De Raadselachtige Bankroof

Pea Bosma

De raadselachtige bankroof

Copyright © 2019 Pea Bosma

Auteur: Pea Bosma

Druk: Pumbo

Fotografie: Unsplash Dan Magatti

Kinderroman

ISBN 9789090330549

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Voor Olivier

Inhoud

De laatste schoolweek

De bankroof

Bas, de speurhond

De haven

Huiswaarts

De dag dat alles anders werd

Een zeiltochtje naar Fort Brescou

De zoektocht naar Bas

De Santa Lucia

Patrick zoekt het uit

Op naar Barcelona

Naar Sanchez Entreprises

De berg Montjuic

De opsluiting

Pippa

De ontsnapping

Wat nu?

Een vreemde avond

Patrick

Daar ging de buit

De overtocht

Tanger

De list

De volgende dag

De terugtocht

Tim en Luc naar huis

De ruzie

Het gestolen geld

Robert is Michel iets schuldig

Michels verzoek

Het verraad

Het komt uit

De vondst van de buit

De brief

De notaris

De rechtszaak

De verrassing

Tim en Luc roken de vredespijp

De ontvangst bij de burgemeester

Naar Londen

De thuiskomst

De laatste schoolweek

Deze zomer leek op alle zomers daarvoor. Er was geen wolkje aan de lucht. De lucht was zo blauw dat je er eigenlijk niet met open ogen naar kon kijken. Buiten was het bloedheet. Binnen loeide de airco hard in het klaslokaal, maar toch, net een broeikas, dacht Tim. Het was de laatste schoolweek voor de zomervakantie.

Hij keek uit het raam en dacht aan de leuke dingen buiten. Zwemmen, zandkastelen bouwen op het strand, voetballen. Heerlijk dat het schooljaar al bijna weer voorbij was. Soms leek de school ook wel een beetje op een gevangenis. Als hij zich weer eens dodelijk zat te vervelen, voelde hij zich opgesloten in het lokaal. Op televisie had hij boeven gezien met een ketting om hun enkels en daaraan een ijzeren bal, zodat ze niet weg konden lopen. Ja, daar zou je hem ook wel beetje mee kunnen vergelijken, bedacht hij zich opeens. Opgesloten zitten, wachten tot de anderen ook hun werkjes af hadden en wachten tot de schoolbel ging. Hij werd er altijd heel onrustig van. Als vanzelf ging hij dan aan de vakantie denken: eindelijk vrij! Even geen ‘je mag niet dit en je moet dat.’ Ja, gelukkig, dit was de laatste schoolweek.

Hij was allang klaar met z’n opdracht en keek om zich heen. De anderen waren nog bezig. En weer dreven z’n gedachten het raam uit. Iedereen zei dat je goed je best moest doen op school, want dat was goed voor later. Hoezo later, hoe zag dat er eigenlijk uit? Eén ding was zeker en dat was dat hij nooit op een kantoor zou willen werken. Zo’n klaslokaal benauwde hem al. Op kantoor achter een bureau, daar zou hij echt ziek van worden. Naast school was zo’n kantoor. Van ’s morgens vroeg tot in de avond zag hij daar mensen achter een computer zitten. Hij zag ze ook nooit eens lachen. Nee, hij was het liefste buiten. Vorig jaar was hij in de vakantie op het wijngoed van de oom van Luc geweest. Luc zat bij hem in de klas en was z’n beste vriend. Zo’n wijngaard, dat leek hem leuk. Op het land werken, de druivenoogst, het persen, de wijn in de vaten gieten en daarna het bottelen. Er gebeurde altijd wel weer iets onverwachts. Nooit saai. Je wist het nooit of het een goed of een slecht jaar zou worden. Soms was het te warm en te droog en dan weer te koud en te nat. Een paar jaar geleden nog was de oogst totaal mislukt. Het had zo gestormd dat alle wijnranken kapot waren gewaaid. Best spannend, maar dat was juist leuk. Ja, eigen baas zijn, dat leek hem wel wat, maar nooit op zo’n oersaai kantoor, dat was hem wel duidelijk.

Z’n gedachten waren zo afgedwaald, dat hij niet merkte dat juf Jacky naast hem was komen staan. Ze heette eigenlijk Jacqueline, maar Jacky vond ze ook goed. Ze was meestal erg aardig, behalve als sommige jongens met elkaar op de vuist gingen en zaten te schreeuwen, dan schreeuwde ze ook terug en moest er iemand voor straf in de hoek staan. Ze had bruine ogen, niet zo donker, meer de kleur van hazelnoot en bruin krulletjeshaar, dat weleens in z’n gezicht kriebelde als zij zich naar hem overboog. Ze rook een beetje naar jasmijn, lekker. Thuis rook het ook zo als mama jasmijn had geplukt uit de tuin. Juf had haar hand op z’n hoofd gelegd en boog zich naar hem toe. Ook dat deed hem aan mama denken.

