Colofon

40 & SUDDENLY SINGLE

©2023, Julia van Rome

Auteur: Julia van Rome

Uitgever: Julia van Rome

www.juliavanrome.nl

Tweede druk mei 2023

Met dank aan:

Hoofdredactie: Sophie Laurence, Buro Beat

Redactie: mijn dochter Amy en tante Meta.

Eindredactie: Joyce Haarms-van Vliet

Ontwerp en Vormgeving: Anouk Kools, Too Kools

Druk: Centraal Boekhuis

ISBN 978909037405

NUR 301

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor het overnemen van gedeelten uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) dient men zich tot de uitgever te wenden.

Inhoud

9-11

De tsunami

Me, myself & I

Toscane

Gratis af te halen, zo goed als nieuw

Ik heb last van mijn testosteron

Praat Nederlands met me

First date

Perfect

Foei, stoute hond!

Dating Joe

Torremolinos

Mag het licht aan?

All I want for Christmas

Moment of weakness

Toyboy

Lang leve de ANWB

It’s a man’s world

Change of Heart

It’s a woman’s world

Leve de Koning!

Bokito

Dagje wellness

Thank God I’m a country girl

The Huntman

The mancave

Plopperdeplop!

Blowing cherry

Aprés-ski

Mannen met baarden

Podiumbeest

Shake that Booty

The Rolling Stones, leven die nog?

Karaoke

Meneer Rugzak

Moonwalk

Amsterdamned

Going to Ibiza

Oude liefde roest niet

Married?

Geduld is een schone zaak

De klik

One night stand

Afscheid nemen

Life goes on

Donkere tijden

De voorbereiding

Bali, here I come

Bali here I am

Eiland van de duizend tempels

De zuivering

Grounding

Kijkje naar binnen

Feestbeest 2.0

Home Sweet Home

Epiloog

9-11

En dan ineens, na zeventien jaar huwelijk, op een stralende woensdagmorgen, gebeurt het. Ineens staat mijn leven volledig op zijn kop. Het is alsof de Twin Towers in mijn tuin neerstorten en ik er als in een droom met ogen open naar sta te kijken.

De mobiele telefoon die op het aanrecht aan de oplader ligt en die ik even oppak om de oplader mee te nemen, laat een berichtje zien: ‘XOXO’, staat er op het schermpje, afkomstig van Liz. Het berichtje is van gisteravond, 23:00 uur. Mijn interesse is gewekt. Ik pak trillend de telefoon op zoek naar verdere berichten. Alles in de historie is gewist. Maar ik ken haar, dit is niet een vrouw die je kunt vertrouwen met je man. Het bericht laat mijn inwendige alarmbellen rinkelen. Zijn mobiele telefoon heb ik de laatste maanden niet aan de oplader gezien. Ik weet niet eens meer waar hij zijn telefoon oplaadde. Even twijfel ik nog. Er zal toch wel een logische verklaring zijn voor dit bericht? Maar mijn intuïtie zegt dat ik op mijn hoede moet zijn. Dit klopt niet en ik moet de onderste steen boven halen. Ik loop naar boven, waar mijn man nog nietsvermoedend in ons bed ligt. Nerveus en met de telefoon in mijn hand sta ik naast het bed.

‘Marvin, wat betekent Liz voor jou?’, vraag ik vol spanning. Hij kijkt me verschrikt aan en ziet zijn mobiele telefoon in mijn hand. Even hoop ik dat hij met een gigantische lulsmoes komt, die ik domweg kan geloven. Maar niets is minder waar, ik zie de gore waarheid in zijn ogen.

Hij is vreemdgegaan en dat blijkt al even aan de gang te zijn. Hoe kan dat nou? Ik heb hier niets van gemerkt. De twinkeling in zijn ogen van de laatste tijd was dus voor haar. Mijn maag draait om, ik voel me misselijk en grijp me vast aan het bed. Ik heb moeite om mijn ingewanden er niet uit te kotsen.

‘Maar waarom, we hebben alles?’, weet ik met veel ongeloof uit te brengen.

Er worden twee schouders opgehaald en een pruillip opgezet. ‘Ik heb een relatie met haar, al een tijdje’, vertelt hij met enige schaamte, maar tegelijkertijd zie ik dezelfde twinkeling in zijn ogen als hij over haar praat.

‘Een relatie? Dat kan helemaal niet! Hoe kun je dat nou doen? Je maakt ons kapot’, fluister ik hem toe. Meer geluid krijg ik niet uit mijn mond.

Het voelt alsof ik droom, een nachtmerrie waarin ik in paniek ben en om hulp probeer te roepen, maar waarin ik geen geluid kan maken. Alsof ik ter plekke door de grond kan zakken. Mijn ongeloof maakt plaats voor iets anders. Ik voel een vlaag van walging en hysterische woede in me opkomen.

Heel rustig en beheerst sis ik hem toe: ‘Wegwezen!’

Hij ziet dat het menens is en springt uit bed. Hij trekt vliegensvlug een werkbroek aan en loopt dan binnen enkele minuten voor me uit naar beneden.

Twee mensen die al zo lang samen zijn, zo vertrouwd. We hadden alles, gaat er door me heen. Nog steeds heb ik het gevoel dat ik in een verkeerde film ben beland. Ik voel de eerste tranen over mijn wangen rollen, maar ik veeg ze weg. Ik gun mezelf nog geen tijd om mijn verdriet toe te laten.

‘Is mijn huwelijk voorbij?’, vraag ik mezelf af. Mijn gedachten schieten alle kanten op.

