‘De ergste vijand van creativiteit is twijfel’

– Sylvia Plath

Voor Lévi

Blijf dromen

Eerste druk: november 2021

Tweede druk: april 2022

ISBN: 978-90-9035150-6

ISBN: 978-90-9036045-4 (e-book)

NUR 285/334 © 2022

Uitgever: © ZEPHYRE BOOKS

© Tekst: Valérie Docters Verswijveren

Vormgeving: Saskia Geleedts

© Illustraties + concept cover en illustraties binnenwerk:

Valérie Docters Verswijveren

Digitalisatie illustraties: Multicopy The Communication Company | Alkmaar-Heerhugowaard

www.zephyre.nl - Creatie

www.theartofpeople.nl/creatie

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt in enige vorm of enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Hoofdstuk 1Welidorme

Hoofdstuk 2De vlucht

Hoofdstuk 3College

Hoofdstuk 4Witte nacht

Hoofdstuk 5Het dak eraf

Hoofdstuk 6Commedia dell’arte

Hoofdstuk 7Facciamo festa

Hoofdstuk 8‘Terug bij af’

Hoofdstuk 9Huiswerk

Hoofdstuk 10‘Out of the box’

Hoofdstuk 11Donker

Hoofdstuk 12Wortels

Hoofdstuk 13Een Vriend

Hoofdstuk 14Zwart

Hoofdstuk 15Op weg

Hoofdstuk 16Verraden

Hoofdstuk 17Vijand of vriend

Hoofdstuk 18De nachtwacht

Hoofdstuk 19De Wereld in een bol

Hoofdstuk 20De nacht dat de zon scheen

Epiloog

Woordenlijst

Dankwoord

Ze is hier eerder geweest…

Op de bal van haar voet maakt ze een halve draai om haar as.

Haar blik gaat omhoog.

Zilver licht schiet pijltjes tussen de bladeren van de dikke bomen.

Een zoete, zware lucht vloeit haar neusholten binnen.

Het is stil.

Té stil voor zo’n stuk natuurlijk bos. Onrust stroomt door haar lijf.

Wat, wát…?? Trek je terug! zegt een stem in haar hoofd.

Alarmerend:… je staat in iemands veld.

Traag schuift ze naar achteren totdat haar rug de schors van de boom raakt. De lage takken met de geschulpte bladeren vormen een beschermlaag, een gordijn.

Maar wat is binnen, wat… is buiten?

Tjak!

Voorzichtig kijkt ze naar boven.

Hoofdstuk 1

Welidorme

Het heeft geregend. Ik zie hoe de druppels in het tempo van slakken, sporen over het glas trekken. Ze vervormen de boombladeren tot uitgerekte, grillige rechthoeken.

Baff!!

Na drie tellen hoor ik het weer.

Baff!!

Een doffe klap en geruis van dunne gordijnen. Vervolgens het harde geluid van zwenkende wielen en het geklos van houten klompen.

Ik zucht, trek mijn blik los van het raam en draai mijn hoofd naar rechts. Voorzichtig hijs ik mijzelf overeind in de verkoeverkamer, de ruimte waar je bijkomt na een narcose.

In het bed naast mij pieken enkele zwarte sprieten haar boven de lakens uit. Toby slaapt, of doet alsof. Ik pak een snoepje en mik het op de plek waar zijn mond zou moeten zitten.

Niets.

Nog één.

Niets.

Nog één.

Weer geen reactie. Dan maar wachten tot het volgende hoogtepunt van de dag: het middageten.

‘Hé, wat is dit?’ klaagt Toby, terwijl hij luidruchtig onder het laken vandaan komt dat als een zeil opbolt. De snoepjes landen met een tikkend geluid op de grond. Nog net zie ik Moby, een geplette kat die half onder zijn kussen weggemoffeld is. Naast mij weet niemand dat Toby een knuffel heeft. Het is ook niet iets waarmee je op je vijftiende te koop loopt. Hoewel ik graag op mijzelf ben, is Toby de afgelopen twee jaar een vriend van mij geworden. Hij komt van iedereen hier, het meest dichtbij.

‘Het is weer middag!’ maak ik hem duidelijk. Zijn donkerbruine ogen kijken mij aan: ‘Zephyre, echt? Goh, dan ben ik weer een uur kwijt,’ zegt hij stralend. Zuur als je bedenkt dat we juist proberen tijd te krijgen.

Wij liggen in een aparte kamer van een klein ziekenhuis genaamd Welidorme. In de ruimte naast ons ligt de tweeling Leander en Ginger. Leanders rode haren is een licht aftreksel van dat van zijn zus. Door haar naam lijkt het alsof hun ouders al vroeg wisten van die haarkleur. Op babyfoto’s – die Toby en ik toevallig onder ogen kregen – was haar hoofd echter helemaal kaal. Dat werd nog eens benadrukt door de vreselijke omlijsting van een roze lintje, met strik. Haar hoofd leek net een paasei. Overigens verdenk ik Ginger ervan verliefd te zijn op Toby, maar ik moet hiervoor nog meer bewijs verzamelen.

Het ziekenhuis waar wij wonen, is speciaal gebouwd voor jongeren tussen de twaalf en twintig jaar oud die lijden aan nog niet gedefinieerde ziektes. We zijn uniek volgens de doktoren. Het gebouw heeft een zeppelinachtige vorm en een metalen buitenkant. Rondom heeft het – verdeeld over vier verdiepingen – grote ramen, alsof je zo de tuin in kan lopen. Ik vind ‘de zeppelin’ wel een grappige naam: het is inderdaad net alsof een luchtschip geland is. Op de begane grond bevinden zich naast de keukens de gezamenlijke woon-, eet-, studeer- en gamekamers. Onze kamers zijn op de eerste verdieping. Hierboven, op de tweede verdieping, zijn de werk- en verblijfruimten van de stafmedewerkers.

In het hart van Welidorme bevindt zich een groot, ovalen amfitheater annex bibliotheek, met in het midden een podium. Hier worden optredens gehouden, maar we kijken er ook films. Op het midden van het podium zakt dan een scherm naar beneden, waardoor de film aan beide kanten bekeken kan worden. In de kelder zijn de onderzoek- en behandelkamers vol met glanzende buizen en gigantische aanraakschermen. We hebben veel professionele apparatuur dat is verzameld of gemaakt door onze ouders, personeel en sponsoren.

We leven verscholen in een bos, afgesloten van andere mensen. In het begin benauwde het me dat we zo op onszelf wonen. Ik was 13 jaar toen ik hier kwam wonen. Nu ben ik hier gewend geraakt. Ik heb het zelfs naar mijn zin. We hebben veel vrijheid, er is veel te doen en de onderlinge sfeer is goed. Iedereen heeft wel iemand om mee om te gaan. De meeste jongeren blijven hier voor lange tijd. Van sommigen moeten we definitief afscheid nemen.

Een jaar geleden overleed Suus, mijn vriendin van de basisschool. Ik krijg nog steeds buikpijn als ik aan haar denk. Ik mis haar, haar scherpe en droge humor. Niemand kan haar vervangen. Ik wil niet huilen; ik heb geen zin in het lege gevoel erna en slik de brok in mijn keel weg. Dit lukt mij steeds beter.

Mijn blik kruist die van verpleegkundige Ravian. Ik kijk snel weg. Zogenaamd geïnteresseerd in zijn handelingen: het aan- en afsluiten van transparante buisjes om ons bloed op te vangen. Een paar keer in de week worden we naar de onderzoeksruimte gereden waar grote ringvormige buizen staan: de MRI-advanced scans. De namen van de aandoeningen zijn afgekort. Waarschijnlijk in een poging om de ziektes van elke emotie te ontdoen. Ik heb H_Y_X_3, een afkorting waarvan niemand weet wat het betekent. Het beeld om ons heen lijkt elke keer hetzelfde: artsen en arts-assistenten kijken geconcentreerd naar de schermen terwijl verpleegkundigen allerlei middelen in onze aderen spuiten. Allemaal hebben we wel eens een uitval gehad van delen van de hersenen. Dan zijn we dagen of uren weg. We zijn dan diep in slaap.

Ons immuunsysteem is zwak. De artsen weten normaal al niet wat voor invloed de verschillende bacteriën hebben die andere mensen bij zich dragen. Laat staan dat ze begrijpen wat de uitwerking van deze bacteriën is op onze hersenen. We konden niet thuis blijven wonen, omdat ieder van ons daar ernstig ziek werd. Toen een aantal jongeren plotseling overleed, besloot iemand een speciaal ziekenhuis voor ons te bouwen. Sindsdien is het aantal sterfgevallen gedaald. Door de angst voor besmetting hebben we weinig persoonlijk contact met onze familieleden en vrienden. We schrijven brieven naar elkaar die door een speciale postbode wordt gehaald en gebracht. Mijn zusje Femi is twee jaar jonger dan ik, en worstelt zich een weg door de middelbare school. Arlan is de oudste en is bezig met zijn studiekeuze. Binnenkort heeft hij eindexamen. Als hij hiervoor slaagt is hij klaar met het voortgezet onderwijs.

Ik krijg hier met de andere Welidormers les van een aantal docenten die ook op de school werken in de grootste agglomeratie in de buurt: PhilisTown. De stad heeft centrale voorzieningen, zoals de Philis Secundary School en de Philis University. In de geschiedenisles bespreken we op het moment het ontstaan hiervan.

Honderd jaar geleden waren er nog kleine steden van zo’n paar miljoen inwoners. Met munten en papiergeld kon je voedsel, producten en diensten kopen en verkopen. Er waren zelfs virtuele markten waar geld kunstmatige waarde kreeg. Na een aantal kleine crises volgde een paar jaar geleden de definitieve ineenstorting van het systeem: de Basalten Crisis, in de volksmond ook wel de ‘Zwarte Crisis’ genoemd. Mijn ouders vertelden dat de wereld die in anderhalve eeuw was opgebouwd, in elkaar stortte. Geld: dollars, euro’s, yuan e.d. waren stukjes papier en metaal. Niets meer dan een serie nullen en enen…

De grote vraag was hoe verder te leven en overleven. Volgens mijn moeder raakten wij – het Midden – geïsoleerd door de politici die voorschreven dat onze grenzen dicht moesten. Die stonden al op een klein kiertje, maar klapten nu helemaal dicht. Van buitenaf gesloten door onder meer het Noorden, Oosten, het Oude en Nieuwe Westen en Het Zuid-Oosten, dat vroeger Australië en Nieuw-Zeeland heette.

Mensen met een eigen veestapel, kippen, een moestuin of een naaimachine waren opeens rijk. Natuurlijke grondstoffen en ouderwetse betaalmiddelen als goud, koper en edelstenen werden weer gebruikt als ruilmiddel. Veel banen en beroepen verdwenen in één klap. De wereldwijde handel werd voor een groot deel vervangen door buurtwinkels en controlled online communities.

Mijn broer Arlan, die graag profvoetballer wil worden – net zoals opa Adrien – of trompettist – net zoals oma Marie – weet niet of dit verstandige beroepskeuzes zijn. Misschien is het beter als hij – net als mijn ouders – een stuk land koopt, en dit verbouwt tot een moestuin en een plek om schapen, kippen, geiten en varkens te houden.

‘Ola, ga je mee?’ Timo, de verpleegkundige van sectie C komt naar mij toe. Sectie C is voor langdurig verblijf, naast sectie A voor opname en Sectie B voor onderzoek. Toby en ik liggen nog in de verkoeverkamer. Timo komt mij ophalen om mij naar mijn slaapkamer in de zuidelijke punt van Welidorme te brengen.

‘Till dinnertime!’ roept Toby mij na. Ik zwaai en lach naar hem terwijl Timo mijn rolstoel naar mijn kamer duwt. De lange gang waardoor wij lopen, is als een ring om de behandelkamers en binnenplaats.

Opeens hoor ik rumoer bij de ingang. Het groepje artsen dat mij behandelt, komt net uit een bespreking. Ik zie “hersensnijder” Tobias Schreuder. Dokter Schreuder lacht altijd hard en breed, waardoor zijn verdacht witte tanden zichtbaar worden. Zijn stem hoor je boven alles uit. Eén van zijn fans is Toby, die vaak zijn loopje probeert na te doen.