‘Was je aan het dromen Tim? Ben je al klaar met je werk? Misschien kun je wat voor mij gaan doen?’

Luc, die in de bank naast hem zat, blikte opzij en keek ze onderzoekend aan.

‘Ze trekt jou altijd voor,’ zei hij vaak tegen hem op het schoolplein, als hij weer iets voor juf Jacky had gedaan. Tim vond dat het nogal meeviel. Hij zat zich vaak te vervelen als hij zijn werk al af had. Logisch dat juf Jacky hem dan vroeg iets voor haar te gaan doen, toch? Ja, dan vloog de tijd voorbij. Alvast spullen klaarzetten voor de gymles bijvoorbeeld of werkjes in de archiefkast stoppen. Het fijnste was als hij naar buiten mocht voor een boodschap. Gelukkig vandaag ook. Hij moest de pennen en werkboekjes voor het nieuwe schooljaar ophalen op het postkantoor. Meestal rende hij, maar nu slenterde hij er op z’n gemak naartoe. Het was ook zo warm. Je moest alleen zorgen dat je kort voor de schoolbel weer terug was. Overal bleef hij even stilstaan, bij de winkels en kraampjes waar hij anders nooit belangstelling voor had. En op het postkantoor duurde het meestal eindeloos, omdat er op ieder pakket wel een stempel gezet moest worden of er allerlei formulieren ingevuld moesten worden. Hij moest zich toch nog haasten om weer op tijd op school terug te zijn.

‘Fijn Tim, dankjewel,’ zei juf Jacky. ‘Ga maar even iets voor jezelf doen.’

Hij pakte zijn tekenboek, maar weer zat hij aan andere dingen te denken. Hij zou Pascal, een van z’n vriendjes, wel gaan missen, omdat hij in de vakantie wekenlang naar Spanje zou gaan. Zijn opa en oma hadden daar een huis aan zee bij Barcelona. Ieder jaar ging hij er met z’n moeder en zusje in de zomer naartoe. Robert, z’n vader, ging er pas heen als hij niet meer hoefde te werken. Hij was bankdirecteur en zo belangrijk dat hij nooit lang met vakantie kon gaan.

Papa had een zeilschool en daarom konden ze nooit in de zomer op vakantie gaan.

Gelukkig dat Luc voorlopig ook nog thuisbleef. Hij verzon altijd spannende dingen, die ze eigenlijk niet mochten doen, maar toch deden, zoals fikkie stoken. Luc zei dat niemand er last van had, zolang je er maar niet over praatte. ‘Spreken is zilver en zwijgen is goud,’ zei hij dan altijd. Hij had dat van zijn vader gehoord en die was inspecteur van politie. Een lange, stoere man met felblauwe ogen, die leken te gaan flikkeren als hij boos werd. Dat stoere had Luc ook wel een beetje, maar daarom was hij ook leuk. Je verveelde je nooit met hem. En verveling was wel ongeveer het ergste wat je kon overkomen.

Ja, hij had zin in de vakantie, maar -gek eigenlijk- hij zag er toch ook wel een beetje tegenop. De zomervakantie in Frankrijk duurde ook wel heel erg lang. Heel vroeger, voordat ze naar Frankrijk waren verhuisd, woonden ze in Nederland. Van Patrick, zijn oudere broer, had hij gehoord dat ze in Nederland maar zes weken zomervakantie hadden. Hier wel twee maanden. Na een aantal weken dacht je zomaar opeens weer aan school. Aan iedereen in de klas. Aan de leuke dingen die je met elkaar deed, ondanks al die keren dat je je zo stierlijk zat te vervelen. En de ruzies op het schoolplein, waar hij zo’n hekel aan had, waren opeens onbelangrijk geworden. Je hoefde er nooit over na te denken wat je met elkaar ging doen. Het ging als vanzelf. Verstoppertje spelen, knikkeren en natuurlijk tollen, daar was hij als de beste in. Het gekke was, als je op school zat, wilde je dat het vakantie werd en was je met vakantie dan miste je school ook wel weer een beetje. Raar eigenlijk.

Zo staarde hij naar z’n tekenblok, toen hij opeens een stomp tegen z’n schouder kreeg.

Het was Luc.

‘Heb je het al gehoord van die overval?’

‘Nee, ik weet van niks,’ zei hij.

‘Zullen we na schooltijd naar de haven gaan? M’n vader zei dat ze de schepen gaan controleren. Er is gisteren hier in Agde een bank beroofd. Misschien proberen de overvallers er via de haven met de buit vandoor te gaan. Hij neemt Bas, onze speurhond, ook mee. Ik ben benieuwd of ze iets vinden. We gaan er gelijk uit school naar toe lijkt me. Ga je mee?’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Tim. ‘Super!’

