee ze nu ook weer twee parkeerplaatsen in beslag nam. Ik liep nog een stapje sneller, ik wist dat als ik nu zou blijven staan, ik voorlopig niet van haar af was.

‘Julia, Julia?! Heb je even?’ gilde ze al naar boven zodra ze mij had opgemerkt.

‘Nu helaas niet, mevrouw Suurbier… Zal ik vanmiddag even komen? Begin van de middag?’ blèrde ik terug vanaf de galerij, alsof ik op de markt vis stond te verkopen. Vanuit mijn ooghoeken registreerde ik even dat er iemand vanaf het dakterras op me neer stond te kijken. Het was alsof ik ogen in mijn rug kon voelen.

‘Is goed, is goed, lieverd.’ Ze opende haar kofferbak. ‘Maar luister nog even…’

O nee, ik wist dat ik had moeten doen of ik haar niet zag, haar niet had gehoord. Waarom was ik toch ook altijd zo verrekte beleefd en correct? Mam, waarom heb je me niet wat asocialer opgevoed?

‘Lieverd, wil je weer die lijsten meenemen, van vorig jaar?’

‘Ja, natuurlijk…’ gehaast liep ik weer verder. Die lijsten had ik allang geprint. Ieder jaar hetzelfde, ik kende mijn pappenheimers, de viproomhuurders. Het geluid van mijn klikklakkende hakken op het beton weerkaatste over de galerij.

‘Want ik denk dat het wel weer dezelfde bestelling zal worden, weet je…’ gilde mevrouw Suurbier verder, ze viste een grote boodschappentas uit de kofferbak van de Mercedes. Een tas die ongetwijfeld vol zat met Drentse droge worsten, die ze zaterdag in de viproom ging serveren en nooit bestelde bij ons, want ze vond dat ze goedkoper uit was als ze de hapjes zelf haalde bij de Lidl en zich vervolgens een breuk sjouwde. ‘… en dan wil ik het net zo doen als vorig jaar, met die…’

‘Ik neem ze mee, mevrouw Suurbier! Komt goed!’ Met een schuin oog keek ik even omhoog. Op het dakterras boven mij stond een man met halflang, krullend haar en een ongeschoren kaak. Hij leunde nu op de blauwgeverfde balustrade en keek op mij neer, zijn donkere ogen leken zich op me te fixeren. Ik knikte even naar hem, met een flauwe glimlach, maar hij reageerde niet en bleef me strak aankijken. Ik voelde me ineens ongemakkelijk onder de taxerende blik van deze onbekende.

‘Hoe laat ben je er dan?’ gilde mevrouw Suurbier nog iets harder nu, in haar laatste, bijna wanhopige poging om aandacht.

‘Over een uurtje of zo…’ Ik wuifde weer, nu om aan te geven dat ik weg moest. Toen ik nog een keer omkeek zag ik dat de man mij nastaarde. Ik herkende hem niet en vroeg me af wat hij daar deed, boven op het dak. De TT trok soms de meest vreemde figuren aan. En de bewaking was kennelijk nog niet zo scherp op deze eerste dag van de TT-week. Misschien had ik even moeten vragen of ik hem ergens mee kon helpen. Ik zou het straks wel doen, als ik hem dan nog zag. Maar nu niet, ik wilde naar Mike…

Buiten adem en een beetje verward kwam ik de viproom van Wilkins International binnen. Er klonk muziek; Bryan Ferry zong Oh yeah, het favoriete nummer van Mike. We hadden er samen al wel honderd keer naar geluisterd. Behoedzaam liep ik om de afgesloten garderobe heen. Ik hoopte zo dat hij alleen was en dat ik hem even voor mezelf zou hebben. Ik liep op mijn tenen, zodat mijn hakken me niet zouden verraden. En toen zag ik hem… Hij stond achter de bar. Hij had een theedoek in zijn handen en poleerde in gedachten verzonken een wijnglas. Door de harde tonen van de muziek had hij me niet binnen horen komen en kon ik hem ongemerkt bestuderen. Er tintelde iets in me toen ik opnieuw zag waarom ik voor hem was gevallen. Hij neuriede mee met Ferry en keek naar buiten over de baan. Zijn colbert hing over een barkruk en hij had de mouwen van zijn overhemd opgerold. Zijn gebruinde huid stak af tegen het hagelwit van het overhemd. De katoenen stof spande om zijn gespierde, lenige schouders, die voorzichtig bewogen terwijl hij het glas poetste en draaide door zijn slanke vingers. Geconcentreerd keek hij naar het glas, zich niet bewust van mijn aanwezigheid. Mike was lang en slank, had een atletisch, bijna jongensachtig postuur met brede, hoekige schouders en lange benen. En hij had, in mijn beleving, het gezicht van een Griekse god, gezegend als hij was met een gebeeldhouwde kaaklijn, hoge jukbeenderen, een prachtige mond en schitterende, blauwe ogen. En deze man was dolverliefd op mij. Op mij… Maar… hij was getrouwd met iemand anders. Nog wel.

De klanken van Oh yeah stierven langzaam weg. Ik deed een stap naar voren en zag dat Mike verschrikt opkeek.

‘Hé, gorgeous…’ Ogenblikkelijk zette hij het glas weg en kwam snel achter de bar vandaan. ‘Je laat me schrikken.’

Ik beet op mijn onderlip en keek hem vol verwachting aan. ‘Dat was ook mijn bedoeling… Het is bijna seks om zo naar je te mogen kijken.’

Hij glimlachte loom en kwam vlak voor me staan. Teder nam hij mijn gezicht in zijn handen en keek begerig naar me. Ik nam zijn geur in me op en sloot mijn ogen. Ik had hem gemist, ieder moment met hem koesterde ik intens en sloeg ik op in mijn geheugen als een souvenir met een gouden randje. Mijn trillende vingers vouwden zich om zijn sterke, pezige polsen, toen ik zijn lippen zacht en teder op de mijne voelde.

‘Julie… Julie.’ Hij fluisterde mijn naam, hees, als altijd. Een paar tellen keken we elkaar aan, totdat ik mijn handen tegen zijn schouders legde en hij me in zijn armen trok. ‘Het duurde te lang dit keer.’

Hij kuste me, nu intenser en harder, dwingend door verlangen. Ik opende mijn mond en liet hem gewillig binnen. Hij wond me op, ik verlangde zo naar hem dat ik letterlijk sidderde onder zijn aanrakingen. Zijn handen gleden langzaam en tastend over mijn rug, kneedden mijn billen. Hongerig drukte hij zich tegen me aan. Mijn handen woelden door zijn donkerbruine, stevige haar en ik kon zijn adem heet en hijgend op mijn huid voelen toen hij ons langzaam richting de bar leidde.

‘Julie, ik verlang zo naar je…’ Razendsnel begon hij de knoopjes van mijn zwarte blouse open te maken. Zijn lange vingers trilden nu ook zichtbaar van opwinding en verlangen, zijn lippen gleden proevend over mijn gezicht. ‘Waarom ben ik niet bij jou? Iedere dag… Ik wil iedere dag bij je zijn. Bij jou zijn. O, Julie…’ Zijn vingers gleden nu door mijn lange haren en omklemden mijn nek toen hij zijn tong opnieuw gretig en verlangend in mijn mond duwde. Zijn andere hand gleed onder mijn blouse, in mijn beha en hij omvatte krachtig mijn borst.

‘Kan ik vanavond bij je komen? Het moet… Het is te lang geleden.’ Zijn stem was hijgend in mijn oor. Begerig en opgewonden tilde hij me op een kruk bij de bar.

‘Ja, graag. Heel graag… Alsjeblieft.’ wist ik uit te brengen terwijl ik mijn armen om zijn nek sloeg. ‘Ik heb je zo gemist. Ik verlang zo naar je. Het mag niet weer zo lang duren…’

‘Nee, dat gebeurt ook niet, Julie…’ Zijn lippen gleden over mijn hals naar beneden en ik klemde hem dichter tegen me aan toen hij mijn borsten uit mijn beha wipte en zijn tong gulzig over mijn hard geworden tepels liet glijden.

‘God, wat is dit lekker,’ mompelde Mike zachtjes. ‘Wat ruik je lekker.’

Een kreet van genot en wellustig verlangen ontsnapte me en vol overgave legde ik mijn hoofd achterover en leunde met mijn rug tegen de bar. Mijn vingers kroelden door zijn donkere haar. Op het moment dat ik genietend mijn ogen wilde sluiten, hoorde ik plotseling iemand kuchen.

Razendsnel lieten Mike en ik elkaar los, als twee verschrikte en betrapte pubers. Onhandig sprong ik met ontblote borsten van de kruk en greep me vast aan Mike.

Midden in de viproom stond de man die ik net op het dakterras zag, hij staarde gebiologeerd naar ons en op zijn gezicht was een mengeling van vermaak en ergernis af te lezen.

‘Oh, it’s you…’ Ik hoorde de opluchting in Mike’s stem. Hij zuchtte diep en streek met een hand door zijn korte haar, terwijl ik haastig en nerveus mijn borsten weer in mijn beha schikte en mijn bloes probeerde dicht te knopen.

‘Wie is dat, Mike?’ vroeg ik nerveus.

‘Sorry dat ik je stoor tijdens jullie intieme moment, maar… doe dan ook de deur op slot, idioot,’ reageerde de man in het Engels.

Mike lachte, geamuseerd nu. ‘Julie, dit is mijn broer, Connor.’ Mike keek weer naar mij, stralend en trots. ‘Dit is Julie, Connor. Dit is ze dan… Mijn Julie.’

3.

