Onderschat

Colofon

ISBN: 978 90 8954 725 5

1e druk 2014

© 2014, Marijke Verhoeven

Uitgeverij Elikser

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

www.elikser.nl

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

Onderschat

Marijke Verhoeven

Voor Frans

Love is a promise, love is a souvenir,

once given never forgotten, never let it disappear

John Lennon 1940-1980

1.

Met groeiende ergernis luisterde ik naar het heftige gekibbel op de verdieping boven me. Hield het dan nooit een keer op? Het was nog maar kwart over zeven en ik wist dat het bekvechten straks over zou gaan in ordinair gekrijs. Vermoeid pakte ik de volle theepot, zette hem op de ontbijttafel en wierp opnieuw een blik op de klok. Over anderhalf uur zou ik al in de auto moeten zitten, wilde ik op tijd in Utrecht zijn. En als je ergens op tijd moest komen, dan was het wel bij een begrafenis. Ik was nooit een ochtendmens geweest, maar vandaag was het wel heel erg. Zou dat het vooruitzicht van de uitvaart zijn? Zulke droevige gebeurtenissen hadden altijd een slopend effect op mij, het verdriet zien bij anderen die hun geliefden moeten missen. Het bracht te veel nare herinneringen naar boven. Met mijn vingertoppen masseerde ik even mijn slapen. De scherpe steken in mijn hoofd waren ongetwijfeld de aankondiging van een barstende koppijn.

Zuchtend keek ik naar de boterham op mijn bord. De aardbeienjam lag akelig rood op het witte broodje, als een bloedvlek op een bleke huid. Wie had in godsnaam het laatste volkorenbrood opgegeten? Of gewoon weggegooid? Iedereen in dit huis wist dat ik geen wittebrood at! Nu was er alleen nog dit slappe, plakkerige deeg, waarvan ik halverwege de ochtend buikkrampen zou krijgen. Geërgerd stond ik weer op, de poten van mijn stoel krasten akelig over de houten vloer. Ik moest een beker melk met tarwekiemen bij dit ontbijt nemen. Anders had ik bij de uitvaart al pijn in mijn buik.

Het gekibbel boven mijn hoofd was inderdaad overgegaan in vulgair gegil en ik hoorde gestamp op de trap. Onwillekeurig rechtte ik mijn schouders en ik bedacht hoopvol dat dit over drie kwartier waarschijnlijk voorbij zou zijn. Dan waren die meiden naar school en zou de rust terugkeren in huis. Tenminste, als Norbert niet weer een van zijn buien had. Zijn driftige buien, die tegenwoordig schering en inslag waren.

‘Mam!’ Hannah, een van mijn dochters, stormde de keuken in, smeet haar bruine cowboytas op een stoel en keek me met verwilderde ogen aan. ‘Margreth heeft je fles J’adore in de badkamer laten vallen.’

‘Wat?’ zei ik ongelovig.

‘Vuil kutwijf!’ Margreth kwam achter haar aan en duwde hard met haar schouder tegen die van mijn dochter. ‘Je weet dat ik dat niet expres heb gedaan!’

‘O nee?’ Hannah stampte op de grond.

‘Nee!’ gilde mijn stiefdochter provocerend en ze liet haar eigen cowboytas op een andere stoel vallen. Theatraal gedrag was haar nooit vreemd en ze ging met haar handen in haar zij voor Hannah staan. Haar ogen spuwden vuur en rond haar mond hing een heimelijk glimlachje. ‘Volgens mij heb jij het zelf op het randje van de wastafel gezet, stomme trut, toen jij het stiekem had gebruikt.’

‘Dat is niet waar.’

‘Wel waar, je stinkt een uur in de wind!’

‘Ja, omdat de hele badkamer ruikt naar die…’ Hannah wilde de pakjes brood die ik voor haar had gemaakt in haar tas stoppen.

‘Blijf af, idioot, dat is mijn tas!’ snauwde Margreth en ze sloeg Hannahs hand weg. ‘Waarom moest je ook zo nodig precies dezelfde tas kopen, na-aper?!’

‘Hou op, hou op!’ hoorde ik plotseling mezelf gillen. Hannah en Margreth keken me een moment vertwijfeld aan, toen gingen ze weer verder met bekvechten alsof ik niet bestond, niets had gezegd. Het geluid van hun hoge, gillende stemmen deed de kloppende pijn in mijn hoofd razendsnel toenemen.

