Loslaten doet pijn

Marianne Swinkels

Copyright © 2020 Marianne Swinkels

Auteur: Marianne Swinkels

Druk: Pumbo.nl

Omslagontwerper: Ontwerpbureau Linda & Karel

Vormgeving binnenwerk: Manuscriptredactie.nl

Waargebeurd verhaal/non-fictie

ISBN 978 90 903 2559 0

ISBN 978 90 903 3289 5 (e-book)

NUR 402

Contact met de auteur: marianneswinkels@outlook.com

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

Om privacyredenen zullen de namen van de betrokken artsen en betreffende ziekenhuizen niet bekend worden gemaakt. Dit boek is niet bedoeld om betrokkenen in verlegenheid of in diskrediet te brengen.

Inhoud

Voorwoord

Inleiding

Van de roze wolk gevallen

Een andere gynaecoloog

Het uur van de waarheid

De eerste overwinning

De operatie

De vliegende speen

Alarmbellen

Je bent een prachtige jongen

Een bijzondere ontmoeting

De fysiotherapeut

Geen tijd te verliezen

Tijd voor een feestje

Een onverwachte wending

Keuzes maken

De eerste schooldag

“Anders”

Messcherp

De volgende stap

In de praktijk brengen

Een ongemakkelijk gesprek

Accepteren

Gevangene in eigen lichaam

Een stukje vrijheid

Terug bij af

Nog even volhouden

Geen discussie mogelijk

Een grote teleurstelling

Niet volgens afspraak

Verantwoordelijkheid

Witte vlinders

112

Nu is het genoeg geweest

Grenzen verleggen

Er is er een jarig

Achter de wolken schijnt de zon

Dé vraag

Laat hem met rust

Verlossing van pijn

Hoop

De diagnose

Een voorbereiding

Het begin van het einde

Jouw strijd is voorbij

Rust zacht, lieve Bryan

Nawoord

Dankwoord

Voorwoord

Het verliezen van je kind tekent je voor je hele verdere leven. Het is het ergste dat je als ouder kan overkomen.

In dit boek wordt beschreven hoe Bryan, de zoon van Marianne en Marty en het broertje van Sidney, langzaam achteruitgaat. Het zoeken naar oorzaken, de soms frustrerende gang naar grote ziekenhuizen met wisselende dokters, de daaruit voorkomende problemen met de communicatie… het komt allemaal aan bod.

Loslaten doet pijn, maar op een gegeven moment kan het niet anders. De geleidelijke achteruitgang van Bryan moet onder ogen worden gezien. Marianne en Marty moeten moeilijke keuzes maken. Het verhaal van deze ouders zal iedereen raken, en mogelijk mensen die dit meemaken tot steun zijn.

Het was een eer om Bryan en zijn liefdevolle ouders en zusje voor een deel van zijn reis te mogen begeleiden.

Henry van Weert, kinderarts n.p., 2019

Inleiding

We waren jong, vierden het leven en waren zielsgelukkig met onze dochter. We vormden een gezinnetje in het piepkleine boerendorpje Harpel met honderdzestig inwoners. Daar genoten we van de natuur en de rust die het platteland met zich meebracht.

Ons geluk kon niet op toen ik zwanger bleek te zijn van ons tweede kindje. We zagen een toekomst voor ons met twee spelende kinderen op het gazon. Twee rondstruinende kinderen op onze boerderij, op zoek naar avontuur. Ja, we zagen het ideale plaatje. Zoals iedereen dachten ook wij dat het noodlot onze deur voorbij zou gaan. Tragedie gebeurt alleen bij de buren, toch?

Ja, dat dachten wij.

Van de roze wolk gevallen

Hoe het bij andere zwangere vrouwen is weet ik niet, maar ik wist direct dat er iets vreselijk mis was.

We waren in het ziekenhuis voor controle. Terwijl we zaten te wachten vertelden twee vrouwen naast mij over hoe snel hun buik groeide in verhouding met hun eerste zwangerschap.

Terwijl ik in gedachten was over mijn zes maanden zwangere buik, werden mijn man, Marty, en ik opgeroepen. De vriendelijke gynaecoloog begroette ons en vroeg hoe het met me ging. Ik vertelde dat er iets niet klopte aan de zwangerschap.

‘En waarom denkt u dat?’

Ik dacht even na en realiseerde me dat wat ik ging zeggen niet heel geloofwaardig zou klinken. ‘Er is eigenlijk geen reden om te denken dat er iets mis is, maar vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, heb ik het idee dat er iets niet goed zit.’

De gynaecoloog keek me serieus, maar niet overtuigd aan.

