Wintersport was nog nooit zo spannend

Dit is een roman. Alle beschreven personages en situaties zijn ontsproten aan de rijke fantasie van de auteur. Eventuele overeenkomsten met de werkelijkheid berusten uitsluitend op toeval.

Copyright © 2023 Florien van Basten Batenburg

Een uitgave van Pink Peacock Publishing, Rotterdam

ISBN: 9789090380117

NUR 301

Druk: 1e druk, november 2023

Omslagontwerp: Communicatie

Team Boek begeleiding: Christine Pannebakker

Redactie: Froukje Aben

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

www.florienvanbasten.nl

Kom in de mood met de Spotify playlist
Week 11 ga je voor jezelf

Het gebruiken van de code gaat als volgt;

•download en open de Spotify app

•ga onderin naar de zoekpagina

•tik rechtsboven, naast de zoekbalk op het cameraatje

•geef de nodige toestemmingen aan de app

•scan de code en dans, zwijmel of feest mee

1.

Dit is beter dan een orgasme. Lekker in Lech skiën en in de volle zon op het terras de beste plek ooit geregeld. Flesje wijn erbij. Bekenden tegenkomen die daar ook met vriendinnen zijn. Life is good.

Het skiën ging een stuk beter dan gisteren, toen was de sneeuw papperiger en merkte ik dat ik een beetje angstig was. Sinds die beenbreuk ben ik voorzichtiger geworden. Niet fit en half-invalide zijn, dat wil ik nooit meer meemaken.

‘Met die wijn in mijn benen heb ik geen zin om nog met een of andere bus terug naar Sankt Anton te gaan. Zullen we een taxi nemen?’, zeg ik terwijl de rest met een serieuze blik de bustijden staat te bekijken.

‘Nou, kijk eens aan meiden. Ask and it is given. Het antwoord staat recht voor onze neus. Universe at work.’

Een taxibusje met een verveelde chauffeur, zijn bus half op de stoep, recht voor onze neus. Vandaag gaat echt alles perfect.

‘Ladies, als we een taxietje nemen hebben we ook meer tijd om in de zon op het terras te staan. Het was gisteren een stuk kouder, dus ik neem het er vandaag graag van’, dram ik opgewekt door. ‘We gaan gewoon met de taxi, geen gezeur.’

Dus in mijn beste kaus bausen-Duits vraag ik: ‘Können Sie ons nach Sankt Anton fahren?’

De man knikt van ja en duikt weer in zijn kruiswoordenpuzzelboekje. Uit zijn radio klinkt ‘A Sky full of Stars’ van Coldplay.

Hopla, geregeld. Als je toch in een vijfsterrendorp bent, dan sluit je de dag ook vijfsterrenluxe af. Mijn dag kan niet meer stuk.

‘Meiden, dit is echt zo relaxed’, zeg ik opgetogen.

‘Kan die man ons straks ook niet van ons appartement naar de Mooserwirt brengen?’, vraagt Sophie.

‘Ja, top-idee.’

‘Doen. Even spullen dumpen bij het appartement en door’, zeggen de dames in koor.

‘Kijk nou: het hele terras staat vol. Ga jij even wat witbiertjes halen, dan zoeken wij een lekker plekje in die Sonne.’

‘Prima’, zegt Sophie en ze beweegt soepel tussen de mensen door naar de buitenbar.

‘Lotte, wat een topdag was het vandaag, hè?’

‘Ja, ging echt lekker. Veel lekkerder dan gisteren, toen we direct uit de taxi op onze ski’s stapten’, antwoordt Lotte terwijl ze om zich heen kijkt.

‘Man, ik zak echt superdiep weg in de sneeuw hier. Zie jij niet een plekje waar we kunnen zitten?’, vraag ik aan Lotte. We kijken om ons heen. Alle picknicktafels in de terraskuil onder ons staan vol met borrelende mensen. Daar komen we niet meer tussen. Hadden we gisteravond beter geregeld.

‘He, moet je die gasten zien. Allemaal in eenzelfde oranje jasje’, zeg ik.

‘Ziet eruit als een jaarclub’, zegt Lotte met een grijns op haar gezicht.

Ik bekijk de groep die naast de buitenbar staat. Zo’n typische mannengroep op vakantie. Beetje onrustig, hun omgeving scannend, grote bekken die samen bier staan te drinken. Lekker boeiend. Een man met donker krullend haar kijkt mij recht aan. Geen bekend gezicht. Zal wel een of ander herendispuut of hockeyteam zijn dat een skireünie heeft.

Ik kijk om me heen om te zien of er een beter plekje voor ons is, zodat ik niet langer tot mijn enkels in de sneeuw zak. Dit is niet heel chill. Ik zie twee vrouwen in bijna identieke blauwe skipakken op een stalen randje zitten. Van het type beste vriendinnen die steeds meer op elkaar gaan lijken. Als zij een beetje op zouden schuiven, zouden Lotte en ik daar met z’n tweeën kunnen zitten.

‘Zou wel fijn zijn als deze chicks hier even opschuiven, dan kunnen we ook op dat randje staan of zitten’, zeg ik tegen Lotte terwijl ik met mijn hoofd richting de olijke tweeling knik.

‘Wachten we gewoon even. Of we kijken ze weg. Stelletje heksen zijn we toch’, lach ik.

‘Ah, daar is het bier. Man, wat heb ik een dorst.’

‘Dames, ik heb er ook maar een paar flesjes shotjes bij gevraagd, anders wordt het wel een heel saaie avond’, lacht Sophie. Uit haar zakken steekt een verzameling groene flesjes.