Hij had er nog helemaal niets over gehoord, maar als er iets spannends te doen was, dan moest hij er natuurlijk ook bij zijn.

De bankroof

Het was groot nieuws op de televisie. Spectaculaire overval op de bank van de Crédit Agricole in Agde. De overvallers konden ongestoord hun gang gaan, doordat de bewakingscamera’s waren uitgevallen en het alarm ook niet afging. Het vermoeden was dat de overvallers hulp hadden gekregen van handlangers in de bank of van mensen die goed op de hoogte waren van het beveiligingssysteem. Het opvallende was dat de overval samenviel met een grote stroomstoring, ontstaan door een uitslaande brand in het transformatiehuisje daar in de buurt. Daardoor was de stroom in een deel van de stad uitgevallen. Ook in de bank die op dat moment werd overvallen. Pas de volgende ochtend, toen het personeel de bank inging, werd de bankoverval ontdekt. Het bleek dat een aantal kluisjes was opengebroken en leeggeroofd. De hoofdkluis hadden de dieven ongemoeid gelaten. Van de daders ontbrak ieder spoor.

De politie was direct met een groot onderzoek gestart, maar had nog maar weinig aanknopingspunten. Het enige houvast was dat een voorbijganger twee mannen gezien had, volledig in het zwart gekleed, die het bankgebouw ingingen. Hij dacht dat het om beveiligingsmensen ging in verband met de stroomstoring. Het was overal zo donker, omdat de straatverlichting ook was uitgevallen, dat hij geen goede beschrijving van deze mannen kon geven. Bovendien had hij ze alleen maar op de rug gezien.

Verder was er een juten zak gevonden, die de overvallers kennelijk in de haast hadden laten liggen. Waarschijnlijk hadden de boeven juten zakken gebruikt om er de gestolen spullen in te stoppen. Het buurtonderzoek had nog niets opgeleverd. Hoeveel geld en kostbaarheden er gestolen waren, was ook nog niet duidelijk. De politie dacht dat het ook wel moeilijk zou zijn om dat precies te achterhalen. De reden waarom veel mensen een kluisje huurden in een bank, was dat ze juwelen en zwart geld op een veilige plek wilden onderbrengen. Meestal geld waarover geen belasting was betaald en dat wilden ze ook graag zo houden. Het was nog maar de vraag of ze het achterste van hun tong zouden willen laten zien, als de politie ze zou ondervragen over het verlies van de inhoud van hun kluis.

Alle wegen rondom Agde waren inmiddels afgesloten en verdachte auto’s werden aangehouden. De vliegvelden waren gewaarschuwd om extra waakzaam te zijn. De havens van Agde en Cap d’Agde zouden ook in de gaten worden gehouden. Overal werden extra controles uitgevoerd door de politie.

Eén ding was zeker: deze overval was heel goed voorbereid. Het uitvallen van de stroom op het moment van de overval was vrijwel zeker niet toevallig. Voorlopig tastte de politie volledig in het duister.

Bas, de speurhond

Toen de schoolbel ging renden ze gelijk naar hun fietsen. Geen knikkeren vandaag, maar naar de haven om te kijken of de politie al aan het controleren was. Stel dat de boeven of de buit daar gevonden zou worden, dan moesten zij er natuurlijk bij zijn. Ze moesten hard tegen de wind in fietsen. Dit kwam door de Tramontana, de harde, droge wind die zo vaak over het laagland blies. Je moest je ogen tot kleine spleetjes samenknijpen om ervoor te zorgen dat niet al die zandvlagen in je ogen terecht kwamen. Ze zagen vanuit de verte al de zwaailichten. Dat kon niet van de vuurtorens zijn, daarvoor was het nog te vroeg op de dag. Het waren vast de politieauto’s. Ze zetten nog een tandje bij. Ze mochten dit niet missen. Buiten adem kwamen ze aan.

De vader van Luc had Bas meegenomen, hun speurhond. Hij was de hond van z’n oma geweest en Luc was dol op hem. Toen zij overleed, hadden ze Bas meegenomen. Luc wilde dat heel graag, maar dat had nogal wat voeten in de aarde, omdat z’n ouders er niet voor waren. Ze werkten allebei en hoe zou dat dan moeten met Bas als er niemand thuis was?

‘Honden zijn sociale dieren en willen niet alleen zijn,’ zei zijn vader kortaf.

Pas toen Luc z’n vader vertelde dat Bas een heel goede speurhond was omdat hij oma een tijd geleden had opgespoord, toen zij verward was en helemaal de weg kwijt was geraakt, ging hij overstag.