‘Het is gewoon een gevoel…’ ging ik verder, ‘meer is het eigenlijk niet. Het is tot nu toe een heel normale zwangerschap, behalve dat ik alleen maar soep en brood kan eten. De rest komt er direct uit.’ Ik probeerde zo overtuigend mogelijk te klinken. Mijn zorgen had ik al met meerdere mensen gedeeld, maar ik kreeg telkens te horen dat elke zwangerschap anders was. Ze probeerden me gerust te stellen dat ik in het ziekenhuis onder controle stond en dat als er echt iets aan de hand was, ze dat allang gezien hadden.

‘Maakt u zich maar geen zorgen over het eten, de baby pakt wel wat hij nodig heeft,’ stelde de gynaecoloog me gerust. Hij controleerde mijn bloeddruk en die was net als mijn gewicht prima in orde.

‘Ziet u wel, er is niks aan de hand. Bent u nu een beetje gerustgesteld?’ zei hij met een lach op zijn gezicht terwijl hij met het echoapparaat over mijn buik ging.

Vol ongeloof keek ik naar het scherm. Mijn gevoel was zo sterk, dat ik ervan overtuigd was dat er iets over het hoofd gezien werd. ‘Het klopt niet, er is iets niet goed,’ zei ik vastberaden.

Verbijsterd keek de gynaecoloog me aan. ‘U bent er echt van overtuigd, hè? Dan gaan we nog een keer kijken.’

De koude gel werd voorzichtig op mijn buik gedrukt en de gynaecoloog keek net als de eerste keer zorgvuldig naar het kleine mensje dat in mij groeide.

‘Alles is in orde hoor, er is echt niks aan de hand,’ zei hij terwijl hij met het apparaat over mijn buik gleed.

Ik kon het niet geloven, maar zei geen woord. Ik hield mijn ogen op het scherm gericht, op zoek naar… Ja, waar zocht ik eigenlijk naar? Ik zocht naar iets, al wist ik niet wat dat “iets” was.

Net toen de gynaecoloog klaar leek te zijn, kantelde hij het staafje een millimeter. ‘Wat is dat?’ vroeg hij.

Marty en ik keken nog steeds naar het scherm. ‘Dat is het hoofdje,’ zei ik vol overtuiging.

‘Nee, dat is hier.’ Hij gleed met het staafje over mijn buik, en daar zagen we het hoofdje van ons nog ongeboren kind.

‘Maar wat is dat dan?’ De verwarring weerklonk in onze stem. We zagen inmiddels het rondvormige bolletje opnieuw op het scherm verschijnen.

Ook de gynaecoloog was in verwarring gebracht. ‘Dat weet ik niet. Ik ben zo terug.’

Hij verliet de kamer en enkele minuten later kwam de assistente ons ophalen. Ze vroeg ons mee te gaan naar een andere ruimte, zodat de onderzoekskamer weer vrij was.

In het kleine steriel witte spreekkamertje waar we naartoe gebracht waren, stonden alleen een kast, drie stoelen en een tafel met daarop een telefoon en een kunststof beeld van een foetus in de baarmoeder. Misschien was het kamertje van meer decoratie voorzien, maar dat registreerde ik niet. Mijn gedachten werden in beslag genomen door de onwerkelijke situatie waarin we verkeerden. Marty en ik keken elkaar met verschrikte ogen aan, maar we konden geen woord uitbrengen, verlamd door angst. Afschuwelijke gedachten raasden als een wervelstorm door me heen. Zou ons worden aangeraden om de zwangerschap af te breken? Moesten wij afscheid nemen van ons kindje voordat we hem of haar konden verwelkomen en in onze armen konden sluiten? Nee, dat was onacceptabel. We zaten stilletjes naast elkaar toen de gynaecoloog binnenkwam. Hij verontschuldigde zich dat het zolang had geduurd, maar hij moest een aantal dingen regelen.

Terwijl we in het kleine kamertje zaten bleef de telefoon op zijn bureau onheilspellend en dreigend rinkelen. De gynaecoloog vertelde dat hij contact had gehad met het universitair ziekenhuis en dat zij het van hem zouden overnemen. We knikten, maar het klonk allemaal zo onrealistisch. Toen we vroegen wat er met ons kindje aan de hand was, kon hij daar geen antwoord op geven.

‘Ik weet het niet, ik heb zoiets nog nooit gezien.’ Hij vertelde dat er iets op het stuitje zat, maar dat hij niet wist wat het was. ‘Het spijt me heel erg voor jullie.’ Hij gaf ons een brief met daarop de afspraak met het universitair ziekenhuis. Daarna stond hij op en we volgden zijn voorbeeld. ‘Ik wens jullie heel veel sterkte toe.’

