Kannibalen zijn best aardige mensen. Althans in Strandvliet, het verborgen stadje waar veel jongeren heen trekken om mensenvlees te eten en zelf opgegeten te worden. Dit alles volgens de leidraad uit de Codex Anthropophagus, een oud geschrift volgens welk het eten van mensenvlees ver boven dat van dieren staat, het innerlijk vuur met het uiterlijk vuur verenigd moet worden en sterven een spiritueel orgasme is. Hoe vredig en vrolijk men ook leeft in het stadje met zijn uitbundige feesten, eetfestijnen en terechtstellingen, toch verdwijnen inwoners. Als blijkt dat ze niet opgegeten zijn gaan Mark en zijn vrienden zich zorgen maken. Zijn ze gevlucht? En zo ja, waarom? Gaan ze Strandvliet verraden? Een zoektocht naar het gevluchte vlees begint ...

Copyright © 2018: | Satyamo Uyldert
Omslag en vormgeving: | Satyamo Uyldert
Druk: | Pumbo.nl

Roman/Thriller

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvuldigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Inhoud

1. Strandvliet

2. Verlijding

3. Ontsterven

4. Klaarkomst

5. Onzinvol

6. Pervertering

7. Onweerstand

8. Realitijd

1

Strandvliet

Au! Dat valt tegen! Het is pijnlijker dan hij dacht om languit met samengebonden polsen in zo’n frame te hangen. Zijn armen verrekken onder zijn eigen gewicht en met de touwen om zijn enkels worden zijn wijd gespreide benen verscheurend uit elkaar getrokken. Maar Mark wil zich niet laten kennen en zet zijn tanden op elkaar. Want hij zal nog veel ergere dingen moeten doorstaan, martelingen waarvoor hij zelf gekozen heeft. Waar is hij aan begonnen als hij nu al begint te protesteren en te janken? Een spartelend machteloos lijf zag er altijd mooi en geil uit, en hij hield er best van om vastgebonden te worden. Maar dit is echt teveel van het goede! Hoe lang gaat dit nog duren? Hij wordt hard in zijn ballen geknepen, waarop tranen van pijn uit zijn ogen spatten zodat hij radeloos verlangt naar het moment dat de touwen worden gevierd. Maar juist dan hoort hij het ratelen van katrollen en wordt zijn lijf nog strakker gespannen. Hij weet dat veel mensen erger hebben doorstaan en overleefd, maar dat helpt hem niet zich over te geven aan wat hij nu moet ondergaan. De vrouw betast zijn heupen, billen en dijen, rolt het vlees tussen haar vingers en kneedt zijn ondanks alles wat gezwollen pik. Maar hij merkt niets meer van het genot dat dit doorgaans met zich meebracht.

Hij voelt zich een mietje en beseft dat hij zichzelf zwaar had overschat, dat fantasie en werkelijkheid mijlenver van elkaar zijn verwijderd. Dat hij niet de stoere en sterke jongen is die hij dacht te zijn. Wat een afgang! Houdt dit dan nooit op? Als hij roept dat ze moet stoppen is het meteen afgelopen, dat wel, maar dan is hij ook meteen afgekeurd en kan hij wel vergeten ooit nog opgegeten te worden. Hij haalt even opgelucht adem als Laura wegloopt, maar ze komt terug met een naald. O nee! Zij steekt die op diverse plekken in zijn lijf waarna ze nauwkeurig de dikte van zijn vlees meet. Elke nieuwe prik doet zijn protesterende spieren brandend verscheuren. Hij weet dat alleen overgave aan de pijn hem kan redden, maar dat lukt hem niet. Druppeltjes bloed sijpelen langs zijn benen op de tegelvloer. Hij wil weg. Weg uit deze touwen, weg uit deze koele helverlichte ruimte. Toegegeven, hij had dit bij anderen zien doen en daar echt van genoten. Hij verdient niet beter. Een kort moment kan hij even alle weerstand laten varen en zich rustig in de touwen laten hangen, maar uitgerekend dan komt zij terug met weer wat anders om hem te pijnigen. Nu is het een zweep, die ze zoevend over zijn borst en buik en over zijn rug en billen klettert, zodat hij opnieuw hangt te spartelen terwijl ze de kleur van zijn striemen inspecteert. Een keer gilt hij, wat een misnoegde blik van Laura oplevert. Plotseling valt hij met een doffe klap op de grond.

Hij wil niets meer. Verbergt zijn hoofd in zijn bebloede armen. Goedgekeurd of niet, het maakt hem niets meer uit. Voor het eerst in zijn leven heeft hij écht pijn gevoeld. Dit nooit meer! Dan is hij maar een lafbek. een bange schijterd ... Hij hoort stille voetstappen, getik op een toetsenbord, het slepende geluid van een heen en weer schuivende printerkop. Hij vouwt zichzelf als een foetus in elkaar en wil eigenlijk alles vergeten, walgend van zichzelf dat hij het zo ver heeft laten komen terwijl de hypocrisie van zijn eigen pretenties schrijnend bezit van hem neemt. Van de Mark die zo zeker was van zichzelf, die alles zo goed wist, is weinig meer over dan een dikke klomp pijnlijk vlees en botten, gescheurd en verscheurd door zijn eigen dromen en overmoed, door mooie idealen die door de realiteit zijn gewurgd. En eigenlijk wil hij helemaal nergens meer aan denken, alles vergeten omdat zijn leven gedoemd is één grote mislukking te worden.

‘Sta eens op?’

Vlak boven hem klinkt Laura’s stem vriendelijk en zakelijk, maar hij wil eigenlijk niets meer met haar en haar wereld te maken hebben. Opstaan? Hij weet niet eens meer hoe dat moet! Hij heeft weerstand haar te gehoorzamen, geen zin meer om zelfs maar aan de kleinste opdracht van haar tegemoet te komen. Ze pakt hem onder zijn oksels beet en met weerstand laat hij zijn gloeiende en bijtende lijf rechtop trekken, en als hij wat duizelig en wankelend op zijn verslapte benen staat te tollen weigert hij zijn ogen open te doen, haar aan te kijken.

‘Kom op,’ zegt ze opgewekt. ‘Het ging goed! Complimenten!’

Die woorden schuren langs zijn trommelvliezen. Sodemieter op met je complimenten, meid! Je weet niet waarover je het hebt! Je bent gewoon een sadist, je hebt me gepijnigd, vernederd, een watje van me gemaakt, me laten janken en je bent gewoon doorgegaan met je gemartel! En nu sta je nog te glimlachen ook! Alsof je daar blij mee bent! Alsof ik daar blij mee moet zijn!

‘Het viel tegen hè?’ gaat ze onverstoord verder alsof alles wat hem is aangedaan gewoon een routineklus was, het mechanisch keuren van zijn vlees. Dan laat ze hem los, haalt een plastic tag uit de printer en grist een tang uit een lade.

‘Nog even ...’ en ze grijpt hem bij zijn onderlijf.

Voor hij het in de gaten heeft drukt ze de tag rechts tegen zijn bekken en niet die aan zijn lies vast. Mark krimpt ineen. Godverrr!

‘Goed vlees, Mark!’ roept ze bijna enthousiast. ‘Je krijgt keurmerk A! Welkom in Strandvliet!’

Welkom in Strandvliet! Blij zijn met een A! Daar zit hij echt op te wachten! Hij wankelt op zijn benen terwijl bloed langs zijn been op de tegelvloer sijpelt. ‘Neem maar even een douche,’ zegt Laura terwijl ze hem bijna teder met beide handen op zijn heupen overeind houdt.

Mark sleept zich naar de douche aan de andere kant van de keuringcel, draait de kraan open en kruipt in kleermakerszit op de grond. Zijn lies wil maar niet stoppen met bloeden en voorzichtig legt hij zijn hand onder de tag waarop de hoofdletter A duidelijk zichtbaar is. Het liefst zou hij dit keurmerk zo snel mogelijk van zijn lijf willen rukken, maar die lijkt zo diep in zijn huid verankerd dat hij onlosmakelijk vastgeklonken is. Hij heeft gezien dat iedereen hier met zo’n tag rondloopt en dat er allemaal chips in zitten waaruit van alles over zijn leven en vlees met een scanner is af te lezen. Hij heeft gezien hoe mensen soms een minuut lang ineenkrompen van de pijn omdat de tag bij tijd en wijle schokken toedient om de gesteldheid van het vlees te registreren en het in goede conditie te houden. Dat is wel een mooi gezicht bij anderen, maar of hij er zelf van zal genieten is zeer twijfelachtig. Hij dacht een masochist te zijn, maar vergeleken met de werkelijkheid zijn de verlangens die hij koesterde en hem naar dit stadje lokten slechts fluwelen zweepslagen.

