Laat mij maar

zingen Psalmen

na geschreven

Gert Bremer

Colofon

© 2018 Berne Media | uitgeverij abdij van berne

Vormgeving omslag en binnenwerk: Garage BNO

Afbeelding cover en in binnenwerk: pagina uit het Utrechts Psalter

(9e eeuw)

ISBN: 978 90 8972 236 2

ISBN e-book: 978 90 8972 237 9

NUR: 701

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Inhoud

Eerste boek, psalm 1-41

Tweede boek, psalm 42-71

Derde boek, Psalm 73-89

Vierde boek, Psalm 90-106

Vijfde boek, Psalm 107-150

Voorwoord

Voorwoord

‘Blijf in je cel en die zal je alles leren.’

In Laat mij maar zingen wil ik u meenemen in de stilte van mijn kloostercel in de abdij van Maria Toevlucht in Zundert waar ik 11 jaar monnik was. Het is een zoektocht in de stilte onder mijn tastend geloof. Vaak was mijn antwoord op die stilte een luide schreeuw maar ook een instemmend meegeven aan de weg die steeds maar weer anders loopt dan ik verwacht. Daaraan wil ik woorden geven in deze ‘omtaling’ van de 150 Psalmen.

Het Psalterium staat er vol mee: dat tasten naar een uitweg uit de kelders van het bestaan en hopen op de toppen ervan te mogen blijven. Vallend en opstaand op die weg merkte ik vaak dat ik sterker was dan ik dacht maar ook dat die kracht nooit alleen uit mijzelf had kunnen komen. Zo komt geloven in beweging en vermoed ik iets groters in of buiten mijzelf maar zonder precies te weten om wie of wat het gaat. Daar woorden aan geven is van alle tijden en ik op mijn beurt doe dat in dit boek.

Misschien is het even wennen, ‘de Ene’ als naam voor God … ?

Maar mij op deze wijze te richten tot mijn ‘Tegenover’ maakt mij vrijer van vast omschreven waarheden en gestaalde kaders.

Met de Ene als Tegenover kan ik mijn ‘gewoonste’ leven leven en is mijn geloof niet iets wat ik héb maar wat aan mij gebeurt en waarin ik leef en beweeg.

De benamingen Jij en Gij wisselen elkaar af, want intimiteit en afstand horen voor mij bij elkaar in mijn verhaal met de Ene. In deze 150 psalmen gebruik ik nergens het woord Hij of Heer voor de Godsnaam omdat daarmee zo veel beelden vierkant worden en inperken. Op die plekken schrijf ik dan Jij bent … Jij hebt … in plaats van Hij is … Hij heeft. Daar wordt het spreken persoonlijker en wordt het ronder.

Met Laat mij maar zingen heb ik geen nieuwe vertaling willen maken. Daarvoor ontbreekt mij ook de autoriteit van een opleiding. Bovendien zou ik daarmee te veel in mijn hoofd zitten in plaats van met het hart bij de mens te zijn die in de psalmen gehoord wil worden.

Na mijn ‘lectio’, het aandachtig lezen van verschillende vertalingen en commentaren, schreef ik de psalmen na in eigen woorden en aanvoelen.

Letterlijk nageschreven heb ik ze door elke psalm af te sluiten met een eigen vers.

Daarmee ontstonden 150 gebeden en reflecties in dialoog met de Ene, de psalmist of mijzelf. Hoewel ik geen monnik meer ben blijf ik het’ leren’ in mijn cel beoefenen, wat minder vroom weliswaar maar wel vrolijk en altijd op zoek met liedjes.

Als mijn psalmen u naar uw eigen hart brengen en als daar een snaar gaat trillen, een woord of een gedachte gaat rondzingen, dan is mijn opzet geslaagd.

Want waarom zouden uw eigen woorden minder geloof dragen dan de mijne? Schrijf ze gewoon op want uw lied weet wel waar de hemel is. Laat het dus maar zingen!

Eerste boek
psalm 1-41

Psalm 1

Hou vol, je gaat goed

wanneer je niet mee bent met boosdoeners,

niet aanschuift bij wie kwaad in de zin hebben,

niet van je af wijst met de spotters,

maar je liever houdt aan Tora,

wanneer Tora je voedt dag en nacht.