‘Zo, heb je wilde plannen?’, vraagt Lotte. Sophie kijkt ondeugend en zegt: ‘Je kent mij toch, dat zou ik nooit doen’, en geeft een vette knipoog.

Ik moet lachen. Ja, die grappen kennen we. Sneaky Sophie. Vroeger smokkelde ze ook nog wel eens een man mee naar binnen. Betrapten we haar de volgende ochtend. Stond ze weer met haar gezicht in de plooi. Had ze nog net haar nonnenkostuum niet aan. Stille wateren, diepe gronden.

‘Meiden, ik moet er niet aan denken om hier met een of andere dronken aap te rotzooien’, zegt Sophie. We kijken haar aan en schieten in de lach.

‘Alsof jij vroeger nooit de bloemetjes buiten hebt gezet, Lotte!’, roept Sophie.

‘Toen was ik jong, onbezonnen en dronken’, lacht Lotte.

‘Always keep your eye on the price, ladies’, zeg ik met een streng gezicht en een wijzend vingertje in de lucht. We schieten in de lach.

‘Gelukkig hebben we Roos bij ons’, grapt Sophie.

‘Noemde iemand mijn naam?’, zeg ik en doe alsof ik verbaasd ben.

Voeger vond ik flirten en mannen versieren hartstikke leuk. Moest het wel een leukerd zijn. Aantrekkelijk en grappig. Ik kom eigenlijk nooit meer een man tegen die daaraan voldoet.

Ik moet er eigenlijk ook niet aan denken. Net als die dronken kerel die gisteren tijdens het eten mijn been pakte. Ik wist niet hoe snel ik over de rest heen moest klimmen om aan de andere kant van de tafel te gaan zitten. Zo’n vijftiger die over zijn huwelijk klaagt en losse handjes krijgt als hij gedronken heeft. Gatver.

Lotte loopt even weg voor een gesprekje, terwijl wij lekker onze biertjes staan te drinken.

‘Wie was dat?’, vraag ik als ze terugkomt.

‘Een van mijn klanten. Ik heb hun huis van top tot teen gestyled en mag nu ook hun vakantiehuizen op Vlieland en in St. Moritz doen. Die lui kunnen echt niet lachen van het geld. Die hebben verderop ook nog een of ander vet rooftopappartement.’

‘In wat een wereld werk jij toch. Alleen maar superrijke klanten.’

‘Ja, het is echt bijzonder. Ze hebben superveel geld, maar snappen echt niks van het leven. Ik ben ook een soort lifecoach en therapeut voor ze. Ze vertellen mij alles. Over hun relaties, problemen, noem maar op. Ik style niet alleen hun huis, ik style hun hele leven.’

‘More money, more problems.’

‘Ja, soms wel, ja.’

Naast ons is opeens beweging. De blauwe pakkentweeling staat op.

‘Oh, hé kijk, die chicks staan op. Kom gauw, even dat plekje claimen’, zeg ik terwijl ik op het stalen randje stap. Ik wankel een beetje, het is toch hoger dan ik dacht.

‘Ja, vanaf hier hebben we goed uitzicht. Oeh, wel een beetje wiebelig. Zou toch lullig zijn als we nu van dat randje zouden donderen en dan met een gipsvlucht terug naar huis moeten’, zeg ik lachend.

‘Haha, ja echt té gênant’, giechelt Lotte.

‘Ik heb wel goed overzicht vanaf hier. Zie nog niks lekkers.’ Ik tuur de borrelbak met picknicktafels in. In het midden, aan een van de tafels trekt één van de mannen mijn oog. Hij ziet er goed uit. Jaar of dertig gok ik. Donker haar, sportief, lacht veel en het lijkt erop dat hij grapjes maakt. Hij lijkt op iemand die ik van vroeger ken, maar ik kan even niet op zijn naam komen. Heb ik wel vaker. Mijn ogen onthouden gezichten beter dan mijn brein namen onthoudt. Hij is vrolijk en heeft een leuke vibe om zich heen. Hij danst op de typische après-skischlagermuziek die aanstaat. Hij is echt de centre of attention van de tafel. Ik vind hem heel aantrekkelijk. Met hem zou ik wel plezier willen maken, beetje zoenen, verder niks. Nou ja, kansloos, ik ben tien jaar ouder dan hij. En getrouwd, dus het is sowieso geen optie. Eens kijken of ik oogcontact kan maken. Een beetje flirten mag toch wel?

‘Nou, daar staat wel iets, maar veel te jong. Oh, wat erg!’, zeg ik lachend tegen de meiden terwijl ik van het randje afstap.

Lotte en ik gaan naast elkaar zitten met onze rug naar het plein onder ons. Zit niet heel lekker. Ik verzit en schuif mijn rechterbeen over de rand, zodat ik wijdbeens kom te zitten. Zit ook voor geen meter.

‘Worden er bij jullie in het dorp veel leuke dingen georganiseerd?’, vraag ik aan Lotte die een half jaar geleden naar Hillegersberg verhuisd is, terwijl ik blijf verzitten om een comfortabele houding te vinden.

‘Oh ja joh, Roos. Er wordt bij ons veel op touw gezet. Lang leve Hillegersberg. Het kan niet op!’

Vanuit mijn linkerooghoek wordt mijn aandacht getrokken door een man in een zwarte skibroek die een beetje een aparte pose aanneemt. Wat doet hij nou?, schiet er door mijn hoofd.