Opeens stopt de regen van water over zijn geteisterde lijf. Hij kijkt omhoog en ziet Laura vlak naast zich staan, haar geschoren kruis net zichtbaar onder haar korte rokje. Het liefst zou hij haar nu even stevig willen elektrocuteren om haar eens zelf te laten voelen wat zij hem heeft aangedaan. Mark kruipt op handen en voeten moeizaam de douchebak uit en met enige inspanning weet hij weer rechtop te staan.

‘Kom maar even lekker bij,’ troost Laura hem. ‘Je lezer is nu helemaal bijgewerkt, ga het maar rustig bestuderen allemaal.’

Laura wil hem even omhelzen maar Mark weert het af.

‘Dank je,’ stamelt hij. ‘Geen dank bedoel ik. Even géén dank. Sorry.’

In een grote spiegel ziet hij zijn gehavende slanke lijf. Hij schrikt van de rode striemen op zijn borst, buik en benen. Er druppelt nog steeds bloed uit zijn lies, dat zich wat kronkelend een weg naar beneden baant. Hij durft zichzelf nauwelijks te bekijken, want er is weinig meer over van zijn opgewekte gezicht onder het natte lichtbruine haar dat slap over zijn gezicht plakt. Hij walgt van zichzelf en grist zijn lezer die hij bij binnenkomst op het ladenkastje had gelegd.

Ze wijst naar zijn kleding op het kantoorstoeltje. Niet meer dan een thong en een kort topje, maar zijn huid voelt nog steeds te pijnlijk om die over zijn lijf te laten schuren. Zijn slippers zijn meer dan voldoende, en bovendien lopen er wel vaker poedelnaakte mensen in Strandvliet rond. Met een vluchtig handgebaar loopt hij de deur uit, langs een naakte jongen in een klein kooitje het restaurant in. Het is er warm, en bewust fixeert hij zijn ogen op de buitendeur, want hij wil niet weten wat er in de open keuken achter de balie gebeurt. Net zoals hij niet wil zien hoe aan een tafel aan het andere eind een gespieste gebraden vrouw aangesneden wordt door vrolijk babbelende inwoners. Zodra hij weer in het zonlicht staat voelt hij een weldadige vrijheid over zich neerdalen. Loom steekt hij de straat over en schuifelt over de stenen trap omlaag naar het strand.

Was het Maarten? Zag hij in een flits Maarten, opgevouwen in dat stalen kooitje, klaar om geslacht, geroosterd of gefrituurd te worden? Zou hij hem over een paar dagen te eten krijgen? Voorzichtig hijst Mark zijn nog gloeiende lijf in een strandstoel, waarbij de hechting aan zijn lies weer gaat steken en bloeden. Bloed dat hij niet kan afvegen omdat hij niets anders bij zich heeft dan zijn lezer die hij rechtop in het warme zand heeft gestoken. Maarten. Ja, het kan elk moment gebeuren dat je voor een maaltijd wordt uitgekozen. Uitverkoren, zoals dat hier genoemd wordt. Sommigen wonen al een jaar in Strandvliet, en anderen worden al na een paar maanden als een feestvarken naar de slachtbank, oven of spies geleid. Niet wetend wanneer je hier in de magen van anderen zal eindigen, maakt het leven zo intens, zinderend in het hier en nu, zoals Maarten hem een paar dagen geleden nog vertelde toen hij voor het eerst in het huis van de burgemeester aan een maaltijd deelnam. Elke dag nodigt ze de nieuwe inwoners uit voor een persoonlijke kennismaking, en Maarten assisteerde daarbij om de nieuwelingen wat wegwijs te maken.

Dat was de eerste keer dat hij mensenvlees at. Maarten vertelde hem toen hoe je dat het beste kon eten, wist de ideale manier van combinaties met sausjes en drank, groenten en vruchten. Mark vond het doodeng en moest aan het buffet zelf een plak snijden uit de dij van de vrouw die glimmend van het vet op haar rug in de jus rug lag opgediend, te midden van sausjes en salades. Net op het moment dat hij zijn eigen bord aan het opscheppen was sneed iemand de buik met een vlijmscherp mes open, en toen bleek dat ze gevuld was met gebakken rijst, gepofte aardappeltjes en champignons. Daar werd aan alle tafels het glas op geheven.

Terug aan zijn tafel huiverde hij even om het eerste plakje vlees in zijn mond te stoppen. Hij kauwde langzaam en zorgvuldig. Het vlees smaakte eigenlijk heel gewoon, als geroosterd varkensvlees met hier en daar een knapperig randje. Niet echt bijzonder. Vanaf toen was hij dus een kannibaal en dat voelde heel dubbel aan. Aan de ene kant was een bijna levenslang gekoesterde wens van hem vervuld, maar aan de andere kant wist hij dat het stigma van menseneter vanaf dit moment voor altijd aan hem verkleefd zou blijven. Want hij zou nooit meer kunnen ontkennen dat hij mensenvlees heeft gegeten. Intussen vertelde Maarten hem honderduit over wat hij allemaal hier heeft meegemaakt. Zo was hij er achter gekomen dat jonge mensen lekkerder waren dat ouderen, hoewel dat wel van de bereidingswijze afhing. Hij was hier al een maand of zes en had het de eerste weken ook moeilijk gevonden om te wennen. En hij had ontdekt dat kannibalen vaak hele aardige mensen zijn. Maarten had hem ook wat tips gegeven voor zijn keuring en hem op het hart gedrukt dat hij maar alles met zich moest laten doen, want dat getuigde van ontspannen vlees en overgave. Als je uiteindelijk bereid werd zaten ze immers niet te wachten op smaakbedervende stresshormonen in je lijf.

Ja, Maarten was helemaal bekeerd en enthousiast over het leven hier, maar dat kan Mark zich nu helemaal niet meer voorstellen. Evenmin als hij zich nu kan voorstellen dat hij straks Maarten misschien gaat opeten. Hij vond hem een leuke jongen met blond lang haar en een best aantrekkelijk mollig lijf. Hij had niet gekeken wat er op zijn tag stond, maar het was vast een A. Toen ze de laatste ribben en botten afkloven werd Maarten opeens geschokt en spetterde de rode wijn over een plak nier die hij als nagerecht had uitgekozen. Na de maaltijd, waarvan het hoofd overbleef om er een stevige soep van te trekken, had hij hem willen uitnodigen op zijn hotelkamer, maar omdat hij bang was dat hij niet van de jongensliefde hield stelde hij dat veel te lang uit, zodat Maarten vlak na de koffie alleen verdween. Hij keek hem nog na. ‘Goed vlees,’ had hij nog gedacht als dubbelzinnig complimentje om hem het hof te maken, loerend naar zijn grote billen onder zijn strakke korte satijnen broekje, en naar het subtiele zwembandje dat er bovenuit bolde. Godverdomme, waarom was hij niet achter hem aan gelopen! Wellicht hadden ze die nacht samen kunnen doorbrengen, een nacht die voor Maarten een van zijn laatste in vrijheid geweest blijkt te zijn ... Hij had hem misschien nog lekker kunnen martelen!

Mark wordt zich bewust van een zacht en zwaar stationair gebrom op de straat achter hem. Stemmen van mensen klinken erbovenuit, vooral die van opgewonden vrouwen. Wat gebeurt er achter het groen? Een nieuwe lichting van inwoners? Die arriveert meestal zo rond dit middaguur en hij herinnert zich hoe hij zelf een paar dagen geleden hier in Strandvliet arriveerde. Hoe hij op zijn reis hierheen eerst naar een afgelegen plek tussen de oneindig uitgestrekte groene en kale prairie moest lopen om daar anderen te ontmoeten die net als hij hun bestemming zochten in dit kannibalenstadje. Daar was Mark na enige schroom in gesprek gekomen met enkele reisgenoten uit verschillende hoeken van de wereld, en was hij verwonderd en blij zovelen te ontmoeten die net als hij een ontembaar verlangen koesterden hun leven te beëindigen op de verboden maar waardige wijze die hen nu geboden werd. Daar moesten ze allemaal hun meeste kleren achterlaten, net als hun ID, telefoon en geld, want dat hadden ze allemaal niet meer nodig. Alles zou gratis zijn omdat ze uiteindelijk betaalden met hun eigen vlees.