En zo verlieten we na een stevige handdruk en een meelevende blik het kleine kamertje. Met gebogen hoofd liepen we langs de wachtkamer, die vol zat met zwangere vrouwen die niet de angst hadden die wij ervoeren. Wat had ik graag een van die vrouwen willen zijn. In mijn hoofd was het een grote chaos. Wat was dat voor gezwel, was het gevaarlijk? Of had de echo misschien een vertekend beeld gegeven en berustte het op een misverstand? Ik wist dat dat niet zo was, maar ik probeerde mezelf gerust te stellen, ook al was het zonder succes.

‘Ik wist het,’ zei ik fluisterend terwijl we naar de uitgang liepen. ‘Ik zei toch dat er iets niet klopte. Ik zeg het al maanden, maar niemand geloofde me.’

Marty had mijn hand stevig vast. ‘Marianne, we moeten eerst weten wat er aan de hand is, misschien valt het allemaal mee. We moeten rustig blijven.’ Hij bleef recht voor zich uit kijken. Net als ik wilde hij het ziekenhuis zo snel mogelijk verlaten.

Een week na het slechte nieuws over onze baby zaten we in het universitair ziekenhuis. De afgelopen dagen waren verschrikkelijk geweest. Mensen gaan er automatisch van uit dat een zwangerschap goed verloopt, dat er geen problemen zijn. Maar wanneer we vertelden dat er iets mis was, viel er een stilte. Marty en ik probeerden erover te praten, maar doordat de gynaecoloog niet wist wat er aan de hand was, konden wij er ook inhoudelijk weinig over zeggen. Elke avond huilde ik mezelf in slaap om vervolgens schreeuwend wakker te worden en opnieuw te gaan huilen. Marty vond afleiding op de boerderij, bij onze koeien en de andere werkzaamheden die een boerderij met zich meebrengt. En ik stortte me op Sidney en poetste ons huis van boven naar beneden helemaal schoon. Soms stond ik minutenlang voor me uit te staren, met mijn onsamenhangende gedachten. De realiteit drong met de dag meer tot ons door en de angst zat er goed in.

Een verpleegster nam ons mee naar een kamertje voor een uitgebreide echoscopie. ‘Dit is niet zomaar een echoscopie,’ vertelde ze op serieuze toon. ‘Alleen wanneer er iets met de baby aan de hand is wordt dit apparaat ingezet.’

We werden even alleen gelaten, maar al snel stond de kamer vol met ziekenhuispersoneel. Ik wist niet wie deze mensen allemaal waren, maar dat interesseerde me op dat moment weinig.

De afwijking op het stuitje van ons kindje werd zorgvuldig bekeken, we konden alleen gespannen toekijken hoe het gezwel werd opgemeten.

Na ruim een half uur was de echo klaar. De gynaecoloog maakte het apparaat schoon en wendde zich tot ons. ‘Ik vermoedde het al, maar de baby heeft een teratoom van zeven centimeter op het stuitje.’

Niet-begrijpend keken we haar aan. ‘Een teratoom is een goedaardige tumor,’ legde ze uit. ‘Alles wat het menselijk lichaam bevat, zoals haar, ogen, hersenweefsel en tanden, kan in zo’n tumor zitten.’

Zwijgend hoorden we het aan. We hadden nooit eerder van een teratoom gehoord, maar we begrepen wel dat het een ernstige situatie was.

‘U blijft vanaf nu bij ons onder controle,’ vervolgde ze. Ze gaf ons een kaartje met een nieuwe afspraak erop en voor we het wisten stonden we buiten.

Tijdens de rit naar huis onderbrak ik de gespannen stilte. ‘Ligt het aan mij of vind jij ook dat het allemaal een beetje raar ging? We kregen niet eens de kans om iets te vragen,’ zei ik nadenkend.

‘Ja, het ging inderdaad een beetje vreemd. Maar misschien hebben zij ook nog geen antwoorden en moet er eerst goed naar gekeken worden voor ze ons iets kunnen vertellen. We moeten onze vragen maar opschrijven voor de volgende keer,’ stelde Marty voor.

Ik knikte instemmend.

Een andere gynaecoloog

‘Willen jullie weten of het een jongetje of meisje is?’ vroeg de gynaecoloog. We zaten voor de tweede keer in het universitair ziekenhuis voor een nieuwe echo. Ik was ongeveer zeven maanden zwanger en we zagen mijn buik met de dag groter worden.