‘In godsnaam, Margreth, je zou toch beter moeten weten!’ riep ik wanhopig naar mijn stiefkind, dat twee jaar ouder was dan mijn dochters en in mijn beleving ook twee keer zo vals.

Opnieuw bonkten er voetstappen op de trap en ik keek op toen Norbert binnen kwam stormen. Hij had altijd al een kort lontje gehad, maar de laatste tijd leek hij extra nerveus en lichtgeraakt. Nu stond zijn gezicht op onweer en ik kromp even ineen toen hij zijn woede op mij richtte. ‘Waarom is het altijd mijn kind, míjn kind, dat overal de schuld van moet krijgen?’

‘Ik zei helemaal niet dat…’ begon ik verdedigend.

Driftig en ruw onderbrak hij me en vervolgde zijn tirade, zijn hoofd was rood opgezwollen en hij boog zich dreigend naar me toe. Ik slikte even en luisterde naar zijn boze woorden, die om me heen cirkelden als driftige wespen op zoek naar een slachtoffer om hun gif in te spuiten. We waren een stiefgezin, hij met zijn dochter Margreth en ik met mijn tweeling Hannah en Malou. We deden al meer dan zeven jaar ons best de fusie van deze samengestelde familie te laten werken, maar het lukte niet. Nog steeds niet. De cruciale fase zou nu volgens de statistieken voorbij zijn, maar in ons geval leken wij nog steeds uit twee kampen te bestaan. Twee vijandige kampen.

Ik knipperde met mijn ogen terwijl Norbert zijn gifpijlen op mij afvuurde en de pijn achter mijn rechteroog bijna ondragelijk werd. Nog even en de lichtflitsen zouden komen. De migraineaanval waar ik op zat te wachten, sinds ik dat mailtje had geopend. Mijn vingertoppen gleden weer over mijn voorhoofd en ik drukte mijn duim en wijsvinger in mijn ooghoeken.

‘Migraine zeker weer?’ zei Norbert snerend. Hij keek nog even naar me en keerde zich toen naar het aanrecht om koffie te maken. ‘Hoe handig om je achter te verschuilen.’

Ik probeerde diep adem te halen en ging rechterop zitten. Het waren slechts woorden. Slechts woorden, zei ik tegen mezelf.

‘Lust je je broodje niet?’ vroeg Hannah. Ze was gaan zitten en trok mijn bord naar zich toe.

‘Eet maar op,’ zei ik. De gedachte aan het plakkerige voedsel maakte me misselijk en ik nam voorzichtig een slokje thee. Over de rand van mijn beker zag ik dat Margreth vergenoegd stond te grijnzen. Zij had het brood weggegooid, ik wist het zeker. ‘Waar is Malou?’

‘Ze slaapt nog, ze voelt zich niet lekker.’

‘O nee…’ Een zucht ontsnapte me. ‘Dat meen je niet… Niet weer.’

Margreth snoof. ‘Ze stelt zich aan, zoals gewoonlijk.’

‘Margreth, hou je mond!’ zei ik en ik bad tegelijkertijd dat ik met die berisping niet weer de woede van Norbert over me heen zou krijgen.

‘Ze kan toch thuisblijven.’

‘Nee, dat wil ik niet,’ antwoordde ik.

‘Hoezo?’ vroeg Margreth. ‘Ben je bang dat ze je betrapt, met je vriendje?’

Ik trok mijn wenkbrauwen hoog op en voelde de blos opkomen, die mijn wangen rood zou kleuren.

‘Grapje,’ zei Margreth vals en ze ging net als haar vader haar broodjes smeren. Op het moment dat ze zich nog even naar me omdraaide en vals lachte, vroeg ik me af of zij het kon zijn. Of zij mij anoniem die mail had gestuurd. Een mailbericht met het woord ‘slet’ in hoofdletters… en een foto. Een foto, waar ik op stond, met ontbloot bovenlichaam op schoot bij Morten, mijn minnaar.

Norbert en ik probeerden het dus al ruim zeven jaar met elkaar uit te houden. Wat niet meeviel. Na de plotselinge dood van Tom, de vader van mijn kinderen, dobberde ik al bijna een jaar stuurloos rond op een uitzichtloze oceaan van verdriet, tot iemand mij op het hockeyveld voorstelde aan Norbert van der Linden. Hij was directeur van een zorginstelling en op dat moment bezig met de start van een zorghotel, waardoor hij razendsnel carrière maakte op de maatschappelijke en sociale ladder. Norbert maakte mij op traditionele wijze het hof, en geknakt en beschadigd als ik was, koesterde ik mij graag in zijn troostrijke armen en zijn zalvende aandacht. Natuurlijk hadden mijn familie en vrienden erop aangedrongen de tijd te nemen voor rouwverwerking en vooral geen ingrijpende beslissingen te nemen voor er minimaal een jaar voorbij was. Maar ik wilde dat die vreselijke pijn wegging, die pijn in mijn gebroken hart, en ik was ervan overtuigd dat een ander, nieuw leven daarvoor kon zorgen.