In de bus hadden ze allemaal niet veel meer aan dan een slipje, een beha, en soms zelfs nog minder. Zelf had hij niet meer aangehouden dan zijn zwartleren thong. Tijdens de hobbelige tocht over de prairie, tussen bossen en langs ravijnen, ontsponnen zich gesprekken die een feest van herkenning waren. Hij zat naast een zwetende kleine vrouw die al pratend steeds haar eigen lichaam betastte. Rita heette ze, en te midden van de kleffe lichaamsgeuren vertelde ze over de wijze waarop ze aan haar einde wilde komen. Voordat ze werd geslacht wilde ze opgehangen worden, met de zekerheid dat velen zouden genieten van haar vlees dat ze steeds lieflijk zat te strelen. Ja, ook zo kon je in Strandvliet aan je einde komen als je liever niet levend aan een spit gebraden wilde worden, maar Mark vond dat toch iets lafs hebben. Wel het genot en niet de pijn? Kon er überhaupt wel genot zijn zonder pijn? Ze vertelde hem ook dat haar bloed gedronken moest worden. Zo’n vijf liter, daar kon je toch zeker zo’n dertig glazen uit schenken?

Toen vertelde hij haar hoe hij op een dubieuze website het stadje had ontdekt, meteen wist dat hij daar moest zijn en zich nog dezelfde avond had ingeschreven. Sterven moest je toch eens, en waarom daarop wachten en er niet zelf voor kiezen om dat op een ultiem bevredigende manier te doen? Hij vond het mooi om in flarden van gesprekken om zich heen soortgelijke gedachten op te vangen en al snel kreeg hij een samenhorigheidsgevoel met broeders en zusters die dezelfde reis maakten, een gevoel dat hier in warme bus gemengd werd met de waarschijnlijkheid dat enkelen elkaar eens zouden opeten. Misschien Rita door hem, of hij door haar. Hij had zitten rekenen: hoeveel mensen zouden er elke dag in Strandvliet moeten arriveren om iedereen dagelijks te voeden, om de bevolking van pak weg duizend inwoners ervan op peil te houden? Een dikke dertig kilo per mens en zo’n drie ons vlees per maaltijd, zodat honderd mensen van een man of vrouw konden eten? Dan zat in zijn bus met zo’n twintig mensen genoeg voor twee dagen, maar wellicht werd op andere dagen minder vlees aangevoerd, of helemaal niemand.

Toen na uren reizen het stadje uiteindelijk in zicht kwam, was het voor Mark alsof hij het Beloofde Land aanschouwde, en toen ze bij de bushalte waren uitgestapt voelde hij zich meer welkom dan hij ooit heeft meegemaakt. Daar stonden ze dan op de stoep, luisterend naar de burgemeester die een kort warm welkomstwoord uitsprak waarbij ze vertelde over de geschiedenis van Strandvliet, en de beveiliging en geheimhouding ervan illustreerde met de militaire afscherming ervan zodat ze zelfs niet vanuit de lucht bespioneerd konden worden. En mocht iemand zich alsnog bedenken, dan was dat een typisch geval van jammer. Na afloop werd zijn groepje door een agent begeleid naar het hotel waar ze de eerste dagen konden verblijven. Het was tien minuten lopen door het subtropische stadje waar hier en daar halfblote mensen, versierd met een tag aan hun borst of heup, ontspannen met elkaar stonden te keuvelen. Toen zag hij voor het eerst mensenvlees hangen, in de etalage van een slagerswinkel. Hij gruwde even van een gevilde jongen die aan een haak door zijn borstkas was opgehangen. Vlees ben je en tot vlees zal je wederkeren, drong tot hem door. Tegelijk geilde hij van een zwoel verlangen om zelf daar te hangen, alsof er niets mooiers bestond dan dat. Het eerste dat hij deed toen hij in zijn kamer kwam, was zich afrukken met dat beeld voor ogen, een beeld dat nu voor het eerst niet uit zijn fantasie opwelde, maar uit de werkelijkheid, de stervensdrift die hij bezit liet nemen van zijn hele smachtende lijf, het verlangen in hem dat er mocht zijn, en dat juist daarom zijn perverse smaak verloor en helemaal bij hem hoorde. Half dromend vlijde hij zich op het bed, streelde zijn natte onderbuik, zijn eigen zaad dat zo’n mysterieuze bestemming zocht.

Stemmen schrikken hem wakker en als hij opveert uit zijn strandstoel ziet hij dat drie mensen over het zand in zijn richting sjokken. Twee mannen nemen een kaalgeschoren vrouw stevig bij de bovenarmen met zich mee, terwijl een van hen een zak met aanmaakhoutjes aan zijn schouder draagt, en de ander een tas waarin zich waarschijnlijk spiritusblokjes, olie, bestek en ander gereedschap bevinden.

‘Hoi. Wij willen hier even alleen zijn, kan dat?’ vraagt een van de mannen als ze vlak voor zijn voeten staan, met zijn hoofd gebarend naar het spit en de houten picknicktafels die een stukje verderop staan.

‘Hij mag er best bij zijn hoor,’ corrigeert de blote vrouw.

Wat van zijn stuk gebracht glijden Marks ogen over het drietal. Aan een van de volumineuze borsten van de vrouw bungelt een tag die vertelt ze goed vlees is. Keurmerk A, net als hij zelf. Ze ziet er goed vetgemest uit, en hoewel zij geen enkele poging lijkt te doen om te ontsnappen houden de mannen haar nog steeds stevig vast. De mannen dragen strakke glanzende zwemslips waarin alles te zien is, en aan de tags met de letter C die aan hun bovenarmen hangen ziet hij dat ze geen vlees zijn maar koks, chefs. Ze lijken er niet verwonderd over te zijn dat hij hier poedelnaakt voor hen ligt, met nog steeds zichtbare striemen op zijn lijf en bloedkorsten langs zijn lies.

‘Ik geloof dat jullie toch liever alleen zijn,’ zegt Mark, die zich toch een beetje ongemakkelijk voelt.

‘Ja toch liever eigenlijk wel,’ geeft een van de mannen toe, waarop de vrouw schouderophalend laat weten dat het haar allemaal niet zoveel uitmaakt.

‘Geen probleem,’ verontschuldigt Mark zich. ‘Maar ik ga nog wel even onder de douche verderop.’

‘Ook geen probleem,’ zegt de man met de zware tas die hij stevig over zijn schouder zwiept. ‘Vandaag gekeurd zie ik. Goed zo. Jij hoort bij een goede smakelijke lichting!’

Mark staat op en voelt opnieuw hevige steken in zijn lies. Terwijl hij moeizaam naar de douche slentert en de mannen nog een goede maaltijd toewenst, loopt het drietal naar het spit waar ze hun bagage op een tafel neerzetten en beginnen uit te pakken. Hij heeft tot nog toe wel mensenvlees gegeten, maar nog nooit gezien hoe iemand levend werd gebraden. En omdat hij het wel genoeg geweest vindt voor vandaag, wil hij het eigenlijk nog niet zien. Alles op zijn tijd.

Terwijl het frisse water het zweet en zand van zich lichaam spoelt kan Mark het toch niet laten om af en toe naar groepje bij het spit te kijken. Hij ziet hoe de vrouw, die uitgestrekt op de tafel ligt, strak aan een spies wordt vastgebonden, met koorden onder en boven haar borsten zodat die royaal boven haar lijf uitpuilen. Dan draait hij zich om en poetst hij met zijn vingers voorzichtig zijn tag schoon zodat die weer helemaal glimt. De tag, die elk moment door zoekende koks gelezen kan worden. Opeens wordt hij door het ding geschokt zodat hij krimpend van de pijn overal in zijn verkrampte lijf op de vloer ligt te stuiptrekken. Alsof hij vandaag niet al genoeg pijn heeft geleden! Wat een lijdensweg is hij toch begonnen! Hij verlangt naar zijn kamer, naar rust, naar even helemaal niets, draait de kraan dicht en loopt over het trappetje tussen het groen de straat op, die er nu verlaten bij ligt. Maar als hij even wil kijken hoe laat het is, komt hij er achter dat zijn lezer nog bij zijn strandstoel ligt, zodat er niets anders op zit dan weer terug te lopen. De vrouw ligt nog steeds op de houten tafel, nu in een dikke laag olie glinsterend onder de zon. Hoewel hij er niets mee te maken wil hebben wordt Mark er toch geil van en omdat hij niet met een stijve over straat wil lopen grist hij snel zijn lezer uit het zand en tracht hij zijn aandacht af te leiden door naar een willekeurige mededeling te scrollen, die hem vertelt over de plaatselijke verordening van Strandvliet, inclusief de schamele kledingvoorschriften waar je je streng aan moet houden.

Zijn topje en thong! Die heeft hij in zijn verwarde emoties in de keuringcel bij het restaurant laten liggen! Shit! Nu moet hij ook daar weer langs! Terwijl hij alleen via het restaurant daar binnen kan komen. Hij loopt erheen, kijkt door de grote ramen en ziet dat het verlaten is, op een schoonmaker na. Gerustgesteld loopt hij naar binnen en buigt zich over de balie om de jongen aan te spreken, die hem onder vrolijke muziek uit de luidsprekers niet heeft opgemerkt.