Beneden zitten twee jonge meiden van elf en twaalf jaar op de bank, ze kijken ons met grote ogen aan. Ik zie de schrik in de ogen van deze stoere jongedames. Ze voelen aan dat het mis is, ernstig mis. Nog nooit hebben ze hun ouders zo’n ruzie horen maken. De negatieve energie verspreidt zich als een olievlek door het huis.

Marvin probeert het zo goed mogelijk uit te leggen.

‘Papa heeft een andere vriendin’, legt hij knullig uit, pratend in de derde persoon alsof het om iemand anders gaat. Maar zijn gebroken stem is hoorbaar. Op dat moment breken de dijken en mijn huilbui zorgt ervoor dat ik snikkend op de tweezitsbank neerval. Lisa begint ook te huilen en houdt zich verder stil.

‘En mama dan?’, vraagt Amy smekend. Deze stoere, jonge meiden zijn ineens weer zo klein. Deze twee onschuldige hartjes worden voor het eerst in hun leven gebroken.

Marvin, mijn grote lange en sterke man, kan niet meer: ook bij hem rollen de tranen over zijn wangen. Hij draait zich om en loopt verloren de achterdeur uit. Ik weet niet waarheen, maar ik weet dat hij niet meer terugkomt. Ik kijk hem na, zijn donkere krullen zijn nog plat van de slaap, zijn brede schouders hangen naar beneden. Dit beeld wordt gegrift in mijn geheugen. Ons leven is vanaf dit moment veranderd en er is geen weg meer terug.

Na een kwartier wordt er aangebeld. Oma, die altijd komt oppassen als ik moet werken, staat voor de deur. Dat was ik helemaal vergeten. Oma, Marvins moeder, een kleine boerenvrouw, komt binnen en ziet niet direct dat er iets gaande is. Hartelijk wordt ze door onze witte jack russell, Google, begroet. Net als anders.

Dan opeens ziet ze de meiden verdrietig op de bank zitten. Ze kijkt me aan en ziet ook mijn lijkwitte, verdrietige gezicht. Ze schrikt en haar bril zakt iets van haar neus.

‘Wat is er?’, vraagt ze met een bibberende stem.

‘Ga eerst maar even zitten, want we hebben slecht nieuws te vertellen.’ De arme vrouw loopt achteruit naar de bank en gaat zitten. ‘Marvin heeft een andere vrouw’, vertel ik haar, terwijl ik het zelf nog maar nauwelijks kan bevatten.

Oma kijkt me met grote ogen aan. ‘Nee, nee, nee, hoe kan dat?’ De arme vrouw stort in. ‘Dat kan toch helemaal niet! Waarom?’, brabbelt ze verdrietig. Ik zie haar in een kwartier tijd een paar jaar ouder worden.

Ik vraag aan de meiden of ze vandaag thuis willen blijven. Ik stel voor om de school te bellen en uit te leggen dat we een dagje voor onszelf willen om het nieuws te bevatten. Amy wil toch naar school, want ze wil naar haar vriendinnen toe en aangezien het al bijna tijd is om te gaan, help ik haar gauw op weg. Lisa, die tot nu toe weinig heeft gezegd, wil liever thuis blijven. Vandaag is alles goed.

Ik bel de school en probeer zo zakelijk mogelijk uit te leggen wat er aan de hand is. Amy is inmiddels op school aangekomen en wordt opgevangen door de juf. Ik kan en mag mijn emoties nog niet de overhand geven, maar ondanks dat lopen de tranen continu over mijn wangen. Toch kan ik mijn verdriet nog niet toelaten. Dat het komt, voel ik, maar nu nog niet, hoe dan ook. Ik ben bang dat als de tranen komen ik niet meer kan stoppen en ik mezelf volledig kwijtraak. Oma vertrekt rond de middag weer naar huis. Ze is compleet van de kaart. Ik geef haar een knuffel bij de deur en ze houdt me even stevig vast.

Marvin laat weten dat hij tijdelijk zijn intrek in het tuinhuis neemt. Het is een voorrecht dat we een stukje grond met een tuinhuis hebben, voorzien van alle gemakken en met een slaapgelegenheid. De afgelopen maanden hebben we hard geklust om het af te krijgen. Twee weken geleden hadden we de badkamer afgerond en konden we er voor het eerst echt slapen. Ik vraag me nu af of het tuinhuis voor een ander doel is voorbereid, maar het is fijn dat het er is.

Voor ons allebei is het beter dat we elkaar nu even niet zien.

Mijn vader komt ’s middags langs. Ik heb hem kort daarvoor gebeld en hem op de hoogte gebracht. Mijn moeder is naar het zwembad, dus komt hij alleen. Hij heeft het er duidelijk ook erg moeilijk mee.

Mijn sterke vader, met zijn brede schouders, komt aangeslagen binnen. Hij knuffelt Lisa en slaat ook zijn gespierde armen om mij heen. Hij is niet heel groot, maar hij oogt normaal gesproken jong en sterk. Hij traint tweemaal per week om zichzelf fit te houden.

Deze onverwoestbare, lieve man is mijn rots in de branding en staat altijd voor me klaar als ik hem nodig heb. Kort laat ik mijn tranen de vrije loop, maar ik herpak mezelf snel. Ik wil sterk blijven voor Lisa.

Pa gaat zitten. Zijn boosheid probeert hij voor me te verbergen, maar daar ken ik hem te goed voor. Ik zet een kop koffie en hij luistert naar mijn verhaal van de afgelopen dag.

‘Julia, ik wil met hem gaan praten. Ik zal hem wel even duidelijk maken dat hij dit absoluut niet kan maken. Wie denkt hij wel dat hij is!

Hij kan zijn gezin niet op deze manier in de steek laten’, zegt hij gefrustreerd.