Juist op het moment dat ik dacht altijd alleen te blijven, na een zoveelste mislukte internetdate waarna ik had uitgehuild bij Robert en driftig had gegild dat ik nooit meer een kerel dichtbij zou laten komen, ontmoette ik Mike. Het was eind vorig jaar, op een koude, grijze novemberdag. Het circuit was kil en uitgestorven en deed in niets denken aan de hectische arena die het vijf maanden daarvoor was geweest. Ik zal het nooit vergeten, het was vrijdag en al halverwege de middag toen Rita Jansen, mijn contactpersoon bij Wilkins International, me voorstelde aan Mike Farrell. Rita had besloten wat meer tijd aan haar gezin te besteden en Mike was degene die haar taken wat de viproom betrof zou overnemen. Zodra ik mijn hand in die van Mike legde, begreep ik dat er wat ging gebeuren. Er was een nauwelijks merkbare trilling in de atmosfeer. Heel gering, maar wel zoiets wat je vertelt dat iets of iemand voor altijd een bijzondere plaats in je leven zal innemen, of zelfs je wereld volledig op de kop gaat zetten. Een sensatie die ik toen niet direct op die manier kon beschrijven, in de overweldigende flow waarin ik meteen werd meegezogen, maar die zich razendsnel ontwikkelde na onze ontmoeting. Hij had mij vaker gezien, had Mike charmant opgemerkt, in de viproom van zijn schoonvader. En hij liet me blozen toen hij zei dat hij nog wist dat ik toen een rode jurk had gedragen. Ik weet niet meer of ik überhaupt nog tot Rita had gesproken, maar ze moet zich bij ons als het vijfde wiel aan de wagen hebben gevoeld, of ze had gewoon haast, maar ze liet Mike al snel bij mij achter in de Gold Club en ging zelf naar huis. We dronken samen koffie, de vieze drek uit de koffiemachine en ik lachte om Mike zijn grapjes over Britten en hun koffie- en theegewoontes. In de stilte van het verlaten viprestaurant bouwde de seksuele aantrekkingskracht tussen ons zich bijna tastbaar op. Met iedere ademhaling werd ik me meer bewust van deze man naast me, van de vonken in zijn ogen als hij me aankeek, van zijn prachtige glimlach die me leek te betoveren. Ik gaf hem een rondleiding door de bedrijfsruimtes van het circuit en we wandelden samen door het immense Media Centre, beklommen de trappen van de startfinishtoren en bekeken een paar viprooms en de restaurants. Het was al bijna donker toen we eindelijk terug waren in de Gold Club en ik hem een drankje inschonk. Al mijn zintuigen stonden inmiddels op scherp, mijn huid tintelde en mijn wangen en hals waren roze van opwinding. Toen hij uiteindelijk wegging en mijn hand pakte, had ik het gevoel dat de aanraking van zijn vingers me zou laten exploderen.

Nog diezelfde avond stuurde hij me een sms’je. Een kort berichtje waarin hij me bedankte, waarop ik had gereageerd, hij weer had gereageerd, en vervolgens was al snel een gesprek ontstaan via sms dat het hele weekend had geduurd. Ik had niet goed geweten wat ik ervan moest denken. Zijn berichtjes waren vooral grappig, maar ook persoonlijk geïnteresseerd. In de week na onze ontmoeting zagen we elkaar weer tijdens de jaarlijkse seizoenafsluiting voor Business Clubleden in de Gold Club. Hij was in het gezelschap van zijn schoonvader en tijdens die bijeenkomst moest ik de grootst mogelijke moeite doen mijn ogen van hem af te houden. Na afloop van het dinerbuffet liep Mike met me mee naar de parkeerplaats en vroeg me of ik een hapje met hem wilde eten, die week erna. En zo zat ik toen, begin december, terwijl Laura sinterklaascadeautjes aan het uitpakken was met Paul, op een zaterdagavond in een klein, onbekend Italiaans restaurant in de stad Groningen, tegenover de meest charmante man die ik in tijden had ontmoet. Zijn glimlach was innemend en prikkelend, zijn sprankelende ogen waren om in te verdrinken en hij behandelde me alsof ik de mooiste en meest begerenswaardige vrouw op aarde was. Kortom, alle ingrediënten waren aanwezig voor ‘Het Recept van Verleiding’ voor een vrouw als ik, een eenzame, alleenstaande en hardwerkende moeder, die avond aan avond op de bank zat, wegdromend bij Gilmore girls, waarin ik mezelf kon identificeren met de hoofdrol van Lorelai, die immers net zo veel moeite bleek te hebben de juiste partner te vinden. De ware… die Ene… Maar behoedzaam en voorzichtig als ik altijd was geweest met mannen na mijn dramatische scheiding, wist ik dat mezelf overgeven aan deze prachtige man, Mike Farrell, zou betekenen dat ik een diepe duik nam in een troebele poel van ellende. Mike was immers getrouwd. Met Jessica, de dochter van zijn baas.

In de verborgen Italiaanse trattoria, waar iedere Italiaanse werknemer blijkbaar een persoonlijke kennis was van Mike, zat ik toen vol bewondering naar hem te staren. Hij vermaakte mij met zijn charmante grapjes, voerde me allerlei heerlijke hapjes en had met bijna iedereen een geïnteresseerd gesprek in rap Italiaans, terwijl ik niet meer kon uitbrengen dan een klungelig ‘grazie’ en ‘ciao’. Gedurende de avond raakte ik steeds meer onder de indruk van hem. In de ban van hem. Dusdanig dat ik ver na twaalven, toen wij als laatste gasten het restaurant verlieten en door de donkere stad zwierven, me door hem liet kussen. Heel even maar. Het was de wijn, mijn eenzaamheid of de hunkering om aangeraakt te worden, ik wist het eigenlijk niet. Maar het was niet verstandig en mijn hersens functioneerden toch nog enigszins zelfstandig toen hij me tegen zich aan trok en ik me plotseling realiseerde dat ik hier niet in mee moest gaan. Dus ik had met pijn in mijn hart afscheid van hem genomen en stellig besloten, die nacht in mijn te grote en koude bed, dat ik me niet weer door zijn charismatische persoonlijkheid zou laten meeslepen.

Maar helaas… ‘De geest is gewillig, maar het vlees is zwak.’ Of liever, ik ben kennelijk ook maar een mens. Op kerstavond zat hij bij me op de bank en stortte ik mij vol overgave in een heimelijke, gepassioneerde liefdesrelatie, die me nu al meer dan een half jaar liet vliegen zonder vleugels.

‘Ga je morgen met ons uit eten?’ vroeg Mike. In mijn keuken schonk hij voor ons beiden een glas wijn in, terwijl ik mijn badjas dichtknoopte. We hadden net liggen vrijen op de bank, het was al na twaalven en Laura lag rustig boven te slapen, zich niet bewust van haar moeders seksuele uitspattingen een verdieping lager.

‘Morgen… eh, weet ik niet. Ik ben al zo veel weg deze week.’ Ik nam een glas van hem aan. ‘Ik zal mijn best doen, want het lijkt me leuk jouw broer te leren kennen.’

‘Precies, dat wil ik ook, dat je hem leert kennen.’ Hij leunde tegen het aanrecht en nam een grote slok wijn. ‘Kun je geen opvang regelen?’

‘Ik zal kijken, ik denk dat ik wel wat kan regelen.’ Ik bedacht dat ik Annika morgenochtend kon polsen, de achttienjarige dochter van Carolien, ze wilde altijd graag Laura gezelschap houden. En anders misschien Verena wel, haar zusje.

‘En komend weekend? Heb je dan al wat geregeld?’

‘Nee.’ Ik had het vanavond willen regelen, maar natuurlijk was ik te laat thuis en had daarna weer een emotionele en vermoeiende discussie met Laura gehad. Vervolgens was ik zo in beslag genomen door gepieker over mijn dochter, dat ik er niet meer aan had gedacht opvang te regelen voor mijn kind in het weekend.

‘En Paul?’

‘Nee, hij is er nog niet. Maar ik regel het morgen, first thing, anders vergeet ik het weer.’ Ik prikte met mijn wijsvinger op zijn borst. ‘Het komt door jou… je leidt me af!’

Mike zette zijn glas weg en trok me naar zich toe. ‘En dat vind jij zó erg… of niet?’ Hij drukte zijn mond op de mijne en ik gaf me weer meer dan gewillig aan hem over.

‘Je komt toch nog wel dit weekend?’ zei ik uitdagend, zette mijn glas naast het zijne en sloeg mijn armen om zijn nek.

‘Dat lijkt me een uitstekend plan! En als de TT voorbij is, kunnen we wel een paar dagen samen doorbrengen. Laura is nu toch wel aan me gewend?’ zei Mike zacht, terwijl hij me langzaam met zich meetrok de kamer in. Met één hand zette hij de cd-speler aan en voor de tweede keer deze dag hoorde ik het zwoele stemgeluid van Bryan Ferry. Ik voelde Mike’s lippen tegen mijn voorhoofd, terwijl we langzaam door de kamer dansten op de tonen van Oh yeah. Heel even keek ik naar hem op en zag tot mijn verbazing dat zijn ogen vochtig waren.

‘Wat is er?’ vroeg ik verrast.

‘Niets, ik luister. En ik houd van je,’ fluisterde hij en deed zijn ogen dicht, alsof ik niet mocht zien dat ik hem had betrapt. Hij trok me nog dichter tegen zich aan en we bewogen vloeiend op de muziek door de kamer. Mijn hoofd rustte tegen zijn schouder en ik liet me door hem leiden.

‘Ik vind het eind van dit liedje zo triest,’ zei ik toen de laatste tonen wegstierven. ‘Ik word daar altijd een beetje verdrietig van.’

‘Nee, dat is het niet… Zo moet je er niet naar luisteren. Het is een heel bijzonder liedje. Eigenlijk een verhaaltje van drie hoofdstukken, met elk eigen instrumentale details, als je goed luistert.’

‘Maar ik denk altijd dat het over ons gaat, omdat het voelt alsof het ons liedje is,’ opperde ik voorzichtig.

‘Over ons? Nee, ha ha… Dacht je dat?’ lachte Mike geruststellend en kuste me in mijn nek. ‘Wij blijven altijd bij elkaar. Jij bent de hoofdprijs in de loterij! Denk je dat ik jou laat gaan?’

‘Ik weet het niet,’ reageerde ik aarzelend.

‘Jawel, dat weet je wel, Julie. Nog even, nog tot het einde van dit jaar… misschien zelfs eerder, dan ben ik helemaal bij jou. En van jou.’ Hij nam mijn gezicht weer in zijn handen en kuste me opnieuw. ‘We moeten nog even geduld hebben.’

‘Het duurt nog zo lang,’ reageerde ik met een klein stemmetje.

‘Het is zo voorbij,’ fluisterde Mike, ‘en in de tussentijd is er nog zo veel tijd samen. Denk aan onze week in Italië, dat is al over een paar weken. Dan gaan we samen op reis. Jij en ik…’

Ik produceerde een glimlach, hij had gelijk. Ik moest niet zo haastig willen, geduld hebben en inderdaad, over een paar weken zouden we naar Italië gaan. Alleen de reis al, samen met hem in de auto, met zijn tweeën, was een cadeautje.

‘Ik moet gaan,’ zei Mike spijtig met een blik op de klok.

‘Oké…’ Met tegenzin liet ik hem los. Dit wende nooit. Hij moest weer naar huis, om de schijn op te houden van een gelukkig huwelijk. Al was hij dan praktisch nooit meer samen met Jessica, paps Wilkins moest koste wat kost blijven geloven dat alles tussen Mike en Jessica nog koek en ei was. Voorlopig. Het ergerde me. Maar ik had geleerd mijn mond te houden.