We vonden dat de spanning al groot genoeg was en zeiden dat we het graag wilden weten. Voor we wisten dat er iets aan de hand was, hadden we het er weleens over gehad. Een jongetje zou natuurlijk helemaal leuk zijn, samen naar de voetbal en als hij het leuk zou vinden, op latere leeftijd samen met papa de koeien melken. Maar nu maakte het ons niets meer uit. We maakten ons nu alleen zorgen om de gezondheid.

Na een kleine aarzeling kwam het grote woord eruit. ‘Het is een jongetje.’

Dolgelukkig keek ik Marty aan, maar ik zag enorme spanning op zijn gezicht. Hij was net als ik dolgelukkig dat we een jongetje kregen, maar ook ontzettend bang voor wat ons nog te wachten stond. De teratoom was binnen twee weken twee centimeter gegroeid en ik had nog twee maanden zwangerschap te gaan.

In het begin was ik vol vertrouwen dat alles goed zou komen. Achteraf gezien was dit pure ontkenning en al snel maakte die ontkenning plaats voor de keiharde realiteit. De zwangerschap werd na de zevende maand te zwaar, de teratoom groeide te snel en drukte daardoor hard tegen mijn ribbenkast. Zitten ging bijna niet meer, alleen staan en lopen verlichtte de pijn. Hierdoor zaten we uiteindelijk wekelijks in het ziekenhuis.

De gynaecoloog begon over de bevalling te praten. ‘We zullen het zolang mogelijk uitstellen, maar de bevalling zal op den duur worden ingepland,’ zei ze.

Marty en ik keken haar verbaasd aan. ‘Omdat de ontsluiting bij de bevalling van onze dochter niet verder kwam dan vijf centimeter hadden we afgesproken om nu ook een keizersnede te doen,’ zei ik geschrokken.

De gynaecoloog van het universitair ziekenhuis keek mij glimlachend aan. ‘Ik zie geen reden voor een keizersnee, dus dat gaan we ook niet doen.’

‘Geen reden voor een keizersnee?’ Marty verhief zijn stem van ongeloof terwijl ik haar met open mond aanstaarde.

‘Nee, op dit moment niet. Jullie zijn nu in een ander ziekenhuis, de afspraak die jullie in het algemene ziekenhuis hebben gemaakt, is nu niet meer van toepassing.’ Ik hoorde het sarcasme in haar stem terwijl ze ons vriendelijk lachend bleef aankijken.

Mijn verontrusting en boosheid kon ik niet meer verbergen. ‘Als u van plan bent om een gewone bevalling te laten plaatsvinden, dan ga ik naar een ander ziekenhuis, ook al moet ik helemaal naar Amsterdam. Maar dan gaat het hier niet gebeuren, absoluut niet!’

De gynaecoloog keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Ach, zover is het ook nog niet, hè? Maar we gaan er nu niet van uit dat het een keizersnee gaat worden.’

En daar konden we het mee doen.

Ze zuchtte vermoeid toen we haar nog duidelijker probeerden te maken dat we hier niet mee akkoord gingen, maar ze kapte het gesprek abrupt af. Het had geen zin om met haar in discussie te gaan en binnen een minuut had ze ons de deur uitgezet.

‘Wat is het toch een rotwijf,’ zei ik toen we in de auto zaten, terug naar huis.

‘Zeg dat wel,’ zei Marty, die net als ik verbaasd was over haar norsheid.

‘Als we thuis zijn ga ik bellen voor een andere gynaecoloog, want dit werkt niet.’

‘Dat lijkt mij ook het beste. Wat een mens zeg, ongelooflijk.’

Thuis aangekomen belden we direct het ziekenhuis op en vroegen we om een andere gynaecoloog. Binnen een uur kregen we een belletje van de gynaecoloog met de mededeling dat we haar verkeerd hadden begrepen. Het zou waarschijnlijk een keizersnede worden, zei ze nu, maar het was nu nog te vroeg om dat te bespreken. Ze wilde graag een nieuwe kans.

Gespannen voor het komende gesprek reden we een week later opnieuw voor controle naar het ziekenhuis. De gynaecoloog ontving ons vriendelijk en vertelde dat er inderdaad een keizersnede gedaan zou worden. ‘Maar,’ zei ze, ‘wanneer u in het ziekenhuis aankomt en het kind bungelt er half uit… tja, dan kunnen we natuurlijk geen keizersnede meer doen, hè!’

We keken haar stomverbaasd aan, compleet uit het veld geslagen, en het enige wat ik kon zeggen was: ‘Ja, dat begrijpen wij ook wel!’