Een jaar nadat ik met Norbert was getrouwd en ik met de meisjes bij hem was gaan wonen in zijn riante, rietgedekte landhuis Zonnewende in het Groninger villadorp Haren, kwam ik er op onaangename wijze achter dat hij zijn maatschappelijke betrokkenheid wel heel erg serieus nam. Norbert had niet alleen zijn pas gescheiden secretaresse Loes geholpen bij haar verhuizing, hij had ook direct samen met deze dame haar nieuwe Ikea-bed getest op schokbestendigheid. En tja, daar stond ik dan, sukkelig met mijn pannetje huisgemaakte groentesoep met gehaktballetjes, die ik de verhuizers bij wijze van ondersteuning even kwam serveren. Het had een scène uit Gooische vrouwen kunnen zijn, toen ik Norbert met zijn Loesje betrapte, achteraf bekeken was het gewoon hilarisch. Maar toen deed het zo veel pijn…

Schuldig verbrak Norbert subiet de relatie met zijn secretaresse, zodra ik dreigde met een scheiding. Hij ontsloeg haar, nam de womanizer Pieter-Bas in dienst als secretaris en persoonlijk assistent en beloofde mij koste wat kost ons huwelijk te redden. En daarmee zijn sociale status. Ik probeerde hem te vergeven, maar mijn vertrouwen was weg en de Prozac deed zijn intrede in mijn leven. Ik hoopte dat ik ooit weer meer van Norbert zou gaan houden. Maar zo veel als van Tom, had ik toch al nooit gedaan.

2.

Mijn hoofdpijn was tot een acceptabel niveau gedaald kort voordat ik het uitvaartcentrum in Utrecht had bereikt. Met een rustgevend muziekje, een migrainepil, een paar tabletten paracetamol en mijn onmisbare Paris Hilton-zonnebril, had ik de aanval tijdig kunnen pareren. Norbert was die ochtend, de hemel zij dank, gelijktijdig met Margreth en Hannah vertrokken, zodat ik nog een paar momenten voor mezelf had gehad. Malou was in bed gebleven en omdat ik geen behoefte had aan nog een confrontatie, had ik wederom de school gebeld en haar ziek gemeld. Mijn angst was dat zij, net als ik, aanvallen van migraine had, maar ergens had ik ook het gevoel dat er nog iets anders speelde. Want voor haar doen was ze nu al een paar weken onnatuurlijk stil. Natuurlijk was het ook niet gemakkelijk, het huis waarin we woonden was groot genoeg, maar bijna voortdurend was de spanning om te snijden als we allemaal thuis waren. En bovendien deed Margreth haar uiterste best mijn dochters te doen geloven dat ze slechts bij haar ‘te gast’ waren. Voor de zoveelste keer vroeg ik mij af waarom ik eigenlijk nog steeds bij Norbert bleef. Het was puur gemakzucht. Gewend als ik was geraakt aan dit leven vol luxe. Een groot huis, genoeg auto’s, scooters, fitness-apparatuur, mijn eigen atelier in de achtertuin en een appartement met zeezicht in de Charente-Maritime in Frankrijk. Maar terwijl ik me een jaar geleden nog wijsmaakte dat dit materieel luxueuze leven wenselijk was voor mijn dochters, vroeg ik mij nu af of ik hen hier wel gelukkig mee had gemaakt. Waren we niet beter af geweest in een eenvoudige huurwoning? Ik zou iedere cent wel twaalf keer moeten omdraaien voordat ik hem uit zou geven, maar we hadden in ieder geval rust gehad.

Ik luisterde naar Oscars bewogen toespraak en hoorde hoe zijn stem trilde toen hij de laatste, emotionele woorden tot zijn dode vader sprak. Het maakte heimwee in me los, verlangen om naar mijn ouders te gaan, me te koesteren in het feit dat ik nog kind van iemand was. Oscar kon dat niet meer, zijn beide ouders waren nu overleden. Ik had de mijne in ieder geval nog, al ging de gezondheid van mijn vader achteruit. Maar mijn moeder bakte iedere week nog traditioneel vijf appeltaarten in het familiehotel in Zuid-Limburg, het hotel waar ik was opgegroeid samen met mijn broer Lars en mijn zus Astrid, en waar Lars nu trots de scepter zwaaide.