Kinderneuroloog Anne Tinkel is in gesprek met dokter Schreuder. Haar stem is rustig en daalt een octaaf als ze haar zinnen herhaalt. Zij heeft een bos donkerblonde krullen en een groene bril, die de grijsgroene kleur van haar ogen versterkt. Ik vind haar wel okido. Ze praat met ons op een volwassen toon, niet betuttelend. Ze legt de behandelingen uit alsof we even oud zijn als zij.

Marinus Doedels loopt aan haar andere kant en is kinderarts. Hij gebaart doorgaans veel met zijn handen, waardoor kopjes en bekers regelmatig op de stenen vloer kletteren. Hij loopt op knalrode schoenen. Dokter Sanne Tijdgat is onze radiologe. Ze slentert achter de drie andere artsen aan. Je hoort haar niet vaak; ze lijkt alleen het hoognodige te zeggen. Ze heeft wel een goed gevoel voor humor. Ze wisselt stilzwijgen af met scherpe, gevatte opmerkingen. Het is net alsof ze de koekoek in een koekoeksklok is; af en toe komt ze uit haar huisje.

In de verte zie ik bij de voordeur verpleegkundige Evy staan. Naast haar staat een onbekende jongen. Hij is twee koppen groter dan zij. Zijn hoofd houdt hij schuin voorover gebogen, alsof hij haar wil aanmoedigen vooral door te gaan met praten. Ik moet twee keer kijken om te ontdekken wat er vreemd aan hem is.

Dan zie ik het. Tussen zijn halflange, bruine haren schitteren zilveren plukken. Ik kan niet ophouden met kijken naar het vreemde schouwspel. Het zonlicht dat door de lichtkoepel naar binnen stroomt, laat delen van zijn haar oplichten.

‘Hé, Timo, wie is dat?’ Timo volgt de richting van mijn blik en ziet nu in de verte de jongen.

‘Ha, de nieuwe aanwinst voor Welidorme! Ik heb gehoord dat er een bijzonder geval zou komen.’

Ik speel boos: ‘O, zijn we dàt voor jullie? Wat voor een geval ben ik?’

‘Niet zo lichtgeraakt, als je eenmaal hier binnen bent noemen we je bij je naam’, grijnst Timo. ‘Maar jullie zijn medische wonderen met sprankelende persoonlijkheden’. Zijn pupillen worden groter – alsof hij een grap maakt – maar zijn stem klinkt serieus. ‘Kom, laten we jou eens naar jouw kamer brengen zodat je fit bent voor het avondprogramma’.

Tzzz, dat was ik vergeten. Vanavond houden we een skateestafette met het verpleegkundig personeel. Twee ouderejaars, Joep en Kay, hebben een skatecraft ontworpen: een dun, 40 centimeter lange aluminium plank met een schaats eronder. Door een geheime mix van materialen is de skatecraft razendsnel. Je kunt ermee door de ronde, licht gebogen gangen scheren. Als je tenminste weet hoe.

De verplegers zijn – op Ravian na – motorisch niet soepel te noemen. De hulpverleners zijn zo sportief om, geharnast met totale bescherming, het tegen ons op te nemen.

De Raad van Toezicht Ouderlijk Gezag is niet geïnformeerd over onze activiteiten, en dat proberen we ook zo te houden. De meesten van ons zijn fysiek sterk, maar sommige ouders zijn echt overbezorgd. Zo was er commotie tijdens een evenement op de catwalk in onze aula.

We hadden een modeshow georganiseerd op stokken van veertig centimeter hoog. Een eersteklasser verzwikte zijn voet en moest op de Eerste Hulp behandeld worden. Zijn ouders waren in alle staten en wilden alle buitenschoolse activiteiten verbieden. Na gesprekken met de Raad van Toezicht, directeur Hal, verplegers, artsen en ouders, was de doorslaggevende mening dat we toch wel íets aan ontspanning mochten doen. In de praktijk betekent dit: rustige sporten – als die al bestaan – films kijken en samen muziek maken.

Sindsdien is er een underground-cultuur ontstaan van zogenaamd ‘gevaarlijke’ activiteiten. Ondertussen skatecraften en abseilen we van Welidorme met stilzwijgende toestemming van artsen en verplegend personeel.

Ik kijk nog even achterom naar de nieuwkomer. Er heeft zich een groepje jongeren om hem heen verzameld. Opeens draait hij zijn hoofd mijn kant op, en zijn ogen vinden die van mij. Een golf van paniek raast door mijn lichaam. Ik voel me betrapt, kijk snel weg en probeer met mijn armen de rolstoel in beweging te krijgen. Weg van iets dat ik niet begrijp, op weg naar de stilte en beslotenheid van mijn eigen kamer.

Timo laat ik verbaasd achter.

Als ik de deur van mijn kamer achter mij heb dichtgedaan, word ik wat rustiger. Dit is mijn vertrouwde omgeving. Langzaam zakt mijn ademhaling tot het normale ritme.

Wie is hij?! En nog belangrijker: waarom gedroeg ik me als een hopeloos tienermeisje? Mijn hart gaat zo tekeer dat ik weer nauwelijks adem krijg.

Put! Heel mijn goede reputatie naar Mars.

Ik kijk om mij heen om mijzelf af te leiden. Onze privékamers zijn half rond en kijken uit op het bos. Ik heb bij het inrichten van mijn kamer gekozen voor allerlei tinten groen, en metalen voorwerpen zoals een grote koperen lamp en bed. Boven het bed hangt een mobile; een kunstwerk dat bestaat uit verschillende vormen dat aan lange draden gelast is. Het beweegt zachtjes op de luchtstroom van de airco. Soms werkt het hypnotiserend. Als ik tussen de middag ga rusten, kijk ik elke keer naar de matgekleurde vormpjes die om hun as draaien, en val vervolgens in slaap. Aan de linker muur, die drie meter hoog is, is een klimwand gebouwd waar ik af en toe op oefen. Bij het raam heb ik een zitplek gemaakt met een bank en twee stoelen.

Ik stap voorzichtig uit de rolstoel en loop naar de zitplek. Het uitzicht op de tuin is doorgaans magisch, maar dringt nu nauwelijks tot mij door. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, en kijk naar buiten. De vlinderstruiken en seringen voor het raam staan in bloei. De blauwe bessen die verderop in de tuin staan, zijn nog klein, maar zullen snel opbollen.

In het najaar hebben we met z’n allen de tuin ontworpen. Dat is niet iets waar tieners zich vaak mee bezighouden, maar wij vluchten naar buiten zodra onze weerstand het toelaat. En dan alleen in de tuin van Welidorme. Uit oude boeken in de bibliotheek hebben we allerlei materiaal verzameld van tuinen die in de 21ste eeuw populair waren: tuinen met een deel wilde groei en delen strak afgemeten grasvlakken. Rondom het gebouw heeft het veld geschulpte randen, met in de rondjes hangplekken. Daaromheen – tot aan de bomen – hebben we allerlei bonte en pluimvormige grassoorten en kruisbessen geplant. Een groot deel van het terrein heeft bramenstruiken die een wal van prikkeldraad vormen.

Bij het zien van al dat fruit voelt mijn maag opeens leeg aan. Ik sta op om te gaan eten, maar dan ruik ik mijn kleding. Een muffe lucht dampt uit de stof omhoog.

Put!

Ik trek alles uit en pak een broek en een topje. De vieze kleding gooi ik in een waszak met mijn naamlabeltje. Vervolgens laat ik mij in de rolstoel zakken en rijd naar buiten, de lange gang door naar de eet- en woonkamer.

Morgen, dan zal ik vast weer gewoon kunnen lopen.

Het is druk in het loungegedeelte. Alle zitjes met grote leren banken en stoelen zijn bezet. Snel zoeken mijn ogen naar Toby, maar ik zie hem nergens. Ginger zit op de armleuning van een driezitter, met naast haar Henry en Leander. Op de grond voor hen zit James. Zijn hoofd ligt achterover op de zitkussens van de bank. Zijn blonde haar ligt als een stralenkrans om hem heen en contrasteert met het donkere, roestbruine leer. Faviar zit nog verder onderuit gezakt. Zijn caramelkleurige ogen kijken mij rustig aan. Hij is hier net voor mij gekomen, en woonde oorspronkelijk in het Zuid-Westengebied. Hoe ontspannen hij ook kijkt, ik heb altijd het gevoel dat hij meer ziet dan hij laat merken.

‘Hé, Zephyre, hier zitten we!’ Ginger zwaait mijn kant op. Ze zoekt vaak contact met me. Ik vind dat vermoeiend, omdat ik haar weinig te zeggen heb. Ik zet mijn rolstoel op de rem en zak neer in een van de twee luie stoelen.

‘Waar is Toby?’ vraagt ze. Haar vluchtige blik kruist die van mij.

‘Geen idee. Ik zag hem voor het laatst in de verkoever. Misschien is hij zijn roes aan het uitslapen in zijn eigen kamer,’ zeg ik terwijl ik kijk naar James’ engelachtige gezicht. Zijn huid wordt steeds lichter – doorschijnender zelfs – naarmate hij hier langer is. Hij glimlacht naar me en kijkt vervolgens op naar Henry.

‘Hé Henry, wat vind jij van de nieuwkomer?’ Henry leunt achterover en vouwt zijn handen in zijn nek.

‘Ik probeer al de hele middag uit te zoeken waar hij vandaan komt. Niemand weet het. De meiden giechelen, maar ook de verpleegsters zwermen om hem heen als, hoe heet dat ook al weer? Wat doet jouw zus ook al weer James?’

‘Imker,’ antwoordt James, ‘ze houdt bijen’ vult hij aan als hij de vraag op Henry’s gezicht ziet. James glimlacht, waarschijnlijk vanwege de gebrekkige kennis van de natuur.

‘O ja, zwermen als bijen rond hun lievelingsbloemen. Hij lijkt in alles het tegenovergestelde van Leander. Hij is ook drie koppen groter.’ Leander rolt met zijn ogen, en probeert hem vervolgens een schop te geven, maar hij kan er net niet bij.

Op dat moment zie ik Evy voorbijkomen. Ik probeer iets te verzinnen om haar subtiel uit te horen, maar Faviar is mij voor.

‘Hi Evy, kom eens bij ons zitten!’

Ze loopt onze richting op. Vandaag heeft ze geen uniform aan, maar een zelfgemaakt shirt. Hiervoor heeft Evy een ouderwetse techniek gebruikt. Met zeefdruk heeft ze allerlei plaatjes van gezichten van filmsterren op haar shirt gedrukt. Met haar been duwt ze de stoel tegenover mij recht en gaat erop zitten.

‘Zo, vertel eens wie die mooie jongen is die vanmiddag met jou stond te praten?’ Henry is zoals gewoonlijk direct. Soms gaat hij ver, tot op het botte af.

‘Mmmm, ik weet niet of ik dat mag vertellen…’ Evy’s bruine ogen verkleinen zich, terwijl ze de haarband uit haar halflange zwarte haar haalt en deze een paar slagen om haar pols draait. Net een armband.

Op de achtergrond hoor ik het metalige geluid van ijzeren pannen en schalen. Het avondbuffet wordt opgemaakt. Mijn maag begint nu overduidelijke signalen te geven.

Elke avond maakt de kokkin met haar hulpjes een kleurig spektakel. Ze is creatief en maakt van weinig spannende ingrediënten heerlijke maaltijden. Er worden veel producten uit de moestuin gebruikt en eieren van de kippen die rondom het ziekenhuis lopen. De gerechten worden in schalen over de meterslange toog verspreid. Vingerdikke frites van verse aardappelen met kleurige sauzen, 10 centimeter hoge burgers met kruidige schijven falafel en geroosterde broodjes van meelwormen. Geelgouden ringen ananas roosteren op de barbecue. De suikerzoete geur prikkelt mijn neus als ik diep inadem. Nog even geduld.

Mijn blik kruist die van de starende Evy voor mij. Geschrokken kijk ik weg, maar ze blijft mij aanstaren.

‘Wat wil je weten?’ vraagt ze Henry.

‘Ahhhh, zo gemakkelijk is het dus!’ grinnikt hij terwijl hij met zijn elleboog in Leanders zij prikt. Opeens komen Toby en Pilar binnen. Pilar is nog niet zo lang bij ons, maar maakt elke dag weer opnieuw indruk door haar collectie hoeden en petten. Volgens mij maakt ze al haar kleding zelf. Vandaag heeft ze een donkerrode baret op.