‘Pap, ik snap heel goed dat je ook boos bent en teleurgesteld in hem bent, maar het is en blijft de vader van Amy en Lisa.

Doe alsjeblieft niets. Dit is mijn huwelijk en het is mijn taak om hiermee om te gaan. Ik wil een afspraak maken bij een mediator om een scheiding aan te vragen’, zeg ik overtuigd. ‘Ik kan en wil zo niet verder, hoe moeilijk het ook zal zijn, want pa, het is niet de eerste keer. Ik heb dit al een keer eerder meegemaakt. Het ging toen weliswaar om een zoen met een andere vrouw, maar niettemin.

Het vertrouwen is toen al beschadigd en het is nooit helemaal hersteld. Dit is echt de druppel’, leg ik uit.

Hij zit tegenover me en luistert naar mijn verhaal. Hij is er even stil van.

‘Als dat is wat je echt wilt, dan is dat wat je moet doen. Als je het maar zeker weet’, zegt hij in alle kalmte. ‘Ik zal vanmiddag voor je rond gaan bellen en een afspraak maken voor in de komende week.’

‘Ja, graag. Ik ben er dit keer zeker van. Zo kan ik niet verder. Niet als hij verliefd is op een ander.’

De tsunami

Het is alsof de grond onder mijn voeten is weggeslagen. Ik ben radeloos, hulpeloos, het is alsof ik verdrink. Ik grijp letterlijk om me heen, tot ik een kleine hand voel.

‘Mama, gaat het?’, Lisa staat met een bezorgd gezichtje naast me.

‘Je maakte allerlei gekke geluiden’, zegt ze met een glimlach. Lisa, die van nature een zorgzaam karakter heeft, staat naast de bank. In slow motion voel ik hoe mijn zware lichaam omhoog krabbelt. Ik was even op de bank gaan liggen en klaarblijkelijk was ik in slaap gevallen. De werkelijkheid valt weer als een zwart gordijn over me heen. Overleven, dat is wat je doet. Die eerste dagen draaien mijn hersenen overuren. Alles op de automatische piloot. Doorgaan, dingen regelen, naar de mediator, naar de dokter voor een soa-test, naar de nieuwe school van mijn dochter, want ook dat is belangrijk. ‘s Nachts slaap ik maar een uurtje of drie. Daarna lig ik weer wakker en gaan de gruwelijkste beelden van Marvin en Liz door mijn hoofd heen. Het maakt me misselijk, ik krijg geen hap door mijn keel. In de eerste weken val ik dan ook tien kilo af.

In die nachtelijke uren vallen ook de kwartjes. De gebroken trouwring - zogenaamd op zijn werk gebeurd - die achteloos in de la van de kast werd gegooid. De tandenborstel met tandpasta in de la van het keukenblok in het tuinhuisje. Die lag daar niet voor niks. Zijn telefoon die ik al maanden niet meer aan de oplader had gezien, terwijl hij die voorheen overal liet slingeren. Waarschijnlijk ook de reden dat hij de meiden niet meer met zijn telefoon liet spelen. De keren dat ik hem vreemd zag lachen om berichtjes die hij kreeg. Als ik vroeg wat er zo grappig was, dan was het altijd een collega die een geintje maakte. Ik herinner me het sinterklaasfeest dat we vierden bij mijn schoonzus. Na een gezellige middag stond hij er ineens op dat we rond acht uur naar huis gingen.

We lopen goed en wel buiten en daar komt ‘zij’ toevallig langsgefietst. Het onderbuikgevoel wat ik toen kreeg, scheen toch echt te kloppen. Het maakt me misselijk en boos.

De keren dat ik kort in slaap val, droom ik dat ik haar de weg zie oversteken. Ik zit in mijn auto en druk de gaspedaal in. Ik schrik van mijn eigen boosheid. Ik wil dit gevoel niet, maar ik raak het niet kwijt.

Ook dat nog, een cito-bespreking op school samen met hem. Als versteend zit ik op mijn stoel. De juf, die de situatie ook uiterst ongemakkelijk vindt, probeert luchtig en beheerst de uitslag uit te leggen met daaraan gekoppeld het schooladvies. De woorden gaan langs me heen, er dringt niks meer tot me door. Buiten zeggen we elkaar koel gedag en daarna vertrek ik snel naar huis, want ik moet er niet aan denken om hier op het schoolplein in huilen uit te barsten. Het is niet anders. Ik wil vooral niet stoppen met dingen doen, want ik weet dat er geen houden meer aan is als ik mijn verdriet toelaat. Twee weken lang zet ik alles in gang en word ik geleefd.

Als een olievlek wordt de roddel over het stadje waar ik woon verspreid. De eerste kaarten van medeleven vallen op de mat. Het besef is er nog niet, of toch wel, ik weet het niet meer. Lieve berichten van allerlei mensen, maar ook verschrikkelijk domme vragen van mensen die op zoek zijn naar de primeur. Ik voel me kwetsbaar.

De schaamte is groot. Hoe is het zo ver gekomen dat wij gaan scheiden? Dat was iets wat mij nooit zou overkomen, want wij waren sterk samen. Het verdriet van de meiden is hartverscheurend. Amy en Lisa die langzaamaan beseffen dat de wereld toch niet zo mooi is als in de sprookjes wordt verteld. Dat maakt mijn pijn en verdriet nog erger.

‘Mijn gevoel is echt onbeschrijfelijk. Ik voel echt zoveel pijn in mijn hart. Niet alleen geestelijk, maar ook fysiek doet alles zeer’, klaag ik op een zaterdagochtend tegen mijn moeder. De kleine, lieve, sterke vrouw die altijd voor iedereen klaarstaat.