‘Bij ons mag dat wel wat meer, vind ik. Kralingen is een beetje braaf. Allemaal keurige mensen. Wat dat betreft zou ik liever in Hillegersberg wonen. Daar wordt meer geborreld en gefeest.’

‘En hoe is het nu met die plannen van jullie voor een vakantiehuis?’

‘Philip wil graag investeren in een chalet. Kunnen we vaker skiën met de kids.’

‘Heb jij meteen weer een mooi stylingobject waar je nieuwe klanten mee aan kunt trekken.’

‘Zeker weten’, grijnst Lotte.

Mijn ogen schieten weer naar die man in de zwarte skibroek. Hij staat drie meter verder met zijn rechterbeen op het randje waar wij op zitten, zijn rechter ellenboog nonchalant op zijn knie. Zijn kin leunt op zijn rechterhand. Wat is dat voor geforceerde houding? Het lijkt alsof hij iemand zoekt, maar ook weer niet. Hij komt mij bekend voor, maar door zijn zonnebril kan ik zijn gezicht niet goed zien. Dat ik hem van de zijkant zie, helpt ook niet. Mijn ogen blijven twee seconden hangen. En dan nog langer. Hij loopt weg.

En dan valt het kwartje.

Neeee, denk ik. Dat is Michiel. Mijn grote, geheime liefde van vroeger. Nou ja, soort van geheim. Hij had een vriendin, ik was single.

‘Wat is er?’, vraagt Lotte.

‘Volgens mij zag ik net mijn ex, Michiel. Kom meiden, we gaan bier halen’, hoor ik mijzelf zeggen, terwijl ik met een grote glimlach op mijn gezicht de buitenbar inloop voor een nieuwe ronde met nieuwe prijzen.

2.

‘Deine augen ziehen mich aus, Atemlos durch die Nacht.’ De muziek staat hard in de buitenbar. Ik bestel drie Weissbier in van die hoge zandloperfiguurglazen. De meiden maken niet echt aanstalten om naar de binnenbar te gaan.

‘Ik ga even binnenkijken’, zeg ik terwijl ik giechelend met mijn bier wegloop van de bar.

Het zal toch niet waar zijn? Hoe toevallig is dat, dat we elkaar hier tegenkomen? Nou ja, ik kom eigenlijk altijd bekenden tegen als ik naar de Mooserwirt ga. Van mijn werk, van de hockeyclub of mensen die ik nog van vroeger van school of uit mijn studententijd ken. De Mooserwirt is eigenlijk niets meer of minder dan één grote drankschuur. Een omgebouwde boerderij, waar het ‘s avonds net zo vol staat als in een stal met opgehokt vee, alleen gaat het in dit geval om aangeschoten en dronken mannen en een handjevol vrouwen. Eén groot bacchanaal. Welkom in de ‘Moos’.

Ik steek het pleintje tussen de buiten- en de binnenbar over en omzeil soepel wat aangeschoten meiden die half op de grond liggen van het lachen op het nog steeds zonovergoten terras. Vast een jaarclubje uit Utrecht, denk ik. Een ober met een dienblad met van die grote bierglazen stapt soepel opzij om de dames te ontwijken. Alsof zijn blad met veertig grote glazen bier met een blad shotjes er bovenop niets weegt. Het is ook wel aan zijn bovenarm te zien dat hij dit werk dagelijks doet.

Vanuit het licht stap ik de donkere bierschuur binnen. Als mijn ogen aan het donker gewend zijn, blijf ik even staan en spied ik de ruimte af. De dansvloer met de statafels is nog leeg. Rechtsachterin zie ik een groep opgeschoten jonge honden staan. Allemaal met een studentikoze look. Net een studentendispuut, alleen dan een stuk ouder. Ze staan bij elkaar geklit om de lage, houten tafels die vol met bladen drank staan. Dan zie ik die niet te missen kaaklijn van Michiel. Hij staat een beetje voor de groep. Zal ik eerst nog even naar boven lopen? Zal ik hem via de andere kant waar de wc’s zitten verrassen? Wat een gedoe, moet ik weer buitenom. Gewoon recht op aflopen dan maar.

Vijftien stappen later sta ik oog in oog met een van mijn grote liefdes van vroeger.

‘Hey Michiel, wat leuk om jou hier te zien. Hoe is het?’

We kussen elkaar op de wang.

‘Hoe lang is dat wel niet geleden?’

‘Geen idee. Vijftien jaar?’

Ik kijk hem aan. Niks veranderd, alleen iets ouder geworden. En iets zwaarder. Hij heeft nog steeds dat littekentje bij zijn mond dat meebeweegt als hij praat, en hem een soort eeuwige grijns op zijn gezicht geeft.

Ik kijk naar het groepje mannen waar hij mee is. Ze drinken geen bier, ze staan allemaal met glazen met flesjes Jägermeister erin. Voor ik het weet sta ik ook met een glas in mijn hand, met zo’n flesje erin en nog iets ondefinieerbaars onderin. Het ruikt sterk.

‘Pas op dat je niet met het flesje een stukje van je tand aftikt. Komt harder aan dan je denkt’, zegt Michiel.

‘Laten we nummers uitwisselen’, zegt hij terwijl hij zijn telefoon uit zijn zak haalt.

‘Onder welke naam zal ik je erin zetten?’, lach ik.

‘Ik sla jou gewoon op als Rosalieieief!’, zegt hij keihard lachend en geeft me een knipoog.