Deze uitspraak van haar was de druppel die de emmer deed overlopen. We moesten het die dag nog even met haar doen, maar ik besloot dat dit de laatste keer was dat ik samen met haar in een ruimte zou zitten.

Tijdens de echo stond de kamer weer vol met mensen. Binnen een paar seconden was de teratoom op het beeldscherm zichtbaar. Het werd zorgvuldig bekeken en opgemeten. We hoopten en gingen ervan uit dat we nog een glimp van ons jongetje te zien kregen, maar dat gebeurde niet.

‘Mogen we zijn hartje misschien even horen?’ vroeg ik uiteindelijk. Mijn geduld was op, maar ik bleef vriendelijk. Onze zoon was toch veel meer dan alleen het teratoom? Het was toch ook belangrijk om te weten hoe het met hém ging?

De gynaecoloog zocht zijn hartje op en zette het geluid aan. ‘Zoals jullie horen werkt alles prima,’ zei ze geïrriteerd. ‘Maar dat is op dit moment niet belangrijk,’ en ze zocht de teratoom weer op.

Eerst twijfelde ik of ik haar wel goed verstaan had, maar toen ik naar Marty keek en hij mij net zo geschokt aankeek als ik me voelde, barstte bij mij de bom. ‘Niet belangrijk? Daar denken wij dan heel anders over,’ zei ik boos en verontwaardigd.

De gynaecoloog begon ons inmiddels behoorlijk vervelend te vinden en zuchtte verveeld. ‘Op dit moment is het belangrijkste hoe het met de teratoom gaat, hoe groot die is.’

‘Dat is niet te geloven,’ zei Marty. ‘Natuurlijk is het belangrijk hoe de conditie van de teratoom is, maar een hartslag is net zo belangrijk.’ Hij schonk haar een veelzeggende blik en er viel een korte stilte.

‘Jullie moeten je maar niet te veel op een baby verheugen,’ zei een stem in de kamer. Toen ik dat hoorde leek het alsof ik kortsluiting in mijn hoofd kreeg, het voelde alsof ik in een oneindige vrije val verkeerde. Het beetje houvast dat ik had, werd binnen een seconde van me afgenomen, verslonden. Ik was zo perplex dat woorden in mijn mond gevangen leken te zitten en ik staarde apathisch voor me uit. Ook Marty zocht naar woorden, maar die wisten zijn mond ook niet te bereiken. We konden niet geloven wat er zojuist gezegd was.

Thuis aangekomen belde ik de afdeling, met het verzoek voor een andere gynaecoloog. De telefoniste vroeg of de gynaecoloog die we vandaag gesproken hadden, ons mocht bellen. Zonder er verder te veel woorden aan vuil te maken beantwoordde ik haar vraag met: ‘Nee!’

De afspraak met de nieuwe gynaecoloog verliep ontzettend goed. Ze was begripvol, meelevend en keek niet alleen naar de teratoom. Ze richtte de echoscopie op het gezichtje van de baby en we lachten toen we zagen dat hij zijn lip naar binnen zoog en weer naar buiten duwde. Het was het mooiste moment sinds weken. Marty en ik spraken onze zorgen uit over de bevalling die haar collega in eerste instantie wilde laten plaatsvinden.

‘Wat gaat er gebeuren als ik al volop in de weeën zit wanneer ik hier in het ziekenhuis aankom, en er geen keizersnee meer mogelijk is?’ vroeg ik bezorgd.

‘Dat moeten we zien te voorkomen,’ zei ze op serieuze toon. ‘Een gewone bevalling is in jullie geval helemaal niet mogelijk, dus daar hoeven jullie je echt geen zorgen over te maken. Ik hou het nauwlettend in de gaten. Ik verwacht ook niet dat u de veertig weken zwangerschap gaat halen. Uw baarmoeder is nu net zo groot als bij een zwangerschap van veertig weken. U zult te zijner tijd worden opgenomen. Maar ik denk dat u nu nog liever thuis bent, bij uw man en dochter.’

Ik knikte. De spanning gleed van me af en ook Marty was dankbaar dat deze gynaecoloog ons vanaf dat moment zou begeleiden.

De pijn werd ondraaglijk. De teratoom drukte steeds harder tegen mijn ribbenkast en verdrukte mijn organen. Een week later zaten we voor de derde keer in het ziekenhuis. Uit de echo bleek dat de teratoom opnieuw was gegroeid. Wanneer zou dat stoppen? dacht ik. Omdat de gynaecoloog in overleg ging over onze situatie, werden we naar een andere ruimte gebracht. Marty zat naast mij op de stoel terwijl ik op een bed lag.