Evy staat op. Ze kijkt op haar arm naar een bericht op de ingebouwde foon. Zachtblauw licht schijnt door haar huid naar buiten. Toen ik hier kwam, kreeg ik ook zo’n apparaatje in mijn linkerarm. Hiermee kan ik communiceren met alle mensen in Welidorme, ook met de artsen. Daarnaast houdt het schermpje mijn lichaamsfuncties bij. Helaas waarschuwde het mij elke keer te laat als ik flauwviel.

Ik kijk om mij heen en zie dat iedereen nu met iets anders bezig is dan de mysterieuze nieuwkomer. Henry, Faviar en James zijn met elkaar in gesprek over het avondeten. Ginger gebaart naar Toby dat hij haar kant op moet komen. Pilar loopt vastberaden richting Leander, maar opeens stopt ze, voor de neus van de verpleegkundige.

‘Waarom is Auster hiernaartoe gekomen?’ vraagt ze zonder enige inleiding. Ze raken in gesprek, maar door de geluiden van pannen, borden en de discussies over het eten, vang ik alleen wat flarden op.

‘I.C.Y.’, ‘rustig’, ‘dokter Tinkel’.

Vermoeid druk ik mijzelf uit de luie stoel en grijp naar mijn rolstoel. Toby staat opeens achter mij, ontkoppelt de rem en tilt mij in één beweging naar de rolstoel.

‘Ha gorgeous, waar gaan we naar toe?’ fluistert hij in mijn oor. Ik voel de warmte van zijn arm en fluister terug:

‘Laat je Ginger in de steek?’ Achteloos duwt hij mij richting de rij wachtenden voor het buffet.

‘Die redt zich wel. Weet je trouwens dat er vanavond geen skatekraftgame is?’ Verbaasd kijk ik naar hem op. De wedstrijden zijn heilig in Welidorme.

‘Hoezo gaat het niet door?!’ roep ik. Het komt nooit – nou ja, bijna nooit – voor dat de games niet doorgaan.

Hij klopt mij geruststellend op de schouder en haalt diep adem voor deze belangrijke boodschap: ‘Welidorme heeft de hand weten te leggen op de Aries-serie…’ Ik gil. Hij moet erom lachen. Sinds de ontdekking van Aries drie jaar geleden, is er een ware hype ontstaan over deze nieuwe planeet met dampkring. De populaire band Monkey Bird heeft daar als reclamestunt een tijdelijk onderkomen. Ze verblijven in een glazen complex, bestaande uit allemaal bollen. Het gebouw lijkt op één grote, kunstmatige gefabriceerde braam. Elke dag laten ze zien, hoe ze hun nummers schrijven op basis van het leven daar. Van mijn broer Arlan hoorde ik dat in de townships gatherings zijn. Fans komen bij elkaar om op de daken van de hoogste gebouwen de uitzendingen te bekijken die in de lucht geprojecteerd worden.

‘Het eerste seizoen wordt vanavond en vannacht in een marathon uitgezonden. We beginnen zo, om 20.00 uur en gaan door tot 03.00 uur,’ zegt Toby.

‘Laten we snel gaan eten en een goede plek in de amphi zoeken!’ reageer ik enthousiast. Tegelijkertijd vraag ik mij af of ik wel wakker blijf. De gluiperige tentakels van de verdoving zijn er nog en ik moet steeds meer moeite doen om niet in slaap te vallen. Gelukkig kunnen we gaan eten.

We pakken elk een etagebord met handvat. We scheppen het warme eten op de bovenste en de koude salades en broodjes op het onderste bord. De beker met sap past in een inkeping, zodat we alles in één hand mee kunnen nemen.

Na het eten stelt Faviar voor dat hij mij over tien minuten ophaalt. In mijn kamer borstel ik snel mijn bos haar, dat door alle behandelingen een vreemde donkergouden kleur heeft. Gek genoeg is het nog even dik als vroeger. Bij sommige huisgenoten is het door de behandelingen dunner geworden.

Het is een feestelijke avond, dus ik haal mijn mooiste kleren uit de kast. Ik schuif de gouden antieke clip die ik van mijn oma heb gekregen aan de rechterkant in mijn haar. Hoewel ik liever broeken draag, doe ik een strakke, glanzende jurk aan die mijn moeder voor mij gemaakt heeft. Ze was zo trots toen het af was! Het heeft een teerachtige glans, maar het bestaat eigenlijk uit een dikke, satijnen stof. Ik heb het gevoel dat het belangrijk voor haar is om kleding voor mij te maken. Waarschijnlijk omdat dat het enige is wat ze voor me kan doen. We praten niet echt over onze gevoelens. Onze gesprekken gaan over het eten en nieuwe recepten voor fruitdrankjes. Voor de Basalten Crisis werkten zij en mijn vader als hoogleraren aan de universiteit. Een heel ander leven dan ze nu leiden.

Ik klik op het computerscherm in de muur en kies de optie ‘stilleven’. Ik maak een foto van mijzelf in de jurk en stuur deze naar mijn moeder.

Pok. Pok. Ik loop snel naar de deur voor Faviar. Hij kijkt mij verbaasd aan.

‘Wat is jou overkomen?!’

Ik weet even niets te zeggen. ‘Goh, ik trek eens wat anders dan een broek aan’. Ik voel me geïrriteerd over zoveel bewondering voor een kledingstuk. ‘Nooit een meisje in een jurk gezien?!’

‘Niet zomaar een meisje, niet zomaar een jurk…’ antwoordt hij rustig.

Enigszins verward door zijn antwoord ga ik in de rolstoel zitten. Hij rijdt mij naar de amphi.

Ondertussen is heel Welidorme naar de zaal gelopen of gereden. Tieners en personeelsleden krioelen als bijen in hun korf. In de verte zie ik coördinatoren Anne van Leeuwen van Wereldkunde, Thecla van Maanen van Menskunde, en Arthur Bela, onze persoonlijk leermeester en specialist in het door hem bedachte Flying Martial Arts. Bela heeft een alternatieve gevechtsport ontwikkeld waarbij we aan elastieken banden hangen en elkaar in de lucht zogenaamd moeten aanvallen. In de praktijk zijn we echter geen helden en proberen we vooral te vermijden dat we in een kluwen eindigen. Toch moet meester Bela ons vaak helpen ontwarren.

Blij kijk ik om mij heen. Dit is – op mijn kamer na – de fijnste plek van Welidorme. In de ronde ruimte zijn de hoge wanden bekleed met boeken. In halve cirkels lopen aan weerszijden de rijen stoelen omhoog de zaal in. Geluiden van in elkaar overlopende gesprekken gonzen door de ruimte. Faviar brengt me naar de rij waar onze vrienden zitten. Op de twee lege plekken rechts van mij na, lijken alle stoelen bezet. Het licht dimt langzaam totdat het bijna donker is. Alleen het blauwe licht van het scherm straalt op onze gezichten.

De spanning die in de zaal opkomt, is voelbaar.

Naast mij klapt de zitting van een stoel omlaag. Door dat gebaar trekt een trilling door mijn lichaam. Op de gedeelde leuning naast mij raakt een arm licht die van mij.

Ik kijk opzij.

Recht in de lichtgrijze ogen van de nieuwkomer.

Langzaam glijd ik weg. Ik voel nog net hoe zijn vingers mijn hand vastgrijpen.

Hoofdstuk 2

De vlucht

Het razen van het bloed door haar oren verdooft haar.

Ze dwingt zichzelf langzamer te ademen. Haar hartslag gaat wat omlaag.

Steeds duidelijker hoort ze nu het kleine, lichte geritsel.

Voorzichtig kijkt ze omhoog.

Op bijna twee meter afstand hangen gezichten boven haar hoofd. Vier, vijf, nee, zes paar ogen kijken haar aan…

Ik lig op mijn bed. Terwijl mijn ogen aan het donker wennen, zie ik buiten zwarte contouren verschijnen van boomtoppen tegen een diepblauwe hemel. Het enige licht komt van de sterren. Als ik mijn hoofd de kamer indraai, zie ik iemand bij het raam zitten.

Mijn ogen ontmoeten de ogen van mijn kamergenoot… de ogen van de nieuwkomer.

Mijn keel is droog. Ik probeer te slikken, maar het lukt niet. Afwachtend staar ik hem aan. Hij lijkt daar volstrekt op zijn gemak te zitten. Alsof hij mij al lang kent en het de gewoonste zaak van de wereld is dat hij in mijn kamer is.

’s Avonds nog wel; iets wat verboden is in Welidorme!

‘Hoi…’ Zijn stem brengt mij nog meer in verwarring. Eerst zijn aanwezigheid, toen zijn vreemde haarkleur, en nu zijn stem: deze is warm en klinkt volwassener dan die van een twintigjarige, de maximumleeftijd bij ons. Geïntrigeerd kijk ik naar de vreemde kleur van zijn lokken, die niet grijs zijn, maar zilverkleurig.

Waar zou hij die haarverf gekocht hebben? Het kan toch niet echt zijn?!

‘Hoi, ik ben Zephyre, maar iets… zegt me dat je dat al weet…’ Ik schrik van mijzelf als ik besef wat ik zeg. Zijn lichtgrijze ogen verwijden zich even. Hij knikt.

‘Ik ben Auster. Ik zat naast jou toen je flauwviel. Gelukkig stond je niet; dan had je misschien een vervelende klap gemaakt. Wat is het laatste wat je je herinnert?’

Snel blader ik door de beelden in mijn geheugen.

‘Een vriend van mij, Faviar, bracht me naar de amphi.’

‘En daarna?’

‘Toen begon de film en werd ik draaierig; iemand pakte mijn hand vast.’ Zijn blik zegt mij genoeg.

‘Jij… pakte mijn hand vast,’ geef ik toe.

‘En toen?’ Ik kijk hem blijkbaar zo verbaasd aan, dat hij zich ontspant en achterover leunt. Hij wrijft in zijn ogen, en voor het eerst kan ik hem onbespied bekijken. Op zijn indigo-kleurige spijkerbroek heeft hij een dun linnen shirt dat bijna doorzichtig over zijn spieren ligt. Daarover een sportief colbertje met op de kraag een klein stervormig speldje.

Auster staat op en doorbreekt daarmee mijn gedachtestroom. Hij pakt de afstandsbediening en klikt op de knop waardoor het raam zichzelf verduistert. Daarna klikt hij twee spotjes aan. Hij schuift de stoel tot naast mijn bed en gaat op nog geen meter afstand van mij zitten. Het zweet begint me uit te breken.

‘Ben je in het bos geweest?’

Verbaasd over deze vraag probeer ik na te denken. Mijn laatste wandeling in de tuin was eergisteren met Ginger en Pilar. Ik herinner me het ongemakkelijke contact tussen hen. Ze hebben hele andere interesses en dat is soms lastig. Ginger praat graag over geheime routes richting de jongenskamers en ze heeft een zwak voor kleine hondjes. Ze heeft vorig jaar het ouderwetse poëziealbum nieuw leven ingeblazen, waarmee ze ons achtervolgt. Pilar houdt zich daarentegen meer bezig met de zin en onzin van het leven. Voordat ik mijn gedachtenspinsels met Auster kan delen, is hij mij voor.

‘Niet het bos hier bij Welidorme…’

Met een schok komen de beelden uit mijn dromen terug. Bedoelt hij die? Hoe weet hij daarvan?

‘Wie bén jij?’ vraag ik hem. ‘Wat doe je hier?!’

‘Ik werk hier af en toe. Maar eigenlijk… kom ik voor jou.’

Ik staar hem verbijsterd aan.

Op dat moment wordt er op de deur geklopt… en nog een keer.

‘Ja?’ reageer ik automatisch.

‘We komen even vragen hoe het met je gaat.’ Ik blijf Auster aankijken. Hij is opgestaan en leunt nu tegen de muur aan.

‘Kom binnen!’ reageer ik mechanisch. Faviar, Pilar, Toby en Leander lopen achter elkaar mijn kamer binnen.

‘Héy, hoe gaat het?’

Pilar klinkt bezorgd. De jongens kijken evenmin gerust. Toby ploft op het voeteinde van mijn bed.

‘Het gaat weer, al heb ik geen flauw idee wat er gebeurd is.’ Toby vult de blinde vlekken in.

‘Je viel opeens flauw terwijl je aan de arm van jouw buurman hing,’ grinnikt hij terwijl hij naar Auster gebaart.