Mijn moeder, die ook geen woorden meer heeft en maar nauwelijks kan bevatten wat er zich de afgelopen week heeft afgespeeld, zegt: ‘Misschien moet je twee paracetamol nemen!’

Door mijn tranen heen schiet ik in de lach. ‘Nee, helaas mama, er is geen cardioloog die deze pijn kan verzachten. Was het maar waar.’

Op vrijdagavond hoor ik een zacht gesnik uit de kamer van Amy. Ik loop zachtjes haar kamer binnen en zie haar zitten onder de dekens.

‘Liefje, gaat het?’, vraag ik bezorgd.

‘Ik mis papa zo en ik wil zo graag dat het weer goed komt tussen jullie’, snikt ze hartverscheurend. Ik kruip bij haar in bed en samen huilen en knuffelen we.

‘Ik weet het ook niet, Amy. Het is erg moeilijk nu, maar ik beloof je dat alles weer goedkomt. Dat we weer gelukkig worden, maar hoe dat eruit gaat zien, dat weet ik ook nog niet. Ik kan niet beloven hoe, lieverd.’

De volgende avond breng ik de meiden naar het tuinhuisje. Op weg ernaartoe komt de sneeuw met bakken uit de hemel en het wegdek begint langzaam wit te kleuren. Gelukkig rijd ik op winterbanden, wat me iets zekerder maakt. Het tuinhuisje en de tuin zien er prachtig uit onder een deken van witte sneeuw in de avondschemer. De meiden zijn blij, rennen naar binnen en gaan alvast hun slaapplekje in orde maken. Gelukkig zien ze het als een gezellige slaappartij. Dat stelt me gerust. Marvin loopt met me mee naar mijn auto, want de ongemakkelijke sfeer zorgt ervoor dat ik niet langer wil blijven.

‘Hoe gaat het?’, vraagt hij me beduusd.

‘Tja, hoe denk je zelf? Het valt niet mee, ik begrijp het gewoon niet. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Had je het dan zo slecht bij mij? Waarom? Waarom, in godsnaam? Waarom?’ De vragen rollen gefrustreerd achter elkaar mijn mond uit.

‘Ik weet het niet, ik weet het ook echt niet, het spijt me’, zegt hij oprecht en met veel verdriet in zijn ogen. Zijn donkere ogen vullen zich met tranen. Uit mijn broekzak haal ik zijn gebroken trouwring. Ik open mijn hand en laat de ring aan hem zien.

‘Hier, deze is van jou. Dit had toch een teken voor je moeten zijn? Hoe kon je zo dom zijn? Je hebt ons kapotgemaakt.’ Terwijl de tranen over mijn wangen rollen, stomp ik tegen zijn brede schouders, zo hard als ik kan. Ook hij huilt en hij laat me mijn frustratie eruit slaan. Ik draai me om en loop huilend naar mijn auto.

‘Doe alsjeblieft voorzichtig!’, roept hij me na.

Het kan me niets meer schelen, mijn tranen vertroebelen mijn beeld en over de donkere sneeuwweg rijd ik harder terug dan goed is. In het stadje aangekomen rijd ik door de straat waar ‘de slet’ woont. Haar auto staat voor de deur. Ik stop voor haar auto, pak een ruitenkrabber met een lang houten handvat (het enige wat ik zo snel in mijn auto kon vinden) en stap uit. In een ogenblik van waanzin sla ik een aantal keer met het houten handvat op haar voorruit. Door de sneeuw heen lijkt het erop dat er diverse sterren in de ruit verschijnen. Ineens zie ik de verte twee koplampen mijn kant op komen en op dat moment besef ik dat ik moet maken dat ik wegkom.

Het laatste stukje naar huis realiseer ik me dat ik gek geworden ben. Mijn hand is blauw geworden van de kou en van het slaan, maar ik voel geen pijn. Ik ben nog maar net thuis en er wordt al aangebeld. Ik schrik me rot en loop verward en angstig naar de deur, bang dat de politie al voor mijn deur staat. Ik doe de deur open en zie de lieve gezichten van mijn ouders.

‘We komen je even gezelschap houden nu die meiden er niet zijn’, legt mijn moeder uit.

‘Pap, mam, ik heb iets gedaan wat ik niet had moeten doen. Ik ben bang dat de politie zo voor de deur staat’, zeg ik beschaamd en ik laat mijn blauwe, trillende hand zien. Ik vertel in het kort wat er gebeurd is.

‘Luchtte het op?’, vraagt mijn pa onverwacht als ik klaar ben met mijn verhaal.

‘Ja, dat wel, ja zeker’, zeg ik met een beginnende grijns op mijn gezicht.

‘Nou, maak je dan maar geen zorgen om de politie. Als die komen, dan handel ik het wel met ze af. Ze gaan je echt niet meenemen, over mijn lijk. Ik heb ook weleens dingen gedaan die niet mogen, maar als het je heeft geholpen om hierdoorheen te komen dan was dat nodig’, zegt hij resoluut en stoer. ‘Als je het maar niet nog een keer doet!’, waarschuwt hij me met een knipoog. Door mijn tranen heen lachen we samen om de gekke avond en ik kom weer enigszins tot rust. Na twee uur is er nog geen politie en via Marvin, die ik inmiddels op de hoogte heb gebracht van het incident, krijg ik te horen dat de ruit geen schade heeft opgelopen. Waarschijnlijk door dat sneeuwlaagje.

Die nacht blijft mijn moeder slapen en praten we ’s nachts, tijdens onze wakkere uren. We praten over het incident en dat het niet goed met me gaat. Ik beloof ‘s maandags te gaan zoeken naar professionele hulp.

Als de meiden zondags thuiskomen, omhelzen ze me.