Ik type ‘Michiel van de Moos’, als verwijzing naar de kroeg waar we zijn, in plaats van ‘Michiel van der Mast’, zoals hij echt heet. Ik giechel.

‘Wat lach je? Wat typ jij dan in?’, vraagt hij terwijl hij probeert op mijn telefoon mee te kijken.

‘Gewoon je naam’, lach ik op mijn liefst en stop mijn telefoon snel in de zak van mijn rode skibroek.

‘Wie zocht je net toen je buiten het terras aftuurde?’ vraag ik om hem af te leiden. En ook omdat ik poepnieuwsgierig ben waarom hij niet gewoon direct naar mij toekwam.

‘Een van de mannen. Die had ik net naar beneden geskied.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Die vent zat er helemaal doorheen, dus hij heeft de hele piste vlak achter mij aan geskied.’

Ik geloof er niks van, maar zeg niks. Als je in zo’n pose gaat staan, puur om gezien te worden, ben je dan zo ijdel of heb je dan gewoon niet de ballen om op een vrouw af te stappen? Vast een weddenschap met zijn vrienden. Kijken of ze mij ziet en naar mij toe komt.

‘Met wie ben je hier?’

‘Met oud-collega’s uit de tijd dat ik in Londen en New York bij de bank werkte. Ik heb tien jaar in het buitenland gewerkt, sinds vijf jaar weer terug in Hillegersberg. Mijn zakenpartner Joost is ook mee. Ik heb nu mijn eigen business.’

‘Wat voor bedrijf heb je dan?’

‘Een private equityzaak. We kopen bedrijven op en maken ze winstgevender.’

‘Aha, en waar zitten jullie?’

‘In het World Trade Centre. Je weet wel, aan de Coolsingel.’

Ik knik. Hij werkt gewoon in hartje Rotterdam en woont in

Hillegersberg. Niet zo raar, daar kwam zijn vriendin vandaan. Dat we elkaar de afgelopen vijf jaar nooit tegengekomen zijn is bizar. Een paar van zijn vrienden komt dichterbij staan. Ik heb het gevoel dat een roedel honden aan mij snuffelt. Nou ja, eerder een hongerige wolf pack.

‘Hey, ik ben Joost. Hoe kennen jullie elkaar?’, vraagt de man met de donkere krullen die ik net buiten zag staan.

‘Wij kennen elkaar al heel lang’, zeg ik met een veelbetekenende blik op mijn gezicht.

‘Dit is de liefde van mijn leven’, zegt Michiel.

Ik moet lachen. Ja, ja, maar uiteindelijk bleef je toch bij die saaie vriendin van je, met haar rijke makelaarsfamilie, denk ik ondertussen.

Gelukkig verliest Joost zijn interesse in ons omdat er weer een rondje drank voorbijkomt. Ik draai mij wat dichter naar Michiel toe: ‘Grappig dat ik je hier zie. Ook geestig dat ik je een paar maanden geleden toevallig in die strandtent in Bloemendaal zag zitten met je hele gezin.’

‘Dat kan ik mij niet herinneren’, zegt hij met een pokerface.

‘Toen ik binnenkwam liep ik meteen tegen je vrouw op bij de toiletten. Ik ken haar helemaal niet, maar op de een of andere manier wist ik meteen dat zij het was. Raar is dat hè?’

‘Ik heb jou niet gezien.’

Ik moet lachen. Hij heeft mij prima gezien. En vervolgens de rest van de lunch alleen nog maar onder zijn oogleden doorgekeken, terwijl hij met zijn tienerzoons praatte. Ondertussen dook ik mijn krant in, omdat ik niet van plan was om op hem af te stappen om hallo te zeggen. Ik weet nog wel dat ik een knalroze blouse aanhad.

‘Je was echt mijn grote liefde, Roos. Ik ging je meteen op social media opzoeken om te kijken wat jij allemaal aan het doen bent.’

Wat zegt hij nou? Wanneer dan, toen of nu net? Oh mijn god, hij is toch niet zo’n stalkerig typje? Ik kijk nog eens naar hem. Hij hangt nonchalant tegen een van de houten steunpilaren. Ik voel het verlangen om tegen zijn borstkas te kruipen.

‘Jij nog een Jager Bomb?’, vraagt hij, terwijl hij zelf nog een glas Redbull met een flesje Jägermeister erin achteroverslaat en mij een nieuw glas in mijn hand drukt.

Eigenlijk wel lekker. Waarom ook niet? Ik open het flesje, zet het aan mijn lippen en sla het in een keer achterover. Een warme gloed glijdt door mijn keel mijn lichaam in.

Ik voel een hand om mijn middel schuiven.

‘Hey Roos, ben je hier. We waren je kwijt!’, hoor ik op rechts. En realiseer tot mijn schrik dat de hand om mijn middel niet van hem, maar van Lotte is.

‘Hey meiden. Ik zei toch dat ik naar binnen ging?’

‘Nou ja, zeggen, zeggen. Je was opeens foetsie’, zegt Sophie.

‘Jij moet Michiel zijn. En wie zijn dit allemaal?’, vervolgt Lotte in een adem terwijl ze zijn hand schudt en met haar hoofd naar de rest van de roedel knikt. Diezelfde troep kijkt met dorstige ogen terug. Ze vragen zich vast af wie de langharige vrouwen zijn die opeens voor hun neus staan en die Michiel blijkbaar kent.

Vele glazen verder trekt Lotte aan mijn mouw. ‘Kom Roos, tijd om te gaan. De tent gaat sluiten.’