Als een boom ben je dan:

je wortels in schoon water,

altijd met vruchten en nooit zonder blad.

Ja, alles wat je doet slaat aan.

Dat kun je van boosdoeners niet zeggen.

Een beetje wind en weg, als pluizen.

Denk maar niet dat die het halen bij rechtvaardigen

en ook niet die kwaad stichtten

wanneer het recht haar loop krijgt.

De Ene is met de wandel van rechtvaardigen

maar de weg van boosdoeners wordt opgebroken.

Gij, Ene,

laat er water zijn

waar mijn wortels ik uitstrek:

Jouw Woord dat mij te leven geeft.

Laat het mijn hart innemen voor het goede

dat dorst te worden gedaan

dag en nacht,

hier waar ik sta

en meegeef aan Jouw waaien.

Ene, Gij,

Jouw wind die om mij opsteekt?

Psalm 2

Vanwaar toch alle tumult,

dat oproer bij de volken

om bedenksels van niets?

Vanwaar toch koningen samen sterk,

samenspannend tegen de Ene

en tegen de gezalfde:

‘Wij verbreken alle banden,

wij zijn toch zeker onze eigen baas!’

Die hoog gezeten is lacht er om

en hoont ze weg,

zal woeden met woorden

die hen verbijsteren aldus:

‘Ikzelf heb mijn koning gezalfd

op de Sion, mijn heilige hoogte.’

Ik zeg wat de Ene heeft besloten en mij verzekerde:

‘Jij, die naar mijn hart bent

- en zo heb Ik jou vandaag gewild -

jij hoeft maar te vragen en volken vallen jou toe.

Van Oost tot West kun je ze maken en breken

als lemen kruiken in jouw hand.´

Dus machtigen, wees verstandig,

leiders knoop het in je oren:

buig je hoofd en wees de Ene onderdanig.

Kus met ontzag de gezalfde

en de Ene zal niet woeden en jouw weg opbreken,

want dat gebeurt voor je het weet.

Alle goeds dus voor jou

wanneer jij je bergt bij de Ene.

Gij, Ene,

ben Jij het die mij voortbrengt,

die mij gewild hebt, altijd al en ook nu?

Niet te geloven!

Lach je niet om mij, grijpend naar lucht,

dolend in hersenspinsels?

Ik vraag maar niet en laat mijn lawaai,

zoek stilte en leegte.

Was Jij ook daar niet,

Ene, Gij,

waarin ik dan val?

Psalm 3

Ene,

zo veel zijn er tegen mij,

zo veel die mij maar laten stikken,

zo veel die van Jou zeggen:

‘Die hoort jou niet, Die helpt jou niet.’

En toch, Jij, een mantel om mij heen.

En ik weet zeker:

Jij redt mijn gezicht.

Roep ik, Jij antwoordt van heilige hoogten.

Rustig slaap ik in

en word wakker in Jouw beschutting,

niet ongerust op wat de dag dan brengen zal.

Maar sta dan met mij op en wees begaan,

sla mijn vijanden uiteen,

breek hun geweld!

Jou aanroepen is onze redding.

Zegen ben Jij, voor mensen naar Jouw hart.

Gij, Ene,

opstaan is niet mijn sterkste kant,

sta mij bij want de dag grijnst mij tegemoet

en vliegt mij naar de strot.

Ze zijn met veel, mijn schaduwen.

Jaag ze uiteen,

dat ze niet lachen om Jou

en zeggen dat Jij toch nergens toe dient.

Zegen was Jij voor wie om Jou riepen.

Ene, Gij,

Mantel om mij heen?

Psalm 4

Jij,

blijft zwijgen het antwoord op mijn gebed?

Die er zijn zou voor mij,

geef mij ruimte want ik loop vast.

Hoor toch mijn noodkreet!

En jullie,

hoelang nog schamper je

om alles wat mij heilig is,

die zelf rondhangen tussen waardeloze goden.

Weet dit wel:

De Ene is een getrouwe welgezind

en hoort mijn roepen.

Wees gewaarschuwd voor jullie foute wandel:

Ga je geweten na en keer terug op je schreden!

Laat stilte je leren en kom tot bezinning.