‘Gekke mama’, giechelt Lisa met haar hand voor haar mond. De meiden hebben het verhaal inmiddels gehoord.

‘Ja lieverd, dat had ik niet mogen doen, hoor. Ik weet even niet wat me bezielde, maar ik zal het nooit meer doen, echt niet! Dat beloof ik plechtig.’ Lisa en Amy gaan tegenover me op de bank zitten en kijken me trots aan.

‘Ik vind het wel stoer van je hoor, mama’, zegt Amy. Ik schiet in de lach.

Lisa, die nog steeds zit te lachen om haar gekke mama, zegt ineens peinzend: ‘Maar mama, waarom heb je niet gewoon dat hamertje gebruikt dat in de auto ligt? Je weet wel, dat hamertje waarmee je de ramen in moet slaan als je in het water belandt?’

Even kijk ik haar perplex aan en dan sla ik mezelf voor mijn kop. ‘Ja, gelijk heb je, wat ben ik toch dom!’, proest ik lachend uit. We giechelen samen om de hilariteit van onze gedachten. Even gaat er nog een gevoel van spijt door me heen. Zo dom dat ik niet aan het hamertje heb gedacht. ‘Nee, gelukkig maar, er is geen schade, Dat was niet zo netjes geweest.’ Ik aai Lisa over haar bol en geef haar een dikke knuffel. De week erna bel ik de dokter en de ouderling van de kerk. Ik ben geen wekelijkse kerkbezoeker, maar in de afgelopen jaren kwam ik er toch wel met enige regelmaat, meestal alleen of met de meiden. Diezelfde avond nog komt er iemand van de kerk langs om met me te praten. Hij belooft dat hij ervoor gaat zorgen dat de dominee een paar keer bij me langskomt om me te helpen met mijn geestelijke strijd.

Na een paar dagen krijg ik eindelijk rust, iedereen is het huis uit en dan uit het niets komt de tsunami aan tranen. Ontiegelijk veel tranen. Tranen onder de douche, als ik de hond uitlaat, als ik tot laat in de nacht naar muziek luister, tot het moment dat ik geen tranen meer heb. Of houden de tranen op, omdat de hond naar me gaat grommen als ik van die brullende oergeluiden maak tijdens mijn huilbuien? Hoe dan ook, ik ben leeg. Ik kan niet meer. Ik raak de bodem van mijn bestaan. Niet alleen het verdriet, maar ook de woede en boosheid zijn nieuw voor me. Nooit ben ik zo intens boos geweest. Ik ben boos, omdat ik de kliko zelf weg moet brengen naar de ophaalplek.

De veel te zware kliko die ik door de hopen sneeuw probeer te sleuren en waarmee ik tot overmaat van ramp op een hoek blijf haken in een opgehoopte berg met ijs en sneeuw. Ik krijg dat ding er niet overheen, wat me woest maakt. Gefrustreerd reageer ik me af op de hulpeloze kliko. Ik schop en trap er tegen aan. Van ellende valt mijn slachtoffer met zijn klep half tegen een muur aan, waardoor er een afvalzak op de grond kapot valt. Mijn frustratie wordt hierdoor nog groter. Huilend schep ik met mijn handsschoenen het afval weer in de bak. Uiteindelijk lukt het me om hem op zijn plek te zetten. Uiteraard kan de kliko er ook niets aan doen. Deze boosheid waarin ik mezelf niet herken, vind ik vreselijk. Ik ben zo boos. Boos omdat ik ben vervangen door een andere vrouw. Het maakt me bang en onzeker en vooral woedend. Die boosheid wil ik zien kwijt te raken, maar hoe?

Met de dominee bespreek ik mijn boosheid en mijn gruwelijke dromen waarin ik wraak op haar neem. Ik vertel hem dat ik dit niet meer wil voelen. Ik wil het echt kwijt zien te raken, want ik weet ook dat je daarin kunt blijven hangen als het te lang duurt. Boosheid gaat dan over in bitterheid en daar had ik de laatste tijd al een paar mooie voorbeelden van gehoord. Verhalen die verteld werden door alleenstaanden die hun eigen ervaringen aan me kwijt wilden, ook als ik er niet om vroeg. Alleenstaanden die na zoveel jaren nog steeds hun wrok en boosheid niet kwijt zijn en daardoor niet verdergaan met hun leven. Dirk is daarvan een voorbeeld, een grote boerenman die vijftien jaar geleden werd bedrogen door zijn vrouw.

Tijdens de uren waarop hij overdag werkte op het land, hield zij er een paar andere minnaars op na. Het bleek dat zij zelfs romantische avonturen met zijn bloedeigen broer beleefde. Twijfels over of zijn zoon daadwerkelijk van hem is of dat hij van zijn broer is, dat was toentertijd het gesprek van de dag. Dirk heeft tot op de dag van vandaag wrokgevoelens, een bitterheid die hij nooit meer kwijtraakt. De gore details van zijn verhaal spuugt hij bijna uit. Ik heb hier nooit om gevraagd, maar blijkbaar was hij geraakt door de roddels in het stadje. Hij ziet mij als zijn medeslachtoffer. Hij denkt zich volledig in mij te kunnen verplaatsen. Uit respect luister ik naar zijn verhaal, maar ik kom alleen maar gedemotiveerd thuis. Ik kwam hem tegen bij het uitlaten van de hond en twee uur later deed ik eindelijk weer de voordeur open. De positieve energie die ik voelde toen ik met de hond de zon in ging, is volledig weg.

Of Maaike, die haar man betrapte in bed met een ander. Uiteindelijk kreeg ze een nieuwe vriend die achter haar rug om een andere vriendin had. Haar vertrouwen in mannen is volledig weg.