‘Is het al acht uur dan?’, mompel ik. Jammer, het is net zo gezellig.

‘Waar gaan jullie heen?’, vraag ik aan Michiel.

‘Naar de Sportsbar, er is een of andere voetbalwedstrijd die Joost wil zien. Jullie?’ Hij kijkt me nieuwsgierig aan.

‘Wij gaan beneden in het dorp ergens een pizzaatje eten.’

‘Zien wel elkaar later misschien nog wel’, zegt hij met een grote glimlach op zijn gezicht.

Met de kriebels nog in mijn buik zoek ik mijn ski-jas en handschoenen. Gelukkig heb ik ouwe zooi bij me, want in dit soort tenten raak je toch altijd alles kwijt. Met een grote glimlach loop ik naar buiten en start ik de afdaling. Zonder ski’s, want tegelijk met al die dronken mensen naar beneden skiën heb ik twee keer eerder gedaan en dat beviel me bar slecht.

‘Meiden, ik zie jullie beneden!’, zeg ik, terwijl ik op mijn sneeuwlaarzen de eerste stap op de piste zet. Die snowboots kopen, was echt een slimme zet. Stap voor stap veilig naar beneden. Kom ik hopelijk zonder kleerscheuren en breuken deze wintersport uit.

‘Ze hebben alleen nog een aanschuiftafel’, zegt Sophie net iets te hard in mijn oor.

‘Prima!’, antwoord ik. Ik ben allang blij dat er überhaupt nog plek is. Zin om iets warms te eten, het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wat.

Aan de vierkante tafel zitten drie mannen. Van die middenvijftigers. Niet echt aantrekkelijke types. Nou ja, we hoeven er alleen maar mee aan tafel te zitten.

‘Waar komen jullie vandaan?’, vraagt een man met ontploft haar.

‘Rotterdam, jullie?’, vraagt Lotte quasi-geïnteresseerd.

‘Oud-Beijerland’, zegt de man met bierbuik naast hem.

Ja, dat is ze wel af te zien. Echt van die provincialen.

‘Dat ken ik eigenlijk alleen van Hockeyclub de Hoeksche Waard’, zeg ik.

‘Kennen wij nog mensen uit die regio? Nee, geloof het niet. Ik ken wel wat mensen die in Mijnsheerenland wonen, die villawijk ernaast’, zeg ik hardop terwijl ik de meiden aankijk.

‘Ja, daar zit ook wel geld’, mompelt onverzorgde man nummer drie.

‘Roos, wil je nog een shotje bij je pizza? Zo’n Italiaans shotje, je weet wel,’ vraagt Sophie.

‘Oh ja joh, is goed. Zet maar neer.’ Kan er ook nog wel bij.

Er wordt een bord met een pizza quattro formaggi voor mijn neus geschoven. Ruikt lekker. Ik pak een pizzaslice en stop de warme punt in mijn mond. De gesmolten kaas is heerlijk. Ik sluit mijn ogen. Mijn hele lijf ontspant. Wat is warm, vet eten toch lekker! Past niet helemaal in het eiwitrijke dieet dat ik sinds januari volg om af te vallen. Fuck it. Vandaag even niet. Ik lik met mijn tong mijn lippen af en neem een slokje van de limoncello. Oei, sterk spul. Lekker, maar sterk. Ik open mijn mond voor de volgende hap goddelijke warmte.

Mijn telefoon licht op. Met één hand open ik hem en kijk wat ik binnenkrijg. Een berichtje van een vriendin van mij. Ze stuurt een foto van een pauw. Ik glimlach. Op de een of andere manier is dit een goed teken. Altijd als ik in mijn flow zit, krijg ik van alle kanten pauwenfoto’s opgestuurd. Ze moest eens weten. Ik heb ook een berichtje van manlief Arnoud.

Lekker geskied? Is het gezellig?

Heerlijk geskied. Heel gezellig!

‘Zullen we naar huis gaan? Of gaan we nog langs de Sportsbar, Roos? Een nachtmutsje drinken met Migeil’, lacht Lotte, spottend zijn naam verbasterend.

‘Lekker joh, Lotte’, zeg ik lachend.

‘Lijkt mij geen goed idee’, knipoog ik naar haar. ‘Ga jij lekker tussen die opgeschoten banker boys staan.’

‘Stuiterende testosteronbommen bedoel je!’

‘Haha, voor je het weet knallen ze uit elkaar’, roept Sophie.

Buiten is het lekker fris.

‘Jeetje, wat waren dat voor boeren aan tafel. Kom meiden, we gaan lekker naar ons appartement.’ Ik vind het allemaal prima. Ik waggel een beetje door de besneeuwde straten van Sankt Anton. Fijn dat we echt in hartje centrum een appartement hebben geboekt, we kunnen bijna naar huis kruipen. Staan eigenlijk best wel mooie pandjes hier. Van die typisch Oostenrijkse huizen. Gele, witte en lichtroze gebouwtjes met van die leuke houten balkonnetjes. In de zomer waarschijnlijk met roze en rode geraniums. Nu is er geen bloemetje te zien, maar ligt er een dikke laag sneeuw op de donkerbruine daken. Superromantisch.

Wat is het toch fijn om op vakantie te zijn met mijn twee beste vriendinnen. Lekker met de meiden, lekker met de meiden, galmt door mijn hoofd. Een liedje dat we op de heenweg in de taxi de hele tijd draaiden.

‘Gaan we echt niet naar die Sportsbar, meiden?’, giechelt onze lange, blonde godin Sophie terwijl ze aanstalten maakt om weer de berg op te klimmen. Haha, die heeft de smaak te pakken. Onze stewardess vliegt door de sneeuw.