Oscar hield me stevig vast toen ik hem omhelsde. Zijn ogen waren roodomrand en zijn handen trilden toen hij me weer losliet.

‘Neem de tijd,’ zei ik geëmotioneerd. Ik had zijn vader Henk goed gekend, hij had ons meerdere malen gevraagd en ongevraagd zijn zakelijke visies meegedeeld en ik had hem duizenden koppen koffie ingeschonken. Het onverwachte overlijden van mijn partners vader had mij diep geraakt. Oscar en ik kenden elkaar al jaren. Hij was de beste vriend van Tom. Kort voordat Tom overleed, hadden Oscar en ik onze droom om samen een cateringbedrijf te starten tot uitvoer gebracht. Met Les Cuisiniers Créatifs waren we succesvol geweest en het was voor mij een redmiddel geweest om overeind te blijven in die wirwar van emoties, nadat Tom zo plotseling weg was. Maar het leek alsof de recessie ons nu opbrak, zoals ze had gedaan met zo veel kleine horecabedrijven. Onze bedrijfstak was immers het eerste waar men op ging bezuinigen.

Oscar veegde zijn ogen af en haalde zijn neus op. ‘Red jij je vanmiddag?’ vroeg hij.

Ik glimlachte even en stelde hem gerust. Hij hoefde zich geen zorgen te maken. Ik had de presentatie dit weekend nog bijgewerkt, de laatste foutjes eruit gehaald en ik was ervan overtuigd dat Frank Dekker van Perri International ons hiermee de opdracht zou gunnen en Oscar en ik Les Cuisiniers weer een boost konden geven. Stiekem verheugde ik me er al op vanavond de heren van De Culinaire Makelaar te kunnen bellen en met hen de voorbereidingen voor deze gigantische partij in gang te zetten.

Het was warmer toen ik naar buiten kwam, maar de frisse lucht deed me goed. Ik haalde mijn iPhone uit mijn handtas en deed het geluid weer aan. Morten had me een berichtje gestuurd en mijn hart sloeg even over. Hij had het druk, was met een groot onderzoek bezig, maar de belofte om elkaar te kunnen zien, maakte hij altijd waar.

‘Nog een nachtje…’ las ik en ik kon een glimlach niet onderdrukken.

‘Zelfs geen vierentwintig uur meer!’ antwoordde ik en ik liep met mijn telefoon in de hand en in gedachten verzonken terug naar de parkeerplaats. Ik had aan de rand moeten parkeren. Er waren veel genodigden en belangstellenden geweest voor Henks begrafenis en omdat ik toch nog bijna te laat was gekomen, had ik met moeite een plekje kunnen vinden bij de bosrand. Ik wuifde naar een paar bekenden die al wegreden en wandelde op mijn gemak naar mijn auto, terwijl ik heimelijk wachtte op nog een berichtje van Morten.

Er stond iemand bij mijn auto, zag ik, iemand die ik ook in de aula had gezien. Hij tuurde in mijn auto en keek op toen ik dichterbij kwam. Ik stak mijn iPhone weer in mijn tas en hield plots verontrust even mijn pas in. Wie is dat en wat doet hij bij mijn auto? schoot door me heen.

‘Is dit uw wagen?’ vroeg de man ernstig.

Ik knikte en liep naar hem toe, gerustgesteld door de aanwezigheid van andere mensen op de parkeerplaats.

De man kuchte en wees naar het achterportier. ‘Lag er iets van waarde in?’

Op dat moment zag ik het glas op de stoep en het gapende gat waar nog geen anderhalf uur geleden een ruit had gezeten.

‘O, mijn God…’ stamelde ik en ik sloeg mijn hand voor mijn mond.

‘Ik heb de politie al gebeld. Had u iets van waarde in uw auto?’ vroeg de man weer, nu vriendelijker. ‘Ik niet, maar ze hebben wel mijn koffer meegenomen… Verdomme.’

Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat van de Peugeot die achter mij stond ook de ruit was ingeslagen. Glas lag overal, in piepkleine stukjes, de stoeptegels waren ermee bezaaid.

‘Mijn laptop… O, shit.’ Ik liet mijn tas op de grond vallen en hield mijn handen gevouwen voor mijn gezicht. ‘Mijn laptop… O nee.’

