Voor Danny, Mohinder en Zora

Titelpagina

Helen Monks Takhar

De stagiair

..

..

..

Snowflakegeneratie

zelfstandig naamwoord

informeel, beledigend

De generatie mensen die volwassen werden in de jaren 2010, die beschouwd wordt als minder veerkrachtig en eerder geneigd ergens aanstoot aan te nemen dan vorige generaties.

collins english dictionary © harpercollins publishers

..

..

‘Ach snowflakes toch, wanneer zijn jullie veranderd in grootmoeders en deftige dames, die vol afschuw naar hun parelketting grijpen wanneer iemand ergens een mening over heeft, zich uitdrukt op een wijze die geen afspiegeling is van die van jullie, stelletje jammerende, slappe narcisten dat jullie zijn?’

bret easton ellis

..

..

‘Niemand die meer het gevoel heeft ergens recht op te hebben dan een millennial.’

artikel op www.dailymail.co.uk: ‘millennial gaat flink tekeer over hoeveel makkelijker zijn ouders het hadden’

..

..

‘Er gebeuren veel kwetsende dingen. Waarom zouden mensen zich niet gekwetst voelen? Mensen zijn gekwetst, maar ze gebruiken die gekwetstheid om voor verandering te zorgen. Soms is de situatie zo vreselijk dat het gewoon nodig is. Als ik een veilige omgeving wil creëren, wat is daarop tegen?’

liv little, redacteur www.gal-dem.com

Katherine

Ik ben je kwijtgeraakt in de neonrivier van fluorescerende hesjes en verchroomde helmen die voor mijn auto uit naar de kruising vliegen. Jullie millennials zien er allemaal hetzelfde uit. Is dat hoe ze over óns denken? Ik hoor het Iain zeggen. Ik vecht tegen mijn vermoeidheid, wrijf in mijn branderige ogen en probeer je terug te vinden.

Gisteravond heb ik in mijn auto geslapen. Ik heb weer die droom gehad waarover ik je heb verteld, de droom die ik elke nacht heb gehad sinds ik jou zag. Ik ben weer terug op de boerderij van mijn moeder. De duisternis dringt door tot in mijn botten; een donkere lucht doorregen met dikke, rode aderen omhult me. In het donker zie ik mijn bovenste helft zoals ik vandaag de dag ben: kort, zwart haar en mijn krachtige armen beschermd door een leren motorjack. De onderste helft ben ik als twaalfjarige: met mijn moeders vieze afgedankte spijkerbroek slobberend om mijn magere benen. Ik rammel van de honger. Blootsvoets loop ik over stoppelig gras, maar algauw verandert het terrein; ik wandel door een verbrand veld, het voelt als duizend scheermesjes onder mijn knokige voeten. Mijn bloed begint de dorre begroeiing onder me te doorweken. Plotseling vertakt de grond zich in honderden diepe geulen. Instinctief wil ik blijven staan, maar ik weet dat ik door moet gaan; voor me uit is het hek van het verre weiland en dat moet ik bereiken om een eind aan deze nachtmerrie te maken en mijn honger te stillen. En ook al kan ik haar niet zien, ik weet dat mijn moeder toekijkt. Ze denkt dat ik het nooit zal halen. Ze denkt dat ik te zwak ben; zo heeft ze me altijd proberen te houden. Ze wil dat ik blijf staan, maar ik ga door, ondanks de pijn, ondanks de hongerige afgronden aan mijn voeten die me willen verzwelgen. Ik dwing mezelf de ene voet voor de andere te zetten om het hek te bereiken.

Ik werd verkrampt wakker, dubbelgevouwen op de achterbank van mijn Mini. Door jou is mijn leven hierop uitgedraaid: een bestaan hangend in leunstoelen bij Costa Coffee en in de auto waarvan ik me de verzekering niet meer kan veroorloven. Vanochtend besloot ik een eindje te gaan rijden. Ik wist niet waarheen of waarom, totdat ik jou op je fiets in de gaten kreeg. Toen wist ik precies wat me te doen stond.

Stoppend en startend volg ik je door de verkeersopstopping, die langzaam richting De Beauvoir gaat, door Shoreditch en daarna naar de City. In Liverpool Street fiets je slingerend tussen stilstaande auto’s door en mijn gezichtsveld uit. Dan komt de file op gang, waardoor ik langzaam naar voren kan kruipen en ik je weer in het oog krijg. Ik zorg dat ik steeds een paar meter achter je blijf als het verkeer door Gracechurch Street schuift.

We zijn er bijna.

Vijf fietsers zijn het afgelopen jaar omgekomen op de kruising verderop. Vijf jonge levens, net als het jouwe, afgebroken.

De auto voor me slaat af, zodat ik kan doorrijden naar de rand van het fietsopstelvak op de kruising. Ik heb je in het zicht. Het is alsof de wereld eindelijk heeft besloten mijn kant te kiezen, maar zodra ik naar voren ga, stroomt de lege ruimte voor me vol met fietsers. Opnieuw ben ik omringd door glimmende sturen en fluorescerende jonge lichamen.

Ik zit klem.

Ik kijk wanhopig of ik je zie, eerst vooruit, dan in mijn achteruitkijkspiegel. Maar je bent verdwenen. Je zult nog een dag op deze aarde genieten; nog een dag in mijn baan, thuis in mijn appartement, waar je het bed in kruipt dat mijn partner en ik samen hebben uitgekozen.

Opeens ben je er weer.

Je bent vlak naast mijn portier gaan staan, met je blik strak op het stoplicht. Jouw lichaam, weer zo dichtbij, doet mijn bloed koken. Je bent centimeters van me verwijderd, ik zou zo mijn hand kunnen uitsteken om je arm te pakken en je te smeken me nu voor eens en altijd te vertellen: waarom? Waarom heb je het erop aangelegd om alles wat van mij was af te pakken terwijl ik bereid was je te helpen?

Je begint weg te rijden, dringt tussen de andere fietsers door helemaal naar voren. Je lacht even dat lachje van je. Natuurlijk laten ze je door. Die stralende glimlach. Die lach is als de warmste zon en het helderste licht. Die lach heeft mijn leven verwoest.

Achter je rij ik ook naar voren, totdat ik in het fietsvak kom, wat me enkele klappen op het dak van mijn Mini oplevert en geschreeuw van hé, wat doe jij nou, stomme muts? als ik ze opzij dwing. Je kijkt achterom om te zien wat er aan de hand is, maar draait je snel terug naar het stoplicht, want je weet dat het elk ogenblik kan verspringen. Je merkt niet dat mijn auto tot vlak achter je kruipt en je wacht niet op het groene licht voordat je besluit je eigen weg te gaan; je komt omhoog van het zadel, je stevige kuiten zetten kracht op de trappers als je vaart begint te maken. Maar het wordt tijd om te zorgen dat je geen voorsprong krijgt.

Je achterwiel vult mijn blikveld.

Ik vraag me af hoe je lichaam onder me zal voelen als je botten verbrijzelen en geplet worden. Ik kan je bloed al bijna ruiken, dat warm stroomt tijdens de laatste ogenblikken voordat het uit je gutst en afkoelt terwijl het over het asfalt vloeit, in de wachtende goot drupt en omlaag naar de onverstoorbare Theems.

Pas als dat gebeurt, kan ik echt opnieuw beginnen. Het stoplicht springt op groen. Ik trap keihard op het gaspedaal.

1

Katherine

Zes weken eerder

Ik zal nooit begrijpen waarom ze zich niet druk maakten, de jongeren die ik elke dag bij de bushalte zag staan, ontsnapt aan hun krappe huurkamers en de door hun ouders opgekochte woningen in mijn buurt, minstens anderhalve kilometer van de dichtstbijzijnde plek waar ze eigenlijk zouden willen wonen. Waarom maakte het ze niet uit dat we al twintig minuten lang geen bus hadden gezien? Ik nam me voor om Iain te vragen waarom het niemand van onder de dertig blijkbaar een bal kon schelen als hij te laat op zijn werk kwam en daarna appte ik mijn assistent, Asif. Ik hoopte dat hij geruststellende woorden voor me had, iets wat ik kon gebruiken om mijn recentste werkgerelateerde crisis te bezweren. Het was die maandag de eerste dag van een heerlijke nieuwe wereld bij het tijdschrift waarvan ik de eindredacteur was: nieuwe eigenaars, een nieuwe uitgever, een kans op een nieuw begin. Ik wist dat het essentieel was om een goede indruk te maken, maar de wereld had al meteen roet in het eten gegooid door alle bussen te laten verdwijnen. Ik appte Asif:

Geen bus. Nu opbiechten dat ik te laat kom of improviseren?

Waarop ik een niet bepaald nuttige reactie terugkreeg:

Leuk weekend gehad? Nieuwe uitgever is er al. Geen idee. Succes. xxx

Ik zie mezelf die ochtend nog voor me, starend in de richting van mijn appartement. De randen van mijn uitgedroogde bloembakken waren nog net te zien vanwaar ik stond. Ik droeg de oversized blouse met een hoge kraag die ik de dag ervoor had gekocht, een enkellange kokerrok met een split tot aan mijn dij en het zwarte motorjack dat ik altijd naar mijn werk droeg. Ik wilde strakgestreken maar trendy overkomen en niet wanhopig om me aan te passen aan het nieuwe bedrijfsregime waarmee ik geconfronteerd werd, al was ik dat natuurlijk wel.

Maandagen waren altijd moeilijk voor me, ook vóór die dag. Het was niet alleen zo dat ik na twintig jaar steeds slechter in mijn werk leek te worden in plaats van beter, en ook niet dat ik door de jeugd, de hoop en de tomeloze energie van mijn stagiairs elke dag steeds nadrukkelijker met mijn neus op de gefrustreerde belofte van mijn eigen beginjaren werd gedrukt. Nee, het was het vreselijke vooruitzicht, de verschrikking, van de stagiairs die vroegen: ‘Wat heb je dit weekend gedaan?’

Vergeleken met toen ik als twintiger op het hoogtepunt van mijn kunnen was, voelde ik me vrijwel de hele tijd onzichtbaar. Maar op maandagochtend voelde ik me opeens bekeken. Zoals zo vaak wanneer ik door millennials werd omringd probeerde ik de schade aan mijn trots te beperken. Terwijl zij hun energieke verhalen vertelden over hoe ze door Londen waren gerend om andere snelle jongeren uit alle hoeken van de stad te ontmoeten, net als ik vroeger, hield ik me koest. Ik had vrijwel niets gedaan, met niemand behalve Iain, en dat kon elk ogenblik aan het licht komen. Soms kon ik voor maandagochtend negen uur een telefooninterview regelen, zodat ik me voor hun weekendlevens kon afsluiten en hun sociale en creatieve pogingen om mijn doodse bestaan te ontmaskeren kon vermijden. De laatste tijd had ik me aangewend om keihard te liegen als iemand de kans kreeg me de maandagochtendvraag te stellen door tegen de stagiairs te zeggen: ‘We hebben met een stel oude vrienden afgesproken.’

Die maandag laaide mijn angst hoog op toen ik een eind verderop in de straat een taxi zag. Eerst keek ik er heimelijk naar, totdat ik besefte dat ik de enige was die naar de stoeprand schuifelde om hem aan te houden. Ach natuurlijk, de jongelui bij de bushalte hadden helemaal geen geld voor een taxi. Geen geld, maar tijd zat. Hun leven was vol activiteiten en alle tijd om ze te doen: kunst, handenarbeid, in de rij staan voor ambachtelijke toast, op social media een fotografisch verslag van hun bruisende leven bijhouden en in het algemeen creatief totaal losgaan. Telkens als ik in de buurt van jongvolwassenen was, bespeurde ik het gonzen van zelfvertrouwen en productiviteit en dan bleef ik met een gevoel zitten alsof ik verzengd was.

Ik keek nog eens achter me om te controleren of er geen potentiële concurrenten voor mijn taxi waren. Ik zag jou.

Jij was heel anders.

Jij had hun houding van creatief zelfvertrouwen, iets wat naar ik aannam te maken had met ouders die elke bescheiden prestatie toejuichten, maar je had ook iets hongerigs, een hunkering in je ogen. Zomaar vanuit het niets kreeg ik het gevoel dat jij een jongere was met wie ik misschien iets gemeen zou kunnen hebben.

In tegenstelling tot de anderen leek het jou namelijk wel te kunnen schelen als je te laat op je werk kwam. Je leek minder op hen en meer op mij. Zo’n eigenaardig gevoel van tijd en leeftijd straalde je uit, vond ik: je was onmiskenbaar even jong als zij, maar tegelijkertijd leek je op de een of andere manier ouder en wanhopiger, net als ik. En weet je nog dat je dat korte leren rokje droeg? Ik heb er precies zo een en ik droeg het vroeger ook naar mijn werk. Je huid was net zo bleek als de mijne, maar strak en glanzend, afgezien van een vieze olieveeg rechts op je voorhoofd. Ik kon mijn ogen niet van je afhouden. Jij was alsof ik in een spiegel keek, of eigenlijk door een raam naar een andere periode uit mijn leven, nog maar kortgeleden, maar net buiten mijn bereik. Ik wilde meer van je weten, om te zien of je echt iets met mij gemeen kon hebben. Toen de taxi afremde, vroeg ik me af of ik moest voorstellen hem te delen.

Ik keek weer naar je om. Een vinger van je linkerhand friemelde met het koordje van het etiket aan de gele laptoptas die je tegen je bovenbenen gedrukt hield. Je verplaatste je gewicht van je ene naar je andere heup en af en toe tikte je met de nagels van je rechterduim en -wijsvinger onder je kin. Ik pakte de portiergreep vast en draaide me om, om je nog een laatste keer op te nemen voordat onze wegen zich zouden scheiden in het eb en vloed van een Londense dag. Een gedachte wurmde zich in mijn bewustzijn naar boven: jouw gezicht zou me de rest van de dag blijven achtervolgen en ik zou het moeten verdrijven door Iain tijdens het eten te vertellen over ‘het meisje dat ik bij de bushalte zag dat me aan mijn vroegere ik herinnerde’.

Maar je sloeg me gade.

Terwijl je mijn kant uit keek, beet je op je onderlip, feloranje gestift als een zomerse zonsopgang, en raakte je weer even met je nagels je huid aan voordat je je zwarte ogen van me afwendde naar de niet-bestaande bus aan de horizon.

Ik zou je in mijn taxi kunnen laten meerijden, maar ik vroeg me af waar we in vredesnaam over moesten praten. Of misschien zou je je gewoon op je telefoon storten, zoals mensen van jouw leeftijd nu eenmaal doen, en dan zou ik helemaal niet met je kunnen praten. En hoe zou je voor de rit betalen? Mensen zoals jij hebben nooit contant geld bij zich, dus zou ik je dan mijn bankgegevens geven zodat je jouw aandeel kon overmaken? Was dat verstandig? Was dat cool? Zou er soms een app voor zijn, zo een waarvan ik gegeneerd zou zeggen dat ik die niet had gedownload of dat ik er zelfs nog nooit van had gehoord? Of zou je vragen om tussen de middag ergens af te spreken om me mijn twintig pond terug te geven? Zou het er dan op uitdraaien dat we samen een burger gingen eten? En heel lang aan de praat bleven?

Goed zo, meid, laat ze maar zien uit wat voor hout wij ouwe ravers gesneden zijn, kon ik Iain horen zeggen.

Nee.

Nee, ik kan het beter laten.

Een dag die hard op weg was om de zoveelste te worden die ik het liefst zou vergeten hoefde ik niet nog ingewikkelder te maken. Ik deed de taxideur open en bereidde me erop voor om je op de stoep te laten staan toen je plotseling vlak achter me stond.

Ik schrok me wild.

‘Hoi, je gaat zeker richting het zuiden? Vind je het erg als ik ook instap?’ Toen je tegen me sprak, waren je stralende tanden te zien.

‘Ja. Ik bedoel, ik ga richting Borough, maar…’

‘Perfect. Ik ook. O, wacht even, sorry, ik besef ineens dat ik letterlijk geen geld bij me heb.’

Achter je zag ik dat de baarden en volumineuze kapsels paf stonden omdat jij wel op het idee was gekomen om te liften en zij niet. Ik was bang dat als ik jou weigerde, een paar van hen een soort collectieve actie op touw zouden zetten, hun vieze munten bij elkaar zouden schrapen om mee te mogen rijden.

‘Geeft niet, stap maar in.’ Liever een van jullie dan drie of vier.

‘Is dat goed? Weet je het echt zeker?’

Je kreeg toestemming en hebt je daar nog eens van vergewist. Dat was een techniek die je keer op keer zou gebruiken als ik niet doorhad waar ik mee instemde. Een van je vele gaven.

‘Zeker weten.’

Ik schoof gehoorzaam op om plaats voor je te maken. Je bukte diep om in te stappen, zodat je hoofd opeens zo dicht bij het mijne was dat ik kon ruiken dat je pas je haar had gewassen. Het was nog een beetje nat en koelde het bloed in je schedel. Ik stond op het punt de taxichauffeur te vertellen waar hij naartoe moest rijden, maar door je jeugdige geur aarzelde ik.

‘Naar Borough, graag. Ik zou Old Street vermijden als ik u was. Dalston en daarna Gracechurch?’ zei je. Glimlachend zwaaide je met je telefoon in mijn richting. ‘Is dat oké voor jou? Ik heb net gezien dat er vlak bij City Road een waterleiding is gesprongen. Ik bedoel, als je liever jouw kant op gaat?’

Ik zag dat je scherm zwart was.

Ik keek naar de chauffeur voor een reactie, maar werd afgeleid door de vage weerspiegeling in het glasscherm voor me: een vrouw van uitgesproken middelbare leeftijd met kort, inktzwart haar dat een wazig gezicht omlijstte. Ik had moeite om mezelf te herkennen. Tegenover Iain had ik het nog niet toegegeven, maar in de aanloop naar die dag kon ik merken dat mijn ziekte in alle hevigheid terugkwam, precies zoals bij de laatste instorting, vijftien maanden geleden.

Een lange kerstvakantie, gevolgd door zes weken met telkens ziektedagen, gevolgd door een verklaring van mijn huisarts dat ik niet kon werken toen een beige wolk me omhulde, die alle kleur aan mijn leven onttrok. De laatste tijd voelde het alsof dat vertrouwde filter van ontzetting dat pas sinds kort was opgeheven, opnieuw neerdaalde. Als ik naar mijn huisarts terugging, zou hij me vermoedelijk weer mijn antidepressiva willen voorschrijven. Maar met citalopram had ik wekenlang last gehad van vreselijke bijwerkingen, zodat ik plotseling zelfs bij de basisbehoeften van het dagelijks leven hulp nodig had: eten, me concentreren, me herinneren zowel wat er die dag gebeurd was als wat ik jaren geleden had gedaan. Ik voelde me voortdurend loom, met een oerverlangen naar verduisterde kamers, mijn bed of onder een deken op de bank liggen, als een oud dier dat een rustig plekje zocht om te sterven. Op het laatst lukte het me niet eens meer om naar mijn werk te gaan en de pillen maakten alles nog erger, met een mond vol watten en op de koop toe geen zin in seks. Mijn huisarts zei dat ik ze alleen maar een paar maanden hoefde te slikken ‘als duwtje in de rug om weer mezelf te worden’. Mijn vroegere bazen waren vol begrip en bovendien werden ze op dat moment te zeer in beslag genomen door hun zoektocht naar een koper voor het kwijnende bedrijf. Ik betwijfelde of de nieuwe eigenaars net zo begripvol en net zo afgeleid zouden zijn.

Toen vorig jaar de kerstdagen weer aanbraken, was ik bijna tien maanden ziek thuis geweest. Ik wist dat ik eerst moest acclimatiseren voordat het nieuwe team het overnam. Ik moest hen en iedereen die op me lette ervan overtuigen dat ik weer helemaal ‘de oude’ was. Tegen januari was ik gestopt met de pillen en weer aan het werk, maar in mijn hart wist ik dat ik nog niet ‘hersteld’ was. De beige wolk lag dreigend op de loer; ik kon zijn vage omtrek aan de horizon zien opdoemen op de dag dat ik jou leerde kennen.

Toen jij verscheen, Lily, was je als een vleugje knalroze dat dwars door de kleur van de bruine papieren zak scheurde die mijn wereld opnieuw dreigde over te nemen. Ik denk dat je daarom zo makkelijk kon doen wat je deed. Als je jezelf ooit hebt gevleid met de gedachte dat je me helemaal in je eentje de afgrond in had geholpen, dan heb je werkelijk geen flauw idee van hoe mijn leven er al voor stond.

De route naar Borough die je had voorgesteld zou de rit naar mijn werk minstens tien minuten langer maken, wat betekende dat ik geen schijn van kans had om op tijd te zijn voor de kennismaking met de nieuwe uitgever, Gemma Lunt. Ze wist ongetwijfeld dat ik vorig jaar vrijwel de hele tijd afwezig was geweest en waarom. Ik was ervan overtuigd dat ze alert zou zijn op aanwijzingen van zwakheid.

‘We nemen jouw route.’

Toen die woorden mijn mond uit kwamen, was dat mijn eerste bewuste onderwerping aan jouw wil. Dat was het precieze ogenblik waarop mijn leven zoals het was, begon af te lopen.

In het begin spraken we niet. Ik keek uit het raam aan jouw kant en wachtte tot je me zou bedanken, wat je toch vast zou moeten doen. Je kon de rijen steeds moedelozere gezichten langs de route van bus 141 naar De Beauvoir niet over het hoofd hebben gezien. Maar je zweeg en hield je laptoptas op je schoot, wat ik algauw zou herkennen als de gesloten, schijnheilige manier waarop je je wenst te gedragen. Ik zei niets en wachtte totdat jij iets zou zeggen. Ten slotte kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. ‘Ik geloof niet dat ik je al eens eerder bij de bushalte heb gezien,’ zei ik. ‘Woon je hier pas?’

‘Ja, maar als alles meezit, ben ik hier alleen tijdelijk.’

Je moet mijn verontwaardigde blik hebben gezien.

‘Niet dat Manor House niet awesome is. Ik bedoel, hiervandaan is alles supermakkelijk bereikbaar. Meestal ga ik op de fiets.’ Je wendde je weer af om door je raam naar de wereld te kijken terwijl we met een slakkengang door Kingsland Road reden.

‘Nou, als je Manor House nu al niks vindt, dan had je het een jaar of twintig geleden moeten zien. Het was hier één grote rosse buurt. Dat is nu moeilijk voor te stellen.’

‘Dat klinkt nogal triest.’ Je leek geen hoge pet op te hebben van mijn deel van de hoofdstad. Blijkbaar wilde je Manor House als springplank gebruiken, net als de constant wisselende groep bij de bushalte; zodra je meer ging verdienen dan ik, wat er voor jullie allemaal dik in zat, zou ook jij vertrekken naar een betere postcode dan de mijne.

Het viel me op dat je houding en je woordkeuze de indruk versterkten dat je een soort hersenschim was; een stijve manier van doen om beheerst en volwassen over te komen, maar dan viel je weer terug op een kinderachtige Amerikaanse kreet: awesome. Jong en oud tegelijk, precies zoals ik je had ingeschat. Ook je accent was onbestemd, het rappe tempo van een zuiderling met de uitspraak van een noorderling.

‘Kom je oorspronkelijk uit Londen?’

‘Ik ben hier geboren, maar ik ben overal opgegroeid. Af en toe een poosje hier. Momenteel heeft mijn moeder een kleine woning en ze wilde dat ik bij haar intrek, maar ik zei dat het tijd werd dat ik op mijn eigen benen ging staan, want dat is belangrijk, nietwaar? Je moet de verantwoordelijkheid voor je eigen leven nemen, vind je niet?’

‘Dat is ook belangrijk, ja.’ Ik werd van de wijs gebracht door het onverwachte beeld dat je zin opriep, maar ik vond het leuk dat je met mij van gedachten wilde wisselen.

‘Maar goed, voorlopig woon ik op mezelf in een van die walgelijke, gentrificerende torenflats in Woodberry Down – vlak achter de bushalte – die jij waarschijnlijk totaal niet kunt uitstaan.’ Je draaide je om en nam me onderzoekend op. ‘Je ziet eruit alsof je een prachtig victoriaans huis hebt, met veel karakter en een heleboel mooie spullen. Ik woon in een soort nikserig appartement.’

Ik was overdonderd door je vleierij. Het was het aardigste wat iemand in lange tijd over me had gezegd, afgezien van Iain natuurlijk. Een onverwacht compliment. Wat voelde dat goed. Toen je blik snel over mijn gezicht gleed om mijn reactie te peilen, kreeg ik opeens de indruk dat je eenzaam was in die nieuwbouwflat van je. Misschien had je behoefte aan een vriendelijke buur. Dat wilde ik denken, Lily, omdat ik zelf ook heel eenzaam was.

Ik overwoog toe te geven dat ik een victoriaans appartement had, geen huis, maar je hoefde de grens van mijn succes niet te weten. Nog niet. Ik verlangde meer van je voordat ik je in Borough liet uitstappen. Ik wees naar de vieze veeg op je gezicht. ‘Ik geloof dat je olie op je…’

‘O god. Lekke band. Zul je altijd zien op maandagochtend.’ Je bracht de rug van je hand naar je voorhoofd tegenover de veeg.

‘Andere kant. Hier.’ Mijn vingertoppen bereikten de huid van je gezicht.

Het was niet mijn bedoeling om je aan te raken, maar het gebeurde gewoon. Mijn bloed leek naar de oppervlakte te stromen en ik weet dat ik het jouwe ook voelde dat naar het mijne toe kwam, als ijzervijlsel naar een magneet. Je knipperde met je ogen, duwde jezelf weer achteruit in je stoel en zei: ‘Bedankt, ik geloof dat het zo wel lukt.’

Het was opeens drukkend warm in de taxi. Ik vroeg me af of ik Iain zou appen, maar daar was het nog veel te vroeg voor, dus draaide ik het raam open en probeerde het gesprek voort te zetten.

‘Wat voor werk doe je?’

‘Ik ben journalist?’

Niet ik studeer journalistiek of ik wil journalist worden, maar nu al ik ben journalist, hoewel je waarschijnlijk nog door niemand voor ook maar één woord was betaald. Mensen van jouw leeftijd zijn ongelofelijk. Ik zei pas dat ik journalist was na mijn tweede promotie, toen ik nog maar net over mijn angst heen was dat iemand zou zeggen dat ik niet goed genoeg was om daar te zijn. In de jaren negentig hadden we geen ‘fake it till you make it’. We hadden ook geen ouders die ons lieten geloven dat wij het middelpunt van het universum waren en dat dat universum ons rechtmatig toekwam.

‘Voor wie schrijf je?’

‘Hoofdzakelijk voor mezelf. Ik blog.’

‘Waarover?’

‘O, je weet wel. Van alles en nog wat. Mijn leven… Wat ik zie.’

Ik dacht na en wachtte. Ik genoot van het ogenblik voordat ik zei wat ik toen tegen je zei: ‘Ik ben eindredacteur bij een goed aangeschreven zakenblad. We zijn altijd op zoek naar stagiairs, als je beschikbaar bent voor de volgende stap.’ Ik rekende op je ademloosheid, het geluid van je lichaam dat zich naar me toe keerde zodat je me je volle en dringende aandacht kon geven. Maar dat gebeurde niet, dus praatte ik door: ‘Ik heb meestal tussen de vier en zes stagiairs die voor me werken: een aan het ontwerp, nog een aan de beeldredactie en minstens twee schrijvers.’

Geen reactie.

‘Ik heb mensen van jouw leeftijd gezien die hun vak echt goed in de vingers kregen tijdens het werken in een professionele omgeving, dus denk er maar eens over na. De kansen liggen niet voor het oprapen. Misschien heeft het zo moeten zijn?’ Ik probeerde te lachen, maar dat lukte niet. Ik klonk zo oud, zo door de wol geverfd. Ik was eenenveertig, maar ik wilde me fris en relevant voelen, niet als iemand die dingen zegt als ‘jouw leeftijd’ en ‘het vak in de vingers krijgen’. Vanbinnen voelde ik me nog steeds jong, maar toen dacht ik: is dat niet iets wat oude mensen zeggen?

Je keek voor je uit naar de weg en mompelde: ‘Toevallig begin ik vandaag bij een zakenblad. Een stage.’ Ik zag dat je je laptoptas stevig vastgreep. Het was duidelijk dat je liever had dat ik ophield met praten. Je gaf me een gevoel waarvan ik opeens besefte dat ik er steeds dichter bij in de buurt was gekomen zonder dat ik het kon benoemen: dat ik een oud wijf was. Je vervolgde: ‘Het gaat over management en zo. Interviews met zakenmensen. Dingen die bazen belangrijk vinden. Het heet Leadership?’ Je keek me niet aan toen je stem aan het eind van een zin weer omhoogging, waardoor je onmiskenbaar jong en irritant klonk.

De volgende woorden vormden zich in mijn hoofd, maar zodra ik ze uitsprak, leken ze hun kracht te verliezen. De achteloze manier waarop je het tijdschrift beschreef maakte duidelijk dat je niet erg onder de indruk zou zijn van wat ik ging zeggen. En als ik mezelf allang niet meer indrukwekkend vond, waarom zou iemand anders dat dan wel vinden, laat staan jij?

‘Ik ben de eindredacteur van Leadership,’ zei ik zacht.

Je keek me recht aan. ‘O. Daar ga ik toevallig net naartoe.’

‘Fuck, da’s wel verdomd bizar, vind je niet?’ Het drong op dat moment niet tot me door, maar ik zou later merken dat je telkens even pijnlijk getroffen keek als ik vloekte.

‘Wauw. Ja, inderdaad.’

Maar erg spannend kon je het niet hebben gevonden, want je klonk al verveeld. Het was de toon van een coolere persoon op een feest, die over je schouder kijkend iemand ontdekt die veel interessanter is en bij wijze van afscheid een superlatief uit de lucht plukt. Vroeger deed ik dat, maar nu doen mensen zoals jij dat bij mij, jonge mensen die mijn tijdschrift gebruiken als vertrekhal van waaruit ze naar een mooiere en betere bestemming kunnen uitvliegen, terwijl ik er alleen ben om de volgende groep stagiairs die mijn leven hebben ingehaald wegwijs te maken.

‘Weet je bij wie je je moet melden? Ik verwachtte vandaag geen nieuwe stagiaire.’

‘Bij Gemma Lunt, de uitgever. Het is ook haar eerste dag.’

‘Oké, nou, maak je geen zorgen, ik zal wel uitleggen waarom we te laat zijn. Blijf maar bij mij en mijn assistent Asif, dan komt alles in orde.’

‘Moet ik me zorgen maken?’

‘Nee. Niet echt. Hou je gewoon gedeisd. Je wordt waarschijnlijk in mijn team ingedeeld.’

Je knikte. ‘Klinkt goed. Ik ben supergefocust op wat ik moet doen, zoals je zegt, ergens waar ik kan leren van oudere mensen?’

Een steek. Het gevoel van de gladde, harde vinger van de jeugd die in mijn verslappende leven poert. Subtiel, en weinig mensen zouden de hatelijkheid ontkennen als ze die zelf hoorden. Maar ik zou al snel merken dat iedereen in mijn wereld altijd eerst jouw kant zou kiezen, altijd eerst jou het voordeel van de twijfel zou gunnen in plaats van mij. Een voorrecht dat gegund is aan de jeugd en de schoonheid, een voorrecht waarvan ik niet wist dat ik het had totdat ik het kwijt was.

Ik bekeek je een ogenblik vanuit mijn ooghoek, toen ik het eerste vage vermoeden kreeg dat je helemaal niet zo onschuldig was. Ik wist nog niet of het slechts paranoia was, een wild idee dat ontsproot aan een toch al onbetrouwbare geest. Ik had me nog nooit echt gerealiseerd hoeveel gevaar iemand loopt wanneer de persoon die ze het minst vertrouwt zijzelf is. Na jou, Lily, zal ik nooit meer mijn eerste instinct negeren.

‘Geweldig dat je zo bereid bent om te leren… Ik ben trouwens Katherine.’

‘Lily.’

Je stak me je smalle hand toe, maar liet niet merken dat je precies wist wie ik was.

De minuten kropen voorbij terwijl we langs Liverpool Street reden. Het was al negen uur geweest. Over een kwartier moest ik in Gemma Lunts kantoor zijn. Ik had alleen met het vroege tijdstip ingestemd om de gebruikelijke sociale ondervraging op maandagochtend te ontlopen. Ik overwoog haar een berichtje te sturen om haar verwachtingen bij te stellen, maar besloot het erop te wagen om op het nippertje binnen te vallen en te voorkomen dat mijn eerste onderhoud met haar zou gaan over iets waarin ik tekort was geschoten.

De taxi trok opeens snel op en we haalden een paar groene stoplichten. Heel even leek het erop dat ik misschien toch nog op tijd zou komen.

Je boog naar voren om met de chauffeur te spreken. ‘Kunt u hier misschien even linksaf slaan?’ vroeg je, en we reden een zijstraat in. Tegen mij: ‘Ik moet iets ophalen bij mijn moeder? Ik zal heel snel zijn.’

‘Maar ik ben al laat, kun je niet…’

‘Het geeft niet. Ik regel het wel met Gem, dat beloof ik.’

Gem? Je kende mijn nieuwe baas. Waarvan?

Ik probeerde me te herinneren wat ik je in dat ene uur over mijn werk had verteld. Toen dat niet lukte, bekroop een nieuwe angst me. Nog een symptoom van de beige wolk: vergeetachtigheid gevolgd door paniek over wat er in de hiaten kon zijn gebeurd.

Voordat ik nog iets kon zeggen, was je al uitgestapt en rende je onder een stenen poort door. Toen je duidelijk dacht dat ik je niet meer kon zien, hield je op met rennen en liep je langzaam naar een zware, gelakte deur. Je drukte op een zoemer en sprak nors in een intercom. Van spoed was geen sprake meer. In gedachten smeekte ik je de deur open te rukken en erdoorheen te stormen alsof je leven ervan afhing, maar in plaats daarvan trok je hem voorzichtig open en stapte langzaam het gebouw in.

9.03.

9.05.

Om 9.07 stelde ik een conceptmail op aan Gemma, waarin ik zelfverzekerd en zonder schuldgevoel probeerde over te komen, maar ook met een noodzakelijke ondertoon van schuldbewustheid. Ik zag je laptoptas naast me liggen.

9.12.

Ik wilde weten wat je uitspookte. Ik overwoog om tegen de chauffeur te zeggen dat hij moest doorrijden, maar jij stond blijkbaar op goede voet met ‘Gem’, de vrouw achter de overname van Leadership. Zelfs al had ik dat gewild, ik kon je daar niet achterlaten. Het leek alsof die dag één grote toets was waarvoor ik moest slagen. Jij zorgde ervoor dat ik zakte.

Toen het 9.17 werd, stond de taximeter op vijfenveertig pond en kreeg ik flink de pest in. Niet alleen omdat ik alle hoop had opgegeven om niet te laat te komen, maar ook omdat ik volgens de nieuwe gedragscode voor het personeel samen met het bonnetje een ‘onkostendeclaratie’ moest indienen als het tarief boven de zestig pond uitkwam.

Ik keek weer naar je laptoptas. De chauffeur bladerde door zijn telefoon. De binnenplaats was leeg. Ik liet mijn hand over de achterbank glijden. Je tas was gemaakt van suède, zacht als boter. Hij voelde duur aan. De sluiting bestond uit een koordje met een leren etiket dat rond twee knopjes was gewikkeld. Als je in de tas wilde gluren, moest je goed onthouden in welke richting de achtknoop was gelegd. Je zou heel snel moeten zijn.

Voordat ik me kon inhouden, waren mijn vingers al bezig om het touwtje los te maken en de tas open te klappen. Je telefoonnummer en je naam in doelmatige zwarte blokletters:

lily lunt

Je was dus familie van Gemma Lunt.

Goh, dat was nog eens een handig detail dat je voor me had verzwegen. Ik vroeg me af wat je nog meer had besloten me niet te vertellen en wat je aan Gemma zou onthullen van de informatie die je tot dusver van mij had opgedaan.

De chauffeur bewoog zich en zei iets als: daar gaan we dan eindelijk. Ik keek op en zag je de deur uit komen en de binnenplaats op lopen. Mijn vingers waren opeens drijfnat. Was het koordje eerst rond het bovenste knopje geslagen of niet? Linksom of rechtsom? Ik probeerde het op de ene manier, maar dat zag er niet goed uit. Ik probeerde een andere manier, maar dat zag er nog steeds verkeerd uit. Ik keek snel weer op. Je was nog steeds een paar seconden van de taxi verwijderd, maar zodra je me zag, begon je te hollen. Wat een schijnvertoning, alsof het je ook maar iets kon schelen dat je me te laat liet komen. Ik prutste wanhopig aan het koordje. Je was al bij de andere deur en jouw volmaakte, strakke achtknoop was vervangen door een vochtige, slappe knoop. Je stapte in en als de slordige draad niet al duidelijk maakte dat ik aan je spullen had gezeten, dan zou je mijn schuldgevoel beslist van mijn bezwete gezicht kunnen aflezen. Ik moest je afleiden en tegen beter weten in hopen dat je het niet zou merken. Dus hoewel jij je eigenlijk zou moeten verontschuldigen omdat je mijn hele dag had verziekt, hoorde ik mezelf overdreven opgewekt vragen: ‘Alles in orde?’

‘Ja hoor, prima.’ En tegen de chauffeur: ‘Hoi, kunnen we gaan?’

Je blik rustte op je tas.

Je wist het.

Je had een zwarte kubus bij je met de woorden caran d’ache in zilveren opdruk. Ik wist pas dat het een luxe pennenfabrikant was toen ik het later ging googelen. Dit, het familiebedrijf en een moeder die in de City werkte? Je moest wel bulken van het geld.

‘Iets voor Gemma?’

Je wendde je blik af van het smoezelige koordje en zuchtte, als om te zeggen: kijk, Katherine, zonder dat je het echt zei.

‘Het spijt me heel erg. Ik wou het niet, zeg maar, awkward maken. Gem is dus mijn tante. Ik weet het een en ander van contentoptimalisering en dat soort dingen, en met het tijdschrift en de website was het waarschijnlijk logisch dat ik haar ging helpen? Gem en mijn moeder zijn niet altijd de beste maatjes geweest.’ Je tikte met je roomblanke vinger op de doos. ‘Sorry. Familiegedoe. Hoor eens, ik zal wel aan Gem uitleggen dat het door mij kwam. Dat je vanwege mij te laat kwam. Mijn schuld, echt.’ Je donkere ogen gleden heel even omlaag naar je laptoptas voordat je me weer aankeek.

Contentoptimalisering. Wij noemden dat ‘goed schrijven’, en vroeger werden sommigen van ons, alleen een paar, aangenomen om onze kwaliteiten, niet vanwege het toeval van onze geboorte. Nu zou ik samen met jou binnenkomen, alsof ik met jou onder één hoedje speelde. Mijn team zou nog veel minder respect voor me hebben dan het al had.

‘Zit er maar niet over in. Heus. Wat vind je ervan als we opnieuw beginnen?’

Je glimlachte: verrassend breed en veelbetekenend, er ging een eigenaardige energie van je uit toen je zonnige lippen zich uitstrekten over je grote, witte tanden en je ogen weer over mijn gezicht gleden. Mijn kwaadheid zakte. Die glimlach van je. Ook een van je gaven.

‘Oké, is goed. Laten we opnieuw beginnen.’

Een minuut later in Monument Street was het verkeer verschrikkelijk. Mijn maag draaide om van angst. Ik kon het me niet veroorloven om me zo te voelen. In gedachten riep ik op wat Iain tegen me zou hebben gezegd: Zo erg is het toch niet, meid? Laten we het een beetje relativeren, hè?

Oké.

Misschien zou ik sowieso niet op tijd zijn geweest, en nu had ik het nichtje van de baas van een lekke band en ontbrekende bussen gered. Misschien was dit toch een goed begin. Misschien ging ik zowaar winnen.

Kom op, zeg, het is een goede dag, of niet soms?

We bereikten de open lucht op London Bridge en ik liet me opfleuren door het magere maartse zonnetje dat van de rivier werd weerkaatst. Op zulke ogenblikken hield ik bijna weer van Londen, wanneer je ogen naar links en naar rechts over de Theems dwalen en het voelt alsof de South Bank, Big Ben, Tower Bridge en die goeie ouwe hms Belfast er alleen zijn om jou het gevoel te geven dat het heerlijk is om te leven. Het wordt een goede dag.

‘Ben je al lang redacteur?’ vroeg je vanuit het niets.

‘Volgens sommige mensen al veel te lang.’ Het was eruit voordat ik er erg in had.

‘O ja?’

‘Ik werk hier intussen zo’n twintig jaar… Ik hou nog steeds van mijn werk.’ Het geluid van ‘twintig jaar’ in mijn mond voelde als een grote steen die ik wilde uitspugen. Voor de duizendste keer dacht ik hoe het mogelijk was dat er zo’n enorm lange tijd was verstreken. Gelukkig leek je je interesse al te hebben verloren nog voordat ik klaar was met het veinzen van mijn blijdschap over mijn twee decennia bij hetzelfde bedrijf.

We reden de rivier over en stopten voor het kantoor. Ik moest met mijn creditcard betalen. Jij zat op de rand van de achterbank, met je benen in de richting van het portier.

‘Ga jij maar vast vooruit terwijl ik dit regel.’ Ik voelde me verplicht dat te zeggen, terwijl ik een fooi probeerde toe te voegen die rekenkundig logisch was en niet krenterig overkwam, maar het bedrag toch beneden de zestig pond hield.

‘Bedankt. Is dat goed? Weet je het zeker?’

‘Ga nou maar.’

‘Ik zal supersnel zijn bij Gem.’

‘Dat is niet…’ In mijn verwarring drukte ik op de knop waarmee ik vijftien procent boven op de £57,50 betaalde.

‘Bedankt, Katherine.’

De eerste keer dat je mijn naam noemde.

Je keek me aan met een stralende glimlach en ik glimlachte in een soort verwondering terug.