‘Nou, dat is wat overdreven, je had zijn hand gegijzeld’, corrigeert Leander.

Ik probeer een geruststellende lach te laten zien, maar merk dat deze niet echt overkomt. Ze kijken nu nog bezorgder.

‘Ik weet niet wat er gebeurde. Misschien nog een effect van de verdoving,’ zeg ik snel. Wat een excuus. Mijn vrienden knikken en lijken gerustgesteld.

‘Missen jullie nu het optreden niet?’ vraag ik en ik ben mijzelf dankbaar voor deze geweldige afleidingsmanoeuvre: ver weg van het onderwerp Auster.

‘En toen opeens tilde hij jou op en was je weg!’ pakt Toby de draad op, wijzend naar Auster.

Put. Als een boemerang. Nu kan ik weer opnieuw beginnen.

‘Heb ik toch mijn Cinderella-moment. Jammer dat ik net zoals zij buiten westen was. Hé jongens, het gaat écht beter met me. Lief dat jullie zijn gekomen, maar ik wil niet dat jullie Monkey Bird missen!’

‘Ik moest zeggen dat dokter Tinkel zo nog komt,’ zegt Leander.

‘Okido! Dan ga ik nog even rusten, voordat ik allerlei vragen van haar krijg,’ antwoord ik. Dit klinkt voor hen logisch en maakt dat ze opstappen.

‘Morgen krijg je een volledige rapportage,’ zegt Pilar.

‘Wie weet kom ik vannacht nog opduiken,’ lach ik. Ze staan alle vier op en lopen naar de deur.

‘Trusten,’ en weg zijn ze.

‘Aardige vrienden heb je! Ze vonden het maar niets dat ik je hier naartoe bracht. Met z’n allen liepen ze achter mij aan. Toen dokter Tinkel zei dat het goed was, verlieten ze uiteindelijk jouw kamer,’ zegt Auster.

Opeens schiet mij een gedachte binnen. ‘Waarom liet dokter Tinkel jou bij mij?’

‘Omdat ik een collega ben.’ Ik schiet in de lach, maar zie dat hij serieus is.

‘Sure,’ reageer ik, maar mijn stem verliest aan kracht. Zachtjes haal ik adem en staar hem aan.

‘Wie ben je wèrkelijk, Auster?’ En ja hoor… voordat ik een antwoord krijg, wordt er weer op de deur geklopt. Of het de spanning is of niet, ik krijg de slappe lach en hap naar adem. Auster doet de deur voor dokter Tinkel open.

Ze kijkt geamuseerd naar mijn gehik en loopt de kamer in.

‘Nou, dat gaat een stuk beter dan een uur geleden!’ Ze komt op de rand van mijn bed zitten en kijkt mij ontspannen aan. Langzaam word ik rustig. Even weet ik mij na deze lachstuip geen raad.

‘Wat is er volgens jou gebeurd?’ vraagt ze. O ja, terug naar de amphi!

‘Ik weet alleen nog dat er iemand naast mij kwam zitten, en dat hij – Auster – mijn hand pakte.’ Beiden kijken ze mij uitdrukkingloos aan.

‘Ik ga jouw bloeddruk en wat waarden meten,’ reageert ze uiteindelijk.

‘Auster, wil jij naalden gaan halen?’ Hij knikt, en loopt de kamer uit.

Ik wacht tot de deur dicht is, en grijp mijn kans om meer te weten te komen over deze patiënt en arts.

‘Wie ís hij?’ Anne Tinkel plaatst de band om mijn bovenarm, strekt deze en verhoogt de druk. Ze heeft de stethoscoop tussen haar vingers, de doppen in haar oren en luistert. De meter geeft getallen aan waarop de dokter goedkeurend knikt.

‘Wie hij is…’ herhaalt ze uiteindelijk.

Ik wacht.

‘Hij is hier patiënt geweest en komt voor een controle. Daarnaast… is hij zelf arts.’ De vraag brandt op mijn lippen, maar ik houd mijn mond, omdat ik zie dat ze weet dat de situatie vragen oproept.

‘Dokter Auster Meander is lerende voor neuroloog; het vak dat ik doe.’ Ze kijkt naar mij en lijkt mijn reactie te peilen.

‘Werkt hij hier? Hoe oud is hij dan?’

‘Hij is geloof ik achttien jaar,’ antwoordt ze en stopt het instrument in een leren hoes. Ze pakt een lampje, en schijnt eerst in mijn ene, dan in mijn andere oog.

‘Hoe voel je je nu?’ Het lukt mij nauwelijks om mij te concentreren op mijn eigen lichaam.

‘Uhh, prima, niets vreemds.’ Auster verschijnt met naalden, een klein kastje en een cilindervormig doosje. Hij houdt de spullen omhoog en kijkt naar dokter Tinkel, waarop zij licht naar hem gebaart dat hij de handeling kan uitvoeren.

‘Dokter Meander neemt bloed af. Tot nu toe heb ik geen reden om ongerust te zijn. Als je je niet goed voelt, laat het mij wel meteen weten.’ Even wil ik vragen waarom niet Bea of Ravian mijn bloed afneemt. Ze knikt naar Auster en loopt de kamer uit.

Het matras zakt wat door als hij naast mij komt zitten. Hij pakt mijn rechterarm, plaatst een elastische band er strak omheen en vouwt zijn hand om die van mij.

‘Je weet vast wat je moet doen,’ glimlacht hij. Ik strek mijn arm en bal mijn hand tot een vuist, verbaasd over de rust die hij uitstraalt. Het is net alsof hij een ervaren arts is.

‘Hoe lang doe je dit al?’ vraag ik hem. Hij zoekt een ader in de binnenkant van mijn elleboog en glijdt de naald er soepel in. Achter elkaar koppelt hij er twee buisjes aan, schudt deze en plaatst ze in het kleine kastje. Vervolgens legt hij een dik gevouwen gaasje op de injectieplaats als hij de naald eruit haalt. Hij gebaart dat ik erop moet drukken. Ik weet dat dit het bloeden stopt. De naalden stopt hij in een kleine container. Ik probeer oogcontact te maken maar hij maakt rustig zijn werk af.

‘Zoveel vragen. Welke wil je het eerst bespreken?’ Opeens aarzel ik. Hij lijkt op het moment meer over mij te weten, dan ik over hem. Ik ken hem niet eens. Auster ziet mijn twijfel, en begint te vertellen.

‘Drie jaar geleden kwam ik hier in Welidorme. Ik was vijftien, en was net begonnen aan mijn opleiding tot arts.’ Hij ziet mijn opgetrokken wenkbrauwen en zegt bijna verontschuldigend: ‘Ik ben een van die jongeren die snel is in leren.’ Zijn rechtermondhoek schiet licht omhoog als hij lacht.

‘Opeens kreeg ik vage klachten, een griep leek niet over te gaan en mijn huid werd lichter. Ik werd hier opgenomen. Na een tijd ging het beter en maakte ik mijn studie in Philistown af. Eens in de zoveel tijd kom ik hier voor controle.’ Hij wacht even.

‘Maar je zei dat je voor mij kwam,’ reageer ik, ‘je vroeg over het bos…’

‘Wil je mij vertellen wat er gebeurt als je in het bos bent?’

Ik vind het moeilijk om erover te praten. Pas toen hij er over begon realiseerde ik mij dat ik deze droom had. En nu hij ervan lijkt te weten kan het niet “zomaar” een droom zijn. Ik zucht.

‘De laatste keer stond ik onder een dak van bladeren van hele hoge, grote bomen. Er was nauwelijks een geluid. Opeens voelde ik mij niet alleen. Ik wilde mij bewegen, maar het leek het alsof ik bekeken werd. Toen ik omhoog keek hingen er gezichten boven bij… Bizo hè?!’ lach ik naar hem. Zijn mondhoek krult licht op als een reflexmatige reactie op mijn ongeloof. Zijn gedachten lijken echter ergens anders.

‘Sinds wanneer heb je die dromen over het bos?’ vraagt hij. Ik denk na.

‘Nog niet zo lang, ik denk een maand. Eerst waren het korte momenten, die leken op een samenraapsel van mijn ervaringen hier in Welidorme, maar sinds een paar nachten worden de dromen vreemder en realistischer, alsof ik ze echt meemaak’.

‘Dat is ook zo’.

Ik schrik van zijn antwoord. Mijn hart raast in mijn borstkas.

Hij kijkt me met zijn lichtgrijze ogen recht aan en begint te vertellen: ‘Op een dag, vlak voordat ik werd opgenomen, woonde ik een congres bij over neurologische aandoeningen bij jongeren. Eens in de twee jaar organiseert de Philis University dit congres, waarbij alle wereldvlakken aanwezig zijn. Dit congres werd deze keer gehouden in Kasteel Maerlesteyn. Het is ook een weerzien van studiegenoten en oud-docenten. Mijn studievriend Quinn was er ook. Helaas zien we elkaar minder dan we zouden willen…’ zijn stem dwaalt even af, totdat hij zich lijkt te realiseren dat hij iets anders wil vertellen. Een verhaal dat mij duidelijk moet maken wat mij vanavond is overkomen. Hij herpakt zichzelf.

‘Samen met Quinn dwaalde ik van de voor het publiek toegankelijke route af en we belandden in een zeshoekige toren. Opeens had ik het gevoel dat ik in het bos was dat zich rondom het kasteel bevindt. De dag daarna waren we met andere buitenlandse studenten uit Zuid en Oost aan het lunchen. Plotseling rook ik de frisse geur van bladeren als het net geregend heeft. Toen hoorde ik het geluid van licht gedempte voetstappen op zacht mos. Een deel van mijn zintuigen, geur en gehoor waren in het bos, het andere deel, mijn zicht en gevoel waren in de kamer. Ik zag mijn medestudenten en ik voelde de hardhouten bank waarop wij zaten. Ik probeerde mij te concentreren. Heel langzaam lukte het mij om weer op het gesprek in te haken’, vertelt Auster.

Hij onderzoekt met zijn blik of ik hem kan volgen. Ik knik naar hem en hij gaat door met zijn verhaal: ‘Die avond kwam ik mijn mentrix tegen, professor Sanchez. Zij zag dat ik verward was en nam mij apart in haar werkkamer dat gevestigd was in één van de twee zuidelijke torens van het kasteel. We gingen op een bank zitten, achter een kamerscherm dat haar kamer in een werk- en zitgedeelte scheidde. Nadat ze aandrong, vertelde ik dat ik bang was dat ik leed aan hallucinaties. Professor Sanchez leek niet verbaasd.’

Ik luister naar Austers verhaal en zie de spanning op zijn gezicht.

‘Een hard, dwingend geklop stopte abrupt ons gesprek’, vervolgt hij. ‘Een assistent die hielp bij de uitvoering van het congresprogramma stormde de kamer in. Mijn mentrix stond snel op, en liep hem vanachter het scherm tegemoet. Ze werd “verzocht” mee te gaan. Metéén! Voorzichtig keek ik door een kier van de panelen van het scherm. Ik zag haar verstrakken. Ze knikte dat ze eraan kwam en zei de assistent dwingend dat hij moest vertrekken. Toen de deur achter hem sloot, werd ze opeens zenuwachtig. Ze pakte mijn handen en zei dat er geen tijd verspild kon worden. Ik kon niemand vertrouwen, behalve mijn mentor Vista.’

‘Ik vroeg haar: “Ook niet Quinn?” Ze dacht na en bevestigde dat hij haar wel betrouwbaar leek, maar dat ik absoluut voorzichtig moest zijn. Er klonk geschuifel in de gang en ik had het gevoel dat we afgeluisterd werden. Ik hoorde het eeuwenoude parket achter de deur licht kraken. Professor Sanchez trok mij mee, ver van de uitgang weg, en liet me toen los. Haaks op de muur van de gang begon de ronde muur van de toren. Tegen de wand waren grote panelen met zijde bespannen. In een kort moment zag ik dat elk paneel beschilderd was en een verhaal leek te vertellen. Ze stond met haar rug naar mij toe. Met gebogen hoofd en in opperste concentratie. Haar armen bewogen op de manier alsof ze iets lostrok. Terwijl ze bezig was viel mij een historische afbeelding op van een jonge man die een globe gaf aan een vrouw met rode haren.’