‘Julia, vertrouw geen man, hoor. Ze zijn echt niet te vertrouwen. De enige die je kunt vertrouwen ben je zelf’, vertelt ze als ik haar tegenkom op weg naar de supermarkt. Ze heeft mijn verhaal via het roddelcircuit gehoord en heeft met me te doen. Kort vraagt ze hoe het met me gaat, maar binnen een mum van tijd ben ik degene die staat te luisteren naar de gruwelijke details van het overspel van haar ex-man. De bitterheid en het verdriet zijn na zoveel jaren nog steeds niet minder. Ik heb nu met háár te doen en besef dat ze nog een lange weg te gaan heeft. Die bitterheid wil ik niet en daarom besluit ik om Marvin niet overal de schuld van te geven. Integendeel, ik probeer hem en ook haar te vergeven. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In mijn gesprekken met de dominee oefenen we het.

In een gebed samen bidden we voor Marvin en Liz. Tijdens dat gebed rollen de tranen over mijn wangen. Dit doet zoveel pijn, maar voelt tegelijkertijd ook heel bevrijdend. Het is een keuze die je zelf maakt, om boosheid en woede in je leven toe te laten. Door heel bewust niet te kiezen voor de boosheid en woede, merk ik dat mijn de emoties afzwakken en naar de achtergrond verdwijnen. Ik weet dat het er nog zit, maar mijn geest is sterker. Door dit besluit heel bewust te nemen, kan ik het achter me laten.

Met Marvin heb ik afgesproken dat we om het weekend de meiden hebben. De weekenden alleen zijn wennen. In die weekenden bekruipt me het gevoel van angst. Angst om alleen te zijn. Ik voel me kwetsbaar in mijn eigen huis.

‘Julia, je bent vroeger nooit bang geweest om alleen te zijn.

Als klein meisje was je helemaal niet bang en vertrouwde je op jezelf en op de hond die op de boerderij was’, zegt mijn pa tijdens een van de vele gesprekken.

Zijn woorden doen het me beseffen.

‘Inderdaad, dat is waar. Ik ben inderdaad nooit bang geweest’, zeg ik tegen hem.

‘Kom op Julia, geef jezelf een schop onder je kont, doe je makeup op en hup, hier begint je nieuwe leven!’

Me, myself & I

Eén van de eerste feestdagen na mijn scheiding. Ik moet de dag zien door te komen, want met de feestdagen zijn mijn vriendinnen druk met hun gezin. De meiden zijn dit weekend bij mijn ex. Al weken zie ik hiertegen op. Wat moet ik in hemelsnaam ondernemen?

In een plaatselijk krantje lees ik dat er die dag een gezellige paasbraderie wordt georganiseerd, dus ik besluit daarnaartoe te gaan. Dit besluit heb ik al een paar dagen geleden genomen, maar nu de dag daar is, is de verleiding om veilig thuis te blijven erg groot. Het weer werkt ook niet mee. Een grijs wolkendek met een grote kans op buien. Ik besluit toch te gaan en pak mijn fiets. Puur om mijn hoofd leeg te maken, een fietstochtje van tien kilometer. Even krijg ik nog een gigantische huilbui, maar ik herpak mezelf en ga op zoek naar een regenpak. Ik moet dit doen van mezelf, het moet. Als ik dan alleen verder moet, dan moet ik er ook aan wennen om dingen alleen te doen. Mijn onzekerheid is nog nooit zo groot geweest.

‘Julia, je deed vroeger zo vaak dingen alleen en nu zie je ertegen op’, zeg ik hardop tegen mezelf om mezelf moed in te praten. Maar het stemmetje in mijn hoofd antwoordt: ‘Ja, maar toen was het anders: als je samen bent, ben je niet alleen. Je man was altijd te bereiken via de telefoon.’

Ik stap op mijn fiets met mijn regenpak onder mijn snelbinders, voor als de weersvoorspelling blijkt te kloppen. Het vooruitgaan en de wind in mijn gezicht doen me goed. Het leidt me af. Na een fietstocht van ongeveer een uur bereik ik de stad waar de paasbraderie wordt gehouden. Ik zoek naar een plek om mijn fiets neer te zetten en ga lopend verder. Ik loop tussen de kraampjes door en ben me er zo bewust van dat ik hier alleen loop, ondanks alle mensen om me heen.

Een kraampje met zilveren ringen. De glimmertjes trekken mijn aandacht. De lege plek waar mijn trouwring zeventien jaar heeft gezeten vraagt om een nieuwe ring. Ik zoek een prachtig zilveren ringetje uit en schuif hem om mijn vinger. Ja, dat is een stuk beter.

Ik reken het ringetje af en de juffrouw vraagt: ‘Is het een cadeautje?’

‘Nee hoor, ik doe hem direct om.’ Ik ben me er ineens bewust van dat deze vrouw de eerste persoon is die vandaag iets tegen me zegt. Ze lacht me vriendelijk toe en direct vraag ik me af of ze mijn gedachten kan lezen en of ze ziet dat ik me hier zo eenzaam en alleen voel. Ik loop verder en kijk af en toe naar mijn nieuwe aanwinst die de pijn iets verzacht. Ik wandel verder en blijf even staan kijken op het stadsplein bij een bandje dat gezellige muziek speelt. Inmiddels is de zon even doorgebroken. Ik geniet van de muziek en van het moment in de zon.

Verderop zie ik een schoenenwinkel. Schoenenwinkels hebben altijd al een enorme aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Ik stap de winkel binnen en pas diverse schoenen. Twintig minuten later stap ik weer naar buiten met een paar leuke zomerschoenen. Dat verzacht mijn lege gevoel vanbinnen.