‘Hij kan toch ook heel goed voor de politie allerlei speurwerk doen?’

Z’n vader keek bedenkelijk, maar zei: ‘Oké, we gaan het proberen, als jij mij belooft dat jij iedere dag met hem gaat wandelen. Overdag kan hij met mij mee naar het politiebureau. Ik zorg dat Bas een aparte speurtraining krijgt van de politie. Hij kan dan misschien ook wel ingezet worden op het strand, om vermiste kinderen terug te vinden. Je wilt niet weten hoeveel kinderen er op het strand verdwalen in de zomer, als het daar zwart ziet van de mensen. En dan heb ik het nog niet over de oproepen op de campings en bij de Hyper U.’

En zo kwam Bas toch nog bij hen thuis.

‘Een hond is je beste vriend,’ zei Luc.

Even dacht Tim en ik dan? Voor hem was Luc zijn beste vriend.

‘Weet je, hij heeft nooit een slecht humeur. Bas is slim en een tikkeltje eigenwijs, maar dat is nou zo leuk aan hem en hij heeft altijd zin om met je op stap te gaan.’

Het was ook de mooiste hond die hij kende. Bruin met wit en een zwart dek op zijn rug, net een zadel. En dan die ogen.

‘Het grappige is, dat het lijkt alsof hij altijd wat droevig kijkt. Dat komt waarschijnlijk door z’n oren, die langs zijn kop hangen. Het is net alsof zijn ogen ook een beetje naar beneden worden getrokken, terwijl hij juist heel vrolijk is. Het leukste is, dat hij vrijwel altijd ongehoorzaam is. Als hij bijvoorbeeld een konijn ruikt in de duinen dan is hij niet meer te houden. Dan moet en zal hij het spoor volgen en kun je maar beter meegaan. Hij blijft net zolang aan z’n riem trekken, tot je de kant opgaat waar hij naar toe wil. Weet je dat hij ook een wenkbrauw kan optrekken, als hij iets niet wil doen wat hem gevraagd wordt? Honden zijn trouwens ook veel gevoeliger dan mensen en zeker Bas. Wist je dat hij wel tienduizend keer beter geuren kan herkennen dan mensen? En als er onweer op komst is, terwijl er nog geen wolkje aan de lucht is, wordt Bas onrustig en gaat hij alvast onder de bank liggen. Hij voelt ook meteen of hij met goed of slecht volk te maken heeft. Hij is een keer mee geweest naar de gevangenis van Béziers. Het enige wat hij daar deed was grommen en blaffen, terwijl hij dat anders praktisch nooit doet. Hij rook meteen onraad.’

‘Eigenlijk lijken we wel wat op elkaar,’ ging hij verder.

‘Als we beiden zeker weten dat we iets moeten doen, dan gebeurt het ook. Sommige mensen vinden dat eigenwijs en stout en dat we ermee moeten stoppen. Maar dat doen we dan lekker niet. Wij weten wel beter. Daarom moet je ook niet alles vertellen waar je mee bezig bent. Dat leidt alleen maar tot een hoop gedoe en gezeur. Gewoon doen wat je moet doen. Gelukkig snapt Bas dat ook.’

De haven

Ze hadden keihard gefietst om zo snel mogelijk bij de haven van Agde te zijn. Hun ruggen waren nat van het zweet. En inderdaad, de politie was er al met een aantal auto’s met zwaailichten. Luc keek of hij zijn vader en Bas zag. Ze zetten hun fietsen tegen het hek en liepen het haventerrein op. Ze zagen dat Lucs vader in het havenkantoor met de havenmeester stond te praten en dat Bas aan de lijn liep met een van de agenten. Hij liep ijverig rond te snuffelen. De agent had een juten zak in de hand die hij voor de neus van Bas hield. Als hij aan het speuren was, dan was hij alleen maar daarmee bezig. Luc wist zeker dat Bas allang wist dat hij er ook was, maar hij deed nu z’n werk en liet zich door niets of niemand afleiden.

Lucs vader liep het terrein op, richting de grote vissersboten. Smokkelwaar zou gemakkelijk meegenomen kunnen worden. Deze boten visten op de Middellandse zee op tonijn en zouden zo naar Noord-Afrika door kunnen varen. Als ze daar bij de kust zouden aanleggen om hun spullen te verhandelen, dan zag je er nooit meer wat van terug. In Europa werkte de politie nauw samen, maar in Afrika was dat een totaal ander verhaal. De kans dat de boeven hier hun buit op een boot zouden verstoppen, leek daarom zeker groot.

Luc rende naar z’n vader toe en riep:

‘Hebben jullie al wat gevonden?’

Z’n vader draaide zich om en keek hem bars aan:

‘Wat moeten jullie hier?’