Auster vervolgt: ‘Eén paneel klikte open en er verscheen een smalle gang. De professor stapte opzij en gebaarde dat ik naar binnen moest gaan. Ik keek blijkbaar zo verbaasd dat ze glimlachend fluisterde dat het een kasteel was waar àltijd geheime gangen zijn. Haar stem klonk aanvankelijk luchtig, maar raakte vrij snel gehaast. Ze wees mij de weg naar de werkkamer van professor Vista. Ik moest hem uitleggen dat zij meegenomen werd. Hij zou weten wat te doen. Zij gebood mij niet achterom te kijken, wàt er ook gebeurde! Ik realiseerde mij opeens dat ze mij alleen wilde laten gaan en aarzelde. Ik kon haar daar toch niet achterlaten?! Ze duwde mij naar binnen, stopte een koud metalen doosje in mijn hand en klikte het paneel zachtjes achter mij dicht. Ik stond nu alleen in een pikdonkere smalle ruimte. Opeens hoorde ik gegil uit de kamer waar ik net nog met professor Sanchez was… Meerdere stemmen schreeuwden door elkaar. Toen een algehele stilte. Verstijfd stond ik daar. Wachtend, in de hoop dat ze terug zou komen. Al snel realiseerde ik mij dat ik haar opdracht moest uitvoeren.’

Ik heb kalm naar Auster geluisterd, maar ik ben allesbehalve rustig. Tijdens zijn verhaal probeer ik alle beelden te verwerken, te ordenen, betekenis te geven. Van wat het is, wat het zou kunnen zijn. En tegelijkertijd wil ik weten wat er daarna gebeurde. Of hij zijn mentor bijvoorbeeld heeft teruggezien. Ondanks alle vragen die opborrelen stel ik er maar eentje: ‘Wil je wat drinken?’

Auster zit met zijn hoofd in zijn handen. Hij kijkt verward op en ik zie hem nadenken: ‘Ik lust wel een guldenwater’.

‘Mmm, ik ben vijftien, dus helaas…’

‘Oh, natuurlijk. Sap is prima’, zegt hij.

Ik loop naar het apparaat in de hoek van de kamer en pureer wat fruit. Als ik ga zitten pakt hij het glas aan.

Hij neemt een slok en vervolgt zijn verhaal: ‘Na een tijdje bleef het stil. Het rechthoekige doosje lag opeens in mijn hand. Het koele materiaal voelde hard. Ik voelde de vormen. Een richel, een kapje met daaronder een bewegend dopje met een kartel: ze had mij een aansteker gegeven! Snel draaide ik aan het draaischijfje en de smalle corridor werd verlicht door geelgroen licht. Ik kon zes meter voor mij uitkijken. De muren waren bekleed met oude, dunne vellen stof, vol met schetsen van sterren en planeten met pijltjes die verwezen naar historische teksten. Ik probeerde ze te vertalen, maar het was in Oudfrans. Langzaam schuifelde ik vooruit, bijna de tijd vergetend.’

Ik zie hem voor me, zoals hij zich daar in de ruimte beweegt: zijn zorgvuldige vingers glijdend over de vellen, elke groefje en streepje voelend alsof hij braille leest. Met eenzelfde precisie waarmee hij bij mij – vrijwel pijnloos – bloed heeft afgetapt.

Hij vervolgt zijn verhaal: ‘Ik kwam bij een deur waarop een leien bordje was opgehangen. Daarop stond in vage poederige krijtletters: “prof. dr. Alvin Vista.” Opeens schrok ik terug, naar de urgentie van de realiteit. Ik legde mijn oor op de houten deur en luisterde. Aan de andere kant van de deur was het stil. Voorzichtig deed ik de deur open. Er was niemand… De kamer lag vol met papieren en omgevallen dozen. Een grote houten kast met glazen stolpen was intact. Daarin zag ik meerdere breinen op sterk water: ik herkende een cerebellum van een homo sapiens, en drie glazen stolpen met hersenplakjes van een columba (duif), lupus (wolf) en simia (aap). Op het grote bureau bij het raam lagen geordende stapels dossiers. Het digitale scherm stond uit. Achter mij zwaaide plotseling de deur open. Ik draaide mij snel om.’ Ik schrik, zo erg ga ik op in zijn verhaal.

Auster gaat verder: ‘Een lange man in een donkerblauwe toga kwam binnen, sloot de deur en begroette mij opgewekt. Ik zag hem om zich heen kijken alsof hij voor het eerst de troep zag. Hij schudde meewarig zijn hoofd en leek zich weer van mij bewust. Hij vroeg, nee hij zéi, dat ik dokter Auster was. Ik wilde een vraag stellen, maar hij legde zijn vinger op zijn lippen. Zijn zogenaamd warrige uitstraling gleed van hem af en zijn donkere ogen keken mij opeens helder aan. De man gebaarde met zijn wijsvinger dat ik naar hem toe moest komen. Zijn hand reikte ondertussen naar een glazen stolp, waarachter een oude, onopvallende houten doos van ongeveer 25 x 30 cm stond. Fluisterend vroeg ik wie hij was. Hij antwoordde dat hij professor Swedert was, een collega van professoren Vista en Sanchez. Vista had hem gevraagd mij op te vangen. Zijn blik was open. Ik geloofde hem.’

Na een korte pauze vervolgt hij: ‘Hij gaf mij de doos, met de opdracht deze mee te nemen en de boodschap te “zien”. Ik moest naar Welidorme gaan, waar ik veilig zou zijn; voor de eerste periode dan… Toen ik voorzichtig de doos opende zag ik dat er een glazen kist in zat, gevuld met een rokerige witte lucht. De dichte damp bewoog zachtjes op en neer en veranderde continu van vorm. Plotseling week de damp op een paar plekken uiteen, en zag ik een aantal bollen zweven. De bollen hadden allemaal een verschillende grootte, kleur en afstand ten opzichte van elkaar. Eén leek op onze aarde, maar de andere kwamen niet overeen met planeten in onze Melkweg. Ik vroeg hem bij wie ik kon aankloppen met de vragen die ongetwijfeld bij mij op zouden komen. Hij vertelde mij dat ik de antwoorden zelf zou vinden. De professor liep naar het paneel waar ik naar binnen was gekomen, klikte het open en wees mij de weg: ik moest rechtsaf de gang door en deze helemaal tot het einde volgen. Daar zou een deur naar buiten zijn. Daar zou ik bij het bos uitkomen rondom de universiteit. Als ik dat in zou lopen, zou ik na ongeveer vijf kilometer op het terrein van Welidorme komen. Ik moest ervoor zorgen dat ik ongezien aan zou komen. Dokter Tinkel kon ik om een kamer vragen; zij was een betrouwbare contactpersoon. Ik vroeg of ik samen met Quinn kon gaan, maar hij reageerde ontkennend. Quinn was inmiddels geïnformeerd over mijn vertrek; het zou te veel opvallen als wij beiden tegelijk weg zouden gaan.’

Auster stopt met zijn verhaal. Hij wrijft in zijn nek en staat op. ‘Dat is het voor vandaag. Het is beter dat je gaat slapen; je hebt een enerverende dag achter de rug. We praten later verder.’

Ik stem daarmee in, ondanks dat ik het hele verhaal wil horen. Ik ben inderdaad versleten.

‘Okido, tot morgen!’ antwoord ik. Hij staat op, kijkt nog een keer om en glimlacht naar me, voordat hij de kamerdeur opent en vertrekt. Uitgeput zak ik op mijn bed neer. Als ik al had overwogen om naar mijn vrienden en het concert van Monkey Bird te gaan, dan is dat idee nu helemaal verdwenen.

Die nacht droom ik veel. Een paar keer word ik wakker en herinner mij flarden van dromen, die ik weer vergeet als ik de volgende droom instap.

Ik ren door smalle gangen, mijn ellebogen schurend langs stenen wanden. Mijn voeten glijden weg door het gruis dat als een laagje schuursel op de bodem ligt. Ik voel me licht worden in mijn hoofd, hoogh van een zwaar parfum dat als een onzichtbare, maar dichte wolk om mij heen hangt. Dan voel ik dennenappels knerpen onder mijn gymschoenen. Bobbels die niet wijken onder het zachte rubber van de zolen. Er verschijnen – net zo snel als ze verdwijnen – lachende, verwijtende, boze, geïrriteerde en afwachtende gezichten… Zigzaggend ren ik tussen immens grote bomen. Ze zijn net zo breed als mijn ouderlijk huis, waar mijn ouders, Arlan en Femi wonen. Even zie ik ze voor me, en vraag ik mij af of ze daar nu zijn. Ik word langzaam wakker.

Thuis.

Dat woord roept een warme gloed op in mijn buik. Vertrouwd, maar tegelijkertijd ver weg, alsof ik naar een foto in een album kijk. Ik zie mijn vader, zijn schouders naar achter getrokken in een opgewekte houding. Gekleed in zijn beste pak, donkerblauw, strak gesneden en met smalle pijpen. De dunne stropdas half verborgen onder de revers. Zijn linkerhand draagt zijn vertrouwde aktekoffer. Met de vingers van zijn rechterhand kamt hij zijn haar naar achteren. Hij lijkt op weg te zijn naar PhilisTown. Misschien in de hoop dat hij wat advieswerk kan doen voor het grootste bedrijf, dat naar het conglomeraat is genoemd. Heel misschien kan mijn vader in ruil voor zijn werk wat brandstof krijgen.

Mijn moeder kijkt hem na. Ze staat in de deuropening van ons huis dat drie verdiepingen hoog is. Het pand staat op een hoek naast vergelijkbare panden in een buitenwijk. Het is opgebouwd uit keramische, gele bakstenen die onderbroken worden door vierkante ramen. Er is een souterrain waarvan de wanden bekleed zijn met rekken, gevuld met wekpotten met de oogst van het land. Achter het huis is een diepe tuin die mijn ouders en Arlan bewerken. Daarachter liggen weilanden.

Ik zie Femi voor me de trappen oprennen naar het dakterras, waar een grote telescoop van mijn grootvader staat. Haar donkerbruine halflange haren springen heen en weer.

De volgende ochtend voelt het alsof ik hard gewerkt heb. Ik ben doodmoe en zou het liefst in bed blijven liggen. Het lesprogramma begint echter om 12.00 uur, weliswaar twee uur later vanwege het concert van Monkey Bird. Ik wil daarvoor Auster spreken en het hele verhaal horen.

Snel douche ik. Ik doe voorzichtig wat stretchoefeningen en loop richting de eetzaal. In de gang kom ik een aantal leerlingen van andere klassen tegen die ik vluchtig begroet. In de eetzaal is er gelukkig niemand van mijn groep, zodat ik niet word opgehouden. Ik pak wat fruit en yoghurt, eet het gehaast op en ga op zoek naar de kamer van Auster. Ik neem de houten wenteltrap aan de zuidkant van het gebouw, dat alle verdiepingen aan zich verbindt.

Sinds ik wakker ben, heb ik gepiekerd over hoe ik hem kan vinden. De jongens- en meisjeskamers liggen op de eerste verdieping aan de noord- en zuidkant. Op de tweede verdieping waar de stafmedewerkers hun kamers hebben, zijn ook gastenkamers. Ik denk dat hij daar verblijft. Van Auster weet ik dat dokter Tinkel zijn contactpersoon is, maar geef ik te veel geheime informatie als ik naar haar toe ga en vraag waar hij is?

Mijn hoge tempo neemt met de seconde af wanneer ik mij realiseer dat ik geen plan heb. Boven aangekomen zie ik aan weerszijden van de toegangsdeur de lage zuilen die voorheen de vingerafdrukken controleerden. Nu staan ze er als nutteloze, werkloze wachters. Uitgerangeerd, omdat we zuinig met de energiebronnen moeten omgaan, ook al schijnt het hele dak bedekt te zijn met zonnepanelen. Ik zoek verder en zie dan aan de rechterkant van de deur naast een videoscherm een knopje.

Opeens gaat de deur open en verschijnt verpleegkundige Bea. Haar zachte glimlach stelt mij gerust.

‘Ik ben op zoek naar dokter Tinkel’, zeg ik haar. De confrontatie als enige strategie.

‘Ik geloof dat ik haar net gezien heb. Loop maar even mee.’ Ze houdt de deur voor mij open en gaat mij voor. Samen lopen we de lange gang door. Ik kan mij niet herinneren dat ik hier ooit geweest ben.

