CAITLIN

Verborgen verleden

Colofon

ISBN: 978 90 8954 651 7

1e druk 2014

© 2014, Daan Fousert

Exemplaren zijn te bestellen via de boekhandel

of rechtstreeks bij de uitgeverij:

Uitgeverij Elikser

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

Telefoon: 058-2894857

www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

CAITLIN

Verborgen verleden

DAAN FOUSERT

1

2 november 2011.

Binnen een half uur was ze weer thuis. Ze zette haar auto aan de straat en sloop door de tuin naar de achterdeur, geheel volgens haar plan. Ze opende die en ging naar boven. De muziek van Bruckner klonk haar tegemoet. Ze herkende de slotakkoorden van de derde symfonie. Dramatisch, gedragen en vol van inrichting en opbouw, los van alle bestaande conventies uit die tijd. Een brede glimlach trok over haar gezicht. Haar plan was geslaagd en niemand zou weten dat zij daarachter zat. Haar alibi zou feilloos werken en als iemand al aan haar moeder zou vragen waar zij die avond was, dan zou die verklaren dat ze aan het werk was in haar kamer. Ze besloot zich om te kleden, zich te ontdoen van haar donkere kleding. Dan een begin te maken met het doornemen van de dossiers die haar studenten hadden gemaakt om haar een beeld te geven of zij de doelgroep van dit onderzoek hadden begrepen. Het was niet zomaar een onderzoek en als het haar en haar studenten zou lukken tot baanbrekende conclusies te komen, dan had ze niet alleen een nieuwe studierichting in haar vak ontwikkeld, maar mogelijk was dit dan zo waardevol dat een Nobelprijs in het verschiet zou liggen. Ze moest denken aan de titel van het voorstel van een van haar studenten: De Nobelprijs, geen optie maar een keuze. Ze kon zich daar helemaal in vinden.

Als psychiater zou haar naam over de hele wereld bekend worden.

Ze voelde de energie door zich heen trekken. Niets kon haar nu nog tegenhouden om daar te komen. Eindelijk, na een lange strijd, had ze zich verlost van de man die, volgens haar, willens en wetens haar leven had verpest. Die haar diep ongelukkig had gemaakt door haar destijds in de steek te laten om vervolgens nooit meer van zich te laten horen. Jarenlang was ze overtuigd geweest dat hij door het ongeluk, waar ze beiden in betrokken waren, was omgekomen, totdat ze zijn foto was tegengekomen in een tijdschrift. Toen was hij een obsessie voor haar geworden en haar grootste vijand en was het idee geboren dat ze haar leven alleen maar kon leven als hij dood was, weg uit haar leven, verwijderd van deze aardbol.

In de badkamer, waar ze haar haar stond te kammen, keek zij zichzelf trots aan, omdat ze op slinkse wijze hem toch had kunnen verlokken tot een afspraak. Tot op het moment dat hij haar die avond had gezien, bleef hij ontkennen dat hij haar ooit gekend had. Die halsstarrigheid heeft hem de dood ingedreven. Als hij in de afgelopen twee jaar maar had toegegeven dat hij wist wie zij was en haar vergeving zou hebben gevraagd voor zijn laffe daad – niets meer van zich te laten horen na dat ongeluk – dan zou ze hem misschien hebben kunnen vergeven. Maar omdat hij maar bleef ontkennen, groeide haar haat jegens hem en de drang hem voor altijd uit haar leven te bannen. En de enige manier om dat te doen, was door hem te doden, daar op die plek bij de Coalition, waar zij elkaar voor het eerst, jaren geleden, hadden ontmoet en hadden gekust.

Vanavond was het gebeurd. De aanwakkerende storm had haar daarbij geholpen. Er waren geen mensen op de boulevard geweest en de wind had het schot van haar revolver verwaaid. Ze had nog even gecontroleerd of hij dood was, om daarna rustig weg te lopen en hem voor oud vuil achter te laten. Op de terugweg bedacht ze dat ze eigenlijk zijn papieren mee had moeten nemen om identificatie te vertragen. Maar ze had haar schouders opgehaald. Wat zou het uitmaken. Men zou er toch achter komen wie hij was en ze verwachtte dat de politie mogelijk ook wel bij haar zou komen. Maar haar alibi was perfect, zoals dat al eens eerder perfect was geweest. Ze verstopte de revolver en de kogels diep onder in haar kast, op de geheime plek die niemand zou kunnen ontdekken. Vervolgens pakte ze de kleding die zij die dag had gedragen van de stoel en trok die aan. Later zou ze nog even naar beneden gaan, naar haar moeder, en dan was het belangrijk dat die niets aan haar zou merken en niet beter zou weten dan dat zij had gewerkt, zoals zij avonden achtereen kon werken en bezig was met studie en onderzoek. Ze keek op haar horloge en hoorde de wind om haar huis gieren. De storm zou erger worden, bedacht zij zich, dus het kon maar zo een tijdje duren voordat ze hem zouden vinden. De glimlach rond haar mond veranderde in een harde, bijna hysterische lach die zich mengde met het slotakkoord van de derde symfonie van Bruckner. Wat een apotheose, de perfecte moord, schoot het door haar hoofd en toen liep ze naar haar bureau en pakte de stapels dossiers die zij wilde doornemen.