‘Geen dank,’ zei ik tegen de lucht, terwijl ik je naar de draaideuren van mijn kantoorgebouw zag huppelen.

Buiten op de stoep stond ik mijn creditcard weer in mijn portemonnee te stoppen terwijl ik me probeerde te vermannen, toen ik een tikje op mijn schouder voelde.

‘Ik dacht dat je dit vandaag wel kon gebruiken.’ Asif gaf me een grote beker zwarte koffie. Hij rook naar een recent spuitje van zijn geliefde parfum Fierce van Abercrombie & Fitch, zijn voorhoofd glom in het toenemende zonlicht en zijn lichtbruine ogen glansden onder donkere, zachte krullen waarover alle stagiaires zwijmelden. In ieder geval stond hij achter me.

‘Mijn god, je bent geweldig.’ Ik nam een slok en brandde mijn tong. ‘Ben je al binnen geweest?’

‘Ja.’

We gingen door de deuren, haalden onze pasjes door de lezer en liepen naast elkaar de marmeren trap op naar onze verdieping. ‘En?’

‘En het was oké, zij was oké. Een beetje… Dat zie je zelf wel, ik weet niet. Ik denk niet dat we ons druk hoeven te maken.’

Hij leek zich in te houden, probeerde me te beschermen.

‘Da’s duidelijk. Heb je het nichtje al ontmoet?’

‘Nichtje? Toch niet de zoveelste hopeloze stagiaire? Nog niet. Wanneer heb jij haar ontmoet?’

‘Dat is een nogal saai verhaal.’

Asif en ik kwamen binnen toen jij je juist losmaakte uit een omhelzing met Gemma, een vrouw met herfstbruine krullen, opgestoken in een losse knot. Ze was net als ik begin veertig, maar met haar zakelijke rok en haar praktische kapsel leek ze heel wat ouder dan ik. Ik had gehoord dat ze veel bedrijven had opgericht en verkocht en dat ze Leadership feitelijk in een opwelling had gekocht zodra ze ‘de multiplatformmogelijkheden voor het merk’ had geïdentificeerd, wat dat ook mocht betekenen. Ze had geen kinderen en had een luxe maisonnette in Marylebone, een huis in Norfolk en een of andere skihut in de Alpen. Moet je je voorstellen.

Ik keek naar jou en haar in het gloednieuwe glazen kantoor dat ze voor zichzelf had laten bouwen. In feite stonden ze op het punt om voor mij een eigen kantoor te bouwen toen er een kentering in de situatie bij Leadership kwam. De jaarrekening werd gepubliceerd en waar de directeuren eerst al mijn verzoeken hadden ingewilligd, hielden ze nu mijn aanvragen tegen om vervolgens bewust elk contact met mij te mijden, zodat ze tegenover ‘hun vrouw’, de junior verslaggever die ze twintig jaar eerder hadden ‘klaargestoomd voor grootsheid’ en daarna tot de jongste redacteur ooit hadden benoemd, niet hoefden toe te geven hoe precair de balans van Leadership ervoor stond.

In dat kantoor, dat in een betere wereld van mij zou zijn geweest, greep Gemma met beide handen je schouders vast. Ik kon zien dat je naar de vloer staarde terwijl zij je probeerde te dwingen haar in de ogen te kijken. Dat vertikte je. Ze gaf het op en keek over je hoofd heen het kantoor rond, trok je naar zich toe om je vluchtig op je kruin te kussen voordat ze je eindelijk losliet. Je hield je blik op de grond gericht voordat je je zichtbaar herstelde, haar kantoor uit stormde en door de open afdeling liep. In slechts een paar passen bereikte je het aan jou toegewezen bureau, schuin tegenover het mijne. Ze wilde je dicht bij haar in de buurt houden, en dicht bij mij. En zelfs toen vroeg de verslaggever in me zich af waarom. Wat ben je?

Terwijl je binnenkwam, zag ik dat Asif elke centimeter van jou en je benen bekeek – stevige lijnen van spieren gespannen onder een zwarte panty, die op het laatste moment verdwenen achter een gordijn van leer. Asif, mijn vroegere stagiair, mijn beschermeling die toen hij voor het eerst in dienst kwam zelfs een inlognaam had gekozen waarmee hij mij een plezier deed (StephenPatrick59, ter ere van mijn liefde voor Morrissey), iemand die me tijdens de ergste periode trouw was gebleven. Hij had me op mijn allerbest gezien, vlak voor mijn ziekte, voordat iemand de rampzalige financiën van het oude bedrijf doorhad, toen het nog leek alsof mijn vrolijke groep collega’s en ik eeuwig konden blijven schrijven, ondersteund door een semiloyale basis van abonnees en bescheiden reclame-inkomsten. Dat was de tijd voor de eerste ‘moeilijke gesprekken’ met de oude directeuren over de ‘harde realiteiten’ die we niet meer uit de weg konden gaan: de wereld was doorgegaan en wij niet. Kort daarna vielen de eerste ontslagen, toen we afscheid namen van senior verslaggevers die zich net als ik hadden opgewerkt en die we ons niet meer konden veroorloven. Daarna kwam de tweede ronde, toen we onze grijze persklaarmakers kwijtraakten, het bindweefsel dat altijd de botten van Leadership bijeen had gehouden.

Maar zelfs in die roerige tijden kon ik ervoor lobbyen om de online reacties uit te schakelen om een hoogstaand debat te stimuleren bij reallife-gebeurtenissen waarvan we de resultaten documenteerden. Die tijd, toen mensen zich nog achter hun toetsenbord en gebruikersnamen konden verschuilen, was echter voorbij. Voortaan waren reacties toegestaan en vaak breidden ze zich uit tot het afwisselend banale en laffe twitteruniversum. Integriteit en discipline waren ver te zoeken in deze moderne wereld waarin mensen zoals jij en, erger nog, mensen van mijn leeftijd, vonden dat het op de een of andere manier zowel gepast als interessant was om het eerste het beste wat in hun hoofd opkwam te delen. En terwijl ik zag hoe Asif je bewonderend aankeek, veranderde er voor mijn ogen iets anders wat ik ooit had begrepen. Ik neem aan dat je weet dat er iets in de sfeer verandert zodra jij een kamer binnenloopt. Vroeger kon ik dat ook.

‘Ze is klaar voor je,’ zei je in het voorbijgaan, en daarna: ‘Wees gewoon jezelf, Katherine.’ Ik voelde je adem op mijn oor, rook je schone, warme hoofdhuid weer. Ik huiverde.

‘Hoi, kom binnen, kom binnen. Leuk om eindelijk een gezicht bij een naam te hebben. Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd voor we kennis konden maken. Ik zat tot over mijn oren in de strategie, de financiën en dergelijke, maar ik weet álles van jou.’ Gemma gebaarde naar een draaistoel waarvan ik wist dat die kapot was, hoewel zij dat niet wist. Ik knikte en ging op de rotstoel zitten zonder met mijn volle gewicht druk uit te oefenen.

‘Insgelijks.’

‘We zijn een beetje laat, dus ik zal meteen ter zake komen.’

Mijn maag kromp ineen. Ik wist dat ze samen met haar nieuwe bestuur ‘mijn toekomst’ had besproken.

‘Niets formeels of zo. Je hoeft niet zo benauwd te kijken!’

‘Nee hoor, ik ben alleen… Sorry, alles zat een beetje tegen vanochtend. Ik kan het niet uitstaan als iemand van mijn team te laat komt en zeurt over storingen op de Jubilee Line of zoiets.’ Ik probeerde te glimlachen ondanks het bekende gevoel van cortisol dat door mijn aderen gierde.

‘Lily heeft het uitgelegd. Heeft ze je op weg hierheen veel over haar achtergrond verteld?’

‘Dat ze je nicht is?’ En toen ik erover nadacht, besefte ik dat we bijna een uur lang samen in die taxi hadden gezeten en het enige wat ik van je wist, was dat je blogde. (Wie niet? Behalve ik, natuurlijk.) Ik had je de oren van het hoofd moeten vragen, maar daar stond ik dan, gewapend met alleen een flinter informatie over je relatie tot Gemma.

‘Inderdaad. Ze is ook erg slim en erg jong, maar mag ik je, in vertrouwen, vragen om een oogje op haar te houden? Asif zegt dat je veel sterker bent dan je op papier overkomt.’

Ik was verward. Het was niks voor Asif om me zo het graf in te prijzen. Ik keek zijn kant op, zag hem naar de plek achter jouw stoel lopen en zijn handen recht op de rugleuning leggen, vlak boven je schouders.

‘Oké. Bedankt. Ik bén echt sterk,’ zei ik geagiteerd.

‘Je snapt vast wel dat het een beetje een worsteling is geweest met het nieuwe bestuur om je in dienst te houden, maar ik heb gewonnen en daar ben ik heel blij om.’

‘Nee. Nee, dat snap ik niet precies. Een wórsteling? Kun je… Wat houdt dat in?’

‘O, jeetje, ik nam aan dat ze je nauw bij het proces zouden betrekken… Nou, de voorkeursoptie van het bestuur was dat we misschien van voren af aan moesten beginnen. Nieuwe look, nieuw management, nieuwe eindredacteur. Maar ik vond het juist en gepast dat jij deel zou uitmaken van het nieuwe nu, dus zodoende.’ Ze glimlachte, alsof ze verwachtte dat ik haar zou bedanken omdat ze me had laten aanblijven bij een tijdschrift dat al bijna sinds ik nog een meisje was alles voor me betekende, een titel die ik nota bene had ontwikkeld. Ik had mijn baan nodig, mijn tweede thuis in de wereld, dus ik kon me niet zo kwaad maken als ik zou moeten zijn.

‘Oké, nou, bedankt, Gemma. Je kunt op me rekenen voor… Ik zal altijd doorgaan,’ hakkelde ik. Mijn ooit vertrouwde domein was net zo wankel geworden als de kapotte stoel die onder me trilde. Gemma begon weer te praten, ze sprak me toe alsof ze van tevoren steekkaarten had gemaakt. Als ik er de energie voor kon opbrengen, zou ik al meteen een hekel aan haar krijgen.

‘Ze hebben me verteld dat je enorm veel werk hebt gestoken in het eerste vernieuwde nummer. Ik kan niet wachten om het morgen allemaal te lezen. Ik ben zo blij om te horen dat je je zo hebt ingezet voor een, naar ik hoop, opwindend nieuw hoofdstuk voor ons allemaal.’

Ik was blij dat ze het had opgemerkt. Ik had genoeg moed verzameld om ervoor te zorgen dat we onder de nieuwe eigenaars goed uit de startblokken kwamen met een sterk nummer. Ik had de stagiaires de meeste interviews laten regelen en de achtergrondresearch en factchecks laten doen, maar het leeuwendeel van de features en profielen had ik zelf geschreven. De volgende dag stond mijn auteursfoto overal in het tijdschrift en op de website. Ik kan niet zeggen dat ik mijn hart en ziel in die artikelen heb gelegd, maar ik heb me er wel voor in het zweet gewerkt. Ik ben van nature een vechter, Lily. Zodra ik met mijn rug tegen de muur sta, gaan mijn vuisten vanzelf omhoog. Mijn oerinstinct.

‘Bedankt, Gemma.’

‘Was er verder nog iets wat jij wilde bespreken?’

‘Nee, eigenlijk niet.’ Maar op dat moment drentelde je voorbij achter het glas en ik zweer dat je naar me knipoogde. Asif volgde met zijn blik jouw kont totdat die in het keukengedeelte verdween. ‘Maar ik denk dat het handig is om te weten of ik nog iets anders over Lily moet weten.’ Mijn openingszet.

‘Nou, misschien is er inderdaad iets. Het komt in feite door Lily dat we hier zijn. Toen ze las dat Leadership in de problemen zat, dacht ze dat het enorm veel potentie had. Ze was opgetogen. Het was heerlijk om te zien. Ik was op zoek naar een nieuw project, zij woonde op dat moment bij me in – ik ben eigenlijk haar tweede moeder, moet je weten – en ze zag er wel wat in en heeft mij direct bij haar visie betrokken. Dus zo zit het.’ Gemma straalde bij de herinnering en ik stelde me jullie tweeën voor in een exclusief pand op een gewilde locatie in het centrum van Londen, waar jullie zaten te bekokstoven hoe jullie commerciële reanimatie konden toepassen op Leadership, om de oude dame te redden van de ondergang waarvan ik het boegbeeld was.

‘Dus die bedrijfsovername was helemaal haar idee. Dat is me nogal een visie voor zo’n jong iemand. Tegenwoordig zijn jonge mensen zo anders dan hoe ik was, hoe alles vroeger was.’ Ik was van mijn stuk gebracht, want ik was er bijna van overtuigd dat je geen enkele aanwijzing had gegeven dat jij achter de overname zat. En betekende dat niet dat je moet hebben geweten wie ik was toen je op slinkse wijze mijn taxi wist binnen te dringen? Want ík was tot die dag ruim twintig jaar lang Leadership geweest. Misschien geneerde je je of was je te bescheiden om aandacht te vestigen op jouw talent om de verborgen mogelijkheden van mijn kwijnende imperium te zien.

Maar toen sloeg ik je weer gade door het glas.

Je was naar je stoel teruggekeerd en Asif kwam erbij staan om er op dezelfde hoogte als je scherm tegenaan te leunen. Terwijl jij sprak en af en toe zweeg om naar de beelden te wijzen, knikte hij vaag in de richting van je tiet. Je had het in de gaten en raakte met je nagels even je keel aan om zijn aandacht vast te houden.

‘Ik ben blij dat je hebt verteld hoe het vroeger ging, Katherine

‘Ja,’ zei ik, zonder echt te luisteren, want ik zag dat je mijn stagiaire beeldredactie naar je toe riep. Ze gehoorzaamde en algauw stond ze met jou en Asif mee te knikken.

‘Ik heb wat feedback gehad van je team. Er is duidelijk veel bewondering voor je.’

‘Oké.’ Op het laatst kon ik niet meer blijven kijken toen je mijn team om je heen bijeendreef om iets te doen, wat wist ik nog niet, maar ik had het gevoel dat ik het niet leuk zou vinden.

‘Ze begrijpen dat je uit een journalistieke traditie komt die een aantal voortreffelijke eigenschappen heeft, onder andere een zekere veerkracht. Maar bepaalde elementen zijn misschien een beetje een overblijfsel, zou je kunnen zeggen.’

‘Een overblijfsel waarvan?’

‘Van de sfeer van een ouderwetse redactiekamer misschien. Een beetje dollen met de stagiairs? Prima, natuurlijk, maar misschien moeten we overwegen om het… een tikje af te zwakken.’

‘Af te zwakken? Wat dan?’

‘Ik denk dat het waarschijnlijk vooral een kwestie van woordkeus is. Iemand uit jouw team zei dat je haar “slap” noemde toen ze nerveus was omdat ze een consultant moest bellen die zojuist zijn klandizie was kwijtgeraakt; iemand anders zei dat je niets leuker vond dan haar voor een aanstellerige “snowflake” uit te maken.’

‘Wie zei dat?’ Eigenlijk zou het iedereen van de huidige lichting stagiairs kunnen zijn en het verbaasde me niets dat ze de gelegenheid zo gretig hadden aangegrepen om hun zaak bij Gemma te bepleiten. Ik vond het verontrustender dat de snowflakes zo’n bereidwillige pleitbezorger in een vrouw van mijn generatie hadden gevonden. Maar dat gesprek ging natuurlijk helemaal niet over hen, maar uitsluitend over jou. Gemma wilde de wereld inrichten zodat die beter functioneerde voor jou, beter was afgestemd op jouw hooggestemde verwachtingen, waarin elke uitdaging van jouw status quo werd verdreven. Je was er nog geen vijf minuten of je was al lang en breed bezig om mijn kantoor om te toveren in iets wat je beter beviel. Ik keek weer en zag de beeldredacteur haar handpalm naar je opsteken voor een high five. Je sloeg er gedwee tegenaan en keek glimlachend naar je voeten.

‘Ik ga het niet hebben over wie wat zei, maar laten we deze gelegenheid gebruiken om nog eens na te denken over het soort omgeving waarin we allemaal willen werken. Een plek die inclusief voelt. Die veilig voelt. Ik weet dat je daar achter wilt staan.’

‘Ja, natuurlijk.’ Ik was gedwarsboomd, maar ik moest op de een of andere manier blijven vechten. ‘Is er verder nog iets wat ik moet weten? Nog iets over de feedback van de stagiairs?’ Ik zweeg even. ‘Of nog iets over Lily?’

Gemma’s mondhoek trilde. ‘Nee. Er schiet me niets te binnen.’

‘Prima.’ Ik maakte nog geen aanstalten om naar de deur te gaan. Ik wilde haar laten weten dat dit gesprek volgens mij nog niet afgelopen was. Ik kon namelijk merken dat je tante iets achterhield, zie je. Mensen zoals jij en ik, Lily, wij kunnen goed liegen, hè? Maar mensen zoals Gemma? Lang niet zo overtuigend.

‘O, nog één ding, Katherine. Sorry, dat vergat ik te vragen… Hoe gaat het met je? Heb je het idee dat je je goed voelt?’

‘Ik vind dat ik sterker dan ooit ben.’

‘Super, nou, ik zal het moeten blijven vragen, dan weet je dat vast. Het hoort bij ons nieuwe wellnessbeleid.’

‘Goed om te weten dat het nieuwe team zich inzet voor zorgzaamheid.’

Ze knikte en schonk me een weeë glimlach. Ze geloofde me. Ik kan goed liegen, zie je wel?

Ik ging terug naar mijn bureau en ontweek de blikken van mijn team en van jou. Maar terwijl ik mijn computer opstartte, hoorde ik je vragen: ‘En, hoe ging het?’ Terloops, alsof je me al jaren kende; nee, alsof je mijn gelijke was. Je keek niet eens op van je scherm, dat je al met een verbluffende hoeveelheid kopij leek te vullen. Wie dacht je wel dat je was? Je dacht dat je me van de werkloosheid had gered. Je dacht dat mijn wereld jouw imperium was omdat je de nicht van een chequeboekuitgever was. Er zijn postcodes waar je jezelf niet zomaar binnen kunt kopen, Lily.

‘Je had niet gezegd dat je tante zo aardig is,’ zei ik luid genoeg zodat de andere stagiaires het konden horen. ‘Laat me even orde op zaken stellen en dan bespreken we wat achtergrondresearch waar je Asif mee kunt helpen.’

Je streek je haar achter je oren.

‘O. Moet ik dit eerst afronden?’

Ik dacht dat ik onderdrukt geproest hoorde van de stagiaire it in de hoek aan het einde van onze rij bureaus. Ik kon niet laten merken dat ik niet wist wat ‘dit’ was.

‘Ga je gang.’

‘Weet je het zeker?’

‘Yep.’

‘Ik bedoel, Gemma wilde dat ik me ging focussen op het schrijven van een openingsartikel voor de awards, maar ik kan jouw werk voorrang geven als je dat liever…’

Twee keer een verzoek om toestemming. Een karakteristieke truc. Jezelf op de zichtbaarste en belangrijkste terreinen van mijn werk installeren was ook iets wat ik algauw als een klassieke zet zou herkennen.

De uitreiking van de Leadership-awards was de belangrijkste avond van ons jaar, onze etalage en een oproep aan lezers en adverteerders om ons nog twaalf maanden trouw te blijven. Je was al bezig om jezelf naar voren en naar het midden ervan te manoeuvreren. Omdat ik vorig jaar door mijn slechte gezondheid niet in staat was de awards bij te wonen, laat staan te presenteren, zou dit jaar mijn laatste kans zijn om mijn autoriteit te laten gelden, mijn reputatie te herstellen door iedereen te laten zien dat ik springlevend was, althans aan de buitenkant.

Je wendde je weer naar je scherm en begon al te typen zonder te wachten op mijn gemompelde ‘nee’.

‘O, misschien moet ik ook even aangeven dat ik mezelf net aan het team heb voorgesteld en meteen werd gevraagd voor een klein overleg over de cover voor de herdruk van het magazine voor de awardsavond? Ik heb een paar ideetjes voor het aanscherpen van de ankeilers. En misschien moeten we voor een duidelijker beeld gaan. Ik bedoel, het is vrijwel hetzelfde, alleen een tikkeltje eigentijdser. Ik weet zeker dat je het top vindt, maar het zijn maar ideetjes. Zeg het gerust als je het niks vindt.’

Die donkere ogen van je dansten onder opgetrokken wenkbrauwen, een ondeugend trekje op dat gladde, bleke voorhoofd, je oranje lippen volmaakt geplooid tot een vage glimlach. Nou, wat heb je voor me?

‘Ik geloof niet dat ik een keus heb,’ zei ik zacht voor me uit.

‘Katherine. Je bent echt grappig.’ Je zei het zonder een zweem van een lach.

Die middag, toen Gemma naar een bestuursvergadering ging, zag ik je hondsbrutaal haar kantoor in gaan, de deur achter je dichtdoen en door haar inkomende post snuffelen. Je opende een stijve bruine envelop, haalde er iets uit wat onmiskenbaar op een zakelijke creditcard leek en liet hem in je zak glijden. Ik was verontwaardigd, niet alleen vanwege de waanzin om een stagiaire haar eigen creditcard te geven omdat ze de denkbeeldige dochter van de baas was, maar omdat ik al weken wachtte op de vervangende kaart die me door de nieuwe eigenaars was beloofd.

Toen je naar buiten kwam, koerste je regelrecht op Asifs bureau af. Wat je zei zorgde ervoor dat hij uit zijn stoel opsprong, zijn corduroy blazer aantrok en met je meeliep door de dubbele deuren het kantoor uit. Het was bijna drie uur, het tijdstip waarop ik normaal gesproken met hem ging koffiedrinken. Blijkbaar zouden we die dag niet samen naar buiten gaan. Ook de volgende dag zou ik niet met hem gaan koffiedrinken, en de dag daarna evenmin.

Nadat ik je met mijn enige overgebleven bondgenoot op het werk zag vertrekken, belde ik een afdeling die onlangs onder het nieuwe management was gecreëerd.

‘Spreek ik met Talent en Mensen? Met Katherine Ross. Ik heb een nieuwe stagiaire, vandaag begonnen. Ik wil bekijken hoe we haar het beste kunnen gebruiken, kun je haar cv even naar me doorpingen?’

Als ik jou een stapje voor wilde blijven, moest ik je beter leren kennen.

Lily

5 maart – de eerste dag

Ik hou zo van het rituele schrijven aan het eind van mijn dag. De stijve kaft, het geritsel van echt papier, een veilige plek waar ik kan afreageren en observeren, en veel intiemer dan mijn MacBook. Vintage, net als een echt dagboek, dat ik niet kan deleten of ongedaan kan maken. Dit notitieboekje is perfect.

Ik had allang weg moeten zijn tegen de tijd dat Katherine Ross bij de bushalte verscheen.

Het was zo raar. Ze draaide zich telkens om en bleef maar ongegeneerd staren, wat me aan het denken zette: waarom probeer ik de vrouw niet zo gek te krijgen dat ze me in haar taxi laat meerijden? Dus dat doe ik. Makkie.

Eerst voel ik alleen de algemene haat die ze voor mensen van mijn leeftijd heeft. Die straalde ze uit, zoals ze bij de bushalte naar iedereen keek. Totale minachting. Maar opeens staat ze zichzelf toe om te praten en dan begint de haat te verdwijnen. Ze vindt het leuk om met mij te babbelen, dat kan ik merken. Nog verbazender is hoe fijn ik het vind om met haar te praten, om haar te zien spreken. Het is alsof er een vleugje van iets warms is en ik krijg het gevoel dat ze me een touw toegooit en wil dat ik het vastgrijp. Dat heb ik maar één keer eerder in mijn leven gevoeld. Wanneer ik besef dat het opnieuw gebeurt, en nota bene met kr, moet ik me inhouden om niet enorm te gaan oversharen.

Vraag me niet hoe, maar op een gegeven moment aait ze me over mijn gezicht. Dat was wel het laatste wat ik had verwacht! Het voelt behoorlijk intens, terwijl ik kalm moet blijven. Ik moet het mezelf ook zo makkelijk mogelijk maken, dus besluit ik mams cadeautje voor Gem op te halen, zoals ik had beloofd. Ik heb me voorgenomen om langs een van de kantoren te gaan waar ze op maandag schoonmaakt. God weet hoeveel prullenbakken van rijke stinkerds ze heeft moeten legen om die pen te kunnen betalen, maar Gem weet het vast, en ik vermoed dat dat ook de bedoeling is: om te zorgen dat Gem zich lullig voelt op een dag waarop ze zich geweldig zou moeten voelen, haar een schuldgevoel bezorgen over hoe hard mam had moeten ploeteren om iets te kopen wat Gemma met het kleingeld in haar Smythson-tas zou kunnen betalen.

Weer terug in de taxi kan ik zien dat kr aan mijn MacBook heeft gezeten. Heel even schijt ik bagger, maar ze kijkt zo schuldbewust dat ik weet dat ze niet ver is gekomen. Ergens heb ik medelijden met haar.

Gem steekt een preek af zodra ik binnenkom. Ik zeg natuurlijk precies wat ze wil horen. Wat dat betreft ben ik min of meer een expert.

kr is bang voor Gem. Als zij aan de beurt is om voor het eerst Gems kantoor binnen te gaan, kijkt ze doodsbenauwd, dus zie ik een kans. Ik doe wat elke hulpvaardige ondergeschikte zou doen als haar baas een belangrijke vergadering heeft: ik geef haar wat vriendelijke aanmoediging die misschien helpt om haar hoofd erbij te houden. Dat is toch waar het bij een ‘normale’ vrouwenvriendschap om draait? Ik zou weleens de beste vriendinnen willen zien die niet op hun woorden hoeven te letten of zich niet in allerlei bochten hoeven te wringen om kalm te blijven, terwijl ze proberen de indruk te wekken dat het geen enkele moeite kost.

Ik zorg er ook voor dat ik kr laat zien dat ik veel betere dingen in het vooruitzicht heb dan het stompzinnige werk dat ze me onvermijdelijk gaat geven, als de nieuwste van de nieuwe stagiairs, die echt helemaal onderaan de ladder staat. Ik laat een paar stukjes publiceren en de cover van de awards-herdruk veranderen.

Ik vraag of Asif, de rechterhand, zin heeft om te gaan koffiedrinken. Die kans laat hij niet aan zich voorbijgaan. Eitje.

Ze heeft ervoor gezorgd dat iedereen weet dat ik er ben omdat ik ‘het nichtje’ ben. Maar ze zei er natuurlijk niet bij dat ik er niet voor word betaald. Gem zegt dat ik eerst aantoonbaar ‘mijn sporen moet verdienen’ en op een vacature moet wachten. De situatie is al aan het verschuiven, ook al heeft zij het nog niet in de gaten, net zomin als kr.

2

Katherine

Toen ik die avond terugkwam van de sportschool bekeek ik mijn appartement met nieuwe ogen: jouw ogen. Elke centimeter van onze zeventig vierkante meter was maximaal benut. Toen we van plan waren het te verkopen, had ik een oude vriend aangemoedigd er een stuk over te schrijven voor ‘Homes & Property’ in de Evening Standard. De kop: ‘The next big thing’, de aanbeveling: ‘Hoe een aankomend schrijfster vormgaf aan het leven in haar appartement in een veelbelovende buurt in Noord-Londen.’ In het stuk werd beschreven dat ik muren in boekenkasten had veranderd, hangplanken aan hoge plafonds had aangebracht en slaapkamertrappen in opslagruimtes had omgetoverd, met accentmuren die niet waren behangen met papier maar met enorme Damien Hirst-prints. Met dat artikel had ik het gevoel dat ik het echt had gemaakt. Ik had mijn oude ik achtergelaten op de boerderij van mijn moeder, waar ze thuishoorde. Ik was niet langer onbeduidend, niet langer provinciaal. Ik was urban. Geslaagd. Iemand die je wilde zijn. Iemand die je wilde kennen. Nu kan ik me nauwelijks nog herinneren dat ik die persoon was.

We hebben de renovatie bekostigd uit de huuropbrengst van Iains appartement in Holloway, dat volledig afbetaald is omdat hij in 1990 zo vooruitziend was om het min of meer met zijn creditcard te kopen. Mijn vriend had geschreven dat ik journalist en ‘aankomend schrijver’ was, en dat was bijna waar. Toen het interview plaatsvond, hadden twee literair agenten om de rest van mijn nieuwste boek gevraagd en was er pas één manuscript goedgekeurd. Intussen ging het Iain nog steeds voor de wind als senior copywriter voor reclamebureaus en stond hij op het punt een baantje in de wacht te slepen in het schrijversteam van de pilot voor een sitcom. Het leek alsof we een fantastische drempel bereikten: de verleidelijke mogelijkheid van een compleet Londens succes, zo dichtbij dat we het in de lucht en aan elkaar konden proeven. Onze vele uiteenlopende vrienden moedigden ons aan.

We zouden mijn appartement verkopen, de overwaarde gebruiken om te proberen een opknapper met vier slaapkamers aan de rand van Highbury te kopen en de huur van Holloway om de werkzaamheden van te betalen. Iain was toen midden dertig, ik was ongeveer zesentwintig. Het leven was zo goed, alleen beseften we dat nog niet.

‘En, hoe ging het? Ik wacht al de hele dag op het telefoontje!’ riep Iain vanuit de keuken. Zoals je weet zijn we maar met z’n tweeën, Iain en ik. We waren bijna twintig jaar samen toen ik jou leerde kennen. Die jaren, alle keren dat we samen hadden genoten en als stel hadden overleefd, hadden ons aaneengesmeed. Zo voelde het. Niet iedere vrouw zou Iain laten zijn wie hij was, hem laten doen wat hij leuk vond, en niet iedere man zou zich aan mij aanpassen. Om te beginnen ben ik er altijd duidelijk over geweest dat ik nooit kinderen wil. In zekere zin zou je kunnen zeggen dat ik als kind slachtoffer was van verwaarlozing. Iain was de eerste aan wie ik dat wilde vertellen. Ik had hem ook verteld dat ik niet het risico wilde lopen om iemand anders iets aan te doen wat ik zelf had meegemaakt. Dat was te afschuwelijk en bovendien wist Iain dat we geen leven wilden leiden waarin we om zes uur thuis moesten zijn. Wie zouden we zijn met kinderen? Beslist niet onszelf. We spraken meteen in het begin af om het voortplanten over te laten aan minder interessante mensen dan wij, zodat wij ons konden focussen op een fantastisch leven samen, waarin onze creativiteit kon gedijen. Ik geloofde dat dat nog altijd van kracht was.

‘Ha, lekkere vent van me.’ Ik gaf Iain een zoen op zijn wang, die vochtig was van het stoom uit de pan waar hij boven hing.

‘Hoi.’

Hij en ik zagen er nog grotendeels net zo uit als op de foto’s voor het artikel in de Evening Standard. Ik heb altijd goed voor mezelf gezorgd. Ik loop hard. Ik ga naar de sportschool. Ik rén naar de sportschool. Ik draag alleen een legging als ik ga sporten. En het is pas relatief kortgeleden dat ik in die specifieke categorie van onzichtbaarheid verzeild ben geraakt waarvan ik niet echt begreep dat die bestond totdat ik op een dag, vlak voordat ik ziek werd, ineens besefte dat ik tegen geen enkele afremmende busjesbestuurder had geroepen dat hij kon doodvallen terwijl ik naar de sportschool rende. Nu kon ik helemaal door Green Lanes rennen zonder te worden lastiggevallen. Zelfs niet met getoeter. Eerst voelde het bevrijdend, die onzichtbaarheidsmantel van de middelbare leeftijd, althans voor dat doel. Maar ik had nooit gedacht dat die over mensen als ik heen zou vallen, en zo nadrukkelijk, vooral omdat ik nog niet eens oud was. Of misschien was ik dat toch.

Een paar weken voordat ik jou leerde kennen had ik een superkorte short tevoorschijn gehaald die ik niet meer aan had gehad sinds ik een jaar of dertig was. Ik ging hardlopen en wachtte tot ik werd nagefloten, maar er gebeurde niets. Blijkbaar konden kerels in witte busjes de leeftijd van een vrouw alleen al aan haar kuiten en dijen afzien, maar wat was er nou oud aan de mijne? Ik kon het niet uitstaan dat het me iets kon schelen. Vrouwen zoals ik hoorden daar boven te staan.

‘Hoe het gíng?’ herhaalde ik Iains vraag. Ik had me afgevraagd wat ik hem moest vertellen. Ik wilde het over jou hebben, maar ik wist ook dat ik als volslagen neurotisch zou overkomen als ik zei wat me echt dwarszat. Toch moest ik hem in vertrouwen nemen. Want hij en ik waren elkaars beste vriend. Elkaars enige vriend.

We hadden samen veel levens geleid. In het ene, kort na het artikel in de Evening Standard, kwam een kentering in ons geluk. Heel Londen leek zich tegen ons te keren. Iains pilot werd naar middernacht verschoven en de serie stierf een stille dood. Mijn nieuwste manuscript, mijn laatste poging om een lang stuk proza in mijn eigen stem te creëren, werd afgewezen door de tweede agent, en toen leek het alsof ik niets meer had om over te schrijven.

‘Ik wa-hacht,’ zong Iain. Hij kneep in het plastic schenktuitje van het pak rode wijn waaraan hij een paar uur eerder was begonnen, waarop mijn drankje luidruchtig in een gereedstaande tumbler gutste.

Kort nadat de sitcom was afgewezen, werd hij ontslagen. Het was volstrekt onrechtvaardig, maar Iain verouderde tot beroepsmatige melaatsheid zodra hij de veertig was gepasseerd. Hij kon alleen nog maar mondjesmaat freelancewerk krijgen. Langzamerhand verloren we ons zelfvertrouwen. Tegen de tijd dat ik bijna tien jaar bij Leadership werkte, verdiende ik het salaris van een redacteur, maar de prijs van de opknapper liep geleidelijk op naar vierhonderdduizend pond, toen naar vierhonderdvijftigduizend pond en toen opeens naar zevenhonderdduizend pond. Daarna durfden we niet meer te kijken. We verhoogden de huur van Iains appartement en besloten in het mijne te blijven wonen totdat de zeepbel uiteenspatte. Die dag toen ik jou leerde kennen, wachtten we nog steeds totdat hij zou knappen.

‘Nou, ik moet zeggen dat vandaag absoluut voelde als het begin van “Een Spannend Nieuw Hoofdstuk”.’ Ik herhaalde de onderwerpregel van Gemma’s eerste personeelsmail (nota bene onbeholpen met beginhoofdletters) terwijl ik mijn jack ophing. Mijn oog viel op de poster die mijn hal donkerder maakte en die de afgelopen vijf jaar boven ons leven had gehangen. Die poster was de ware reden waarom ik nog steeds hier woonde, in wat eigenlijk mijn vrijgezellenappartement had moeten zijn.

Het was een exclusieve poster van De Film. De Film had voor Iain en mij het begin van Een Spannend Nieuw Hoofdstuk moeten zijn. Misschien zou je van Iain een andere versie van het verhaal te horen krijgen, maar laat mij je het mijne vertellen vanaf het punt waarop het volgens mij begint.

Aangezien mijn vader de brutaliteit had om dood te gaan toen ik negen was, had mijn moeder me al op jonge leeftijd ingeprent dat niemand je tegen jezelf kan beschermen, en een man al helemaal niet. Mijn moeder praatte alleen met me als ze me eraan wilde herinneren dat we allemaal volslagen alleen zijn en dat je er niet op hoeft te rekenen dat een prins op een wit paard je komt redden. Dat is het enige waarover mijn moeder en ik het eens zijn. Ik vertrouwde erop dat mijn schrijverij me zou redden, maar toen ik de dertig gepasseerd was, veranderde er iets. Ik was niet meer in staat om voor mezelf te schrijven. Ik dacht voortdurend aan schrijven, maar de herinnering aan mijn tweede manuscript dat voor de laatste keer was afgewezen, toen ik ervan overtuigd was dat ik bijna gepubliceerd zou worden, was zo pijnlijk dat ik het hele proces niet nog een keer wilde meemaken.

De ideeën bleven uit. Ik begon aan een paar concepten, maar op de een of andere manier was ik iets kwijtgeraakt wat jij van nature hebt, iets wat ik heel even had toen ik in de twintig was: het aangeboren geloof in wat je zegt en de verwachting dat je woorden altijd een gewillig publiek zullen vinden. Want dat is de houding die mensen zoals jij aannemen tegenover de wereld, nietwaar? Jullie vinden dat er altijd iemand moet klaarstaan om naar je te luisteren. Misschien was mijn onvermogen om voor mezelf te schrijven het eerste teken van de beige wolk. Terwijl mijn creatieve leven stagneerde, probeerde Iain nog steeds om het zijne op gang te krijgen. Toen deed zich de mogelijkheid voor om met hem mee te liften, een kans voor hem om mij tegen mezelf te beschermen.

Hij nodigde mij en de meesten van onze oude vrienden uit om deel te nemen aan een film waarvoor hij het script zou schrijven en die hij zou produceren. Veel aansporing om er geld in te steken hadden we niet nodig: we zouden allemaal Uitvoerend Producent worden. Dat bleek onweerstaanbaar voor mij en voor iedereen wiens dromen rond hun veertigste waren vervlogen. We hadden vertrouwen in Iains bekwaamheid, hoewel sommigen van ons weliswaar met de vingers gekruist achter de rug. Want het was niet per se zo dat we Iain een geboren auteur vonden. Uiteindelijk sloot de film aan bij de overtuiging dat er toch iets moest zijn wat ons een laatste kans bood om nog iets van ons leven te maken, om te zegevieren over het doemdenken van de middelbare leeftijd.

Al mijn spaargeld voor de opknapper stak ik in de film en toen er nog meer geld nodig was, maakte ik mezelf wijs dat het afsluiten van een tweede hypotheek op mijn appartement in Manor House en Iain in de akte laten opnemen om nog meer van de bank los te krijgen de voorlaatste alinea zou zijn van een verhaal dat, historisch gezien, fantastisch zou aflopen voor hem en voor mij. Maar wat je ook over de film kon zeggen, hij was niet goed. Hij was verschrikkelijk. Hij heeft ons niet gered. Hij flopte en betekende de nekslag voor onze vriendschap met iedereen die zichzelf had wijsgemaakt dat Iain een film van kwaliteit zou produceren die voor alle investeerders gigantische bedragen zou opleveren. Iain putte zich uit in verontschuldigingen, maar er was niets waarvoor hij zich kon verontschuldigen, niet echt. Hij had niets beloofd, maar hij had het tenminste geprobeerd, nietwaar? Wíj hadden het geprobeerd! Het enige waarin jouw generatie uitblinkt, is dingen maken met jullie iPhones, jullie allerdiepste gedachten eruit gooien in tweets en blogs totdat jullie er beter in worden en/of er eindelijk iets van blijft hangen. Voor mensen zoals wij is het allemaal niet zo makkelijk en ons is het beslist niet komen aanwaaien.

Maar ik geef toe dat ik een fout heb gemaakt. Ik heb buiten mezelf naar een oplossing gezocht.

Het was zelfs zo dat onze vrienden op het laatst niet eens meer opbelden. Aan de ene kant was ik opgelucht, want telkens wanneer ik hen zag kwam het gesprek op een gegeven moment altijd op De Film. Wat had kunnen zijn. Wat er verloren was. We moesten nieuwe mensen zoeken om mee naar huis te vragen, het laatste rondje geven en genoeg coke kopen voor wie mee terug durfde te gaan naar Manor House. Maar algauw gingen we alleen naar huis en een paar jaar geleden gingen we uiteindelijk bijna helemaal niet meer uit. Daarna waren we, zonder dat we er erg in hadden, echt van middelbare leeftijd geworden.

Je hoeft geen specifieke reden te hebben om aan een geestelijke malaise te lijden, maar ik ken jullie millennials, altijd op zoek naar een ‘trigger’ om mijn ziekte te begrijpen, dus kies maar uit: het feit dat ik niet meer kon ontkennen dat het leven in Londen dat ik had opgebouwd niet sterk genoeg was om me te redden. Dat er geen helderblauwe zee van geld en creativiteit zou ontstaan tussen mij en het wanhopige kind op een boerderij in Derbyshire. Of het probleem van de managementconsultants die om het magazine heen draaiden, het niet verhuizen of mijn lichaam dat afschuwelijke dingen begon te doen die bij de middelbare leeftijd horen: een chronisch droge huid op mijn schenen waar geen vochtinbrengende crème tegenop kon, stugge haren op mijn kin die ik elke dag opnieuw moest uittrekken, de eerste grijze schaamhaar, daarna nog een en nog een. Ik voelde me in de steek gelaten door mijn lichaam, maar nog meer door mijn slappe reactie erop.

Al met al gaven die kleine en grote dingen me het gevoel dat ik instortte, totdat ik inderdaad was ingestort. En ik kan je vertellen dat je je vrienden pas echt leert kennen, Lily, als je behoeftig en onaantrekkelijk wordt. Het bleek dat al mijn oude vriendinnen niets van mijn zieke ik moesten hebben toen ik aarzelend weer contact met hen zocht. Wanneer ik me goed voelde, hield ik mezelf voor dat het misschien anders was geweest als ze niet in de film hadden geïnvesteerd of als de film de enorme winst had gemaakt waarop we allemaal hadden gehoopt. Wanneer ik me slecht voelde, wist ik dat ze alleen van me hielden als het me voor de wind ging. Hoe kon ik het ze kwalijk nemen terwijl ik er zelf ook min of meer zo over dacht?

Iain glimlachte altijd onder het roeren in het gerecht dat hij voor me klaarmaakte. Toen ik ziek was, kookte hij me gezond. Het was niet zo dat niets meer smaakte, maar meer dat alles nergens naar smaakte: geen structuur of diepte. Iain moest me in leven houden zoals de zielige verstoten lammeren die ik vroeger van mijn moeder de fles moest geven. Hij kon de gewoonte om me te helpen aansterken niet afwennen: hij bereidde uitgebreide, tijdrovende, dikmakende gerechten, kookte de hele dag door vaten vol botten, alsof hij het gedistilleerde merg van dode dieren kon lenen om me de levensessentie terug te geven in een kom. Dat denkt jouw generatie toch dat we doen, nietwaar, Lily? Dat we jullie jonge levens stelen voor onze eigen zelfzuchtige doeleinden?