‘Je zei gisteravond toch dat jullie de haven zouden controleren in verband met de bankoverval.’

‘Ja, maar dat wil nog niet zeggen dat jullie ons hier voor de voeten moeten gaan lopen. Vooruit, van dit terrein af. Ik vertel je vanavond wel hoe het allemaal is verlopen.’

Luc wist dat z’n vader onverbiddelijk was en droop teleurgesteld af en liep naar Tim. Hij had het ook al op afstand gehoord en zei tegen Luc:

‘Kom, geeft niet, we gaan het terrein af, we kunnen evengoed naar de opslag van de pallets gaan naast de haven. We kunnen ons daarachter verschuilen en door de pallets heen kijken. Dan zien we toch mooi alles wat er gebeurt.’

‘Briljant,’ zei Luc. ‘Jij bent mijn vriend, aan jou heb ik tenminste wat.’

Ze hadden een mooi plekje gevonden, waar niemand ze kon zien, maar waar ze wel alles goed konden volgen. Bas snuffelde van de ene boot naar de andere, maar sloeg nergens aan. De agent trok aan de riem van Bas en wilde een andere kant oplopen. Bas bleef staan en stak z’n neus in de lucht en begon ook aan de riem te trekken. De andere kant op.

De agent zei: ‘Nee Bas hierheen, we hebben alles al bekeken, we gaan naar huis.’

Bas keek omhoog en bleef stokstijf staan. Het was net alsof zijn oren ook een stukje omhooggingen. Als hij dat deed, dan kon je hoog of laag springen, maar dan bleef hij staan, wist Luc. Toegeven was het enige wat er dan nog op zat. De agent had dat kennelijk nog niet begrepen en bleef nog een tijdje aan de riem trekken, totdat hij het zat was en zei: ‘Vooruit, toe maar, ga maar als jij dat per se wilt.’ Hij maakte zijn riem los en Bas draaide zich om en liep al snuffelend naar de kade. Daar liep hij een steiger op. Hij duwde z’n snuit tegen de wand van de boot en begon te krabben en te blaffen. Hij bleef blaffen totdat de agent er ook was.

Hij zei tegen Bas: ‘Wat wil je, wat is er aan de hand?’

Bas bleef staan op de loopplank en drukte voortdurend zijn poot tegen de boot aan.

Lucs vader kwam ook aangelopen en vroeg zich ook af waarom Bas nu zo blafte.

‘Wat is er Bas?’ vroeg hij.

Bas bleef onverstoorbaar op de loopplank staan.

Opeens bedacht Lucs vader zich dat hij begreep waarom Bas hier blafte en niet weg wilde. Dit was de aanlegsteiger met de boot van zijn broer Michel. Hij woonde in de bergen ten noorden van Béziers, maar zijn boot lag in Agde. Bas herkende natuurlijk de geur van al die keren dat hij ook op de boot was meegevaren.

‘Ach Bas, domme hond, je weet toch wel dat dit de boot van Michel is? Daar zijn we niet naar op zoek. Wat heb je nu geleerd op de cursus? Je moet het spoor volgen van de geur die net onder je neus hebt gekregen. Denk aan de juten zak, ruik nog maar eens. Voortaan opletten hoor! We zijn nu boeven aan het vangen en in het weekend gaan we weer een gezellig boottochtje maken met de familie. Je moet de dingen niet door elkaar halen, anders kun je maar beter op het strand gaan liggen zonnen. Morgen zoeken we verder, vooruit we gaan!’

Bas blafte niet meer. Hij gromde, maar het leek alsof hij een beetje kreunde. Z’n ogen stonden nog droeviger dan anders. Je zag geen sprankje vrolijkheid meer. Hij keek naar Paul met een blik alsof hij wilde zeggen: ‘Wie is hier nu eigenlijk dom?’

Met gebogen kop sjokte hij achter hem aan naar huis.

Huiswaarts

Tim en Luc zagen dat de zoektocht niets had opgeleverd. Ze pakten hun fiets en reden ook naar huis. Het was ze ook opgevallen dat Bas op de steiger stond van oom Michel en tante Fleur. Ze begrepen het ook niet goed waarom Bas daar zo stond te blaffen.

‘Snap jij het?’, vroeg Tim.

‘Hij herkent de boot van Michel waarschijnlijk. Zaterdag gaan we met z’n allen naar Fort Brescou met hun zeiljacht. We gaan dan barbecueën op het strandje van het fort. Heb je zin om mee te gaan?’ vroeg Luc.

‘Oh ja natuurlijk, m’n eerste vakantietrip!’ riep Tim uit. ‘Daar kunnen we mooi verstoppertje spelen. Ik zal vanavond gelijk vragen of het mag.’