‘Ik heb morgen eind van de middag nog een afspraak, maar zal ik je daarna ophalen?’ Mike pakte zijn sleutels van tafel en legde een hand onder mijn kin.

Verliefd keek ik hem aan. ‘Ja, dat is goed. Ga er maar van uit dat ik mee kan. Als het echt niet lukt, bel ik je.’

‘Het lukt je wel, Connor wil jou leren kennen.’ Mike grijnsde ondeugend. ‘Hij was onder de indruk van jou. Volgens mij heb ik concurrentie.’

Ik negeerde zijn plagende opmerking. ‘Vindt hij het niet raar allemaal?’

‘Nee… Hij oordeelt niet. Connor niet. Hij begrijpt mij heel goed.’ Mike lachte, zoals altijd vol van zelfvertrouwen, hij had de wereld in zijn hand.

Ik liep achter hem aan naar de bijkeuken. ‘Hoelang blijft hij?’

‘Ik weet het niet, een paar maanden?’ Mike legde losjes een hand op mijn heup en kuste me weer. ‘Zolang als zijn ex nodig heeft het huis leeg te halen en te verhuizen.’

‘Maar moet hij daar niet bij zijn dan? En zijn zoon dan? Wil hij die niet zien? En jullie ouders?’

Mike haalde onverschillig zijn schouders op. ‘Dat weet ik ook allemaal niet. Moet je hem morgen maar vragen.’

‘Praten jullie daar niet over?’

‘Nee, eigenlijk niet. Wel over pa en ma, maar voor de rest hebben we het tot nu toe vooral over voetbal gehad.’ Hij lachte schor en kuste me nog een keer. ‘Ik moet gaan. Tot morgen, liefje… Je bent mooi. Je bent van mij.’

Voor ik het wist was hij verdwenen in de donkere steeg achter mijn huis. Ik bleef even buiten staan en ademde de frisse nachtlucht in. Er waren duizenden sterren, het was een heldere nacht, een typische juninacht. Ik sloeg mijn armen om me heen en verwelkomde met tegenzin het gevoel van eenzaamheid dat me iedere keer bekroop als Mike wegging. Het kwam zo zelden voor dat hij kon blijven. In het begin van onze relatie wilde ik het ook niet voor Laura, al wist ze al heel snel dat Mike en ik verliefd waren. De laatste weken leken ze het steeds beter met elkaar te kunnen vinden, wat volgens mij een gevolg was van de frequentie van zijn aanwezigheid. Maar zolang hij niet officieel bij Jessica weg was, was het beter om Laura niet met nog meer moeilijke situaties te confronteren. Nota bene iemand uit haar eigen klas had opmerkingen gemaakt over Mike, dat hij getrouwd was en mij opzocht in zijn vrije tijd. Al was het dan op een wat minder verfijnde manier gebracht. ‘Je moeder is een hoer…’ Kinderen kunnen zo wreed zijn.

Voorzichtig ging ik op een van de tuinstoelen zitten en keek naar boven. Wat kon je je nietig voelen als je in dit universum tuurde, op zoek naar grenzen, die er onbegrijpelijk genoeg niet waren. Ik voelde somberheid knagen aan de grenzen van mijn eigen bewustzijn, gretig om me te overvallen en mee te sleuren in een neerwaartse spiraal. Ik trok mijn benen onder me en dacht aan Mike en het liefdeloze huwelijk dat hij vijf jaar geleden was aangegaan, vijf weken nadat hij Jessica had ontmoet, in een nachtclub in Londen. Hoe impulsief kun je zijn?

Jessica was het enige kind van Bart Wilkins, diens oogappeltje, extreem verwend toen pappie eenzaam achterbleef na de dood van zijn vrouw, Jessica’s moeder. Jessica was uitputtend melodramatisch, onbesuisd en vurig, maar haar mentale situatie werd vooral beheerst door haar onverwachte en angstaanjagende duistere kanten. Mike had me verteld dat hij vrijwel direct na de voltrekking van hun huwelijk op onaangename wijze werd geconfronteerd met die donkere kant van haar.

Een jaar na hun huwelijk was Jessica in een zware depressie beland door een onverwacht afgebroken zwangerschap. Bart Wilkins ving haar op, haalde zijn dochter terug uit Londen en liet haar in Nederland opnemen. Vervolgens kwam Mike ook naar Nederland en zijn schoonvader verleidde hem met een interessante baan bij Wilkins International. En daarmee had Bart Wilkins de hoop gekoesterd dat Mike en Jessica zich gingen settelen bij hem op het landgoed, en dat Mike zijn rusteloze dochter weer in kalmer vaarwater zou kunnen leiden. IJdele hoop, want al tijdens haar herstel vloog Jessica tegen de muren omhoog. Ze voelde zich opgesloten in een burgerlijk leven en vertoefde liever in Amsterdam, München of Antwerpen, waar ze in gezelschap van een dubieuze vriendenkring allerlei feesten afstruinde. Mike omschreef haar als hebzuchtig en impulsief, een vrouw die, als ze niet kreeg wat ze wilde, ten prooi viel aan onredelijke en gewelddadige woede-uitbarstingen. Hij had lang geleden afscheid van haar genomen, had hij me verteld. Vriendschappelijk en zakelijk was er goed contact, zei hij, en ik wilde hem graag geloven toen hij zei dat ze in goed overleg gingen scheiden. Ik had vertrouwen in hem, ondanks mijn achterdochtige karakter. Het was een kwestie van tijd. Tijd waarin Mike nog een paar zakelijke transacties moest afsluiten, deals waar hij samen met Jessica bij betrokken was, ze wilden een team vormen om betrouwbaar over te komen. Na de zomer was dat voorbij. Kon de scheiding in gang gezet worden en dan… zou hij vrij zijn, tegen november. En konden wij samen zijn, een jaar nadat we elkaar hadden leren kennen, zei Mike steeds. En ik geloofde hem, want ik wilde het zo graag. Met hem.

4.

Ik kan niet slapen. De zoveelste nacht op rij. Verdomme. En het wordt al weer licht, ellendig genoeg. Het duister zal verbleken en de sterren uitwissen. Slapeloosheid heeft als voordeel dat je stilte om je heen kunt ervaren en dat je jezelf kunt verliezen in de oneindigheid van de miljoenen sterren boven je hoofd, in een heldere nacht als deze. Maar ik ben zo moe…

Ze kucht in haar slaap. Het ergert me. Zoals alles aan haar me irriteert de laatste tijd. Ik heb genoeg van haar. Meer dan genoeg. Maar ze voelt het niet. Domme gans. Met haar air probeert ze haar lage intelligentieniveau te verbergen. Lukt niet. Ik heb een hekel aan domme mensen. Zij wil zo graag wat voorstellen, maar ze is niets. Niemand. Een nul. Lastig genoeg heb ik haar nog nodig, dus ik zal het mee moeten spelen. Maar de seks laat me koud. Als het me ooit wat heeft gedaan… met haar. Jezus. Ik dacht gisteravond dat ik ’m niet eens meer overeind kon krijgen, zo ergert ze mij.

En… o, God, ik ben zo moe, zo moe van dit allemaal. Ik weet niet wanneer die vermoeidheid nou precies begon. Een intense moeheid die me zo plotseling overvalt. Het bloedonderzoek had niets opgeleverd, mijn hart was goed, mijn cholesterol uitstekend, zelfs mijn conditie was bewonderenswaardig, had de arts gezegd. Vanzelfsprekend, want ik doe er alles aan om fit te blijven. Alleen dan kan ik alert zijn. En dit leven leiden.

Maar die vermoeidheid… Ik kan er zelfs niet van slapen. Bizar genoeg. Misschien moet ik minder tijd met haar doorbrengen. Misschien zuigt zij me wel leeg. Figuurlijk gesproken dan. Ik wil ook niet dat ze me weer pijpt. Dat ze op haar knokige, lelijke knieën onderdanig voor me gaat liggen, ik denk dat ik me een volgende keer niet kan beheersen en mijn knie in haar domme smoel zal stoten. Want ik ken mezelf. Als ik door het lint ga, is er geen houden meer aan. En dan is dit voor niets geweest. Al vraag ik me af of het nu echt zo groots gaat worden als ze mij beloven. Ik geloof er geen fuck van. Ze stellen niets voor immers. Helemaal niets. Ze hebben geen idee wat het inhoudt. Met wie ze te maken hebben. Sukkels.

De eerste zonnestralen… Ik kan beter opstaan, ik erger me alleen maar. Ik zal een peppil nemen, anders hou ik het niet vol vandaag. En vanavond een slaappil. Ik moet alleen zijn komende nacht. Een smoes verzinnen. Ik kan haar niet nog een nacht om me heen hebben. Smekend om aandacht. Straks gaat ze weer aan mijn lul zitten. Gore kut.

5.

De helft van de huurmaterialen van horecagroothandel Henk van Os was niet geleverd, en Robert en Mark waren nu zo gestrest dat ik op beider voorhoofden de aderen bij de slapen zag kloppen. Ik werd er bijna bang van. Robert zat met een rode kop aan de telefoon te blèren dat hij toch werkelijk alles goed had besteld en er bewijs voor had. Mark liep bezweet het kantoor in en uit om nog een keer te overleggen met Guus en Michel, de partymanagers, voor de verdeling van materialen die wél gearriveerd waren. De TT-week was echt niet goed voor je bloeddruk. Voor de zoveelste keer had ik het weekoverzicht aangepast en nog een keer alles terdege gecontroleerd. Ik had nog een afspraak met een huurder en dan was de werkdag al weer bijna voorbij. Voor mij dan. Robert en Mark zouden hier zeker nog tot vanavond laat zitten te zwoegen.

‘Heb je nog kamers kunnen boeken voor twee koks?’ vroeg Durk gehaast toen hij op een drafje met een theedoek over zijn schouder het kantoor binnenkwam, onder zijn arm een stapel bestelformulieren van de groothandel.

‘Ja, dat is gelukt. En ik heb nog een kamer in optie gezet.’

‘O, dat is mooi, schoonheid!’ Hij gaf me een knipoog en kroop achter zijn computer.

‘Gaat het goed?’ vroeg ik hem terwijl ik lippenstift op deed.

‘Ja, alles onder controle!’ Durk keek me even aan. ‘Maar ik zal blij zijn als het zaterdagmiddag is.’

‘Ja, ik ook.’ Ik schakelde de telefoon door naar mijn mobiel om Robert en Willem te ontlasten, pakte mijn map en liep de galerij op. Het was warm, de vooruitzichten waren dat het deze hele week nog warm zou blijven. Maar op zaterdag kon er af en toe een bui gaan vallen. Natuurlijk… de wedstrijddag. Het was of de duvel ermee speelde, altijd hetzelfde liedje; op TT-zaterdag was er altijd een zeer plaatselijke bui, precies boven Assen en meestal tijdens de start van de MotoGP.