De etage is hoog boven de grond en biedt een spectaculair uitzicht op het bos. In de verte zijn de hoge gebouwen van het township zichtbaar. Het liefst zou ik in de gangen rondrennen om het uitzicht van alle kanten te bekijken, maar ik houd het tempo van de verpleegkundige aan.

Ik heb geluk, dokter Tinkel zit achter haar bureau. Bea klopt met haar knokkels op de open deur.

‘Goedemorgen dokter. Zephyre is op zoek naar u’. Ondertussen blijft ze als een schild tussen ons in staan, in afwachting van dokter Tinkels reactie. De zenuwen nemen het bij mij over. Wat als… wat als…

De dokter kijkt op van haar papieren. Even ben ik bang dat ze gaat vragen waarom ik zonder afspraak langskom. Het zweet prikt in mijn nek als ze mij strak aankijkt. Dan doorbreekt haar stem de stilte.

‘Prima, Bea, dank je. Kom binnen Zephyre!’ dokter Tinkel knikt naar de verpleegkundige dat ze weg moet gaan. Als de deur achter mij gesloten wordt, wacht ik even tot de voetstappen wegsterven. Ondertussen lukt het me om ondanks de zenuwen snel na te denken.

‘Ik ben op zoek naar Auster, uhhh, dokter Meander… om hem te bedanken,’ vervolg ik wat zwakjes.

‘Ga zitten!’ Ze gebaart naar de stoelen die in de hoek van de kamer staan. Ze loopt naar een hoge stalen dossierkast, trekt een la open en zoekt tussen de hangmappen. Ik hoor de haakjes over de geleiders glijden. Het geluid stopt als ze vindt waar ze naar op zoek is: een langwerpige gesloten envelop van lichtblauw papier. Ze schuift de la dicht en neemt plaats in de stoel naast mij. Rustig kijkt ze me aan.

‘Dokter Meander is gisterenavond laat vertrokken. Hij kwam naar mij toe en vroeg mij jou deze brief te geven.’ De kinderneurologe overhandigt mij de envelop. Mijn keel zit op slot. Ik hoest om weer op adem te komen.

‘Waarom is hij zo onverwachts vertrokken?’ vraag ik verbaasd. Een golf van teleurstelling vloeit door mijn lichaam. Nog net op tijd ben ik me ervan bewust dat ik moet handelen. Met trillende vingers neem ik de brief aan.

‘Dat… heeft hij niet verteld. Hij gaat zijn eigen gang als arts in opleiding. Af en toe zie ik hem verschijnen, dan houdt hij mij op de hoogte van de onderzoeken die hij hier doet…’ Ze lijkt daar nog iets aan toe te willen voegen, maar haar lippen sluiten zich even voor ze vervolgt. Ze vraagt hoe ik mij voel.

‘Goed hoor; ik voel me verder okido.’ Het liefst wil ik ter plekke de envelop openscheuren en lezen wat Auster mij schrijft. Dokter Tinkel lijkt verder geen interesse te hebben in de brief en knikt naar me.

‘Morgen verwacht ik de uitslagen van de onderzoeken, maar vooralsnog maak ik mij niet ongerust. Houd me echter wel op de hoogte als er veranderingen plaatsvinden.’ Ze staat op en ik volg haar beweging.

‘Dank je,’ antwoord ik en ik haast mij naar de deur. Ik weet niet hoe snel ik naar mijn kamer moet lopen. Ik open de ene deur na de andere en baan mij een weg tussen de huisgenoten die in groepjes door de gangen lopen. Vaag hoor ik flarden over het concert, de film, de band en de eerstvolgende lessen.

Het is 11.30 uur als ik eindelijk de rust van mijn eigen kamer vind. Ik plof neer op de bank en bekijk de envelop.

Op het geribbelde papier staat in schuin handschrift mijn naam: Zephyre van der Zon.

Beste Zephyre,

Gisteren hebben we het een ander besproken over jouw flauwvallen.

Zoals ik je heb verteld, ben ik niet jouw behandelend arts. De uitslagen van het bloed zullen dan ook door dokter Tinkel met jou worden besproken. Ik moet plotseling weg. Ik ben je echter nog een antwoord schuldig over jouw droom. Voor nu kan ik je niet verder helpen. Wel ken ik vanuit mijn werk dokter Astoria, gespecialiseerd in droomtherapie. Ik heb hem gevraagd contact met jou op te nemen om een afspraak met je te maken.

Met vriendelijke groeten,

Dokter A. Meander

Ik lees de brief een paar keer door. De eerste keer ben ik boos dat hij me zo afscheept. De tweede keer vraag ik mij af wie die dokter is en bij de derde keer raak ik ongerust of het wel goed gaat met Auster. Een eenzaam gevoel neemt bezit van me. Ik wil naar Toby toe, maar weet niet wat ik hem kan vertellen.

Wat als ik Auster in gevaar breng? En waarom heb ik in godsnaam therapie nodig?! Gisteren leek hij het niet als een gewone droom op te vatten!

De schoolbel klinkt schril en hard door de gang. Besluiteloos loop ik heen en weer. Even later is er weer het geluid van de bel. Nu met de dreiging dat ik – als ik te laat ben – extra werk moet maken. Snel stop ik de brief in de zak van mijn kamerjas en berg deze achter in de kast op. Hoe nieuwsgierig ik ook ben, ik zal het onderzoeken voor nu moeten parkeren.

Ik gris mijn digitale werkboek van tafel en ren naar de studeerkamer.

Hoofdstuk 3

College

Wij, de twaalf- tot en met achtienjarigen, volgen de lessen online via het Philis Voortgezet Onderwijs. Een deel van de ouderen, van negentien tot en met drieëntwintig jaar dat hier woont, volgt de Philis University Online.

De eerste les die ik vandaag heb is ‘Ontwikkeling’. Het is onderdeel van het vierde blok D: Menskunde en wordt begeleid door Coördinator Thecla van Maanen. In totaal zijn er vier blokken, elk onderverdeeld in subvakken. In dit blok hebben we nog de vakken: Kunsten + Vakwerk, Filosofie en Welzijn.

Omdat het lesprogramma voor een deel online is, hebben we vanuit Welidorme vier coördinatoren voor onze persoonlijke begeleiding. Zij helpen ons bij de lange en korte leerroutes. We krijgen namelijk alle vakken, maar er is een onderscheid tussen datgene waarvan we de hoofdlijnen krijgen en die vakken die we volledig krijgen; de zogenaamde verdiepingsonderdelen. Zo kunnen we een pakket op maat samenstellen, maar krijgt toch iedereen dezelfde basiskennis. Deze leermethode schijnt handig te zijn, omdat we dan later meer richtingen op kunnen om werk te vinden.

Mijn broer Arlan is bijvoorbeeld erg goed in sport, maar heeft daarnaast ook Natuur & Milieu en Biologie in zijn lange leerroute. Zelf vind ik het blok Menskunde wel interessant, omdat we leren over waar wij mensen toe in staat zijn, wat we kunnen uitvinden, maken en hoe we met anderen omgaan. Ook Aardrijkskunde & Delfstoffen vind ik boeiend.

Als ik het schemerige leslokaal inloop, is deze nog leeg. Binnen een paar minuten zullen de langwerpige banken en tafels – die in twee halfronde bogen tegenover elkaar staan – bezet zijn. De digitale werkbladen staan nog uit, evenals het metershoge, transparante scherm dat in het midden van het lokaal hangt. In de verte hoor ik stemmen dichterbij komen. Ik herken ze van de drieling Lumen, Ysbran en Maria. Het trio is nog niet lang in Welidorme en lijkt elke stap binnen en buiten het gebouw synchroon te maken. Maria maakt een opmerking en ik zie hoe de jongens enthousiast reageren. Nu ze dichterbij komen, kan ik ze verstaan.

‘Feline was the Monk! Gewéldig hoe hij het bassdrumpedaal tegelijk met het Chinees bekken aansloeg. Shjj!’ reageert Lumen.

‘En dat met de samples die hij van buiten de globe heeft opgenomen’, vult Ysbran aan. Opeens zien ze mij.

‘Hi Zephyre, je bent er weer!’ roept Maria. Ik glimlach en maak een verontschuldigend gebaar.

‘Ik hoop dat ik jullie aandacht voor Monkey Bird niet heb verstoord. Zo te horen heb ik veel gemist!’

‘Gelukkig viel je net voor het optreden flauw,’ zegt Ysbran. Tja, dat is nog eens een eerlijk antwoord op mijn sociaal-wenselijke vraag.

Lumen lijkt het voor mij nogal sneu te vinden, dat de waarde van een band ver weg op een andere planeet, groter zou zijn dan mijn gezondheid, en vraagt snel: ‘Wat is er gebeurd?! We schrokken toen je opeens afgevoerd werd! Gelukkig hoorden we al snel dat het beter met je ging.’

Maria, die tussen hen in staat, kijkt naar mij. Haar aquamarijnblauwe ogen zijn helder – bijna transparant – net zoals die van haar broers. Ze trekt haar pet van haar korte bruine haren. Enkele kale plekken op haar hoofd worden zichtbaar. Ze gaat in de lessenaar achter mij zitten en praat rustig door.

‘Weet je er nog wat van?’ vraagt ze me.

‘Niets,’ antwoord ik en schud mijn hoofd.

‘Het ging zo snel! Iemand riep dat er hulp moest komen, vervolgens lag je in de armen van die nieuwkomer. Meteen daarna was je snel weg met jouw clubje achter je aan,’ vervolgt Maria. Ik moet lachen om haar opmerking. Terwijl ik mijzelf praktisch als een eenling beschouw, ben ik nu opeens de aanvoerder van “een clubje”.

Ik kijk naar de tuin. Het zonlicht stroomt naar binnen en bereikt mijn rechterwang, die snel opwarmt. Meerdere stemmen vanuit de gang komen onze kant op. Coördinator Thecla van Maanen loopt het lokaal binnen terwijl ze druk in gesprek is met Leander. Achter hen lopen mijn “clubleden”. Allemaal bleek, maar vrolijk. Als Toby mij ziet, loopt hij naar mij toe en ploft naast mij neer.

‘Ha Zeph, klaar voor de les?’ Hij pakt zijn digitale werkboek uit zijn tas en klikt het voor zich in het gat in het tafelblad, waardoor het aangesloten wordt op het stroomcircuit. Ik wil wat zeggen, maar zie lerares Van Maanen boos onze kant op kijken.

‘Overmorgen hebben jullie een SO, dus…’ Daar blijft haar stem dreigend hangen, als een bliksemschicht zonder geluid. De klap mogen we er zelf bij denken. Langzaam sterft het geroezemoes in de klas af. Mevrouw van Maanen is als laatste van vier coördinatoren in Welidorme gekomen. Ik krijg steeds meer de indruk dat ze dat feit wil verbergen door streng over te komen. Was ze in het begin nog zogenaamd “één van ons”, nu laat ze haar stem gelden door op onbewaakte ogenblikken met overhoringen te dreigen. De andere coördinatoren, Maurits van Appelaer van Wereldkunde, Jean van der Velden van Communicatie en Anne van Leeuwen van Beta, zijn relaxter. In de klas klinkt nog steeds zacht gefluister. Mevrouw Van Maanen drukt venijnig enkele knoppen van de afstandsbediening in en zet daarmee het grote scherm aan. Tegelijkertijd dempt het licht. Met schrille stem start ze de inleiding.

‘Vandaag gaan we het hebben over idealen, individueel versus massaal.’ Toby buigt naar mij toe en fluistert: ‘Ik ben eruit wat mijn droom is: ik wil leadgitarist worden! En jij?’

De overstuurde stem van de coördinator verscheurt ons contact: ‘Toby, ga er maar uit!’

Toby’s improvisatietalent is groot te noemen, als hij een elektronische pen zogenaamd van de grond raapt. ‘Mijn pen, mevrouw Van Maanen, die was op de grond gerold!’

In het halfduister zie ik het gezicht van de coördinator als van een staande jachthond: bevroren staart ze naar haar prooi. Haar scherpe blik flitst door het lokaal. Ze onderzoekt onze gezichten op een reactie. Op zoek naar een blik die ondermijnend voor haar zou kunnen zijn; een stiekeme lach of grijns die bevestigt dat ze voor de gek wordt gehouden. Nu heeft ze ons uiteindelijk stil gekregen op een manier die ze waarschijnlijk niet eens wilde. Er klinkt gezucht om mij heen.