Iain roerde zo krachtig in zijn stoofpot dat ik zag dat hoewel zijn armen dunner werden, zijn buik boven zijn riem trilde. Muisbruin haar dat nu zilverwit kleurde. Maar hij was nog altijd aantrekkelijk, met welgevormde grijze ogen, een brede symmetrische glimlach en de neiging om iets langer naar me te kijken dan nodig was; hij gaf me het gevoel dat ik werkelijk gezien werd. Had jij dat ook toen je hem voor het eerst zag? Wat vond je echt van hem, van ons, in die begindagen?

‘Ik weet wel iets om je op te fleuren,’ zei mijn Iain.

‘Wie zegt dat ik opgefleurd moet worden?’

‘Wat Hongaarse new wave. Er is niets wat niet met wat Béla Tarr kan worden opgelost. Een beetje Damnation helpt om alles te relativeren.’ Hij kneep de laatste druppels wijn uit de zilveren binnenzak die hij uit de box had gehaald en die hij als een doedelzak tussen zijn bovenlijf en zijn onderarm geklemd hield. Mijn partner was wat jullie millennials misschien een ‘alcoholist’ zouden noemen, maar daar kwam je gauw genoeg achter, hè? Wat je nooit zult begrijpen, is dat dit geen enkel probleem was voordat jij op het toneel verscheen. Misschien zal jouw generatie op een dag inzien dat het leven geen tweedeling kent: hopeloos verslaafde/functionerende burger, geestelijk gezond/geestesziek, goed mens/slecht mens.

‘Ach, waarom ook niet?’ Ik keek in mijn glas.

‘Hoe is Gemma echt?’

Ik draaide me om op mijn kruk, met mijn rug naar Iain en de ontbijtbar die de piepkleine open keuken scheidde van het woongedeelte in mijn appartement. Een soort instinct zorgde ervoor dat ik eerst even twijfelde voordat ik jou in het gesprek introduceerde, jouw naam in mijn huis noemde, jou liet binnendringen in mijn huiselijk leven, maar toch voelde ik me gedwongen om over je te praten.

‘O, ze valt best mee. Ernstig, op een door de human resources goedgekeurde manier… Maar ze heeft me met haar omhooggevallen nicht opgescheept.’

‘Nóg een stagiaire? Hoeveel zijn het er intussen al geweest?’

‘Zes? Zeven? Ik kan het niet meer bijhouden. Maar goed, ze kwam vanochtend mijn taxi binnenwaaien. Bus 141 besloot een dagje vrij te nemen, maar ik kon een taxi aanhouden en opeens springt die millennial erin en uiteindelijk zegt ze dat ze toevallig het nichtje van de baas is. Wat ze er niet bij vertelt, is dat zij degene is die Gemma Lunt op het lumineuze idee heeft gebracht om Leadership op te kopen. Ze moet beslist van mij hebben geweten, maar deed alsof ze van niks wist en liet me maar doorratelen over mijn werk voordat ze met de grote onthulling kwam. Is dat niet creepy?’

‘Misschien herkende ze je niet.’ Iain had al meteen jouw kant gekozen. Ik keek hem woest aan. ‘Nou ja, hoe dan ook, is ze goed? Gaat ze het makkelijker voor je maken? Erger? Te vroeg om er iets over te zeggen?’

Ik zuchtte. ‘Nou, ze is duidelijk geprivilegieerd. Kun je je voorstellen dat ik op haar leeftijd een ongetrouwde tante zou hebben gehad die doodleuk een tijdschrift kon opkopen om mij ervoor te laten schrijven? Ze kwam gewoon binnenwalsen, wapperend met het geld van haar familie, net afgestudeerd, met het lef om te verlangen dat we de cover veranderen. En dan begint ze ook nog eens een stukje over de awards te schrijven. Zomaar op eigen houtje.’

‘Hoe durft ze, en nog wel bij een tijdschrift.’

‘Ach, hou toch op, je weet heus wel wat ik bedoel.’

‘Niet echt.’ Hij lachte.

‘Toen ik werkervaring opdeed, ging je er gewoon van uit dat je koffie moest zetten, kopiëren en zorgen dat je de handtastelijke baas ontweek. Of niet, afhankelijk van wie je baas was.’

‘En toen jij begon, noemden ze het nog “werkervaring”, duurde het twee weken voordat je tot “senior verslaggever” werd benoemd en werden er nog kopieermachines gebruikt… en faxen verstuurd.’

‘Dat was waarschijnlijk zelfs nog voordat ze geboren was. Jezus, ze bestond nog niet eens toen ik op de top van mijn mogelijkheden zat.’

‘Hé. Kop op. Zover is het nog lang niet. Nog lang niet.’ Hij sprak met dubbele tong, maar hij meende het. Hij geloofde nog steeds in me.

‘En jonge mensen kenden hun plaats. Jezus, we zijn oud.’

‘Inderdaad. En ben je daar stiekem niet een beetje blij om?’ Hij nam nog een slok uit zijn glas en keek toe toen ik weer terugdraaide op mijn barkruk. ‘Ga door. Wat zit je nou eigenlijk dwars over die meid? Ziet ze er leuk uit?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee. Ze ziet er niet leuk uit… Ze ziet er werkelijk beeldschoon uit.’

‘Oké, dus ze profiteert van haar jeugd, schoonheid, privilege en nepotisme. Geen wonder dat ze op haar eerste dag al de coverstory mag schrijven.’

Ik zweeg.

‘En geen wonder dat jij jaloers bent.’

‘Dat ben ik niet,’ loog ik. ‘Kom op, we moeten onze avond niet door haar laten verpesten. Waar is mijn Damnation?’

Ik deed alsof ik het appartement doorzocht en dacht weer aan hoe jij dat zou zien. Alle mooie spullen waarvan jij je voorstelde dat ik me ermee omringde waren er inderdaad: Provençaalse potten, Ashanti-maskers, Balinees aardewerk, allemaal bewijzen van een goed en bereisd leven. Vroeger… Ik bekeek ze stuk voor stuk opnieuw met jouw ogen en zag veel te veel spullen. Boekenrekken en hangplanken uitpuilend met voorwerpen die stonden te verstoffen, omdat ik het niet meer kon opbrengen ze schoon te maken, nadat de werkster allang aan de dijk was gezet. Een verzameling doffe zilveren dienbladen lag opgestapeld boven de deur. Op de muren was bijna geen enkel plekje over waar niet iets hing. Er was geen kastdeur die recht hing. Er waren zoveel spullen die uit hun voegen leken te barsten: ik had mijn heupen gekneusd aan overvolle laden die uitstaken en telkens wanneer ik een kast opendeed, moest ik wegduiken om geen bord of keukengerei van Iain op mijn hoofd te krijgen. Het hele appartement ademde een sfeer van een leven dat zich telkens weer binnenstebuiten had gekeerd. Zongebleekte Hirst-prints. Stoffige Moti-wandkleden uit India. Iains oude concertfoto’s. Er was geen ruimte meer over. Geen plaats voor nog meer spullen, geen plaats voor nieuwe gedachten, geen plaats om te creëren; voor de toekomst was er al helemaal geen plaats.

Het was alsof ik zonder het te willen maskers uit alle windstreken had verzameld. Zoveel maskers. Mijn eigen gezicht, nu ook een masker. Een vermoeide huid gevangen boven een geest die moeite had om te accepteren dat ze niet jong meer was. Ik begon iets te beseffen wat ik keihard onder ogen had moeten zien en waarvoor ik jou en alle vrouwen zoals jij had moeten waarschuwen. Er is een groot geheim dat pas onthuld wordt wanneer het te laat is: hoe je je voelt als je in de twintig bent is een illusie. Die unieke mix van macht en zelfkennis: je zou het op dat moment niet zeggen, maar die verdwijnt. Ik had je meteen vanaf het begin moeten aanraden om je erop voor te bereiden, zodat je niet zoals ik door het verstrijken van de tijd wordt overrompeld. Wanneer je leeftijd zich tegen je keert, zorg dan dat je je gevoel van eigenwaarde hebt gebaseerd op wat je kunt, niet op de schoonheid van je jeugd. Als ik dat zelf had gedaan, zou jij mijn leven misschien niet zo op z’n kop hebben gezet.

Ik had je cv naar mijn privémail doorgestuurd en in de bus naar huis gelezen. Het getuigde van een stadse levensstijl. Een lange lijst van elitescholen, een jaar ertussenuit voor een studie Engelse literatuur aan de universiteit van Leeds en daarna kennelijk nog een tussenjaar (ongetwijfeld reizend op kosten van ‘Gem’), dus jij was vierentwintig en ik eenenveertig. Weerzinwekkend. Het beschutte leven van een afgestudeerde, en nog een enorm geprivilegieerde bovendien, strekte zich schaamteloos voor je uit; een lange gang met aan weerszijden deuren die wijd opengewaaid zijn door je zelfvertrouwen en je adembenemende schoonheid. Vroeger was ik dat, dacht ik, nu zijn het andere mensen; nu ben jij dat.

‘Hoe heet ze? Dan kan ik tenminste echt meevoelen als je haar afkraakt.’

Ik keek omhoog naar het plafond, de enige lege, witte plek in mijn hele appartement.

‘Ze heet Lily.’

‘Lily. Ze heten altijd Poppy, Daisy of Lily of zoiets. Ze klinkt als een echte snowflake, schat. Ik zou maar voorzichtig zijn.’

Damnation is een verhaal van begeerte, verraad en wanhoop. Eigenlijk had ik er alleen mee ingestemd hem te kijken om Iain een plezier te doen, en ondertussen zat ik ook wat te werken. Maar toen Iain na de eerste twintig minuten voor pampus lag, keek ik hem helemaal uit. De film sprak me aan.

Toen hij afgelopen was, klapte ik mijn laptop dicht en keek naar Iain terwijl hij sliep, of bewusteloos was, met zijn mond wijd open als een typische opa na een zware kerstlunch. En ik hield van hem.

‘Iain. Iain? Kom mee naar bed.’ Ik schudde aan zijn schouders en streek over zijn gezicht om hem wakker te maken, zoals ik elke avond deed. Maar als hij zo was, verroerde hij zich nooit. Een paar uur later zou hij bijkomen en zich op ons bed laten vallen. Dus liet ik hem achter, zoals altijd, sloop naar de badkamer, deed de deur op slot en stak twee vingers in mijn keel om alle vet en suiker waarmee Iain me had volgestopt te laten gaan.

Zie je, Iain moest het gevoel hebben dat hij iets deed, wat dan ook, om bij te dragen aan ons leven en mijn geluk. Eten was zijn middel. Overdag hield ik binnen wat ik zelf had uitgekozen. ’s Avonds moest ik mijn partner zijn rol laten vervullen, maar ik wilde me niet door zijn eten tot een rasecht middelbaar blubberlijf laten vetmesten. Jij begrijpt het vast niet, maar dat braakritueel was een daad van liefde. Het was een van de vele geheimen van onze lange en gelukkige relatie.

Toen ik die nacht sliep, had ik voor het eerst de droom waarin ik het hek van het weiland probeerde te bereiken. Ik schreeuwde het uit voor het kind in me; voor het eerst sinds jaren stak het afschuwelijke gevoel van mijn moeders haat weer de kop op.

Lily

5 maart – de eerste dag, vervolg

Ik blijf laat op kantoor. Laat een paar stukjes online zetten. Denk goed na over de auteursfoto, maar eigenlijk ben ik erg trots op wat ik geproduceerd heb, dus ga ik ervoor. Asif neemt aan dat het Gems idee is en zij dat het van hem is. Niemand probeert me tegen te houden.

Ik ga het gebouw binnen zoals altijd: zonder dat de conciërge me ziet.

Toen ik met Gem naar Londen kwam, wilde ik uit alle macht voorkomen dat ik bij haar of mam moest intrekken. Ze vragen te veel van me, van wat mijn leven zou kunnen zijn, of nu misschien: van wat het had kunnen zijn. Alles wat ze zeggen verzwakt me tot minder dan wat ik ben. Vooral Gem. Ze heeft zoveel in me overgeïnvesteerd dat ze met geen mogelijkheid ooit een fatsoenlijke winst zou kunnen behalen. Ze verlangt altijd het beste door me aan het slechtste te herinneren: ‘Je kunt méér dan dit. Je bént meer dan dit.’ Het is gewoon niet te doen om de versie van mij bij te houden die Gem op het werk en thuis van me verwacht.

Het begon al meteen op de eerste dag dat we bij haar introkken.

Mijn achtste verjaardag werd gevierd met een huisuitzetting. Mam liep weer eens achter met de huur, de huisbaas wilde ons eruit hebben en hield de borgsom. We pakten onze spullen en sjouwden van waar we waren in Newham naar Gems appartement in Marylebone. Ik was er al eens eerder geweest en andere mensen zullen zeggen dat het een pracht van een huis was. Kolossaal. Maar voor mij was het alsof we naar een andere planeet gingen. Het enige wat ik wilde, was teruggaan naar ons oude appartement en mijn oude school waar iedereen me kende. De vorige keer toen we het appartement in Marylebone bezochten, leek het alsof het veel te ruim was. Ik voelde me er nooit op mijn gemak. Maar zodra we er moesten wonen, wist ik dat ik het appartement nooit vol zou kunnen maken. Ik wist ook van meet af aan dat dat nou juist het enige was wat Gem verwachtte. Ik was er om de gaten in haar leven op te vullen.

Gems uitdaging was dat het investeren in een relatie om kinderen te produceren een te groot risico voor haar was. De kans dat ze eruit kon halen wat ze ervan hoopte, was onzeker. Een kant-en-klaar kind van iemand anders bezitten nam dat risico weg. Dus toen kwam ik om de hoek kijken.

Ik herinner me dat we kwamen opdagen met onze rugzakken en plastic tassen vol met mijn knuffels. Gem deed de deur open, tilde me op en zwaaide me triomfantelijk haar hal in. Mijn moeder had zich gewonnen gegeven: ze had Gems hulp nodig om me groot te brengen en nu zou ik voor onbepaalde tijd bij haar in huis zijn. Gem zou de ouder van een kind worden.

‘Welkom thuis, schatje. Ik ben zo blij dat je er bent. Zo, wat vind je ervan als jij en ik een deal sluiten? Je weet toch wat een deal is, hè, Lily?’

‘Ik geloof van wel.’ Gem met haar eeuwige ‘deals’ en ‘onderhandelingen’. Elk onderdeel van haar leven, zelfs het allerpersoonlijkste, is gebaseerd op een zwendel die zo gemanipuleerd is dat ze wegloopt met meer dan ze verdient.

‘Ik zal de beste tante op de hele wereld zijn, ik zal zorgen dat je altijd een thuis bij mij zult hebben als jij belooft om de beste Lily te zijn die je maar kunt zijn. Kun je dat voor me doen?’

Ik knikte. Ik kon het gewicht voelen waarmee haar woorden beladen waren. Ik heb tegenover mam altijd het gevoel gehad dat ik tekortschoot, alsof ik haar iets schuldig was, en nu had ik dat ook tegenover Gem. Ik wilde vragen wat ik moest doen om het goed te maken, maar ik kon de snikken voelen die aan mijn keel probeerden te ontsnappen en ik wilde me niet laten gaan, want ik denk dat ik al aanvoelde dat de ‘beste Lily’ zoiets nooit zou doen.

Tegen mijn moeder zei Gem geen woord. Ze hield de deur open en keek toe toen haar zus naar binnen liep. Er viel niets te zeggen. De ouders van Gem en mam waren blijkbaar straatarm, maar Gem had ‘zichzelf opgewerkt’. Mijn moeder, daarentegen, had de familietraditie van slechte banen en slechte woonruimtes voortgezet. Ze begreep nooit iets van Gems overtuiging dat een overvloed aan geld het enige was wat je je kon wensen. Het enige wat mam wilde, was een eenvoudig leven: een man, kinderen, een huisje, een baantje. Dat maakte Gem razend; ze haatte mams levenskeuzes. ‘Jouw probleem is dat je de lat te laag legt, Elaine. Je hebt zo’n kleine foutmarge dat één kleine schommeling je meteen op de knieën brengt,’ hoorde ik Gem een keer met voldoening zeggen. De laatste huisuitzetting had Gems gelijk bewezen: mijn moeder kon niet eens aan de basisbehoeften voldoen. Daar stond ze dan, dakloos en alleenstaand met één kind, waar ze schijnbaar ‘heel lang op had gewacht’, maar dat ze de schuld gaf van het vertrek van mijn vader.

Mam en ik liepen de naar een kerk ruikende trap op naar onze kamers. Toen we bij mijn kamer waren, zei mijn moeder: ‘Luister niet naar wat ze zegt. Je hoort niet bij haar.’

Ik zei: ‘Ik hoor bij niemand. Ook niet bij jou.’ Want dat is zo. Ik had gelijk en dat wist ze.

Opeens zei ze: ‘Ik doe mijn best, Lily. Ik weet dat dat niet goed genoeg is voor jou. Het was ook niet goed genoeg voor je vader.’

Pap de verdwenene. Het taboe waarover ik nooit mocht spreken, maar dat zij naar mijn hoofd kon slingeren wanneer het haar uitkwam. Ik wilde haar betaald zetten dat ze zijn naam had genoemd en dat ze me naar dat stomme grote appartement had gebracht en de stomme nieuwe school waar ik vast algauw naartoe zou worden gesleept.

‘Maar jij kan niet voor me zorgen. Daarom moesten we toch bij Gem intrekken, hè?’

‘Luister, zij is niet je moeder. Dat ben ik, arme zondaar.’

Ik keek haar recht in de ogen en vroeg: ‘Wat is een zondaar, Elaine?’

Een hele poos zweeg ze, terwijl ze met haar ruwe vingers haar benen vastgreep, die met een goedkope spijkerrok bedekt waren. ‘Kom maar naar beneden als je je spullen hebt uitgepakt en je handen hebt gewassen.’

Vanaf die dag wist ik dat een van hen zou denken: als ik op dit knopje druk, zou ze dan dichter naar mij dan naar haar toe komen? Of: als ik haar deze worst voorhoud, haar dit of dat beloof, zal ze dan naar mij luisteren? Gem wilde een ‘dochter’ om mee te pronken en mam wilde de controle houden over het enige wat zij wel had en Gem niet. Dat is toch geen liefde? Iedereen neemt aan dat ik in een soort paradijs ben opgegroeid omdat ik niet één, maar twee moederfiguren had. Maar ik ben niet opgevoed: er is met mij geëxperimenteerd, toen ze via mij probeerden elkaar de loef af te steken. De enige manier waarop ik het kon overleven, was door hen tegen elkaar uit te spelen.

Die gewoonte gold jarenlang, tot het moment waarop Gem Leadership kocht. Ik had haar het idee ingefluisterd om aan haar nalatenschap te denken. Waar werkte ze naartoe? Wat liet ze achter en voor wie? Behoedzaam stuurde ik de gesprekken van ‘nalatenschap’ naar het idee van ‘dynastie’. ‘Denk je niet dat het geweldig zou zijn, Gem, om iets te hebben waarin we allebei een rol konden spelen om het uit te breiden, niet alleen om door te verkopen, maar om een familiebedrijf van te maken? Voor mij en daarna misschien zelfs voor mijn kinderen, jouw kleinkinderen? Ik heb gelezen over een magazine dat in de problemen zit, maar dat enorm veel potentie heeft.’

Mam kon zien wat er gebeurde en vond het maar niks. ‘Collegegeld is tot daaraan toe, Gemma, maar een bedrijf kopen zodat zij journalistje kan spelen? Is dat niet een beetje overdreven, zelfs voor jou?’ Waarop Gem zei: ‘Mijn harde werken heeft haar tenminste een opleiding en meer bezorgd. Hoe heb jij haar ooit geholpen? Hoe was jij van plan om haar uit de puree te helpen waarin ze zit?’ (Zodra het achter de rug was, sprak Gem nooit in beschrijvende termen over wat er met mij op de universiteit was gebeurd. Ze had het altijd over ‘de puree’, ‘de problemen’.) Mam zei: ‘Hoe durf je te beweren dat ik niet hard werk? En als ze in de problemen zit, dan komt dat doordat ze probeert om net als jij te zijn, iemand die haar oma voor een schijntje zou verpatsen.’

Toen we zeker wisten dat de overname van Leadership door zou gaan, liet ik hun allebei weten dat ik wilde verhuizen. Het was mijn moeder nog maar kort daarvoor gelukt om bij Gem weg te gaan door naar een piepklein huurappartement in Mile End te verhuizen. Ze wilde niet dat ik nog langer bij Gem zou blijven, maar ze wilde ook niet dat ik bij haar zou intrekken, niet echt, hoewel ze zei dat ik ‘de woonkamer wel mocht hebben’ als ik dat ‘echt wilde’. Ze deed een serieuze maar halfhartige poging om de indruk te wekken dat het haar iets kon schelen waar ik woonde: ‘Huur zelf iets of blijf bij Gemma, dat is jouw keus, maar doe niet alsof je niet bij mij had kunnen blijven als je dat had gewild, Lily.’ Oké, mam, nu kun je zeggen dat je geprobeerd hebt me te helpen.

Ik zei tegen Gem dat het me geen goed idee leek als ik bij haar bleef wonen zodra we samen gingen werken. ‘Het ziet er veel professioneler uit als we ons niet in het bedrijf introduceren als een “moeder-en-dochteract”, maar als twee individuen die serieus van plan zijn een succes te maken van het magazine.’ Daar trapte ze niet in, want ze zei: ‘Laat het me maar weten als je weer met beide benen in het echte leven staat. Ik zal je kamer in Marylebone voor je vrijhouden.’

Natuurlijk kon ik me niets veroorloven met de armzalige toelage die ze me geeft om te voorkomen dat ik ‘baantjes moet aannemen zoals je moeder’. Maar ik moest haar laten zien dat ze niet altijd gelijk had. Dus dankzij Gem ben ik nu helemaal ondergedompeld in het echte leven.

Ik wist dat ik weg moest bij allebei, naar een plek waar ik me kon focussen op wat ik moet doen, maar ik had nog geen twee minuten gezocht toen ik besefte dat huren, zelfs in de onsexy Zone 3 in Noordoost-Londen, volslagen waanzin is. Ik bedoel, ik zou me niet eens zo’n woning kunnen veroorloven waarin je degene bent die in de woonkamer slaapt, laat staan ergens met een echte eigen kamer en een fatsoenlijke plek om met een huisgenoot een maaltijd te eten, op een bank te zitten om te praten en misschien zelfs vrienden te maken. Een woonkamer is tegenwoordig nog zo’n basisbehoefte die een luxe is geworden voor mijn leeftijdsgroep. Waarom komen we niet in opstand, mensen?

In een wanhoopsdaad googelde ik hoopvol ‘huurvrije woonruimte N4’, wat honderden anderen zoals ik ongetwijfeld al eerder hebben gedaan. Ik zag dit:

Sympathieke dakloze vrouw 18-24 gevr. voor discreet huurvrij gebruik van mod hoogbouwappartement N4. Aanmelden met foto.

Ik ging erheen om de conciërge te zien die de advertentie had geplaatst. Het is een walgelijke vent van in de veertig. Ik wist de ‘erotische overeenkomst’ met hem omlaag te onderhandelen tot elke woensdag één uur in ruil voor het gebruik van het appartement en de belofte het geheim te houden voor de afwezige eigenaar, een Singaporees, volgens hem. De tijd met hem lijkt elke keer veel te snel te komen. Soms voelt het als een week van woensdagen.

Als hij boven op me ligt te zweten, stel ik me achter mijn oogleden een kaart van Londen voor met knipperende rode lichtjes voor ieder van ons die haar lichaam gebruikt in ruil voor onderdak. Waren ze allemaal net zo beschadigd als ik? Of waren sommigen van hen normaal, met vriendinnen die zich zorgen om hen maakten, meiden die uiteindelijk zouden zeggen: ‘Nu is het genoeg geweest. Je moet meekomen en bij mij blijven pitten’? Misschien zouden ze op een dag ergens zijn waar het gezellig en niet gevaarlijk is, beschermd tegen alle ellende – disfunctionele ouders, woekerhuren en ‘erotische overeenkomsten’. Zouden we op een dag veilig kunnen zijn, met een baan die geld oplevert en de kans op een echte toekomst?

Ik snap echt niet waarom er niet meer mensen van mijn leeftijd zijn die meer zoals ik zijn. Waarom zijn ze niet kwader? Wij zijn maar een speelbal voor iedereen die ouder is dan wij, voor mensen zoals kr. Haar zogenaamde generatie X is het ergst. kr en haar tijdgenoten denken dat ze het recht hebben om ons kaal te plukken, om ons alles af te pakken waarmee ze denken weg te komen, en daarna onze pijn te verzachten en ons te ondermijnen vanwege onze keuzes over de paar dingen waarover we iets te zeggen hebben.

Elke week wanneer de conciërge na zijn uur weer vertrekt, slik ik mijn tranen in alsof ze een maaltijd zijn, iets om sterker van te worden. Als ik dan ga douchen en mijn lichaam met zout en honing schoonschrob, valt het niet mee om niet toe te geven en te gaan janken. Maar dat doe ik nooit.

Ik heb net de deur op het nachtslot gedaan met de veiligheidsketting erop en heb wat soep op het vuur gezet. De woorden van mijn moeder klinken nog na in mijn oren, een laatste smeekbede om de indruk te wekken dat ze echt wilde dat ik bij haar bleef: ‘Je redt het nooit in je eentje. Je kunt niet eens een ei koken.’ Waarop ik haar in herinnering bracht: ‘Ik eet geen eieren.’

Ik log in en begin te typen. Pas als ik ruik dat de pan aanbrandt, denk ik weer aan de soep. Ik kan het niet uitstaan als de volwassenen gelijk hebben.

Het wordt tijd om een van hen te laten zien dat ze ongelijk kunnen hebben. Morgenochtend zal ik even op kantoor bij Gem binnenwippen om te vertellen dat ik iets geweldigs heb bedacht om Katherine Ross te helpen weer in topvorm te komen, zoals we hadden besproken.

Ik weet dat ik een hoge tol betaal om in dit appartement te blijven. Maar hiervandaan kan ik kr’s appartement zien. Ik ben minder dan honderd meter bij haar vandaan, maar door het getinte glas van de negende verdieping ben ik onzichtbaar voor haar.

Vier weken lang heb ik haar nu al elke ochtend op haar bordes zien verschijnen. Ik weet hoe laat ze komt en gaat. Ik weet hoe zwak ze zich voelt voordat ze haar dagelijkse ‘het gaat prima met mij!’-masker voor de rest van de wereld opzet, terwijl ze naar het eind van haar straat sjokt en door Green Lanes naar de bushalte onderaan mijn gebouw. Ik weet dat ze op zondag door het park sjeest alsof ze achternagezeten wordt en dat ze ’s middags met De Partner de pub binnenstormt alsof ze te laat zijn voor een belangrijke afspraak.

Al die inzichten maken de prijs die ik betaal voor dit appartement de moeite waard.

3

Katherine

Een catastrofale verandering begint zo. Kleine storingen aan de oppervlakte, de eerste aanwijzing van het zinkgat dat zich eronder opent; het ogenblik in de horrorfilm waarop de hoofdrolspeelster vanuit haar ooghoek iets ziet en het heel onnozel wegwuift. Vroeger was ik dol op horrorfilms. Nu kan ik ze niet uitstaan.

Hoewel ik een onbehaaglijk gevoel over je had, kon ik haast niet wachten om je die tweede ochtend te zien. Ik kon niet benoemen wat ik voelde. Dat kan ik nog steeds niet. Het beste kan ik het beschrijven als een soort inprenting. Ik was in de steek gelaten door mijn leven en verweesd door mijn vrienden. Ik had al zo lang niet meer echt gepraat met iemand die niet mijn partner was dat het leek alsof er een enorme voorraad vriendschap in me opgehoopt zat. Jij. Ja, Lily, zo sneu was ik, ook al was ik niet zeker van je; ik was bereid mijn twijfels van me af te zetten. Zo iemand word je als niemand je terugbelt en je telefoon alleen gestoord wordt door je huisarts, je partner of Vodafone.

Dinsdagochtend was ik heel lang bezig om een outfit te kiezen waarin ik er fris en relevant uitzag en niet als ‘van achteren lyceum, van voren museum’. Tevergeefs probeerde ik met mijn make-up een frisse glans te bereiken. Ik vroeg me af of het tijd werd om mijn natuurlijke kleur te laten doorkomen of dat ik mijn haar niet meer zwart zou moeten verven, wat er opeens massief uitzag en detoneerde met mijn steeds fletsere gezicht. Ik wilde dolgraag de jaren inklappen tot iets tussen iemand zoals jij en iemand zoals ik.

Ergens was ik blij toen je niet bij de bushalte stond. Ik was uit mijn doen door de akelige droom die ik probeerde van me af te schudden, maar opgefleurd door het feit dat mijn artikelen live op de website zouden staan en in de glimmende nieuwe uitgaven op alle bureaus zouden liggen tegen de tijd dat ik binnenkwam. Je mocht dan wel de cover hebben veranderd voor de exemplaren die tijdens de awards worden uitgedeeld, maar dit nummer zou helemaal van mij zijn.

Ik kwam bij mijn bureau. Van jou nog steeds geen spoor. En ook nog geen koffie van Asif. Ik draaide me om en ontdekte jullie knus naast elkaar bij de bureaus van de oude persklaarmakers, zo te zien gebogen over proefdrukken van het recentste nummer.

‘Goeiemorgen. Tijd om even snel bij te praten? Katherine?’ Gemma probeerde vanuit de deuropening van haar kantoor mijn aandacht te trekken.

‘Ik kom zo,’ zei ik afgeleid, want ik zag dat Asif met zijn vingers over zijn baard streek terwijl jij hem aankeek om zijn reactie te peilen op iets wat je zojuist had gezegd. Ik keek totdat ik het niet meer kon aanzien en deed de deur van Gemma’s kantoor langzaam dicht toen ik zag dat jij juist vrolijk je hoofd in de nek gooide. Asif keek alsof hij onmiddellijk in je zou willen kruipen.

‘Gefeliciteerd hiermee.’ Ze gooide een gloednieuw exemplaar van Leadership over haar bureau naar me toe. ‘Een paar uitstekende grondslagen waarop we goed kunnen voortbouwen.’

‘Bedankt.’ Is dat alles? Voor twaalfduizend woorden van je meest ervaren schrijver? Wat neerbuigend.

‘Waar ik het vandaag met je over wil hebben, is hoe we dat gaan bereiken.’

‘O?’

‘Ik hoop dat je wat ik ga zeggen zult opvatten zoals het is bedoeld… Ik wil het graag hebben over het reorganiseren van onze content, je schrijfstijl een beetje tweaken. Dus met dat doel voor ogen heb ik Lily gevraagd om eens te kijken naar wat wel en wat niet werkt op de website. Het is waarschijnlijk goed om te weten dat de eerste aanwijzingen over de twee artikelen die ze heeft gepost…’

‘Twee artikelen? Ik heb geen kopij van haar gezien.’

‘Asif heeft ze gisteravond geredigeerd. En er is al veel vaker op doorgeklikt, met langere gecombineerde leestijden, dan op al jouw content van de afgelopen vier weken bij elkaar.’ Ik keek naar je door het glas. Nu tikte je met je nagels onder je kin, voordat je op je onderlip beet en begon te typen. Ik was bereid aan te nemen dat jouw traffic door je auteursfoto werd gegenereerd. ‘Ze is jong, maar ze leert snel en ze weet hoe ze met name onlinelezers moet geven wat ze willen, dus heb ik voor jou en haar wat tijd ingeroosterd weg van kantoor. Ze gaat je helpen om met een frisse blik naar je schrijfwerk te kijken. Het is geen schande om jezelf te moeten resetten. Dit zou weleens het beste kunnen zijn wat er kan gebeuren in deze fase van je carrière. De details volgen nog. En, heb je zin in de uitdaging?’

Wat een klap in mijn gezicht. Wat een vernedering. Jij zou mij iets leren. Ik wist nog niet dat je me de les van mijn leven zou leren.

‘Tuurlijk heb ik er zin in.’

Je bleef de hele dag proberen om met me te praten, maar ik poeierde je af. Ik wilde beter weten wat voor vlees ik in de kuip had voordat ik je nog meer over mij liet weten.

Ik las je stukjes. Een vreselijk besef drong tot me door. Eigenlijk was je behoorlijk goed. Een natuurlijke aandachttrekker. Jouw koppen waren bijna net zo verleidelijk als je auteursfoto; waar jouw kopij strak was, was de mijne rommelig. Toen ik mijn features opnieuw las, kreeg ik onder het lezen hetzelfde gevoel als tijdens het schrijven: dat het moeizaam ging. Ik was kwaad, ik dacht op jou en Gemma, maar in werkelijkheid was ik kwaad op mezelf, omdat ik het allemaal zo zat was.

Maar hoe kwam Asif erbij om twee stukjes te publiceren van een stagiaire die nog maar net was begonnen? Hij keek me een paar keer glimlachend aan vanaf zijn bureau, maar hij kende me goed genoeg om me met rust te laten. Pas toen het zeven uur was geweest en het kantoor was leeggestroomd, hoorde ik hem achter me naar me toe lopen om goedenavond te zeggen.

Ik keek om me heen. Je zat niet op je plek, maar je computer stond nog aan, dus als je nog meer sprankelende ‘content’ ging inleveren, zou dat via mij moeten gaan.

‘Nog laat op kantoor, K? Doet me denken aan vroeger.’ Asif, handen in zijn zakken, kwam een stap dichterbij. Ik vermoedde dat hij weer in een goed blaadje bij me wilde komen en alleen opdat hij zich beter zou voelen, zei ik: ‘Ach ja, meneer Khan, de tijden van weleer. Die mis ik ook. Jij gaf altijd kleur aan onze afdeling.’ Ik glimlachte en draaide me in mijn stoel naar hem om.

En hoe het kon, weet ik niet, maar opeens stond je daar, vlak achter hem: een millennial-spookverschijning met een oranje Bobble-waterfles in je handen, compleet met een glanzende schijf komkommer erin. Je zag er verward uit, misschien omdat je verbijsterd was over het idee van Asifs strakke zesentwintigjarige lijf tegen mijn krakende botten aan, zoals ooit het geval was geweest. Ik nam me voor je op een dag te vertellen dat je de geschiedenis niet ongedaan kon maken alleen omdat jij hem het hoofd op hol had gebracht. Zelfs jij kon dat niet.

‘Sorry, ik dacht dat ik vast vooruit kon werken aan het overschrijven van mijn… In mijn appartement kan ik me niet concentreren.’ Je draaide je om naar Asif, die op dat moment grijnzend naar zijn schoenen keek.

‘Maak je niet druk. Ik ga ervandoor. Ik wens jullie een goede nacht, dames. Werk niet te hard.’

We begonnen allebei te typen en er daalde een onbehaaglijke stilte neer.

‘Heb je liever dat ik net doe alsof ik dat niet heb gehoord?’ vroeg je ten slotte.

Sinds wanneer zijn jongeren zo preuts, zo slecht in staat om te geven, te nemen of iemand te horen flirten? Die houding had ik de afgelopen jaren in zoveel van mijn stagiairs gezien. Het afgewezen compliment, de onverholen afkeer als ik iets zei, wat dan ook, wat ook maar vaag seksueel was. Het was niet voor het eerst dat ik me afvroeg wanneer en waarom een hele generatie zo vreugdeloos, zo seksloos was geworden. Toen vroeg ik me af of jouw verontwaardiging was gewekt omdat je had gehoord dat ik een serieuze partner had en je vond dat er maar één manier was om dát goed te doen.

Stilte.

‘Zal ik je eens iets vertellen? Mijn partner en ik hebben een gedragscode,’ stak ik van wal. Ik wilde je nu choqueren, ik had je in de touwen en dit zou mijn combinatiestoot worden om je te ontmaskeren als de eigenwijze naïeveling die je was, om je nog iets te geven om over na te denken. ‘Er zijn regels. Als ik iemand tegenkom met wie ik seks wil hebben, bespreken we onze gevoelens en dan vindt hij het goed of niet. Als hij iemand tegenkomt met wie hij seks wil hebben, dan zeg ik ja of nee. Mijn partner heeft Asif één of twee keer goedgekeurd, maar daarna hebben we afgesproken dat ik ermee zou stoppen. Zie je, we zijn een stel dat er op de eerste plaats voor elkaar is. Dat zal nooit veranderen. Maar als we geluk hebben, Lily, zullen we heel lang blijven leven en nog heel lang bij elkaar zijn. Mensen van mijn leeftijd zijn in staat om te geloven dat er meer dan één manier is om iets te doen. Mijn raad aan jou? Oordeel niet over iets wat je niet hebt geprobeerd.’

Nu ik de pauwenstaart van mijn seksualiteit tentoon had gespreid voelde ik me plotseling beter; mijn ware ik herrees uit de as van de dag. Maar dit was niet mijn combinatiestoot, het was jouw rope-a-dope: de kunst om klappen te incasseren, om de andere bokser zich te laten uitputten voordat je de genadestoot geeft.

‘Ik had het over iets heel anders dan waar jij het over hebt.’ Je kreeg een kleur van verontwaardiging. ‘Racistische taal op de werkvloer? Daar kun je op staande voet voor worden ontslagen.’

Je mag wel oppassen. Iain had gelijk gehad.

En op dat moment dacht ik dat ik wist wat je bedoeling was. Je was erop uit om mij eruit te werken. Heel eenvoudig. Gemma kon het acceptabele gezicht zijn van vrouwen die elkaar steunen, vrouwen van middelbare leeftijd die het voor onszelf doen, maar jij, zij, de anonieme hotemetoten waaruit het nieuwe bestuur nu bestaat: jullie wilden allemaal van me af.

Ging het maar alleen hierom.

‘Ik snap het niet, Lily. Wat voor racistische taal heb ik gebruikt?’

‘Dat wil ik niet eens hardop zeggen.’

‘Wat niet?’

‘Die racistische opmerking tegen Asif daarnet.’

‘Dat meen je niet.’

Je begon weer zwijgend te typen.

‘Taal onder vrienden, oude vrienden. Het ligt ingewikkeld. Genuanceerd. Gecodeerd. Soms is het heel goed mogelijk, Lily, dat je misschien niet begrijpt wat je eigenlijk hoort.’

Je nam een slokje van je komkommerwater en typte toen weer verder. Ik begon mijn tas in te pakken alsof ik naar huis ging, net als anders, terwijl ik me probeerde te gedragen als iemand die absoluut niet de kans liep om wegens racisme te worden ontslagen.

‘Er is een gedragscode?’ zei je uiteindelijk, en je stem ging aan het eind omhoog.

‘O, zodat we allemaal in een “safe space” kunnen werken? Er komt heel wat meer bij kijken om je veilig te voelen op het werk dan de lol uit elk gesprek tussen volwassenen te zuigen. Neem dat maar van me aan.’

Stilte.

‘Ik heb gehoord dat je er een poosje tussenuit bent geweest. Ik dacht gewoon dat je misschien wat voorzichtiger zou moeten zijn?’

‘Ik was niet op vakantie. En ik verkeerde in de veronderstelling dat de nieuwe gedragscode vertrouwelijkheid garandeert.’

‘Sorry. Waarschijnlijk heb ik Asif of een van de stagiaires erover horen praten.’ Je streek je haar achter je oren en keek weer naar je scherm voordat je besloot de computer af te sluiten. Ik zette mijn computer ook uit en bleef even kijken naar het licht op mijn scherm dat vervaagde, als gebiologeerd door het witte stipje, terwijl ik de vermoeidheid in mijn botten en mijn brein voelde. Ik werd overspoeld door een akelig vertrouwd gevoel: de drang om te gaan liggen en nooit meer op te staan. Ik merkte niet eens dat je naast mijn stoel was gaan staan, zodat je in de weg stond toen ik me omdraaide om te vertrekken. Ik hapte naar adem en was meteen weer klaarwakker.

‘Katherine. Voel je ervoor om iets te gaan drinken? Vanavond? Nu? Om de lucht te klaren? Ik denk dat ik echt te ver ben gegaan. Sorry. Ik ben nog aan het wennen hier. Aan Gem.’

Je donkere ogen leken me smekend aan te kijken. En ik dacht dat ik het weer zag, die eenzaamheid. Je behoefte om contact te maken met een ander. Misschien zouden we uiteindelijk een burger gaan halen en praten alsof we elkaar inderdaad al eeuwen kenden?

‘Oké. Prima.’ Ik knikte sloom, van mijn stuk gebracht door de flits van een gemeenschappelijk gevoel.

Je pakte mijn leren jack van de kapstok en gaf het aan me.

‘Zullen we dan maar?’ vroeg je met een glimlach.

‘Geef me een momentje.’

Ik glipte naar het toilet om Iain een berichtje te sturen:

Snowflake wil nog iets gaan drinken. Maak je maar niet druk om het eten. Tot later xx

Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een ‘ik ga nog iets drinken, ben laat thuis’-appje had gestuurd na een spontane uitnodiging. Misschien toen een van de meiden zich ineens op de South Bank of London Bridge bevond en dacht: ach wat, eens kijken of Rossy zin heeft om iets te gaan drinken. Iain wist hoe fijn ik het zou vinden om te kunnen zeggen dat ik nog niet thuiskwam. Hij appte terug:

Top. Veel plezier xxxx

Jij en ik liepen samen het kantoor uit en toen begonnen we pas goed te praten.

