Sproetje

Met illustraties van Kelly Breemer

Colofon

ISBN: 978 90 8954 662 3

1e druk 2011

Herziene uitgave, juni 2014

© 2011 Kees Mienis

Exemplaren zijn te bestellen via de boekhandel

of rechtstreeks bij de uitgeverij:

Uitgeverij Elikser

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

Telefoon: 058-2894857

www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

Sproetje

Met illustraties van Kelly Breemer

Kees Mienis

Voor Janna

Furu, Lobke, Rolien en Jesse

en alle kinderen die in dit verhaal een rol hebben gespeeld

deel 1: Het Verre Westen

Prins Diederik

Dit was hét moment om het te proberen: de vroege ochtend na Koninginnedag. Beslist de stilste uren van het jaar. Dan was iedereen moe van het feestvieren, of van het werken vóór het feest. Op de dag na Koninginnedag sliep het hele land uit.

Het was stil in het paleis. Doodstil. Tot vijf minuten voor zes.

Op dat moment werd de deur van de meest afgelegen kamer van het paleis langzaam geopend. Vanuit de kier die vrijkwam, keek prins Diederik vanaf nog geen anderhalve meter hoogte, de zwakverlichte paleisgang in.

Niemand!

Hij had niet anders verwacht, maar toch balde hij zijn vuist en ontsnapte er een opgelucht ‘yesss’ uit zijn mond.

Voor hij verderging, haalde prins Diederik nog eens diep adem. Wat wilde hij graag. Dit keer mocht het niet verkeerd gaan. Daarom dwong hij zichzelf om rustig te blijven, tót het moment kwam, dat hij niet langer meer kon wachten.

Nu!

Voorzichtig duwde hij de deur wat verder open, zodat hij de gang in kon stappen. Hoewel zijn handen door de spanning ontzettend trilden, wist hij de slaapkamerdeur zonder het altijd zo hinderlijke klikje te sluiten.

Ik sta op de gang! Wat ging dat makkelijk! dacht prins Diederik blij. Let’s go.

In zijn zwarte pyjama en op zijn donzigste pantoffels dribbelde hij de gang door. Het leek wel alsof hij danste. Na elke vier passen stopte hij. Dan luisterde hij eerst naar links en daarna naar rechts, om zich vervolgens om te draaien om te zien of de gang achter hem wel leeg bleef.

Het gaat goed, dacht de prins.

De gang waarin hij liep, kwam uit op de hoofdgang van het paleis.

Nu moest hij nóg voorzichtiger zijn.

Vlak voor de hoek ging prins Diederik met zijn rug tegen de muur staan. Voetje voor voetje schuifelde hij verder. Hij luisterde dit keer alleen naar rechts, boog zich in dezelfde richting naar voren en keek zoekend de hoofdgang in.

Al weer vloog er een ‘yesss’ zijn mond uit.

Nog maar honderdvijftig meter. Het gaat lukken.

En prins Diederik danste verder.

Voor iemand met een normale lengte zou de tocht niet zo ver zijn, maar omdat hij zo klein was én door de manier waarop hij liep, was het voor prins Diederik een hele onderneming.

Verschrikkelijk vond hij het om zo klein te zijn.

Tot zijn twaalfde groeide hij gewoon zoals andere kinderen. Op de basisschool was hij niet eens de kleinste van zijn klas geweest. Maar toen de anderen in een groeispurt zaten, kwam er bij hem nog maar een halve centimeter bij. Daarna was het groeien op.

Tot zijn schrik had hij pas geleden ontdekt dat hij kromp. Die halve centimeter erbij van na zijn twaalfde was hij alweer kwijt.

Met zevenenzeventig tussenstops legde hij de lange weg naar zijn verlangen af en stond hij voor de deur van de allerbelangrijkste kamer van het paleis: de koninklijke huiskamer van zijn oudere broer, koning Alfie, en zijn, vooral de laatste jaren, altijd-even-verschrikkelijk-humeurige vrouw, koningin Anabel.

Vorig jaar, op de ochtend na Koninginnedag, was prins Diederik precies tot hier gekomen. Toen had hij nog nét kunnen wegspringen op het moment dat de deur plotseling geopend werd en zijn broer, de koning, met zijn kroon in zijn hand, kwaad de gang instapte. Koning Alfie had zich in de deuropening omgedraaid en woedend naar binnen geroepen: ‘Je bekijkt het maar. Ik ga naar bed.’ Met een knal had hij de deur achter zich dichtgegooid, en zonder op of om te kijken, was hij naar de koninklijke slaapkamer gestampt.

Van achter de dichtgeslagen deur had de koningin verwijtend teruggeschreeuwd: ‘Ja, loop maar weer weg. Jij wil er nóóit over praten.’

Omdat de koningin in de koninklijke huiskamer was achtergebleven, had prins Diederik zijn jaarlijkse plan niet uit kunnen voeren. Met de vervelende wetenschap dat hij nog weer eens 365 dagen zou moeten wachten, was hij kwaad naar zijn kamer teruggeslopen.