Het duurde een eeuwigheid voor de politie er was en ik alle formulieren had ingevuld, mijn verzekering had ingeschakeld en uiteindelijk bij Carglass zat te wachten tot ze een noodruit hadden geplaatst. Ik had Frank Dekker gebeld, maar hij had gemopperd dat hij geen tijd meer had om mij later in de middag te ontvangen. Er waren nog twee cateraars die een presentatie kwamen geven. Dekker had me vervolgens op geërgerde toon laten weten dat ik zijn assistente de volgende dag mocht bellen voor een nieuwe afspraak. Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik de verbinding verbrak, omdat ik wist dat er geen nieuwe afspraak zou komen, ik wist dat hij vandaag de knoop wilde doorhakken. Dus ik had het verknald. Ik, zelf. In mijn nerveuze haast had ik mijn laptoptas in de auto laten liggen. Ik had een oud-collega zien lopen toen ik aankwam op het parkeerterrein en met haar willen meelopen, zodat ik afleiding had tijdens de rouwplechtigheid. Zodat ik mijn onbestendige gevoelens door oppervlakkig gebabbel met een bekende wellicht kon kwijtraken. Ik had de waarschuwingsborden gezien op de parkeerplaats. De borden waarmee werd aangegeven toch vooral geen spullen van waarde in de auto achter te laten. Er was door me heen gegaan dat ik de laptop mee moest nemen. Ik had gewoon moeten vragen aan het personeel van het uitvaartcentrum of ik hem ergens veilig neer had kunnen zetten, in bewaring had kunnen geven. Maar ik was bang geweest dat ik het apparaat zou vergeten, en zonder laptop kon ik de presentatie wel vergeten. Dus ik had de Volvo afgesloten en gemeend dat het wel veilig was. De laptop lag immers uit het zicht, onder mijn jas. En bovendien… wie verwacht er nou een inbraak op het parkeerterrein bij een uitvaartcentrum? Ik verwachtte het in ieder geval niet. Zo naïef was ik dus nog steeds. Dat doen mensen niet… toch?

Op de terugweg naar huis, voelde ik me leeg en verdrietig. Hoe kon ik dit aan Oscar vertellen? Oscar… die financieel met moeite de eindjes aan elkaar kon knopen. Hij had pas nog zijn auto willen verkopen, om weer een maand vooruit te kunnen. Maar zijn vrouw Desiree had als huishoudelijke hulp bij een van Norberts vrienden nog een extra poetsadres kunnen vinden. Deze opdracht was zo belangrijk voor ons geweest, we hadden er een nieuwe start mee kunnen maken. Weliswaar verder van huis dan gepland, maar het was een kans geweest. En ik had het verknald. Ik… degene die leefde op de portemonnee van haar vermogende echtgenoot, in een ruime villa, zonder financiële zorgen. Ik knipperde met mijn ogen en deed mijn best mijn tranen niet mijn zicht te laten vertroebelen. Over een uur was ik thuis, en kon ik weer verder met mijn rol in het toneelstuk dat Norbert voor ons had geschreven. Ik veegde mijn tranen weg onder mijn zonnebril en dacht aan Morten. Dat ik hem morgen weer zou zien was mijn troost. Hij was mijn lichtpuntje. Mijn Viking. De vuurtoren waarheen ik koers moest zetten, hij kon mij weer richting geven.

3.

Norbert was nog niet thuis. Het was elf uur in de avond en ik lag met buikpijn op de bank, in de serre die aansloot op onze woonkamer, met een glas biologische wijn binnen handbereik. Ik voelde me intens moe en afgemat, zo erg zelfs dat ik niet eens de overgordijnen had dichtgedaan, zoals ik normaliter altijd deed. Nu maakte het me niets uit, en even voelde ik in die hoekjes van mijn bewustzijn een randje van een zwarte sluier naderen. Net alsof de depressie die ik jaren terug had gehad, weer terug zou keren. Ik had de Prozac gelukkig al jaren niet meer nodig gehad, maar het had zo lang geduurd voordat ik weer kon genieten, durfde genieten. Er was altijd die angst dat als iets goed ging, er wellicht een domper op zou volgen. Of nog erger… dan de domper. Ik was voorzichtig geworden met leven. Pas sinds ik Morten had leren kennen, was ik weer tot mezelf gekomen, was de oude Marcia helemaal terug. Hij liet me weer voelen, durven voelen. En hij had me ook verteld dat ik mezelf die destructieve gedachtegang aanpraatte. Ik had gehoopt dat ik vanavond iets van hem zou horen, maar hij was blijkbaar nog in Amsterdam en druk met zijn opdracht. Ik wist dat ik hem dan niet kon storen. Morgenochtend om elf uur zouden we elkaar weer ontmoeten.