‘Eh ... Hallo?’ vraagt Mark. ‘Hallo?’

Nog steeds heeft de knaap hem niet in de gaten en gaat onverstoord door met het schoonmaken van de grote oven, die links tegen de muur staat. Hij draagt een lang wit hemd waaronder een bermuda schuilgaat, en een bandana rond donkerbruin haar dat tot over zijn schouders golft. Wat zou deze jongen voor rol hebben in Strandvliet? Zijn tag is niet te zien, dus die zal hij wel aan de andere kant van zijn lijf dragen. Omdat hij het wel leuk vindt om deze jongen een tijdje te bespieden gaat Mark op een kruk aan de balie zitten, onder de brede kaart met plaatjes van gerechten die erboven hangt. Het restaurant is niet echt een gelegenheid voor feestjes en bruiloften, maar meer voor een snack tussendoor. ‘Hamburgers’ leest hij op de menukaart voor zijn neus. Zouden dat echt mensen uit deze Duitse stad zijn? Dat had hij vroeger stilletjes gehoopt als hij dat bij een McDonald’s at, en hoewel hij wist dat er geen echt mensenvlees in zat had heeft hij die daarom toch vaak gegeten. Om de gedachte alleen al, om toch stiekem een kannibaal te zijn.

‘Oh eh ... Frank,’ excuseert de jongen zich als hij opeens opschrikt en Mark zijn hand over de balie toereikt.

‘Mark. Sorry dat ik je stoor maar ik heb hier vanmorgen wat kleren laten liggen ...’

‘Ja, dat zie ik,’ lacht hij. ‘Ik zal eens kijken’ en hij opent een lade onder de balie.

‘Dit soms?’ grijnst hij waarop hij een paar degelijke tepelklemmen aan een koordje voor Marks gezicht laat bungelen.

‘Nou nee, maar ze zien er wel spannend uit!’

Frank rommelt verder in verschillende laatjes maar kan niets vinden.

‘Je was hier zeker voor de keuring hè? Ik zal even hiernaast kijken, moment.’

Mark ziet eindelijk zijn tag als Frank sleutels uit de achterzak van zijn bermuda grist. Een O van officer, een mooi woord voor personeel. Hij wil meelopen maar Frank wijst dat met een afhoudend gebaar af. Door de geopende deur loert Mark naar binnen om te zien of hij Maarten nog ziet, maar de kooi is verdwenen. Maarten is afgevoerd? Waarheen? Naar de boerderij? Of is hij vanmiddag geslacht en hangt hij nu in de slagerswinkel om de hoek?

‘Hebbes!’ en Frank komt terug, wapperend met zijn thong en topje.

‘Ja, dat zijn ze. Dank je wel,’ waarop hij ze meteen begint aan te trekken. ‘Er was hier vanmorgen nog een knaap in een kooi ...’

‘Weet ik niet, ik kwam hier pas om een uur of twee. Hij zal nog wel ergens zijn. Kan niet gebraden zijn, want dat duurt wat langer en dan had ik hem nog gezien. Ook niet in de oven. Misschien gefrituurd, dat gaat meestal snel ...’

Hij kan nog ergens zijn!

‘Enig idee waar hij zou kunnen zijn?’

‘Dat kan overal zijn. Misschien krijg je hem morgen wel voorgeschoteld,’ zegt Frank met een knipoog.

‘Morgen?’

Terwijl Frank vertelt wat er dan zal gebeuren bladert Mark snel in zijn lezer die hij op de balie had gelegd en ziet dat dan de wekelijkse welkomstavond voor nieuwe lichtingen zal plaatsvinden. In De Doemsdag, het mooie art-nouveautheater schuin aan de overkant waar hij nog niet binnen is geweest, maar waar wel allemaal posters achter de ramen hingen waaruit hij concludeerde dat sommigen ook daar hun einde vonden in plaats van in een keuken of ergens in de open lucht. Hij klapt zijn lezer dicht.

‘Ik zoek verder’ roept hij naar Frank die inmiddels weer verder is gegaan met schoonmaken. ‘Ik wil hem nog even dag zeggen, weet je.’

Mark verlaat het restaurant, loopt wat doelloos en afwezig over straat en gaat tegenover het parkje op een terrasje zitten. Het valt hem op dat de meeste mensen met hun lezer in de hand lopen, maar er zijn er ook die hem aan een bandje om hun schouder of middel dragen. Zijn lezer! Laura had gezegd dat die weer helemaal bijgewerkt is, en wellicht kan hij daarin iets vinden over Maarten! Hij vindt een adreslijst, maar de eerste naam onder de M is Machteld. Vreemd. Worden mensen meteen uit het bestand gehaald als ze opgepakt zijn, nog voordat ze zijn opgegeten? Hij moet er niet aan denken.

Hij klikt op een icoontje naast Machtelds naam, en meteen verschijnt er een kaart van Strandvliet waarop is aangegeven waar ze woont. Hij zoomt uit en ziet de plattegrond van het hele stadje. Zijn hotel, het restaurant met de keuringcel, het huis van de burgemeester, een paar winkels en het strand heeft hij al gezien. Gisteren had hij wat gebanjerd langs de villa’s van de buitenwijken, de strandtent, het bakstenen kerkje, het politiebureau, de boerderij, het ziekenhuis, het theater, de rechtbank met de executieplaats, maar niets van dit alles waarin het dagelijkse leven zich hier afspeelt heeft hij nog van binnen gezien. Af en toe klikt hij lukraak op een huis en ziet dan meteen wie er woont of wonen. Handig.

‘Een cappuccino graag,’ laat hij het meisje weten dat zijn bestelling komt opnemen. Ze heeft alleen een doorzichtig rokje aan, en alleen smalle een plastic sliert over haar borsten die alleen haar tepels bedekken, maar dat staat haar wel vrolijk en sierlijk.

‘Iets erbij?’

‘Wat heb je?’

‘Tosti ham, portie tenenkaas, borstkroket, broodje bal ...’

‘Ja, doe dat maar, lekker,’ knikt Mark, zich te laat realiserend wat hij besteld heeft, maar ook wetend dat hij aan diverse snacks nu eenmaal zal moeten wennen.

Hij bladert naar zijn persoonlijke pagina, leest dat hij vandaag uitstekend vlees is bevonden en regelmatig geschokt zal worden. Niet alleen om zijn vlees in goede conditie te houden, zoals Laura had verteld, maar ook omdat het voor omstanders leuk is om te zien, en die eventueel konden rapporteren als het schokken te ver beneden zijn pijngrens bleef. Hij leest ook dat hij tijdens de eerste twee maanden niet opgegeten zal worden, maar dat zijn uiterste houdbaarheidsdatum, mede wegens de logistiek van de catering, tien maanden na vandaag ligt. Raar idee, dat hij over een jaar niet meer leeft. Hij leest over wekelijkse voorstellingen met feest in het theater, waar dan iemand wordt terechtgesteld, waar ook nieuwelingen zoals hij moeten leren om een uitverkorene – Mark moet nog steeds wennen aan dat woord – een langzaam of snel levenseinde te geven. Misschien had hij er eerder overheen gelezen, maar nieuw is dat hij een cursus Omgaan met pijn moet volgen. Dat vindt hij eigenlijk wel logisch, en hij moet denken aan de kikker die rustig dood gaat in een pan met water dat sluipend langzaam aan de kook wordt gebracht. Vroeger had hij in bad daar wel eens mee geëxperimenteerd, alsof hij in pot door kannibalen werd gekookt. Dat hield hij natuurlijk niet tot het einde vol, maar een keer was hij zo ver gegaan dat hij er een rode, weke en slappe huid aan overhield waarbij hij zich voorstelde dat hij met het grootste gemak levend gevild werd. Het opvoeren van zijn pijngrens zou wel eens een probaat middel kunnen zijn om te genieten van het levend gebraden worden, wat zijn diepste wens is. Nieuwsgierig naar deze cursus klikt Mark snel naar zijn agenda. Overmorgen al, in de Martelzaal op de derde verdieping van het Medisch Centrum! En volgende week gaan de cursussen verder: maandag Anatomie, dinsdag Persoonlijke vleesverzorging, woensdag Kooktechnieken, donderdag Practicum executie, vrijdag Klaarkomend sterven en zaterdag verder met Omgaan met pijn. En elke zaterdagavond is er een eindeweekfeest. Best een volle agenda, maar de zondag is gelukkig een vrije dag, zoals het hoort.