Ik geloof niet dat ik je ooit echt heb zien lachen, maar je bent erg mooi als je lacht. Ik herinner me dat ik vond dat je die avond veel lachte en wat een goed gevoel me dat gaf. Je genoot van mijn gezelschap, van mijn verhalen. Je lette niet op de tijd, niet zoals mijn oude vrienden op het laatst. En anders dan bij hen, had ik bij jou niet het gevoel dat je wachtte op een geschikt ogenblik om me niet met zoveel woorden aan te raden ‘me te beheersen’ of om onvermijdelijk te informeren of er ook maar een kleine kans bestond om wat geld terug te krijgen na De Film. Door te praten zonder dat die dingen boven het gesprek hingen, voelde ik me weer mezelf. En je stelde zoveel vragen dat ik weer iets van mijn oude stem kon horen. Je wist hoe dol we allemaal zijn op een goede luisteraar, nietwaar?

Achteraf besef ik dat sommige van je vragen iets ingestudeerds hadden en ergens had ik wel door dat je praktisch een persoonlijkheidstransplantatie had ondergaan sinds je vrijwel totale onverschilligheid tegenover me in de taxi op maandag. Maar ik zette mijn twijfels opzij en begon je meteen mijn levensverhaal te vertellen.

Weer eens met een andere vrouw babbelen over mijn carrière, mijn bespiegelingen over het leven tot dan toe, was alsof ik in een warm bad stapte. Wat wilde ik de kwalen en pijntjes van de laatste tijd graag losweken. Het inprentingsproces was in volle gang terwijl ik alle vriendinnen die me in de loop der jaren in de steek hadden gelaten probeerde te vergeten. Eerst lieten degenen die een baby kregen me vallen, al kon ik begrijpen waarom. Ik was verschrikkelijk in de buurt van kinderen. Wie wilde dat enge mens in dat leren jack dat nooit glimlachte waar hun kinderen bij waren nou om zich heen hebben? Toen verknalde De Film het voor sommige vrouwen om wie ik het meest gaf. Dat kwam hard aan, een specifieke pijn die ik nog nooit had gevoeld. Eigenlijk was het net alsof ik was gedumpt, maar dat wist ik niet, omdat ik nog nooit gedumpt was. Het zat gewoon niet mee. Mijn vriendinnen, mijn beste vriendinnen, hebben me ‘in de pauzestand gezet’, dat zeiden ze. Maar ze zijn niet meer teruggekomen. Ten slotte waren er nog maar een paar vriendinnen over uit de tweede kring, die niet in De Film hadden geïnvesteerd. Maar die wisten niet wat ze met me aan moesten toen de beige wolk kwam aandrijven. Ook zij lieten me in de steek. Algauw stonden alleen mijn werk en Iain nog overeind.

‘Vertel eens, waar is het voor jou allemaal mee begonnen, de journalistiek? Dat zou ik dolgraag willen weten. Ik kom nog maar net kijken, ik weet hoeveel ik nog moet leren!’

‘Nou, ik ben eind jaren negentig naar Londen gekomen, heb een poosje in een pub gewerkt, dat was nog in de tijd toen je voor veertig pond per week een kamer in Walthamstow kon huren. Ik weet het, fucking belachelijk. Toch? Ik heb bij alle wijkkranten door heel Londen naar een stageplek gesolliciteerd, maar ik kwam nergens aan de bak zonder training, zonder universitaire opleiding en zonder connecties. Op een avond was ik met een paar vriendinnen aan het stappen in Islington toen ik twee gasten op een jongen zag afkomen. Ze hadden honkbalknuppels bij zich. Dat was… niet leuk. Mijn vriendinnen gingen ervandoor, begrijpelijk, maar ik keek toe vanaf de overkant, pakte mijn opschrijfboekje en begon de details te noteren. Iemand belde de politie en een ambulance. Ik wist wat citaten van ooggetuigen te krijgen en ook iets van de politie. Ik zei tegen hen en tegen iedereen dat ik verslaggever bij de Islington Gazette was. Daarna sjeesde ik met de Victoria Line terug naar mijn kamer, vroeg aan een van mijn huisgenoten of ik alsjeblieft zijn computer mocht lenen en stuurde het artikel naar de Gazette. Het waren maar tweehonderdvijftig woorden, maar dat was genoeg om ze te overtuigen me stage te laten lopen. Cool, hè?’

‘Oh my god, nou! Amazing! En toen?’

‘Ik ging erheen, vond het geweldig, werkte me het leplazarus, ben in de redactie gekomen. Maar het betaalde slecht. Ik wist dat ik bij een zakenblad meer kon verdienen. Junior nieuws- en featurejournalist bij Leadership was het eerste waar ik naar solliciteerde.’

‘En je werd aangenomen.’

‘En ik werd aangenomen.’

‘En werd algauw onmisbaar, daarna de jongste redacteur in de geschiedenis van het blad.’

‘Ja… Ja, dat ben ik. Hoe wist je…’

‘Ik heb biografieën proefgelezen voor de awardsbijlage?’

Ik knikte. Dat klonk aannemelijk.

‘Ik wil graag even zeggen dat ik, zeg maar, veel respect heb voor je ervaring en hoe je je hebt opgewerkt. Dat is inspirerend. Ik wil ook heel graag zeggen dat ik het rot vind dat we van Gem op schrijfkamp moeten. Ik heb haar gesmeekt om ons niet te dwingen. Maar ze heeft zo haar “eigen ideeën” over hoe ze de boel gaat runnen, ook al heeft ze in feite totaal geen ervaring in de journalistiek. Maar wie zijn wij om haar ervan af te brengen?’

Wij.

Wat vond ik dat goed klinken. Veel te goed. Het gonsde rond mijn eenzaamheid en wekte iets dieps en sluimerends op. Jij en ik: vriendinnen. De aankomend journalist en de grijze redacteur, een bondgenootschap dwars door de generaties heen tegen ‘de man’, of in dit geval de vrouw.

‘Zit er maar niet over in. Ik weet zeker dat het wel goed komt.’ Ik slikte het laatste slokje van mijn tweede gin door.

‘Maar ik zit er echt mee. Ik ben zo’n tobber. Ben jij een piekeraar? Sorry, ik heb het niet over, je weet wel, toen je een poosje weg was of zo.’

‘Mijn beige periode?’ Ik probeerde te lachen.

‘Mag ik vragen… Was er een trigger voor wat er met je is gebeurd?’

Ik zuchtte en nam je van opzij op, met mijn hoofd schuin om je te laten zien dat ik probeerde te beslissen of ik mijn privégedachten al dan niet met je zou delen. Maar dat was alleen voor de show. Het treurige feit was dat ik ernaar snakte om jou alles over me te vertellen. Terwijl ik er zogenaamd nog steeds over nadacht, voegde je eraan toe: ‘Wees maar niet bang. Mij kun je vertrouwen.’ En ik wilde je geloven. Ik wilde niet denken aan die taxirit en dat je had verzwegen hoe je bij mijn blad terechtkwam. Ik wilde dat allemaal opzijschuiven, toeschrijven aan toevalligheden en mezelf laten geloven dat mijn falende talent het enige was waarover ik me zorgen moest maken. Ik wilde me door jou laten overtuigen dat dat het geval was en op zulke momenten was je zo vreselijk overtuigend.

‘Ik vertrouw je ook.’ Dat was waarschijnlijk de grootste leugen die ik mezelf over jou vertelde, erger dan mezelf wijsmaken dat je een aanstaande vriendin was.

‘Want ik denk dat je zult merken dat ik heel goed voor je zou kunnen zijn. Als je me de kans geeft.’

En je glimlachte weer stralend terwijl je je ene hand over de tafel naar me toe schoof, wat me weer aan mijn jongere ik deed denken, die combinatie van kracht en zachtheid.

Dat was het moment waarop ik het duidelijk voor me zag: ik zou je kunnen coachen. We zouden de hele poppenkast van het schrijfkamp kunnen doorlopen, maar ik zou jou overtuigen van mijn manier van werken, ik zou alles wat ik wist met je delen. Ik zou jou coachen en omgekeerd kon jij mij wegwijs maken in jouw digitale wereld. We zouden onstuitbaar zijn. We zouden het magazine en de website tot grote hoogte brengen. Meer lezers, meer adverteerders, meer sponsors, meer van alles. Ik zou onze partnership inwijden door toe te geven aan je absurde millennialvocabulaire.

‘Een trigger voor mijn ziekte… Tja, ik zou zeggen dat het niet één ding was, en ik weet trouwens niet of ik wel in triggers geloof, in elk geval wat mezelf betreft. Ik had al eerder moeilijke periodes doorgemaakt en daar werd ik niet depri van, niet echt tenminste. Op sombere dagen werd ik juist energiek, ging ik van alles doen. Toen ik ziek werd, was het gewoon… allesoverheersend. Ik voelde me moedeloos, de wereld zag er niet meer uit als de wereld. Het is moeilijk uit te leggen, maar ik denk niet dat het iets was als “oh my god, we zijn blut” of “oh my god, ben ik echt mijn veertigste verjaardag op Leadership aan het vieren?” of één bepaald ding waardoor ik er opeens helemaal doorheen zat. Het was niets en alles.’ Ik haalde mijn schouders op, alsof ik het over iets mysterieus had wat ik heel lang geleden had meegemaakt. Je gooide het over een andere boeg.

‘Wauw. Dus vanaf eind jaren negentig tot nu, dat is, zeg maar, een ontzettend lange tijd. Leadership voelt vast als een tweede thuis.’

‘Dat is ook zo, althans, dat was het voordat alles veranderde.’

‘Misschien kan het dat weer worden?’ Je zei het zacht en ik moest mijn blik afwenden, zodat je niet zou zien hoezeer je me had geraakt.

‘Soms voelt het alsof ik… alsof ik Leadership tekort heb gedaan. Ik heb mezelf tekortgedaan. Ik weet dat we het gaan redden; ik weet dat we kunnen overleven door gebruik te maken van een doorlopend aanbod van stagiairs om de boel draaiende te houden en gesponsorde content om mij te betalen.’ Je reageerde zichtbaar stekelig, wat ik negeerde. ‘Maar ik kan het nog steeds zien, redactioneel raken we achterop. Lezers zijn tegenwoordig zo grillig. Ik heb de gegevens gezien. Op de website vliegen ze verdomme in vijftien seconden door een artikel dat een week heeft gekost om het voor het magazine in elkaar te draaien en ik weet niet waarom. Ik héb de digitale revolutie zien aankomen, weet je? Ik dacht dat ik het kon negeren, maar het werd steeds groter, veel groter dan ik dacht, totdat alles verdomme was veranderd en het voelt alsof ik er niks meer van snap.’ Ik zag een paar belletjes spuug op mijn mouw neerkomen bij de ‘m’ van ‘meer’. Het schuim stond me letterlijk, zoals jij zou zeggen (voor de verandering correct), op de lippen. ‘Sorry. Ik…’ begon ik, en je wreef over mijn onderarm. ‘Meestal draaf ik niet zo door.’

‘Nou, wen er maar aan, baas. Oké? Zullen we een lekkere fles rood bestellen?’

‘Ja! Ik betaal wel. Fuck it all, nietwaar?’

Het viel me op dat je telkens even je gezicht vertrok als ik vloekte. Ik geloof dat ik van nature veel vloek, maar ik dacht altijd dat de meeste journalisten nogal grofgebekt waren, ongeacht hun leeftijd. Ook al vind ik dat mensen zoals jij harder moeten worden, toch vond ik het niet leuk om te zien dat de huid onder je ogen bij elke vloek strakker ging zitten. Het duurde niet lang of ik stopte met al dat gefuck en gekut en zelfs met ‘klootzak’. Tegelijkertijd begon ik me minder kwaad te voelen. Jij hielp me om te kalmeren. Misschien hadden jullie millennials wel een punt.

Het begon erop te lijken, zoals we die avond in de hoek van The George zaten, toen er om ons heen ongemerkt toeristen en aangeschoten collega’s kwamen en gingen, dat jij en ik echt contact hadden. Ik voelde de warmte van een paar glazen gin en een fles rioja en de gloed bij het loslaten van alle conversatie die ik had opgekropt. En het was opwindend om je smetteloze teint van dichtbij te zien, de bolling van je wangen, de manier waarop je af en toe op het witte driehoekje huid boven je knaloranje V-hals tikte. Mijn huid glansde vroeger net als de jouwe.

We keken allebei naar ons glas, waar nog maar een druppel in zat. Je schonk de rest van de fles leeg in mijn glas. Ik voelde dat onze avond ten einde liep. Ik wilde niet dat die al voorbij was.

‘Schrijven was een echte uitlaatklep voor me. Niet alleen de journalistiek, maar ook mijn eigen dingen schrijven. Ik heb mijn eerste manuscript geschreven, alleen voor mezelf, om alles op een rijtje te zetten over… gedoe uit mijn jeugd, of zoiets. Helpt je blog jou om alles op een rijtje te krijgen?’

‘Ik geloof van wel. Dat en mijn dagboek. Ik probeer mijn toekomst uit te zoeken door het verleden te verwerken en daarin verslag te doen van het heden.’

‘Vroeger had ik altijd een opschrijfboekje bij me voor het geval ik materiaal voor een artikel tegenkwam, maar ook voor als ik een idee kreeg over iets wat ik wilde noteren. Iain noemde het mijn “boekje met loterijbriefjes”. Op een ervan stond de winnende zin die me zou helpen het volgende manuscript te schrijven. Die Ene. Die ene die me zou redden, me bij Leadership weg zou halen en mijn leven zou brengen naar waar het hoorde te zijn.’

‘Wauw. Dat klinkt alsof, hoe zei je dat je man ook alweer heette, Iain? Het klinkt alsof hij een ontzettende steun voor je is.’

‘Iain. Mijn partner, niet mijn man.’

Je had hem bij het gesprek betrokken en toen liet ik mezelf helemaal gaan. Ik moedigde je aan om door te graven, om dingen aan de oppervlakte te brengen. Want toen ik over Iain sprak, voelde het zo heerlijk om alle gebaren te delen, groot en klein, die hem zo geweldig maakten. Toen onze relatie jou leek te interesseren, werden hij en ik mijn grootste prestatie. Ik scheen jou te onderwijzen in echte, volwassen partnerschappen. Je stelde me steeds meer vragen.

‘Hoe wist je dat Iain voor jou de ware was?’

‘Ik geloof dat ik meteen op hem viel. Halsoverkop. Toen ik hem leerde kennen, dacht ik dat ik vooruitkwam in mijn leven. Ik bedoel, dat was ook zo, maar ik had op één been gehinkt, want pas met hem voelde ik me compleet, evenwichtig, een linkerbeen bij het rechter.’

En toen begon ik te vertellen over hoe Iain en ik met andere mensen naar bed waren gegaan. Ik dacht dat ik je iets kon leren over de wereld, over hoe het leven zou kunnen zijn. ‘We waren op een feest en opeens bedacht ik dat we onszelf niets hoefden te ontzeggen, ook al wisten we dat we heel lang bij elkaar zouden blijven, misschien wel voor altijd. Hij wist precies wat ik bedoelde. Daarom werkt het bij ons, Lily. We hebben regels, zoals ik al zei. We hebben het van tevoren en na afloop over iedereen gehad.’

‘Met wie hebben jullie het gedaan?’

‘Goh, met allerlei mensen eigenlijk. Contacten. Vrienden. Vrienden van vrienden. Een flink aantal collega’s. Stagiairs. Een heleboel stagiairs.’ Daar kreeg ik onmiddellijk spijt van, want je vertrok je gezicht toen ik ‘stagiairs’ zei. Ik probeerde meteen terug te krabbelen. Eerlijk gezegd waren er de afgelopen jaren minder gegadigden geweest, waar ik niet veel aan kon hebben gehad. Het wekte de indruk dat ik niet meer zo aantrekkelijk was als toen ik jonger was en/of de meeste millennials waren zo belachelijk puriteins over seks op het werk als ik vermoedde. Het is moeilijk te zeggen wat ik intuïtief teleurstellender vond. ‘Ik bedoel, ja, stagiairs, maar al een hele poos niet meer. Hoofdzakelijk toen ik dichter bij hun leeftijd zat. Dat gedoe met Asif? We hebben een wat hechtere band dan stagiairs vroeger. Hij is zo’n beetje mijn kantoorechtgenoot. We doen het trouwens niet meer. Dat was mijn idee.’

‘Tuurlijk.’ Je knikte, maar gaf verder geen krimp. ‘Wat is Iains type?’

‘Nou, hij heeft het niet zo op muurbloempjes. Hij houdt van pittige types. Vrouwen die niet bepaald verlegen zijn, als je snapt wat ik bedoel.’

Ik praatte graag over de vrouwen van vroeger, hoe ik echt was en de dingen die ik deed voordat het leven me ziek maakte. Het was destijds allemaal zo ontzettend sexy. Totdat het dat niet meer was. Totdat het als een verplichting begon te voelen, net als alle andere bordjes in mijn leven die ik draaiende moest zien te houden. Zelfs voordat ik echt ziek werd, had ik al maanden nauwelijks naar een andere man gekeken. Iain had me ook rustig gemaakt. We hadden een trager ritme aangenomen. De hoogzomer waarin we met iedereen het bed in doken was voorbij en nu was er een rustiger september aangebroken, die als ik niet goed oplette dreigde over te gaan in een ijskoude winter. En uiteindelijk had ik niet goed opgelet, vanwege jou.

‘En jij? Is er een speciaal iemand in je leven?’

‘Nee, momenteel niet. Zeg, ik zou graag een keer met Iain willen kennismaken.’

En ik liet je er verder het zwijgen toe doen. Want ik kreeg onmiddellijk een beeld van ons drieën: samen rond een tafel, wijn en druk in gesprek. We moesten lachen; ik ving Iains blik en hij keek me aan met een glimlach die duidelijk maakte dat hij blij was dat ik jou had ontmoet, blij dat ik weer iemand had gevonden met wie ik mijn gedachten kon delen, opgevrolijkt door het idee dat jij goed zou zijn voor mij en daardoor voor ons allebei.

‘Wat doe je dit weekend? Zullen we met ons drieën gaan lunchen?’

‘Hé, dat zou perfect zijn.’

We wisselden nummers uit.

Je dwong me om een selfie met je te maken. Het voelde stom en vreemd toen ik mijn telefoon onwennig omhooghield. Je corrigeerde eerst de houding van mijn arm, je dunne vingers knepen in de spieren aan de binnenkant van mijn bovenarm. Ik kon je helemaal ruiken.

‘Nee, hoger. Heb je dat nog nooit gedaan?’

‘Eh, ja, maar niet zo vaak als jullie jongelui…’ Daarna pakte je uit vriendschappelijke frustratie mijn telefoon, perste je tegen me aan en wist op wonderbaarlijke wijze uit te vlooien hoe je de flits en een flatterend filter moest aanzetten voordat je me de telefoon teruggaf. Wat waren we dichtbij. Qua leeftijd, kameraadschap, vriendschap. Jij gaf me een directe verbinding naar wie ik vroeger was: jong en leuk, iemand met wie je dolgraag bevriend wilde zijn, niet iemand om te mijden.

Ik heb de foto die je van ons hebt gemaakt wel duizend keer bekeken. Die was van veraf genomen zodat mijn dronken roodheid, mijn donkere wallen, mijn wanhoop niet opvielen. Ook de donkere energie achter je ogen was niet te zien. Ik nam me voor dat je me tijdens onze geplande zondagslunch met Iain, net als op onze selfie, weer van mijn allerbeste kant zou zien.

Het liep tegen sluitingstijd en je zei dat je je fiets van de binnenplaats achter het kantoor moest ophalen. Toen we wilden vertrekken, kreeg ik een onbedwingbare neiging om je te omhelzen. Het voelde alsof we iets hadden doorbroken, samen ergens naartoe waren gegaan. Ik stond wankel op. Ik herinner me dat je mijn onderarm vasthield om me te steunen en dat dat op de een of andere manier overging in een lange omhelzing. Ik voelde dat er iets tussen ons was, iets krachtigs. Ik wilde dat er geen eind kwam aan de avond. Eindelijk lieten we elkaar los.

‘Denk je dat je het redt, halfdronken op de fiets? Je zou hem vannacht kunnen laten staan; onderweg zou ik een paar flessen kunnen halen. We zouden gewoon verder kunnen praten.’

‘Ik denk dat ik dat liever aan me voorbij laat gaan, maar toch bedankt. Ik ben trouwens toch geen grote drinker?’

Ik aarzelde een ogenblik en haalde een beeld naar boven van een onaangeroerd bodempje wijn in je glas.

Ik kon wel door de grond zakken.

Ik dronk en kletste over mezelf en mijn leven, terwijl jij broodnuchter luisterde en keek hoe ik de drank achteroversloeg, waarna ik nog een van mijn ingewikkelde geheimpjes verklapte en er op de koop toe een flinke schep intieme details over Iain bovenop deed. Je had mijn glas steeds maar weer bijgevuld, maar je eigen glas niet één keer. Was dat omdat je zo’n bloedserieuze twintiger was die nauwelijks drinkt, omdat ze met een helder hoofd wakker moet worden om het optimale uit haar dag te halen? Of misschien voelde je je lullig omdat je geen geld had om voor een rondje te betalen? Of was het opzettelijker dan dat? Een paranoïde angst plaagde me. Maar ik wist niet wie ik minder kon vertrouwen: mezelf of jou. En het laatste wat ik wilde was de glans wegnemen van die ogenblikken waarin we een band leken te hebben.

Toch drong de angst door mijn onzekerheid en gêne heen naar de oppervlakte: het gevoel dat jij me meegaand wilde hebben, dat je erop uit was om me aan de kaak te stellen en dat je daarin was geslaagd. Ik had het idee dat je op de een of andere manier wist hoe je me moest zien zoals ik werkelijk was. En opnieuw was ik een tijdlang met jou alleen geweest en was ik omgekeerd vrijwel niets over jou te weten gekomen.

Ik zei niet veel meer voordat ik ervandoor ging en me onder de drinkers mengde die uit de pubs aan Borough Market stroomden richting London Bridge, stomdronken en alleen. Ik wist dat je me nakeek toen ik wegliep, een minuut of zo wachtte voordat je de andere kant op ging. Dat voelde ik.

Ergens wist ik dat je niet goed voor me was, Lily, dat ik weer begon in te storten en dat jij me nog een trap na gaf. Maar waar je interesse in me ook op gestoeld was, je was in elk geval geïnteresseerd.

Ik was gezien.

Ik was niet onzichtbaar.

Ik had een nieuw iemand om mee te praten, iemand met wie ik in het weekend kon afspreken, iemand die enig inzicht had in mijn oudste problemen. Dus omdat ik de indruk had dat je zomaar mijn leven was binnengedrongen en me op de huid zat, was ik bereid om me meteen op het jouwe te storten. Vechten vergeet je nooit.

En er was nog iets. Op de een of andere manier had ik het idee dat je me aardig vond, ook al wilde je dat niet.

Lily

6 maart – tijd voor een drankje?

Jij gaf altijd kleur aan onze afdeling. Kleur! Serieus? Dat mens wordt steeds stompzinniger. Ze heeft het over ‘gecodeerde taal’ terwijl we allemaal weten dat dat code is voor ‘ik ben geen racist, maar…’ of nog erger: dat zogenaamd lollige racisme waartoe mensen van haar leeftijd geneigd zijn, dat ze zelf grappig en ironisch vinden, maar waarvan iedereen met ook maar een greintje gevoel weet dat het gewoon ouderwets racistisch is.

Maar ik kan mijn blik niet van haar afhouden, van die helderblauwe ogen. Dat weet ze. Ze vindt het leuk hoe dat voelt.

Ik vraag of ze iets wil gaan drinken en mijn god, wat kan die haar hart luchten: over de partner, over haar carrière, haar depressie, de hele mikmak. Die krankzinnige monoloog die ze van zich af moest praten, met alleen een klein duwtje van mij om de woordenvloed te laten stromen. Ik moet toegeven dat het best fascinerend is om zo dicht bij die ogen te zijn als ze peinzend langs haar herinneringen glijden, terwijl ze keer op keer met haar vingers door dat pikzwarte haar gaat. Ze weet niet dat ze nog altijd mooi is.

Ik luisterde graag naar haar, zelfs ondanks alle vreselijke dingen die ze verkondigde, de walgelijkste, minst zelfbewuste ideeën die ze volkomen acceptabel vindt: een doorlopend aanbod van stagiairs om de boel draaiende te houden en gesponsorde content om mij te betalen. Ze denkt dat ze ons een soort van dienst bewijst. Ontzettend kwetsend, maar omdat ze jongvolwassenen zo totaal heeft buitengesloten, maakt het in haar ogen niet uit wat ze doet of van ons afpakt.

Toch rollen er soms woorden uit haar mond bezaaid met pareltjes van iets wat voelt als de waarheid, als granaatappelpitjes in een schaal bittere bladeren.

Ik moest zoals altijd op mijn hoede blijven, maar dat viel niet mee. Het heeft me nog nooit zoveel moeite gekost sinds Ruth. Dat was de eerste en tot nu toe de laatste keer dat ik mezelf wilde blootgeven. Ik wilde eerlijk zijn tegenover Ruth over wat mam en Gem me hebben aangedaan en wat ik andere mensen heb aangedaan. Ruth wilde luisteren en ik wilde haar alles vertellen wat er in me zit.

Bij kr heb ik ook het gevoel dat ik haar dingen over mezelf wil vertellen. Echte dingen. En ik merk dat ik meer over haar wil weten. Dat is het moment waarop ik haar nog eens bijschenk.

Het was de bedoeling om haar beschonken te zien, om een beeld te krijgen van wat er achter het leren pantser zit. Ik zorg dat ze stomdronken is, zodat ze alle kanten op zwalkt als we de pub uit komen. Ik moet zelfs verhinderen dat ze tegen de vlakte gaat. Ik grijp haar vast voordat ze onderuitgaat. Ik had haar kunnen laten vallen, dat had ik moeten doen, maar ik kan niet geloven dat mijn eerste instinct was om haar te redden.

Ik red haar, ondanks alle keren dat mensen zoals zij mij onderuit hebben laten gaan en kapot hebben zien gaan, ondanks hoeveel onrecht en misbruik mensen zoals ik is aangedaan door mensen van haar niveau, die achteloos jonge mensen gebruiken op het werk en in hun bed. Haar bed. Maar zelfs nadat ze heeft toegegeven dat ze vindt dat ze daar gewoon recht op heeft, om seks te hebben met onbetaalde afgestudeerden in een duidelijk geval van machtsmisbruik dat ze zelf niet inziet, wil ik haar nog steeds helpen. Het is bizar.

Uiteindelijk gaat ze naar huis, maar niet voordat ze heeft geprobeerd de avond te rekken. Daar is het veel te vroeg voor. Ze stampt weg naar de bushalte op die typische manier van haar. Ik wacht en kijk toe en bedenk dat kr altijd overal naartoe beent of stampt terwijl ze eigenlijk op kousenvoeten zou moeten lopen.

4

Katherine

Ik deed nooit moeite om stil te zijn bij de zeldzame gelegenheden dat ik laat thuiskwam, meestal na een feestje op kantoor. Iain was gewoonlijk tegen half elf al onder zeil. Toen ik die avond thuiskwam van The George snakte ik ernaar om over jou te praten, om Iain te polsen over de avond en wat er volgens mij was gebeurd, maar hij lag op de bank te slapen en ik probeerde hem tevergeefs wakker te maken, zoals meestal.

Ik ging naar de badkamer, stak mijn vingers in mijn keel om alle drank kwijt te raken die je in me had gegoten. Toen ging ik naar bed en viel snel in slaap.

Ik heb weer gedroomd over de verbrande grond op weg naar het hek van het verre weiland, terwijl mijn moeder toekijkt, ongezien. Ik wilde wakker worden voordat ik mezelf naar het hek moest zien strompelen. Maar ik was nog te dronken om mezelf te dwingen wakker te worden. Ik moest toezien hoe mijn kindervoeten niet kwamen waar ze moesten zijn.

’s Ochtends werd ik al vroeg uitgedroogd wakker, maar Iain was al op. Hij stond in de keuken ontbijt klaar te maken. ‘Morgen, schoonheid. Sorry dat ik je gisteravond niet thuis hoorde komen.’

‘Dat is waarschijnlijk maar goed ook.’

‘Wat is er aan de hand?’

‘Gisteravond met Snowflake, het was behoorlijk heftig. En wat nog het ergste is: ik moet met haar op een “schrijfkamp”.’

‘Wat?’

‘Ik moet “mijn schrijven rebooten” en daar moet zij me bij helpen.’

‘Godskolere.’

‘Inderdaad. Een nieuw dieptepunt. Het hoort vast bij het plan om mij eruit te werken, denk je niet? Zorgen dat ik faal, een of ander dossier produceren om aan te tonen dat ze er alles aan hebben gedaan om me te helpen voordat ze me het laatste bolwerk van de oude wereld uit schoppen.’

‘Zou je denken?’

‘Ik weet het echt niet meer… Snowflake, Lily, woont hier verderop in Woodberry Down. Ik zei dat we misschien zondag met haar in The Brownswood konden afspreken om te lunchen. Je moet je vrienden dichtbij houden en je vijanden nog dichterbij of zo.’

Ik hoopte dat het feit dat ik iets had afgesproken waardoor hij vanaf elf uur aan de bloody mary’s kon gaan, met een paar ‘ondeugende’ neuten erachteraan, het merkwaardige gegeven zou verdoezelen dat ik zomaar een kersverse stagiaire voor ons weekend had uitgenodigd. Ik kon tegenover Iain niet toegeven hoe dolgraag ik mijn nieuwe vriendin ons leven wilde binnenloodsen en ik kon hem al helemaal niet vertellen dat ik nog niet eens zeker wist of je vriend of vijand was.

‘Sorry als ik laatst een beetje paranoïde deed, over kantoor en over Lily. Ik probeer sterk te zijn.’

Hij liep om de ontbijtbar heen en hield me zo stevig vast dat mijn hele lichaam ontspande. ‘Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.’ Hij kuste me op mijn kruin. Hij kuste me op mijn mond en ik voelde me weer helemaal thuis. Uiteindelijk hebben we hier in de keuken een nummertje gemaakt. Zulke dingen deden we nog steeds. Je hebt waarschijnlijk geen flauw idee. Je dacht waarschijnlijk dat we daar veel te oud voor waren. Dat waren we niet. Dat was ik niet.

Zodra hij onder de douche stond, klapte ik mijn laptop open en googelde je. Ik vond wel een paar Lily Lunts, maar die waren allemaal niet goed. Geen Facebook. Geen Twitternaam die ik aan jou kon toeschrijven. Ik kon je LinkedIn niet vinden, laat staan het blog waarover je het had gehad. Er was niets wat ik met zekerheid met jou in verband kon brengen. Het was alsof je niet echt bestond.

‘Hoi, Katherine.’ Je was zonder dat ik het had gemerkt van achteren naar me toe gelopen toen ik bijna bij het kantoorgebouw was, waardoor je me liet schrikken, zoals je gewoonte zou blijken te zijn. ‘Wat zie je er vandaag leuk uit,’ voegde je eraan toe.

‘Goeiemorgen, Lily.’

‘Hoe gaat het?’ Het was winters die dag, je zwarte ogen schitterden achter de opkringelende stoom van je adem. Je leek mijn gezicht te bestuderen. Ik vroeg me af waar je naar zocht: aanwijzingen van mijn kater, mijn gêne of misschien of ik klaar was voor wat je die dag voor me in petto had.

‘Prima, dank je. En met jou?’

Ik had je bijna verteld dat ik de vorige avond echt niet zo heel veel had gedronken, voor mijn doen tenminste. Ik kon heel wat meer verdragen en gewoon mijn leven leiden. Maar toen ik bedacht wat ik daarmee zou bereiken en hoe weinig indruk dat op jou zou maken, hield ik me in. Toen ik er eenmaal over had nagedacht, vond ik het zelf ook niet meer zo cool.

‘Uitstekend. Hier.’ Je pakte een bekertje koffie van het kartonnen vierkant dat je had meegebracht. Het dekseltje van mijn beker zat los en drupte. ‘Sorry, ze waren vandaag een beetje slordig. Misschien zijn ze gisteravond ook wezen stappen!’ Het viel me op dat de drie andere bekers volkomen schoon en droog waren. ‘Zo drink je je koffie toch?’ Je stak de beker ruw naar me toe zodat de koffie kokendheet op mijn hand spatte. ‘Oeps. Wees maar niet bang, ik zal niet tegen Gem zeggen dat je aangeschoten bent!’

Je probeerde het als een grapje te laten klinken, maar ik geloof niet dat je veel gevoel voor humor hebt, hè? Mensen van jouw leeftijd zijn zo verdomd serieus, maar voordat het te laat is, zou je echt moeten inzien dat ergens om lachen geen minachting van het leven is, maar juist een volmondige bevestiging ervan.

‘Bedankt.’ Ik bedoelde voor de koffie, maar jij gaf met je vrije hand een geruststellend kneepje in mijn arm: wees maar niet bang, ik zal niets zeggen.

Boven, in het kantoor, duurde het niet lang voordat Asif naar ons toe kwam. Heel even vroeg ik me af of hij mij wilde spreken, maar ik wist dat hij kwam om dicht bij jou te zijn. Want je zag er zo volmaakt uit terwijl je typte. Nadenkend, hoopvol, jong. Mijn katterige brein zocht verwoed naar iets flirterigs om te zeggen om Asifs aandacht helemaal op mij te richten, maar toen ik me de beschuldiging van de vorige avond herinnerde, nam ik matrone-achtig een houding aan van ‘over tot de orde van de dag’ die zo min mogelijk weg had van achteloos racisme en seks. Ik kon het me echt niet veroorloven mijn baan kwijt te raken.

‘Goeiemorgen allemaal.’ Asif nam plaats op het lege bureau naast me, met zijn lichaam zo gedraaid dat hij naar ons allebei kon kijken terwijl hij met mij praatte.

‘Wat kom je doen?’

‘Ik vroeg me af of we de awards kunnen bespreken.’

‘Prima. Ik zal kijken of ik vanmiddag een gaatje heb.’

Hij keek verward bij mijn koelheid, dus draaide hij zijn rug naar jou toe en vroeg geluidloos: ‘Alles oké met je?’

Ik knikte ijverig. ‘Is half vier goed?’

‘Prima.’

‘Kun je me even een agenda sturen?’ Jij hield ons vanuit je ooghoeken in de gaten. ‘Nodig Lily maar uit. Volgens mij kunnen we haar goed gebruiken. Schikt dat, Lily?’

Dit was een meesterlijke zet. Je luisterde waarschijnlijk of je ‘ongepaste content’ hoorde en nu had ik je op de eerste rij van een interessante klus gezet, terwijl ik voor een omgeving met drie deelnemers zorgde waarin relaties op het werk of subtiel racisme niet werden getolereerd. Dat had je niet verwacht. Het kostte je moeite om beheerst te klinken.

‘Ja, prima. Top. Als je het zeker weet? Is dat goed? Asif?’

‘Tuurlijk.’

Ik nam een slokje van de koffie die je me had gegeven. Die had een vreemde nasmaak, maar ik had zo’n behoefte aan een cafeïnestoot dat ik gewoon doordronk. Toen ik de bodem van de beker bereikte, smaakte de laatste slok zo zuur dat ik bijna vroeg wat je er verdomme in had gedaan. Hield je me daarom in de gaten? Na een minuut of vijf voelde ik me onpasselijk. Eerst zette ik het van me af, maar algauw werd ik overspoeld door akelige golven van misselijkheid die ik niet kon negeren. Ik raakte in paniek. Wat had je in godsnaam in mijn koffie gedaan? Onzin, wist mijn rationele kant, maar terwijl ik hevig zweette begon het idee toch wortel te schieten dat jij in staat was me kwaad te doen. Ik durfde niemand aan te kijken voor het geval ze mijn gedachten konden lezen. En ik kon jou niet laten merken dat ik het moeilijk had. Met een bijna doorweekte blouse rende ik naar het toilet, waar ik mezelf in een hokje opsloot en me tot op mijn beha uitkleedde, terwijl er krampen door mijn darmen trokken. Daar zat ik halfnaakt te hijgen. Ik moest mezelf onder controle krijgen. Het was waarschijnlijk een overgangsverschijnsel. Uiteindelijk was ik genoeg afgekoeld om op te staan en het hokje uit te gaan. Ik zwichtte, belde Iain en deed alsof er niets aan de hand was. Maar ik kon het idee niet van me afschudden dat je me werkelijk had proberen te vergiftigen.

Later die middag gingen Asif en jij weer koffie halen. Hij bood niet eens aan om er een voor mij mee te brengen.

Om 15.25 stond je klaar voor de bespreking, met je iPad in de ene hand en je fles met gefilterd water met het dobberende verticale stukje komkommer in de andere.

Ik wilde Asifs agenda printen om er aantekeningen op te maken, maar mijn computer gaf een foutmelding: de printer was nog net zo leeg als hij vanochtend vroeg was geweest.

‘Kan iemand me vertellen waarom deze printer nog steeds uitstaat?’ riep ik over de afdeling.

Je sloop van achteren naar me toe en fluisterde, alsof je wilde voorkomen dat ik mezelf nog meer vernederde: ‘Het is papierloze woensdag? Het staat in het nieuwe milieu- en ethische beleid?’

Ach, natuurlijk. Ik wilde ‘kut!’ schreeuwen, maar omdat de stagiairs toekeken, liep ik terug naar mijn bureau, griste een oude factuur mee en stopte die in de lege papiercassette. Het papier was ongeschikt voor de printer, dus uiteindelijk liep ik naar onze bespreking met iets wat eruitzag als een verkreukeld vel.

Toen ik binnenkwam, zonk de moed me in de schoenen. Jij en Asif zaten aan een rode tafel in de vergaderruimte naast elkaar. Asif zat zo dicht tegen je aan dat jullie dij aan dij moesten hebben gezeten. Wankelend ging ik zitten. De misselijkheid kwam net toen Gemma langsliep weer opzetten. Ik kneep mijn ogen dicht en ademde diep in. Toen ik ze weer opendeed, schoof ze opeens naast me een stoel bij. Tot mijn ontzetting ging ze zitten en keek me afwachtend aan. De regels op mijn verkreukelde agenda dansten. Ik zou overal liever zijn geweest dan daar. Nu Gemma toekeek, had ik geen flauw idee hoe ik deze bespreking moest overleven.

‘Gemma. Fijn dat je erbij wilt zijn.’

‘Nou, zoals Lily zei, als ik helemaal up-to-date wil zijn over hoe we de vernieuwde Leadership-awards de beste tot nu toe gaan maken, dan wil ik bij de planning graag op de eerste rij zitten.’

Ik keek naar jou. Je glimlachte poeslief naar me. ‘Dat is… geweldig.’

Gemma en Asif zaten me nu onnozel aan te staren, alsof ze verwachtten dat ik de vergadering zou openen. Mijn brein probeerde wanhopig woorden te bedenken, maar ze wilden niet komen. Plotseling weer hevig zwetend deed ik mijn mond open en het enige wat eruit kwam, was: ‘Eh.’

‘Zal ik beginnen? Is iedereen het ermee eens?’ vroeg je. Voordat ik iets kon zeggen, zei Asif: ‘Ga je gang, Lily, waar denk je aan?’

‘Ik ben een en al oor,’ stemde Gemma in.

En vanaf dat moment werd de vergadering The Lily Show.

‘Oké, vat dit alsjeblieft niet verkeerd op. Jullie socialmediastrategie tijdens de awards vorig jaar was een ramp. Ik bedoel, jullie beseffen toch wel dat die eigenlijk niets voorstelde? Sorry, ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar als we serieus willen dat onze awards de voornaamste onderscheidingen op managementgebied zijn, waarbij we de technieken erkennen die de organisatiegroei ondersteunen, vooral naarmate steeds meer organisaties digitale kanalen gebruiken om hun bedrijfsmodellen te innoveren, zouden we dan niet op z’n minst bij het digitale tijdperk op de socials willen hóren?’

Je woorden, je aangeboren geloof in jezelf, je vastberadenheid: het stak me allemaal. Het was een eeuwenoud gevoel: het plotselinge, afgrijselijke besef dat de hele wereld jonger was geworden. Ik overwoog je te overschreeuwen vanwege het moderne geneuzel dat je uitkraamde, maar diep in mijn hart wist ik dat het echte probleem was dat ik ongemerkt achterop was geraakt, en bijna ook nog Leadership had meegesleurd, dus hield ik mijn mond en liet ik jou je tante, en Asif, imponeren.

‘In het verleden hadden ze misschien niet verwacht dat jullie actief zouden zijn op social media, maar nu verwachten ze op z’n minst dat jullie betrokken zijn bij de gesprekken die iedereen momenteel zónder jullie voert. Ik wil niet, zeg maar, enorm kritisch overkomen of zo, maar ik denk dat we hier terrein verliezen door een roemrijk verleden dat vrijwel in vergetelheid is geraakt in te zetten in wat nu, dat zullen jullie ongetwijfeld met me eens zijn, een overvolle markt is.’

‘En wat zouden we daar dit jaar aan moeten doen?’ vroeg Gemma, met grote ogen van bewondering. Ze wierp me een snelle blik toe om te zien of ik had gemerkt hoe goed haar lievelingetje het deed.

‘Ja, hoe gaan we het gesprek aan met de gebruikers van Leadership op hun digitale hangplekken?’ vroeg Asif.

Op dat moment wist ik dat het beste waar ik op kon hopen was om min of meer zonder kleerscheuren uit die bespreking te komen en de enige manier om dat te bereiken was door zo min mogelijk te zeggen. Asif en jij spraken steeds geanimeerder over de ‘digitale strategie’ die je rond de awards zou gaan opbouwen, terwijl Gemma verrukt haar handen ineensloeg. Omdat jullie me toch vrijwel negeerden, luisterde ik niet meer totdat je aanbood om mijn openingstoespraak voor het galadiner te schrijven.

‘Ik zou je kunnen helpen om de boodschap dit jaar aan te scherpen.’ Je zei het met een glimlach, het volmaakte plaatje van hoopvolle onschuld.

‘Nee, dank je, Lily. Ik denk dat ik het alleen wel af kan.’