Na een aantal minuten kwam een verpleegster onze kamer binnen om te vertellen dat er zo iemand bij ons zou komen. ‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg ze toen ze me zag huilen.

‘Nee, het gaat niet goed, ik kan dit niet meer,’ huilde ik. De pijn die de groei van de teratoom met zich meebracht, was ongelooflijk. Zitten ging helemaal niet meer en slapen evenmin. De vermoeidheid begon zijn tol te eisen.

Bezorgd keek ze me aan. ‘Jij blijft nu hier, je gaat niet meer naar huis.’

Ik wilde niet in het ziekenhuis blijven, maar zo ging het niet meer.

De verpleegster troostte me zo goed als ze kon. ‘Je hebt het goed gedaan, hoor. Je hebt het lang volgehouden.’

Noem het naïef, maar hier hadden we geen rekening mee gehouden. Ik was ruim zeven maanden zwanger en had nog een aantal weken te gaan, maar hoe?

Het uur van de waarheid

Hoewel ons op het hart was gedrukt ons niet te veel op een baby te verheugen, werd ik naar de kraamafdeling gebracht omdat de verlosafdeling vol was. Daar lag ik dan, kijkend naar alle blije bezoekers die met roze of blauwe ballonnen de pasgeboren baby’s kwamen bewonderen, terwijl wij doodsbang waren ons kind te verliezen.

Natuurlijk waren we blij voor de kersverse ouders die vol trots hun baby lieten zien, maar dit was voor ons onmenselijk hard.

Ik heb meerdere keren gevraagd of er geen andere kamer vrij was, op welke afdeling dan ook, maar ik kreeg telkens te horen dat dat niet kon omdat er hartfilmpjes gemaakt moesten worden.

Toen ik voor de zoveelste keer had aangeven dat er die dag alweer geen hartfilmpje was gemaakt en de verpleging me vertelde dat dat kwam omdat ik op de verkeerde afdeling lag, barstte ik opnieuw in tranen uit.

‘Ik wil hier niet zijn, laat me alsjeblieft naar een andere afdeling gaan,’ snikte ik zwaar geëmotioneerd.

De dienstdoende verpleegster begreep hoe schrijnend de situatie was en nog diezelfde dag werd ik, na drie vreselijke dagen, naar de verlosafdeling gebracht.

De keizersnede was gepland, maar er moest eerst een vruchtwaterpunctie gedaan worden om te kijken of de longetjes rijp waren.

Het kamertje waar ook de echo’s werden gemaakt, stond propvol met artsen, verpleegsters en een stagiaire. Ze vroegen of ik het erg vond dat de stagiaire in opleiding aanwezig was bij de vruchtwaterpunctie. Ze was jong en kon ervan leren, dus had ik er geen problemen mee.

Ze maakten een echo om te zien waar ze moesten prikken. Mijn buik was zo vol dat er bijna geen ruimte was. Ik maakte me vooral zorgen om die lange naald die in mijn buik geprikt zou worden. Maar volgens de verpleging hoefde ik me geen zorgen te maken.

De stagiaire stond naast me en stelde me zo goed als ze kon gerust. ‘Zo’n grote naald is het niet hoor, dat valt wel mee.’ Ze kwam overtuigend over, maar diep vanbinnen wist ik dat dát niet helemaal klopte.

Na enkele minuten hadden ze een goed prikplekje gevonden. Ze haalden de naald uit de verpakking en ik dacht dat mijn ogen eruit zouden vallen.

‘Dat ding is enorm,’ bracht ik piepend uit. Ik keek naar de stagiaire naast mij en zag hoe zij spierwit werd. ‘Gaat het wel goed met je? Je ziet ontzettend wit, je kan beter even gaan zitten,’ zei ik bezorgd.

De stagiaire kon alleen maar knikken en nam zonder verder iets te zeggen plaats in de stoel die naast haar stond.

‘Blijf maar stil liggen en probeer te ontspannen,’ zei de gynaecoloog die de punctie zou uitvoeren.

Als ik bloed moest laten prikken voelde ik al een lichte paniekaanval opkomen, hoe moest ik mij dan in godsnaam ontspannen bij het zien dan zo’n naald?

De vruchtwaterpunctie was eindelijk gelukt en ze zag witte vlokjes in het vruchtwater dwarrelen, de longetjes waren rijp.

Ook al stond de keizersnede ingepland, ze vertelden ons dat ze bij het minste of geringste de baby zouden halen, er was gewoon geen plek meer in mijn buik. De teratoom was zo groot geworden dat ze hem niet meer konden opmeten en het voelde zeer pijnlijk aan.