‘Een cappuccino en een broodje bal. Dat is dan tien vijftig,’ en de serveerster zet zijn bestelling op tafel, samen met een paar flacons met sauzen. Ze houdt haar scanner bij zijn lezer en vrijwel tegelijk ziet Mark een mededeling over de betaling op die van hemzelf verschijnen. Opeens realiseert Mark zich wat voor broodje hij heeft besteld. Er is niets aan te zien en voorzichtig klapt hij het open. Een geurig stukje warm vlees ligt in het vochtige brood te dampen, maar wat is het armzalig klein! Is dat nou alles waar de halve wereld om draait? Hij tracht de bal wat te pletten met zijn mes, maar daar is die niet zacht genoeg voor. Hij pakt de mosterdsaus, kringelt die rond de bal en sluit het broodje. Voorzichtig neemt hij een hap, maar dan heeft hij alleen nog maar brood in zijn mond. Bij de tweede hap voelt hij het vlees tussen zijn tanden. Nu even doorbijten, neemt hij zich met samengeknepen benen voor. En proeven! Maar hij proeft niets anders dan een gewoon stukje gebraden zoutig vlees tussen de mosterdsaus. Om nu te zeggen dat het echt een lekkere delicatesse is, nou nee. Maar hij heeft ook wel eens kaviaar gegeten en ook daar vond hij niks aan. Belangrijker dan de smaak is wellicht het idee dat je hiermee iemand postuum verwent door op een bal van hem te kauwen, hem te castreren of zijn pik af te bijten.

‘Daar ga je!’ fluistert Mark nadat hij met zijn vork de andere helft van de bal uit het broodje heeft geprikt en in zijn mond heeft gevlijd. Met zijn tong speelt hij ermee voordat hij er heel voorzichtig bijna liefdevol vermaalt tussen zijn kiezen. Het smaakt eigenlijk nergens naar, terwijl het tegelijk heel lekker is. Nadat hij de laatste stukjes vlees heeft doorgeslikt leunt hij voldaan achteruit in zijn stoel. Wat overkomt hem? Nu begint hij mensenvlees voor het eerst lekker te vinden, en dat voelt aan alsof hij nu écht een kannibaal aan het worden is! Dit is heel anders dan wat hij eergisteren heeft gegeten. Sommige dingen moet je leren eten, en dat geldt kennelijk ook voor mensenvlees.

‘Heeft het gesmaakt?’ vraagt de serveerster terwijl ze een schaaltje gekookte nog dampende hersenen brengt naar een tafeltje verderop.

‘Uitstekend,’ zegt Mark, voldaan over zijn buik strijkend. ‘Complimentje voor de kok!’

Terwijl ze met haar dienblad verder loopt kijkt Mark naar haar volumineuze billen, die gemaakt lijken te zijn om van te smullen. Hij nipt aan zijn inmiddels lauw geworden cappuccino met een toefje kaneel, en besluit nog een paar uurtjes te gaan wandelen. Omdat hij het een beetje eng vond heeft hij tot nog toe nooit een maaltijd in het naastliggende De Doemsdag gebruikt en zich beholpen met diverse hapjes die hij in de winkel had gekocht en in het parkje tegenover hem had opgegeten. Maar het is natuurlijk een stom gezicht om middenin een kannibalenstadje een potje doperwtjes leeg te zitten lepelen. Dat moet nu maar eens afgelopen zijn nu hij hier alweer vier dagen is.

Hij pakt zijn lezer en verlaat het terras, en net als hij langs het theater loopt ziet hij hoe bij een bestelbusje twee mannen met bebloede schorten over hun blote lijven vers vlees aanvoeren, aan handen en voeten bungelend aan een paal die ze op hun schouders dragen. De tag hangt nog aan zijn heup, maar waar het hoofd zou moeten zitten gaapt een bloederige donkerrode opening, waaruit Mark opmaakt dat ze van de executieplaats komen. Aan de grond genageld bonst het hart in zijn keel. Is het Maarten? Die had net zo’n mollig lichaam en hij moet er niet aan denken dat hij straks op het menu staat. Hij gruwt ervan, en tegelijk voelt hij watertandend speeksel in zijn mond en in totale verwarring loopt hij snel verder, doorkruist het parkje en loopt snel de hoofdweg op die hij gedachteloos volgt, voorbij het restaurant, voorbij de slagerij, voorbij een blokje woningen, de houtzagerij en de smidse, met de alweer lager staande zon in zijn rug. Bij de rotonde wordt hij opeens geschokt, een felle snijdende kramp in zijn armen, benen en buik doet hem spartelend ineenkrimpen en gooit hem stuiptrekkend op de stoep. Als de pijn is weggetrokken en hij over zijn geschaafde knie wrijft, krijgt hij een complimentje van een voorbijfietsende jongen die grimassend zijn duim omhoogsteekt.

‘Cool!’

Mark steekt de rotonde over en gaat verder, de half verharde weg omhoog volgend waarlangs hij in de bus in Strandvliet is aangekomen. Daar is het heerlijk stil en na een paar minuten wandelt hij tussen zwijgende coniferen over de vrijwel verlaten weg. Op een stenen brug staat hij even bij te komen, starend naar het murmelende water onder hem. Dan gaat de weg stijl omhoog en kiest hij een smal bospaadje dat na enkele minuten bijna ondoordringbaar wordt. Soms zwiepen takken tegen zijn blote buik, maar hij vindt het eigenlijk best een fijn gevoel om schurende schrammetjes op te lopen. Wat heerlijk om even helemaal alleen te zijn te midden van de verstilde natuur! Dan klimt hij over een onder groen verscholen stenen trapje en komt op een open plek waar hij uitzicht heeft over het stadje onder de lage zon. Hij gaat zitten op een uitstekende rots en laat zijn benen hangen over de rand waar hij niet overheen durft te kijken. Wat is hoogtevrees toch een rare mix van angst en verlangen! De diepte wil hem naar beneden zuigen om gewichtloos te vliegen wat een onweerstaanbaar gevoel van vrijheid geeft, maar hij wil tegelijk nog niet gewond of dood zijn.

Met enige moeite concentreert hij zich op het vredige uitzicht, het kerktorentje dat boven alles uitsteekt, links van hem het strand langs de soms glinsterende zee met verderop de uitspanning met het kleine haventje. Hij ziet het parkje dat als een groene vlek tussen de bebouwing oprijst, en herkent zijn hotel, het wit betonnen Medisch Centrum, het gerechtsgebouw, de daken van het restaurant en de slagerij, de boven De Doemsdag uitrijzende toneeltoren. Opnieuw ziet het er uit als het Beloofde Land. Zijn ogen glijden over de uitgestrekte bossen rechts ervan, en hij kan zich niet voorstellen dat er een mooiere plek op aarde is dan hier. De vrede die het uitstraalt is zelfs lichamelijk te voelen, zodat hij het niet kan laten om weer op te staan, zijn krappe thong van zijn onderlijf te schuiven en zijn topje van zijn borst af te trekken. Vlakbij de rotspunt rukt hij zich af, alsof hij met zijn warme sperma de wereld onder hem bevrucht met zijn kloppende zaad dat als een bevredigende regen heel Strandvliet zegent. Nog nadruppelend zakt hij ineen, en met zijn zwetende lijf voorovergebogen daalt een zinderende stilte over hem. Zijn lies begint weer te steken, maar de pijn draagt bij aan zijn gebed van dank voor het beleven van deze overgave, hier op een rotspunt boven de wereld waar hij zijn bestemming heeft gevonden.

Mark schrikt wakker. Hij was in slaap gevallen toen hij zich even op wat loof had uitgestrekt. Hij heeft weer eens gedroomd dat hij eindexamen moest doen en onderweg naar school op zijn fiets zonder licht nog allemaal donkere weilanden moest doorkruisen zodat hij zeker te laat zou komen. Hij richt zich op en ziet hoe een luie bloedrode zon boven de horizon van Strandvliet hangt. Hij hoort zes slagen van het kerkklokje te midden van wat gonzend rumoer in de verte. In de optrekkende koelte zingen vogels in de bomen achter hem. Tijd om weer terug te gaan naar de warmte van het stadje waar het leven ontwaakt. Hij schuift zijn topje en thong over zijn lome lijf, pakt zijn lezer op en begint voorzichtig de afdaling tussen de bossen en de struiken, en terug over de weg naar Strandvliet. De schemering duurt hier maar kort en voor het donker is moet hij weer beneden zijn. Als hij uiteindelijk weer langs de eerste huizen loopt branden er al een paar straatlantaarns en ruikt hij de geur van een barbecue achter een heg. Hij kan het niet laten om bij de oprit even de tuin in te kijken, maar wordt meteen betrapt door een naakte slanke jonge vrouw die toevallig met een zak houtskool de voordeur uit loopt.

