Dag
m’n liefje

GEDICHTEN
BIJ EEN
AFSCHEID

Maaike Volmer-Hendrikse

Colofon

© 2018 Berne Media | uitgeverij abdij van berne

www.bernemedia.com

Herziene uitgave, de eerste editie verscheen in 2009 onder dezelfde titel.

Vormgeving binnenwerk en omslag: Garage BNO

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande toestemming van de uitgever.

ISBN: 978-90-8972-244-7

ISBN e-book: 978-90-8972-245-4

NUR 749

Inhoud

Inhoud

Gedachten verdichten

Hal

Omarming

Altijd

Handen

Negentien jaar

Nooit meer

Ik dronk een kopje thee bij jou

Een met Al

Mijn lief is overleden

Laatste avondmaal

Mijn eigen Jan

Grafsteen

Groen

Graf

Oerverdriet

Volwassen

De kracht van ’88

Kinderen

Elk einde een nieuw begin

Elk begin

Bedanken

Nooit meer wij

Nooit saai met jou

Jij vertelt van vandaag

Bed

Ik ben

Volledig

Alleen van jou

Mijn zoon

Marieke is over

Voetbal

Gisteren dacht ik dat je belde

Video

Grijzer

Beelden

Nooit meer ouder

Overzien

Troebele maneschijn

Die andere vrouw

Denken

Even was er niets

Misschien leef jij

Als ik een engel was

Inspiratie of intuïtie

Soms kan ik uren met je praten

Jij bent een deel van mij

Knettergek

Mariekes verdriet

Vertellen van vandaag

Ontkenning

Drie-eenheid

Eenzaam

Groeien van je pijn

Lazarus

Gebroken

Een tranendal

Hoog boven de wolken

Strand

Bijna als vanouds

Gebonden ongebonden

De zon

Mariekes droom

Voor Rogier

Voor Marieke

Allerzielen

Herfst

Ik luister

Het jaar is bijna rond

Onsterfelijk

Geen leven zonder dood

Bevallen van verdriet

Mijn Geliefde

Alles komt en gaat

Jij inspireert mij

Onuitputtelijke kracht

Ik denk aan jou en hoe het was

Als een rivier

Ik wil het leven niet lijden

Innerlijk weten

Een schilderij

Geluk ligt in het verdriet

Vriendschap

Wat is God?

Misschien is God….

Nu is het gisteren van morgen

Een herhaling van weleer

Ik ben zo veel, zo weinig

Nieuwe liefde

Liefde bestaat

Wat bepaalt de tijd

Zo ver van ons vandaan

Mijn kruis

Er bloeien rozen op het kruis

Deel van het Al

Ik zie, ik voel

Grenzen overwinnen

Martijn

Rogier

Marieke

Schouwtoneel

Pas dan

Telkens opnieuw

Zienswijze

Wanneer ik aan het eind kan zeggen

Marian Gilissen, bedankt voor de moeite die je hebt genomen de teksten met mij door te nemen en van commentaar te voorzien.

voor mijn kinderen en kleinkinderen

samen gelachen

samen gehuild

samen geleefd

en

losgelaten

voorbij de dood

mijn man

hun vader

Gedachten verdichten

wanneer ik dat, wat ik denk

aan dit papier wil toevertrouwen

dan moet ik mijn gedachten

zo subtiel nog

en zo zonder aardse krachten

vorm gaan geven

ik moet dan even

mijn gedachten gaan verdichten

in laten dalen in de stof

en zo gebeurt het dan alsnog

dat ik hier zit te dichten

Hal

dit is een plaats van komen

en ook een plaats van gaan

maar wie had ooit gedacht

dat jij hier eens zou staan

het zou toch ook niet mogen

dat jij hier in de hal

moest liggen met gesloten ogen

waarom toch God

nu al?

Omarming

stil omarm ik jou, mijn schat

nu het nog even kan

een paar dagen

een paar uren

ach, kon dit alles langer duren

jij nog bij ons

en wij bij jou

mijn God, wat gaat de tijd toch gauw

straks geef ik je terug aan moeder aarde

terug aan haar die jou eens baarde

voel dan haar liefde om je heen

laat je weer door haar verwarmen

zij zal je dan

in onze plaats

voor Al-tijd omarmen

Altijd

altijd

dat is de tijd in het Al

maar in het Al daar is geen tijd

dus blijft er over Al

als jij dus altijd deel van mij blijft

was jij al deel van mij

al om mij heen

al-les gegeven

al-ziend, al-wetend nu

al-hier, al-daar

al-waar jij nu gelukkig bent

al-door nog aan je denkend

voor-al mijn eigen vent

Handen

ik stond daar niet met lege handen

toen ik afscheid van je nam

ze zijn altijd gevuld geweest

voor jou, mijn liefje, Jan

gevuld met onze vriendschap

en liefde voor elkaar

gevuld met al wat in me was

in al die negentien jaar

mijn kracht schonk ik je op het laatst

maar jij was al verdwenen

misschien

is er nog een stukje van me meegegaan

toen jij op weg al was naar gene zijde

Negentien jaar

wat is nu negentien jaar

op een heel mensenleven

negentien jaar op het totaal

enkel een zucht van God

een zucht die ons omvatte

helemaal

dankbaar toch

voor zo’n klein beetje

en al lijkt het dan niet veel

ik weet dat schijn te vaak bedriegt

wij waren samen

één geheel

alleen ga ik nu verder

voor de tijd die mij hier rest

een koord van liefde bindt ons samen

m’n schat, ik doe mijn best

Nooit meer

nooit meer een kus voor het slapen gaan