Ik nam de trap in het eerste trappenhuis en liep in de schaduw van de galerij langs de viprooms op de begane grond. De meeste huurders waren druk in de weer met het op orde brengen van hun skybox. Zaterdag was dé dag, en dan moest alles tiptop zijn. Ik groette wat mensen en maakte een praatje. Zelfs in de schaduw was het hier bloedheet, ik voelde zweetdruppeltjes over mijn rug naar beneden glijden. Dit beloofde nog wat voor de rest van de week.

Koos Wijers zat al op me te wachten. Voor zijn viproom stond een half uitgepakte rolcontainer met statafels, extra zitjes en andere huurmaterialen. Koos’ gezicht was vuurrood en stond op onweer. Inwendig zette ik me schrap. Ieder jaar was het hetzelfde; bij de viproom van Lutsborg BV, het bouwbedrijf van Koos, ging altijd iets fout. Extra vervelend omdat juist Koos Wijers altijd zo’n enthousiaste klant van ons was. Maar hoe ik ook mijn best deed en alles in de gaten hield, er ging altijd iets mis, altijd bij hem. Natuurlijk gunde ik dat Koos niet, maar het feit dat hij altijd vier keer zo veel mensen uitnodigde als eigenlijk mogelijk was in zijn viproom, was ook niet echt handig.

‘Ik heb weer de verkeerde statafels gekregen,’ begon Koos te mopperen, nog voordat ik hem fatsoenlijk had kunnen groeten. Geagiteerd stond hij tegen de rolcontainer te duwen. ‘Het is weer een samengeraapt zooitje. En je hebt er wéér geen rokken bijgeleverd.’

Ik bekeek de zending en zuchtte. Het zag er inderdaad vreselijk uit. De statafels waren allemaal zwaar beschadigd en zou je zelfs met rokken nog niet voor je gasten kunnen gebruiken. Ik pakte mijn map en haalde het door Koos ingevulde bestelformulier tevoorschijn.

‘Je hebt gelijk, Koos… Helemaal. Dit ziet er niet uit en de bestelling is niet compleet. Ik stuur alles terug. Morgen heb je nieuwe materialen.’

‘Ja, graag en een beetje beter dan dit! Hier zet je je hond nog niet aan te eten.’ Hij kwam naast me staan en zei zachter: ‘Hebben die andere huurders ook deze shit gekregen? Zegt niemand daar ooit wat van?’

‘Koos,’ begon ik voorzichtig, ‘gek genoeg gaat er bij jouw viproom altijd wat mis. Alsof er een vloek op rust…’

‘Als je dat dan weet, waarom bestel je dan niet direct bij die andere leverancier?’ vroeg hij ad rem.

‘Dat mag ik niet. Krijg ik problemen met ons hoofdkantoor.’ Verontschuldigend trok ik mijn schouders op over deze bureaucratische regeltjes. ‘Het spijt me. Ik vind het ook vreselijk dat ik zo gebonden ben aan die landelijke afspraken…’

‘Wat een gezeur, zeg. Wat denk je dat ik hiervan krijg?’

‘Een te hoge bloeddruk,’ reageerde ik en pakte mijn telefoon.

‘Precies!’ Hij liep zijn viproom binnen. ‘Kom even wat drinken, het is zo warm.’

‘Momentje,’ zei ik, terwijl ik Michel probeerde te bellen. Hij moest de spullen zo snel mogelijk laten ophalen. Volgend jaar ging ik echt zelf bij een andere leverancier bestellen, dit was nu de zoveelste keer dat ik hier onnodig veel werk van had. Behalve dat het ergerlijk was, kostte me dit ontzettend veel tijd. Dan maar gestress met het hoofdkantoor. Ik veegde het zweet van mijn voorhoofd en wachtte tot Michel zou opnemen. Uit het laatste trappenhuis kwam een groepje mensen, ze lachten luid en praatten hard. Mijn adem stokte even toen ik zag dat Jessica erbij liep. Zoals altijd was ze volledig in het zwart gekleed en haar stilettohakken waren zo hoog dat ik me niet kon voorstellen dat ze uit zichzelf kon blijven staan. In haar lange zwarte haar had ze een grote zonnebril gezet, haar huid was door de zon gebruind en ze zag er slank en akelig gespierd en pezig uit. Ze praatte geanimeerd met een lange, blonde en opvallend knappe man uit het gezelschap, haar arm bezitterig op de zijne, tot ze bij een auto bleven staan. Hij gaf haar een zoen, vlak bij haar mond en precies op dat moment kreeg Jessica mij in het vizier. Zelfs vanaf deze afstand kon ik zien dat ze even verstijfde en haar ogen samenkneep. Ik stak mijn hand op, maar ze wuifde niet terug.

‘Jij belt mij!’

‘O, Michel!’ Ik liet van schrik mijn telefoon bijna uit mijn hand vallen. ‘Wat kom jij eraan geslopen?!’

‘Slecht geweten?’ vroeg hij lachend.

‘Goh, nee. Ik was eh… afgeleid,’ stamelde ik.

‘Wat een eng wijf is dat, hè?! Een gespierde spijker. Zit echt geen vrouwenvlees aan.’ Michel zag naar wie ik keek en schudde zijn hoofd. ‘Ik was net bij hen in de box, om buffettafels af te leveren, maar ik moest weer opzouten. Mevrouw wilde geen pottenkijkers. Wat een kapsones, zeg.’

‘O?’ vroeg ik geïnteresseerd. ‘Wat was ze aan het doen dan?’

‘Weet ik veel… Nou ja, ze lag niet met die playboy onder de bar, als je dat soms bedoelt!’ Hij grijnsde. ‘Maar volgens mij deden ze ook geen spelletje rummikub.’

‘Nee, dat eh… bedoel ik niet.’ Ik vroeg me af wie die knappe man was in haar gezelschap, toen ik hem weg zag rijden. Ze leken zo close met elkaar. Jessica liep met grote passen op haar stelten naar haar zwarte BMW.

‘Ik vind haar geen prettig mens. Ze kan zo meespelen in The Addams family. Ik snap ook niet wat die kerel van haar in haar ziet. Hoe heet ie ook al weer? Da’s zo’n vriendelijke vent.’ Michel bekeek ondertussen de statafels van Koos Wijers. ‘Mijn God, wat een rotzooi. Dat ze dit überhaupt durven leveren.’

‘Mike… Mike heet ie,’ zei ik afwezig.

Jessica stapte in en ze keek nog een keer naar me toen ze wegreed. De uitdrukking op haar gezicht kon ik niet peilen, maar het leek niet echt vriendelijk. Ik vroeg me af wat Mike haar had verteld. Hij had gezegd dat ze wist dat hij iemand anders had, maar zou ze ook weten dat ik het was? Dat ik degene was die gisteravond nog onder haar man had gelegen? Een onaangenaam gevoel kroop langs mijn bezwete ruggengraat. Ik wist van Mike dat ze niet helemaal spoorde, Jessica… Maar de manier waarop ze nu naar me had gekeken, was simpelweg angstaanjagend.

‘Hé, Julia… voor de tweede keer; dit moet zeker terug?’ vroeg Michel ongeduldig.

‘Huh? O, ja…’ Ik draaide me weer naar hem toe.

‘Dacht je soms dat ze nog naar je zou zwaaien?’

‘Nou, nee, zeker niet.’ Ik gaf hem een kopie van de bestellijst van Koos Wijers. ‘Als blikken konden doden… Maar ik zal Zomers bellen. Voor statafels.’

‘Krijg je daar geen gedonder mee?’

‘O, vast en zeker. Maar dat is van later zorg.’ Ik liep de viproom van Lutsborg binnen en merkte toen pas dat ik stond te trillen op mijn benen.

‘Wanneer komen die uitzendkrachten?’ Koos schonk een glas ijskoude Coca-Cola voor me in. ‘Je weet dat ik er morgen al een wil hebben, voor het inrichten?’

Ik knikte terwijl ik dorstig een slok nam. ‘Ja, en vrijdag twee, en zaterdag drie.’

‘Ja, dezelfde als vorig jaar.’

‘Ik heb van hen maar één beschikbaar gevonden.’

‘Hoe kan dat nou?’ Koos begon weer rood aan te lopen. ‘Ik heb ze vorige week nog gebeld.’

‘Jij hebt ze gebeld?’ vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Ja, ik had hun nummers, nog van vorig jaar, van de vorige TT. Ik heb de voicemail ingesproken.’ Hij gooide verontwaardigd zijn handen omhoog.

‘Je hebt ze niet echt gesproken… aan de telefoon gehad?’ zei ik voorzichtig.

‘Nee, maar ingesproken dat ik ze zie, deze week. Dat hebben we vorig jaar zo afgesproken!’

‘Koos,’ reageerde ik ongeduldig. ‘Het zijn studenten, die veranderen net zo vaak van telefoonnummer als van onderbroek. Misschien hebben ze een ander telefoonnummer?’

‘Ze zouden hier weer zijn,’ mopperde Koos meer in zichzelf dan tegen mij.

Ik zuchtte en bladerde door de papieren in mijn map; Willem had me een lijst met de indeling van de uitzendkrachten gegeven. In de TT-week waren viproomhuurders soms net kinderen, je moest zelf vooral rustig blijven. ‘Even kijken, we hebben twee prima kandidaten voor je. Echt goede mensen… De beste die we hebben, speciaal ingeroosterd voor jou.’

‘Je kunt ook niemand meer vertrouwen tegenwoordig,’ zei Koos grommend. Hij schonk zichzelf een bel wijn in en nam een grote slok.

6.

Het was precies zes uur toen ik onze straat in reed. Laura zou al thuis moeten zijn, of misschien zat ze wel bij Carolien, mijn buurvrouw, wat ze vaak deed als ik later was. Ik had nog precies een uur voordat Mike me zou ophalen. Annika was enthousiast om bij Laura te zijn vanavond. Ze had het erg druk met haar studie. Ze zou bij ons thuis in alle rust kunnen studeren, dus het maakte haar niet uit hoe laat ik thuis zou komen. Ideaal, mijn buurmeisjes; er kon altijd wel eentje oppassen, ze waren bijna als grote zussen voor Laura. Ik zette mijn auto op de oprit en wierp vlug een blik naar binnen. Laura zat op de bank en zelfs vanaf hier kon ik zien dat ze had gehuild. Met een zwaar gevoel op mijn schouders, liet ik mezelf in huis en ging de kamer in.