‘Ja, hier is het,’ roept ze hem toe. ‘Fijn dat je er bent!’

‘Sorry, eh ...’ stamelt Mark, maar nog voordat hij verder kan lopen stapt de vrouw resoluut op hem af en hij voelt hoe schaamrood zijn wangen kleurt.

‘Het vlees is er, meiden!’ roept ze naar de anderen en voor hij het weet omhelst ze hem stevig. ‘We kunnen weer verder!’

Mark vindt het eigenlijk best lekker om zo resoluut vastgepakt te worden en bijna automatisch loopt hij met haar mee de tuin in terwijl hij haar uitlegt dat er sprake van een misverstand moet zijn.

‘Ja, ik had inderdaad een vrouw besteld, maar nood breekt wet,’ antwoordt ze.

‘Maar je bent keurig op tijd afgeleverd want alles is net op.’

‘Ik ben niet besteld,’ excuseert hij zich. ‘Ik liep toevallig langs ...’ en ontsteld dwalen zijn ogen over het dozijn vrouwen rond de barbecue dat zijn lijf met gulzige ogen opneemt. Voor hij het weet staan ze allemaal om hem heen, betasten, aaien en kneden ze zijn lijf, pakken zijn lezer af en glijden met hun handen tussen zijn dijen en onder zijn topje, en wringen die zelfs onder zijn leren strakke thong.

‘Ik ben het vlees niet!’ roept hij boven het enthousiaste gekir uit, en pas dan haalt de vrouw die hem hier binnenhaalde een scanner tevoorschijn om zijn tag te lezen.

‘Afblijven!’ commandeert ze. ‘We hebben de verkeerde, meiden! Dit is een newbie die nog niet eens zijn voorkeuren in zijn lezer heeft!’

‘Aaah!’ roepen ze teleurgesteld in koor.

‘En hij ziet er zo lekker uit!’

‘Ja, lekker jong en mals!’

‘Wat jammer, ik had hem zo heerlijk willen slachten ...’

‘Nou hij had best wat meer vetgemest mogen zijn.’

‘Het kontje is wat mager ja, maar die dijen zien er uit om van te smullen!’

‘Een mán! Ja, ik heb trek in een mán!’

Daar staat hij nu, met de kwijlende vrouwen om zich heen. Hij heeft bijna met hen te doen nu ze dit lekkere hapje aan zich voorbij moeten laten gaan. Zou zijn avontuur in Strandvliet na een paar weken of maanden op een soortgelijke manier aflopen? Maar hij is daar nu nog niet klaar voor, en Mark wringt zich los van de vrouwen. Sommigen van hen zijn moddervet met uitgebreide waggelheupen en volle borsten, anderen zijn slank met tengere armen en benen, maar wel met mollige kontjes. Veel van hen dragen een tag met een B of een A en doen kennelijk hun stinkende best om lekker gevonden te worden.

‘Je moet wel je bereiding nog in je lezer zetten hoor,’ adviseert een potige vrouw met een hakmes in haar hand en een letter C aan haar heup.

‘Maar ik ben pas vandaag gekeurd!’

‘Mooi! Nieuw vlees! Welkom! Maar we zetten je wel op ons verlanglijstje. Wil je soms met ons mee-eten als het échte nieuwe vlees arriveert?’

‘Nou eh ... ik heb nog een afspraak,’ verzint Mark die het veel te druk vindt allemaal. ‘Maar dank voor het aanbod.’

Hij pakt de lezer die een van hen aanreikt, trekt zijn topje weer over zijn tepels. Opeens lijkt iedereen hem te vergeten en worden alle blikken gericht op een jonge vette vrouw op de oprijlaan achter hem. Terwijl ze haar gulzig bestormen glipt hij snel de tuin uit, het enthousiaste geroep en geschreeuw achter zich latend. Pfff ... Het is al donker geworden en hij stapt snel door onder het licht van de straatlantaarns. Het parkje ligt er romantisch bij onder de zwoele avondlucht. Het is druk op straat en op een bankje komt hij even bij. Het lijkt wel alsof hij door iedereen bekeken wordt, maar dat kan bijna niet anders bij een nieuweling zoals hij. Toch maar snel in zijn lezer de voorkeuren aangeven hoe hij aan zijn eind wil komen. Slachten? Vinkje. Roosteren? Vinkje. Braden? Vinkje. Barbecue? Vinkje. Frituren? Geen vinkje. Fondue? Geen vinkje. Koken? Vinkje. Stoven? Geen vinkje. Au bain marie? Lijkt hem wel spannend, vinkje. Stomen? Lekker langzaam, vinkje. Volgende rubriek: executie. Ophanging? Mark denkt even na, maar het is zo wel goed voor dit moment want zijn belangrijkste wensen zijn nu vastgelegd en moeten nu in zijn tag te vinden zijn. Hij klapt zijn lezer dicht, vermant zich en stapt kordaat naar het theater.

De stoelen zijn aan de kant geschoven, en er zijn tafels bijgezet waaraan groepjes mensen zitten te eten. In het midden staat een groot buffet met het gebraad. Mark sluit aan bij de rij, pakt al schuifelend zijn bestek en een bord waarop hij wat salade met kerstomaatjes schept. Als hij bij het vlees komt doet hij zijn best wat nonchalance uit te stralen terwijl hij een van de grote messen pakt om er een stuk uit te snijden. Hij vindt het toch nog wat eng allemaal, moet wat huivering onderdrukken bij het aanschouwen van het hoofdgerecht. Is het Maarten? Hij kan het niet zien, vraagt zich af of je überhaupt een gebraden mens nog kan herkennen, zelfs als het hoofd er nog aan zou zitten. De knapperig bereide jongen ligt op zijn buik, en er is weinig bil meer over zodat alleen wat vettig blank bekkenbot hem tegemoet glanst. Ook van het been aan Marks kant rest niet veel meer dan een korte stomp waar wat bot uitsteekt. De arm is nog onaangebroken. Hij staat wat te treuzelen en zet zijn mes erin.

‘Ik help je wel even. Dat kun je het beste zó doen,’ zegt een meisje achter hem in de rij, dat een zwaar hakmes pakt en met een stevige zwaai de hele arm er in een keer afhouwt.

‘Hoeveel?’ en ze laat het lemmet over de arm dansen om er met een tweede houw een vuistdikke plak af te hakken met opnieuw dat snierende geluid dat Mark doet rillen.

‘Dank je wel,’ stamelt hij, zich betrapt voelend op zijn onervarenheid.

‘Geeft niet hoor. We zijn allemaal zo begonnen,’ lacht ze hem toe. ‘En we eindigen ook zo!’

Met een door de rij achter hem opgejaagd gevoel schept hij snel wat saus uit een metalen bak en grijpt hij nog wat sneetjes geroosterd brood om vervolgens naar een tafeltje te gaan zoeken. Bij de bottenbak struikelt hij in de drukte bijna over een bloedmooie, wat androgyne jongen met donkerbruin stekeltjeshaar dat zijn naaktheid extra benadrukt.

‘Sorry ...’

‘Geeft niet hoor,’ en ze kijken elkaar even in de ogen, een korte flits die even de rest van de wereld doet verdwijnen.

‘Grappig,’ zegt Mark, die aan de grond genageld zijn glimmende lijf van top tot teen in zich opneemt. ‘We hebben bijna dezelfde dingen aan!’

Wat een mooie en leuke jongen!

‘Mooi toch?’ lacht hij. ‘Dan hebben we kennelijk iets met elkaar! Samen eten?’ Daar zegt Mark geen nee tegen en in een roes volgt hij de knaap die met een wat nichterige tred voor hem uit loopt. Zijn thong hangt aan een kettinkje om zijn gladde lendenen. Wat een heerlijk kontje! Hij zou hem zo op kunnen vreten! En als hij aan een tafeltje tegenover hem zit kan Mark zijn ogen niet afhouden van zijn visnet top met daaronder mooie ronde tepels, van zijn licht ademhalende buik en de ranke armen en handen waarmee hij hem een glas wijn inschenkt.

‘Drink, dit is mijn bloed,’ grapt hij, zijn glas met een knipoog naar hem opheffend.

‘Het bloed van het verbond,’ vult Mark hem aan.

‘Dat voor velen vergoten wordt,’ en elkaar in de ogen kijkend klinken ze hun glazen.

‘Eet smakelijk,’ wenst Mark een beetje afwezig.

Hij pakt zijn mes en vork en concentreert zich op zijn bord om de jongen niet teveel de schaarse kleren van het lijf te kijken. Hij snijdt een stukje van het armvlees af en wat gedachteloos kauwend valt hem nu pas op dat de jongen een gebrandmerkte A half verscholen onder zijn topje heeft.