Hannah en Malou waren een uur geleden al naar bed gegaan. We hadden met zijn drieën televisiegekeken. Of tenminste, zij hadden gekeken, ik had min of meer voor me uit zitten staren. Want Oscar had gebeld, om zeven uur al. Het was een kort gesprek geweest, bijna eenzijdig. Hij had het al snel afgebroken, maar ik had de teleurstelling in zijn stem gehoord. Hij had op mij vertrouwd en ik had nog steeds het idee dat ik hem had laten vallen, al zei hij dat ik er niets aan kon doen.

Norbert was woest geweest toen ik tijdens het eten had verteld dat mijn laptop was gestolen. Hij vroeg zich af hoe ik zo dom kon zijn, sinds wanneer ik niet meer zelfstandig kon nadenken. Ik had niet gereageerd, op een nieuwe woordenwisseling tussen hem en mij zat ik echt niet te wachten. Na het eten was hij vertrokken, naar de hockeyclub, voor weer een vergadering. Het kon laat worden, riep hij vanuit de keuken. Ik vroeg me al tijden niet meer af waarom hij zo uitbundig aftershave gebruikte voor hij wegging.

En waar Margreth uithing, wist ik niet, ze was de hele dag nog niet weer thuis geweest. Stiekem hoopte ik dat ze wegbleef, terwijl ik lusteloos op mijn iPhone door de vele, immer vrolijke berichten op Facebook scrolde. Zo veel vrienden, maar nog steeds voelde ik me zo eenzaam, zo Koos Vriendloos, zoals Hannah en Malou altijd zeiden als ze zich alleen voelden. Oscar was mijn enige echte vriend en hij had niet eens een Facebookpagina! Ik kon hem niet eens liken! In de elitaire vriendenkring van Norbert, het selecte groepje Harenaars waarin ik was geïntroduceerd sinds ons huwelijk, voelde ik me intens verloren. De meeste gesprekken gingen over de tennisclub, de golfclub of de laatste snufjes op het gebied van plastische chirurgie. Niemand die nog een echt gesprek met je voerde. En iemand die dat wel durfde, werd bestempeld als een alien. Of anders knettergestoord en rijp voor opname. Dus ik zette, net als hen, een masker op zodra ik die mensen ontmoette. Nothing is real… zou John Lennon zeggen.

Ik sloot Facebook en ging naar mijn mailbox. Misschien had Frank Dekker zich bedacht en had hij me nog een uitnodiging gestuurd. Terwijl ik wachtte op berichten die op mijn telefoon werden gedownload, nipte ik van mijn wijn.

Er was één bericht. Afzender ‘Topper’. O, help! Niet weer! Het eerste bericht, dat ik gisteren had ontvangen, had ik gewist. Het idee dat er een onbekende derde was, die wist van Morten en mij, was niet prettig. Maar het feit dat er een foto van onze vrijpartij was gemaakt, was bijzonder onaangenaam. Van wie het dan ook maar kwam. En ik had er geen aandacht meer aan besteed, te druk als ik vandaag was geweest met mezelf.

Aarzelend opende ik het mailtje en met ingehouden adem keek ik hoe het scherm van mijn iPhone zich akelig traag vulde met de foto die ik gisteren ook al had ontvangen. De foto van mij en Morten. Ik, schrijlings op zijn schoot, terwijl hij mijn blote borsten kuste. Ik hield nog steeds mijn adem in, terwijl ik keek naar de tekst die nu onder de foto verscheen. ‘Vijfentwintighonderd euro voor deze foto? Of heb je liever dat meer mensen dit zien?’

Geschokt ging ik rechtop zitten en beet op mijn onderlip. Wat gebeurde er? Wie was dit? Wie deed dit? Ik keek weer naar de foto en streek met mijn wijsvinger even over het scherm, alsof ik het daarmee kon uitvegen, wegpoetsen. Maar het beeld verschoof alleen maar naar boven. Niemand anders dan Oscar en mijn zus Astrid wist van mijn verhouding met Morten. Dus hoe kon dit dan? Hoe kon iemand deze foto hebben gemaakt? Gisteren was even door me heen gegaan dat Morten het misschien zelf had gedaan. Het was natuurlijk een seksueel getinte foto, opwindend, door de positie waarin wij zaten, zijn tong duidelijk zichtbaar over mijn tepel. Maar dan zou hij er toch geen ‘slet’ bij zetten? We waren in het appartement van zijn vriend gefotografeerd, waar we wel vaker afspraken. De flat van zijn vriend, George, die persfotograaf was. Maar waarom zou Morten dat doen? Was het een grapje, uit opwinding? Of anders… Had hij geld nodig? Zou hij dat doen voor geld? Waren zijn beloftes en liefdesverklaringen alleen maar leugens? O, nee… Of die vriend, die George? Wie was dat eigenlijk? George Michael noemde Morten hem. En dan zong hij theatraal en vals Careless whisper. Maar die George wist van ons, had Morten gezegd. O, help…