‘Nou, laten we onbevooroordeeld blijven totdat het zover is, hè?’ zei Gemma voordat ze ervandoor ging naar een bestuursvergadering. Ik bleef achter en staarde naar mijn nutteloze agenda, terwijl Asif bleef jubelen bij alles wat je zei. Hij keurde me amper een blik waardig, en onder het vuur van jouw energie, je slimme ideeën, verschrompelde ik, voelde ik me kleiner worden. Ik besloot onmiddellijk om me aan die kant van jou te onttrekken. Ik zou je vragen om je kopij door Asif te laten redigeren, zodat ik me kon concentreren ‘op de kernactiviteit van het magazine’. Uiteraard was me al duidelijk dat je jezelf neerzette als de kernactiviteit, de reden dat we weer zouden opleven. Ik wilde voorkomen dat ik jouw schrijfwerk en je stralende toekomst onder ogen moest zien.

Tijdens die bespreking, in wat ooit mijn domein was geweest, zat ik me op te vreten, had ik mezelf niet meer in de hand. Ik zei tegen jou en Asif dat ik iemand moest bellen. Ik zat een minuut aan mijn bureau te tikken voordat ik mijn jack meegriste en naar het kerkhof van St George’s Church vlakbij ging om op een bank te zitten.

Wist je dat het kerkhof zich op de plek bevindt van de vroegere Marshalsea Prison, een gevangenis voor mensen met schulden? Die dag bespeurde ik de lijken onder mijn voeten, koud en roerloos. Voor jullie geen geldzorgen, dacht ik, en ik gunde mezelf een lachje terwijl ik overwoog of ik Iain zou bellen voor nog een peptalk. Ik kon hem al horen zeggen: Kom op, meid, maak je niet druk om dat gezeik. Je moet erboven staan. Je bent een vechter. Ik haalde diep adem en ging kort daarna terug naar kantoor, gereed, dat dacht ik tenminste, voor wat er daarna op me af mocht komen.

Toen ik bij mijn bureau kwam, was ik net ge-cc’d in een bericht:

Van: acceptableinthenoughties@gmail.com

Aan: g.lunt@leadership.uk

Cc: k.ross@leadership.uk

Onderwerp: een opmerking over de redacteur

Beste uitgever,

Ik heb belangrijke informatie over de huidige redacteur.

Bent u zich ervan bewust dat Katherine Ross haar team als een soort harem leidt?

Ze pakt wat ze pakken kan. Bruin, donker en wit. Ze neemt het niet zo nauw zolang het vlees maar jong is. Die arme stagiairs doen alles voor een opstapje. Sommigen weten precies wat ervoor nodig is om hogerop te komen. Zou dat gerenommeerde blaadje van u niet eens moeten denken aan het behoeden van jongeren voor iets wat neerkomt op verkrachting op het werk?

Met bezorgdheid

In haar kantoor zag ik Gemma de hoorn op de haak leggen voordat ze opstond om me naar binnen te roepen. Mijn hart bonsde, mijn benen waren slap.

‘Nou, dit is duidelijk totaal onacceptabel,’ stak ze van wal.

‘Ik weet echt niet waar die persoon het over heeft, Gemma.’ In werkelijkheid kwam Asif in het redactieteam rond de tijd dat onze relatie intiem werd. Voor mij stonden die twee feiten los van elkaar, maar ik wist dat anderen daar niet zo over dachten.

‘Ik heb de it-afdeling gevraagd het onmiddellijk te deleten. Hoe voel je je?’

‘Ik ben geschokt… Verbijsterd.’

‘Wat ik bedoel is: wil je dat ik dit ga aankaarten?’

‘Ik geloof niet dat ik het snap.’

‘Het zou je volste recht zijn om te vragen of dit kan worden onderzocht.’

‘Maar?’

‘Maar ik vroeg me af hoe je je daarbij zou voelen.’ Ze tuitte haar lippen en bewoog ze naar de linkerkant van haar gezicht. Ze vermoedde dat jij misschien het trolbericht had verstuurd.

‘Ik ben een beetje van streek, maar ik vind het voorlopig niet nodig om actie te ondernemen. Het zit er dik in dat het gaat om een sneue figuur over wie ik een artikel heb geschreven, denk je niet? Een of andere idiote vrouwenhater die denkt dat hij een geslaagde vrouw in de wielen kan rijden.’

‘Ik denk dat je vrijwel zeker gelijk hebt.’

‘Dus ik vind niet dat we hem het genoegen moeten gunnen om hem te laten weten dat hij me op stang heeft gejaagd.’

‘Als dat je beslissing is, dan accepteer ik die.’ Zij en ik keken elkaar een ogenblik aan. ‘Nou, ik vind dat je ook het volste recht hebt om de rest van de dag vrij te nemen. Ga maar naar huis, neem lekker een kop thee en probeer het van je af te zetten.’

Ze wilde me dolgraag de deur uitwerken.

‘Ik denk dat ik dat inderdaad maar doe.’

‘En, Katherine, laten we dit onder ons houden. Eensgezind blijven. Sterk blijven?’

‘Sterk blijven. Precies.’

Ik ging terug naar mijn bureau, logde uit en trok mijn jack weer aan. Jij sloeg het allemaal gade. Je stond op en liep naar mijn bureau.

‘Ga je ervandoor, Katherine? Ik geloof dat je de rest van de week niet op kantoor bent vanwege de fotoshoot? Ik dacht dat je in de drukte misschien was vergeten dat we zondag gaan lunchen? Met Iain?’

Ik vond het fijn dat je onze afspraak bevestigde, maar toen je de naam van mijn partner noemde, kromp ik vanbinnen instinctief ineen. Het was alsof ik op de een of andere manier wist wat er ging gebeuren. Je had ‘Iain’ gezegd alsof je hem al kende en dat beviel me helemaal niet. Je kende hem niet, Lily, je kent hem nog steeds niet en je zult hem nooit leren kennen, niet zoals ik hem kende. Je zult ook merken dat je mij niet goed kent, ondanks de hechte band die je fabriceerde wanneer het jou uitkwam. ‘Ik verheug me erop om met je te praten, echt te praten, buiten het werk. Er zijn een heleboel dingen die ik je gisteravond wilde vertellen.’ En je glimlachte weer stralend naar me. Blijkbaar was je van plan om je geheimen met me te delen. Daar kon ik haast niet op wachten.

‘We zien je zondag om een uur of twaalf in The Brownswood. Om die tijd is het er meestal afgeladen, maar we zullen wel ergens zitten.’

‘Geen probleem. Als je dat groene leren jack draagt dat je altijd voor het weekend bewaart, dan ben je makkelijk te vinden!’

‘Oké.’

Hoe kon je eigenlijk weten dat ik dat jack in het weekend droeg?

Ik was zo verbluft dat ik niet wist wat ik daarop moest zeggen. Ik propte mijn papieren in mijn tas en rende zowat de deur uit.

Had je me in de gaten gehouden, nog voordat je maandag mijn taxi binnendrong?

Zodra ik thuis was, vertelde ik Iain wat je had gezegd, maar hij wuifde het onmiddellijk weg. ‘Je zei zelf dat ze hier in de buurt woont. Ze heeft je gewoon zien rondlopen. Wat is daar zo vreemd aan? Volgens mij heb je een paar zware dagen achter de rug, dus doe jezelf een plezier en denk niet meteen het allerergste.’ Hij ging een gin voor me inschenken en begon daarna mijn schouders te masseren, zogenaamd om voor me te zorgen. Maar hij had jouw kant gekozen. Hij zou altijd jouw kant kiezen, vanaf het allereerste begin tot het bittere einde.

Lily

7 maart – Katherine de Nieuwsgierige

Gek wie je tegen het lijf loopt als je haar het minst verwacht. Ik sta in de grote fietsenwinkel vlak bij London Bridge als ik Samira zie, mijn beste vriendin op mijn tweede basisschool. Dat was vlak voordat mam en Gem er allebei genoeg van hadden dat ik niet was zoals ze wilden dat ik was en me hadden weggestuurd, alsof een kind iets is wat je online kunt bestellen en weer naar Amazon kunt terugsturen als het geen vijfsterrenrecensie waard is.

Ik begon laat in het jaar op Samira’s school en er waren niet veel meisjes om uit te kiezen, dus koos ik haar. Samira had twee ouders, broers, zussen, haar hele leven één dak boven haar hoofd en ze bulkte van het geld, maar ze dacht dat haar huiselijke leven veel, veel erger was dan het mijne. Ze had geen flauw idee, net zoals ik geen flauw idee had hoe het leven in een normaal gezin eruitzag. Haar voornaamste klacht was dat ze de jongste was. Ze zei dat ze thuis nooit aandacht kreeg. Ze wist niet wat een luxe en een vrijheid dat was. Om niet kritisch te worden bekeken zoals ik, in een reeks onderdelen te worden uitgesplitst, die stuk voor stuk niet beantwoordden aan wat mam en Gem vonden dat ik moest zijn. Slimmer, aardiger, normaler.

Samira vertelde dat ze gedichten schreef om haar erdoorheen te helpen. Ik zei keer op keer tegen haar: ‘Je zou ze eigenlijk voor iedereen moeten voordragen. Niemand zal lachen, ze zijn zo geweldig. Iedereen zal jaloers op je zijn. Toe maar, vraag het aan de juf. Toe maar, meid.’

Dus op een dag staat ze op om een van haar ‘beste gedichten’ hardop voor te lezen.

Dat was een van mijn vroegste overwinningen. Daaruit bleek dat mensen maar al te graag bereid zijn om te geloven wat je zegt als je precies zegt wat ze willen horen. Zo eenvoudig is het vaak. Net zo eenvoudig als een goedgekozen compliment of de juiste manier van vragen om ze ervan te overtuigen dat hun leven net zo interessant en uitzonderlijk is als ze willen geloven.

Ze zeggen dat kinderen gemeen zijn. Dat wist ik al van de vorige school, toen ze over me heen vielen omdat ik de leugens van een jongen aan het licht had gebracht, die beweerde dat zijn ouders nog bij elkaar waren. Ik herkende een kind uit een disfunctioneel gezin als ik er een zag. Ik daagde hem uit over zijn ouders, zij daagden mij uit over de mijne: ik was een weirdo met twee moeders en daar werd ik mee gepest, vooral toen ze erachter kwamen dat ik een ‘rijke moeder’ en een ‘schoonmaakmoeder’ had. Maar Samira moest de wreedheid van kinderen nog ontdekken. Ze verdiende het te worden gestraft omdat ze geen idee had hoeveel geluk ze had. Wanneer het voorbij was, zou ze misschien naar huis rennen, naar haar gelukkige familie, en beseffen dat ze een veilig onderkomen had, weg van kritiek en wreedheid. Ik wist niet hoe dat voelde, niet totdat ik later bij Ruth ging wonen.

Mijn Ruth.

Toen het gegiechel om Samira’s optreden begon, klonk het eerst zachtjes, zo zacht dat ze het kon negeren. Maar het verspreidde zich als een virus. Het duurde niet lang of het geschreeuw van juf Dinges werd overstemd door het geluid van kinderen die zo hard brulden van het lachen dat ze ervan huilden.

Weet je, ik had echt bewondering voor hoe Samira net deed alsof ze niet in snikken wilde uitbarsten toen ze weer naast me op haar plaats ging zitten. Ik denk dat ik meer respect voor haar kreeg toen ze niet meer met me wilde praten, vooral toen de naam ‘Sonnet Samira’ bleef plakken (sorry, Samira, die lag nogal voor de hand!). Maar nu zijn we volwassen. Misschien vindt ze het leuk om een bekend gezicht in de stad te zien.

Als ik haar tegenover de fietsenwinkel zie, heeft ze iets van lycra voor zich waarvan ze zich afvraagt of ze het zal gaan passen of niet. Ik herken haar grote, trieste gezicht onmiddellijk. Grappig hoe sommige mensen altijd het kind in hen met zich blijven meedragen. Samira en ik zijn zo en ik vermoed dat kr ook zo is.

Ik ga Samira verrassen, haar een tikje op de schouder geven. We zullen bijpraten, ik zal horen of ze ook hier in de buurt werkt, eens kijken of ze zin heeft om een keer te gaan lunchen. Maar als ze zoekend naar een paskamer om zich heen kijkt, ziet ze mij. Met een ruk draait ze op een onnatuurlijke wijze haar hoofd opzij en dan weer terug, alsof ze wil controleren of ik het echt ben. Het kost haar drie pogingen om het lycrageval terug op het rek te hangen. Ze kan haar ogen niet van me afhouden. Haar mond staat open.

Ik zwaai naar haar.

‘Hé. Ik ben het, Lily!’

Ze slikt, draait zich om en strompelt naar de uitgang.

Ik volg haar naar buiten. Tegen de tijd dat ik daar ben, staat ze bij de stoeprand en kijkt achterom. Ik zwaai weer.

De vrachtwagens en taxi’s piepen en toeteren als Samira onderaan London Bridge probeert over te steken terwijl de stoplichten nog op groen staan. Ze rent de trap af naar de Southwark Cathedral en ik weet dat ik haar nooit meer zal zien.

Later, wanneer de conciërge op me ligt te hijgen, dwing ik mezelf na te denken over wat ik Samira had aangedaan. Misschien verdien ik dit wel, houd ik mezelf voor. Ik mag dan wel een kind en beschadigd zijn geweest, maar ik begrijp dat ik het heb verdiend dat Samira zo snel mogelijk bij me weg wilde komen. Dus ik accepteer dat er geen sprake zal zijn van bijpraten, samen lunchen, wandelen of tijd doorbrengen met iemand die niet Gem of mijn moeder is, dat wil zeggen, tot mijn lunch met kr en De Partner op zondag. Ik ben alleen.

De conciërge is eindelijk vertrokken. Nu is het donker. Ik eet koude soep en kijk opnieuw naar Iain McIvors imdb-pagina. Zijn magere cv, wat onbenulligheden. Talent en Mensen vroeg op mijn eerste dag of ze ‘mijn cv mochten delen’ met kr. Ze had het stiekem aangevraagd. Tenminste, dat dacht ze. Ja, doe maar, zei ik, want ik wist van tevoren dat daar niets in staat wat ze over me wil weten. Wat ze te lezen krijgt, is een gecureerde versie van mijn leven op papier, maar we weten allemaal dat een cv maar een concept is. Er wordt altijd net zoveel weggelaten uit je levensverhaal, ingedeeld in de gangbare rubrieken, als je erin laat staan. Ik weet zeker dat kr een gat in haar cv zal hebben dat ze niet makkelijk kan verklaren als ze bij wervingsbureaus met zichzelf gaat leuren.

Natuurlijk heeft ze me gegoogeld om me op social media te zoeken, maar deze Lily Lunt zal ze niet op de gebruikelijke plekken vinden.

Met die racistische opmerking op de tweede dag en al die walgelijke details over haar en haar partner in de pub maakt ze het me veel te makkelijk. Het zou al heel gauw afgelopen kunnen zijn als ik dat wilde.

Maar ik wil niet dat dit te makkelijk is.

Ik wil mijn plan vreselijk lang laten duren. Ze zeggen dat wraak een gerecht is dat het beste koud kan worden geserveerd, maar het smaakt ook het lekkerst als het langzaam wordt gekookt.

5

Katherine

Elk jaar interview ik de volgende lichting ondernemende kopstukken tijdens een fotoshoot voor de awardsuitgave van het magazine dat we elk voorjaar publiceren: Rijzende sterren van morgen. De eerste paar jaren waren lichtelijk intimiderend omdat ik als redacteur mijn draai nog moest vinden, de volgende paar jaren waren matig inspirerend en tussendoor heb ik ook nog heel wat nummertjes gemaakt. Daarna leken de geïnterviewden langzamerhand veel jonger te zijn dan ik, hun technologisch gedreven bedrijven minder toegankelijk en ik seksueel minder aantrekkelijk voor hen. Die jaren leken tot één jaar te versmelten totdat ik Asif leerde kennen.

Hij was bijna klaar met zijn stage bij een ‘augmented reality’-goeroe die een van onze ‘sterren’ was. Ik raakte met hem aan de praat. In feite was hij de enige tijdens de shoot die bereid was met me te praten. Hij was erg slim en enthousiast. Ik wist dat ik hem op kantoor kon gebruiken, dus nodigde ik hem uit die avond iets te gaan drinken om te bespreken wat hij van zijn toekomst verwachtte. Een week later werd hij mijn stagiair. Gelukkiger dagen.

Dat was vier jaar geleden, en terwijl ik me voorbereidde om het allemaal weer opnieuw te doen, vroeg ik me af hoe je überhaupt een goed en gelukkig leven kon leiden als je voelt dat je beste jaren achter je liggen. En hoeveel erger het allemaal lijkt als je, zoals ik, gedwongen bent kennis te maken met de stoet slimme jongeren die zich achter je aansluiten, als rijen tanden in een haaienbek.

Tegen vrijdag, de laatste dag van de shoot, kon ik het niet eens meer opbrengen om aantekeningen te maken. Ik wilde het artikel met zo min mogelijk emotionele energie produceren, dus noteerde ik eenvoudig verkorte interviews en besloot ik alles te presenteren als een ongefilterde q&a in plaats van de uitgewerkte profielartikelen die we normaal doen. Er was een tijd dat ik trots was op de kwaliteit van mijn ondervragingen, mijn diepgaande interviews die het voortreffelijke nieuws en de opzienbarende features opleverden waar ik om bekendstond en mijn promotie aan te danken had. Wat was ik nu onnieuwsgierig, het enige wat een journalist zich niet kan veroorloven te zijn.

Ik was doodmoe toen ik het appje van jou kreeg:

Ff checken-gaat het nog door zondag?

Ik appte terug:

Jazeker. kr

En ik kreeg dit terug:

Belachelijk.

Toen ik die zondag van mijn gebruikelijke hardlooprondje terugkwam, merkte ik dat ik mijn oude leren skaterrok tevoorschijn wilde halen uit een van een tiental vacuüm gesealde zakken die ik in de kleine zolderruimte boven de droogkast had gestopt, net zo’n rok als die van jou. Na het douchen hield ik hem voor mijn benen. Ik kon er toch nog steeds mee wegkomen, nietwaar?

Mijn moeder zou me hebben vermoord als ze die rok ooit had gezien. Ten eerste omdat ik iets droeg wat er zo hard en gevaarlijk uitzag en ten tweede omdat ik zoveel geld uitgaf aan één kledingstuk. Wat een frivoliteit. Wat een buitensporigheid. Maar ze lag al drie jaar onder de grond tegen de tijd dat ik de rok in Liberty’s had gezien. Ze stierf bekneld onder een quad op ons terrein kort na mijn achttiende verjaardag. Zie je wel, jij hebt niet het alleenrecht op een rotjeugd.

Haar overlijden was in feite de eerste keer dat ik ooit een journalist had ontmoet. Ik was altijd al geïnteresseerd geweest in schrijven. Ik hield aantekeningen bij, zelfs als klein kind, die allemaal in mijn eerste manuscript werden verwerkt. Ik wist niet wat ik met mijn leven wilde doen, maar het idee kwam bij me op toen een verslaggever van de Matlock Mercury naar de boerderij kwam, zogenaamd om het fijne van de ‘tragedie’ van mijn moeders dood te weten te komen. Als het emotioneel onderontwikkelde enig kind van een disfunctionele ouder constateerde ik het vermogen van de redelijk aantrekkelijke journalist om zich te onttrekken aan het normale menselijke fatsoen, om een kwetsbare tiener te kunnen lastigvallen en te proberen haar aan het huilen te brengen. Ik dacht: misschien zou ik dat kunnen doen.

De verslaggever wilde dat zijn fotograaf een plaatje schoot voor de voorpagina om zijn verhaal te ondersteunen: een mooie, breekbare tiener, achtergebleven zonder familie op een boerderij met een catastrofale schuld. Na de begrafenis vroeg ik of ik de verslaggever ‘off the record’ mocht spreken. Ik genoot van het gevoel van zo’n grootsteedse uitdrukking op mijn lippen.

Hij was achter in de twintig, wat me destijds vreselijk oud leek. Ik wilde weten hoe ik in de journalistiek kon komen.

Hij had staan opscheppen, met zijn borst vooruit, om me te imponeren met zijn ongelofelijke verhalen over het verslaan van woningbranden en plaatselijke werkloosheid. Maar eigenlijk had ik medelijden met hem. Hij zat vast in een godvergeten gat, net als ik, maar erger, want uit vrije keuze. Zijn werk bestond uit het schrijven over saaie provinciale levens zoals het mijne. Ik zou naar Londen gaan. Om journalist te worden. Zelfs toen al wist ik dat ik ongeacht de hindernissen op mijn pad het leven zou leiden dat ik verdiende, niet het leven dat me was opgedrongen.

Ik keek weer naar de skaterrok. Ik wist dat ik het risico liep om eruit te zien als de docenten die je in het weekend in hun gedateerde vrijetijdskleding ziet, zo ontzettend gênant, maar ik wilde je laten denken dat ik cooler was dan ik was. Blijkbaar vond mijn partner het ook erg belangrijk hoe hij eruitzag. Toen ik weer de slaapkamer binnenkwam, betrapte ik Iain erop dat hij dwars door het oeroude, halfvergane Sonic Youth-T-shirt dat hij aanhad heen in de vetrollen rond zijn middel kneep.

‘Zeg, heb ik die altijd al gehad?’

‘Geen idee. Heb ik die altijd al gehad?’ Ik kwam langzaam naar hem toe en knipoogde zo hard dat hij mijn kraaienpootjes in volle glorie kon zien.

‘Je ziet er fantastisch uit. Die heb ik al een hele poos niet meer gezien.’

‘Ik weet het. Ik geloof dat ik een midlifecrisis heb.’ Ik had de rok aangetrokken.

‘Jezus, hoe vaak we die hier in huis wel niet hebben gehad!’ Lachend trok hij me naar zich toe om me te omhelzen. ‘Dus wat is de bedoeling? Wat kan ik voor je uitvogelen? Waar mogen we het niet over hebben?’

‘Goh, dat weet ik niet eens. Probeer haar maar aan de praat te krijgen over zichzelf. Ze houdt niet van vloeken. Of drinken. Of van alles wat ook maar een beetje gewaagd is.’

‘Echt zo’n stomme snowflake. Nou, dat wordt leuk. Ik had een snelle wip willen voorstellen, maar zo te horen kan ik beter nu vast gaan om de biertjes te bestellen voordat ze komt opdagen.’

Het was duidelijk dat Iain en ik allebei nerveus waren toen we naar de pub liepen. Ik trok mijn doordeweekse zwarte motorjack aan om je niet het genoegen te gunnen me in het groene leren jack te zien waarvan je had opgemerkt dat ik het altijd in het weekend draag. Ik spoorde Iain aan om snel te lopen, zodat we eerder in de pub zouden zijn dan jij, om mijn favoriete tafel te bemachtigen en ons te installeren. Iain noch ik zei iets terwijl we elkaars hand vastpakten bij het bereiken van de hoofdingang van de pub.

Ik had kunnen weten dat jij er als eerste zou zijn.

Daar zat je dan. Je zat in je eentje aan een tafel groot genoeg voor acht personen, voor het grootste raam. Het was een grijze dag, maar op de een of andere manier dreven de wolken uiteen zodra we de deur opendeden. Je werd van achteren belicht door de zon toen we je allebei in het oog kregen, terwijl je met je nagels je bleke keel beroerde en vol verwachting op de oranje kussentjes van je lippen beet. Je haar was een rode stralenkrans.

‘Is ze dat?’ vroeg Iain en hij liet mijn hand los.

‘Dat is ze.’

Je kreeg ons in de gaten en kwam achter de tafel vandaan, zodat je prachtige borsten in een strakke lavendelblauwe angoratrui met V-hals, je volle lengte en, ja hoor, je eigen skaterrok te zien waren. Ik kreeg onmiddellijk spijt dat ik de mijne had aangetrokken.

‘Katherine.’ Je gaf me een luchtkus naast mijn oor. ‘En jij bent zeker Iain? Leuk om kennis te maken, ik heb al zoveel over je gehoord.’ Je kuste hem op zijn wang en perste je met je volle lichaam tegen hem aan, terwijl je hem naar je toe trok voor een omhelzing waarvan ik kon voelen dat het bloed erdoor naar zijn pik stroomde. Ik wilde dat ik had aangedrongen op een snelle wip voordat we van huis gingen. Plotseling wilde ik weg. Nu meteen. Iain zag er zo blozend uit. Jonger. Het was zowel geweldig als vreselijk om de grijzende trekken van mijn partner te zien opleven. Hij was op de bank naar jouw kant van de tafel geschoven, zodat ik noodgedwongen tegenover jullie beiden moest blijven zitten. Ik had het net zo goed direct kunnen opgeven.

Tijdens de lunch vloog de informatie uit je mond en het klonk allemaal grotendeels aannemelijk; je rondreizende leven in Londen met je moeder (erg onconventioneel), internaten (wat ik al wist uit je cv) betaald door Gemma (dat had ik kunnen raden), je vader die ervandoor ging toen je nog klein was (de mijne ook, hoewel minder uit vrije keuze dan de jouwe), jij die tussen ‘twee strijdende moeders’ zat; dat je ‘soms moeite had om vrienden te maken’, maar dat je troost had gevonden in het schrijven van je blog over de ‘uitdagingen van het leven van een millennial’ en ‘het hele Leadership-project’. Mijn magazine, jouw ‘project’. Je zag dat ik nijdig werd en begon weer over je blog te praten.

‘Dus ik denk dat het een poging is om vast te leggen hoe moeilijk het tegenwoordig is om je identiteit te vestigen. Om financieel onafhankelijk te worden, om op de een of andere manier een behoorlijk leven in te richten?’ Je zei het tegen Iain, maar voor de schijn wierp je mij een blik toe. Je epistels waren uiteraard gericht op mensen van in de twintig zoals jij, maar onwillekeurig dacht ik: dit is ook mijn strijd.

‘Krijg je veel trollen op je blog? Hoe heet het ook alweer?’ Dat kwam er agressiever uit dan ik het bedoelde, maar ik was al een beetje aangeschoten en vond het niet leuk dat je zo spraakzaam was nu Iain erbij was, terwijl ik geen woord uit je kreeg toen ik met jou alleen in The George was.

‘Ik werd elke dag opnieuw met verkrachting bedreigd.’ Dat zei je tegen Iain.

‘Fuck, Lil, dat is verschrikkelijk. Hoe ging je daarmee om?’

‘Ik heb de reacties uitgezet en ben van social media afgegaan. Het werd me gewoon veel te veel,’ zei je tegen hem en alleen tegen hem.

‘Dus hoe kan ik je blog vinden, Lil?’ vroeg ik.

‘Ik dacht dat ik dat waarschijnlijk het beste geheim kan houden? Ik wil niet verstrikt raken in de nieuwe aftekenstructuur. Anders zou ik nooit aan schrijven toekomen.’ Dat laatste zei je ook vertrouwelijk tegen Iain.

‘En het is normaal al moeilijk genoeg om iets gedaan te krijgen, hè?’ zei hij.

‘Jezus, ja,’ antwoordde jij. Jézus?

Jij en hij werden luidruchtiger en zaten dichter bij elkaar op de bank tegenover me. Ik probeerde, waarschijnlijk tevergeefs, te doen alsof ik daar geen enkel probleem mee had, maar naarmate jouw lichaam steeds dichter naar hem toe leek te kruipen, begon mijn bloeddruk te stijgen. Zoveel vragen voor Iain. Over hem, over zijn schrijven. Ik begon te praten, maar iedere keer werd ik overschreeuwd. De tafel die je had uitgekozen was zo breed dat ik hem niet eens eronder een trap kon geven zonder dat het overduidelijk was. Hij keek amper mijn kant op. Wat ik te zeggen had, interesseerde hem niet en ik snapte waarom: jij straalde een zuivere, vitale energie uit terwijl je vegan ‘braadstuk’ afkoelde en jij en mijn partner een ander conversatiepad insloegen dat slechts breed genoeg was voor twee personen. Ik begon me klein en stom te voelen in mijn korte leren rok. Uiteindelijk was ik voor barvrouw en glazenverzamelaar gaan spelen. Toen ik naar de bar ging om met de bekende barmannen te flirten, kon ik zien dat Iain leek open te barsten. Ik zag de woorden uit hem komen en in jou stromen. Zag ik er die avond in The George net zo bezweet uit als Iain die zondag?

En je had opeens ergens een nieuwe dorst vandaan gehaald. Je hield Iain drankje voor drankje bij. Wonderlijk genoeg wist je van De Film.

Toen ik weer terugkwam bij de tafel, dweepte je: ‘Oké, dit is echt bizar. Oh my god, natuurlijk. Iain McIvor. Die Iain McIvor. Ik heb hem gezien. Jezus, minstens drie keer. Ik vond hem geweldig. Ik bedoel, een beetje een ruwe diamant, maar het script was echt heel sterk.’

‘Hoe heb je de film gezien?’ vroeg Iain.

‘O, god, dat weet ik niet. Bootleg-dvd? YouTube? Maar goed, het was een vriend die me erop wees. Hij is een echte filmfanaat. We zijn naar elkaar toe gegroeid door Béla Tarr.’

Op dat moment dacht ik dat ik hem echt zijn teen aan jouw kant van het gras zag neerzetten: de groenere kant. Maar ik wist, ik hoopte vurig, dat hij diep vanbinnen wel zou beseffen dat er iets niet goed zat. We hadden al te veel meegemaakt om niet te weten wanneer iets of iemand te mooi was om waar te zijn. Maar zoals elke goede zwendel wist je het zo aanlokkelijk te maken dat hij geen acht leek te willen slaan op het verstandige stemmetje in zijn achterhoofd dat fluisterde: langzaamaan, wees voorzichtig. Iain wilde je vleierij zo graag horen, ook al waren je interesse en bewondering belachelijk. Hij zei weer iets tegen je toen ik eindelijk een opmerking maakte die gehoord werd.

‘Wanneer heb je me in mijn groene motorjack gezien?’

‘Sorry?’ Je had twee gin-tonics en minstens drie grote glazen wijn op – deze keer had ik opgelet of je de drank had doorgeslikt – om je stomme namaakbraadstuk mee weg te spoelen. Je sprak zowat met dubbele tong. ‘Sorry, Katherine, ik heb het niet goed verstaan?’ En je lippen hadden nu hun natuurlijke kleur, een onbeschaamd jeugdig roze onder de oranje lippenstift die was achtergebleven op de vele glazen die ik naar de bar had teruggebracht. Op dat moment haatte ik je voor het eerst echt.

‘Wanneer heb je me mijn groene jack zien dragen?’ Ik keek snel naar Iain en zag dat hij me aankeek met een blik van: wat héb jij?

‘Ik weet het niet precies. Een week geleden misschien?’

‘Waar?’

‘Het spijt me ontzettend, Katherine, ik weet het niet meer.’ Je wierp Iain een bezorgde blik toe, die zijn ogen nu van mij afwendde en beschaamd naar de grond keek. ‘Het moet ergens hier in de buurt zijn geweest. Green Lanes? Ja. Ik geloof dat het in Green Lanes was.’

‘Green Lanes? Die is behoorlijk lang. Ben je die hele straat achter me aan gelopen?’

Daar reageerde je niet op.

‘Kathy. Liefje!’ zei Iain. Hij wilde steeds wanhopiger verhinderen dat ik zijn plezier vergalde.

‘Het spijt me. Ik wilde je niet ongerust maken. Dat heb ik nooit gewild,’ zei je tegen mij. Iains blik bleef op zijn schoenen gericht, maar jij keek mij strak aan en nam een grote slok van je wijn. ‘Ik probeer alleen maar met iedereen op te schieten en zo behulpzaam mogelijk te zijn. Het is net als met het schrijfkamp. Het stelt niet veel voor, gewoon een manier om te helpen, maar ik weet zeker dat het een gevalletje zal zijn van… Wat zou jij misschien zeggen? Een oude hond nieuwe kunstjes leren?’ Je kantelde je kin naar me toe en zei toen: ‘Sorry, ik ben zo terug.’ Er speelde een ondeugende glimlach om je vlezige lippen toen je opstond om naar het toilet te gaan.

‘Oude hond.’ Ik knikte en dronk mijn glas leeg.

Toen je uit het zicht was, draaide Iain zich naar mij toe. ‘Wat de fuck?’

‘Ja, Iain, wat de fuck. Ik ga ervandoor. Doe maar wat je wilt, maar ik geef géén toestemming voor haar, als je dat soms dacht.’

‘Ik was niet van plan het te vragen.’

‘Ze werkt voor me.’

‘Weet ik… Nou ja, ze werkt voor je baas.’

‘Je bent ongelofelijk.’

‘Zij schijnt te vinden dat jij verdomme ongelofelijk bent. Daar heeft ze het de hele tijd over gehad. Je zou haar een fatsoenlijke kans moeten geven. Je hoeft heus niet zo bitter te zijn, hoor.’

Ik kende Iain goed genoeg om te weten dat hij per ongeluk expres het woord had genoemd dat ik vaak gebruikte om mijn moeder te beschrijven. Ik pakte mijn jack.

‘Sorry, sorry. Dat was stom. Wacht, laat me nog één drankje halen, daarna ga ik met je mee naar huis.’ Hij sloeg in één klap een half glas wijn achterover.

‘Doe maar wat je wilt, Iain. Dat doe je meestal.’

Ik liep in mijn eentje de pub uit en ging naar de winkel ernaast om een paar zondagskranten te kopen, ook al was ik waarschijnlijk te dronken en te ‘bitter’ om me erop te concentreren.

Toen ik de heuvel op liep naar mijn appartement, pakte iemand mijn arm vast.

Ik draaide me om en opeens stonden we tegenover elkaar.

Je keek me recht in de ogen op die typische manier van je en mijn hart maakte een sprongetje.

Dat was het moment waarop ik erachter kwam. Ik was niet alleen jaloers op jou. Ik was jaloers op Iain. Ik vond het niet leuk dat je je licht op hem leek te schijnen, niet op mij. Ik wilde je vastpakken en ergens anders naartoe gaan, zodat wij konden praten, zodat wij nieuwe wegen van gedachten en gevoelens en hoop konden verkennen.

‘Het spijt me van Iain,’ zei je. Ik was zo instinctief blij om te zien dat je de moeite had genomen om me in te halen dat de brutaliteit dat je je voor het gedrag van mijn partner verontschuldigde niet eens tot me doordrong.

‘Wat doet hij nou weer?’

‘Hij drinkt er nog eentje.’ Uit de manier waarop je dat zei maakte ik op dat je hem zag zoals hij was, en zelfs als ik jou goedkeurde voor hem, zou je dat aanbod nooit aannemen. Het was waanzin, maar heel even wilde ik iets zeggen om hem bij jou aan te bevelen, om mijn partnerkeus in jouw ogen verdedigbaar te laten lijken. Ik hoopte dat Iain zich niet al te belachelijk maakte.

‘Ik ga zo ook naar huis, maar ik wilde je dit geven.’ Je gaf me een keurig kaartje met je verzorgde handschrift erop. ‘Het is mijn blog. Beoordeel het alsjeblieft niet op de schrijfstijl. Het is gewoon iets wat ik voor mezelf doe.’ Je drukte het kaartje in mijn hand. ‘En zeg alsjeblieft niet tegen Gem dat je hiervan afweet. Ze wil dat ik mijn privéschrijverij en mijn werkleven helemaal gescheiden hou. Maar je weet zelf hoe het is. Voor een schrijver bestaan er geen duidelijke grenzen, nietwaar?’

Daarna gaf je me een snelle omhelzing voordat je terugging naar de pub om mijn partner weer gezelschap te houden. En in plaats van te denken aan de verschrikking van jullie tweeën samen alleen, liep ik zo snel mogelijk door de straat naar mijn appartement zonder het op een rennen te zetten. Ik kon haast niet wachten om in je hoofd te kijken.

6

Katherine

Een paar foto’s van jou waarop je er fantastisch uitzag. Een korte blurb. Een flink aantal posts met titels als ‘10 redenen waarom stagiairs betaald zouden moeten worden’, ‘Waarom haat iedereen van boven de 30 iedereen die jonger is?’ en ‘Seks te huur – de huisvestingsrealiteit voor millennials’, die ik natuurlijk niet ging lezen, vooral niet zodra ik de kop van je recentste post had gezien: ‘Prijs je je gelukkig? Wat ik heb geleerd van een lekke band en de bus die nooit kwam opdagen.’

Mijn hart bonsde in mijn borst. Ik wist dat het over mij zou gaan.

Plotseling werd ik bevangen door ontzetting. Wat zou je over me zeggen? Zou je aardig of sarcastisch zijn? Zou je me dichter bij je waarheid laten komen of zou je me nog meer raadsels voorschotelen over hoe je in mijn leven kwam? Ik liet mijn laptop op de bank liggen en rende naar de keuken om drank te zoeken. Ik schonk haastig pure gin in een tumbler, terwijl ik vanaf de andere kant van de kamer naar het scherm keek, alsof het een inbreker was die ik zojuist had binnengelaten.

De recentste post op www.llllll.wordpress.com – tagline: Leven, liefde, lessen en lering met Londense Lily – wachtte op me. Ik dwong mezelf ernaartoe te lopen om het te lezen.

Hallo, Reddende Taxi-Engel!

(gepost op 5 maart om 22.16)

Typisch.

Op de eerste dag van mijn nieuwe baan, pardon, stage (de hemel verhoede dat iemand van mijn leeftijd voor zijn werk wordt betaald, lieve help, wou je het land zelfs zonder brexit failliet laten gaan? Straks wil je ook nog huurgrenzen en een limiet op hoeveel woningen iemand van boven de veertig mag bezitten. Schandalig.).

Wat is er mis met deze stad wanneer er op een van de voornaamste verkeersaders van Noord-Londen twintig minuten lang geen bus langskomt? Hoe denken we straks in vredesnaam te kunnen concurreren wanneer de EU alleen nog maar een warme herinnering is?

Ondanks de slechte voortekenen bleek het toch mijn geluksdag te zijn. Daardoor ging ik me afvragen of we de veertigplussers die de woningladder achter zich optrekken wel zo erg moeten afkraken, want een van hen was zo vriendelijk om me in haar taxi mee te nemen. Uiteraard op kosten van de baas (en laten we maar niet denken aan hoelang ik zou kunnen doen met de pakweg £60 die ze uiteindelijk moest uitgeven), maar evengoed kwam ik gratis en bijna, bijna op tijd op mijn werk.

De les? Niet op uiterlijkheden afgaan? Min of meer, maar niet helemaal. Aangezien het uiterlijk in dit geval behoorlijk indrukwekkend is.

Ik had de Reddende Taxi-Engel en haar man al een paar keer zien rondlopen sinds ik hiernaartoe was verhuisd, en het bleek dat onze levens sowieso waren voorbestemd om op elkaar te botsen.

Ik heb ze gezien terwijl ze koffiedrinkend door Clissold Park wandelden alsof er in de wereld geen vuiltje aan de lucht was. Ik heb haar vanuit mijn raam door haar straat zien lopen en oversteken naar de bushalte onderaan mijn flatgebouw.

Ze gaat elke dag kort na achten (8.02/8.04) van huis.

Gek hoeveel gezichten je ziet, al die verschillende mensen in Londen, soms lijkt het gewoon zo lawaaiig dat je brein niets of niemand echt in zich opneemt als dat niet echt noodzakelijk is. Zodra je ogen hun beeld uit de lucht plukken, wordt het meteen weer losgelaten, het glijdt gewoon door je bewustzijn heen naar buiten als een schim.

Maar zo af en toe kom je als door een wonder een persoon tegen die je brein, om wat voor reden dan ook, besluit dwars door de ‘achtergrondruis’ door te schuiven naar het ‘daadwerkelijk zien’-gedeelte.

Ik zag haar. Ze trok mijn aandacht, sprak tot mijn verbeelding, wat betekende dat ik haar al een poosje dingen in haar wereld had zien doen.

In feite heb ik haar gisteren nog in Church Street gezien. Ik heb de koffie die ik net had gekocht weggegooid (ja, ik weet het, £2,80 die ik nooit meer terugkrijg) zodat ik haar kon volgen naar de boetiek waar ze naar binnen ging. Zoals zoveel winkels in Church Street is het een veel te dure tent. Ik wil andere vrouwen niet afvallen, maar eerlijk gezegd is het zo’n winkel waar vrouwen van een zekere leeftijd eigenaardig gesneden rokken en blouses kopen die het oog verwarren: een zichtbare zoom voert je blik de ene kant op, maar een lap stof bij de schouder of de heup verwart de bewegingsrichting.

Maar goed, terug naar de les. Ik geloof dat mijn ‘lekke-band-geen-bus-pechmaandag’ me niet zozeer heeft geleerd om niet op uiterlijkheden af te gaan, als wel dat je soms denkt dat je een vreselijke periode doormaakt, terwijl je eigenlijk midden in een geluksperiode zit.

Die vrouw is Katherine Ross, mijn nieuwe baas, en ik geloof dat ze me aardig vindt.

Ze is zo’n vrouw die een briljante combinatie is van superzelfverzekerd en ontzettend kwetsbaar (zijn we dat niet allemaal?). Ze leek erg zenuwachtig te zijn om vanochtend kennis te maken met haar nieuwe baas (oké, ik kom er eerlijk voor uit: tevens mijn tante en ook mijn grote baas én het blijkt dat zij de Katherine Ross is wiens artikelen ik heb gelezen voordat ik naar Londen ben verhuisd en mijn stage begon. Moet je nagaan!), maar, ach, ik heb het erop gewaagd en gezegd dat ze gewoon zichzelf moest zijn (ik ken mijn tante, ze kan fakers niet uitstaan!) en dan zou er niets aan de hand zijn. Daar leek ze op te reageren, daarop en op het feit dat ik al kopij was gaan schrijven toen ik nog geen uur in het gebouw was. (Wacht even, dan poets ik mijn stralenkrans op.) Ik weet gewoon dat ze een grote rol gaat spelen in mijn leven. Dat wist ik al voordat ik haar ooit had gesproken!

Katherine, mocht je dit ooit lezen, dan wil ik je laten weten dat je auteursfoto je geen recht doet en wees maar niet bang! Ik ben eigenlijk heel normaal!

Mijn handen trilden. Ik nam een grote slok van mijn drankje om te kalmeren.