Maar dat was tóén. Nu stond de prins voor diezelfde deur, en was het muisstil.

Zijn hand zweefde boven de deurklink. Pas toen hij er zeker van was dat hij absoluut niets hoorde, opende hij de deur.

Doordat de koninklijke huiskamer zwak verlicht werd door twee schemerlampen, kon hij alles goed zien. Er was niemand.

Prins Diederik maakte een huppelsprongetje naar binnen en ving de terugvallende deur met zijn billen op, zodat die zachtjes sloot.

In de met prachtige spullen ingerichte, maar sfeerloze kamer, stonden twee schitterende gouden tronen.

Je hoefde je niet af te vragen van wie de grote brede troon was. Daar zat koning Alfie altijd op. De kleinere smalle troon was van koningin Anabel. Tussen de twee tronen in stonden twee tafeltjes. Eén voor de koning en één voor de koningin. Op het tafeltje met het rode kussentje lagen een met diamanten versierde gouden handspiegel en een gouden bel. Op het tafeltje naast de troon van de koning stond op een paars fluwelen kussen een kroon.

‘Ha! Ze zijn er niet,’ fluisterde de prins spottend, ‘…mijn geliefde koning en koningin.’

Hij liep naar de grootste troon, ging er op zijn knieën voor zitten en begon zachtjes tegen de lege troon te praten. ‘Gegroet geliefde vorst. Eh, dag ouwe sul van een koning. Dag broer met je afschuwelijke neus. Staat u mij toe dat ik uw zweetvoeten kus?’

Prins Diederik boog zich voorover, maakte zoenlippen en kuste de onzichtbare voeten met smakkende geluiden. ‘Mmmm.’

Vervolgens schoof hij door naar de troon van de koningin.

‘Gegroet, geliefde koningin.’

Hij trok een gezicht van hoe-haal-ik-het-in-mijn-hoofd-om-dat-te-zeggen. Zei ik geliefd? Geliefd?

Zijn gezicht verstrakte. ‘Nee!’ riep prins Diederik. ‘Ga weg!’ voegde hij er met een gekweld gezicht aan toe.

Maar het woord ‘geliefd’ dat in zijn hoofd in ‘verliefd’ was veranderd, verdween niet en ook niet het beeld van Anabel, dat in zijn hoofd was verschenen. Dat was niet de-koningin-van-nu, maar een zich bijna zwevend voortbewegende beeldschone zeventienjarige prinses Anabel.

Ik was verliefd op jou, maar jij koos voor mijn broer. Dát zal ik je nooit vergeven, dacht hij kwaad.

Hij kon zich niet langer meer inhouden. ‘Bah! Je bent een kreng. Je had voor mij moeten kiezen. Je bent een ontzettend stom en naar mens! En… en nog veel meer.’

Hij knikte. ‘Ja, dat ben je allemaal! En de laatste jaren ben je steeds chagrijniger geworden! En lelijker!’

Zo, dat luchtte op.

Prins Diederik stond op. Verlangend keek hij naar de troon van zijn broer.

Voor wat hij wilde doen, moest hij de absolute zekerheid hebben dat hij niet zou worden gestoord.

Prins Diederik liep naar de deur, die hij een klein stukje opende. Al wat hij hoorde, was de diepe stilte van een slapend paleis.

Het is veilig. Ik kan mijn plan uitvoeren.

Met zijn ogen strak gericht op de rugleuning, schreed hij naar de troon van zijn broer.

Toen hij precies in het midden voor de troon stond, draaide hij zich een halve slag om, zodat hij met zijn kuiten de voorkant van de troon raakte. Zijn handen zochten achterwaarts naar de prachtig bewerkte leuningen. Een paar tellen genoot hij van het heerlijke gouden gevoel.

Nu ging het gebeuren. Nu zou hij krijgen waar hij 365… nee, inmiddels 730 dagen, zo naar had verlangd.

Hij boog door zijn knieën, zette af en strekte tegelijkertijd zijn armen. Heel even zweefde hij in de lucht, waarna hij met een plofje op de zitting landde van de voor hem veel te grote troon.

Het zag er grappig uit. Zijn voeten bungelden een flink eind boven de grond, maar dat deerde hem niet.

Er ging een rilling door hem heen. Dít is pas genieten!

‘Zo hoort het!’ sprak hij met een verwaand opgeheven gezicht. ‘Wat verlang ik naar het moment dat ik voorgoed op deze troon zal zitten. Dat IK, prins Diederik, nu nog de broer van de koning, zélf koning zal zijn en over dit land zal regeren. En dat moment…’ De stem van prins Diederik klonk steeds gemener, ‘…dat moment komt eraan, want onze koning is al in de zestig en over tien jaar dus in de zeventig en dat is oud en als je zo oud bent, ga je gauw dood, of je bent te moe om nog langer koninkje te spelen.’ Hij knikte voor hij verderging. ‘En nog altijd heeft hij geen zoon of dochter, die hem op kan volgen, dus…’

Na deze woorden ging prins Diederik op de zitting van de troon staan. Langzaam en met de nadruk op elke lettergreep sprak hij: ‘dus dan word ik koning… Koning Diederik… KONING-DIEDERIK-DE-EERSTE.’