Leg je toe op het goede en berg je bij de Ene.

‘Komt het ooit goed’ hoor je overal

en dan kan ik slechts uitzien naar Jou,

uitzien naar Jouw licht.

Met Jou ben ik rijker dan zij

met alles wat ze verdienen.

Ik ga liggen en slaap rustig in

want als veilig thuiskomen is het bij Jou.

Gij, Ene,

in wie ik mij te slapen leg,

laat in Jouw zwijgen

mijn rumoer verstommen,

in Jouw licht

mijn duister oplossen.

En dat ik mag opstaan met Jou,

de kleine dood voorbij.

Ene, Gij,

blijft zwijgen Jouw antwoord?

Psalm 5

Hoor mij toch en houd Je niet doof.

Luister dan, Hoogste van aarde en hemel.

Hier in de vroegte wil mij horen

nu ik ontwaak en mijn zaak aan Jou voorleg.

Wie slecht is kan Jou niet behagen,

die haalt het niet bij Jou.

Jij haat misdadigers, ontmaskert leugenaars

en gruwt van wie moorden en bedriegen.

Maar in Jouw genegenheid ben ik thuis bij Jou,

heiligheid waarvoor ik buig in ontzag.

Laat Jouw oordeel

mij vrij pleiten van mijn tegenstanders.

Baan mij een weg naar Jou toe.

Wat zij zeggen is allemaal gelogen

en stinkt naar bedrog.

Hun keel is een open riool,

glad is hun taal en glijerig hun tong.

Toe dan, Jij, zet het ze betaald,

laat het eigen kwaad hen verdelgen!

Stoot ze weg, verdorven als ze zijn en tegen Jou!

Maar die zich bergen bij Jou zijn uitgelaten,

ze zingen het uit, altijd al en nog.

Veilig in Jouw beschutting

is wie Jouw naam hoog houdt.

Zegen ben Jij voor wie met Jou verkeert,

ja, als een schild ben Jij dan.

Gij, Ene,

Nog is er het zingen van Jouw getrouwen

maar ik heb geen stem meer

tegen het lied van de bozen.

Mijn taal willen ze niet

mijn muziek bevalt ze niet.

Kom mijn zwakke stem te hulp

en doe ze versteld staan:

want zo help Jij die met Jou verkeren.

Ene, Gij,

mijn schild?

Psalm 6

Jij, straf mij niet als Je kwaad wordt,

sla mij niet in woede!

Pak mij niet zo aan want mijn krachten begeven het.

Doe iets voor dat ik instort.

Ben Jij mijn hulp in nood,

Ene, hoe lang nog dit?!

Wees mij weer genegen en zet mij overeind,

dat jouw genegenheid mij vrij maakt!

In de dood denken ze niet aan Jou,

laat staan dat ze daar zingen van Jou.

Afgemat van het zuchten en kreunen,

van het huilen diep in de nacht,

mijn kussen nat van tranen,

mijn lakens klam van zweet.

Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken, zo uitgeput.

Kom mij niet te na die mij kwaadgezind zijn.

De Ene is op mijn hand,

De Ene is met mij begaan.

De Ene hoort mijn noodkreet.

Die zullen zich allemaal schamen, mijn vijanden,

van hun stuk gebracht de aftocht blazen.

Wat een afgang!

Gij, Ene,

Moet ik dood dan,

moet ik niet aan Jou denken soms,

een ander zoeken om mijn liedjes voor te zingen?

Laat wijken wat mij neerdrukt,

jaag mijn schaduwen uiteen

en maak het licht in mijn spelonken.

Ene, Gij,

hoe lang nog dit?

Psalm 7

Jij, Ene, bij Jou zoek ik bescherming.

Help mij want ze zitten mij op de hielen

als hongerige leeuwen op jacht.

Red mij toch!

Jij, als het waar is dat ik fout was,

fout tegen die het goed met mij voor hadden

en dat ik het goede vergold met kwaad,

laat ze mij dan maar te grazen nemen,

mij in het stof doen bijten en door het slijk halen.

Jij Ene, word Jij hier niet razend van?

Maak een einde aan wat mij bedreigt.

Kom op nou, help mij,

laat Jouw recht zegevieren!