Ik had al vanaf de allereerste dag het gevoel dat er iets mis was met je en nu wist ik dat ik gelijk had. Maar dat gaf me geen enkele voldoening, geen rust, het zorgde alleen voor paniek. Hoe kon ik mezelf zo kwetsbaar hebben opgesteld? Hoe kon ik zo stom zijn geweest? Ik had je in mijn leven toegelaten, maar je was niet normaal, je was niet echt. Kon ik ook maar iets geloven van wat je me had verteld? In elk geval wist ik nu dat ik niet helemaal gek werd.

Want je had me inderdaad in de gaten gehouden. Je was me echt gevolgd. Was mijn bewegingen nagegaan. Ik had ‘je aandacht getrokken’. O, echt? Je had mijn artikelen gelezen, maar op de een of andere manier had je me niet van mijn auteursfoto herkend? Je was me in mijn favoriete winkel gevolgd. Je zei dat je mijn partners film had gezien.

Nee.

Dat was geen toeval of voorbijgaande bewondering. Het maakte deel uit van iets doelbewusts, iets onheilspellends.

Terwijl ik ongerust door mijn woonkamer ijsbeerde en wachtte totdat je mijn partner zou loslaten, bleef er een vraag door mijn hoofd spoken. Wie ben je, Lily Lunt, en wat wil je in godsnaam van me?

Iain bleef nog drie uur met jou in de pub. Drie uur. Ik overwoog hem te appen of te bellen dat hij terug moest komen, als een oud viswijf dat ‘hem’ binnen wil hebben zodat ze hem in de gaten kan houden. Ik overwoog jou te bellen en in niet mis te verstane bewoordingen te zeggen dat je verdomme uit mijn leven moest oprotten, weg bij mij en mijn partner. Vrijwel meteen daarna overwoog ik of ik naar de pub terug zou gaan om net te doen alsof er niets aan de hand was, dat ik helemaal niet van streek was door je blog, om vervolgens op de een of andere manier te zorgen dat Iain onmiddellijk met me mee naar huis ging. Dat zou ongeloofwaardig zijn. Ik zou mijn ware ontzetting op dat moment niet voor jou kunnen verhullen. Dat hield in dat er niets anders op zat dan wachten totdat Iain thuiskwam.

Opeens voelde ik me net mijn moeder. Een zuur gezicht van teleurstelling, afkeuring en verlatenheid. Bitterheid. Ik haatte jullie allebei omdat jullie me dit aandeden. Ik geloof niet dat ik me ooit zo oud en ‘niet mezelf’ heb gevoeld als die eerste middag die je met Iain doorbracht. Elke minuut voelde als een uur en elk uur zoog me dieper in een donkere mengelmoes van kolkende angst, lage eigenwaarde en blinde razernij, terwijl ik je blog las en herlas in het besef dat hij zich met jou vermaakte; alleen, steeds weer een seconde of vijf te lang in die zwarte ogen van je starend en ondertussen liet hij zich je ongetwijfeld honderd procent geveinsde interesse in zijn ‘werk’ welgevallen.

‘Ik ben het maar,’ brulde Iain vanuit de deuropening toen hij eindelijk terugkwam. Godzijdank. Het was tijd om hem net zo bang voor jou te maken als ik was.

‘Fijn dat het is gelukt.’

‘Sorry, sorry, sorry. Het was niet de bedoeling dat ik zo lang zou blijven. Ze wilde er steeds nog eentje nemen. Volgens mij is die meid een beetje eenzaam, als ik eerlijk ben.’

‘Nou, het was erg aardig van je om haar te helpen de middag door te komen.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Ze heeft je om haar vinger gewonden en je weet niet eens waarmee je te maken hebt. Je weet niet eens wat ze is.’

‘Wát ze is? Je doet net alsof ze een soort… onmens is.’

‘Ik weet niet wát ze is. En jij ook niet. Hierzo, wat vind je hiervan?’

‘Wat is het?’

‘Léés het nou maar gewoon.’ Ik draaide mijn laptop naar hem toe.

‘Oké, oké. Laat me eerst iets inschenken en dan zal ik eens kijken.’

Hij schonk voor ons allebei een reusachtig glas rode wijn in uit het pak dat hij mee naar huis had gebracht en begon te lezen.

Minutenlang keek ik of ik aanwijzingen van afschuw, verontrusting op zijn gezicht zag, in de verwachting dat hij elk ogenblik zou ophouden met lezen en zeggen wat ik wilde horen: Dit is gestoord. Is ze soms bevriend met iemand die je pisnijdig hebt gemaakt? Wie denkt die meid wel dat ze is? Maar in plaats daarvan zag ik hem teder glimlachen, terwijl hij af en toe een eigenaardige zucht slaakte.

‘Wat zou ik moeten zien?’

‘Dat ze misschien een stalker is of op z’n minst verdomd raar. Ze heeft me achtervolgd!’

‘Ze is je gewoon tegengekomen in Church Street. Ze zag je rondlopen.’

‘Je gaat me toch niet vertellen dat jij dit gedrag verdomme normaal vindt?!’

Hij haalde lachend zijn schouders op. Ik begon me hier de gek te voelen. Hoe heb je dat geflikt? ‘En het feit dat ze de film heeft gezien?’

‘Er zijn wel meer mensen die hem hebben gezien.’

‘O ja, hoe dan?’

‘Jongelui, je weet dat ze een manier hebben om allerlei dingen te vinden en te zien. Ik denk dat iemand hem waarschijnlijk online heeft gezet of zo. Dat gebeurt nu eenmaal. Dingen worden een cult, jaren later. Hoe dan ook, dat doet er niet toe, maar weet je wat er wel toe doet? Wil je weten wat ik hier zie?’ Hij was nu overdreven emotioneel, overdreven luid, stomdronken.

‘Verklaar je alsjeblieft nader.’

‘Ik zie een jonge vrouw die een beetje een loner is. Een beetje een loner die een beetje… gek op je is. Zoals ik al zei.’

‘Je bent verblind! Eén glimp van die volmaakte tanden en tieten en je bent om. Je moet toch zien dat er iets niet in orde is met haar? Al die “toevalligheden”. Ze heeft me verdomme praktisch gestalkt. Het was haar idee om haar tante over te halen om het magazine te kopen. Ze heeft… Ze heeft een ongezonde belangstelling voor mijn leven. Ze probeert de awards over te nemen; alles wat ik doe op kantoor probeert ze terug te draaien, om me te ondermijnen. Ze vroeg of ik zin had om iets te gaan drinken, wist me zover te krijgen dat ik mijn hart uitstortte, en al die tijd heeft ze me helemaal niets over zichzelf verteld en deed ze alsof zij ook dronken begon te worden. Daarna fabriceert ze de uitnodiging om vandaag samen met jou te gaan lunchen. Het lijkt wel alsof ze zich aan ons opdringt. Waarom? Waarom zou ze zoiets doen?’

‘Kijk eens, we zijn oud genoeg om te weten dat het leven vol rare toevalligheden zit. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal en weet je, soms gebeuren ze met een reden. Met dat gedoe op je werk heb je je denk ik al een hele poos erg onzeker gevoeld, en daar kan zij niets aan doen, maar je slaat je er wel doorheen en je komt weer bovenaan te staan. En trouwens, moet je “vreemd” zijn of wat dan ook om in jou geïnteresseerd te zijn? Om je geweldig te vinden? Kom eens hier, schat.’ Hij meende het allemaal; hij meende het toen nog steeds echt, hij was nog steeds van mij. Dus liet ik me naar hem toe trekken en vlijde me tegen hem aan. Ik stond mezelf toe om me weer veilig te voelen.

‘Toch is het raar. Zij is raar. Dat verzin ik niet. Jij denkt van wel, maar het zit heus niet tussen mijn oren. We moeten heel voorzichtig zijn bij haar in de buurt.’

‘Jonge mensen zijn allemaal raar. Ik denk echt dat we ons geen zorgen hoeven te maken.’

‘Moet ik me dan zorgen maken om jou?’

‘Nee. Nee! Het is een leuke meid, maar ze is jong. Zo zit het niet.’

‘Mooi zo, want ik denk niet dat ik ertegen zou kunnen als een van ons twee iets met een ander doet. Nog niet. Ik bedoel niet voor altijd, alleen niet nu en beslist niet met haar. Oké?’

Hij kwam me omhelzen en we bleven een ogenblik zo staan.

‘Weet je, voor wat het waard is, ik geloof dat ze een goede invloed op ons zou kunnen hebben.’ Dat zei hij boven mijn hoofd. ‘Je zou open moeten staan voor dat schrijfkampgedoe. Misschien laat ik haar zelfs mijn schrijven een nieuwe impuls geven. Ze gaat naar een groep “creatief schrijven”. Het is vlakbij, aan de andere kant van het park in The Rose and Crown. Het is een soort open groep met een heleboel verschillende mensen.’ Iain liet me los om een glas water te halen, iets wat hij normaal nooit deed, tenzij ik erover zeurde. Hij stond met zijn rug naar me toe terwijl hij bleef praten. ‘Ze heeft gevraagd of ik een keer meega. Ik dacht dat ik er de volgende keer maar eens naartoe ga. Misschien is het precies wat ik nodig heb, maar ik ga alleen als we geen andere plannen hebben.’

Natuurlijk hadden we geen ‘plannen’ en dat wist hij.

Ik kon de gedachte niet uitstaan dat jullie tweeën samen iets deden, van tevoren appjes stuurden, na afloop bemoedigende berichtjes uitwisselden; jij die naar mijn Iain keek van achter de tafel terwijl je iets briljants voorlas dat je voor hem had geschreven en een groep mensen die net zo irritant jong en overtuigd van hun creativiteit waren als jij. Mijn hart begon zwaar te worden bij het idee dat jij degene was die hem zo duidelijk liet opbloeien, niet ik.

Maar als ik nee had gezegd, als ik Iain er zonder fatsoenlijk excuus van had weerhouden om naar je groep te gaan, wat zou je daaruit hebben opgemaakt? Ik riskeerde dat je je van hem terugtrok, en ook van mij. De kans bestond dat ik dan geen tijd met jou meer zou doorbrengen.

En dat moest ik juist wel doen.

Als ik wilde uitzoeken hoe en waarom je in mijn leven was gekomen, dan moest ik bij je in de buurt blijven. ‘Je bent net een hond met een bot,’ zei een van de oude directeuren bij Leadership vaak, als ik iets op het spoor was, als er een invalshoek was die ik moest uitwerken totdat ik het echte verhaal te pakken had. Dus ja, hoewel je ervoor had gezorgd dat ik bang voor je begon te worden, had je nog iets anders gedaan: je had mijn nieuwsgierigheid weer opgewekt, mijn verlangen om iets te weten. Alsof het bloed weer door koude, verdoofde vingers begon te stromen. Het gevoel kwam terug.

‘Je zou erheen moeten gaan.’

Lily

11 maart – zondagse lunch

De Partner is zo’n lieve, trieste man. Ik was van plan om vandaag een beetje te laten zien wie ik ben en gelukkig is het makkelijk om met hem te praten, dus kostte het niet veel moeite. Hij is ook eenvoudiger te doorgronden dan kr. In zekere zin zou hij het makkelijkste zijn van dit alles – het zal niet zijn zoals met de conciërge of zo, dat heb ik al door. Maar ik heb ook door dat ik nog niet te doorzichtig moet zijn. Hij en zij, die twee zijn vastgeroest in hun relatieverslaving. Het zal niet meevallen om hem eruit los te rukken.

Daarom praat ik honderduit over haar, zodat ik nog niet al te doorzichtig overkom. Maar ik zorg dat ik zo goed mogelijk gebruikmaak van het kleine beetje over de ‘Hongaarse new wave-cinema’ uit zijn imdb. Ik zorg ook dat mijn been het zijne aanraakt. Eerst haalt hij zijn knie weg, want hij vermoedt dat het per ongeluk was. Uiteindelijk schuift hij niet meer van me weg.

Ze ziet dat er iets gebeurt, althans dat denkt ze, totdat ik achter haar aan naar buiten ga. Want het is tijd om haar mijn blog te laten zien. Eens zien hoe kr reageert op het lezen van de post die ik speciaal voor haar heb geschreven.

Zodra ze weg is, laat ik ‘Lily het pittige drankorgel’ op hem los, de vrouw met een vleugje kr. Het is de versie van mij waarvan ik weet dat Iain die leuker zal vinden dan de andere.

‘Weet je wat, Iain, ik geloof dat zondag mijn favoriete dag is om het op een zuipen te zetten.’

‘Ik dacht dat de meeste mensen van jouw leeftijd niet zopen?’

‘Volgens mij ben ik niet de meeste mensen.’

‘Volgens mij zou je weleens gelijk kunnen hebben.’

‘Ik vind het echt te gek hoe mijn gedachten afdwalen als ik heb gezopen. Het is niet alleen dat je remmingen wegvallen tegenover andere mensen, maar ook tegenover jezelf. Daarom heb ik er altijd voor gezorgd dat mijn groepje schrijvers in een pub bijeenkomt en dat we pas echt beginnen als we minstens twee drankjes ophebben. Klinkt logisch, toch?’

‘Dat klinkt heel logisch.’

‘Hier, ik haal er nog twee.’ Ik sta op en wurm me langs hem heen, met mijn gezicht naar hem toe, mijn lichaam vlak bij hem, en ik weet dat hij zo’n beetje op zijn handen moet gaan zitten om te voorkomen dat hij ze naar me uitstrekt. Dat voel ik. Als ik met de drankjes terugkom, ga ik zitten waar kr zat. Ik kan merken dat ik hem laat zitten met een verlangen dat hij nog niet kan plaatsen.

‘Wie gaat er eigenlijk naar je schrijfgroep? Alleen jongelui zoals jij?’

‘Niet per se. Het kan nogal verschillen. En er komen en gaan ook altijd leden. Ik ben erg soepel.’

Vraag het, Iain.

‘En wat voor ervaring moet je hebben om lid te worden?’

Vraag het nou maar. Vraag het zodat het niet lijkt alsof het mijn idee is.

‘Bij mij is iedereen welkom. Ik ben ruimdenkend. Behalve wat betreft de tweedrankjesregel natuurlijk.’

Toe nou, Iain.

‘Denk je dat ik dan ook misschien een keer langs kan komen? Ik ben al heel lang van plan om weer in de pen te klimmen.’

Hebbes.

‘Tuurlijk. Als je aanstaande vrijdag om zeven uur naar The Rose and Crown komt, dan ben ik er. Als je me je e-mailadres geeft, stuur ik je iets om te bespreken en dan kun jij me iets sturen waar je mee bezig bent. Duidelijk?’

‘Duidelijk. Ja… Bedankt, Lil. Ik zal er zijn.’

Tuurlijk zul je er zijn. Je hebt er alles voor over om weer naast me te kunnen zitten.

Ik houd het voor gezien als ik merk dat ik mezelf veel te veel heb laten drinken. Als ik bij mijn gebouw kom, ben ik zo opgelucht dat de conciërge er niet is. Maar nadat ik een paar uur in een warme pub in het gezelschap van kr en Iain ben geweest, heb ik het opeens koud en voel ik me alleen. De alcohol in mijn brein spoelt herinneringen uit, op zoek naar serieuze dingen die ik niet meer wil zien. Ik heb geprobeerd eroverheen te schrijven, maar mijn dronken geest keert telkens terug naar plekken waar ik niet naartoe wil gaan.

Ruth.

Toen alles begon mis te lopen.

Maar nadat ik de hele middag met kr en Iain heb doorgebracht en heb geluisterd naar hun mislukte pogingen van lang geleden om een beter leven te creëren, begrijp ik waarom zoveel mensen van hun leeftijd denken dat ze de hele tijd stomdronken moeten worden. Ze leren nooit dat niets er beter van wordt. Daar ben ik al achter. En in tegenstelling tot hen heb ik nog tijd om recht te trekken wat er rechtgetrokken moet worden.

7

Katherine

Toen ik op maandag het huis uit ging om naar mijn werk te gaan, betrad ik ongewapend een veranderde wereld. Ik had een verschrikkelijke kater. Het zou beslist een langzaamaandag worden. Ik moest op de een of andere manier afstand bewaren tot jou terwijl ik nadacht over mijn volgende zet. Ik wilde Iain dolgraag uithoren over wat hij die middag over jou te weten was gekomen, maar ik had het niet kunnen opbrengen om over jou te beginnen. Het laatste wat ik nodig had was Iain te laten merken dat ik het niet kon uitstaan als hij jouw naam noemde.

Toen ik het bordes af liep en de straat op stapte, vroeg ik me af hoe vaak je me dat al had zien doen en wat je van je waarnemingen had opgestoken. Je had elke keer kunnen zien dat ik mijn angst wegslikte, inademde en diep in mijn borst wegdrukte terwijl ik naar de bushalte liep. Sloeg je me misschien op dat moment gade vanuit je donkere moderne flatgebouw dat dreigend boven mijn verzakkende victoriaanse huis uittorende? Van daaruit zou je de alcoholblos op mijn gezicht kunnen zien en mijn nerveuze gewoonte om steeds weer te controleren of ik mijn telefoon bij me had voordat ik van mijn bordes af stapte. Je had misschien elke keer gezien dat ik zuchtte, mijn rug rechtte en een stemmetje in mijn achterhoofd opriep om te zeggen: het wordt vandaag een goede dag. Nog voordat ik mijn huis uit was, zou je zien dat je al gewonnen had.

Toen ik bij mijn bureau kwam, zat jij al achter het jouwe. Er stond een beker koffie van jou op me te wachten.

‘Goeiemorgen. Hoe voel je je vandaag?’ Er lag een schuldige ondertoon in je stem, iets afwachtends, iets intiems en privés – we hadden elkaar in de pub gezien en ik had je blogpost gelezen. Ik wist dat je al sinds lang voor die dag in de taxi in mijn leven had gegluurd. Je wilde weten wat voor effect dat op me had gehad. Ik was van plan om je te slim af te zijn door te laten zien dat het me volkomen koud liet.

‘Bedankt hiervoor.’ Ik schoof de koffie opzij. Ik zou je niet nog een keer op die manier met me laten sollen.

‘Hoe was de rest van je zondag?’

‘O, net als altijd.’

‘Ik wilde nog zeggen dat ik het ontzettend gezellig vond met jullie beiden. Nogmaals heel erg bedankt dat ik met jullie mee mocht. Het was niet de bedoeling dat ik zo lang bleef plakken, maar we waren aan het praten over schrijven en, nou ja, hoofdzakelijk over schrijven.’ Je keek alsof ik je de wind uit de zeilen had genomen, precies wat ik wilde. Maar hoe slaagde je erin om er zo fantastisch uit te zien na zo’n lading drank? Je haar glansde als een nieuwe kastanje, heldere ogen, en de algemene manier van doen van de geheelonthouder die je beweerde te zijn. Deed je net alsof je dronk? Het zou me niet verbazen als je me op een onmogelijke manier voor de gek hield. Ik liet je verder praten. ‘Jullie zijn zulke bofkonten, jullie zijn echt een lief stel.’

‘Dat is aardig van je.’ Ik staarde naar mijn scherm om mijn onverstoorbaarheid te handhaven. Maar daar wilde je niets van weten, want vanuit mijn ooghoek zag ik dat je weer naar me straalde. Ik kon niet nalaten me om te draaien en je rechtstreeks aan te kijken. En zodra ik dat deed, zag ik je oranje lippen uiteenwijken toen je zo breeduit glimlachte; je toonde zo’n genegenheid, alsof je je koesterde in de gloed van mijn relatie. Ik voelde de kilheid en angst voor jou wegtrekken en de hartelijkheid weer naar binnen sijpelen. Ongelofelijk.

‘Je blog was erg… interessant. Het was helemaal niet wat ik had verwacht… Zeg, Lily, die dag in de taxi zei je niet dat je me al eerder had gezien. Dat je precies wist wie ik was, dat je over Leadership had gelezen, mijn artikelen. Je wist wie ik was, maar dat heb je niet gezegd. Iemand anders zou misschien verbaasd zijn geweest. Geschokt zelfs.’ Ik natuurlijk niet.

‘Het spijt me ontzettend. Je kwam me inderdaad bekend voor, maar ik kon je gezicht eerst niet thuisbrengen. Heb jij dat nooit gehad, Katherine? Dat je iemand ergens zag en dacht dat je wist wie het was, maar dat je brein gewoon niet de link kon leggen of dat je onderbewustzijn misschien dacht dat die persoon iemand was die je zou moeten kennen? Ik heb gezocht naar een manier om het te zeggen, gerepeteerd wat ik kon zeggen om je niet helemaal af te schrikken: ik ben een verveelde weirdo zonder vrienden en met een ronduit ziekelijke belangstelling voor mensen kijken en zakenbladen uit het middensegment? Ben je boos? Vind je me volkomen geschift?’ Je donkere ogen smeekten om begrip, je hand gleed over het bureau naar de mijne. En ik werd weer door je ontwapend.

‘Misschien niet meer dan wij allemaal.’ Het was eruit voordat ik er erg in had. Toen ik naar je terug glimlachte, leken je schouders iets te zakken; de mijne volgden. ‘Ik moet maar eens aan de slag.’

Ik keek naar de koffie, schudde bijna onmerkbaar mijn hoofd om mijn eigen dwaasheid en nam een slokje. Bitter. Zo vies dat ik onwillekeurig mijn mond vertrok. Was er een manier om mezelf gerust te stellen? ‘Hé, Lily. Wat heb je daar?’ Ik wees naar je warme drank.

‘Warm water met citroen en een beetje manukahoning. Hoezo?’

‘Kunnen we misschien ruilen? Koffie doet het vandaag niet zo voor me, maar ik snak naar iets nats en warms. Ik heb maar een klein slokje genomen. Vind je dat goed?’ Ik stak mijn beker naar je toe.

‘Eigenlijk ben ik niet zo’n koffiedrinker.’

‘Toe, alsjeblieft. Voor mij?’

Je keek me onderzoekend aan. ‘Natuurlijk. Hier.’

We wisselden bekers uit, terwijl jij me bleef aankijken.

Ik nam een slok van je aftreksel. Dat smaakte zo mogelijk nog smeriger dan de koffie die je voor me had gehaald. Ik zag dat je mijn beker op het bureau naast je had gezet. Je was niet van plan de koffie op te drinken, maar het was onduidelijk waarom niet.

‘Hé, Lily. Feli met de shout-out. Goed gedaan.’ Asif was achter je schouder opgedoken, zoals zijn gewoonte was geworden.

‘Goh. Bedankt. Gênant eigenlijk.’

‘Welnee, je bent een natuurtalent. Wees maar trots op jezelf.’

‘Bedankt, Asif, dat is lief van je.’ Je ging weer verder met typen voordat je me heel even met een ingetogen lachje aankeek. Asif had net zo goed zijn hart, en zijn ballen, uit zijn lijf kunnen rukken om ze je op een presenteerblaadje aan te bieden. Zo smoorverliefd dat hij niet eens had gevraagd of ik een prettig weekend had gehad.

Het duurde niet lang om te ontdekken dat een van de eerste artikelen die je had ingeleverd door Tradeweek.co.uk was uitgekozen als een van de beste stukken van alle Britse zakenbladen van de afgelopen zeven dagen. In de bespreking werden je ‘levendige stijl’ en ‘verfrissende kijk op platgetreden paden’ geprezen. Daarna ging ik naar de ‘meestgelezen’ artikelen op Leadership.co.uk. Vrijwel de hele top 10 bestond uit stukken van jou, behalve het tiende. Dat was van mij. Het bungelde zielig onderaan, maar het was er tenminste. Ik las het opnieuw. Het was noch bijzonder interessant, noch goedgeschreven, maar het had een discussie opgewekt onder onze lezers waardoor het op de ranglijst bleef staan. Bij de reacties die waren gepost zaten onder andere deze:

Dit stuk is zo afgezaagd. Wat hebben nieuwe eigenaars en een make-over voor zin als ze de content niet ook vernieuwen?

Helemaal mee eens. Ik vind het tijd worden voor een nieuwe richting. Een nieuwe redacteur. Ik vind het tijd worden dat Katherine Ross haar leren jack aan de wilgen hangt of wat broodschrijfsters van een zekere leeftijd doen als het tijd is om er een punt achter te zetten.

Vind ik ook. Als het zo blijft, dan zullen jullie merken dat de abonnementen nog meer kelderen.

En zo ging het maar door. De afschuwelijke waarheid: mijn lezers klikten niet op mijn artikel om zich bezig te houden met het inzicht, de stem van ervaring, maar om ervan te smullen dat ik aan de schandpaal werd genageld door mensen die me ooit misschien hadden gevreesd.

Die middag kreeg ik dit bericht:

Aan: k.ross@leadership.uk; l.lunt@leadership.uk

Van: g.lunt@leadership.uk

Onderwerp: schrijfkamp

Lily en Katherine,

Jullie schrijfkamp is ingeroosterd voor donderdag. Ik heb wat ruimte voor jullie geboekt in de Rosewood. Jullie hebben een vergaderzaal, inclusief lunch. Lily, we hebben de doelstellingen voor de dag besproken. Katherine, Lily zal een dag van oefeningen en workshops voor je hebben voorbereid.

Ik denk dat jullie er allebei veel aan zullen hebben.

Hartelijks,

gl

Toen ik dat had gelezen, kon ik alleen nog maar mijn telefoon pakken en het kantoor uit lopen om op de binnenplaats van St George’s Church te gaan zitten en voor me uit te staren. Ik verdiende geld met het geschreven woord sinds jij nog in de luiers zat en nu moest ik me door jou laten vertellen hoe het moest.

Ik kon mijn werk niet meer doen, niet op Gemma’s manier, niet op jouw manier. Irrelevant. Vernederd. Op de leeftijd van eenenveertig jaar, met de kreet ‘op de schroothoop’ om me heen. En toen ik terugkwam bij mijn bureau, lag dit op me te wachten:

Aan: g.lunt@leadership.uk

Cc: k.ross@leadership.uk

Van: acceptableinthenoughties@gmail.com

Onderwerp: geschikt om te werken?

Heeft de nieuwe gedragscode van Leadership iets te betekenen of is het net zoveel onzin en geleuter als een typisch hoofdartikel van Katherine Ross? Zou je niet onder de limiet moeten zijn als je op je werk verschijnt? Geen wonder dat alles wat ze schrijft leest alsof ze er met de pet naar heeft gegooid. Ik bedoel maar. Ik deel de mening dat het tijd wordt om mevrouw Ross de laan uit te sturen en Leadership de kans te geven om weer gevolgd te worden.

Ik kon door haar kantoormuren zien dat Gemma het bericht op hetzelfde moment had geopend als ik. Ze schudde haar hoofd en keek door het glas met een blik van: zet het maar van je af. Jij bleef doortypen, maar je schonk me een gelukzalige glimlach toen je me erop betrapte dat ik naar je staarde.

Ik mailde Gemma om te zeggen dat ik van streek was door het mailtje. Ik wilde het nog steeds niet laten onderzoeken, maar was het goed als ik voor de rest van de dag naar huis ging? Ze mailde terug:

Absoluut. Doe maar wat je wilt.

Toen ik thuiskwam, was Iain in jubelstemming. Hij schonk nu pas zijn eerste glas wijn van de dag in. Hij was iets wat hij een paar jaar geleden had geschreven opnieuw aan het doornemen. Dat had jij met hem gedaan. Het betekende dat ik me er niet toe kon brengen om hem te vertellen wat er die dag in mijn postvak was beland en ook niet over alle lullige reacties op mijn artikel. Als ik dat zou doen, associeerde ik me met een probleem, met oud en behoeftig zijn. ‘Haar beste tijd gehad’ vergeleken bij jouw ‘het gaan maken’.

8

Katherine

De avond voor ons schrijfkamp had ik uiteindelijk net zoveel gin gedronken als Iain. Ik was midden in de nacht uitgedroogd wakker geworden, was weer in slaap gesukkeld en had die afschuwelijke droom, die er waarschijnlijk voor had gezorgd dat ik door de wekker heen was geslapen. Toen ik opnieuw wakker werd, merkte ik aan Iains afwezigheid en het licht dat rond mijn gordijnen naar binnen scheen dat het laat was. Dat gebeurde heel vaak toen ik ziek was. Mijn slaap werd verpest. Soms was ik zo moe dat ik het alleen in bed uithield, maar zodra ik erin lag, viel ik niet in slaap. Urenlang lag ik daar, mijn lichaam loodzwaar, mijn geest gespannen door de stresshormonen die zich alleen maar meer concentreerden toen ik hen smeekte zich stil te zetten en me mijn vergetelheid te gunnen, nog een paar uur van mijn leven af te schaven. En toen de slaap eindelijk kwam, gebeurde dat zo wraakzuchtig, werd ik zo diep in de duisternis gestort dat ik mijn telefoon niet hoorde overgaan om me te wekken voor een nieuwe dag.

Ik trof Iain aan in de woonkamer, waar hij naar iets op mijn laptop zat te kijken.

‘Hoi?’

‘Goeiemorgen!’ Hij sprong op en klapte mijn computer dicht.

‘Wat doe je daar?’

‘Hij maakte een raar geluid. Hier, voelt dat warm aan?’

Ik ging naar hem toe. Hij trilde. Hij was ’s ochtends vaak een beetje beverig, maar dit leek anders. ‘Nee, volgens mij niet. Voel jij je wel goed?’

‘Ik voel me prima, schat.’ Hij gaf me de thee die hij aan het drinken was. ‘Je bent een beetje laat vandaag. Probeer je onder dat schrijfkamp uit te komen?’

‘Daar is toch geen ontkomen aan. Ik kan maar beter opschieten.’

‘Doe dat, schat. Eieren?’

‘Nee, bedankt, ik ben al te laat.’ Ik draaide me om om te vertrekken. ‘Ik kan die net zo goed nu inpakken.’

‘Wat?’

‘Mijn laptop.’

‘Ja. Alsjeblieft.’

Hij gaf me mijn computer en ik wilde hem zijn thee teruggeven. Het voelde ongemakkelijk. Het was niet zoals we gewend waren. Ik stopte mijn laptop in mijn tas en zette de thee terug op de salontafel.

Ik ging terug naar onze slaapkamer, deed de deur dicht. Ik controleerde of hij geprobeerd had mijn mails te lezen. Nee. Ik bekeek de browsergeschiedenis en ontdekte dat alles in orde was.

Maar ik was een bestand vergeten dat was opgeslagen in een zone waarvan ik dacht dat die verborgen was: een map in een map in een map in Mijn documenten, die ik geheimhield en alleen voor mezelf gebruikte. Ik had hem dieper moeten verstoppen.

Geen tijd om me op te maken, zelfs niet na een haastige douche. Ik griste mijn zwarte motorjack mee en ging terug naar de woonkamer om Iain gedag te zeggen. Hij stond in de keuken iets wat ons avondmaal zou worden uit te smelten of te mengen, een of ander tijdrovend en zinloos kookproces, dat in de wc terecht zou komen zodra ik het ophad. Maar hoe kon ik hem vertellen dat hij zijn enige klus voor mij helemaal niet hoefde te doen? Iain legde het keukengerei dat hij gebruikte neer, draaide het gas uit, veegde zijn handen af en trok me naar zich toe voor een omhelzing. Hij hield me stevig vast en dicht tegen zich aan. Ik ademde zijn geur in. We kusten. Ik voelde me weer veilig.

Maar dat was ik niet.

En hij ook niet.

Ik appte je vanuit de taxi voordat je Gemma kon laten weten dat ik te laat was. Ik nam niet eens de moeite om met een excuus op de proppen te komen, maar zei alleen dat ik een halfuur op mijn schema achterliep. Ik was zo uitgeput en wilde alleen maar de dag doorkomen.

Toen ik bij de Rosewood kwam, speurde ik de lobby af voordat ik incheckte. Ik was er al eens geweest, of een plek die erop leek. Het was een ander mensenleven geleden dat ik met een paar van mijn favoriete mannelijke contacten elke week naar dit soort hotels kwam. Het was in de tijd dat je nog min of meer medelijden kon hebben met ‘online verslaggevers’, het tijdperk vlak voordat het definitief afgelopen was met de uitgebreide lunch. Destijds geloofde ik nog dat Londen over de brug zou komen, dat mijn schrijven me hogerop zou brengen. Ik vond het heerlijk om door mijn contactpersonen op een lunch te worden getrakteerd, maar ik zag het alleen als tijd besteden; stomdronken worden op kosten van de zaak, terwijl ik doorging naar mijn ware lotsbestemming. Die dag leken de edwardiaanse pracht en praal en de levendige, goedverzorgde vrouwen die door de lobby liepen mijn oude ik te bespotten. Ze wreven het allemaal onder mijn neus: kijk eens naar het leven dat we leiden, kijk eens naar het leven dat we nog voor ons hebben. Iedereen zou je kunnen vertellen dat de Rosewood prachtig is. Die dag zag het er beige uit. Alles was beige, ikzelf ook.

Opeens was jij er.

‘Zal ik je een geheim verklappen?’ Je kwam van achteren naar me toe.

Ik slaakte een kreetje. ‘Jezus, Lily. Wou je me soms…’ Het woord vermoorden schoot me zomaar te binnen. ‘Wou je me soms een hartverzakking bezorgen?’

‘Sorry, sorry. Ik kon het niet laten. Je zag eruit alsof je in een droomwereld was. Alles oké?’

‘Ja?’

Je keek me strak aan met je glanzende ogen. ‘Dus zal ik je een geheim verklappen?’ Je schoof je arm onder de mijne en voerde me mee in tegenovergestelde richting van het businesscenter.

‘Oké.’

‘Maar je moet eerst ja zeggen.’

‘Ik kan niet gewoon…’

‘Ach, toe nou. Je zult er geen spijt van krijgen.’ Je liep door, terwijl je je jeugdige geur in de lucht om me heen verspreidde.

‘Wat heb je gedaan, Lily?’

‘Als je hierin met me meegaat, zul je een veel betere dag hebben.’

‘Vertel me nou maar wat je gedaan hebt.’

‘Ik heb een geweldige manier gevonden om onder dat schrijfkamp uit te komen.’ Je bleef staan en keek me met ondeugende pretoogjes aan. ‘Nou, ik heb de zaal en de lunch afgezegd en omgeruild voor een massage!’

‘Heeft Gemma dat goedgekeurd?’

‘Ach, kom, ik zorg wel voor tante Gem, maak je daar maar niet druk om. Nou, wat zeg je?’

‘Ik weet het niet, Lily.’

‘Wacht dacht je van ja? Toe nou, we weten dat ik het wel met Gem kan regelen. Dat hebben we me al eens zien doen, nietwaar? Waarom laat je me niet gewoon een leuke dag voor ons organiseren?’

We.

Ons.

Ik kon er niets aan doen, ik vond het nog steeds leuk klinken. En ik gaf de voorkeur aan een massage boven de nachtmerrie van me door jou te laten vertellen wat de moderne lezer allemaal niet aan mijn schrijven beviel, vooral gezien mijn kater en de eigenaardige ochtend met Iain. En hoeveel problemen kon ik me trouwens op de hals halen met die allerliefste Lily, de oogappel van ‘Gem’?

‘Vooruit dan maar.’

‘Oké, als je het echt zeker weet.’ Je vroeg weer mijn toestemming.

‘Tuurlijk.’ Uiteraard wist ik dat niet zeker, maar het alternatief was te vreselijk om aan te denken en dat wist je.

‘Oké, geweldig! Omdat Gem op jouw naam heeft geboekt, hebben we alleen jouw krabbel nodig, hier en hier, om de reservering aan te passen.’ Je haalde snel een suède klembord tevoorschijn en schoof het in je ene hand, met een zwaar verzilverde balpen in de andere.

‘Wat is dit? Moet ik echt iets tekenen? Nee, dan weet ik het niet. Teken jij maar.’

‘Dat zou ik graag doen als dat kon, maar ze hebben het zo geregeld dat het niet gaat. Maar als je niet wilt tekenen, snap ik dat helemaal. Ik zal dit verscheuren. Sorry, laten we maar gewoon aan het schrijfkamp beginnen.’

Alleen al bij het idee draaide mijn maag zich om. In gedachten zag ik jou voor een flip-over staan en met een dikke rode markeerstift in de lucht priemen telkens als je iets tot mijn rottende hersens wilde laten doordringen.

‘Geef hier.’ Ik zette mijn naam naast de twee kruisjes op het formulier. ‘Ik hoop voor jou dat je dit kunt regelen.’

‘Geloof me, ik kan overal mee wegkomen.’ Je lippen gingen uiteen om me die tanden van je te laten zien, je ogen stonden zo helder, en het klonk zo aannemelijk. Je was te overtuigend voor ons allemaal: mij, Iain, Gemma, Asif.

‘Kom op. Laten we het maar doen.’ Je drukte je tegen me aan en ik liet me naar een donkere gang leiden.

We liepen samen de rustige schemering van de spa in. Je knipoogde naar de receptioniste, die je naar een rij pluchen stoelen wees. We gingen naast elkaar zitten. Ik had niet het gevoel dat ik iets te vertellen had tegen jou of tegen wie dan ook.

‘Hoe gaat het met Iain?’

‘Goed. Hoezo?’

‘Zomaar. Jezus, wat ben je vandaag gespannen! Je hebt beslist wat liefde en aandacht nodig.’

Je richtte je aandacht op ons, op hem, op mij. Ik begon het door te krijgen, Lily. Ik voelde dat je me bestudeerde en toen gebeurde er iets raars: je straalde een onbetwistbare, oprechte hartelijkheid uit.

‘Hé, wat vind je hiervan: zullen we net doen alsof jij en ik elkaar toevallig vanochtend in een taxi hebben leren kennen en dat we uiteindelijk vriendinnen werden? Voor het komende uur zijn we geen collega’s. Jij bent niet mijn baas, ik ben niet het nichtje van je baas, we zijn niet hier voor het “schrijfkamp”, we zijn gewoon vriendinnen. Dat zijn we in feite ook, nietwaar? Dat zouden we zijn in een ander universum? Zo denk ik er tenminste over. En als je het er niet mee eens bent dan heb ik mezelf, zeg maar, totaal voor schut gezet.’

O, Lily, je was zo goed wanneer je dat wilde zijn. Je wist precies wat je me op een presenteerblaadje moest aanbieden. Het besef dat mijn wanhopige behoefte aan een nieuwe vriendin zo duidelijk was, was waarschijnlijk een van de meest krenkende elementen van wat er tussen ons plaatsvond. Zie je, er is een specifieke vernedering die ontstaat als je eenzaam bent. Een gevoel van schaamte hoopt zich op in elke spleet van je karakter: net doen alsof je niet het zoveelste weekend achter de rug hebt waarin je partner de enige persoon was met wie je had gesproken; geveinsde nonchalance na een grandioze afgang als je op de sportschool met de vrouw op de loopband naast je hebt geprobeerd een praatje aan te knopen; het verhullen van de tijdelijke vreugde die door je heen gaat als de telefoon gaat voordat je beseft dat het weer een anonieme spambeller is. Me voor de buitenwereld gedragen als iemand die niet eenzaam was, eiste een bijzonder zware tol van me. Mijn eenzaamheid had het zelfvertrouwen aangetast dat me ooit populair had gemaakt. De belofte om dat met jou te herstellen was verleidelijk. ‘Ik denk dat het wel zou kunnen.’ Misschien kon je inderdaad de gapende vriendinvormige leegte in mijn leven vullen. Er stond niemand anders te popelen om die functie aan te nemen.

Ik schrok toen de deur van de behandelkamer plotseling openging.

‘Katherine en Lily?’ Een masseuse stak haar hoofd om de deur.

‘Dat zijn wij!’ riep je.

‘Lopen jullie even met me mee?’

‘Ga jij maar eerst. Ik wacht hier wel,’ zei ik.

‘We gaan samen naar binnen?’

‘Wat?’

‘Ja, dat leek me leuk. Dat schept een band?’ Ik zag die ondeugende schittering weer vlak onder de oppervlakte van je glimlach, een schranderheid. Ik wilde zeggen dat een massage samen met een stagiaire die ik nog maar pas ken niet echt mijn ding was, maar hoe oud, hoe preuts zou ik dan klinken? Dat ben ik allebei niet.

Ik mompelde ‘Oké’, stond op uit mijn stoel en liep gehoorzaam de kamer in, terwijl het beeld van Iain die aan mijn laptop zat vanuit het niets voor mijn ogen zweefde. Wat deed hij ermee? Lopend door die donkere kamer begreep ik niet waarom alles in de hele wereld veranderde. Behalve ik.

De vrouw bracht ons naar een katoenfluwelen hok met twee massagebedden. Aan het voeteneinde van het ene bed stond een andere masseuse op ons te wachten. De vrouwen stelden zich voor en gingen toen even buiten staan terwijl wij ons klaarmaakten.

Jij schopte onmiddellijk je enkellaarsjes uit en stroopte je roze kasjmieren trui van je witte ribben af. Het verbaasde me dat je beha zo eenvoudig was. Het was het lingerie-equivalent van quasibescheiden opscheppen, want jouw volmaakte tieten hadden niets meer nodig dan eenvoudig wit katoen. Mijn eigen borsten kunnen er nu mee door. Vroeger waren ze schitterend, voordat ze door vijfentwintig jaar hardlopen en een jaar of twee nauwelijks eten leeg waren geworden. Ik wierp je een paar vluchtige blikken toe terwijl ik mijn skinny spijkerbroek uittrok en mijn blouse losknoopte. Jouw buik was niet van nature strak zoals de mijne, maar zacht en rond. Je hele lijf glansde in het gedempte licht. Je stond daar gewoon in je bijzonder praktische, niet bij je beha passende onderbroek.

‘Coole beha,’ zei je. En dat was hij ook. Een meloen- en muntkleurig geval van Agent Provocateur. Vroeger gaf ik veel geld uit aan mijn ondergoed. Maar net zoals mijn besteedbare inkomen en het merk was deze beha vervaagd, nadat hij zijn hoogtepunt in de jaren nul had beleefd. Het was gelukkig donker daar, zodat je niet kon zien hoe zielig mijn ooit opzichtige beha was, hoe hij, net als ik, van dichtbij alleen maar een andere tint grijs was.