Mevrouw van Maanens gedachten zijn op haar gezicht te lezen: Wat nu? De aftocht blazen? Of in sprint op de prooi afrennen?

Vijf lange seconden tikken weg… Dan neemt ze een beslissing, ze kiest voor de eerste optie. Met haar gesnuif tilt ze haar neus hoog op, waardoor haar mondhoeken nog verder zakken. Tergend langzaam vervolgt ze haar verhaal. Ze loopt naar de zuil aan de zijkant van het scherm, en tikt hard enkele commando’s in op het bedieningspaneel van het scherm. Ik hoor licht gegrinnik en zuchten van opluchting om mij heen. We zijn er zonder straf vanaf gekomen.

De gekleurde lichtpatronen van het dubbelzijdige scherm weerkaatsen op onze gezichten als we zien hoe door de eeuwen heen mensen hun idealen uitleefden, voor zichzelf, voor groepen en voor massa’s. Zo hoorden we dat heel lang geleden mensen korter leefden, omdat er vele dodelijke ziektes waren. Bij toeval werd penicilline ontdekt, waardoor vele levens gered werden. Er waren leiders die volkeren van dictatoren wilden ontdoen. Zij geloofden in een beter leven, namen de macht over, en maakten vaak dezelfde fouten door al het geld voor zichzelf en hun eigen clan te houden. In het Zuiden waren er voortdurend oorlogen. Massaal verloren mensen hun leven door geweld, honger en ziektes. Geruchten gaan dat een aantal jonge leiders een jaar geleden er de leiding heeft overgenomen. Nu zouden ze leven van hun eigen akkerbouw, dieren, edelstenen en goud. Na eeuwen van onderdrukking schijnt er nu herstel en rust te zijn.

De beelden overweldigen me en ik kijk even weg, Aan de andere kant van het scherm zie ik op het gezicht van Jeroen de figuren bewegen. Zoals vaker is hij in zichzelf gekeerd. Hij vertelde laatst in een zeldzame, openhartige bui dat hij graag kunstenaar wil worden. Naast hem zit Lukas-Cédric waarvan de ouders – zo luidt de roddel – een huis hebben gebouwd op een gigantisch oliereservoir. Zijn blonde haren vallen in een lok voor zijn ogen als hij Jeroen aanstoot; zijn wijsvinger wijst naar Glenn. Ik zie nog net dat ze een papiertje in de zak van haar oranje trainingsbroek stopt. Ze maakt een gebaar richting Jeroen en kijkt zogenaamd nonchalant naar mevrouw Van Maanen. Deze is echter geheel in de ban van de film.

Dan ontmoeten Glenns ogen die van mij, en krijg ik een knipoog. Ik lach automatisch terug, ondertussen nieuwsgierig naar de inhoud van het stukje papier. Glenns gespierde benen liggen gestrekt voor haar uit. Ze sport vrijwel dagelijks, of ze nou wel of geen behandelingen heeft. Ze is onze eigen kampioen: de Skatecraft-ster van Welidorme. Door haar vele trainingen en wedstrijden kan ze haar ervaringen delen met de bedenkers Joep en Kay die – net zoals Pilar en James – vierdejaars zijn.

‘Zephyre!’ mijn naam schiet als een komeet door de ruimte. Verschrikt kijk ik omhoog en zie dat de coördinator mij aanspreekt.

‘Uhhhh, ja?’mompel ik en kom snel overeind zitten. Heb ik een vraag totaal gemist en ben ik het volgende doel van haar woede?

‘We gaan aan de slag met het practicum,’ meldt ze, terwijl ze heen en weer loopt en zichtbaar geniet. Ze wijst naar mij.

‘Jíj krijgt van mij een geheime opdracht. Jij gaat kijken hoe je deze uit gaat voeren.’Pfff, het valt mee. Of niet? Gespannen wacht ik op wat gaat komen. Ik krijg van haar een dichtgevouwen papiertje in mijn hand geduwd. Het is doodstil in het lokaal, als ik de blikken van mijn klasgenoten op mij gericht voel. Mijn handen trillen licht als ik het openmaak:

Verdeel de groep. Kies één trio en één duo op basis van haarkleur, de rest blijft een individu. Er mag niet overlegd worden, behalve binnen het trio en duo. Je mag niet vertellen waarom je dit doet. Iedereen krijgt een stick en een digitaal memoboekje met toetsenbordje. Jij vertelt hen dat dadelijk het klaslokaal van kleur verandert. Als de leerling goed aangeeft waarom voor deze kleur gekozen is, dan blijft de stick koel. Zo niet, dan wordt deze warm. Bij twee goede antwoorden op een rij mag diegene (of het trio/duo) een ander uitnodigen erbij te komen. Wie voor het practicum slaagt, krijgt 10 punten extra bij het SO. Wie zakt, krijgt 10 punten aftrek.

Twee keer lees ik het briefje door. Wanneer ik opkijk, zie ik de veel te opgewekte blik van de coördinator.

‘Duidelijk?’ vraagt ze me. Ik hoop het. Ik knik kort en mijn blik glijdt over de hoofden voor mij. In het kort leg ik uit wat de opdracht is en ga aan de slag. Dan is het snel voorbij.

De enige drie leerlingen met dezelfde haarkleur zijn Lumen, Maria en Ysbran, de drieling. Zij hebben blond haar, maar in verschillende tinten. Ik wil overleggen met mevrouw Van Maanen, maar heb het idee dat ze hierop wacht en zal zeggen dat ik het zelf op moet lossen. Ik zie dat mijn klasgenoten wat onrustiger worden als ik hen niet aankijk, maar mijn ogen richt op hun kruin.

Toby en Byan hebben beiden zwart haar: die zou ik bij elkaar kunnen zetten, maar als ik Toby kies, word ik misschien verdacht van vriendjespolitiek. Gingers rode haren zijn een stuk dieper van kleur dan die van Leander, dus hen kan ik niet aan elkaar koppelen. Het geschuifel en gekuch voor mij neemt toe. Ik besluit en wil beginnen, maar mijn stem hapert. Tranen prikken in mijn ogen en ik moet hard hoesten. Toby komt snel naar voren en duwt zijn flesje water in mijn handen. Ik kan er nog net een bedankje uit persen. Ik neem een slokje. Voorzichtig kuch ik een paar keer, voordat ik mijn stembanden weer vertrouw. Het briefje met de opdracht plakt in mijn zweterige handpalm. De formaties doemen met een rotgang weer voor mij op. Ik moet beginnen. Nog even kijk ik naar iedereen en dan maak ik een keuze.

‘Dadelijk krijgt iedereen een stick en een digitaal memoboekje met toetsenbordje. Het klaslokaal verandert van kleur en jullie moeten vertellen waarom. Bij een goed antwoord blijft de stick koud, anders wordt hij warm.’ Ik neem even pauze, grijp naar het flesje water, drink wat, en haal diep adem. Henry en Lucas-Cédric stoten elkaar aan in een gebaar alsof ze al geslaagd zijn voor de opdracht. Toby kijkt naar de grond en lijkt niet helemaal op zijn gemak. Ik vervolg de opdracht: ‘De klas wordt ingedeeld in een trio, een duo en eenlingen. Het trio en duo mogen onderling overleggen, de rest niet. Bij elk tweede goede antwoord mag je iemand uitnodigen mee te doen. Wie slaagt krijgt 10 punten extra voor de volgende SO. Als je zakt worden er 10 punten afgetrokken.’

De spanning in de groep keert terug, en ik zie hoe sommigen onrustig beginnen te bewegen. De adrenaline giert door mijn lijf terwijl ik mijn stem stabiel probeer te houden.

‘Het trio bestaat uit… Lumen, Maria en Ysbran.’ De drieling schiet in de lach, en ik krijg een dankbare blik. Lucas-Cédric stuurt een verontwaardigde blik naar Glenn, die met haar ogen naar boven rolt als teken dat ze het met hem eens is.

‘Byan en Toby vormen een duo.’ Nu kijken Lucas-Cédric en Glenn mij openlijk boos aan. Ik probeer die blik te negeren.

Opeens bedenk ik mij dat ik Faviar ook samen met Jeroen had kunnen zetten. Beiden hebben kastanjekleurige haar. Nu durf ik nóch Faviar, nóch Jeroen aan te kijken. Dan hoor ik dat iedereen druk door elkaar heen praat. Glenn maakt heftige gebaren naar Jeroen. Allerlei emoties zie ik voor mij: boosheid, opluchting, nerveuze spanning, half verborgen angst…

Mevrouw Van Maanen deelt de sticks en memoboekjes uit, en vraagt iedereen te controleren of het kleine, minuscule querty-toetsenbordje het doet.

Ze wijst naar mij dat ik naast haar op de bank moet komen zitten. Ondertussen verdelen de klasgenoten zich over het centrum van het lokaal. Henry gaat naast Faviar staan, die zijn stick salto’s laat maken in de lucht, terwijl hij rustig luistert naar het gemopper in de klas. Opeens krijg ik een scherpe por in mijn zij. Van Maanen: ‘Zeg dat ze hun mond moeten houden en dat we gaan starten!’

‘Stilte iedereen!’ schalt mijn stem. Tot mijn verbazing verdwijnen de geluiden snel, en kijkt iedereen mij aan. Zouden ze ook zo snel reageren als er geen dreiging boven hun hoofd hangt?

Het lokaal wordt donker en een gouden kleur vult langzaam de ruimte. De gezichten voor mij vervagen. Ik hoor al wat geklik op het toetsenbord. Ysbran en Lumen lachen zachtjes. Dan lijkt het goud langzaam te veranderen in geel… Mijn ogen voelen als snel droog als ik ze probeer te focussen. Het helpt niet, het blijft een onduidelijke gele kleur. De even afwezige spanning bouwt zich weer op. Als ik opzij naar de coördinator kijk, lijkt ook zij even verbaasd.

‘Wat…’ begint Glenn, maar Van Maanens stem snijdt door de ruimte als ze kort maar krachtig ‘Nee!’zegt.

‘Geen discussies! Maak nu jullie keuze vijf, vier, drie…’ en ze telt af naar 0. Even is het stil. Dan hoor ik een enkele schreeuw. Lucas-Cédric laat zijn stick vallen.

‘Ga maar op de bank zitten Lucas-Cédric, jij bent gezakt voor de opdracht’, commandeert Van Maanen.

Hij wil nog wat zeggen, maar zijn mond klapt dicht als hij haar onvermurwbare blik ziet. Zijn schouder raakt hard die van Henry als hij boos naar zijn plaats loopt. Ik ben blij dat hij de eerste is en niet een van mijn vrienden. De rest van mijn klas staat gespannen klaar voor de volgende stap.

Henry laat de stick van zijn ene hand in zijn andere hand rollen, terwijl Faviars kalme blik gericht is op Van Maanen. Ik durf Toby niet aan te kijken, maar hoor hem met Byan fluisteren. Zullen zij het antwoord goed hebben? En hoe warm wordt het staafje?

Rood vermengt zich met oranje. Koper met brons en iets dat op de kleur van rozenbottel lijkt. Steeds langer wachten de drieling en het duo met het indrukken van een juist antwoord. Ze zijn druk in overleg. Van Maanen prikt mij keer op keer met haar elleboog in mijn zij, als signaal dat ik af moet tellen. Faviars stick zoemt: hij mag iemand uitnodigen! Hij kiest Henry. Na twee rondes mogen Toby en Byan hun duo aanvullen, maar ze raken in een discussie wie ze willen hebben. Als ik aftel, wijst Toby snel naar Ginger die zich zichtbaar opgelucht bij hen voegt. Leander, die al die tijd zwijgend naast haar heeft gestaan, lacht wat krampachtig als hij zijn zus weg ziet lopen.

Een pauwblauwe stip hangt in het centrum van het lokaal en bolt op tot aan de randen van de tafels. De stip vloeit over naar de zwarte duisternis in de randen van de ruimte. Dan hoor ik een kreet en laat Lumen zijn stick vallen. Zijn broer en zus zijn boos op hem, maar voordat ze hun zinnen af kunnen maken, hoor ik van beiden een korte schreeuw, waarna ook hun staafjes de grond raken. Als snel lijken mijn klasgenoten op dominosteentjes die in rap tempo omvallen. Glenn en Jeroen volgen…

BBBBBBnnnnngggggg.