Hoger dan rechtspraak van volken

doet Jouw recht zich gelden,

ja, boven alle aarde uit!

Jij spreekt toch recht voor iedereen?

Laat mij dan ook niet zonder.

Ik sta in mijn recht want ik heb niets misdaan.

Breng de boosdoeners ten val

en houd op de been wie het goed meent

Jij, die de mens hartgrondelijk kent

en die het recht hoog houdt.

Bij de Ene ben ik geborgen,

Die bevrijdt de oprechten van hart,

Die beschikt rechtvaardig

en bestraft het kwaad steeds weer.

Toch belagen ze mij opnieuw,

hun zwaarden getrokken, hun pijlen gericht.

Maar dan raken ze verstrikt in eigen netten.

Het kwaad keert zich tegen hen!

Zo gaat het nou altijd:

Wie voor het kwaad geboren is

brengt slechts ellende voort.

Maar het net dat hij spant verstrikt hemzelf,

eigen kwaad doet hem de das om!

God lof om deze wederkeer

en geprezen de Ene om te zijn bewaard!

Gij, Ene,

wat wil Jij zeggen met Jouw zwijgen?

Dat ik mijn eigen kwaad ben?

Fouten maak in onwetendheid?

Zeg dan wat en hoe maar negeer mij niet!

Moet ik Jou laten dan?!

Zo krijgt de boze nog gelijk ook,

Ene, Gij,

die mij bewaart?

Psalm 8

Jij, onze Ene,

overal op aarde het stralen van Jouw luister!

Aan de hemel toont zij zich,

in de mond van kleinen verbergt zij zich

en wordt krachtig tegen Jouw vijanden,

maakt korte metten met wat zij tegen Jou van plan zijn.

Zie ik de hemel, door Jou gemaakt,

het heelal duizelingwekkend door Jouw hand.

Wat ben ik dan helemaal

dat Jij mij wilde,

één van zo velen gekend door Jou!

Bijna als een god maakte Jij ons,

met waardigheid en luister omkleed.

Alles geef je ons in beheer

en legt het aan onze voeten:

schapen en runderen, alle vee

en ook die thuis horen in het veld,

vogels en vissen en al die andere.

Op en onder water vinden zij hun weg.

Jij onze Ene,

overal op aarde het stralen van Jouw luister!

Gij, Ene,

alles wijst naar Jou,

alles begint bij Jou,

en toch: in dit uitdijend heelal

lijk Jij zo ver te zoeken.

Of is dit te beseffen

nog maar het begin van Jou te leren kennen?

Ene, Gij

die mij uit zovelen kent?

Psalm 9

Voor Jou wil ik zingen,

voluit een lied van verwondering

om wat Jij gedaan hebt.

Vol van Jou en opgetogen, steekt het Jou in de hoogte

want mijn belagers blazen de aftocht.

Struikelend voor Jouw aanblik

blijven ze nergens meer.

Jij bent voor mij opgekomen

als een rechtvaardige rechter die zitting houdt.

Die van God los zijn worden terecht gewezen

en onrechtbedrijvers komen aan hun einde.

Hun namen? Voor altijd uitgewist.

Waar ze woonden? Alleen nog puinhopen

en niemand die meer aan ze denkt.

Zo gaat dat dus.

Maar de Ene blijft,

zal rechtvaardig zijn, altijd en voor iedereen:

voor verdrukten Veilige Hoogte, Toevlucht in de Nood.

Zo is Jouw naam en wie daarop bouwt is nooit alleen.

Zing dan voor die Ene van Sion,

vertel aan iedereen

hoe vergoten bloed gewroken wordt

en de noodkreet van onderdrukten verstaan!

Wees mij genegen, Jij,

zie hoe ik er aan toe ben

en wat ze mij aandoen!

Haal mij weg bij de drempel van de dood,

dan zal ik zingen voor Jou,

in de poorten van Sions dochter,

over wat Jij allemaal hebt gedaan.

Die van God los zijn lopen vast in hun kwaad,

onrechtbedrijvers raken verstrikt in hun eigen netten.

De Ene heeft er de hand in, rekent met ze af:

ten dode gedoemd die de Ene negeert.