In paniek stond ik op van de bank en liep met mijn telefoon in de hand heen en weer door de serre. Het kon toch niet zijn dat Morten…? Nee, dat kon ik niet geloven. Dat mocht niet zo zijn. Alsjeblieft niet. Mijn hart bonkte in mijn borstkas, terwijl ik voelde dat nervositeit en achterdocht de overhand namen. Morten… hij hield van me. Hij zei dat hij van me hield. Ik greep met mijn hand naar mijn hals en voelde hoe angst zich razendsnel ontwikkelde en zich vanuit mijn keel verspreidde door mijn bloedbaan. Waarom was ik toch zo verschrikkelijk achterdochtig? Dat ik zelfs Morten wantrouwde? Durfde ik soms niet meer gelukkig te zijn? Waarom was ik zo bang als er eens iets moois was in mijn leven? Als ik weer kon genieten? Gelukspijn… zo noemde iemand dat. Had ik gelezen in een tijdschrift.

Het geluid van een dichtslaande deur deed me opschrikken. Ik hoorde voetstappen in de keuken en in de hal. Norbert? Snel klikte ik het bericht weg, stak mijn telefoon in de zak van mijn joggingbroek en ging weer op de bank zitten, draaiend aan een pluk haar.

‘Waar is papa?’ Margreth verscheen in de woonkamer. Ze was helemaal in het zwart gekleed, ik zag haar bijna niet in de schemer van de kamer.

‘O, dag Margreth, ben jij het? Ik dacht dat het je vader was.’ Ik haalde diep adem in de hoop daarmee weer controle over mezelf te krijgen.

‘Betrap ik je? Waar is papa?’ vroeg ze weer, nu nog norser dan eerst.

‘Hoezo “betrap ik je?”’ Ik pakte mijn wijnglas en nam voorzichtig een slokje. Ik merkte dat ik nog steeds te snel ademde en dat mijn handen trilden. ‘Je vader is bij de hockeyclub. Een vergadering.’

Margreth ging tegenover me zitten en legde provocerend haar voeten op tafel.

‘Wil je dat niet doen?’ vroeg ik gemaakt beleefd.

Ze keek naar me en trok haar wenkbrauwen omhoog. ‘Hoezo?’

‘Omdat ik dat niet wil,’ reageerde ik kortaf.

‘Nou en?’

‘Margreth!’ zei ik berispend, maar ik hoorde hoe mijn stem nog trilde en schril klonk.

Ze lachte even, haalde haar telefoon tevoorschijn en trok uiterst traag haar benen terug, de zwarte zolen van haar laarzen maakten strepen op het hout van de tafel.

‘Verdorie! Kijk nou wat je doet!’ riep ik verontwaardigd en ik wees naar de vegen op het tafelblad.

‘O gut, doe ik dat? Sorry!’ Ze keek weg en begon met haar lange nagels op haar telefoon te tikken. Het geluid irriteerde me nog meer dan anders en ik had zin om het mobieltje uit haar kinderlijke klauwen te slaan.

‘Waar zijn je barbies?’ vroeg ze grinnikend. ‘Liggen ze al weer in hun bedjes?’

Ik reageerde niet op haar vraag en keek een tijdje naar haar. Ze was beslist knap te noemen, met haar lange donkerbruine haren en mooie gezichtje, maar ze had zo’n verwende trek op haar smoel dat haar natuurlijke schoonheid oploste als sneeuw voor de zon. Over een paar jaar zou ze een verbitterde kop hebben, dacht ik genoegzaam. Alsof ze voelde wat ik dacht, verscheen er een vals en zuur glimlachje rond haar mond.

‘Heb je ze weer om acht uur naar bed gestuurd?’ zei ze zonder zelfs maar op te kijken.