‘Hoi lieverd,’ zei ik, maar ik hoorde zelf de gespannen klank in mijn stem, omdat ik me afvroeg wat er nu weer was gebeurd.

‘Hoi.’ Haar stem was zacht. Ik kon haar bijna niet verstaan boven het geluid van de televisie uit.

‘Wat… is er gebeurd, lieverd?’ Ik wilde mijn emoties onder controle houden, terwijl ik voorzichtig naast haar ging zitten en mijn armen om haar heen sloeg. Maldini, onze kat, vernoemd naar een Italiaanse voormalig voetballer, zat naast haar op de bank en werd nu bijna geplet tussen ons. Hij keek me verontwaardigd aan.

Laura schudde haar hoofd en drukte haar knuffel nog steviger tegen haar borst. Met pijn in mijn hart zag ik weer mijn kleine, zorgeloze meisje voor me, van haar fiets gevallen, met een grote pleister op haar knie en een lolly in haar hand op de bank. Onbezorgd en onbeschadigd was ze toen nog.

‘Wat is er dan? Je hebt gehuild. Waarom?’ Ik probeerde haar gezicht naar me toe te draaien, maar ze weerde me af. ‘Laura, wat is er?’

Ze wreef met haar vingers over haar wangen. ‘Laat maar, ik wil er niet over praten. Binnenkort is het toch allemaal voorbij.’

‘Maar ik wil wel weten wat er nu weer is gebeurd,’ zei ik kordaat en trok haar weer naar me toe. ‘Je bent erg van streek zo te zien.’

‘Nee…’

‘Jawel…’ Ik streelde haar haren. Ze was een kopie van mij, dit kind, met haar lange donkerblonde haar en haar grote, groene ogen. Ze bleef stil zitten en we luisterden een tijdje naar het geblèr op de televisie, tot ik het niet meer kon volhouden en met een druk op de knop Spongebob de mond snoerde. ‘Laulau, ik wil graag weten wat er is.’

Ze reageerde nog steeds niet, maar ik hoopte dat als ik nog even geduld zou hebben, ze wel iets zou vertellen.

‘Heb je nog gezwommen? Het was zo warm vanmiddag!’

‘Nee…’

‘Waarom niet, lieverd? Heb je de hele middag hier binnen gezeten?’

Ze knikte bevestigend.

‘Maar wat is er dan? Je bent altijd zo gek op zwemmen!’

‘Ik mocht niet naar het zwembad.’

‘Hè? Van wie niet?’

‘Van Wendy niet.’

Alleen al het horen van die naam deed mijn bloeddruk stijgen. Wendy, het kreng van de klas. Vanaf het begin was zij de pestkop geweest, altijd op zoek naar een gemakkelijk slachtoffer. En het laatste jaar, of nee, de laatste twee jaar was de keuze vooral op mijn dochter gevallen.

‘Potverdorie! Dat rotkind!’ Ik sprong met gebalde vuisten overeind.

Laura boog haar hoofd, alsof ze zich zelfs voor mijn boosheid wilde verbergen.

‘Wat heeft ze nu weer gedaan?’

Laura zei niets en hield haar gezicht nog voor me verborgen.

‘Nou? Ik wil het weten, Laura!’

‘Ik ging met Elsje naar het zwembad, toen… Bij het bospad stonden Wendy, Daphne en Mariëlle en die zeiden dat we moesten stoppen.’

‘En toen?’

Ze boog haar hoofd weer, alsof ik haar schaamte niet mocht zien.

‘Lau?!’

‘Ze hebben mijn tas afgepakt en in de sloot gegooid.’

Ik hield mijn adem in en voelde tranen van pure woede en machteloosheid in mijn ogen brandden.

‘Je… je spullen in de sloot… Je tas?’ Ik slikte.

Ze knikte. ‘Mijn mobiel is kapot.’

‘Oh nee! Nee!’ Ik stampte naar de keuken omdat ik niet wilde dat zij mijn onmacht zou zien. ‘Verdomme, ik haat die kinderen… Ik haat ze!’ Uit pure onmacht begon ik in onze halfopen keuken met de kastdeurtjes te gooien. Het geknal gaf een beetje lucht aan mijn woede, maar ik kreeg meer zin om iets kapot te maken, iets kapot te gooien… alsof dat dan het hoofd van die verschrikkelijke Wendy was. Woest keek ik om me heen.

‘Mama…’ Laura was me achterna gekomen, haar gezichtje was gevlekt van het huilen. ‘Ik… Het maakt toch niets meer uit. Papa gaat een nieuwe telefoon voor me kopen, dan heb ik ook een ander nummer.’

‘Waar is mijn telefoon?’ Ik duwde haar opzij.

‘Wat-wat ga je doen dan?’ vroeg Laura met angstige, grote ogen.

‘Die ouders bellen. Ik pik dit niet! Ze mogen betalen!’

‘Nee, mam! Nee!’ Laura sprong voor me en greep mijn armen. ‘Je moet niet gaan bellen, want dan wordt het alleen maar erger. Niet doen… Nee!’

Ik draaide me om en zei: ‘Laura, het wordt nu alweer erger. Ze hadden beloofd dat…’

‘Nee, mam! Nee!’ Ze griste snel mijn telefoon van tafel. De blik in haar ogen verraste me volkomen, ze leek weer volslagen in paniek. ‘Nee, je mag niet bellen! Nee!’

‘Laura!’ Ik ging voor haar staan en hief mijn handen op. ‘Doe eens rustig!’

‘Nee… je kunt niet gaan bellen. Dan ben ik dood. Niet doen, mam, alsjeblieft…’ Ze huilde weer en ik was sprakeloos over haar onverwachte hysterie. Ik dacht dat het beter ging de laatste weken, vooral nu ze wist dat ze naar Paul zou gaan.

‘Oké, oké…’ zei ik en liet mijn armen slap naast me hangen. ‘Oké, ik ga niet bellen. Maar ik wil dat je me vertelt wat ze doen.’

‘Mam, je mag echt niet gaan bellen! Beloof je dat? Je moet me dat beloven… Alsjeblieft?!’ De tranen stroomden over haar gezicht en de angstige, smekende blik in haar ogen deed me ineenkrimpen. Pesten was iets verschrikkelijks, het kon zo veel kapotmaken, voor de rest van iemands leven. Maar de meeste mensen hadden hier geen idee van. Opnieuw werd ik overvallen door een gevoel van machteloze razernij en ik hapte naar adem, terwijl ik mijn blik afwendde.

‘Oké… Goed, meisje, ik beloof het je.’ Ik pakte haar handen en we gingen zitten, terwijl ik mezelf voor de zoveelste keer verweet dat ik me weer zo door mijn emoties had laten leiden in haar bijzijn. Ik kon er zelf niet meer tegen, tegen dat gepest. Hoe moest het dan wel niet voor haar zijn?

Een half uur later zat Laura met haar tonijnpizza op schoot voor de televisie. Ze at met kleine hapjes, merkte ik op, toen ik vanaf de leuning van de bank naar haar zat te kijken. Ik had Annika juist binnengelaten, ze was bezig met het installeren van haar werkplek en haar studiespullen.

‘Leuke schoenen,’ zei Annika en ze knikte naar mijn groene hoge hakken.

‘Dank je…’ Ik glimlachte terug. ‘Ik heb ze net afgelopen weekend gekregen, had ze al een tijd geleden besteld, ik wist het al niet eens meer.’ Ik zocht in mijn tas naar mijn mobiel. Mike had hier nu toch al moeten zijn, bedacht ik me met een blik op de klok. Als ik had geweten dat hij later zou komen, had ik nog even kunnen douchen. Er was inderdaad een bericht, van Mike, zag ik nu. Shit…

‘Kan niet op tijd weg. Connor komt je halen, ik kom later bij jullie. XX Mk’

Hè, verdorie… Ik klikte het bericht weg en zag toen dat er een zwarte Range Rover voor ons huis stopte. Connor stapte uit en keek een beetje onzeker om zich heen. Ik ging voor het raam staan zodat hij me zou zien en wuifde naar hem.

‘Wow… wie is dat? Heb je een nieuwe vriend?’ vroeg Annika. Met haar handen in haar zij was ze naast me komen staan en ze keek met onverholen belangstelling naar een man die gemakkelijk haar vader kon zijn.

‘Nee, dat is de broer van eh… van Mike,’ stamelde ik onhandig. Carolien en haar dochters hadden alle drie kennisgemaakt met Mike en voor hen was het de gewoonste zaak van de wereld dat hij regelmatig bij mij was.

‘Nou, die mag er wezen. Net als zijn broer. Die familie heeft goede genen! Hebben ze nog jongere broers?’ lachte Annika en ze liep naar de keuken om ook een pizza voor zichzelf te maken. ‘Hoe laat ben je er weer?’

‘Voor twaalven! Ik moet morgen gewoon werken.’ Ik gaf Laura een kus op haar haren en liep naar de voordeur, toen ik hoorde dat de telefoon ging.

‘Hoi.’ Connors ontwapenende glimlach bracht me even uit balans. ‘Hoe is het?’

‘Goed… kon je het vinden?’ Ik glimlachte wat onzeker naar hem terug.

‘Geen probleem.’

‘Mam! Ik kan naar papa dit weekend! Hij komt eerder terug.’ Laura kwam de gang binnenstormen, een blos op haar wangen, de telefoon in haar hand. ‘Hier, hij wil je nog even spreken.’ Ze keek verlegen naar Connor.

‘Connor, dit is mijn dochter Laura… Laura, Connor, de broer van Mike.’

Connor schudde Laura’s uitgestoken hand. ‘Pleased to meet you!’ zei hij en Laura glimlachte onhandig terug. Ze was Mike wel gewend met zijn Engelse gebabbel, maar ze wist nu blijkbaar even niet wat ze moest zeggen.

Ik nam de telefoon over en gebaarde naar Connor dat hij maar even binnen moest komen.

‘Paul, met Julia…’

‘Hé, hoi.’ Ik hoorde mijn ex-man grinniken. ‘Nieuwe vriend?’

‘Nee, de broer van Mike.’ Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Connor zich voorstelde aan Annika. ‘Laura zegt dat je wel thuis bent dit weekend?’

‘Ja, maar wel pas vrijdagavond laat, dus ik kan haar dan niet meer ophalen.’

‘Oké, nou, dan moet ze maar even alleen zijn.’

‘Is dat nu wel handig? Hoe laat ben je thuis?’

Ik liep naar het raam bij de keuken. ‘Pas om negen uur, denk ik…’

‘Hm.’ Ik hoorde hem zuchten. ‘Shit… Ik vind dat geen goed idee, gezien hoe ze op het moment is.’