Marty en ik spraken veel over ons jongetje. Zou hij het wel overleven, hoe zou de teratoom er in het echt uitzien? De keizersnede zou onder algehele narcose plaatsvinden, ik zou dus pas veel later weten of alles wel goed was.

‘Ik ben zo bang dat hij het niet gaat redden,’ zei ik tegen Marty toen we weer op mijn kamer waren.

Marty knikte bevestigend. ‘Maar we moeten vertrouwen hebben,’ zei hij en streelde over mijn buik.

‘Ja, dat weet ik, maar jij weet het eerder dan ik.’ Ik dacht even na. ‘Je moet me iets beloven. Als ik wakker word en ik vraag naar hem, wil je me dan alsjeblieft eerlijk antwoord geven? Ook bij slecht nieuws?’

De kans was heel groot dat ons jongetje het niet ging halen en ook al wilde ik daar niet over nadenken, toch moest ik realistisch zijn. Zonder dat ik het wilde dacht ik aan het moment dat Marty bij mij in de uitslaapkamer zou zitten en mij niet durfde te vertellen dat we een prachtige zoon hadden gekregen, maar dat hij het niet gered had.

‘Ik zal het je eerlijk vertellen.’

‘Beloof het me,’ snikte ik.

‘Ik beloof het.’

Ik wist dat er een heel zware last op zijn schouders lag, maar die last en het verdriet mocht hij niet alleen dragen.

De nachtverpleging begon mijn nachtelijke wandelingen op te merken.

‘Mevrouw Swinkels, u moet echt gaan slapen,’ zeiden de verpleegsters toen ik langs de balie liep. Ze wisten wel dat ik veel wandelde en ook waarom ik dat deed, maar ze wisten niet dat ik nu ook ’s nachts aan de wandel ging.

Toen ik vertelde dat het gewoon niet meer ging, dat ik alleen met beweging pijnvrij was, besloten ze, na overleg, dat ik morfine voor de nacht zou krijgen.

Een nieuwe dag was aangebroken, mijn ouders kwamen samen met Sidney op bezoek. Het was heerlijk om onze kleine meid te zien spelen en ze vertelde dat ze samen met opa en oma bordspelletjes had gedaan en met oma naar Stadskanaal ging om patatjes te eten en ergens iets te gaan drinken. Ze maakten er een feestje van.

‘Wanneer kon je weer naar huis, mama?’ Ze had het duidelijk erg naar haar zin bij opa en oma en genoot ervan wanneer Marty ook kwam eten, maar niets was beter dan thuis.

‘Och, meisje, ik kom zo snel als ik mag terug naar huis. Wanneer de baby er is. Oké?’

Ze glimlachte, maar ik zag wel de teleurstelling in haar ogen. Onhandig nam ik haar op schoot, mijn buik was zo groot geworden dat er bijna geen ruimte meer was, en knuffelde en kuste haar.

Ze waren net weg toen ik een bloedprop verloor. Ik rende snel de gang op, achter mijn ouders aan, om te zeggen wat er gebeurd was. Mijn moeder en Sidney liepen met mij terug naar de kamer en mijn vader informeerde een verpleegster.

Ik belde Marty om te vertellen dat het zover was. ‘Ik kom er gelijk aan,’ zei hij.

Mijn ouders en Sidney gingen naar huis toen een jonge arts bij me in de kamer stond. ‘Ik heb mijn man al gebeld, hij is onderweg,’ zei ik tegen hem.

‘Nou, dat lijkt me helemaal niet nodig.’ Hij onderzocht me en verliet daarna de kamer.

Ik begreep helemaal niets van zijn reactie en bleef met een vreemd gevoel achter. Fronsend zocht ik naar een verklaring voor zijn bijzondere opmerking.

Binnen een uur was Marty bij me. De angst was van zijn gezicht af te lezen. Het was het uur van de waarheid.

De jonge arts kwam voor de tweede keer mijn kamer binnen. ‘Wat komt u hier doen?’ vroeg hij aan Marty.

Marty en ik begrepen niet wat hij bedoelde. Het was toch heel logisch dat Marty bij de geboorte van zijn zoon wilde zijn? Maar al snel bleek dat er helemaal niets gedaan zou worden.

‘Ik heb tegen uw vrouw gezegd dat u helemaal niet hoefde te komen,’ zei hij. ‘Op de weeën na, is er niets aan de hand. U gaat gewoon weer naar huis.’ Vol ongeloof hoorde ik de arrogantie in zijn stem.

‘Ik ga absoluut niet naar huis.’ De boosheid en verontwaardiging van Marty’s stem galmden bijna door de kamer.