Zo niet een gerechte, die wordt niet vergeten

en ook voor de verdrukte is er altijd hoop.

Toe dan, Jij, laat ze niet winnen!

Tref hen in hun overmoed!

In Jouw bijzijn zullen ze moeten toegeven:

wij stellen helemaal niets voor!

Gij, Ene,

laat mij zwijgen en niet wijzen.

Wat vermag ik zelf nou helemaal

bij alle vijandschap in deze wereld?

Laat mij gerust dan verder leven

in dit veld vol bloemen en onkruid

tot Jouw hand zal plukken en maaien

en het recht haar loop zal krijgen in Jouw naam.

Ene, Gij,

mij dan ook genegen?

Psalm 10

Maar waarom, Ene, dan nu zo afwezig,

waarom zo afzijdig in moeilijke tijden?

Slechte mensen gaat het goed

en hun trots gaat over de ruggen van kleinen.

Ze verbeelden zich heel wat met hun woeker,

schamper als ze zijn over Jou.

‘Wie maakt ons wat!’, zeggen ze dan

en ‘God bestaat niet!’ is hun leus.

Alles wat ze aanraken wordt goud

en toch zijn ze van Jou los.

Een ander heeft het altijd gedaan,

maling als ze hebben aan iedereen.

‘Mij kan niets gebeuren!’ denken ze,

‘Ik zit wel gebakken!’

Listig en leugenachtig is hun mond,

boosaardig en vals is wat er uit komt.

Een sluipschutter in hinderlaag is hij

en op afgelegen plekken

vinden onschuldigen de dood.

Hij bespiedt de argeloze:

een leeuw verscholen in struikgewas.

Niets vermoedend beloerd en overvallen

wordt de ongelukkige meegesleurd

en eenmaal in zijn klauwen is er geen redden meer aan.

Die dat doen willen van Jou niet weten.

Die zeggen dat Jij het toch niet ziet

of het wel vergeten zult.

Toch weet ik zeker dat Jou niets ontgaat,

ja, dat Jij er beroerd van wordt.

Jij weet hoe het er aan toe gaat.

De zwakke heeft alleen nog Jou.

Voor wie niemand meer heeft ben Jij nog die Ene.

Haal ze dan onderuit en reken met ze af!

Roei ze uit met al hun kwaad!

Jij, Ene, voor altijd en eeuwig,

zulke mensen duld Jij niet in jouw buurt.

Ene, Jij, begaan met de verdrukten,

hun schreeuw om recht laat Jou niet koud.

Dat geeft ze weer moed.

Jij komt op voor de wees en de verdrukte

en geen mens in dit land die nog wordt opgejaagd!

Gij, Ene,

hoeveel hoopten er niet op Jou

en verdwenen zomaar,

verdelgd, omgekomen in de muil van de geweldenaar?!

En ze hadden alleen nog Jou,

Die er toch zou zijn?!

Bijna zeg ik dat Jij het toch niet ziet.

Maar keer Je nu niet af van mij.

Wat heb ik toch met Jou dat ik dit zeg.

Ene, Gij,

moet ik mijn mond soms houden

en een psalmist zijn zonder lied?

Psalm 11

Bij de Ene is mijn schuilhuis!

Waarom dan nog elders gaan zoeken,

als een vogel in zijn vlucht naar de bergen?

Schijnheiligen leggen aan,

richten hun peilen op goedwillende mensen

en treffen ze onverhoeds.

Waar kun je dan nog heen

als niets of niemand je kan redden?

De Ene ziet het van heilige hoogten.

De Ene, hoog gezeten,

doorziet wat er steekt in de mens.

De Ene toetst goeden en kwaden

en haat wie geweld aanhangt.

Vuur en zwavel krijg je over je heen,

verzengend heet de beker die je zult drinken!

De Ene doet goed

en heeft de gerechtigheid lief.

Wie zo doet zal het zien.

Gij, Ene,

een vogel kan nog vliegen,

weg,

zijn schuilplaats tegemoet.

Ik alleen in dromen.

Maar ik blijf hier en geloof

tegen mijn ongeloof in,

Ene, Gij,

dat het hier toch moet zijn

waar Jij zult gebeuren van heilige hoogten?