Fuck you. Fuck you omdat je me hiernaartoe hebt gebracht. Fuck you omdat je me zo hebt ontmoedigd. Rot op met je mooie tieten, die op mij gericht waren toen je je kleren opvouwde en zorgvuldig op een kruk legde.

Ik trok mijn bijpassende, verbleekte string omlaag die me tien jaar geleden zestig pond had gekost en smeet hem naast mijn stapel andere verschoten kleren. Je keek geschokt naar mijn volle naaktheid, maar probeerde dat meteen te verhullen: ‘Katherine! Je bent zo’n vrije geest.’

‘Ben ik dat?’

‘Ja. Je hebt dat, ik weet niet, dat zelfvertrouwen.’

‘En jij niet?’

‘Nee. Niet zoals jij.’

Er werd op de deur geklopt en we klommen allebei op onze tafel, met een handdoek onbeholpen over onze kont.

De masseuses schoven synchroon om de tafels heen om onze ruggen, onze schouders en onze benen en voeten met etherische oliën in te smeren. Jouw hoofd lag naar mij toe, maar ik draaide me van je weg en liet mezelf indommelen.

Ik weet niet hoelang ik sliep voordat de droom met mij als wanhopig kind terugkwam. Deze keer ging alles in slow motion, mijn vieze tenen wankelden op de rand van elke geul waar ik overheen moest om het hek te bereiken. Maar deze keer was ik dichterbij dan ooit, met mijn vingers in de lucht boven het vertrouwde versplinterde hout. De ogen van mijn ongeziene moeder schoten vuur vanwege mijn krachtvertoon. Ik legde mijn beide palmen op het hek om het naar me toe te trekken. Opeens nattigheid. Bloed gutst uit mijn handen.

Een kreun. Een geluid, vanuit mijn diepste kern, een oerkreet, maakte me wakker.

Ik bevond me ergens in het donker, in de warmte, zonder herinnering aan waar ik was of hoe ik daar terecht was gekomen. Heel even voelde het werkelijk alsof ik op de boerderij van mijn moeder was, op die duistere plek, zo volkomen alleen.

Ik ging moeizaam overeind zitten. Mijn huid gloeide, mijn haar was nat van het zweet. Ik hijgde. Ik keek om me heen en zag jou naar me kijken met waarschijnlijk het allerergste gevoel dat voor je me kon hebben: medelijden.

Het lukte me om de handdoek om me heen te slaan. Een van de masseuses gaf me een piepkleine kegel met lauw water, maar ze keek me niet aan.

‘Sorry, ik heb gedroomd… Een nachtmerrie. Sorry.’

Mijn woorden kwamen er zo warrig uit dat ik ze nauwelijks hoorde. Ik wist niet of iemand anders me wel kon horen. Onder een doffe golf. Alleen. Verdrinkend.

‘Rustig maar, je bent veilig. Het was maar een nare droom.’ Ik hoorde je stem door de dufheid heen.

‘Zo’n nare droom,’ fluisterde ik. Ik keek naar mijn geaderde handen alsof ik ze voor het eerst zag. Handen die niet bij mij hoorden. Mijn moeders handen. Ruw, lelijk, brede palmen met korte vingers. Goed voor zwaar werk, niet om elegant op een toetsenbord te tikken om een schoon wit scherm met woorden te vullen; niet voor artistieke gebaren; mijn moeders handen, geschapen om alleen maar bitter te zwoegen.

‘Vertel me bij een kop koffie maar waar de droom over ging.’ Je strekte je arm uit vanaf jouw tafel, omvatte mijn schouder en liet je vingers langs mijn geoliede biceps glijden, helemaal tot aan mijn onderarm en mijn pols. En ik voelde het opnieuw en ik weet dat jij het ook voelde: ijzervijlsel naar een magneet.

‘Kunnen jullie haar misschien even alleen laten?’ vroeg je aan de masseuses.

‘Dank je wel, Lily.’ Die eenvoudige vriendelijke daad, jij die me beschermde, en ook weer dat gevoel: je vond me aardig hoewel je dat niet wilde.

Ik trok me terug om een koude douche te nemen, om te proberen de droom, het bloed en het gevoel van mijn moeder weg te spoelen. Ik bekeek mijn rood aangelopen gezicht in de spiegel. In mijn voorhoofd zag ik opeens diepe rimpels, enorme gleuven die ik tot dat moment niet had opgemerkt. Ik zag mijn kraaienpootjes. Ik ontdekte twee gebogen groeven die als leestekens rond mijn smaller wordende mond liepen. Mijn stem tussen haakjes. Een lichaam, een leven, nu ook tussen haakjes. Ik nam mezelf nauwkeurig op. Ik bracht mijn make-up opnieuw aan, deed de Russian Red-lippenstift van mac op die ik meestal bewaarde voor als het donker was. Je appte me om te zeggen dat je in de spiegelkamer was.

Ik ging bij jou aan een tafel zitten voor een muur van gefragmenteerde weerspiegelingen van jou.

Je zag er adembenemend uit. Geen make-up, afgezien van je oranje lippen en een demonstratief gezonde postmassageblos. De hele kamer leek erop ingericht om jou er oogverblindend te laten uitzien.

‘Hoe gaat het met je? Je ziet er… jonger uit,’ zei je.

‘Hoe laat is het?’

‘Weet ik niet. Elf uur, schat ik?’

Ach, wat kan mij het schelen, dacht ik, en ik hield een voorbijlopende ober aan. ‘Hoi, we willen graag een fles champagne en twee glazen.’ Ik bekeek de desoriënterende kamer om ons heen nog eens goed. ‘Shit, ik wou dat ik nog rookte. Ik wou dat je nog in een bar mocht roken. Heb jij ooit gerookt?’ Je wilde iets zeggen. ‘Laat maar.’ Je was van je stuk gebracht. Je had niet verwacht dat ik vechtklaar die kamer uit zou komen. Je had verwacht dat ik lamgeslagen naar je toe zou komen, murw gemaakt voor de psychologische spelletjes die je had gepland, hè?

‘Toevallig wel. Ik heb een stuk of twintig per dag gerookt?’

‘Zoveel.’

‘Een pakje per dag is heel veel.’

‘Dat hangt af van hoelang je dag duurt. Shit, ik snak naar drank. Ha, eindelijk.’ De ober verscheen met een fles. ‘Wacht maar, ik doe het zelf wel.’ Ik pakte de fles en liet de kurk knallen. Ik schonk een flinke hoeveelheid voor mezelf in en besloot op het laatste moment om een bodempje in jouw glas te schenken. Ik weet dat je het had opgemerkt en ook dat je had besloten om niet te happen.

‘Op jouw leeftijd pafte ik er veertig tot zestig weg tussen vrijdagavond en zaterdagochtend.’

‘Oké.’

‘Ik zeg niet dat het geweldig was, ik geef alleen een beetje context.’ Ik nam een slokje. ‘Waarom ben je eigenlijk gestopt?’

‘Dat was makkelijk. Ik vond het smerig. Ik heb een week lang twintig per dag gerookt voor mijn studentenkrant.’

‘Mocht je veel artikelen schrijven?’

‘Ik geloof van wel. Een poosje.’

‘En toen? Kreeg je ruzie met de redacteur? Had je iets te veel slimme ideeën?’

‘Ach, je weet wel. Misschien vertel ik je dat na nog een paar hiervan.’ Je dronk het bodempje bubbels op.

‘Ik dacht dat je haast niet dronk?’

‘Mensen veranderen?’ Je stem ging omhoog alsof je iets vroeg.

‘Is dat zo?’ Ik vulde je glas tot de rand toe bij, iets wat overal onfatsoenlijk was, maar vooral in de Rosewood. Je keek me aan, ademde diep in en glimlachte alsof je wilde zeggen ‘ach, Katherine toch’ zonder dat je het zei.

‘Ik was ongerust over je, daar binnen.’ Je glimlachte naar me, met een zweem medelijden in je blik.

‘Maak je om mij maar niet druk.’

‘Waarom niet?’ Je ging rechtop zitten. ‘Want we hebben toch een band, hè?’

‘Wat voor band is dat precies, Lily? Serieus, wat denk je dat het is?’

Je wilde iets zeggen toen een ober binnenviel en twee kleine, vierkante cakejes op sierlijke witte bordjes voor ons neerzette. Ze waren wit met veelkleurige schijfjes. Je leunde in je fluwelen stoel achterover voordat je me verwachtingsvol aankeek.

‘Ik geloof dat je een keer zei dat je van Damien Hirst houdt?’

‘Is dat wat dit moet voorstellen?’

‘Ja, een soort eerbetoon, zeg maar?’

‘Fuck.’ Ik schoof het bordje van me af en nam een slok van mijn champagne.

‘Wat is er mis?’

‘Dit! Dit is wat er mis is.’

‘Ik dacht dat je het leuk zou vinden,’ zei je kalm.

‘Maar waarom? Hirsts stippelschilderijen zijn net de jaren negentig op een pagina. Hirst zei dat het hem erom ging de vreugde van kleur te vatten. Maar nu doen ze dit! Ze nemen de vreugde van kleur weg, de vreugde van mijn jeugd. Ze denken dat je wat wij waren tot een klotecupcake kunt reduceren.’

Je keek de kamer rond om te zien of iemand had gehoord dat ik je de mantel uitveegde voordat je een houding van lichte opstandigheid aannam.

‘Katherine, ik wilde alleen maar…’

‘Alleen maar wat?’

‘Een glimlach op je gezicht toveren,’ zei je zonder te glimlachen.

‘Waarom? Waarom achtervolgde je me? Waarom koop je klotecakejes van Damien Hirst voor me? Koffie. Rare koffie waar iets mis mee is.’

‘Ik kies altijd biologische Fairtrade-melanges. Het is misschien een sterkere…’ Je begon zachtjes te antwoorden, voordat ik je in de rede viel.

‘En trouwens, hoe weet je eigenlijk dat ik Damien Hirst leuk vind? Kun je soms in mijn appartement kijken? Hou je me nog steeds in de gaten? Doe je dat zelfs nu nog? Volg je me elke dag wanneer ik mijn huis uit ga?’

‘Nee! Nee. Je hebt me over allerlei dingen verteld die je wel en niet leuk vindt toen we zaten te praten. Je bent gewoon… Ik weet niet…’

‘Wat weet je niet?’

‘Vanaf het moment dat je in mijn leven bent gekomen heb ik me afgevraagd of deze persoon belangrijk voor me zou kunnen zijn?’

‘In jouw leven gekomen? Nee, Lily. Jij hebt jezelf plompverloren in het midden van het mijne gezet.’

‘Ik geloof dat het allemaal op hetzelfde neerkomt, maar dat doet er niet toe. Ik wil gewoon dat we met elkaar kunnen opschieten, denk ik, ook al moeten we van Gem dingen doen zoals wat we vandaag moesten doen.’

Zuchtend schudde ik mijn hoofd, zonder je aan te kijken. Je bespeurde mijn uitputting.

‘Wat zeg je ervan als we erop drinken dat we twee kutwijven zonder vrienden zijn die de hele ochtend zitten te zuipen? Katherine?’

Ik sloeg mijn champagne achterover terwijl ik je strak aankeek. Je keek net zo strak terug.

En daar had je het.

Een stilzwijgend begrip dat we een spelletje speelden.

We zouden vriendinnen zijn, maar alleen onder voorwaarden die meer van me zouden vragen dan ik bereid was te geven. We konden samen spelen, maar zoals een kat met een muis speelt.

‘En je bent gaan vloeken.’

Je pakte de fles en schonk mijn glas vol, voordat je opnieuw zei, met een stem die volkomen vlak bleef: ‘Mensen veranderen.’

Lily

16 maart – schrijfkampdag

In de loop der jaren heb ik geleerd dat je soms alleen maar iets hoeft te schetsen wat iemand al voor zijn neus ziet. Dat is alles wat ik heb gedaan, de punten uit elkaar halen zodat de mensen ze kunnen verbinden en zelf duidelijk zien wat ze diep in hun hart allang weten. Ik heb het al zo vaak gezien. Je kunt iemand een handreiking doen, of de deur openen naar de waarheid, en dan doen ze zelf de rest.

De leiding nemen, een situatie vormen en kneden om als winnaar uit de bus te komen, is iets wat bij me ingebakken zit. Ik moest er heel snel heel goed in worden. Wat ik heb geleerd van proberen in leven te blijven tussen mam en Gem, is dat de waarheid het machtigste wapen is.

Neem bijvoorbeeld iemand als Meg op school nummer vier. Ze had alleen een paar hints nodig. De rest deed ze helemaal zelf. Meg, het arme kind, realiseerde zich dat haar gewichtsproblemen uit de hand begonnen te lopen, dus in de zomervakantie tussen de tweede en de derde klas van de middelbare school at ze elke dag een appel en verder niets. Dat gerucht ging rond. Toen ik haar op de eerste schooldag zag, kon je zien dat ze iedereen wilde laten denken dat het haar was gelukt. Vanbuiten onder controle, vanbinnen onder controle. Maar ik wist wel beter.

Ik wist ook dat het niet normaal was dat zij meer aandacht kreeg dan ik. Iedereen was zo onder de indruk. Meiden wilden met haar omgaan, jongens konden opeens geen genoeg van haar krijgen. Zes weken honger lijden en er verscheen een mooie nieuwe meid op het toneel. Vroeger was ik dat, maar dan echt. In het laatste trimester van de derde klas was ik echt nieuw en echt mooi. Dat was mijn ding! Meg was tijdelijk vanbuiten veranderd, maar vanbinnen was ze nog steeds hetzelfde. Ik moest haar weer op haar oude plaats zetten. Met mij op nummer één, de plek waar ik recht op had als iemand die fundamenteel heel wat populairder en veel interessanter is.

Na de zomervakantie noemde niemand haar nog Dikke Meg, niemand dácht zelfs nog dat ze Dikke Meg was, behalve Meg. Daarom was er hooguit een wenk, een duwtje en wat verleiding voor nodig om de nieuwe nep-Meg kapot te maken en haar terug te veranderen in wie ze in werkelijkheid was. Nu ik erover nadenk, heb ik waarschijnlijk niet meer gezegd dan iets als: ‘Je ziet er nog vrijwel hetzelfde uit’, ‘Ze zeggen dat je nog steeds dik bent? Wat maakt het uit?’ en: ‘Als je toch altijd “Dikke Meg” wordt genoemd, moet je misschien maar gewoon Dikke Meg zijn.’ Ik bedoel, het zijn niet meer dan vijfendertig woorden die ik pakweg drie of vier keer heb gezegd. Dat dus, en dat ik elke dag mijn lunch aan een vriendin in nood heb gegeven. Vijfendertig woorden en dan ben ik nota bene degene die wordt buitengesloten. Alweer.

Meg had het zichzelf aangedaan en ze moest op haar nummer worden gezet.

Net als kr.

Om haar naar de Rosewood te krijgen hoef ik haar alleen maar iets in het oor te fluisteren, een hint hier en daar dat haar wereld niet is zoals ze denkt. Tel daarbij op het idee dat ze een band kan krijgen met iemand die niet haar partner is. Maar de rest heeft ze allemaal aan zichzelf te danken en aan het leven dat ze heeft geleid. Al die keren dat ze iets heeft genomen wat niet van haar was. Het hoopt zich allemaal achter haar op, haalt haar in, als een grote zwarte golf die ik naar de kust leid, waar hij uiteindelijk breekt.

9

Katherine

We hadden de eerste fles champagne bijna op toen je zei: ‘Vertel nou maar waar je over hebt gedroomd. Je was behoorlijk overstuur.’

Natuurlijk wist ik best dat je het niet verdiende om het te horen, dat je me weer zou verraden als ik het vertelde, maar daar was die aantrekkingskracht weer. Het was alsof ik stuurloos op zee dobberde, Lily, uitgedroogd, op sterven na dood. Jij was het zoute water dat je uit wanhoop drinkt.

Voorlopig lukte het me om te zwijgen en keek ik naar mijn bijna lege glas.

‘Misschien helpt het als je erover praat. Wat vind je hiervan: als jij het aan mij vertelt, vertel ik je een geheim van mij.’

Ik keek op. ‘Is de keus van dat geheim aan mij?’

‘Tuurlijk. Vraag maar raak. Wat zou ik voor jou te verbergen hebben?’ Er danste weer een ondeugend trekje om je mond.

‘Ach, fuck. Oké, vertel op, toe maar, ik daag je uit, zeg het eerlijk: was het zuiver toeval dat je in mijn magazine, mijn taxi, mijn leven bent gekomen?’ Een laatste poging om een directe vraag te stellen.

‘Maar Katherine, waarom zou je daaraan twijfelen? Ik bedoel, dat is volslagen krankzinnig.’ Je schudde je hoofd en moest bijna lachen, alsof je nog nooit zoiets absurds had gehoord. Daarna voegde je eraan toe: ‘Sorry, ik doelde absoluut niet op wat er vorig jaar met jou is gebeurd. Dat je ziek was.’

‘Zo had ik het ook niet opgevat. Ik vroeg je iets.’

‘Ik heb antwoord gegeven.’

‘O ja?’

‘Oké, als ik hier niet toevallig, door het lot, ben gekomen, wat is er dan verder aan de hand?’

‘Hoe moet ik dat verdomme weten? Vertel jij het maar!’ Je keek me aan alsof je echt geen idee had waar ik het over had. Grote leugenaarster, en bovendien een niet onverdienstelijk actrice. Ik stond weer voor het blok, alsof ik weer de gek van ons tweeën was. ‘O god, Lily… Ik weet niet… wat er met me aan de hand is,’ mompelde ik. Ik voelde me net een verslaggever in opleiding die haar cruciale vraag had verknald.

‘Vertel me alsjeblieft wat er daar binnen met je is gebeurd. Ik wil het graag horen. Ik wil het weten en ik denk dat jij het graag aan iemand wilt vertellen.’ Je hand gleed naar de mijne en je gaf me een kneepje. Zo hartelijk, zo precies uitgekiend om me zover te krijgen dat ik het zoute water naar mijn lippen zou brengen.

Ik sprak met mijn ogen dicht. ‘Elke avond sinds vorige week maandag, in feite iedere keer als ik mijn ogen dichtdoe om te gaan slapen, zie ik mezelf als kind. Ik loop door een gruwelijke versie van mijn jeugd, alleen. Mijn vader is weg en mijn moeder kijkt van bovenaf toe, maar ze helpt niet. Ze wil me zien worstelen. Ze zou me moeten beschermen, maar dat doet ze niet. Ze wil dat ik pijn lijd. Ik ben in mijn eentje, ik bloed en dreig in een zwart gat te vallen. De enige manier om mezelf te redden is door haar te laten zien dat ze het mis heeft, door een oud hek te bereiken op de boerderij waar ik ben opgegroeid. Vandaag bereikte ik het hek voor het eerst, maar het enige wat er gebeurde, was dat ik nog veel erger ging bloeden.’

Je ademhaling was opeens te horen. Toen was je even stil voordat je zachtjes vroeg: ‘Zullen we nog een fles bestellen?’

‘Als je dat wilt, Lily.’ Had ik zowaar iets losgemaakt met mijn kleine bekentenis, had ik iets echts in je opgewekt, een openbaring die misschien zou onthullen waarom je in mijn leven bent verschenen?

Je wenkte een ober, bestelde nog meer champagne en keek toen weer naar mij. ‘Voel je ervoor om een kleine oefening te doen? Dat zal je goeddoen en dan hoef ik morgen niet helemaal tegen Gem te liegen als ik zeg dat we vandaag hebben gewerkt.’

‘Serieus?’

‘Ja, dan is het zoiets als dronken schrijftherapie.’

‘Kom op, zeg, we verzinnen gewoon iets wat we vandaag hebben gedaan. Of je kunt me morgen alles vertellen wat je weet over goed schrijven. Ik heb geloof ik nog wel ergens een gaatje van vijf minuten.’

‘Erg grappig,’ zei je zonder te lachen. ‘Ik meen het. Pak je laptop.’

Ik rolde met mijn ogen maar gehoorzaamde. Wat dacht je dat je met me kon uitspoken? Je haalde je laptop uit je gele tas en ik klapte de mijne open. ‘Nou goed dan, wat gaan we doen?’

‘Ik wil dat je iets schrijft over de ergste dag van je leven. Je hebt vijf minuten. Niet praten, geen tijd om na te denken, gewoon doen. Ik doe het ook. Daarna lezen en bespreken we elkaars werk. Vooruit. Begin maar. Ik wil dat je er iets van jezelf in stopt, Katherine. Als jij het doet, doe ik het ook.’

Wát een intensiteit. Bedwelmend. ‘Oké.’

Het schoot me onmiddellijk te binnen, als een zwarte pijl die zich vanuit het verleden achter in mijn brein boorde. Ik schrok ervan dat die dag zo snel kwam bovendrijven. Heel even aarzelde ik. Waarom zou ik jou erover vertellen? Ik keek naar jou en zag dat je strak naar je laptop keek. Je leek je inderdaad vol overgave op de taak te storten. Ik begon te typen, aanvankelijk schuchter, maar omdat ik jouw schijnbare inspanning wilde evenaren, liet ik me daarna meeslepen door de vroeger zo vertrouwde opwinding van schrijven voor mezelf:

Het was zover. Datgene waarop ik had moeten wachten. Datgene waarvan ik had verwacht dat het me zou meevoeren naar een andere planeet. Datgene waarvan mijn moeder zei dat ik het nooit mocht doen.

Ik had precies bedacht hoe ik het wilde doen. Hij wist dat ik het nog nooit eerder had gedaan en was verbaasd toen ik hem begon te bevelen: ga tegen deze muur zitten en laat me het met je doen. En zeg niets. Ik hield mijn kleren aan, hielp hem in me en wachtte totdat dat gevoel zou komen, totdat ik aan de boerderij zou ontsnappen, totdat ik veranderde, totdat ik de vrouw werd die mijn moeder me nooit had willen laten worden. Ik bereidde me voor op mijn metamorfose.

Enkele tellen later kijk ik naar zijn gebogen hoofd en moet ik mezelf inhouden om het niet tegen de muur achter hem te beuken. Ik stelde me de bons van zijn bleke schedel voor.

‘Oké, de tijd is om.’

‘Goh, dat ging snel. Ik vond het echt leuk om te doen. Ik heb al eeuwen niets geschreven dat niet voor mijn werk was.’

Terwijl je je opmaakte om mijn korte karakterschets uit mijn donkerste periode te lezen, zei je: ‘Je zou een fictieblog moeten beginnen of zo, ga schrijven, word opgemerkt terwijl je schrijft, je weet wel, dingen délen?’

Mijn god, dat is wat jullie millennials allemaal denken, nietwaar? Dat iets pas de moeite waard is als het wordt ‘gedeeld’, door iemand anders wordt waargenomen? Jullie kunnen zo schijnheilig zijn over alles: jullie eetgewoonten, jullie overgecompliceerde en gecureerde ‘identiteiten’, jullie ‘triggers’, jullie overdreven morele codes, jullie algemene afkeer van drank, maar als het op privégedachten aankomt, vertonen jullie zo’n enorm gebrek aan discipline.

‘Het geeft niet als je tekst een beetje slordig geschreven is. We worden pas beter door te delen en van elkaar te leren.’ Je glimlachte innemend, maar vlak onder de oppervlakte loerde gevaar.

‘Daar maak ik me totaal niet druk om.’ Ik dacht op dat moment wat een ongelofelijk arrogante tante je was om te bedenken dat ik ervan uit zou gaan dat mijn schrijven op de een of andere manier slechter zou zijn. ‘Kom op, geef maar hier. Laat eens zien wat je hebt,’ zei ik.

Ik gaf je mijn open laptop, nam de jouwe van je aan en begon te lezen.

Ik weet niet wat er mis is met me. Waarom ze me niet willen. Ze sturen me alweer weg. Het voelt altijd alsof iemand me weg wil sturen alleen omdat ik mezelf ben. Mijn ziel denkt: daar gaan we weer. Weggestuurd worden is het enige wat mijn ziel goed kent.

Ik wilde niemand kwetsen. Ik was zelf als eerste gekwetst. Daar is het mee begonnen. Ik ben zo geschapen en het is trouwens niet allemaal mijn schuld. Ik kan er niets aan doen als andere mensen zwakker zijn dan ik. Maar zo zien ze het niet. Dus hier ben ik dan, met een rode koffer die eruitziet alsof hij van iemand anders is, maar mijn naam staat erop. Mijn moeder en mijn tante sturen me weg ‘voor mijn eigen bestwil’, maar ik haat ze om wat ze me aandoen. Vandaag is het de ergste dag, maar het is alleen een reproductie van alle andere dagen die ik tot nu toe heb gehad en alle andere ergste dagen die nog zullen komen, dat weet ik zeker.

We waren tegelijk klaar. Dus dit was wie je werkelijk was. Een eenzaam kind dat door je verzorger als een last werd behandeld. Dat was ook mijn strijd.

Je had je weer teruggetrokken in je gedachten toen de ober de volgende fles kwam brengen en de folie van de kurk wilde halen. Mijn woorden hadden je blijkbaar geraakt.

‘Nee, laat u dat maar. Ik vind dat we dit mee moeten nemen. Ik wil hier weg en ergens anders verder schrijven, Katherine. En jij?’

‘Ja, heel graag,’ zei ik.

‘Mag ik de rekening?’

En ik was zowel blij als bang. Ik was bang voor wie je was en wat je van mijn leven wilde, maar opgetogen bij het vooruitzicht om met jou alleen te zijn. Je was begonnen Iains creativiteit los te maken en nu ging je de mijne bevrijden. Zodoende kon je overal mee wegkomen. Dat was waarschijnlijk de grootste van al je gaven.

Ik begon mijn spullen bij elkaar te zoeken.

‘En wie was het?’ vroeg je.

‘Die vent? Niemand.’

‘Heb je helemaal geen contact met hem onderhouden?’

‘Nee. Hij bleef maar langskomen. Ik heb hem niet meer binnengelaten. Kijk me niet zo aan! Het was de teleurstellendste ervaring van mijn leven. Hij was een volwassen vent en ik was maar een meisje dat een boerderij moest verkopen. Mijn moeder was pas gestorven, ik stond op het punt om failliet te gaan. Ik wist dat ik daar weg moest, ik wist dat ik weg moest naar Londen, want anders zou ik doodgaan. Ik wilde me door niemand laten tegenhouden. Wat nou, wilde jij trouwen met de eerste vent met wie je had geneukt?’

Ik wachtte niet op antwoord, maar ging naar het toilet. Tegen de tijd dat ik terugkwam, had je onze rekening betaald.

‘Ik dacht dat iedereen van jouw leeftijd op zwart zaad zat?’

‘Sommigen van ons zitten alleen maar in een zwart gat,’ meende ik je zachtjes en tegen jezelf te horen zeggen.

We liepen de lobby uit en ik was te dronken voor het openbaar vervoer, dus stapten we in een van de taxi’s die buiten stonden te wachten. Jij kwam erachteraan.

‘Net als vroeger,’ zei je, terwijl je je bukte om in te stappen en ik voor je opzijschoof. Ik snoof je jeugdige geur op, net als die eerste ochtend toen ik je leerde kennen. Die herinnering bracht me ertoe je weer met een vraag richting de waarheid te sturen. ‘Hoe verbaasd was je eigenlijk toen je me die dag zag, aangezien je me had gevolgd?’

‘Nou, zeg. Je doet net alsof ik verschrikkelijk ben.’

‘Ben je dat dan niet?’

‘Nee. Nee, niet echt,’ zei je, maar door je felheid, door de manier waarop je je blik doelbewust op me liet rusten voordat je uit het raam keek, dwong je me onwillekeurig om uit mijn raam te kijken terwijl ik mijn volgende stap overwoog. Kat en muis. Ik wilde op dat moment niet weer een lang gesprek aangaan, ik wilde naar jouw appartement gaan, een glas voor ons inschenken en proberen om de waarheid heen te draaien totdat die wel naar buiten móést komen. Maar jij had andere plannen.

‘Weet je eigenlijk wat er met hem is gebeurd?’

‘Met wie?’

‘Die vent van je ergste dag?’

We waren bij Gray’s Inn Road aangekomen. Daar kwam ik heel vaak toen ik pas naar Londen was verhuisd. Er waren pubs waar je fietskoeriers kon oppikken, taai en hard, net als ik. Ik vroeg me af hoe vaak ik al in mijn leven, net als op dat moment, naar de jaren negentig had terugverlangd.

‘Nee. Dat is nu een eeuw geleden, en ik ben niet het type dat terugkijkt naar de slechte tijden. Een moeilijk verleden bestaat voor mensen zoals ik om zich ervan los te maken.’ Ik dacht aan jouw rommelige schooltijd en je schriftelijke bekentenis over de eenzaamheid van de onbeminde internaatleerling. ‘Misschien ook voor mensen zoals jij?’

Je wilde iets zeggen, werd zenuwachtig en hield je in. Ik had een gevoelige snaar geraakt. Wat je in je verleden had gedaan weet ik niet, maar je was er ook door verpest.

We waren bij Manor House aangekomen en ik keek telkens om me heen om te zien of we Iain niet tegenkwamen, voor het geval hij wilde dat ik naar huis kwam of met onze schrijfsessie wilde meedoen. Dat kon ik allebei niet hebben.

Maar uiteindelijk zagen we Iain niet en kwam er van schrijven ook niets.

Ik liep achter je aan toen je het gebouw binnenholde alsof je niet met mij gezien wilde worden. Misschien was ik te oud, te oncool. Je liet ons via de diensttrap naar de negende verdieping lopen. Je zei dat je door het trappenlopen een betere fietser werd, maar dat klonk als nog een leugen.

Zodra we binnen waren, haalde je een fles rioja tevoorschijn en schonk twee glazen zonder steel vol. Je was overgestapt op mijn wijnsmaak. Je rommelde even op je telefoon en zette wat muziek op. Je keek naar me terwijl je wachtte tot het eerste akkoord door je reusachtige appartement klonk. Het weerkaatste tegen de glaswand en trof me rechtstreeks in mijn hart. De introklanken van ‘Panic’ van The Smiths.

Je hield van dezelfde muziek als ik.

Ik had geen idee dat mensen als jij van Morrissey en The Smiths hielden. Je begon naar me toe te dansen. Je pakte mijn handen vast en toen danste ik ook.

Je herinnerde me eraan hoe goed het voelde om te springen, te glimlachen, te zweten en te zingen. Ik voelde de jaren van me afvallen terwijl ik met je danste en onze lichamen versmolten, lachend en hijgend in de pauze tussen de nummers. Mijn dronken gedachten dwaalden af naar wat al mijn oude vrienden nu deden. Je had me weer een kans gegeven om trots te zijn, misschien zelfs arrogant, want ik herinner me dat ik dacht, terwijl ik je bij de hand nam en je rondzwierde: ik durf te wedden dat zij niet op donderdagmiddag met coole jonge mensen dansen. Ik vraag me af of ze überhaupt nog een reden hebben om te dansen.

Voor het eerst sinds jaren had ik het gevoel dat ik een vriendin zou kunnen hebben, en toen ik die had, was het alsof ik high werd van een echt goeie pil. Ongelofelijk. Door jou voelde ik me weer jong, totdat ik me door jou vreselijk oud voelde. Een plotselinge scheut in mijn rug. Een oude hardloopblessure in mijn lies liet zich gelden, en ondertussen leek jouw lichaam, afgetekend in het zonlicht dat van het reservoir negen verdiepingen lager weerkaatste, zo lenig, zo volmaakt, het mijne te bespotten.

Ik vond je appartement prachtig. Ik wilde dat je appartement en je leven van mij waren. Ik wilde wat jij had: een leeg doek waarop je je frisse, hoopvolle leven kon schilderen. Je bent een geluksvogel. Je bent geweldig.

We dansten nog wat, sprongen rond en gaven toen samen een voorstelling voor een denkbeeldig publiek op het pad naast het reservoir beneden, lachend naar de rest van de wereld, samen. Ik zag dat je vanuit een raam aan de andere kant van het appartement dat uitkeek over Green Lanes inderdaad mijn woning kon zien. Wat zag mijn deel van het gebouw er daarvandaan klein uit. Ik draaide dat allemaal de rug toe om weer met jou te gaan dansen.

Ik geloof dat we elkaar uiteindelijk na ‘Sheila Take a Bow’ vasthielden. Het volgende nummer was ‘Please, Please, Please Let Me Get What I Want’, en we begonnen samen te deinen op de maat van onze polsslag.

De kamer begon te tollen.

‘Katherine,’ mompelde je.

De warme, frisse geur van je haar toen ik mijn hoofd tegen het jouwe liet rusten en het bedwelmende gevoel dat we vriendinnen zouden worden vervulden me terwijl ik in slaap viel.

Toen ik wakker werd was het buiten donker. Er brandde geen licht in je appartement. We zaten ieder aan het uiteinde van een bank. Jij had je in een topje en een joggingbroek omgekleed en sliep nog. Ik stond zo stil mogelijk op, voelde de drank in mijn mond opkomen en probeerde rechtop te staan zonder te kokhalzen. Je ademde diep en ik bleef een ogenblik naar je kijken. Je zag er zo lief en onschuldig uit. Hoe kon ik mezelf ooit zo bang voor je hebben gemaakt?

Ik liep naar je deur. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets roods. De koffer waarover je had geschreven. Hij was in een diepe nis naast de deur geschoven. Ik stapte ernaartoe. Hij was gehavend van het voortdurende heen-en-weergesleep uit het internaat. Je had een hekel aan die koffer, maar toch was hij zo vertrouwd dat je er domweg geen afstand van kon doen. Hij straalde eenzaamheid uit. Voelde die koffer, waarin je je kleine leven had in- en uitgepakt, als je enige constante?

Ik liet mezelf een van de versleten hoeken aanraken. Er glansde iets: je initialen, verguld op de voorkant van de koffer, tussen de gespen. Een golf van misselijkheid.

IF.

Niet LL.

Ik wíst dat je loog, al vanaf het moment dat ik je leerde kennen.

Lily

16 maart – schrijfkampdag, vervolg

Als ik haar in het hotel zie, ziet ze er al erg verslagen uit. Waarom? Ik ben nog niet eens goed begonnen. Wat is er eigenlijk zo ontzettend mis met haar leven dat ze het zo haat? Waarom is ze zo vreselijk ondankbaar? Ze heeft de hele tijd medelijden met zichzelf, terwijl haar leven tot dusver verschoond is gebleven van de gevolgen van de dingen die ze heeft gedaan. Laten we eens naar het bewijs kijken.

Zoals zoveel mensen van haar leeftijd heeft ze haar eigen huis. Ze heeft een baan die zowaar echt, contant geld oplevert. Ze heeft een partner die van haar houdt en met wie ze tijdens een groot deel van haar volwassen leven een ondersteunende relatie en samen een huis heeft kunnen onderhouden. Wat kr nog niet inziet, is dat ze dingen heeft die ze niet verdient. Wat heeft zij nou voor reden om depressief te zijn? Krijgt ze een nieuwe baas? Goh, wat zielig. Ze denkt dat ze arm is (ze is volkomen geobsedeerd door geld), maar geloof me, ze heeft geen flauw benul. Ze wordt een dagje ouder. Serieus? Vrouwen zoals ik zouden van vrouwen zoals zij moeten leren: vrijwillig kinderloos, professional, haar lot in eigen handen. Ze denkt waarschijnlijk dat ze een feministe is, maar ik weet zeker dat ze mij niet onder haar hoede zou willen nemen zodat ik van haar kan leren. Net als de rest van haar generatie staat ze te popelen om mij te haten, om de ladder achter zich op te trekken om te verhinderen dat ik hogerop kan klimmen. Onwillekeurig vraag ik me dan weer af wat Ruth van kr zou vinden. Zoveel van de dingen die Ruth zei dat ze wilde veranderen in de wereld, komen in kr samen. Het is overduidelijk: Katherine Ross moet worden veranderd of tegengehouden.

Ze heeft zich uitgekleed tot ze naakt was, alsof ze tegen mij in opstand kwam, alsof ik de volwassene was en zij het opstandige kind. Op de tafel doet ze haar ogen dicht en valt ze in slaap. Ik kijk hoe ze droomt. Ze ziet er lief uit. Onschuldig. Opeens, zomaar vanuit het niets, gaat ze rechtop zitten, hijgend als een hond, kreunend, echt totaal van streek. Ze is naakt en verward en oud, alsof ze geen idee heeft waar ze is. De masseuses zijn ontzettend geschrokken. Ze kijken elkaar aan alsof ze haar het liefst zo snel mogelijk weg willen hebben. Achter haar rug rolt de ene met haar ogen. Weet je wat? Ik vond het niet leuk. Om de een of andere reden wilde ik haar niet zien vallen. Alweer. Zie je, ondanks wat ze beweren ben ik niet van nature slecht. Ik denk dat ik ooit de kans had om goed te zijn, maar dankzij mijn moeder en Gem is die op een gegeven moment vervlogen.

Als ze me in de spiegelkamer komt zoeken, beent ze energiek binnen. De kwetsbare oudere dame is verdwenen en nu is ze weer typisch kr. Ze zeurt dat het vroeger zoveel beter was en vernedert me omdat ik geen verstokte roker ben. Als de Hirst-cakejes die ik voor haar heb besteld worden gebracht, is haar spottende opmerking lachwekkend voorspelbaar. (Ik kon het niet laten. Ik wist dat het haar op stang zou jagen.)

Ze informeert naar mijn studentenkrant. Ik heb het nog nooit over die tijd gehad met iemand die niet mijn advocaat, Gem of mam was, en geen van die gesprekken was met mensen die echt aan mijn kant stonden. Het zou fijn zijn geweest om er met iemand over te praten die snapte waarom ik deed wat ik deed, want ik denk dat kr het wel zou begrijpen. Ze weet hoe het is om iets voor jezelf te proberen, iets te zijn. Ze weet hoe het voelt als je iets hebt gevonden waarvan je denkt dat je erdoor zou kunnen veranderen, dat je erdoor zou kunnen loskomen van het gestoorde kind dat je vroeger was en niet meer wilt zijn.

Ik wil elk gruwelijk detail van de nachtmerrie die ik daar heb meegemaakt met haar delen, zonder bewerking, zonder weglatingen. Mijn leven, weer helemaal opnieuw verwoest. De onrechtvaardigheid. Na de duizenden micro-aanvallen die ik in de loop der jaren heb moeten verduren, de visuele verkrachting iedere keer als ik op straat loop, ben ik het nota bene die uiteindelijk moet terechtstaan. Ik wou dat ik mijn verhaal aan Katherine Ross kon vertellen, mijn oudere chef, mijn seksueel geëmpowerde, stoere redacteur. Zij zou zich samen met en voor mij kwaad maken. Ik zou het gevoel hebben dat er iemand anders was die het snapte. Die mij snapte.

Maar dat gaat niet gebeuren, want ze heeft me door, ze is ontzettend achterdochtig. Ze vraagt me ronduit waar ik mee bezig ben, alsof ik haar dat ga vertellen! Op dat moment denk ik dat we er nog lang niet zijn, want ze heeft nog niets geleerd. Dan informeer ik naar haar kleine inzinking op de massagetafel en als ze erover vertelt, vraag ik me in een flits af: is dit misschien een enorme vergissing?

Het punt is dat zij het slachtoffer is geworden van hetzelfde als ik. Ik wíst dat ik vast niet de enige zou zijn. Daarom is dit moeilijker dan het zou moeten zijn. Daarom moet ik mezelf er soms van weerhouden om te veel te vertellen, me open te stellen, haar bij de hand te nemen.

Had ik dit anders kunnen aanpakken? Kan ik dit nu nog heel anders aanpakken? We zouden er voor elkaar kunnen zijn. Misschien zijn we twee zijden van dezelfde medaille. Misschien hoef ik de jaren van ellende niet in haar gezicht te smijten. Ik zou het vriendelijker kunnen doen. Ik kan opnieuw beginnen en het dan goed doen. Mensen veranderen, ja toch?!

Op dat moment overweeg ik serieus om eerlijk op te biechten waar dit eigenlijk om gaat, maar voordat ik dat doe wil ik iets dieper graven, eens zien of ik eerst een beetje eerlijkheid over haar verleden uit haar kan trekken. Ik ben blij om ook iets waars over mezelf te kunnen delen. De ellende van míjn jeugd.

Wat ik constateer is dat ze haar verleden als een dipje ziet, iets waar ze overheen kan stappen op weg naar iets beters.

Nee, Katherine Ross, zo werkt dat niet. Dat zou je moeten weten. Je had intussen al heel lang met deze waarheid moeten leven, maar dat heb je niet gedaan. Je bent er gewoon luchtig aan voorbijgegaan.

Voor mij leeft het verleden nog elke dag. Dat is iets waar ik geen keuze in heb. Ik kan Ruth met geen mogelijkheid terughalen.

Waarom zou ze mogen doen alsof zij nooit een vergissing heeft begaan, nooit een ander onrecht heeft gedaan? Haar hele leven is gebaseerd op weglopen van het leed dat ze heeft veroorzaakt zonder het zelfs maar te beseffen.

Na afloop, als ze het heeft over de man die ze heeft gebruikt en aan de kant heeft gezet, vraagt ze: ‘Wat nou, wilde jij trouwen met de eerste vent met wie je had geneukt?’ Ja, ergens had ik dat best gewild, maar hij kreeg een inzinking, de malle jongen, dus dat was dat.

Charlie.

Hij was volkomen door mij geobsedeerd vanaf het moment dat hij me zag, vlak nadat ik op mijn vijfde en laatste internaat was begonnen. Charlies familie was schat- en schatrijk. Gem was dol op hem, mijn moeder zei dat ik ‘mazzel had’. Hij zei dat we altijd samen konden zijn en ik dacht: oké, dat zie ik wel zitten. Wie wilde er nou per se ‘verliefd’ zijn als ik een mooi huis met hem kon krijgen, nooit meer geldzorgen hoefde te hebben en nooit meer bij mam en Gem hoefde te wonen.