‘Is dat verplicht?’ vraagt Mark, met zijn mes naar de zwarte letter op zijn borst wijzend, want hij heeft daar niets over gelezen en de jongen begrijpt intussen toch wel dat hij een nieuweling is.

‘Nee hoor! Ik vind het gewoon leuk om wat reclame voor mezelf te maken.’

‘Ben je hier al lang? Heb je de cursus aan gedaan?’

‘Zes maanden, en dan wordt het echt spannend hier! Elke dag wordt de kans groter dat het je laatste dag is.’

‘Je ziet er niet tegenop?’

‘Nee hoor, ik ben er helemaal klaar voor,’ zegt de adonis enthousiast.

‘Nou, ik nog niet hoor. Ik moet echt nog klaargestoomd worden, of hoe zeg je dat ...’

‘Komt wel. Als je niet teveel spijbelt tenminste. Mmm, heerlijke lende. Ook een stukje proeven?’ en hij laat zijn vork met een stukje vlees dansen voor de mond van Mark, die er eigenlijk helemaal niet van houdt om van andermans bord te eten.

Maar hij doet zijn mond wijd open en laat het stukje lende naar binnen glijden. Hij vindt het lekker en wil het vlees het liefst langzaam op zijn tong laten smelten maar gaat er al snel bijna lieflijk op kauwen. Wat gek dat het heel anders smaakt dan het armvlees, want het komt toch van hetzelfde gebraad?

‘Heerlijk!’

‘De smaakt hangt niet alleen af van wát je eet, maar ook van hóé je het eet,’ vertelt de jongen met een lachende mysterieuze blik. ‘Maar dat leer je nog wel.’ Eigenlijk vindt Mark het een hele eer om met deze mooie jongen te eten. Hij is zo door hem in beslag genomen dat hij pas nu merkt hoe naast hen twee vriendinnen van gebakken lever zitten te genieten. Over het eten van organen heeft hij nog nooit nagedacht, maar kennelijk worden ook daar smakelijke hapjes van bereid. Alsof hij de vraagtekens op zijn gelaat ziet begint de jongen uit te leggen dat het vlees natuurlijk ontweid is alvorens het te braden.

‘Ontweid?’

‘De ingewanden eruit. Daar kunnen zoals je ziet heerlijke gerechten van worden gemaakt. Vooral de lever en de nieren zijn echte lekkernijen! Net als de hersenen, en natuurlijk tong. Maar laten we niet teveel praten onder de maaltijd ...’

Ze zitten zwijgend tegenover elkaar te eten. Mark smult van het armvlees, maar bewaart het laatste stukje voor het laatst. De reepjes geroosterd brood smaken heerlijk als je ze even in de jus doopt, en hapjes salade tussendoor vormen een frisse knapperige afwisseling. Voelde hij zich vanmiddag na het broodje bal al een kannibaal, nu voelt hij zich een échte kannibaal die weet wat lekker eten is. Lekkerder dan wat hij ooit in zijn leven heeft gegeten! Natuurlijk had hij vaak gefantaseerd over het eten van mensen, maar hij had zich nooit gerealiseerd dat het zo lekker kon zijn! Mensen zouden een beetje als varkens smaken, misschien omdat ze genetisch zo op elkaar lijken, maar dit is niet te vergelijken met de babi pangang bij de chinees! Na een laatste hap en een slok strekt Mark zich voldaan uit, maar de adonis wijst op het schoongeschraapte bot op zijn bord.

‘Het merg ...’

‘Mag jij hebben,’ en dat laat de jongen zich geen twee keer zeggen. Met zijn mes peutert hij het uit het bot en legt het op een lepel die hij met een zalig gezicht in zijn mond laat glijden. Dan leunt hij lui achterover waarop Mark bijna watertandend geniet van zijn prachtige buik en navel. Ja, het is niet voor niets dat hij van topjes houdt, want hij heeft blote buiken van jongens altijd heel opwindend gevonden en vond het vaak oneerlijk dat in de atletiek vrouwen altijd topjes aanhadden en mannen shirts droegen.

‘Pakken we nog een terrasje?’ stelt Mark voor.

‘Mijn idee, ik weet wel iets leuks!’

Even later lopen ze buiten in de zoele avond, steken de straat over naar het parkje waar het water van een fontein, uitgespoten door een grote zalmkleurige fallus in het midden van een vulvavormig vijvertje, kleurig oplicht. Ze staan er even naar te kijken, maar kunnen ook de ogen niet van elkaar afhouden.

‘Je bent er helemaal klaar voor,’ fluistert Mark de jongen toe, waarbij hij hem brutaal bij de heupen pakt. ‘Dat bijna kale koppie van je maakt je zo ontzettend naakt! Klaar om geslacht te worden.’

‘Als dát zou kunnen,’ en hij pakt Mark bij zijn billen en drukt hem tegen zich aan zodat hun strakke thongs tegen elkaar wrijven.

De tijd staat even stil.

‘Ik zou je ...’

‘Ja, kom op,’ en hij geeft Mark een zet richting uitgang van het parkje, waarna zijn vriend plotseling geschokt wordt en op het grindpad ligt te kronkelen. Nu eens ligt hij kreunend met een verkrampt gezicht op zijn rug, dan weer met spastisch om zich heen slaande armen op zijn buik. Eigenlijk vindt Mark het een mooi, zo niet geil gezicht zoals zijn nieuwe vriend daar op de grond hopeloos met zichzelf ligt te vechten. Maar opeens staat hij monter weer op zijn benen en klopt het onzichtbare stof van de pijn van zijn lijf alsof er niets bijzonders is gebeurd.

‘Dat was pittig!’ zegt Mark, maar zijn vriend vindt dat niet zo interessant.

‘Nou, jij hebt er ook aardig van langs gehad hoor. Er zijn nog steeds striemen zichtbaar. Hier, op je rug, en hier, op je buik. Best een mooi gezicht! Doet je tag nog pijn?’

‘Hij prikt nog, ja,’ en hij realiseert zich dat hij helemaal niet meer naar zijn eigen lijf heeft gekeken en zichtbaar gehavend rondliep, wat kennelijk door iedereen heel gewoon werd gevonden. Maar als ze het parkje weer verlaten en de hoofdstraat oversteken valt het hem wel op dat bij het wachthuisje van de bushalte twee blote vrouwen met schalkse ogen hun kruisen zitten te strelen. Hij lacht maar wat terug voordat ze de strandtent binnenlopen, waar ze via een trap naar beneden op het romantische terras belanden. Het is er druk. Er staan waxinelichtjes op de tafeltjes en de jongen schuift een stoel voor hem bij. Wat een eer om door zo’n mooie adonis hier uitgenodigd te worden!

‘Wat zal het zijn?’

‘Wat neem jij?’

‘Een rode Martini met ijs ...’

Mark houdt helemaal niet van Martini, vindt het veel te bitter, maar zijn vriend houdt er wel van, dus houdt hij er ook van.

‘Oké, doe mij ook maar.’

De jongen verdwijnt naar achteren. Er speelt zachte lome muziek, aan de overkapping hangen lampionnen, en ook aan de lijnen van de bootjes in het haventje aan de rechterkant hangen lampjes. Recht voor hem glinsteren af en toe wat golven op uit de donkere, bijna onzichtbare zee. Na een poosje waarin hij zich wat ongemakkelijk alleen voelde komt zijn vriend terug met twee glazen en kaasblokjes. Ze klinken de glazen.

‘Lekker zoet,’ zegt Mark na zijn eerste slok terwijl hij liefkozend de ijsblokjes in zijn glas laat rinkelen. ‘Maar hoe kom je hier, in dit totaal afgesloten stadje, aan Martini?’

‘Dat vertel ik je nog wel eens. Geniet ervan, geniet van het leven!’

Daar had Mark nooit zo bij stilgestaan. Dat je hier ook echt van het leven kon genieten. Zolang het duurde dan. Maar dat kan voor zijn vriend elke dag, elk moment eindigen!

‘Hoe gaat dat eigenlijk als het zover is,’ wil hij weten. ‘Word je dan opeens gevangen?’ en hij stelt zich voor dat je dan opeens aan een lasso wordt meegesleurd om in een veewagen onzachtzinnig te worden afgevoerd.

‘Welnee,’ lacht de jongen. ‘Je krijgt een bericht dat je je moet melden, of iemand spreekt je aan en brengt je naar de plek waar je zijn moet.’

‘Aan een touw om je hals, met je handen op je rug gebonden?’ fantaseert Mark.

‘Naakt, echt helemaal naakt?’

‘Kan. Als je het zo wilt moet je die voorkeur in je lezer aangeven. Per slot ben jij dan het feestvarken!’