Ze nam het eerste dossier en las:

Casuïstiek:

- Royal London Trauma Center

- Zes weken diepe coma

- Nagenoeg volledig hersteld

- Blijvende schade: retrograde amnesie

- Patiënt: Paul McKee

Toen ze zijn naam las, werd ze als door een bliksem getroffen. Nu begreep ze waarom hij zo halsstarrig volhield dat hij haar niet kende: retrograde amnesie, blijvend geheugenverlies over een periode in zijn leven. Ze had de man vermoord van wie zij dacht dat hij opzettelijk haar bestaan had vergeten en had ontkend, maar nu bleek dat hij gewoon niets meer wist vanwege de schade van de coma waarin hij was terechtgekomen. De wereld verkilde om haar heen. Ze had de man vermoord van wie ze haar hele leven gehouden had.

Het bloed pompte door haar lijf. Haar hart ging steeds feller slaan en begon over te slaan. Een waas kwam voor haar ogen en een psychotische bezetenheid maakte zich van haar meester. Ze voelde zich wankelen en raakte in een waanstoornis. Ze greep het dossier en slingerde het door haar kamer, alsook de andere dossiers, die ze tegen de muur smeet, en de woedeaanval werd zo ernstig dat ze haar bureau oppakte en omgooide, haar cd-speler uit de kast rukte en op de grond smeet, al haar cd’s uit de kast trok en kapot gooide, haar boekenplanken, waarop ze haar boeken zo dwangmatig secuur had gesorteerd, leeg trok en tegen de muur smakte. Ze bleef gillen: “NEE! NEE! NEE!” Ze huilde op een angstaanjagende toonhoogte, die hoorbaar moest zijn door het hele huis. Haar gegil hield niet op totdat zij apathisch en bijna in shocktoestand in de hoek van de kamer op de grond viel, met haar hoofd tussen haar benen ging zitten en niets anders kon uitstoten dan een jammerende klank. Ze verstijfde over haar hele lichaam.

Zo werd ze gevonden. Laat op de avond. Door haar moeder. Eerder die avond had ze gemeend herrie te horen in het vertrek van haar dochter. Maar omdat ze wist dat ze haar daar nooit mocht storen, had ze er geen aandacht aan besteed. Ze zou haar later wel vragen wat er was gebeurd. Want haar dochter kwam altijd, voordat zij ging slapen, nog even naar beneden. Dan dronken ze wat en gingen ze naar bed. Maar dat moment bleef uit. Ongerust begon haar moeder naar de klok te kijken, ze wilde naar bed, maar durfde niet. Want ze wist dat haar dochter boos kon reageren als ze wel naar bed ging zonder welterusten te zeggen. Nadat ze een uur gewacht had, liep ze naar het deel van het huis waar haar dochter woonde en riep onder aan de trap haar naam. Ze kreeg geen gehoor. Wel hoorde ze een gejammer en even schoot het door haar hoofd dat het de wind om het huis was. De storm was aangetrokken en gierde rond het dak. Maar dit was niet het gehuil van de wind, dit was een wenend geklaag van een mens, dat eentonig en voortdurend bleef klinken. Ze schrok en ging naar boven, klopte op de deur van de werkkamer van haar dochter en verwachtte dat ze zou roepen: “Ik kom eraan, je weet toch dat je me hier niet moet storen!” Maar dat bleef uit en het gejammer kwam duidelijk uit haar kamer. Ze opende de deur, die door iets geblokkeerd bleek te zijn, en ze zette een beetje kracht. Langzaam was ze in staat de deur op een kier te duwen, maar verder kreeg ze hem niet open. En daar zag ze haar door de kier op de grond zitten jammeren, in de hoek van de kamer, met haar hoofd heen en weer schuddend. Ook zag ze de puinhoop in haar kamer en ze schrok. Maar wat ze ook probeerde, ze kreeg de deur niet open. Het lukte haar niet en hoe vaak ze haar ook riep, er werd niet gereageerd.

Toen haastte ze zich naar beneden en pakte de telefoon om de hulpdienst te bellen. Ze vertelde wat er aan de hand was en smeekte snel te komen. Ze gaf het adres door aan de telefoniste en die vroeg haar niets te doen totdat ze bij haar zouden zijn.