‘Jawel, u gaat wel naar huis.’

‘Onze baby zou bij het minste of geringste gehaald gaan worden. Ik ga dus niet weg, desnoods blijf ik in de auto slapen.’

‘U mag niet blijven. U gaat nu weg,’ schreeuwde de arts Marty toe.

Met een verbeten gezicht keek de arts me aan. Ik zat volop in de weeën en kreunde van de pijn.

‘Wilt u morfine tegen de pijn?’

Ik wilde weten en voelen wat er met mijn lichaam gebeurde. Ik probeerde controle te krijgen over deze belachelijke situatie. ‘Nee, dat wil ik niet.’

Heel even dacht ik rook te zien uit de oren van de arts. ‘U wilt ook helemaal niets. Wat wilt u dan wel!’ begon hij nu naar mij te schreeuwen.

‘Ik wil dat de baby wordt gehaald,’ schreeuwde ik hem nu ook toe.

‘Dat is veel te vroeg!’ schreeuwde hij nu nog harder. ‘Wat denkt u wel! Ik denk alleen maar aan jullie baby en jullie willen dat het gehaald wordt!’

Ik was zo ongelooflijk boos. Beschuldigde hij ons ervan dat wij niet aan onze baby dachten? Dat wij slechte ouders waren? De arts had geluk dat ik op dat moment volop in de weeën zat, want voor een hele seconde overwoog ik hem een trap te verkopen.

Een verpleegster die in de deuropening stond te luisteren, kon haar oren blijkbaar niet geloven. ‘Die baby moet gehaald worden,’ riep ze hem toe. ‘En meneer Swinkels kan gewoon blijven, die hoeft echt niet in de auto te slapen.’

Daarop had de arts niets meer te zeggen. Furieus verliet hij met grote stappen de kamer, nagekeken door de boze blik van de dappere verpleegster. Hoofdschuddend kwam ze onze kamer binnen. Ze kon helaas niks voor ons doen, behalve een bed voor Marty neerzetten.

Ik kreeg volledige bedrust opgedragen. Het voelde als een straf, al wist ik dat dat niet zo was.

We zouden deze verpleegster altijd dankbaar blijven voor haar steun en haar moed. Ze hielp en steunde ons op het moment dat we het hard nodig hadden.

De volgende ochtend kwam een blije verpleegster onze kamer binnen. ‘Goedemorgen mevrouw Swinkels, wilt u zich even lekker douchen?’

Dat liet ik mij geen twee keer zeggen. Deze verpleegster was duidelijk niet op de hoogte van de laatste ontwikkelingen, en daar maakte ik gretig gebruik van. Ik realiseerde me dat ik snel moest zijn. De verpleegster was vertrokken en ik moest onder de douche staan voordat ze in mijn status had gelezen dat ik volledige bedrust had.

De waterstralen voelden heerlijk verfrissend over mijn lichaam, ik genoot van het moment.

Marty stond met een grote glimlach te kijken. ‘Dat is wel lekker zeker.’

Ik bevestigde dat met: ‘O ja, dit is heerlijk.’

Binnen vijf minuten stond de verpleegster met mijn status in haar handen en grote verschrikte ogen in de deuropening van de badkamer. ‘U mag helemaal niet uit bed,’ zei ze geschrokken.

Ik lachte haar toe. ‘Ja, dat weet ik, maar ik voelde me vies en ik kon het aanbod daarom niet laten schieten.’

De verpleegster keek me begripvol aan. ‘Oké, maar over twee minuten gaat u weer op bed.’

Ik knikte instemmend toe en bedankte haar voor haar begrip. Dit moment konden ze me niet meer afpakken.

Ik lag weer in bed op mijn eigen kamer. Mijn buurvrouwen waren inmiddels vertrokken, alles ging goed met hen en hun baby’s en daar was ik blij om.

Mijn weeën waren gestopt en weggebleven, maar ik kon nog altijd niet liggen. Dit kreeg de verpleging ook in de gaten en daarom mocht ik uit bed, want ze konden me niet de hele dag volspuiten met morfine.

Vastberaden, maar doelloos, wandelde ik rond. De familie wist dat ze me niet op mijn kamer hoefden te zoeken, omdat ik daar waarschijnlijk toch niet was.

Het was vroeg in de ochtend toen ik fit langs de balie van de afdeling liep.

‘Is het weer zover, mevrouw Swinkels,’ grapten de verpleegsters me toe.

‘Ja, ik ga maar weer eens,’ lachte ik en liep superfit en dapper naar beneden. Het was een prachtige zonnige dag en ik besloot naar buiten te gaan.