‘Nee, dat gaan we niet doen hoor, kansloos! Kom, we gaan slapen’, zegt Lotte.

Goed plan. Ik heb wel zin in een warme douche en mijn bed. De nacht hiervoor was echt dramatisch kort. Ik werd de hele nacht wakker van het gelal in de betonnen steegjes naast ons. En van de kotsgeluiden om drie uur ‘s nachts die maar niet leken te stoppen.

We stommelen het appartementengebouw en de lift in. Terwijl de liftdeuren dichtgaan, leunen we tegen de muren, kijken elkaar aan en schieten in de lach. Net als ons vorige avontuur is ook dit nu alweer een topvakantie.

Zo fijn dat ik een eigen kamer met een super-de-luxe badkamer heb. Op mijn kamer gooi ik mijn telefoon op het bed, strip mijn kleren van me af en laat ze op een hoopje op de grond vallen. Heb geloof ik niet echt heel sexy ondergoed bij me, bedenk ik als ik mijn degelijke, blauwe beha met voorgevormde cups en bijpassende slipje uittrek en op de badkamervloer laat vallen. Ooit van Arnoud gekregen tijdens een shoppingtripje op vakantie. Niks mis mee, maar niet bepaald in de categorie zomers sexy, eerder winters warm. Je zou toch verwachten van iemand die bij een lingeriemerk werkt dat ze altijd de meest sexy setjes aan heeft, maar ik ben ook maar een mens. Ik doe mijn haren in een clip. Geen zin om ze te wassen, lig ik de hele nacht op een nat kussen. Een beetje wiebelig loop ik de douche in. Ik zet de stortdouche voluit aan op veertig graden en sluit mijn ogen. Het warme water stroomt over mijn lijf. Ik zet mijn handen tegen de muur en leun voorover, zodat het water van boven naar beneden over mijn rug stroomt. Ik zou zo eeuwig kunnen blijven staan. Ik zet mijn benen een beetje uit elkaar. Ik voel het warme water nu ook tussen mijn billen doorsijpelen, tussen mijn benen door naar voren. Feels even better. Zouden Michiel en zijn vrienden nu echt nog staan te zuipen? Blij dat we thuis zijn. Morgen weer een dag. Jammer dat het geen mooi weer wordt. Ik geef toch echt de voorkeur aan in de zon skiën en après-skiën. Ik ga rechtop staan en zet de douche uit. Veeg het water van mijn armen, borsten, buik en billen en pak de witte handdoek van het haakje.

Ik droog mij af en kijk in de spiegel. Mijn mascara heeft deze douche niet overleefd. Ik veeg hem onder mijn ogen vandaan, sla de handdoek om mijn lijf en maak de haarclip los. Al tandenpoetsend loop ik naar mijn slaapkamer, grabbel met één hand in het zijvak van mijn tas, vis er een schoon, roze kanten slipje uit en trek hem aan. Ik gris het blauwe hemdje van de stoel en trek het over mijn borsten. Time for bed. Mijn oog valt op mijn telefoon. Ik heb een berichtje.

Niet één, wel vijf. Van hem.

Hey
Waar ben je?
Ik loop al een uur buiten
Ik heb al een uur niks meer gedronken
Heb je een eigen kamer?

Waarom wil hij dat laatste weten?

Ja

Deel je locatie anders even

Ik bijt op mijn lip. Mijn vinger blijft vijf seconden boven mijn telefoon hangen. Moet ik dit wel doen? Ach, wat is er erg aan? Wat is het ergste dat kan gebeuren?

Met mijn rechterwijsvinger druk ik op de knop ‘deel locatie’.

Mijn hartslag versnelt. Ik hou mijn adem in. Wat ben ik aan het doen? Wat nu? Ik kan moeilijk in mijn ondergoed blijven zitten als Michiel opeens voor de deur staat. Ik moet opeens heel nodig plassen. Ik speer de badkamer in, trek mijn slipje in een beweging omlaag, laat mijn billen op de bril zakken, ontspan mijn bekkenbodem en leeg mijn blaas. Dat lucht op. Op de wc kan ik altijd goed nadenken. Maar op dit moment denk ik niet zoveel. Het zijn mijn hart en lijf die woordeloos communiceren en samen het getetter in mijn hoofd volledig overrulen.

Ik kijk naar mijn telefoon die nog op het witte dekbed ligt. Mijn scherm licht op.

Is hij er nu al? Dat kan bijna niet. Ik veeg snel af, sta op en trek door. Ik draai mij om en kijk door het raampje boven de wc. Het handdoekje dat ik er tegen de inkijk overheen had gehangen is eraf gevallen. Ook dat nog. Sta ik hier in mijn blote kont en kan half Oostenrijk bij mij binnenkijken als ik op de plee zit.

Ik sta bij je voor de deur

De blauwe vinkjes geven aan dat ik zijn berichtje gelezen heb. Ik staar vijf seconden naar het scherm, pak mijn blauwe skinny jeans en steek mijn been erin. Hinkel met mijn broek op mijn knieën naar de kledingkast, pak een sweater van de plank, trek de trui over mijn hoofd en gris mijn telefoon mee. Shit, ik heb geen beha aan. Ik trek mijn trui en hemdje uit en trek hem gauw aan. Hemdje erover, sweater aan en gaan!