Het was altijd heel gezellig bij Luc thuis. Er werd veel gelachen en iedereen was altijd welkom. Nooit dat gezeur van ‘je mag niet dit en denk om dat.’ ’s Avonds zaten ze meestal met veel mensen aan een lange tafel. Z’n moeder Sophie kon heerlijk koken. De hele tafel stond dan vol met lekkere dingen. Je nam waar je trek in had en wilde je niets, dan was het ook goed.

Eva, Tims moeder, bakte altijd lekkere taarten als ze niet op het ziekenhuis hoefde te werken. Als hij dan thuiskwam, rook het hele huis ernaar, heerlijk. Alles voelde dan weer goed, net als voor het ongeluk.

Tijdens de vorige zomervakantie had hij met Luc een paar weken bij zijn nichtje Julie gelogeerd op de wijnboerderij van zijn oom Michel. Ze konden niet op vakantie, omdat hun vaders het te druk hadden met hun werk. Ook daar vond iedereen alles goed, zolang je maar niets kapot maakte. Ze mochten er kamperen in de boomgaard en zwemmen in de rivier achter de boerderij. Alhoewel Julie een meisje was, konden ze toch altijd leuk met haar spelen. Haar moeder zei weleens: ‘Je lijkt wel een jongen.’ Ze speelde ook het liefst buiten en hij had haar nog nooit in een rok of een jurk gezien. Ze was nergens bang voor. Er waren zoveel landerijen rondom de boerderij dat je er gemakkelijk in kon verdwalen, maar zij kende de omgeving op haar duimpje.

Opeens riep hij naar Luc: ‘Zullen we deze vakantie weer naar je oom Michel en tante Fleur gaan, als het kan?’

‘Ja, prima idee, goed dat je het zegt. Maar eerst moet deze bankroof opgelost worden en daar wil ik bij zijn.’

Toen Tim thuisgekomen was, deed hij direct de televisie aan en keek of er nog nieuws was over de bankoverval. Hij zag beelden van autocontroles bij de rotondes. De nieuwslezer vertelde dat er waarschijnlijk voor enkele tonnen aan juwelen was meegenomen door de dieven. Er zou nog een aparte uitzending komen waarin foto’s getoond zouden worden van de gestolen sieraden. Hoeveel geld er gestolen was, was nog steeds onduidelijk. De politie vermoedde dat bezitters van de kluisjes dit waarschijnlijk niet wilden aangeven, omdat het hier om zwart geld ging. Het ging waarschijnlijk ook om heel veel geld, maar niets was zeker. Verder had de zoektocht in de omgeving nog niets opgeleverd. En het buurtonderzoek ook niet. De mensen waren zo in beslag genomen door de stroomstoring, dat ze niet veel was opgevallen in de buurt van de bank, behalve dan een donkergroene Landrover. Deze stond tegenover de bank geparkeerd. Misschien was deze als vluchtauto gebruikt, maar ook dat was niet zeker.

De nieuwslezer sloot het bericht af met: ‘De politie staat nog voor een groot raadsel.’

Die avond vertelde Tim aan Eric, z’n vader, en z’n broer Patrick wat hij die dag met Luc had beleefd en dat Luc hem gevraagd om zaterdag mee te gaan op de boot naar Fort Brescou. Hij vond het goed. ‘Gezellig jongen, ik heb zelf helemaal geen tijd om iets leuks met jullie te doen, omdat er een paar nieuwe groepen aankomen op de zeilschool. Het zou leuk zijn als Patrick ook mee kan, want mama moet zaterdag ook werken op het ziekenhuis. Vind je ook niet Patrick?’

Patrick was druk bezig met een computerspelletje en bromde iets terug. Ja dus, dacht Tim, ook leuk voor Patrick.

Tim belde direct naar Luc om te zeggen dat hij zaterdag mee ging naar Fort Brescou en vroeg of Patrick ook mee mocht.

‘Natuurlijk, hoe mee zielen, hoe meer vreugd.’

‘Heb jij nog iets gehoord van je vader over de overval?’

Luc vertelde dat er nog geen enkel spoor van de daders was gevonden, behalve dan de paar aanwijzingen, die al bekend waren. Z’n vader was direct na het avondeten weer vertrokken naar het politiebureau. Men vermoedde dat de buit toch nog ergens in de buurt van de stad zou moeten zijn, omdat er op de luchthavens en de wegen rondom de stad niets verdachts was gesignaleerd. Verder dacht men toch ook wel aan de zee als vluchtroute. Je kon van hieruit heel gemakkelijk de Middellandse Zee opvaren, zonder gezien te worden. Er lagen veel boten aan de oever van de rivier, die direct de zee instroomde. Erg lastig om dat allemaal snel te kunnen controleren. Z’n vader had daarom besloten om de volgende dag de zoektocht uit te breiden naar beide oevers van de rivier en de kust. Er zouden patrouilleboten ingezet worden om verdachte schepen aan te kunnen houden. Alle politieagenten werden daarom opgeroepen in de zoektocht naar de buit. Als dit te lang duurde, zouden de vogels gevlogen zijn.