De bel gaat. We schrikken van het geluid, en voordat we goed en wel bijgekomen zijn, gaat ook het licht aan. Enigszins gedesoriënteerd kijken we elkaar aan. Glenn wrijft in haar ogen, net als Toby. Ook de coördinator moet zich herpakken. Dan komt ze in beweging en pakt de handleiding.

‘Ga allemaal naar jullie plaatsen. Dan nemen we nog even de oefening door,’ zegt ze, gebarend naar de banken. Als ze bij het bedieningspaneel is toetst ze wat codes in.

‘Wat is er zojuist allemaal gebeurd, denken jullie?’ Ik zie alleen maar gefronste gezichten om mij heen. Ook ik was zo geconcentreerd dat ik mij niet eens heb afgevraagd wat we aan het doen waren. Wat was het doel van het practicum? Kleuren raden?!

‘Iemand?!’ en ze kijkt om zich heen. Allerlei woorden die we blijkbaar hebben ingevuld, worden voor ons in de lucht geprojecteerd. Dan verschijnt er een grote grafiek gevuld met lijnen. De lijnen varieren van links naar rechts van hoogte. Ik tel er twaalf. Ik probeer de woorden te ontcijferen die op de horizontale en verticale assen staan. Twaalf… we zijn met z’n dertienen maar ik deed niet mee.

‘Staan die lijnen voor ons, tenminste, mij niet meegerekend?’ vraag ik aan mevrouw Van Maanen. Ze knikt goedkeurend.

‘Goed gezien Zephyre. Weet jij – of iemand anders – waar die lijnen precies voor staan?’ Het valt even stil.

Dan klinkt de stem van Faviar: ‘Het valt mij op dat in het begin van de grafiek drie lijnen en twee lijnen laag zijn. Staan die lijnen voor de drieling en het duo Toby en Byan?’ Nu kijkt iedereen geïnteresseerd naar het lijnenspel.

‘En één is heel hoog en zakt meteen omlaag; is die van Lucas-Cédric, die in het begin uitviel?’ vraagt Glenn.

‘Ga verder,’ moedigt Van Maanen aan.

‘Dan wil ik eerst weten waarom Zephyre die keuzes heeft gemaakt!’ zegt Ginger. ‘Wat was haar opdracht?’

Van Maanen kijkt op een uitnodigende, vragende manier de klas rond: ‘Iemand?’

Voor mij zie ik fronsrimpels, turende blikken en schuddende hoofden.

‘Vertel het maar Zephyre.’ Opgelucht haal ik adem. Eindelijk mag ik vertellen op basis waarvan ik mijn keuzes heb gemaakt, en kan ik uitleggen dat mijn keuzes niet gebaseerd waren op of ik iemand wel of niet mag. Ik leg de opdracht uit. Met een haperende stem, zo snel wil ik mijn gedrag toelichten. Ik zie dat Faviar mij geruststellend toelacht met een blik van: ‘Ik twijfelde niet aan je.’ Glenn is haar wrevel naar mij in één klap vergeten en wil nu alle ins and outs van het practicum weten.

‘Welke feiten hebben we nu Byan?’ vraagt Van Maanen. Byan gaat rechtop zitten en zet alles op een rij.

‘De opdracht was om onze klas te verdelen in een trio, een duo en losse leerlingen. De verdeling was niet op basis van voorkeur, maar op basis van haarkleur. De lijnen in de grafiek geven de heftigheid van onze emoties weer. Bij aanvang begon de drieling, en Toby en ik rustig. De rest, de individuen, begonnen onzekerder. Later draaide dit om. Toen werden wij geïrriteerder en de anderen rustiger.’

‘We hebben het deze les gehad over idealen,’ neemt Van Maanen het over, ‘maar ook over vooroordelen, en hoe mensen anderen voor zich weten te winnen. Zephyre kreeg een opdracht waarop jullie reageerden. Sommigen voelden zichzelf uitgesloten, anderen ingesloten, maar waarom?’

De bel gaat voor de tweede keer en we worden losgescheurd van de vraag.

‘Werk in duizend woorden uit wat het practicum met jullie gedaan heeft: wat hebben jullie ervaren en geleerd in relatie tot het thema van de les? Twee dagen voor de volgende les inleveren!’ de coördinator sluit haar boodschap af terwijl ze haar tablet in haar tas stopt en de apparatuur en lichten uitdoet.

‘En de punten mevrouw?’ vraagt Henry. Van Maanen draait zich bij de deur om.

‘Na de volgende les’, zegt ze, en ze loopt de gang in.

Ik haal mijn werkboek uit het blad. Faviar staat opeens achter mij en slaat zijn armen om mij heen. ‘Goed gedaan Zeph, knap van je.’ Tranen trekken als een waas voor mijn ogen. De warmte van zijn lichaam raakt mij, waardoor ik wat kan ontspannen.

‘Dank Fav, het was een put-klus.’ Langzaam draai ik me naar hem om en sla mijn armen om zijn nek. Zachtjes wrijft hij over mijn rug. Ik zou zo in slaap kunnen vallen…

‘Hey stel, nog even naar de kantine om te lunchen?’ Toby doorbreekt ons contact. Terwijl we ons losmaken, probeer ik mijn rooster voor mij te halen. Een uur pauze en dan twee lesuren Vakwerk. Faviars arm glijdt van mij af, en ik kan nog net zijn hand vastpakken.

‘Waar heb jij zin in?’ vraag ik hem. Hij denkt na.

‘Een lunch op het dakterras,’ waarop wij met z’n drieën moeten lachen omdat dat verboden terrein is.

‘Dan maar in de tuin,’ zegt Toby.

‘Fav, ga je met me mee dan halen wij wat.’ Ze duwen mij zowat naar buiten naar één van de dagbedden. Het is vandaag een bijzonder warme dag voor het jaar, zo tegen de 30 graden. Ik zie hoe andere leerlingen op kleden op het gras zijn gaan zitten. Een paar dagbedden zijn bezet. Ik kies er drie uit die wat verder weg staan. Terwijl ik ga liggen, zie ik Glenn samen met Lumen, Ysbran en Maria aankomen. Ze buigen af naar het grasveld en nemen plaats op één van de kleden. Mijn arm trilt. Het ingebouwde schermpje licht op als ik een bericht van dokter Tinkel krijg.

‘Kun je om 16.00 uur komen om de bloeduitslagen te bespreken?’ Ze heeft er waarschijnlijk rekening mee gehouden dat mijn lessen vandaag tot 15.30 uur duren. Ik stuur terug dat het ‘okido’ is. Dan bedenk ik mij dat de droomtherapeut nog contact met mij op zou nemen. Kan hij mij nieuws geven over Auster?

Het wordt drukker buiten. Veel Welidormers zoeken de zon op: zowel artsen, verpleegkundigen, onderhoudspersoneel, als leerlingen stromen naar buiten en vinden een plek op de bedden, banken of op het gras. Ik zie directeur Sigrid Hal een stoel pakken die hij naast die van dokter Marinus Doedels plant. Zijn licht gebogen rug maakt dat hij altijd naar de grond kijkt. Of misschien heeft hij een gebogen rug, omdát hij altijd naar de grond kijkt, bedenk ik mij. In zijn donkerrode corduroy pak en zijden sjaal lijkt hij eerder de baas van een museum dan van een zorginstelling. Naast hem staat zijn hond Acqua, een soort windhond die als een slanke schaduw elke beweging van zijn baas volgt. Faviar is gek op honden en heeft uitgezocht dat Acqua tot het ras Azawakh hoort, één van de oudste hondenrassen ter wereld.

Ze lopen samen naar het midden van het terras waar ze stil blijven staan. De directeur strijkt zijn grijze haren naar achteren en schraapt zijn keel: ‘Beste dames en heren, meisjes en jongens!’ zijn stem klinkt over de groep mensen. De onderlinge gesprekken stoppen en ik zie hoe iedereen zich tot de directeur wendt. ‘Vanwege het uitzonderlijk mooie weer, en de toch al bijzondere week, hebben we besloten dat van de volgende twee uur één les komt te vervallen. Het laatste lesuur verschuift tot na het eten, en zal plaatsvinden van 18.30 – 19.30 uur. Vanaf morgen verlopen de lesuren weer volgens schema!’ Hij kijkt om zich heen en ik zie de blije gezichten, terwijl tassen weer op de grond ploffen en iedereen weer een ontspannen houding aanneemt. Sommigen juichen de heer Hal toe.

‘Yeah, that’s Welidorme!’ hoor ik Joep uit het vierde jaar roepen. Een vijfdejaars slaat Joep instemmend op de schouders.

‘Nu even genieten en dan weer aan de slag!’ glimlacht de directeur als hij weer terug naar zijn stoel loopt met de elegante Acqua achter zich aan. Ik glijd onderuit en voel de heerlijk brandende zon op mijn gezicht en op mijn armen en benen.

De gesprekken komen weer op gang en ik schrik als opeens Faviar en Toby naast mij staan met overvolle etageborden en met in hun kielzog Ginger en Byan.

‘De Koningin van Welidorme,’ grinnikt Toby als hij naast mij komt zitten en een te vol plateau op mijn buik zet. Ik kom langzaam overeind en trek mijn benen op zodat Byan aan het voeteneind kan zitten. Nog vóórdat Toby zijn plek naast mij inneemt, volgt Ginger Byans voorbeeld en gaat aan het voeteneind van zijn ligbed zitten. Faviar tikt tegen mijn arm. Als ik naar hem opkijk, gaat zijn blik langzaam naar Toby en Ginger. Ik knipoog naar hem, en schrik even als Byan ons oogcontact opmerkt. Ze zegt er niets over.

‘Wat vond jij van het practicum, Faviar?’ vraagt ze.

‘Leerzaam,’ antwoordt hij. Ik kijk naar hem en wacht of hij nog meer gaat zeggen. Byan vouwt haar rechterbeen onder haar linkerdijbeen en balanceert haar bord bovenop haar rechterknie. Ondertussen kauwt ze bedachtzaam op een hap groentespaghetti.

‘Wist jij wat het idee was?’ vraagt ze vervolgens.

‘Ik vermoedde dat het met macht te maken had… en met groepsdenken. Het practicum sluit namelijk altijd aan op de theorie,’ antwoordt hij.

Ik hoor Ginger lachen om een grap van Toby. ‘Dat deed je goed!’ zegt ze terwijl ze lichtjes voorover leunt. Ik neem een grote hap van het zoete, lichtroze schuim, dat het toetje van vandaag is. Het smelt in mijn mond en prikt licht op mijn tong.

‘Wat vond jij ervan Byan?’ vraag ik haar. Ze kijkt mij peinzend aan. De punten van haar zwarte bob raken haar sleutelbenen.

‘Ik vond het interessant hoe in het begin niet duidelijk was wat de regels waren. Ik zag aan jou dat je de opdracht heel serieus uitvoerde, alsof onze levens op het spel stonden. Ondertussen probeerde ik te bedenken waarom je Toby en mij bij elkaar plaatste. Dat kon een sleutel zijn, maar ik had niet bedacht wat de werkelijke reden was. Wat mij ook opviel is dat jij ons niet aankeek als personen, maar als een soort objecten. Dubbel dus: enerzijds voelde ik veel emotie bij de opdracht, anderzijds bekeek ik het afstandelijk.’ Ze veegt haar mond af met een servet en zet haar bord naast haar op de stenen. Faviar doet hetzelfde. De vering van zijn ligbed kraakt als hij weer gaat liggen.

‘Dit is héérlijk!’ zegt hij en hij vouwt zijn armen onder zijn hoofd. Ik verwacht zo een bericht dat ik naar dokter Tinkel moet gaan en sta op.

‘Als jij wilt liggen, Byan, dan neem ik jouw plek wel in,’ stel ik voor.

‘Okido,’ antwoordt ze, terwijl ze abrupt opstaat. Ze is iemand van weinig woorden. We ruilen van plek. Ze is vrij klein, ik denk zo’n 1,65 meter. Daardoor is er voor mij ruimte genoeg om half op het bed te gaan liggen.

Om 15.50 uur gaat het alarm in mijn arm af. Ik ben heel benieuwd wat dokter Tinkel mij te vertellen heeft. Ik weet nu waar haar kamer is. Omdat ik een geldige reden heb om op de eerste verdieping te komen, loop ik snel de trap op naar boven.