Lunchtijd. Ik kon er altijd van genieten om even ergens lekker gezellig te gaan lunchen, samen. Even gezellig aan de latte machiato met een broodje carpaccio. Nu loop ik onzeker de broodjeszaak in en zoek naar een leeg tafeltje. Ik kijk rond, maar het lijkt erop dat ik pech heb, geen tafel. Achterin wenkt een vriendelijke man van ongeveer mijn leeftijd. Ik kijk achterom of er iemand achter me staat die reageert. Nee, hij blijkt naar mij te wenken. Even lijkt het alsof ik onzichtbaar ben en deze man de enige is die me kan zien.

Zo moet dat dus voelen. Hij wenkt nogmaals en ik vraag me af waarom. Wat wil hij van me? Ik loop verlegen zijn richting op.

‘Ik zie dat je een tafeltje zoekt. Ik ga toch net weg, dus deze is vrij. Ga lekker zitten’, zegt de aardige man.

‘Oh, aha, natuurlijk. Wat vriendelijk, dankjewel!’ Met een kleur op mijn wangen ga ik gauw zitten.

‘Wat had je dan gedacht? Dat hij je vraagt om erbij te komen zitten?’, mompel ik tegen mezelf. ‘Wat een stomme gedachte.’ Ik richt mijn aandacht wat langer op de menukaart en bestel. Ik pak mijn telefoon, wat een uitkomst biedt als je je ontzettend ongemakkelijk voelt. Met een telefoon in de hand is het net of je heel druk bent. Teleurgesteld leg ik hem even later weer neer, geen berichten voor mij vandaag. Iedereen zit gezellig bij zijn familie, besef ik nu meer dan ooit.

Ik zie een oude dame binnenkomen. Ze is druk met het inklappen van haar paraplu, want het is inmiddels weer flink aan het regenen. Haar haren zijn verward door de regen en ik zie aan haar gezicht dat de jaren bij haar ook zijn tol hebben geëist. Ik prijs me gelukkig dat ik toch een plekje heb kunnen vinden. De oude dame kijkt zoekend in het rond. Net als ik heeft zij ook het probleem dat alles al vol zit. Ik wenk haar en ik zie dezelfde onzekerheid in haar ogen die ik zojuist gevoeld heb.

‘Ik ben alleen, dus u kunt gerust hier komen zitten, hoor’, zeg ik vriendelijk tegen haar. Ik wijs uitnodigend naar het plekje naast me. Haar dank is groot en we kletsen voorzichtig een beetje over het weer. Ze bestelt snel en ons eten komt bijna tegelijkertijd. Misschien denken ze dat we bij elkaar horen, gaat er door me heen. Samen eten we in stilte ons meergranenbroodje op. Mijn latte machiato smaakt in ieder geval een stuk beter. De vrouw praat zo nu en dan verward en zelfs wat onsamenhangend en ik vraag me af of dat komt door de eenzaamheid van het jaren alleen zijn. Niettemin ben ik vandaag ontzettend blij met haar gezelschap. Als de bui over is en de zon voorzichtig weer doorkomt, reken ik af. Ik dank de aardige vrouw voor haar gezelschap en vervolg mijn tochtje. Langzaamaan loop ik naar mijn fiets. Ik stop mijn nieuwe schoenen in mijn fietstas en trek mijn regenpak aan. De weersvoorspelling klopt aardig, want over die buien is niets te veel gezegd. Terugfietsend naar huis gaat het harder en harder regenen en mijn tranen beginnen ook weer te stromen. De koude wind en regen in mijn gezicht verhullen mijn verdriet en pijn. Ik laat mijn tranen de vrije loop. Het maakt me allemaal niet meer uit. Tegelijkertijd ben ik trots dat ik toch gegaan ben, want het voelt als de eerste stap naar mijn nieuwe leven. Langzaam zal ik eraan wennen, stapje voor stapje. Het zal niet makkelijk zijn, maar vooruit zal ik gaan. Vanaf vandaag is mijn status op mijn WhatsApp: Mijn achteruitkijkspiegel is niet voor niets veel kleiner dan mijn voorruit.

Toscane

De weken worden maanden. Ik begin meer en meer te wennen aan het alleenstaande moeder zijn. Marvin heeft inmiddels een huurhuisje gevonden in een naburig dorp en we hebben een regeling voor de kinderen getroffen. Om het weekend zijn ze bij Marvin, de rest van de tijd zijn ze bij mij. Een co-ouderschap zagen we niet zitten. Dat vonden we voor de meiden te verwarrend en voor onszelf ook. Uiteraard zijn er behoorlijk wat hordes te nemen en bergen te beklimmen, maar alles op mijn tempo. Ik heb besloten om me niet op te laten jagen.

In juni vallen de scheidingspapieren op de mat. De scheiding is officieel. Gek genoeg dacht ik op mijn trouwdag, twee dagen geleden, dat ik nog steeds getrouwd was. De scheiding bleek echter al voltooid. De post kwam pas twee dagen later aan. Op een of andere manier valt er een enorme last van mijn schouders.

De dagen worden warmer en met de zomer in zicht heb ik ontzettende behoefte om de zon op te zoeken. In overleg met mijn dochters besluiten we een reisje te boeken naar Toscane met de reisorganisatie Estivant. ‘Speciaal voor de alleenstaande ouder met kinderen’ staat er in de advertentie. Om alleen te gaan met de auto vind ik iets te veel nu. Alles wat ik op de site lees, klinkt super en zelfs de prijzen vallen me mee. Vanwege het feit dat ik flink moet bezuinigen met de uitgaven die ik doe, omdat ik nu alleen verantwoordelijk ben voor een huis, twee kinderen en een hond, besluiten we voor een busreis te kiezen in plaats van voor het vliegtuig. Wanneer ik mijn besluit aan vrienden en familie om me heen vertel, krijg ik verschillende reacties.