Psalm 12

Doe wat, Jij, Ene!

Echt goede mensen worden schaars

en ware trouw is er niet meer bij.

De één liegt tegen de ander op

en samen zijn ze rap van tong.

Sla ze met stomheid, Ene, die zo zijn,

snoer ze de mond die overmoedig zeggen:

‘Samen kunnen we ze aan,

onze tong is ze allemaal de baas,

wie doet ons wat?!’

‘Het is om de onderdrukking overal,

- zegt de Ene -

het is om het hulpgeroep van de armen

dat ik nu opsta

en te hulp kom die in nood verkeren.’

Die woorden van Jou zijn glashelder,

puur zilver, net gesmolten.

Gezuiverd tot zeven maal toe zijn ze.

Jij zult hen behoeden, vandaag nog,

en ze beschermen tegen dat tuig voor altijd,

ook al woekert het kwaad maar voort

en maken valsheid en leugen de dienst uit.

Gij, Ene,

tegen de stroom in

blijf Jij mijn vermoeden van beter weer,

belofte van recht voor de verdrukten.

Vandaag nog Jij, als de opgaande zon?

Verbeten de tong die dat liegt,

halsstarrig dat volk dat Jou trotseert.

Ene, Gij,

wie doet ze wat?

Psalm 13

Hoelang nog Ene, dat Jij mij vergeet?

Hoelang nog dat Jij van mij wegkijkt?

Hoe lang nog elke dag zwaarmoedig,

die donkerte in mijn hart?

Hoelang nog blijft mijn vijand mij de baas?

Kijk eens hier heen Jij en geef mij antwoord!

Gun mij eindelijk weer wat licht in de ogen,

dat ik ze niet voor altijd dicht doe

en mijn vijand zeggen kan:

‘Zie je wel, ik ben toch sterker!’.

Laat mijn belagers niet kunnen juichen

omdat ik er aan onderdoor ga.

Maar ik: van Jou ben ik zeker.

Voor de Ene zingt mijn hart

want Die zal zorgen.

Gij, Ene,

Jouw eeuwigheid, mijn eindigheid,

daartussen en hoe lang al, mijn geloof en ongeloof.

Niet vanzelfsprekend blijf ik zingen van Jou,

want niet te rijmen zijn Jouw grond en afgrond.

Ene, Gij,

antwoord op mijn twijfel?

Psalm 14

Dwazen zeggen snoevend:

‘God? Niks God!’

en gaan gewoon verder met hun louche zaken,

verdorven als ze zijn

en allemaal hetzelfde.

De Ene van heilige hoogten

speurt of er één is,

eentje die nog echt is en goed,

eentje die de Ene hoog houdt.

Het goede heeft afgedaan

en er wordt maar wat op los geleefd.

Niet één die nog deugt, werkelijk niemand!

‘Hebben ze dan helemaal geen benul,

dat slag, dat mijn mensen opvreet als brood!

Komt mijn Naam dan niet meer bij ze op?’

Maar dan, onverwacht en vol afgrijzen,

komen zij er achter:

de Ene ís en staat aan hun kant!

Allen die gebogen zijn vinden kracht bij dat woord.

Willen jullie daar dan nog nee op zeggen?

Weet dus dat de Ene hun toevlucht is.

Ach, dat voor Israël toch redding komt van de Sion,

dat de Ene haar lot ten goede keert.

Wat zou Jacob juichen en Israël gelukkig zijn!

Gij, Ene,

in Jouw naam verdedigen ze geld en goed,

voeren oorlog en plegen geweld.

Ik aarzel Jou ‘mijn God zijt Gij’ te noemen

want ik haalde Jou dan naar mij toe,

zou Jou niet zelf meer laten doen.

Ene, Gij,

‘God met ons’, zegt ons geld en goed.

Moet ik werkelijk zo geloven?

Psalm 15

Ene,

voor wie de ruimte van Jouw tent,

voor wie de hoogte van Jouw heiligheid?

Voor wie gaafheid bewaart,

voor wie rechtvaardig handelt,

voor wie hartgrondig de waarheid koestert.

Nooit met laster op de tong,

nooit in valsheid naar een ander,

nooit met spot over je naaste.