‘Yesss’

‘Yesss’

‘Yesss’

‘Yesss!’

Bij elke ‘yesss’ zwaaide hij afwisselend met een gebalde linker- en rechtervuist, waarna hij met gesloten ogen een diepe buiging maakte.

Toen hij zijn ogen weer opende, stokte zijn adem.

Daar stond het allermooiste: de kroon. De kroon voor op zon- en feestdagen. De kroon, die koning Alfie gisteren op Koninginnedag had gedragen en die niemand, echt niemand anders dan de koning van het Verre Westen, mocht dragen.

Zou hij mij passen? vroeg prins Diederik zich begerig af.

Hij strekte zijn armen uit. Zijn handen trilden van verlangen, maar hij pakte de kroon nog niet op. Wat was dit spannend en gevaarlijk en heerlijk en verleidelijk.

Hij moest zich inhouden om niet onmiddellijk de kroon te pakken en op zijn hoofd te zetten.

Dit mag niet. Dit mag helemáál niet, dacht hij. Maar zijn verlangen was zo groot dat die woorden ineens veranderden in: Het mag niet… Het mag beslist niet… mislukken om de kroon op mijn hoofd te zetten.

Prins Diederik luisterde nog eens goed, of het nog altijd stil was buiten de koninklijke huiskamer.

‘Niemand,’ mompelde hij. Ik doe het!

Hij pakte de kroon voorzichtig op en zette hem op zijn hoofd.

Even bleef de voor hem veel te grote kroon op zijn oren hangen, maar door het gewicht knakten zijn oren om en schoof de kroon naar beneden tot op het puntje van zijn neus.

Hij zag niets meer.

‘Verdorie!’ riep hij teleurgesteld.

Op de tast wist hij de handspiegel van het rode tafeltje te pakken.

Eens kijken hoe die kroon mij staat.

Met zijn linkerhand hield hij de spiegel vast. Met zijn rechterhand duwde hij de rand van de kroon omhoog.

Zijn mond viel open. Wat mooi!

Door zijn hoofd te draaien, kon hij zich van alle kanten bewonderen. Een beetje aan de grote kant misschien, maar over een poosje, als ik koning ben, past de kroon me vast beter.

Maar helemáál tevreden was hij niet. ‘Dat moet anders kunnen,’ mopperde hij, ‘maar hoe? ’

Ineens lichtte zijn gezicht op.

Hij deed zijn zachte pantoffels uit, maakte ze zo plat mogelijk en schoof de voorkanten tussen de rand van de kroon en zijn oren.

De kroon met ‘oorwarmers’ zat nu als gegoten.

‘Wat mooi!’ riep hij verrukt, toen hij zichzelf in de handspiegel zag.

Weer betrok zijn gezicht.

Alleen die neus met die sproet. Wat heb ik toch een rare neus.

Hij bekeek zichzelf nog eens goed van opzij, van voren, van de andere zijkant en weer van voren, waarna hij zijn schouders ophaalde en tevreden knikte. Ach, eigenlijk valt mijn neus best mee; die van mijn broer is veel gekker en lelijker.

Juist omdat hij zo tevreden was over zichzelf, werd hij opnieuw boos. In zijn hoofd zag hij weer het meisje, waar hij zo verliefd op was geweest: prinses Anabel.

En toch koos je voor die lelijkerd en niet voor mij! Waarom? Omdat ik te klein was zeker. Daar zul je spijt van krijgen, vrouw-van-mijn-stomme-broer. Heel veel spijt!

Zijn kwade gedachten verdwenen toen hij zichzelf weer in de spiegel zag. ‘Tjee, wat ben ik mooi!’ fluisterde hij.

Wat zou er gebeuren als… vroeg prins Diederik zich ineens af.

Er verscheen een diepe denkrimpel op zijn voorhoofd.

‘Ho, stop,’ mompelde hij geschrokken, ‘anders zakt de kroon naar beneden.’ Maar door het nog verder denken over wat er zou kúnnen gebeuren, groeiden er een heleboel rimpels bij.

Gelukkig bleef de kroon stevig op zijn plaats zitten.

Zou ik dan ook met mijn hoofd ‘nee’ kunnen schudden en ‘ja’ kunnen knikken?

Hij probeerde het voorzichtig uit en toen hij merkte dat de kroon niet verschoof, werden zijn bewegingen wilder; zo wild dat hij er bijna van duizelde.

De kroon was nog geen millimeter gezakt.

‘Geweldig,’ riep hij uit.