‘Je begrijpt dat mijn vader er zaterdag niet bij is als we naar Fort Brescou gaan. Hij is behoorlijk chagrijnig, dat ze nog niets hebben gevonden,’ sprak Luc zachtjes door de telefoon.

‘Tot zaterdag dan. Als er nieuws is, bel ik je direct. Doei!’

Tim was alleen thuis met Patrick. Zijn vader had het druk aan het begin van het seizoen en was weer naar de zeilschool vertrokken en mama had nachtdienst op het ziekenhuis.

‘Goed op jezelf passen en geen rare dingen uithalen hè,’ zei hij tegen ze voordat hij vertrok.

Patrick was drie jaar ouder dan hij. Hij was groot en sterk en had dik, stekelig bruin haar en bruine ogen, terwijl hij juist klein en tenger was met blonde krullen en blauwe ogen. Ze leken helemaal niet op elkaar. Patrick was enorm goed in alle sporten, maar hij niet zo, behalve dan in dammen en schaken. Ze leken misschien niet zo op elkaar, maar ze konden het altijd wel heel goed met elkaar vinden. Patrick durfde alles en was nooit bang. Boomhutten bouwen, strandjutten, over de rotsen springen. Hij bedacht altijd wel iets leuks dat ze samen zouden kunnen gaan doen. Tim zag er soms wel wat tegenop, als Patrick weer iets spannends had verzonnen, maar hij zei dan altijd: ‘Het komt goed. Als je niks probeert, kom je nergens. Bovendien angst bestaat niet. Dat maak je jezelf alleen maar wijs. Je denkt alleen maar dat je bang bent, maar angsten zijn net wolken die voorbijdrijven. Als je dat weet, is het weg.’

Soms werd hij weleens gepest, maar als Patrick op de pestkoppen afstapte, hield het eigenlijk altijd meteen op. Niemand kon tegen Patrick op. Niet alleen omdat hij groot en sterk was. Hij vocht bijna nooit. Er werd gewoon naar hem geluisterd. Daarom was hij waarschijnlijk ook altijd klassenvertegenwoordiger. Je kreeg bij hem altijd dat merkwaardige, zekere gevoel dat alles wel goed zou komen. Gek eigenlijk.

‘Fijn dat je meegaat zaterdag,’ riep hij naar Patrick.

‘Ja, leuk. Er staat lekker veel wind en ik neem m’n drone mee, dan kan ik een mooie film maken.’

De dag dat alles anders werd

Nog niet heel lang geleden had het enorm gestormd en er was ontzettend veel regen gevallen in de bergen. De rivier werd dan een kolkende watermassa die alles meesleurde wat er van de bergen naar beneden was gekomen. Je zag dan uit de monding van de rivier een lange, bruine modderstroom komen, die tot ver buiten de kust te zien was. Patrick vertelde dat het water van de rivier later weer terug naar de kust zou stromen en dat je dan veel spullen op het strand en tussen de rotsen zou kunnen vinden. Je moest er dan snel bij zijn, voordat een ander ze vond. Hij had een keer een doos met horloges gevonden. Het was zo goed verpakt, dat ze nauwelijks waterschade hadden geleden.

‘Als je deze spullen vindt, mag je ze gewoon houden. Het zijn verloren spullen. Dat is geen diefstal. Ik heb ze goed kunnen verkopen op de rommelmarkt.’

‘Kom Tim, we gaan erop af, net als strandjutters. Trek snel je regenjas en laarzen aan,’ zei Patrick.

En zo gingen ze samen op pad die dag. Mama vond het altijd goed als hij samen met Patrick ging. Ze wist dat hij op hem lette.

Ze liepen over het strand, maar daar lag alleen maar een hoop troep. Gescheurde vissersnetten, veel plastic en heel veel wrakhout.

‘We lopen door naar de rotsen,’ zei Patrick.

‘Daar kunnen weleens interessante dingen liggen. Het water heeft daar hoog gestaan en er kunnen spullen achter en tussen de rotsen zijn blijven liggen.’

Ze klommen naar boven. Het was nat en de rotsen waren glibberig van de algen. Tim vond het behoorlijk eng.

‘Goed uitkijken waar je je voeten neerzet en je vasthouden aan de rotsen,’ riep Patrick.

En zo kwamen ze boven. Je zag inderdaad van alles tussen de rotsen liggen. Ze vonden een tennisracket, een leren bal en zelfs een tas met golfclubs en balletjes.