Wel met achting voor wie het verdient,

wel met respect voor wie de Ene hoog houdt,

wel voor wie woord houdt al komt het slecht uit.

Lenen doe je zonder rente

en voor geld laat je geen mensen vallen.

Wie zo is staat als een huis,

nu en altijd!

Gij, Ene,

niet in een paleis woon Jij

maar een tent Jouw onderkomen.

Want zo wil Jij gekend zijn:

Meetrekkende met wie wandelt in wijsheid,

Metgezel van wie integer is.

Ene, Gij,

ben ik het waard? Jouw tent?

Psalm 16

Bewaar mij God,

Jij, bij wie ik mij berg!

Ik zeg tot de Ene: ‘Mijn sterkte ben Jij,

boven alles wat ik bedenken kan goed ben Jij!’

Zo niet de goden die ik achterna hijgde.

Tegen die zeg ik nu:

Jullie brengen alleen maar ellende

over wie bij jullie zweert.

Van mij geen offers meer!

Jullie naam hoor je mij niet meer noemen!

Ene, mijn eten en drinken,

mijn lot leg ik in Jouw hand.

Jij keert het ten goede

en hoe verheugd ben ik om wat mij overkomt.

Gezegend de Ene met goede raad.

Zelfs ‘s nachts spreekt zij tot mij.

De Ene staat mij voor ogen,

is naast mij en ik voel mij sterk.

Daarom ben ik blij gestemd:

ik leef er bij op

want niets of niemand heb ik te vrezen.

Jij laat mij niet vallen in het niets,

geen bederf ziet die Jou getrouw is.

Jij wijst mij de weg naar Jou toe,

naar louter vreugde in Jouw nabijheid.

Gekoesterd weet ik mij in Jouw hand,

altijd en overal.

Gij Ene,

hoe mooi zou het zijn dit te voelen

zo vertrouwd te zijn en in Jouw nabijheid.

Wijs mij dan die weg

en ik geef mij gewonnen.

Ene, Gij,

Jouw handen om mijn naam?

Psalm 17

Hoor mij, Ene, mijn roep om gerechtigheid!

Hoor Jij mijn noodkreet?

Luister: mijn mond is zonder leugen.

Jij mag oordelen over mij

maar Jij zult zien dat ik oprecht ben.

Toets Jij mijn hart,

keurend en proevend tot zelfs in de nacht:

Jij zult er geen kwaad in vinden,

noch iets daarvan vernemen uit mijn mond.

Aan wat mensen deden had ik geen boodschap,

alleen Jouw woord wees mij hoe ik moest gaan.

Die weg koos ik en ging,

rechtop en zonder aarzelen.

Nu roep ik Jou om hulp, om antwoord.

Buig Je dan naar mij, Ene, en wil mij horen!

Laat mij delen in het wonder van Jouw vriendschap.

Jij, die bevrijdt die bij Jou schuilen,

Jouw rechterhand die hun vijanden slaat.

Dat ik toch Jouw oogappel mag zijn,

veilig in de schaduw van Jouw vleugels,

gezekerd tegen wie het op mij gemunt heeft,

de vijand die mij dood wil.

Hun hart is zielloos en vervet

en met hun mond wanen zij zich heel wat.

Overal waar ik ga zijn zij ook,

hopend op mijn ondergang.

Leeuwen zijn het, hijgend naar prooi,

loerend vanuit hun hinderlaag.

Sta op Ene,

ga er op af en zorg dat ze door de knieën gaan!

Laat Jouw zwaard mij redden van de vijand,

Jouw hand mij vrijmaken van volk

dat leeft bij oppervlakkigheid en zelfzucht.

Geef ze hun verdiende loon,

laat ze er de buik van vol krijgen

en ook hun kinderen!

Maar ik, gered door Jouw hand,

dat ik Jou mag zien, ooit,

van aangezicht tot aangezicht.

Dat ik dan gelukkig mag ontwaken

en Jouw gestalte zich aan mij ontvouwt.

Gij, Ene,

lichtgestalte

uit dromen en schaduw van dood,

laat mij ontwaken in Jou

en ergens aan dat strand Jou ontwaren

met enkel brood en vis

en een alles wetend,

alles omvattend zwijgen.