Ik keek over mijn schouder om te zien of Laura ons gesprek kon volgen. ‘Nee, maar Carolien is er ook niet, of een van haar meiden.’

‘Shit.’

‘Het gaat niet goed. Vanmiddag was het weer raak met dat kind, die Wendy…’

Paul zuchtte opnieuw. ‘Ja, ik weet het, ze belde me al.’

Ik keek naar mijn schoenen. Tegenwoordig belde Laura dagelijks met Paul, ze besprak met hem alles waar ze mee zat. In plaats van met mij.

‘Ik kan haar wel laten ophalen door Kristina. Zij is al in Nederland,’ vervolgde hij.

‘Ze kent Kristina nog helemaal niet,’ wierp ik tegen, al wist ik niet waarom.

‘Wat wil je dan? Ze moet haar toch leren kennen, als ze straks bij ons gaat wonen.’

Ik hield mijn adem in. De gedachte dat Laura straks niet meer bij mij zou wonen, maar een gezin ging vormen met haar vader en zijn nieuwe vrouw, had ik ver weggedrukt, maar dreigde me nu weer te verlammen. ‘Ik vind het niet fijn…’

‘Julia, het gaat er niet om wat jij fijn vindt, maar wat nu goed is voor haar.’

Ja, ja… dat had hij me de laatste tijd wel honderd keer gezegd. ‘Ik zal het met haar overleggen.’

‘Zal ik het met haar overleggen?’

‘Nee!’ snauwde ik. De tranen prikten alweer achter mijn ogen.

‘Julia, ik bel haar zo weer, als jij weg bent. Dus maak je maar niet ongerust,’ reageerde Paul kalm, zoals hij altijd deed. Het kon me nog altijd razend maken.

Ik zweeg even en probeerde mijn emoties onder controle te krijgen door me te concentreren op een diepe ademhaling, wat ik had geleerd bij een schriftelijke cursus mindfulness, die ik ooit eens gratis had gekregen bij vier pakjes rustgevende kruidenthee. Maar volgens mij had ik beter een joint van die thee kunnen draaien. Het hielp geen zak. En de mindfulness nu ook niet.

‘Julia, je moet Kristina leren kennen. Ik weet zeker dat jij haar leuk vindt.’

Ik schudde mijn hoofd; onnodig, want hij kon het toch niet zien.

‘Ze zal heel goed zijn voor Laura.’

‘Ík ben goed voor Laura,’ fluisterde ik.

Paul was even stil, ik had hem stil gekregen. Ik luisterde naar zijn ademhaling en de geluiden van Dublin op de achtergrond. ‘Dat weet ik, Jules. Je blijft altijd haar moeder…’

Ik voelde een traan over mijn wang glijden. ‘Ik moet weg, Paul. Ik kan nu niet praten.’

‘Is goed. Ik kom volgende week bij je, dan kunnen we praten, oké?!’

‘Ja,’ mompelde ik en veegde boos mijn traan weg. ‘Ik geef je Laura nu, ik moet weg.’

Connor keek op. Hij zat op de armleuning van mijn luie stoel en babbelde ontspannen met Annika en Laura. Ze lachten om een grapje, toen ik Laura de telefoon gaf.

‘We kunnen weg.’ Ik pakte mijn tas en zuchtte diep.

Connor ging staan en keek me even onderzoekend aan. ‘Oké… we gaan.’

Stijfjes liep ik met hem mee naar de auto, de zwarte Range Rover, die van Mike was, maar waar Connor nu blijkbaar in reed. Naast hem, in de auto, probeerde ik mezelf te kalmeren en weer op mijn ademhaling te letten. De hemel zij dank was Paul er in ieder geval dit weekend, al kon hij vrijdagavond Laura nog niet ophalen. Ik zou eroverheen moeten stappen dat Kristina het zou doen. Verdomme. Het voelde alsof ik mijn kind door mijn vingers liet glippen, als ik haar zomaar aan Pauls nieuwe vrouw meegaf. Alsof ik toestemde dat ze uit mijn leven zou verdwijnen en iemand anders haar moeder liet worden. Ik beet op mijn knokkels en staarde naar buiten. Maar ze was veilig… en niet alleen thuis. Ik moest werken, ik kon onmogelijk thuis blijven en Laura was nog te jong en nu vooral te kwetsbaar om alleen thuis te blijven, een heel weekend. Ze had geen vriendinnen meer over… Allemaal waren ze bezweken onder de druk van dat vreselijke rotkind, Wendy. Ze hadden haar allemaal laten barsten. Die meiden, hoe konden ze zo wreed zijn? Hoe konden ouders dit tolereren? Hoe konden ze hun ogen sluiten voor dit alles? Voor al die keren in de afgelopen maanden dat ik wanhopig bij hen op de stoep had gestaan, hun had gebeld, in tranen zelfs… Ze hadden gedaan alsof er niets aan de hand was. Want hun kind deed zoiets niet, niet hun kind. Ik knipperde met mijn ogen als ik dacht aan hoe ze mijn dochter, mijn Laura, hadden vernederd. Hoe kon je nog bedenken dat het zo erg zou zijn, in deze tijd… Met pesten als bespreekbaar hot item op alle scholen. Nou, het kon dus… Het kon nog steeds. En nu, nu wilde mijn dochter niet meer bij mij wonen. Niet meer in het dorp waar ze zo was gepest. Ze wilde bij haar vader opnieuw beginnen. Ze had nu de kans, zei ze, nu hij terugkwam uit Ierland. En ik kon er niets aan doen. Ze zou bij hem gaan wonen. In een andere stad, ver weg. Bijna zeventig kilometer lijfelijk van mij verwijderd. Zeventig kilometer tussen ons. Ver weg van mij. Een nieuw leven… Ik wilde niet huilen en knipperde weer met mijn ogen. Waar was Mike, ik had hem nodig… Ik wilde niet huilen waar Connor bij was.

7.

In het Italiaanse restaurant waar ik al vaker met Mike was geweest, werden wij met alle egards ontvangen. Alessandro leidde ons naar onze vaste tafel achterin en babbelde gezellig met Connor, hij was hier blijkbaar ook al eerder geweest. Zodra we aan tafel plaats hadden genomen, bestelde Connor een fles witte wijn.

‘Volgens mij lust je wel een borrel?!’ zei hij en knikte bemoedigend.

Ik ging tegenover hem zitten, terwijl ik me afvroeg waarom ik eigenlijk daar zat en niet thuis. Ik had het extreem druk deze week, had een verdrietige en gekwetste dochter thuis zitten en ik was nu niet eens samen met mijn geliefde. Hij had een vervanger gestuurd. Verdomme. Vermoeid drukte ik met mijn vingertoppen tegen mijn jukbeenderen.

‘Ja, lekker. Geef me maar een glas wijn,’ antwoordde ik beleefd.

Alessandro bracht de wijn aan tafel en verdween, Connor schonk direct mijn glas vol.

‘Veneto, Cielo Garganego Chardonnay.’ Connor knipoogde nadat hij de fles had bestudeerd. ‘Of hoe je het dan ook maar in het Italiaans moet uitspreken.’

‘Jij spreekt geen Italiaans?’ vroeg ik, terwijl ik toekeek hoe hij onhandig beide glazen veel te vol schonk.

‘Nee, zeg… Ik ben al blij dat ik mezelf kan verstaan.’ Hij reikte me een glas aan en proostte. ‘Op een mooie avond.’

‘Ja, een mooie avond…’ Ik nam voorzichtig een slokje van de koele wijn en proefde de tinteling op mijn tong. Het was heerlijk. Zoals alle wijnen én al het eten van Alessandro altijd waren.

Connor zette zijn glas op tafel en leunde achterover. ‘Gaat het weer een beetje met je?’

‘Jawel, het gaat wel weer.’ Een diepe zucht ontsnapte me en ik nam gulzig nog een slok van de verkoelende wijn. Ineens realiseerde me dat ik bijna geen woord tegen hem had gezegd, hij zou me wel vreselijk onbeleefd vinden. Britten zijn zelf immers altijd zo goed in beleefde smalltalk. ‘Sorry, Connor, dat ik zo stil was, ik heb nogal veel aan mijn hoofd.’

Hij knipperde vriendelijk met zijn ogen. ‘Geeft niet, hoor.’

Ik glimlachte flauw. ‘En anders zat je misschien met een jankende vrouw in de auto.’

Hij haalde zijn schouders op en nam een grote slok wijn. ‘Nou, en?’

Ineens verlegen met mezelf bekeek ik mijn handen op het witte tafellaken. Ik moest de aandacht van mezelf afleiden, voordat ik echt ging janken. Ik was een emotioneel wrak sinds ik wist dat Laura zo intens gemeen gepest was, maar nu ik wist dat ze daardoor binnenkort niet meer bij me zou wonen, was ik helemaal de weg kwijt.

‘Ben je dit weekend ook op het circuit?’ vroeg ik schor.

‘Ander onderwerp… oké.’ Connor grinnikte en boog zich weer over tafel. ‘Ik weet het nog niet. Misschien vrijdag. Zaterdag is wel heel erg druk. Ik hou niet zo van mensenmassa’s.’

‘O, dan moet je inderdaad niet zaterdag komen.’ Ik nam weer een slokje wijn en bedacht me dat ik sinds de lunch op mijn werk niets meer had gegeten. ‘Dan kun je over de koppen lopen.’

‘Precies, en dat is niet mijn ding.’ Hij staarde me even aan. ‘Bovendien… wat moet ik bij die schoonfamilie van Mike?! Zij zijn zeker niet mijn ding.’

Ik hield mijn hoofd schuin en keek hem vragend aan, het was verleidelijk om hem te verlokken tot uitspraken over Jessica.

‘Dat ik ze nu al een paar keer tegen moest komen op het landgoed, was al genoeg.’ Zijn mond vormde nu een strakke streep.

‘O? Heb je geen contact met hen?’

‘God bewaar me,’ zuchtte Connor, ‘het is dat Mike bijna altijd het huis voor zich alleen heeft, anders was ik echt niet naar Nederland gekomen.’

Ik merkte dat ik door de alcohol wat ontspande en dronk mijn glas leeg. Connor schonk me onmiddellijk weer bij.

‘Lekkere wijn?’

‘Ja, maar ik moet wel wat eten of water drinken,’ zei ik, ‘anders sta ik straks op mijn kop.’

‘Hij heeft je al gehoord,’ reageerde Connor met een knikje richting de keuken van het restaurant.

De lange, zwierige gestalte van Alessandro verscheen aan onze tafel met een kan water en een schaal antipasti. Ik wist inmiddels dat wij bij restaurant Sorrenti zelf niets mochten bestellen, Alessandro vond het veel te leuk ons te verwennen met de keuze van de chef.