‘Dat is nogal wat waard,’ zei Patrick tevreden.

Tim was benieuwd of er nog meer spullen lagen. Hij rende enthousiast vooruit op het pad op de rotsen. Hij keek naar beneden en zag daar opeens een wit tonnetje met een rood deksel. Het was een tonnetje dat je vaak op zeilboten zag, waarin noodvoorraden zaten, zoals eten en drinken, maar ook vaak een radio en een zaklantaarn. Toch wel kostbaar.

Hij schreeuwde naar Patrick: ‘Ik heb iets moois gezien!’

‘Wacht even, ik ben zo bij je.’

Maar hij wachtte niet en liet zich afzakken om zo snel mogelijk bij het tonnetje te zijn. Zijn laarzen waren nat en glibberig, net als de rotsen. En toen gebeurde het: hij gleed onderuit. Hij greep nog om zich heen, maar had geen enkel houvast meer. Hij gilde van schrik en keek naar boven.

Daar stond Patrick met een geschrokken blik in z’n ogen.

Hij was met een smak tegen de rotsen gevallen. Eerst voelde hij niets, maar toen zag hij dat zijn broek gescheurd was en er bloed langs zijn benen droop. En hij voelde ook enorme steken in zijn schouder.

Patrick schreeuwde: ‘Tim, hoor je me?’

Tim begon te huilen: ‘Ik ben hier,’ snikte hij. ‘En ik bloed heel erg.’

‘Blijf rustig, blijf waar je bent, ik kom je halen.’

Hij zag Patrick voorzichtig naar beneden afdalen. Hij was nu vlakbij hem. Hij zou hem redden.

‘Pak mijn hand maar vast, dan trek ik je omhoog.’

Hij stak zijn arm uit, maar Tim greep zich vast aan zijn jas. Hij had zijn hand moeten pakken. Z’n hand gleed langzaam van Patricks gladde regenjas af.

‘Hou vast Tim!’ maar het lukte niet. Hij viel terug. Patrick probeerde zijn arm nog te pakken door nog verder naar voren te buigen. En toen ging het opeens razendsnel. Patrick viel voorover en kwam nog lager terecht dan waar hij lag. Het was opeens doodstil.

Tim gilde: ‘Patrick!’

Er kwam geen reactie. Hij moest iets doen, maar wat? Naar Patrick was zijn eerste gedachte. Hij voelde zijn eigen pijn niet meer. Hij kroop naar Patrick en schudde aan zijn schouder.

‘Patrick,’ schreeuwde hij. ‘Geef nou antwoord!’

Hij zag er heel normaal uit. Geen bloed, geen schaafwonden, zoals bij hem. Zelfs z’n kleren waren nog heel, maar waarom zei hij nou niets? Zijn hart bonkte in z’n keel. Na enig schudden zag hij, dat hij gelukkig wat bewoog en zijn ogen opendeed. Hij keek heel verbaasd en begreep niet waar hij was. Tim riep dat hij gevallen was en dat ze weer naar boven moesten klimmen. Hij kreunde: ‘Ja,’ maar het klonk onzeker. Patrick probeerde omhoog te komen, maar het lukte niet. Patrick die altijd zo sterk was en de beste in sport. Tim zag ook dat het niet ging. Toch bleef Patrick rustig en riep naar hem: ‘Vooruit Tim, klim naar boven, ga hulp halen, wees niet bang!’

Hij wist dat hij nu moedig moest zijn, geen tijd voor gehuilebalk. Hij bibberde over zijn hele lichaam. Angst bestaat niet, had Patrick toch gezegd. Alleen maar een rare gedachte in je hoofd. Tim kroop naar boven. Hij haalde zijn handen open aan de rotsen, maar dat gaf niet. Hij moest hem redden, dat was het enige waar hij nog aan kon denken. Toen hij boven was riep hij nog: ‘Patrick, ik ben er, ik ga hulp halen! We komen zo.’

Hij begon te rennen, maar waar naartoe? Hij zag in de verte een boerderij liggen. Ja, daar maar heen. Ze hebben er vast wel een telefoon om een ambulance te bellen of spullen om Patrick naar boven te hijsen, dacht hij. Hij rende zo hard als hij kon en kwam bij het hek aan. Hij rukte eraan, maar het hek zat dicht. Opeens kwam er een hond naar het hek rennen. Een herder, een echte waakhond. Hij ging enorm tekeer en liet zijn tanden zien. Wel heel iets anders dan die lieve Bas van Luc, schoot het door z’n hoofd. Waarom kwam er toch niemand? Tim raakte in paniek en begon te schreeuwen en te huilen.

‘Help, help, kom alsjeblieft helpen,’ gilde hij.

Behalve het geblaf van de hond, gebeurde er niets.