Ene, Gij,

wacht Jij mij daar?

Psalm 18

Jou heb ik lief, Ene, mijn sterkte,

vaste grond ben Jij en veilig als een vesting!

Jij maakt mij vrij,

bent een rots waarop ik stevig sta,

schild en kracht om stand te houden ben Jij,

veilige hoogte, onaantastbaar!

De Ene wil ik danken

want op mijn roepen werd ik verlost van de vijand!

De dood had mij in de greep

en kolkend water zou mij verzwelgen.

Het graf sloot zich al boven mij

en mijn einde was nabij.

In dat alles was tot de Ene mijn schreeuw,

was het mijn God die ik riep om hulp.

Ik werd gehoord van heilige hoogte,

mijn schreeuw beroerde eeuwig gehoor.

Alles begon te schokken en te schudden,

bulderend wankelden bergen op hun fundamenten

en beefde de aarde toen God in woede losbarstte:

verstikkende rook uit de neus,

vlammend en vurig, de mond vol gloeiende kolen.

God scheurde de hemel open

en daalde af op donderwolken,

vloog op een cherub op de wind

met duisternis om zich heen als een mantel,

deed kolken watermassa’s en pakte het wolkendek samen.

Voor dat geweld uit joegen bliksem,

gloeiende as, wolken van zwavel.

Daarop volgde de Ene

met donderend geweld uit de hemel,

met schallende stem in een noodweer van flitsende schichten.

Bliksemend haalde de Ene naar mijn vijanden uit:

in een flits werden ze weggevaagd.

De wateren lieten hun diepste gronden zien.

Jouw woedende blik, Ene,

Jouw zieden en briesen, zette alles op zijn kop.

Van grote hoogte greep de Ene in,

greep mij vrij uit het ziedende water,

vrij van mijn ergste vijand,

toen, op die onheilsdag,

toen mijn haters mij te sterk waren.

De Ene stond mij bij

en bracht mij in veiligheid

want zo vergaat het die de Ene hoog heeft.

De Ene beloonde mijn goedheid,

goedheid was het loon voor mijn onschuld.

Zo bleef ik altijd op rechte wegen,

die van de Ene, ik volgde ze steeds.

Tora en altijd weer Tora:

nooit wijk ik er van af!

De Ene was ik genegen, volkomen,

beducht als ik was om geen kwaad te doen.

En daarvoor beloont de Ene mij,

beloont mijn schone handen.

Jij bewaart die Jou bewaren

en bent oprecht voor wie oprecht zijn.

Zuiverheid bewijs Jij een zuiver hart

maar de slinksen geef Jij niet thuis.

Wie klein wordt gehouden maak Jij groot

en kleineert die denken dat ze heel wat zijn.

Jij bent mijn licht,

ja, de Ene is licht in mijn duisternis.

Met Jou kan ik de meute aan

en geen muur zo hoog of met Jou neem ik die.

Volmaakt de weg van God,

uitgezuiverd het woord van de Ene,

een schild voor wie bescherming zoekt.

Wie dan de Ene is zo God!

Wie anders is zo rotsvast

dan Die mij wapent met kracht,

dan Die voor mij een volstrekte weg uitlegt!

Mijn voeten worden als die van een hinde:

tot op grote hoogten staan ze stevig,

behendig als ik word in de strijd

en bedreven met de boog.

Jij redde mij als een schild,

Jouw rechterhand was mij tot steun,

Jouw genegenheid sterkte mij,

Jij baande voor mij de weg

en gaf mijn voeten vastheid.

Ik zit mijn vijanden op de hielen,

haal ze in en geef niet op

voor ik ze op de knieën heb.

Dan staan ze niet meer op

maar liggen voor dood aan mijn voeten.

Jij wapent mij krachtig voor de strijd

en wie tegen mij optrekt

laat Jij sneuvelen voor mijn voeten.

Anderen jaag Jij op de vlucht

en zo blijven mijn haters nergens meer.

Ze riepen om hulp maar niemand gaf thuis,

ook de Ene antwoordde niet.

Ik vermaal ze tot stof in de wind,

als oud vuil veeg ik ze op.

Jij redt mij van wie tegen mij tekeer gaan