‘Als een varken dat tussen hekken met stokken de slachterij ingedreven wordt? Tussen de bloedig aan haken hangende kadavers van hun soortgenoten?’

‘Zo’n groepsslachting is lastig te organiseren, maar het zou kunnen als je genoeg uitverkorenen vindt om mee te doen. Hier zou ik het misschien wel mooi vinden, maar in mijn vorige leven vond ik het walgelijk om te zien. Zo ga je toch niet met dieren om? Die hebben er niet voor gekozen. Wat een leed ... Weet je? Indertijd had ik zo met die beesten te doen dat ik acuut stopte met het eten van vlees!’

‘Lol! Een vegetarische kannibaal!’ en Mark doopt een kaasblokje in de mosterd. Wat verderop zit een mollige knaap op zijn lezer te schrijven. Hij doet hem aan Maarten denken. Is het hem? Nee, hij lijkt wel wat op hem, maar hij is het niet.

‘Ken jij een Maarten?’ vraagt hij zijn vriend die even wat gedachteloos in zijn lege glas zit te staren.

‘Maarten? Maarten?’

‘Ja, Maarten. Hij lijkt wat op die jongen daar. Hij was tafeljongen bij het welkomstetentje bij de burgemeester een paar dagen geleden. Vanmorgen zat hij in een kooitje bij de keuringcel, maar later was hij verdwenen ...’

‘O, die Maarten! Een schat van een jongen! Zo behulpzaam, staat altijd voor iedereen klaar. Even kijken ...’ en hij opent zijn lezer. ‘Nee, ik heb hem niet morgen.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Dat hij in elk geval niet geëxecuteerd wordt bij de rondleiding morgen. Hij staat niet op mijn lijst.’

‘Bedoel je dat ik morgen een executie ga meemaken? En dat jij ...’

De jongen knikt wat geheimzinnig alsof hij een geheimpje heeft verklapt.

‘Doe jij execútie?’

‘Dat is echt mooi,’ vertelt zijn vriend blij. ‘Klinkt wat raar hè? Maar het is echt mooi om zelf bij te dragen aan het toppunt van hun leven hier. Aan dat waarvoor ze hier gekomen zijn.’

Mark schrikt er even van. Deze mooie adonis is dus een beul, maakt mensen dood!

‘En hoe ga je hem of haar terechtstellen?’ wil Mark toch weten.

‘Verrassing! Kom, we nemen nog een glas en dan ga ik naar huis, naar bed. Ik wil morgen wel fit zijn.’

‘Hopelijk ben je er dan nog. Wacht, dit rondje is van mij.’

Mark pakt zijn lezer en gaat naar binnen, naar de bar. Executie! Heel eng en spannend tegelijk! In wat voor wereld is hij beland! Als hij wat dromerig met gevulde glazen weer op het terras komt is zijn vriend wat driftig aan het studeren maar klapt snel zijn lezer dicht.

‘Het wordt leuk morgen,’ glundert de jongen. ‘Mensen hebben soms van die speciale voorkeuren!’

‘Zoals?’

Maar zijn adonis zwijgt, nipt gelukzalig aan zijn Martini en neemt het laatste kaasblokje. Misschien dat hij al teveel heeft gedronken, want Mark voelt zich loom en moe en legt zijn benen op een leeg stoeltje voor hem. Wat een dag! In stilte genietend kijken ze elkaar af en toe aan. Er klikt iets tussen hen. Maar ...

‘Als jij er morgen nog maar bent,’ fluistert Mark meewarig.

‘Voor jou ben ik er altijd.’

Hoezo altijd? Maar zijn hersenen zijn wat beneveld en eigenlijk wil hij niets meer vragen. Na nog een poosje zwijgend genoten te hebben van de zoele avondsfeer en hun glazen leeg zijn, verlaten ze het terras. Op straat lopen ze langs het parkje en bij de hoek bij het restaurant moet de jongen rechtdoor en Mark linksaf. Langdurig omhelzen de jongens elkaar, waarbij hun thongs botsen en hun opgewonden inhoud verraden.

‘Heel fijn je te leren kennen,’ fluistert Mark in het oor van zijn nieuwe vriend.

‘Je bent lief,’ en ze geven elkaar subtiele zoentjes op de lippen. ‘Slaap lekker.’

‘Jij ook,’ en aarzelend laten ze elkaar los.

‘Zeg eh ...’ vraagt Mark hem nog terwijl hij zich midden op de straat omkeert. ‘Hoe heet je eigenlijk?’

‘Peter!’

2

Verlijding

Op weg naar de universiteit wordt hij door een doffe dreun van zijn fiets geslingerd. Betonnen brokstukken en bloederige lichaamsdelen vliegen in het rond en dikke stofwolken belemmeren hem het zicht op de straat voor hem. Nee! Met verscheurde piepende oren rent hij terug, maar komt in de smalle straten op zijn moeizaam voortploegende benen nauwelijks vooruit. Hij springt op de ladder achterop een voorbijrijdende bus en ziet hoe zijn vader hem achter een raampje goedkeurend toeknikt. Hij gaat plat op het dak liggen, maar bij een bocht valt zijn rugzak naar beneden. Hij graait ernaar, maar glijdt dan ook zelf naar beneden. Dan toch maar de fiets, waarop hij moet terugtrappen om vooruit te komen. Metrostellen dreunen om hem heen en nog steeds weet hij niet waar zijn scriptie over gaat die hij moet verdedigen. Halte Strandvliet is een donkere bunker en moeizaam wringt hij zich door de grijze gangen die steeds nauwer worden. Zijn vader rent achter hem aan en hij worstelt zich door spleten en kieren. Hij zakt door een gat, vecht zich tussen hekken door en valt midden in een grote mensenmassa op de vloer van een sporthal. Aan het dak boven hem hangen roofvogels te slingeren, die zich veranderen in de haken aan het plafond van zijn hotelkamer. Zwetend ligt Mark er op zijn rug naar te staren. Er was iets met een correlatiecoëfficiënt, maar hij is toch al lang geleden afgestudeerd? Ja toch? Hij pakt de lezer naast zijn bed en ziet dat het half acht is.

Zittend op de rand van het bed komt hij een beetje bij, ziet bloed op zijn laken en herinnert zich de prikkende tag aan zijn lies. Hij loopt naar het raam, opent de gordijnen, zwaait de deuren van het Franse balkon open en hangt een poosje over het hekje naar beneden te kijken. Zijn kamer kijkt uit op de achterkant van het restaurant, waar drie stuks vlees in de open lucht hangen te bungelen. Wat is dat eigenlijk walgelijk! Wat doet hij hier? Waarom doet hij zichzelf deze lijdensweg aan? Hij heeft helemaal geen zin in de rondleiding vandaag, maar realiseert zich ook dat er geen weg terug is want niemand mag ooit nog Strandvliet verlaten. Spuugbenauwd loopt hij twijfelend zijn kamer rond, drukt de gesloten kastdeur extra stevig dicht want hij wil niet meer weten wat daar allemaal in zit. De touwen, de katrollen, de zwepen en de riemen, de blinddoek en de kuisheidsgordel, de waxinelichtjes en de tepelklemmen, de kettingen en de balknevel, hij wil ze niet meer zien, hoe likkebaardend hij er gisteren ook naar gekeken heeft. In de badcel gaat hij op het toilet zitten plassen om daarna zijn lichaam van top tot teen weer helemaal glad te scheren. Na een lauwe douche gaat hij op bed, leunend tegen het stalen frame, nog even in zijn lezer kijken, die hem na opening meteen vertelt dat hij om negen uur in het parkje wordt verwacht waar de broodjes klaar staan, en dat hij bij groep 5 is ingedeeld. En dat de dag wordt afgesloten met een gemeenschappelijke maaltijd om half acht in theater De Doemsdag. Wat gedachteloos bladerend leest hij over de taken die newbies zoals hij na de cursus krijgen toebedeeld, iets waarvoor kennis en vaardigheden uit het vorige leven worden ingezet. In zijn geval is dat het computercentrum! Dat lijkt hem wel wat, lekker rustig achter het beeldscherm de dag doorbrengen, ver weg van het geslacht, gerooster en gemartel waar het hele stadje om lijkt te draaien. Dat hebben ze toch mooi uit zijn cv opgepikt! Hij trekt zijn top en thong aan, steekt zijn voeten in zijn slippers, pakt zijn lezer en staat zijn mooie lijf nog even te bewonderen in de lange spiegel naast de kast. Dat wil hij laten opeten? Waar is hij nou eigenlijk mee bezig! Is hij gek geworden, geïndoctrineerd, gehersenspoeld door een weeë lust die hem als een verslaafde hierheen heeft gevoerd?