Zachtjes open ik de deur van mijn slaapkamer en loop op mijn tenen door de gang richting de uitgang. Ik grabbel mijn jas van de kapstok en schiet blootsvoets in mijn sneakers. Terwijl ik mijn adem inhoud, draai ik de sleutel van het slot zachtjes om en glip door de deur. Ik sluip door de donkere gangen en gebruik mijn telefoon als zaklamp. Voetje voor voetje loop ik de trap af. Het licht in de centrale hal beneden is aan. Als ik de glazen buitendeur van het appartementencomplex openduw knijp ik met mijn ogen en tuur het donker in.

Daar staat hij, recht tegenover de ingang. Nonchalant leunend tegen het houten hek, met zijn handen in zijn zakken.

Ik kijk nog een keer om mij heen en steek over. Hoe dichterbij ik kom, hoe meer ik de aantrekkingskracht tussen ons voel. Bij elke stap wordt mijn ademhaling dieper en voel ik de spanning stijgen. Wat nu?

‘Hey, jij ook hier’, zeg ik, in een poging de sfeer luchtig te houden.

Hij negeert mijn flauwe grap en trekt mij zachtjes tegen zich aan in een soort halve hug, in a very gentle way. Met mijn neus in zijn nek wordt mijn ademhaling nog zwaarder. Het voelt alsof we tegelijk in- en uitademen. Mijn hart klopt in mijn keel en ik wil hem dolgraag kussen. Maar dat mag niet, dat kan niet.

‘Zeg het maar, Roos’, fluistert hij in mijn linkeroor.

Hoe lang houd ik het vol om deze verleiding te weerstaan? Ik zeg niks. Drie langzame, diepe ademhalingen later ben ik om. Ik draai mijn mond naar zijn mond, sluit mijn ogen en geef me over. Onze lippen raken elkaar en gaan open. Mijn tong vindt zijn warme tong. Dit is nog tien keer lekkerder dan die eerste hap pizza.

Het is alsof de poorten opengaan en ik een passie die ik jaren kwijt was uit mijn tenen omhoog voel komen. Naar mijn mond, mijn borsten, mijn buik en tussen mijn benen. Mijn hele lijf is on fire. We zoenen en tasten elkaar af. Ingehouden en ook weer niet. Opeens gaat de stem in mijn hoofd aan en zegt: ‘Wat ben je aan het doen? Je staat hier gewoon op straat.’

‘Kom, naar de overkant, voordat iemand ons ziet’, fluister ik, terwijl ik hem mee de straat overtrek. Voor ik het weet sta ik tegen de koude muur van het appartementencomplex aan en voel ik dat hij met zijn handen aan de voorkant van mijn broekzakken voelt. Hij probeert zijn linkerduim in mijn broek te laten glijden, maar het lukt niet omdat mijn broek te strak is. Zijn handen verplaatsen naar mijn middel en voelen onder mijn trui over mijn strakke, blauwe hemdje, dat stevig in mijn broek gestopt zit.

Ik stop met zoenen en trek hem aan zijn hand met mij mee, terwijl ik naar de deur van het appartement ren. Ik kijk hem een seconde recht aan, laat zijn hand los en glip door de glazen deur naar binnen en draai me om. We kijken elkaar door het glas aan. Hij buiten, ik binnen. Mijn hart gaat als een malle tekeer en mijn ademhaling gaat snel.

Hij opent de deur op een kier, steekt zijn hoofd naar binnen en vraagt: ‘Mag ik mee?’

‘Nee. Dat kan niet, ik ben getrouwd’, stamel ik. Ik zet een stap naar achteren, draai me om en ren de trap op.

3.

‘Meiden we gaan wel skiën hoor. Geen gemuts!’, hoor ik mijzelf zeggen.

‘Moet je zien, het is hartstikke bewolkt. Ik vind dat a-relaxed. Dan ben ik bang dat ik val en mijn knieën verneuk’, sputtert Sophie met een serieus gezicht terwijl ze een hap van haar yoghurt met muesli en appel neemt.

‘Kom op, we gaan het gewoon proberen. Pakken we de andere berg, waar de zon niet op heeft gestaan. De sneeuw is daar vast beter’, negeer ik haar bezwaren.

‘Of zullen we gewoon meteen de kroeg in gaan? Potje kaarten’, vraagt Lotte lachend.

‘Stop die kaarten maar in je zak, eerst de berg op’, zeg ik terwijl ik mijn sneeuwbril in mijn jaszak steek.

Wat zou hij aan het doen zijn? Zouden zij wel zijn gaan skiën vandaag?

Ik heb geen idee, maar ga het hem niet vragen. Zie hem vanavond wel in de Moos. Sluiks kijk ik op mijn telefoon om te zien of hij een berichtje geeft gestuurd. Nee, niks. Jammer.

Wat schreef hij gisteren nou? Dat hij al een uur niks gedronken had. Blijft een vreemde tekst, die ik zelf nooit zou sturen. Wat doet dat er nou toe? Ben misschien niet zo’n grote drinker als hij, dat kan natuurlijk ook.

Als we na de eerste afdaling weer beneden in het dal aankomen bij de skigondelkijken we elkaar aan. Geen blije gezichten.

‘Dit is helemaal bagger met die mist. Leuk dat we het geprobeerd hebben, maar ik ben er wel klaar mee. Kom, we duiken ergens een restaurantje in om wat te eten’, zeg ik en de meiden knikken instemmend.

‘Ja, dit is niet meer leuk’, beaamt Sophie met een vertrokken gezicht. Volgens mij heeft ze pijn in haar knieën, maar doet ze haar best om de pijn te verbijten.