Amper vijf minuten later stopte de politie voor haar deur, daarna een ambulance en toen nog een brandweerwagen. Er was groot alarm geslagen. De politie ging naar boven en met behulp van de brandweerlieden waren ze in staat de deur open te breken. In de kamer troffen ze een chaos en in de hoek van de kamer zat Diane nog steeds te jammeren, op een hartbrekende klaagtoon. De broeder van de ambulance vroeg hoe zij heette en haar moeder gaf hem haar naam. Hij riep een aantal keren: “Diane! Diane? Hoor je mij?”, maar ze reageerde niet. Hij draaide zich om en zei tegen zijn collega dat er geen contact mogelijk was, dat ze in een psychotische shock verkeerde en zo snel mogelijk naar een psychiatrische afdeling gebracht moest worden. Hij pakte haar bij de arm, maar ze bleek totaal verkrampt. Er was geen andere keus dan haar op deze wijze te vervoeren. Kort legde hij haar moeder uit wat het volgens hem was en dat ze zo snel mogelijk weg moest. De broeder pakte een deken en wikkelde die om haar heen. Ze liet het zich welgevallen, zich er niet van bewust waar ze was, wie ze was en wat er om haar heen gebeurde. Met behulp van de agenten en de brandweerlieden werd ze in haar verstarde houding naar de ambulance gedragen en naar het Royal Sussex Hospital gebracht, waar ze werd opgenomen op de afdeling Psychiatrie.

Een dag later kwam dr. Alice Beating, de plaatsvervanger van Diane in het Hurstwood Center, bij haar moeder en vertelde haar dat haar dochter was getroffen door een zeer ernstige en verontrustende psychose en het contact met de werkelijkheid geheel verloren had. Door medicatie hadden ze haar spieren kunnen verslappen om haar neer te kunnen leggen. Maar ze was nog steeds niet aanspreekbaar en het leek of zij zich volkomen had afgesloten van de buitenwereld. Dr. Beating vroeg aan haar moeder of ze enig idee had wat er was gebeurd, voorafgaande aan deze psychose. Haar moeder vertelde wat het gebruikelijke ritueel was, dat ze niets had gemerkt en dat Diane de hele avond op haar kamer had gewerkt. Ze kon geen oorzaak geven.

Dr. Beating vroeg of ze, later die dag, nog eens mocht terugkomen om de kamer te onderzoeken naar de mogelijke oorzaak. Op de vraag van haar moeder wat er nu ging gebeuren, zei ze dat ze het verstandiger achtte haar niet in Brighton te laten verplegen en dat Diane die dag nog overgebracht zou worden naar het Saint John of God Psychiatrisch Centrum in Stillorgan bij Dublin in Ierland, vanwege hun topspecialisatie op dit specifieke vlak.

“U begrijpt toch wel dat wij uw dochter niet onder willen brengen in een van de Engelse klinieken? Dat zou een terugkeer voor haar naar Hurstwood onmogelijk maken.”

Haar moeder gaf aan dat ze het begreep, ook al vond ze Ierland wel heel ver weg.

“Hoelang gaat het duren voordat ze weer beter is?”, vroeg haar moeder angstig.

“Eerlijk gezegd, kan ik u geen indicatie geven. Ik heb patiënten meegemaakt die na een paar weken herstelden, alhoewel er dan toch altijd sprake is van een verandering in gemoedstoestand en persoonlijkheid. Maar ik moet u ook zeggen dat ik patiënten heb meegemaakt die niet meer genezen zijn en bij wie pas heel veel later weer contact mogelijk was.”

Diane bleek, om duistere redenen, een apart geval te zijn. Door haar psychose veranderden haar denk- en spreekvermogen volledig en was ze alleen maar in staat wartaal uit te brengen. Een periode was er sprake van echolalie, waarbij ze dwangmatig maar woorden bleef herhalen. Door therapie en medicatie werd ze langzamerhand wel meer aanspreekbaar maar ze verviel regelmatig in zeer depressieve buien. Daardoor was ze niet in staat te vertellen wat er die avond was gebeurd en had ze heel veel moeite haar moeder en anderen uit haar omgeving te herkennen. Zelfs dr. Alice Beating, die door de Raad van Bestuur in haar positie was benoemd en toch een zeer vooraanstaand psychiater was, faalde, volgens haar eigen verklaring, om in contact te komen met Diane en moest toegeven dat dit toch wel een uitzonderlijk geval van psychose was. Een aantal dingen leken niet met elkaar te kloppen. Een psychose was verklaarbaar, maar de combinatie met echolalie en depressiviteit was onbekend en kwam zelfs wat gekunsteld over. Toch moest ze het doen met wat zij waarnam en teruggekoppeld kreeg vanuit de kliniek. In het begin kwam zij minstens eenmaal per maand naar Dublin om met haar te spreken en contact te hebben met degenen die haar behandelden. Op grond van de informatie die ze daar ontving, werd de hoop op een snelle en gezonde terugkeer naar Brighton voorlopig opgegeven. Dit zou weleens lang kunnen duren.