Ik proefde voorzichtig van de flinterdun gesneden zalm en sloeg mijn ogen op naar boven. ‘O, wat is dit zalig, zeg…’ Gulzig nam ik een tweede en derde hapje van de schaal.

Connor zei niets, draaide zijn glas in zijn lange vingers en staarde gebiologeerd naar me.

‘Wat is er?’ vroeg ik, nog met volle mond.

‘Prachtig, zoals je durft aan te vallen op die schaal!’ zei hij zacht, een glimlach speelde rond zijn mond.

‘O, echt… Doe ik dat?’ ik sloeg mijn hand voor mijn mond. ‘Sorry, maar ik ben uitgehongerd.’

‘Nou, eet dan!’

‘Ik ben dol op dit eten. Nou ja, sowieso op lekker eten.’ Ik pakte mijn glas om alles weg te spoelen. ‘Wat me dan ook is aan te zien…’

‘Hoe bedoel je?’

‘Dat is niet superslank ben.’ Ik likte aan mijn vingers, die vettig waren van de olie.

‘Gelukkig niet, ik vind het mooi als een vrouw een beetje vlees op de botten heeft.’ Hij nam ook een hapje van de schaal, terwijl hij zijn blik op mij gericht hield. ‘Jij hebt mooie vrouwelijke vormen, dat is prachtig.’

Ik keek op bij zijn onbevangen opmerking en bloosde. ‘Dank je…’

‘Ik ben beeldhouwer, hè?!’ Hij grinnikte. ‘Dan mag je dat zeggen. Bovendien moet je genieten van het leven.’

‘Dat doe ik ook…’ Ik brak een stukje brood af en veegde mijn bord ermee schoon.

‘Echt?’ vroeg Connor. Plotseling keek hij erg serieus.

‘Ja!’ antwoordde ik resoluut. ‘Denk jij van niet soms?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ach, het zijn mijn zaken niet…’

‘Wat bedoel je?’

‘Niets, laat maar…’

Ik keek naar hem tot hij zijn blik eindelijk afwendde en naar Alessandro gebaarde.

‘Je bedoelt mijn relatie met Mike zeker?’ Ik voelde me plotseling weer nerveus en geneigd mezelf te verdedigen, te verontschuldigen. Zoals altijd, met alles.

‘Laat het maar… Het zijn mijn zaken niet. Wil je nog meer wijn?’

Bij het hoofdgerecht bracht Alessandro een fles zachte rode wijn. Ik voelde me inmiddels licht in mijn hoofd en vroeg me voor de zoveelste keer af waar Mike bleef. Hij reageerde niet op mijn berichtjes, en ook niet op die van Connor. Wel begon ik me steeds meer te ontspannen door het gezelschap van Connor. Hij was beeldhouwer en beginnend schrijver en vertelde boeiend over zijn werk. Op zijn telefoon liet hij me wat foto’s van zijn sculpturen zien en hij beloofde me een exemplaar van zijn debuutroman, een thriller, die inmiddels goed verkocht in Groot-Brittannië. Ik was onder de indruk dat ik met een beroemde Britse schrijver en kunstenaar aan het dineren was, zei ik giebelend tegen hem.

Hij lachte, tevreden met mijn compliment. ‘Je moet een keer naar Cornwall komen. Het is er prachtig en dan zal ik je meer van mijn werk laten zien.’

‘Heb je daar je atelier?’

‘Ja, ik woon er. Niet ver van mijn ouders… Onze adoptieouders.’

Ik knikte. Mike had me verteld dat hij en Connor geadopteerd waren toen ze nog heel jong waren en hun ouders waren omgekomen bij een auto-ongeluk.

‘In de tuin van een museum vlak bij St. Ives heb ik een permanente tentoonstelling gekregen. Een prachtige plek, met schitterend uitzicht op zee.’

‘Echt? Een permanente tentoonstelling?’

‘Ja, voor mij een droom die uitkwam. De bevestiging dat ik het echt kan,’ zei hij eerlijk en onverholen.

‘O, dat zou ik graag willen zien. Ik zal het Mike voorstellen.’

Connor zweeg even, voordat hij verderging. ‘Neem je dochter mee! Het is de moeite waard om je kinderen die omgeving van Engeland te laten zien, voordat ze zich vergooien aan de Spaanse Costa’s. En dan kan ze kennismaken met mijn zoon. Ze zijn van dezelfde leeftijd.’

Ik zuchtte even en keek naar mijn bord. ‘Als ze mee wil. Ze is… Ze is…’

‘Ze is verlegen, maar vooral erg gekwetst, nietwaar?’ Hij vulde zijn glas met water.

‘Ja, ze is erg gekwetst.’ Ik keek op naar hem. ‘Ze is vreselijk gepest, zo wreed, zo gruwelijk. Ze is nog maar twaalf, maar heeft nu al littekens op haar ziel.’

Connor zei niets, maar wachtte tot ik verderging.

‘Ik heb haar er niet tegen kunnen beschermen, heb het niet eens in de gaten gehad, hoe erg het was.’ Verdrietig schudde ik mijn hoofd. ‘Afgeleid als ik was met mijn eigen leven…’

Alessandro verscheen even aan tafel en vulde nogmaals mijn glas.

‘Ik neem het mezelf kwalijk,’ vervolgde ik toen Alessandro was verdwenen. ‘Ik ben zelf ook gepest op de lagere school, maar dat staat in geen vergelijking tot wat haar is overkomen. Ze is vernederd, buitengesloten, gechanteerd… Ik dacht dat het niet bestond in Eelde, het gemoedelijke dorp waar wij wonen.’ Ik moest even slikken om mijn emoties de baas te blijven. ‘Maar nu is het te laat.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Connor bezorgd. Ik merkte nu pas dat hij zijn hand op de mijne had gelegd.

‘Ze gaat in de zomer verhuizen, naar haar vader.’ Ik drukte de vingers van mijn andere hand op mijn trillende lippen, alsof ik daarmee mijn emoties onder controle zou kunnen houden. ‘Paul is terug uit Ierland, met zijn Amerikaanse vrouw. Laura gaat bij hen wonen in Leeuwarden, opnieuw beginnen, op een middelbare school waar niemand haar kent. En waar haar vader haar kan beschermen. Ze heeft alle vertrouwen in mij verloren, zegt ze… Ze denkt dat ik het niet aankan.’

‘Jezus…’ Connor wreef over mijn hand. ‘Het vertrouwen in jou verloren? Hoe kan dat nou, jij bent haar moeder…’

‘Omdat ik het niet heb gezien… het niet serieus genoeg heb genomen. Ik geloofde eerst nog de beloftes van de juffen en de meesters, die beweerden dat ze alles onder controle hadden, dat er niets aan de hand was. Ik luisterde naar de nietszeggende beloftes van de ouders van die pestkoppen, mensen die eigenlijk geen tijd hadden om mij te woord te staan, de hysterische moeder op hun stoepje. Maar de enige naar wie ik echt had moeten luisteren, liet ik in de steek. Mijn eigen dochter… Ik luisterde niet écht. Verdomme…’ Ik haalde diep adem en keek naar het plafond in de hoop dat mijn tranen dan zouden opdrogen. ‘Ik was zo bang dat ik me er te veel mee zou bemoeien, omdat dat ook averechts kan werken. Ik wist niet waar ik de grens moest leggen. Pesten kan zo subtiel gaan, zo stiekem. En ze vertelde niet altijd alles meer… Uit schaamte? Ik weet het niet. Pesten kan iemand helemaal kapotmaken. Het heeft Laura kapotgemaakt, maar mij ook.’

‘Maar is het niet zo dat ze nu misschien haar vader idealiseert, als hij jarenlang weg is geweest? Dat ze denkt dat ze zijn bescherming heeft gemist en jou misschien associeert met deze moeilijke periode in haar leven?’

Geërgerd over mijn tranen veegde ik ze bruusk weg, terwijl ik nadacht over zijn woorden. ‘Misschien wel. Ze komt nog eens per twee weken bij me, heeft ze me beloofd. Ze wilde alleen bij me blijven als ik zou gaan verhuizen.’

‘Poeh…’ Connor blies zijn ingehouden adem uit.

‘Maar dat kan ik me niet veroorloven.’

De deur van het restaurant ging weer open. Verwachtingsvol draaide ik me om, maar opnieuw was het niet Mike die binnenkwam.

‘Nou ja, dat is mijn geschiedenis met mijn dochter.’ Ik graaide naar mijn servet, maar hij viel op de grond. Connor pakte hem snel voor me op. ‘Maar ik zal het haar voorstellen, een reisje naar Cornwall.’ Ik probeerde te glimlachen. ‘Maar nu…’ Ik nam mijn servet van hem aan en pakte mijn glas weer op. ‘… niet langer over mij. Ik wil nu weten wanneer ik je boek mag lezen.’

Hij glimlachte. ‘Vrijdag… dan neem ik het voor je mee naar het circuit!’

‘Leuk! Kom je samen met Mike?’

‘Nee, dan kan ik niet weg wanneer ik wil.’ Hij grinnikte. ‘Ik wil niet afhankelijk zijn, of in die vipbox moeten zitten, verplicht gezellig zitten doen. Bovendien verwacht ik een zending stenen uit Italië, ik wil erbij zijn als het geleverd wordt.’

Connor begon opnieuw te vertellen over zijn beeldhouwwerk en de schuur die Mike voor hem had geregeld en terwijl ik weer tot rust kwam, bestudeerde ik zijn gezicht. De trekken in zijn gelaat waren asymmetrisch, de lijntjes meer geprononceerd en scherper dan bij zijn jongere broer. Hij had een zinnelijke mond, ongelijkmatig en de hoekjes vormden een natuurlijke glimlach. Onder donkere, volle wenkbrauwen lagen zijn donkergrijze ogen diep in hun kassen, gesierd met lange donkere wimpers. Zijn rossige, halflange haren krulden licht en omlijstten zijn gezicht en gaven hem, samen met een ruige, korte baard, een charismatische nonchalance. Hij deed me heel sterk aan iemand denken en terwijl ik met een half oor luisterde realiseerde ik me ineens dat het Aragorn was, uit The lord of the rings, en ik moest onwillekeurig glimlachen en denken aan het citaat van Lorelai uit Gilmore girls: ‘If only I had a man like Aragorn.’ Connor straalde rust en vertrouwen uit, alsof hij een diep begrip had voor de wereld, maar tegelijkertijd hing er een pure en bijna woeste mystiek om hem heen. Het waren vreemde tegenstellingen en ze brachten me even in verwarring.