‘Zou jij ook eens moeten doen, op tijd naar bed gaan, misschien had je dan eens een beter humeur,’ sneerde ik terug. De tijd dat ik me alles maar liet zeggen, omwille van de lieve vrede, was verleden tijd. ‘En niet zo’n chagrijnige kop!’

Nu keek ze even naar me op, een wenkbrauw opgetrokken. ‘Ze liggen er tegenwoordig maar op tijd in, dan kun jij lekker met je vriendje bellen, of niet?’

Ik viel stil en zag dat ze haar best deed om niet voluit en tevreden te grijnzen. En nu wist ik het weer, vanochtend had zij ook zo’n opmerking gemaakt, over een vriendje. Hoe kon zij dat weten? Zij kon het niet weten. Was zij het? Was zij degene die mij die foto had gestuurd? Dat kon toch niet? Hoe zou zij die foto gemaakt kunnen hebben? Nee, dat bestond niet. Ze was nog maar amper een volwassene te noemen met haar achttien jaar. Een kind nog. Norberts kind.

‘Nou?’ vragend keek ze me nu aan.

‘Margreth, heb jij…’ begon ik, maar het geluid van Norberts voetstappen in de gang deed me stoppen in mijn zin.

‘Ah, hier zijn jullie.’ Mijn echtgenoot kwam binnen en gaf zijn dochter een kus op haar haren. ‘Wat is het hier donker.’

‘Marcia zit graag in het donker,’ antwoordde Margreth. ‘Dan denkt ze dat niemand haar ziet, of ziet wat ze doet wat het daglicht niet kan verdragen.’

‘O, is dat zo, Mars?’ zei Norbert afwezig, hij liep rechtstreeks naar de buffetkast en schonk zichzelf een glas whisky in. ‘Wat doe je dan?’

De vijandige gloed die Margreth uitstraalde, was bijna tastbaar als een lichtkrans om haar heen. Ik vroeg me af of Norbert er deze keer ook weer mee besmet zou worden.

‘Nou? Wat doe je dan?’ Hij draaide zich om en keek naar ons.

‘Ik doe niks. Ik kijk televisie,’ zei ik rustig.

‘O nou, kijk. Prima…’ Norbert haalde zijn schouders op, alsof hij diep in gedachten was verzonken. Hij liep traag naar het raam van de serre en tuurde de duisternis in. Ik vroeg me af waarom hij geen ijs haalde, uit de keuken, voor zijn whisky. Hij dronk het nooit puur.

‘Let me dive in… the pools of sin…’ zong Margreth, en ze keek me weer vals aan van onder haar donkere wimpers.

Norbert bleef naar buiten staan turen. Ik zag zijn beeltenis weerspiegeld in het donkere glas, zijn ogen stonden dof en even vroeg ik me af of hij heel erg moe was. ‘Wat zing je, schatje?’ zuchtte hij.

‘Dat is een liedje…’ Mijn stiefdochter klikte haar telefoon uit en keek op naar haar vader. ‘Weet je wat dat betekent, pap, the pools of sin?’

‘Natuurlijk weet ik dat, schatje.’

‘En jij dan, Marcia?’ vroeg Margreth en ze boog naar voren, alsof ze uiterst nieuwsgierig was naar mijn reactie.

‘Ik weet wat the pools of sin betekent,’ antwoordde ik, uiterlijk kalm. ‘Weet jij het zelf wel?’ Pools of sorrow, waves of joy… Ik sloot even mijn ogen en dacht aan John Lennon. Na de dood van Tom had ik vanuit een bizarre, zelfbedachte therapie al Lennons citaten uit mijn hoofd geleerd. Vraag me niet waarom. Ik was niet eens fan van The Beatles. Maar Lennon zag er altijd zo peaceful en wijs uit. Hij maakte me rustig. Meestal.

Margreth trok even minachtend met haar mond en leunde toen weer achterover. Ze hield haar ogen strak op mij gericht. Ik staarde een tijdje terug, tot ik besloot niet langer mee te doen aan dit kinderachtige intimiderende spelletje en ik stond op. ‘Ik ga naar bed,’ zei ik.

‘Prima. Ik kom zo,’ antwoordde Norbert. Hij keek niet op, maar tuurde in zijn glas, dat al bijna leeg was.

‘Goed,’ zei ik, alsof we nog samen in een kamer sliepen en ik boven ook maar een tel op hem zou liggen wachten. Ik keek nog een keer naar mijn stiefkind. ‘Welterusten, Margreth.’

‘Welterusten, Marcia.’ Ze giechelde gemeen. ‘Ik hoop dat je rustig slaapt.’