‘Zou je dat wel doen?’

‘Wat stoer, dat je dat durft.’

‘Dat zou ik echt niet durven, hoor!’

‘Doe maar voorzichtig!’

Of ik het durf? Daar heb ik nog niet eens over nagedacht. Naarmate de eerste vakantiedag dichterbij komt, begin ik toch wel iets meer de kriebels te krijgen, maar ik laat me niet kennen. Het is vreemd om de koffers in te pakken voor enkel ons drieën.

Mijn moeder brengt ons weg, ik zie de bezorgdheid in haar ogen en probeer het te ontwijken.

‘Dit moet ik doen, mam! Het is wat het is, dit is mijn leven nu.’ We nemen afscheid, stappen in de bus en zoeken een plekje achterin. Oma zwaait ons uit tot we uit het zicht zijn verdwenen. De bus rijdt eerst richting Brabant en daarna over Maastricht om nog meer passagiers op te halen. Na anderhalf uur rijden we eindelijk de grens van Duitsland over en zijn we echt op reis. De bus zit goed vol met allemaal ‘Estivanters’. Het valt me op dat het veel vrouwen zijn met kinderen. De hele achterbank blijft voor ons en wat heel comfortabel lijkt, blijkt een paar uur later een ware kwelling voor mijn rug. Inmiddels zijn de meiden languit in slaap gevallen en ik zit op de middelste stoel onderuit met twee hoofden op mijn benen. Ik probeer zo min mogelijk te bewegen, omdat ze zo lekker slapen, maar inmiddels ziet het middenpad van de bus eruit als een riant kingsizebed waar ik graag plaats zou willen nemen. Uiteindelijk lukt het me om toch de slaap te vatten.

Twintig uur later komen we volledig gesloopt aan in Toscane en worden we verwelkomd met een uitgebreid ontbijt. Daar knapt een mens van op. De heerlijke temperatuur en het ochtendzonnetje zorgen ervoor dat we even een opleving krijgen, maar kort daarna verlang ik ernaar om heerlijk alleen op bed te liggen, om mezelf even terug te trekken en mijn opgekropte verdriet, dat zich de afgelopen nacht als een steen op mijn maag heeft neergelegd, weer even los te laten. Na het ontbijt kleden we ons om in onze badkleding en vertrekken we naar het zwembad. De meiden vermaken zich in het zwembad en ik zet mezelf neer op één van de zonnebedden. Ik app naar mijn ex-man:

‘We zijn veilig aangekomen, meiden liggen in het zwembad.’ Hij is met zijn Liz op vakantie naar Spanje, met het vliegtuig.

‘Fijn om te horen! Hoe is het?’, vraagt hij.

Het enige wat ik kan antwoorden is: ‘Raar!’

‘Ja, raar hè?’, antwoordt hij terug en verder hebben we elkaar niets meer te zeggen. Ik leg mijn telefoon naast me neer. Ik sluit mijn ogen achter mijn zonnebril en kan de tranen die in mijn ogen branden niet langer meer tegenhouden. Ik val in slaap en als ik twintig minuten later wakker word, voel ik me al een stuk beter. Ik spring met een bommetje in het zwembad en voeg me bij mijn lachende meiden. aan hun reactie te zien, zag dat er best komisch uit. Een uurtje later gaan we samen ontdekken hoe onze luxe tent eruitziet.

‘s Avonds is de eerste kennismakingsavond op het Estivant-gedeelte van de camping. Het onderdeel beslaat een klein stukje van een enorme camping die langs de kust loopt. We worden dus niet geconfronteerd met gezellige, perfecte gezinnetjes, wat ik eigenlijk wel heel fijn vind. Ik maak kennis met mijn buurvrouw Lia, die met haar twee zoontjes voor de derde keer een dergelijke reis maakt. Ik merk dat er in de groep meer vrouwen zijn die elkaar al langer kennen en die al langer gebruikmaken van deze reisorganisatie.

Het animatieteam neemt het weekprogramma door. Er wordt iedere dag wat georganiseerd voor de kinderen. Er zijn die week twee excursies: één naar Pisa en Lucca en één naar Florence.

Bovendien gaan we met de hele groep een dag naar een groot zwemparadijs. Ik besluit ons voor de excursie naar Pisa en Lucca samen met de meiden aan te melden en de excursie naar Florence, die een hele dag is, daar ga ik alleen naartoe. De meiden liggen liever een hele dag in het zwembad dan dat ze cultuur gaan snuiven in een prachtige Italiaanse stad. De reisorganisatie zorgt dan tijdens mijn afwezigheid voor de kinderen. Ze worden lekker beziggehouden, gaan met de groep naar zee of het zwembad en krijgen lekker te eten. Dat klinkt super!

Inmiddels zijn er ook een aantal mannen gearriveerd.

De meeste alleenstaande vaders zijn zelf met de auto gekomen vanuit Nederland. Tegenover onze tent arriveert de volgende ochtend een jonge vader met twee heel jonge kinderen. Het kleine blonde jongetje is nog geen twee jaar oud en behoorlijk bijdehand. Het blonde meisje met prachtige blauwe ogen en wimpers om jaloers op te worden is ongeveer vijf jaar oud. Hij heeft zijn handen vol aan die twee. Automatisch let de buurt op als hij met de jongste naar de doucheruimte loopt om de luier te verschonen of om zelf te douchen. Mijn dochters kammen dagelijks de haren van het meisje en proberen haar een vlechtje aan te praten, omdat het papa alleen maar lukt om er een staartje van te maken. Aan het eind van de week is het een ware kapsalon voor onze tent.