‘Dus zolang ik hier ben, werk ik gewoon door. Ik heb alleen wat meer kosten als ik straks al mijn werk weer moet verschepen naar Cornwall.’ Hij lachte weer en ik herkende dezelfde ontwapenende charme als bij Mike. Broers.

‘Hey, ben je mijn vrouw aan het verleiden?’

‘Mike!’ Verrast keek ik naar hem op, ongemerkt was hij bij onze tafel opgedoken.

‘Julie, meisje.’ Hij drukte zijn lippen op de mijne en legde zijn handen om mijn gezicht. ‘Sorry dat ik je heb laten wachten…’

‘Ik miste je. Wat ben je laat!’

Mike ging zitten en schoof zijn stoel dicht naast de mijne. Alessandro was weer verschenen en schonk Mike een glas rode wijn in.

‘Kan ik met jou meerijden dadelijk?’ vroeg Mike aan Connor, terwijl hij zijn arm bezitterig om mij heen legde. ‘Ik heb zin in een paar glazen wijn. Een paar te veel…’

‘Prima,’ reageerde Connor en hij kneep zijn ogen even samen.

Alessandro begon in het Italiaans tegen Mike te praten terwijl hij druk gesticuleerde, en verdween vervolgens haastig naar de keuken.

‘Zo, eerst even wat eten.’ Mike nam een slok wijn en keek me aan. ‘Hoe is het met Laura?’

‘Goed, hoor,’ loog ik met een schuin oog naar Connor. Ik wilde nu even niet aan mijn dochter denken. ‘Had je een bijzondere afspraak?’

‘Ja, maar het ging goed, het ging heel goed,’ antwoordde Mike snel. Te snel, vond ik.

‘Wat?’ vroeg ik nieuwsgierig.

‘Mijn afspraak… Het ging goed.’ Hij trommelde even ongedurig met zijn vingers op tafel voordat hij weer een grote slok wijn nam.

‘Wat voor afspraak had je dan?’ vroeg Connor aandachtig.

‘O, met eh… een knakker uit Hamburg. Volgende week ga ik naar hem toe.’

‘Volgende week?’ zei ik verbaasd. Mike had me beloofd dat we een paar dagen samen konden zijn. Als hij naar Hamburg ging, was hij meestal een paar dagen weg.

‘Dinsdag pas, meisje… Dus ik ben zondag en maandag tot je beschikking,’ antwoordde hij snel.

‘Maar ik moet dan nog werken,’ zei ik teleurgesteld, ‘dat weet je toch?’

‘De TT is dan toch voorbij?!’ Hij fronste zijn wenkbrauwen, het was bijna spottend.

‘Nee, voor mij nog niet…’ Ik nam mijn glas en dronk het leeg. Ik had echt veel te veel gedronken, morgen moest ik het vast bezuren. Thuis zou ik water drinken, liters. Ik zag dat Connor naar me staarde. ‘Alle administratie moet dan nog gedaan worden en alles moet worden schoongemaakt en opgeruimd.’

‘Dat hoef jij toch niet te doen?!’ zei Mike, op bijna verontwaardigde toon.

Door de teleurstelling en mijn vermoeidheid voelde ik ergernis opkomen. ‘Jawel, dat hoort er ook bij.’

‘O, nou ja…’ Mike haalde zijn schouders op. ‘Dan moeten we dus nog even geduld hebben.’

Gefrustreerd keek ik naar mijn lege glas. Gek genoeg was het net, nu Mike er dan eindelijk was, of de atmosfeer was veranderd, alsof er een ongemakkelijke spanning op ons was neergedaald. Terwijl ik luisterde naar de spraakwaterval van Mike over de TT, viel me op dat hij nerveus was. Een paar keer keek hij over zijn schouder en zijn ogen flitsten razendsnel heen en weer. Zijn vingers friemelden met de stof van mijn jurk op mijn schouder en met zijn andere hand trommelde hij weer op tafel. Connor schonk hem opnieuw een glas wijn in.

‘Ik heb een parkeerkaart voor je. Dan kun je gewoon bij P4 bij de paddock parkeren,’ zei Mike tegen Connor. Hij klonk een beetje schor en zijn ademhaling ging veel sneller dan normaal. Ik kon hem bijna horen hijgen.

‘O, dat is goed, hoor. Ik kan ook wel lopen.’ Connor trok fronsend een wenkbrauw omhoog toen Mike voor de zoveelste keer over zijn schouder naar de deur keek.

‘Is alles goed, liefje?’ vroeg ik zachtjes.

‘Ja, hoor… Hoezo?’

‘Je bent wat… eh… druk,’ zei ik voorzichtig.

Connor lachte en doorbrak de spanning. ‘Of eigenlijk doe je of je de trein moet halen.’

‘O, o…’ Mike ging rechtop zitten, zuchtte geërgerd en leunde met beide armen op tafel. ‘Nou, ik ben gewoon moe, denk ik. Sorry.’

Alessandro kwam aan tafel en serveerde een bord dampende pasta. Hij bleef staan praten, terwijl Mike ging eten. Ze leken allebei erg opgewonden en zich niet meer bewust van Connor en van mij. Ik kon helemaal niets volgen van het gesprek en keek Connor vragend aan.

‘Oké,’ zei Connor na een tijdje en hij knipoogde naar me. ‘Misschien moeten wij maar gewoon samen verder praten.’

‘Ja, goed idee…’ Ik toverde een glimlach op mijn gezicht. Mike was er eindelijk, maar het voelde niet goed. Er was iets met hem en het maakte me onrustig.

‘Wanneer ben je dan pas vrij na de TT?’ vroeg Connor geïnteresseerd. ‘Ik kan me voorstellen dat je wel heel moe moet zijn.’

‘O, vrij… Nou, dat kan wel pas donderdag zijn. Hoop ik. Maar in ieder geval het weekend daarna.’ Ik vertelde over de afhandeling van alle facturen, het natellen van de bonnetjes, muntjes, al het geld, de torenhoge puinhopen in de afwaskeuken en in de restaurants. Connor moest lachen toen ik vertelde hoe lastig het soms was om zo uitgeput weer orde en rust te brengen in de enorme chaos die heerste na zo’n mega-evenement.

‘Je hebt wel een leuke baan, of niet?!’ reageerde Connor.

‘Ja, dat heb ik zeker.’ Ik keek op mijn horloge. Mike was met Alessandro naar de keuken verdwenen zonder iets te zeggen. Ik voelde me gekwetst en teleurgesteld. ‘Het is bijna twaalf uur. Ik moet eigenlijk naar huis.’

‘Ja, je hebt gelijk…’ Connor wierp een geïrriteerde blik naar de keuken en keek toen weer naar mij. ‘Ik breng je wel.’

‘En Mike dan?’

‘Ik haal hem straks wel op, als hij nu nog niet weg wil.’

‘Maar…’

‘Dan had ie maar eerder moeten komen.’ Connor stond op en wenkte de ober die nog in het restaurant stond.

‘Maar, Connor…’

‘We moeten weg. Wil je mijn broer even uit de keuken halen?’ vroeg hij aan de man die met een donker gezicht op ons afkwam. Ik vroeg me af of hij een broer van Alessandro was, hij had net zo’n bos kleine grijze krulletjes, maar een andere lichaamsbouw. Meer gedrongen, terwijl Alessandro zo lang en slank was.

‘Ik ben even naar het toilet,’ zei ik en pakte mijn tas.

Toen ik terugkwam, waren Connor en Mike druk met elkaar in gesprek. Ik kon uit flarden van hun gesprek opmaken dat Mike nog niet weg wilde, maar ineens keken ze beiden naar me.

‘Julie, meisje, je wilt naar huis. Jammer.’ Mike kuste mijn voorhoofd. ‘Zal ik straks bij jou komen? Ik moet nog wat regelen met Alessandro.’

Ik tuurde weer op mijn horloge. ‘Mike, het is al laat en ik moet morgen echt op tijd naar mijn werk. Het gaat niet…’

‘Shit.’ Hij keek nerveus om zich heen, terwijl hij op zijn lip beet. ‘Kun je niet wat later beginnen morgen?’

‘Mike, ik heb…’

‘Sorry, sorry… Natuurlijk niet, het is TT-week. Oké, eh…’ Hij keek weg, haalde snel een hand door zijn stugge, korte haren en zei: ‘Morgenavond dan? Goed?’

‘Ik weet het nog niet. Ik weet niet hoe laat ik thuis ben, en Laura is…’

Hij hief zijn hand op. ‘Oké… goed. Ik bel je morgen, dan zien we wel.’

Ik knikte en voelde me opgelaten. Mike kuste me nog een keer, maar hij was duidelijk met zijn gedachten niet bij mij, maar heel ergens anders.

‘Kom, we gaan.’ Connor had een hand op mijn onderrug gelegd en duwde me zachtjes richting de deur. Ik draaide me nog een keer om voordat we naar buiten gingen, maar ik zag dat Mike al weer naar de keuken was gegaan.

Buiten was het afgekoeld en ik huiverde even.

‘Heb je het koud?’ vroeg Connor.

‘Nee, ik ben moe.’

We liepen stil naast elkaar naar zijn auto, de straten waren verlaten en donker. Tussen ons leek de ontspannen sfeer ook ineens omgeslagen en ik wist niet goed waarom. Ik sms’te naar Annika dat ik eraan kwam, maar ze reageerde niet. Ze was vast in slaap gevallen.

In de auto zei Connor nog steeds niets. Ik kon op zijn gezicht geen emotie gewaarworden, behalve dan dat zijn mond een strakke streep vormde.

‘Volgens mij heeft Mike het een beetje te druk,’ zei ik op verontschuldigende toon.

‘Hm,’ gromde Connor. We reden in snel tempo de stad uit.

‘Hij doet te veel dingen tegelijk,’ vervolgde ik mijn pleidooi, terwijl ik me afvroeg waarom ik me zo afgewezen en ook zo verdrietig voelde. Ik had me van dit etentje iets anders voorgesteld, een bijzondere avond samen met mijn geliefde en zijn broer. Zijn beste vriend, zei hij altijd.

‘Hij negeerde jou, dat begrijp ik niet zo goed. Niet echt aardig van mijn broertje.’

Verrast door zijn opmerking viel ik even stil. Het was hem ook opgevallen. Plaatsvervangende schaamte bekroop me nu en ik keek naar mezelf in het donkere glas van het portier.

‘Vind je niet dat hij…’ Schutterig stopte ik even in mijn zin. ‘Denk je dan niet dat hij… het te druk heeft?’

Connor mompelde iets onverstaanbaars en zei daarna: ‘Ik zal je maar niet zeggen wat ik denk.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, plots nerveus voor een antwoord dat ik misschien liever niet zou willen horen. Maar Connor zei niets meer en we reden in stilte naar mijn huis.