We zetten onze ski’s weg en glibberen de dorpsstraat in op zoek naar een restaurantje. Bijna alle tentjes zitten volgepakt met mensen. Niet zo gek om twaalf uur ‘s middags.

‘Kijken of ze hier plek hebben? Ziet er wel luxe uit, met van die lekkere bankjes. Warme chocolademelk of gaan we meteen aan de alcohol?’, vraagt Sophie. Ze is onze vakantiegids, zowel op de berg als in het dorp. Het is wel te merken dat zij als stewardess veel in het buitenland is geweest.

Sophie zet haar grootste glimlach op en loopt naar de bar.

‘We hebben geluk, er is nog plek’, komt ze niet veel later vrolijk melden.

‘Doe mij eerst maar zo’n warme choco, mét slagroom’, zegt Lotte terwijl ze een pakje kaarten uit haar zak haalt. Ik bestel een kop thee.

‘Wat zullen we spelen, hartenjagen, pesten, of gaan we klaverjassen?’ Lotte kijkt ons vragend aan.

‘Hartenjagen natuurlijk’, zeg ik lachend.

‘Eerst even lunch bestellen, hoor. Pastaatje met witte wijn doen, dames? Kies ik een lekker flesje wijn uit’, zegt Sophie.

We knikken. Lotte schudt en deelt de kaarten. Opeens schiet een beklemmende gedachte door mijn hoofd. Kak, alle berichtjes van mijn telefoon komen ook altijd meteen binnen op de tablet thuis.

‘Roos, gaat het wel goed?’, vraagt Lotte. ‘Je trekt helemaal wit weg.’

‘Ja, ja…’, stamel ik. ‘Bedenk opeens dat ik iets vergeten ben.’

Snel al die berichten uit mijn telefoon donderen en hopen dat ze daarmee ook van de tablet verdwijnen. En vanaf nu ouderwetse sms-berichten sturen. Of moet ik hier gewoon helemaal mee stoppen? Dit kan natuurlijk echt niet. We zijn allebei getrouwd, hebben kinderen.

Ik graai in mijn jaszak op zoek naar mijn telefoon. Hebbes. Met een trillende hand en kloppend hart open ik de berichtenapp en wis een voor een de berichten van de avond ervoor. Mijn brein en zenuwstelsel lijken weer te kalmeren. Mijn innerlijke stem spreekt me geruststellend toe. Niks aan de hand Roos. Adem in, adem uit. Als je thuiskomt, meteen checken. Voor nu is het opgelost.

‘Een fles wijn toch, meiden?’, vraagt Sophie terwijl ze de dame van de bediening een seintje geeft.

‘Lekkerrrr!’ zegt Lotte.

Het borreluur is begonnen, grinnik ik vanbinnen. Welkom in week elf. Welkom in Sankt Anton. Waar al je stoutste dromen uitkomen.

‘Gaan we nog douchen of gaan we in onze ski-outfit naar de Moos?’

‘Het is wel zo relaxed om in skikleding te gaan, want dan kunnen we vanavond als het afgelopen is gewoon op onze kont naar beneden de laatste driehonderd meter van de piste afglijden. Vuilniszak mee en gaan als een banaan’, zeg ik met een knipoog naar Lotte.

‘Dienblaadje werkt vast ook goed’, ketst ze terug.

‘Ja, of gewoon meeliften met een mooie man op een snowboard’, zegt Sophie met een knipoog.

‘Haha, very funny’, lacht Lotte, die even op haar nummer wordt gezet, omdat ze de eerste avond bij een of andere getrouwde kerel op zijn snowboard schoof en mee naar beneden liftte.

‘Zijn handafdrukken staan waarschijnlijk nog op je skibroek’, grinnikt Sophie.

De bus staat al klaar en binnen tien minuten hoppen we er weer uit. Met een menigte mensen die vanavond allemaal hun geluk gaan zoeken in de Moos.

‘Zeker weten dat dit de goede halte is?’, vraag ik terwijl ik uitstap.

‘Ja, zeker weten’, zegt tourguide Sophie.

‘Ik heb wel weer zin in een biertje’, laat Lotte weten.

‘Anders ik wel’, antwoord ik met een grijns op mijn gezicht.

Het is een uur of vijf, en nog licht. We lopen de hoek om en zien een paar taxi’s staan waar mensen uitstappen. Op naar weer een dolle avond op de berg. Jetzt gehtst loss.

‘Ik ga straks dat nummer ‘Ik wil seks met die kale’ aanvragen’, zegt Lotte met een grote grijns op haar gezicht.

Terwijl we de hoek om lopen en de bekendste après-skikroeg met in witte, niet te missen letters haar naam op het balkon in zicht komt, heb ik opeens een onbestemd gevoel in mijn buik. Zo zonnig als het gisteren op het terras was, zo grauw is de lucht nu. Het is wel licht, maar nou niet bepaald lekker aprèsskiweer. Dat wordt dus meteen naar binnen. Wanneer we langs de buitenbar lopen en de trap af, het diepere terras opgaan, zie ik ze al voor de deur staan. Het ontvangstcomité. Michiel in het midden, twee wing men aan zijn zijde. Ze staan te roken. Alle drie dragen ze jeans en sneakers. Ik voel me opeens niet heel sexy in mijn dikke, rode skibroek.

‘Zo, niet geskied vandaag?’, flap ik eruit als ik voor hem sta.

‘Nee, gewoon meteen de kroeg in gegaan’, lacht hij.