Hij werd aangemoedigd zich aan te melden voor de universiteit van Oxford, maar omdat ik zo vaak van school ben gewisseld, waren mijn verwachte schoolresultaten daar niet goed genoeg voor. In mijn ogen zou hij zich bij dezelfde universiteiten moeten aanmelden als ik en dan zouden we er samen een uitkiezen.

Maar hij weigerde zijn aanmelding voor Oxford in te trekken. Dat had hij niet voor me over. Alle liefde die hij had verklaard was gelogen. Toen hij werd toegelaten en ik wist dat ik naar de universiteit van Leeds zou gaan, zei hij dat we nog steeds samen konden zijn, maar ik wist wel beter. Als ik honderden kilometers verderop zat, zou hij met een ander aanpappen. Zo zijn mensen nu eenmaal. Mijn dromen van een makkelijker leven waren vervlogen. Nee, er klopt niets van dat hij, de zwakkere partij, alle macht krijgt. Ik moest iets doen om alles weer in goede banen te leiden.

Uiteindelijk deed ik niet eens zoveel om hem te straffen. Het enige wat ik deed was de puntjes voor hem tekenen, zodat hij ze met elkaar kon verbinden. Dat ging ongeveer zo: nee, ik vond het niet erg dat hij ‘daar beneden’ absoluut kleiner dan gemiddeld was (hij was mijn eerste, dus eigenlijk had ik geen flauw idee!). Nee, het voelt echt niet minder. Jij voelt niet minder. Voor mij voel je perfect. Laat me maar een paar foto’s van je maken, iets om me je te herinneren als ik ’s nachts alleen ben.

In wezen deed ik helemaal niets. Ik liet alleen de gevolgen van het feit dat ik de foto’s had boven zijn hoofd hangen en vanzelfsprekend had ik ze ook opgeslagen in een conceptbericht aan de WhatsApp-groep van het hele schooljaar. Zijn onzekerheid deed de rest. Ik zei: ‘Ik ben niet zoals de meisjes die je in Oxford zult tegenkomen. Jij bent meer dan genoeg voor mij, ongeacht wat iemand op school of in de rest van de wereld ook mag beweren. Ik ben zo trots dat ik je vriendin ben dat ik iedereen dolgraag wil laten zien wie je bent. Het is nog niet te laat om Oxford af te wijzen en naar Leeds te gaan.’ Zo’n gevoelige jongen.

Mijn therapeut zei dat de manier waarop ik ‘Charlie had weggejaagd’ vlak voordat hij een zenuwinzinking kreeg ‘een klassieke daad van zelfsabotage was, hoogstwaarschijnlijk een symptoom van mijn diepgewortelde hechtingsproblemen’. De directrice van het internaat, mevrouw Farnaby, zag het echter anders. ‘Uw nicht heeft een fatsoenlijke jongeman een plaats aan de universiteit van Oxford en zijn geestelijk welzijn gekost. Ik geloof dat ze een gevaar voor anderen is. Ik wil graag dat u haar zo snel mogelijk van deze school verwijdert,’ zei ze tegen Gem in een telefoontje dat ik niet had mogen horen.

Maar ik geloof de versie van mijn therapeut. Ik heb Charlie niet gebroken, dat heeft hij zichzelf aangedaan. Toch denk ik nog weleens aan hem en alle anderen die ik in de loop der jaren heb moeten straffen. Hij is alsnog naar Oxford gegaan, maar een jaar later dan gepland.

Toen ik dat op social media zag, was ik opgelucht dat het uiteindelijk wel losliep. Blij zijn voor Charlie was een fijne ervaring, omdat het voelde als vooruitgang, alsof er nog een kans bestond dat ik het type mens kon zijn dat ik volgens mijn moeder zou moeten zijn.

Maar kr dacht niet meer aan de man die ze ooit had vernederd. Ze dacht helemaal nooit meer aan hem, ze stuurde haar leven gewoon een andere richting op door naar Londen te ontsnappen. Zo kil. Schijt aan de gevolgen. Wie doet zoiets? Zelfs ik niet. Ik denk de hele tijd aan wat ik heb gedaan en vind dat ik aan mezelf moet werken. Ik wéét tenminste dat ik spijt moet hebben van Sonnet Samira, Dikke Meg, Charlie. Ik weet dat ieder normaal mens dat zou verwachten. Zij heeft geen idee wat ‘normaal’ is. Geen echte moraal.

Dus houd ik me aan mijn oorspronkelijke plan.

In een taxi terug naar Manor House. Net als vroeger, zeg ik, alsof het een verhaal van ons is. Ze is zo dronken en meegaand dat ik de klassieke Lily Lunt weer uit de kast haal, die ze niet kan weerstaan. Ik luister, lok haar uit de tent en palm haar weer helemaal opnieuw in.

Ik laat ons binnen en in het appartement zet ik de muziek op waarvan ik weet dat ze ervan houdt en doe alsof die van mij is. Ze gelooft me. Natuurlijk gelooft ze me. Ze trappen er altijd in. Breng een paar verfstreken aan en laat ze met hun vurigste wensen of hun ergste angsten de lucht inkleuren.

Ze ziet er zo gelukkig uit dat ze wel kan janken. Ze vindt zichzelf zo zielig en is zo eenzaam, eenzamer dan ik, hoewel zij Iain heeft. Ze zet de muziek harder en begint te dansen, aanvankelijk onzeker, maar dan vindt ze haar ritme. Ze lacht om zichzelf, pakt mijn handen en trekt me overeind om met haar te dansen. Eerst houd ik me in, maar voordat ik er erg in heb, dans ik alsof mijn leven ervan afhangt en ziet het er voor de mensen beneden misschien uit alsof we iets met elkaar hebben.

Uiteindelijk houden we elkaar weer vast. We kijken naar de zon die ondergaat in het reservoir. Op het laatst raakt ze zomaar in mijn armen buiten westen. Ze weegt zo weinig dat het me niet veel moeite kost om haar op de bank neer te leggen. Ik kijk naar haar, diep in slaap. Ik buig me over haar heen en geef een kus op haar wang, omdat het kan. Omdat ik dat wil. Omdat ze me op dat moment heel erg aan Ruth doet denken.

Ik trek mijn pyjama aan en installeer me aan het andere uiteinde van de bank om me door mijn dronkenschap in slaap te laten dommelen. Onwillekeurig moet ik denken aan het ruisen van Ruths dekbed tegen de dunne tussenmuur van ons oude huis als ze zich in haar slaap omdraaide, voordat ze haar rug naar me toe draaide om te rusten. Voordat ik mezelf in slaap laat vallen, kijk ik naar de rustige ademhaling van kr. Ze slaapt zo vredig. Blijkbaar zijn de onwetenden inderdaad zalig. In zalige onwetendheid van wat overduidelijk is: zo leeft ze, zo slaapt ze ’s nachts.

Als ik wakker word, is ze al vertrokken.

Asif heeft me al de hele dag geappt. Hij wil me graag zien, maar ik voel me te katterig om met hem uit te gaan, zoals ik had beloofd. Daarom zeg ik dat hij maar hier moet komen.

kr’s vertrouweling afpikken: check!

10

Katherine

Ik vloog de diensttrap af en wist nauwelijks het verkeer te ontwijken toen ik wanhopig naar mijn kant van Green Lanes rende. Zodra ik in mijn straat was, begon de paniek te zakken. Ik keek naar de rivier van verkeer die ons nu scheidde en kalmeerde nog meer. Terwijl ik me omdraaide en naar mijn appartement liep, nam ik me voor dat ik je nooit bij mij thuis zou laten uitnodigen, ook al had je me nog zo in je ban gekregen.

‘Hoi, schat,’ riep Iain vanuit de keuken toen ik binnenkwam. Een misselijkmakende vlaag vleesdampen begroette me.

‘Wacht even!’ riep ik, terwijl ik de badkamer in schoot.

Ik hing boven de wc en liet het braaksel komen.

‘Ik vroeg me af waar je uithing… Alles goed met je?’ riep hij van achter de deur.

‘Zo meteen wel.’ Met de rug van mijn hand streek ik het haar uit mijn ogen.

Toen ik in de spiegel keek, zag ik er verschrikkelijk uit. Mijn huid was weer grauw, mijn ogen waren spleetjes in een karakterloze, gerimpelde driehoek van een gezicht, met kots op mijn kin en nog iets anders.

Oranje lippenstift.

Naast een veeg kots jouw oranje bij mijn mond.

Wat had je met me uitgespookt?

‘Kan ik iets voor je doen?’

‘Ik denk dat ik even een douche neem en dan naar bed ga. Doe maar geen moeite om voor mij te koken. Maak maar iets voor jezelf.’

‘O, oké schat.’

Ik trok mijn blouse uit en herinnerde me dat die losgeknoopt was. Ik controleerde mijn hals en borst op lippenstift. Ik geloof niet dat ik iets zag, maar helemaal zeker wist ik het niet. Ik stapte onder de douche en probeerde het water elk spoor van jou van me af te laten spoelen. Ik voelde me weer huidloos. Blootgelegd door jou. Ik wou dat ik de tijd terug kon draaien naar tien uur die ochtend. Dan zou ik nee hebben gezegd tegen je massages, tegen je ‘schrijfoefening’, tegen naar je appartement gaan. We hadden naar het businesscenter in de Rosewood moeten gaan en jij had de ondraaglijke werk-snowflakeversie van jezelf moeten zijn, met je holle kreten als ‘de nodige uitdagingen’, ‘ik hoor wat je zegt’, ‘yep tuurlijk’ en je domme stembuigingen. Je had gelogen over je naam en wie weet waarover nog meer?

Toen ik de keuken in liep, stond Iain de donkerbruine inhoud van een grote pan in een bakje te scheppen. ‘Het spijt me ontzettend. Dat ziet er heerlijk uit.’

‘Geeft niet. Dat blijft wel goed. Wat is er met jou gebeurd? Wat heeft ze met je uitgespookt?!’

Wat moest ik hem vertellen. Ik wist niet wat hij al kon zien of wat hij bewust negeerde over jou. Ik moest hem aan mijn kant zien te houden en alles vermijden waardoor hij bang zou worden dat ik weer ziek werd.

‘We hebben gespijbeld, haar idee uiteraard. In plaats van het schrijfkamp hebben we een massage genomen en daarna zijn we ontzettend dronken geworden. Ik geloof dat ik bij haar thuis een black-out kreeg of in elk geval in slaap ben gevallen. Ik denk dat ik er daardoor juist zo erg aan toe ben.’

‘Je lijkt een beetje van streek te zijn. Is alles in orde?’

‘Ja hoor. Een beetje dronken of katerig. Ik geloof dat we ook wat hebben geschreven. Misschien komt het ook daardoor.’

‘Dat klinkt positief.’

‘We waren al teut toen ze opeens besloot dat we vijf minuten lang over de ergste dag van ons leven moesten schrijven. Ik heb iets geschreven waar ik al eeuwen niet meer aan had gedacht. Ik weet niet waarom. Volgens mij is ze een soort heks. Ze haalt de hele tijd van alles in me naar boven.’

Geïntrigeerd tuurde hij naar me, plotseling opgeleefd uit zijn gebruikelijke avondlijke dronkenschap. ‘Zoiets heb ik ook gemerkt. In de pub. Het voelde alsof ze me dwong mijn hart uit te storten. Ik weet niet eens of dat goed of slecht is.’ Hij lachte vreugdeloos. ‘Ik moet er steeds aan denken. Het is net alsof ze het bezinksel in mijn hoofd oprakelt, allerlei oude, samengeperste gevoelens. Diepzinnige dingen.’ Hij staarde voor zich uit, waarschijnlijk zag hij in gedachten jouw gezicht voor zich, en keek me eindelijk aan alsof hij verbaasd was dat ik er nog was.

‘Ik ook,’ zei ik naar waarheid.

‘Weet je nog dat ze morgen haar creatiefschrijvengroep heeft? Ik was nog steeds van plan om erheen te gaan. Goed?’

Het braaksel kwam weer omhoog in mijn strot.

Ik wilde hem zo graag vertellen dat Lunt niet je echte naam was, ik wilde hem weghalen uit jouw aantrekkingskracht. Maar ik wist dat ik eerst bewijzen tegen je moest verzamelen. Ik moest mijn verhaal onderbouwen, anders zou ik het risico lopen dat Iain vond dat ik paranoïde of erger klonk. Ik moest sterk overkomen op hem. Zoals ik echt ben.

‘Tuurlijk. Waarom zou het niet goed zijn?’

De volgende ochtend liet Gemma jou en mij naar haar kantoor komen voor een schrijfkampnabespreking. Ik was alweer te laat, dus moest ik met mijn jack nog aan meteen naar haar toe. Ik had spijt dat ik je de vorige avond niet had gebeld om ons verhaal over wat we in de Rosewood hadden gedaan op elkaar af te stemmen. Maar dat had ik niet kunnen opbrengen.

‘Zo, meiden, hoe vinden jullie dat het gisteren is gegaan?’ vroeg Gemma.

‘Ik vind dat ik er veel van heb opgestoken,’ zei ik, in de hoop dat je mijn wenk zou begrijpen.

‘Ja, ik ook. Ik vind dat Katherine echt de nodige uitdagingen heeft gehad, maar ik geloof dat we tot een consensus zijn gekomen over de richting waarin we ons moeten bewegen?’

Bravo, Lily. Een leugen met precies genoeg geloofwaardige elementen, maar van hoog niveau en met ‘in de richting bewegen’ had je op Gemma’s voorkeur voor holle managementtaal ingespeeld. Dat had je al eerder gedaan, nietwaar? Ik had al zo’n vermoeden dat je een grote leugenaar was. Je bleef bewijzen dat ik gelijk had.

‘Dat is uitstekend, precies wat we nodig hebben. Ik kijk ernaar uit om je volgende outputs te lezen, Katherine.’ (Outputs. Outputs? Wat dacht je van, tja, ik weet niet, hoor, artikelen?) ‘Lily, jij kunt wel gaan. Katherine, ik dacht dat we misschien over je toespraak op de awards konden nadenken terwijl het ijzer heet is.’

‘Prima.’ Ik slikte de gore smaak in mijn mond weg en graaide in mijn lege brein rond naar ideeën voor wat ik van plan was te zeggen. Het duurde nu niet lang meer en het conceptbestand dat ik twee weken geleden had geopend was nog steeds hardnekkig blanco. Mijn maag draaide om bij het idee dat ik tegenover die mensen moest gaan staan om me van top tot teen door hen te laten beoordelen terwijl ik mijn grootse rentree maakte, vooral na de lullige reacties die lezers bleven posten. ‘Ik heb een paar ideeën over thema’s die ik eigenlijk met jou had willen bespreken, maar wat had jij zelf in gedachten?’

‘Mijn enige hoop is dat het echt inspirerend is: een intentieverklaring, een duidelijke breuk met het verleden. Dat is een thema dat vooral jou persoonlijk zal aanspreken, denk ik, gezien het feit dat je vorig jaar niet bij de awards kon zijn. Zie ik dat goed?’

‘Ja. Dat klopt. Ik kon er niet bij zijn,’ zei ik zacht. Door haar woorden te gebruiken klonk het alsof ik een soort besmetting had die me dwong om uit een gevoel van gemeenschapszin in zelfquarantaine te gaan.

‘Ik weet dat je een sterke comeback wilt maken. Dus laat maar eens horen hoe je gaat beginnen.’

Het is mijn diepste wens om de eerste dertig seconden door te komen zonder op mijn bek te gaan. ‘Ik begin waarschijnlijk met een paar bijzonderheden voordat ik van start ga met de eigenlijke toespraak, je weet wel: “Dames en heren, ik wil deze avond graag aftrappen door hulde te brengen aan het nieuwe management onder de bekwame leiding van Gemma Lunt.”’ Gemma leek te verstijven. Haar gezicht verstrakte en ze probeerde met een glimlach te verhullen dat ze duidelijk totaal niet onder de indruk was. Je tante was op zoek naar mijn ‘beste zelf’ en die kon ik haar niet geven. Het werd tijd voor een nieuwe tactiek om er zonder kleerscheuren van af te komen.

‘Lunt. Nu ik het hardop zeg: het is een ongewone naam, hè? Wilde je zus haar meisjesnaam houden? Om hem door te geven?’

‘Wat bedoel je?’

‘Nou, Lunt is blijkbaar de naam van moederszijde, dus dat betekent dat je zus die wilde houden om aan Lily door te geven, anders zou haar naam…’ zei ik, maar Gemma kapte me af. Ze was in elk geval op de hoogte van je naam. Dat kon niet anders.

‘Ach, we zijn een sterk vrouwgerichte familie.’ Ze tuitte haar lippen en bewoog ze naar de linkerkant van haar gezicht. ‘Ik zou niet per definitie bij het nieuwe management beginnen. Begin maar met jouw visie voor Leadership. Waar willen we naartoe met onze lezers? Neem al die geweldige punten mee die je gisteren tijdens het schrijfkamp met Lily hebt opgestoken, dat is beslist een fantastische binnenkomer.’

‘Je hebt vast gelijk.’ Gemma kende je echte achternaam, maar jou kende ze niet echt, hè?

Toen ik terugliep naar mijn bureau zat je daar te typen, zo zelfvoldaan als altijd en uitgesproken kalm. Je zag er niet uit als iemand die te ver was gegaan bij haar baas. De andere stagiaires gingen koffie halen. Ik vroeg of ze ook een beker voor mij konden meenemen. (Waarom vroegen die stomme trutten mij niets? Ik was verdomme hun chef. Ze hadden me iedere dag, twee keer per dag, moeten vragen wat ik wilde hebben. Ik zou ze niet iedere dag opnieuw als ze op het punt staan om weg te gaan moeten laten terugkomen voor mijn bestelling en mijn geld, wanneer ik dat op zak had.) Ik kon zien dat Asif nu bij Gemma was. We waren bijna alleen. Tijd om een reactie uit te lokken.

‘Had jij gisteren eigenlijk gedronken?’

‘Ik was stomdronken. Merkte je dat niet?’

Ik schudde vaag mijn hoofd. ‘Ik kan me niet eens herinneren dat ik ging pitten.’

‘Geeft niet. Ik denk dat je ontzettend moe was.’

Neerbuigende opmerking gevolgd door rustig getyp. Echt iets voor jou.

‘Toen ik thuiskwam, moest ik vreselijk overgeven, maar ik had kunnen zweren… Heb ik soms jouw lippenstift geleend of zo? Ik had oranje op mijn…’ Ik raakte mijn gezicht aan.

Je schudde je hoofd. ‘Alleen als je hem stiekem uit mijn tas hebt gehaald toen ik even de kamer uit was.’ Je stak glimlachend je kin naar me uit en knipperde loom met je ogen. Okeeee.

‘Ik moest denken aan wat je hebt geschreven. Ging het over het internaat waar je naartoe werd gestuurd? Je zat toch op een internaat?’

‘Ja. Dat wist je al, dacht ik?’ Je hield je hoofd een beetje schuin naar de andere kant. Kat was muis geworden.

‘Moest je die grote koffer die ik zag steeds heen en weer slepen naar… Waar zei je ook alweer dat je naar school was gegaan?’ In je cv. Uiteraard. Dat zat daar, in mijn postvak, stilletjes te wachten tot ik er weer naar kon kijken wanneer ik de andere stukjes van de puzzel in elkaar ging leggen.

‘Ik geloof niet dat we het erover hebben gehad.’ Je werd zenuwachtig. ‘Mijn koffer? Heb je die gezien?’

‘Hij stond op de gang. Ik kwam erlangs toen ik wegging.’

‘Ik zou dat ding eigenlijk weg moeten doen. Ik weet niet waarom het me niet lukt.’ Je probeerde te lachen, maar hier had ik tenminste iets aan. Of misschien zou ik je nu voor de lol met rust laten.

‘Het valt niet altijd mee om ons verleden los te laten, ook al lijden we er erg onder.’ Ik keek je meevoelend aan, door mijn mond tot een streep samen te persen en mijn hoofd schuin te houden als imitatie van de moederlijke bezorgdheid die Gemma had vervolmaakt. Je wist dat ik het fakete, net als Gemma.

‘Inderdaad… Nou, ik denk dat ik er maar eens vandoor moet. Ik word in The Dorchester verwacht. Gems heeft me tot hoofdcoördinator voor de awardsavond benoemd?’

Je kon je laptop niet snel genoeg in die stomme gele tas stoppen. Je sprintte zowat naar de deur om het gesprek te ontvluchten. Ik had je door en dat wist je.

Het was amper vijf uur toen het kantoor leegliep. Gemma vertrok vroeg naar ‘het huis in Norfolk’ en kort daarna excuseerden de stagiaires zich en gingen ervandoor, wat mijn vermoeden bevestigde dat ze totaal niet bang voor me waren. Zelf wilde ik ook snel weg, want deze keer wilde ik met Iain neuken voordat hij jou in een pub zag. Maar zodra de kust veilig was, kon ik de verleiding niet weerstaan om je cv nog een keer te openen. Daarna googelde ik een van je oude scholen, daarna nog een en nog een, en plakte ik de jaren die je erop had gezeten en de contactnummers in een e-mail die ik naar mijn privéadres stuurde.

Ik hoorde niet dat Asif achter me verscheen.

‘K? Ik ben al de hele tijd van plan om je weer even te spreken,’ zei hij. ‘Hoe gaat het?’

‘Het is geen geweldige week geweest.’

‘O nee? Ik bedoel, wil je erover praten?’

Hij gebruikte onze vroegere code om wat tijd met elkaar door te brengen. Het begon altijd met een onschuldige opmerking en een praatje bij een biertje of wat er verder voor drank in de keukenkoelkast aanwezig was. ‘Eigenlijk zou ik niet… Ach, wat de fuck, doe ook maar. Schenk maar in. Toe maar.’

‘O, oké. Ik zal zien wat ik kan vinden.’

Hij verdween naar de keukenhoek en kwam terug met een geopende schroefdopfles witte wijn en twee matglazen tumblers. Hij schonk snel in, waardoor de druppels over mijn bureau spetterden. ‘Zo, wat is er met je aan de hand?’

‘Nou, je hebt me waarschijnlijk wel Gemma’s kantoor in en uit zien lopen. Voortdurend in en uit. En dan is Lily er natuurlijk nog.’

Hij ging wat rechter zitten. ‘Wat is er met Lily?’

‘Ze houdt me de hele tijd in de gaten om te proberen me erin te luizen. Je weet dat we gisteren naar dat schrijfkamp waren? Ze heeft de hele boel laten ontsporen. En je weet dat ze Gemma heeft overgehaald om dit bedrijf te kopen? Maar weet je ook dat ze me in mijn buurt heeft gestalkt nog voordat ze zelfs maar was begonnen? Ze zag me elke dag mijn appartement uit gaan en is me gevolgd. Ze schrijft een creepy blog over mij. En verder heb ik ook een trol die verdacht veel als haar klinkt. Het is allemaal behoorlijk raar, vind je niet?’

‘Waarom zei Lily dat ze je volgde?’

‘Ze zei dat ik “haar aandacht trok” of zoiets. Ik bedoel, dat is toch raar?’

‘Ik weet niet, hoor, ik vind haar erg aardig. Maar als je ergens over in zit, waarom praat je dan niet gewoon met haar? Ze is heel makkelijk om mee te praten.’

Hij legde zijn hand op mijn arm en ik voelde een vertrouwde maar bijna vergeten vlaag van begeerte tussen ons opwellen.

‘Dit is helemaal fout, Asif.’

‘Wat?’

En voordat ik wist wat er gebeurde, greep hij me ruw bij mijn borst en opeens besefte ik hoezeer ik dat had gemist. Iain was zo teder, zo zorgzaam, zo aarzelend geworden sinds ik ziek werd dat het een beetje op mijn zenuwen begon te werken. Asif en ik kusten elkaar stevig, dringend, en jezus wat voelde dat lekker. Ik trok mijn blouse uit en het was alsof de afgelopen twee jaren er niet waren geweest. Ik had dit gemist; ik miste het gevoel dat ik mezelf was. Nu kreeg ik een glimp van mijn oude zelf en dat was erg prettig. Het voelde allemaal zo heerlijk.

Tot het moment waarop ik jou zag.

Binnen de dubbele veiligheidsdeuren tuurde je het kantoor in. Was je soms teruggekomen om me te controleren? Ik neem aan dat ik je niet teleurstelde, want toen je me daar met mijn blote tiet met Asif zag, maakte je meteen rechtsomkeert. Aanvankelijk een plotselinge schok, toen een golfje vastberadenheid, vlak voordat je je omdraaide om richting het noorden te gaan en je klaar te maken om mijn partner te ontmoeten met een frisse nieuwe kijk op mij.

‘Daar is ze. Alweer.’

‘Wie?’

‘Lily!’ Ik wees naar de deuren achter ons. Asif draaide zich om, maar tegen de tijd dat hij de deur zag, was je verdwenen.

‘Waar?’

‘Ze was er net nog!’

‘Shit. Weet je het zeker? Ik denk echt niet dat er iemand is.’

‘Zij was er… Hoe dan ook, Asif, sorry, ik ben al laat. Ik moet ervandoor.’

Ik knoopte mijn blouse weer dicht en bedacht dat het omstreeks dezelfde tijd was als de dag daarvoor, toen ik precies hetzelfde deed na jou. Ik zette met mijn ene hand mijn computer uit en wurmde me met mijn andere in mijn jack. Intussen was je misschien al de brug over. Ik moest opschieten.

‘Wat had je me willen vertellen? Je wilde me iets vertellen?’ Ik hees mijn tas ruw over mijn schouder.

‘Nou, misschien stelt het niets voor, maar ik hoorde Lunt senior iets zeggen over een dubieuze onkostendeclaratie die je had ingediend? Iets over een taxirit van zesenzestig pond die je had gedeclareerd? Ik wilde je alleen een seintje geven.’

‘Prima. Ik zal het aan de lijst toevoegen.’

‘Ik geef het alleen maar door, Katherine.’

‘Sorry. Zeg, luister, ik moet ervandoor. Ik spreek je volgende week wel, goed?’

‘Prima.’

Terwijl ik de trap af en de deur uit vloog naar een bus die ik in gedachten uit alle macht dwong me op tijd thuis te brengen zodat ik seks met mijn partner kon hebben voordat hij jou weer zag, had ik kunnen zweren dat ik in het trappenhuis nog steeds jouw hoofdhuid kon ruiken.

Ik zat zoals gewoonlijk voorin op het bovendek van de bus. Toen ik naar buiten keek, zag ik in de ruit dat ik mijn kaken op elkaar klemde, waarna ik mijn blik naar de straten beneden richtte.

En daar was je, op je fiets glipte je in het strookje lucht tussen mijn bus en de stoeprand, terwijl je voor me uit richting het noorden racete om Iain te zien. Van bovenaf kon ik je stralende lach en je donkere ogen niet zien, maar alleen een jonge vrouw die ongetwijfeld van plan was om iets van me af te pakken. In gedachten daagde ik de bus uit om te dicht naar de stoep, naar jou toe te kruipen.

Mijn mond viel open toen je je van me afsplitste en naar het westen afsloeg door London Wall richting Barbican.

Niet jij, maar iemand die op je leek. Van waar ik zat zagen jullie millennials er allemaal hetzelfde uit.

Zodra ik mijn sleutel in het slot stak, hoorde ik muziek, Iains muziek, The Jesus and Mary Chain, door de gemeenschappelijke hal trillen. Iain draaide ’s avonds nooit muziek. Normaal gesproken niet.

Toen ik binnen was, betrapte ik hem erop dat hij weer in zijn buik porde. Hij had zich geschoren. Dat deed hij ’s avonds ook nooit. Hij had zijn bomberjack al aan; ik was te laat.

‘Hé, waar heb jij uitgehangen? Ik dacht dat ik je zou mislopen.’

‘Je ziet er goed uit. Tijd voor een vluggertje voordat je weg moet?’

‘Ah, schat, nee. Ik wil niet meteen al de eerste keer te laat komen. Deze ouwe vent wil een goede eerste indruk maken op de jonkies!’

‘Oké. Als je terug bent dan maar.’

Ik had bijna gezegd dat ik wel op hem zou wachten voordat ik besefte hoe zielig dat zou klinken. Zo was ik niet.

‘Absoluut.’ Hij kuste me en met wat ik alleen maar als een verende tred kan beschrijven ging hij naar jou en je vriendjes.

‘Wens me maar sterkte!’ riep hij me toe terwijl hij de gemeenschappelijke trap af liep.

Ga niet, ga alsjeblieft niet. Ik smeek je, Iain, besef dat je nu onmiddellijk moet omkeren en hier moet blijven, bij mij.

‘Sterkte,’ fluisterde ik. Dat zou hij beslist nodig hebben bij jou. Die arme Iain maakte geen schijn van kans.

Ik ging naar de woonkamer en zette mijn laptop aan. Toen ik de voordeur hoorde dichtvallen en ik alleen achterbleef met mijn computer, had ik het overweldigende gevoel dat dit mijn toekomst was.

11

Katherine

Alleen thuis op vrijdagavond zat ik naar websites van internaten te staren; foto’s van stralende kinderen zonder een spoor van hun onvermijdelijke innerlijke beroering. Er waren enkele nogal weerzinwekkende ‘visies’ en ‘missieverklaringen’ zoals: Om het volle potentieel van het individu te ontwikkelen door te streven naar het uitzonderlijke… Om hun onafhankelijkheid van geest te stimuleren als voorbereiding op het volwassen leven; en veel moeilijker te vinden details over tarieven.

Ik dronk een van Iains pakken wijn op en belde het internaat waar jij op je zestiende of zeventiende op moet hebben gezeten. Ik kreeg verbinding met de centrale en belde het toestel voor een van de meisjesslaapzalen. De telefoon ging lang over voordat er iemand opnam, een directrice, neem ik aan.

‘Met mevrouw Farnaby, waarmee kan ik u van dienst zijn?’ klonk een vage stem.

‘Ik probeer een kennis op te sporen. Ik heb belangrijke informatie voor haar. Ze was een paar jaar geleden bij u, toen ze zestien, zeventien was. Haar naam is Lily.’

‘Lily.’

‘Ja. Haar achternaam wil ze helaas niet geven.’

‘Wie bent u? Kunt u misschien tijdens kantooruren terugbellen?’

‘Het is jammer genoeg dringend.’

Een lange stilte.

‘Bent u toevallig een gezondheidswerker?’

‘Dat mag ik helaas niet zeggen.’

‘Nou, hoe dan ook, we verstrekken geen persoonlijke informatie over oud-leerlingen. We moeten hun privacy waarborgen, ongeacht wie ze zijn of wat ze hebben gedaan. Als u ons schriftelijk benadert, kunnen we uw gegevens doorsturen, maar anders kunnen we u hier niet verder mee helpen. Het spreekt vanzelf dat u moet ophangen en het alarmnummer moet bellen als iemand in onmiddellijk gevaar verkeert. Goedenavond.’

De verbinding werd verbroken.

Gezondheidswerker. Je had op een heleboel scholen gezeten. Op elke school scheen je het niet langer dan een jaar, hooguit twee jaar uit te houden. Je moeder en Gemma hadden je naar allerlei plaatsen gestuurd: Sussex, Norfolk, Dorset, zelfs mijn eigen Derbyshire. Geen wonder dat je gestoord was, maar wat was er mis met je dat je zo van hot naar her werd gesleept?

Ik dacht dat ik iemand het bordes op hoorde komen en keek hoe laat het was. Bijna elf uur. Mijn partner was bijna vier uur met jou en je creatieve clubje uit geweest. Ik stelde me voor dat de anderen intussen wel vertrokken zouden zijn en dat alleen jij en hij er nog waren. Ik wilde juist een berichtje sturen om te zeggen dat ik een avondwandelingetje ging maken en jullie voor de laatste ronde in The Rose and Crown gezelschap zou houden toen ik een appje van Iain kreeg:

Neem r nog eentje, dn nr huis. xxxc

Dus hij was straalbezopen en zou gauw naar me terugkomen. Zo kende ik Iain. Dan was alles dus min of meer koek en ei. Een van de vele dingen die mijn partner leuk vond aan mij, was mijn vermogen om te accepteren wie hij was en mijn schijnbare gebrek aan jaloezie. Van dat soort dingen hadden mindere vrouwen last, het bekrompen, gewoonlijk monogame, provinciaal ingestelde soort. Daar waren wij veel te cool voor. Vroeger stuwden onze verhoudingen ons zelfs hoger en dichter naar elkaar. Maar dat was toen. We waren anders. Ik was anders, levendiger. Nu was jij degene die vol levenslust was, zoveel levenslust dat die ons zou kunnen breken.

Rond middernacht was Iain nog steeds niet thuis. Ik probeerde een dutje te doen op de bank, maar dat lukte niet, dus appte ik Asif:

Hoi. Lig je in bed? Xxx

Dat was altijd het signaal om te beginnen met sexting, maar ik kreeg twintig minuten lang geen antwoord. Uiteindelijk stuurde hij dit:

Hoi. Beetje uitgeteld. Ben deze week met iemand gaan daten. Alles oké met jou? xxx

Ik deed geen moeite iets terug te sturen.

Toen Iain die avond eindelijk thuiskwam, tweeënhalf uur na zijn laatste appje, bleef hij heel lang in de badkamer met de kraan open. Ik durfde niet te vragen waarom en deed alsof ik sliep.

Mensen veranderen.

De volgende ochtend werd ik eerder wakker dan Iain. Ik keek op mijn telefoon terwijl ik nog in bed lag. Acceptableinthenoughties had nog een bericht naar Gemma en mij gestuurd:

Onderwerp: Katherine Ross: een dringend verzoek om verandering

Jullie moeten dat ouwe wijf de laan uit sturen of iets aan haar schrijfstijl doen, want ik weet niet waartoe ik in staat ben als ik nog één hoogdravend kutstuk vol zogenaamd ‘inzicht’ moet lezen!

Ik mailde Gemma:

Dit zet me onder grote druk en is erg verontrustend. Ik denk dat ik ertegen kan, maar wat vind je dat we moeten doen? kr

Vanaf haar privénummer appte ze:

Ik zal doen wat je graag wilt dat ik doe. Laten we het maandag bespreken als je dat nog nodig vindt. Zomaar uit interesse: nog nagedacht over wie dit kan zijn? gl

Ik schreef een conceptbericht terug:

Nee. Jij?

Toen haalde ik ‘Jij?’ weg. Het voelde nog niet als het juiste moment om door te zetten.

Maar ik had haar door: ze probeerde een mailwisseling hierover te omzeilen. Dat kon alleen maar betekenen dat ze bang was dat jij het was, zoals ieder weldenkend mens zou zijn. Het grote verschil was dat zij erop uit was om jou te beschermen door je pesterijen te beheersen, terwijl ik me had voorgenomen om elke laag van je schijnheiligheden weg te halen, zodat we allemaal konden zien hoe je in werkelijkheid was.

Ik draaide me om naar Iain. Hij was in diepe slaap/bewusteloos, dus uiteindelijk stond ik als eerste op. Dat gebeurde vrijwel nooit en ik wist niet hoe ik de tijd moest vullen voordat hij ook opstond. De minuten kropen voorbij. Jij gaf me het gevoel dat ik weer een viswijf was: met mijn armen voor mijn verschrompelde borst over elkaar geslagen, gereed om uit te vallen tegen mijn partner.

Ten slotte kwam hij op zijn gemak de keuken binnen, waar ik een poging deed om wafels te bakken.

‘Morgen. Hoe gaat het? Je was laat thuis.’ Ik probeerde mijn stem zo neutraal en niet-zielig mogelijk te houden, om de indruk te wekken dat het volkomen normaal was dat ik het ontbijt klaarmaakte, alsof ik precies wist wat ik deed te midden van de wolken meel en plassen melk, alsof het niet een wanhopige poging was om de tijd te verdrijven en cool te lijken, alsof ik mijn paranoia onder controle had.

‘Ik weet het. Ik snap niet waar de tijd is gebleven. Sorry.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik ben blij dat je een leuke avond had. Hoe was het? Hoe waren ze?’

‘O, wat je ervan zou verwachten.’

‘Dus…’

‘Dus?’

‘Vertel me eens wat!’

‘Het was een beetje gênant, maar in wezen bevrijdend.’

‘Bevrijdend?’

‘Ja, om na al die jaren over mijn stukken, mijn ideeën te praten. Dat was lang geleden.’

‘En ben je erdoor geïnspireerd? Ga je ermee door? Wat heb je meegenomen? Waar werk je aan?’

‘Ik heb een oud script min of meer opgepoetst.’

‘Oké. Je zei niet precies wat je had meegenomen.’

‘Nou, je hebt er niet precies naar gevraagd. Geef maar hier, ik doe het wel.’ Hij nam het stomme wafelijzer dat ik onbeholpen probeerde in te vetten van me over.

‘Het spijt me,’ zei ik. Hij schudde vaag zijn hoofd terwijl ik sprak. Ik ging verder, omdat ik niet wist wat ik anders moest. ‘Ik weet dat mijn werk me nogal in beslag nam. Gemma. Lily, in godsnaam. Wat vind je nou echt van haar? Hoe was ze in haar natuurlijke omgeving?’

Zijn gezicht straalde rust uit terwijl hij met wat keukenpapier de kuiltjes van het wafelijzer met olie insmeerde, een gekunstelde ongekunsteldheid, volstrekt onnatuurlijk; Iain sloot me buiten.

‘Ik denk dat het gewoon een jonge vrouw is die haar best doet om zich te redden… Wil jij er een of ging je ze alleen voor mij bakken?’

‘Voor jou.’

‘Goed, dan moet een deel hiervan misschien worden weggegooid. Ik kan dit niet allemaal op.’ Hij bekeek het papperige beslag dat ik met onverholen afkeer in elkaar had geflanst.

‘Ik dacht dat je wel honger zou hebben.’

‘Heb ik ook, ik kan alleen niet zoveel op.’

Hij werkte aan zichzelf. Niet vanwege mij, maar vanwege jou. Dat wist ik.

Later hebben we gevreeën en dat was geweldig. Het was geen werktuiglijke zaterdagse vrijpartij, het was gefocust. Iain deed alles wat ik lekker vond en nog veel meer. Het voelde zoals we vroeger waren. Maar onwillekeurig maakte ik me zorgen of hij aan jou dacht. Erger nog: was hij zijn beste prestatie aan het oefenen, zijn zelfvertrouwen aan het opbouwen om met jou te zijn?

Na afloop, in bed, zei hij dat jij ons voor het volgende weekend voor een feest ergens in Sussex had uitgenodigd.

‘Kan best leuk zijn. Dan zijn we weer eens de stad uit. We zijn al in geen eeuwen naar een fatsoenlijke houseparty geweest. Laten we die snowflakes eens zien uit welk hout wij ouwe ravers zijn gesneden.’ En het klonk als de Iain die ik kende. De Iain van hij en ik, de Iain van terug naar huis om te vrijen. Maar dat was niet de reden waarom ik ja zei.

Want dit zou een mooie gelegenheid zijn om echt uit te vogelen wie je was, om op onderzoek te gaan, je vrienden te ondervragen. Je was vanuit het niets opgedoken om me kapot te maken. Als ik de juiste vragen aan de juiste mensen stelde, kon ik de waarheid aan de bron achterhalen. Deze keer zou ik mijn vragen niet verprutsen. En dan was er nog dat andere, eenzamere stemmetje in mijn hoofd dat riep: misschien kan ik dan weer met Lily dansen. Misschien had ik het me allemaal verbeeld. Misschien komt alles goed. Zo laaghangend was mijn leven, overrijp fruit, wachtend totdat jij het moeiteloos kon plukken.

‘Tuurlijk. Waarom niet? Misschien kunnen we een leuke b&b boeken. Er een weekendje van maken?’ stelde ik voor.

‘De Ross-McIvors zijn klaar om te gaan feesten!’

‘Blijkbaar.’ Ik kuste hem en ging liggen.

‘Zullen we wat in huis halen? Een paar grammetjes?’ vroeg Iain.

‘Jezus, ben ik soms wakker geworden in de jaren negentig?!’

‘Toe nou. We weten toch nog wel wat feesten is?’ Hij wilde zich weer jong voelen. Hij wilde weer jong zijn, voor jou. ‘Laten we eens kijken of ik nog het nummer van een dealer heb.’ Hij scrolde door de contactpersonen in zijn telefoon, maar draaide zich iets opzij zodat ik het scherm niet kon zien. Kleine dingen die boekdelen spreken over de verwarring onder de oppervlakte. ‘Hebbes. Het staat er nog in. Wat denk je, twee?’

‘Je weet toch dat millennials zich geen coke kunnen veroorloven? We kunnen beter wat meer halen als we dit gaan doen. Misschien kunnen we er iets van doorverkopen.’ Ik kan ook weer jong zijn, Iain.

Hij begon een berichtje te typen. ‘Je bent een rare meid.’

‘Nou, of we verkopen het door, of ze snuiven gratis al onze drugs op.’

‘Oké, jij weet wat het beste is. Zo, daar gaat-ie. Ik schrijf het appje: 4 graag, ik doe het, ik doe het. Ga je me tegenhouden?’

‘Doe het nou eindelijk!’

Hij swipete met zijn duim over zijn telefoon. ‘Gebeurd!’

‘En jij bent een rare jongen.’ Ik kuste hem en streek zijn haar van zijn voorhoofd, zijn zoete drankgeur die mijn enige echte thuis was.

‘Je weet dat ik van je hou,’ zei hij, en ik bespeurde een onuitgesproken ‘maar’, een ‘maar’ dat achter de coulissen op me wachtte. Ik hou zo van hem. Ga alsjeblieft niet bij me weg. Niet voor jou, Lily. Voor niemand. We hebben elkaar nodig.

‘En ik hou van jou.’

We vreeën weer, maar deze keer geloofde ik dat het helemaal voor mij was. Hij was nog niet weg, maar er was nog meer wat ik kon doen.

Het was misschien een week eerder als een terloopse gedachte begonnen. Een klein idee, dat ik niet onder ogen had willen zien. Maar met het sluipende gevoel dat mijn partner bij me wegglipte, besloot ik het aan te wakkeren, het te forceren totdat het levensgroot was geworden. Met mijn hoofd op Iains borst na de seks, zoals al honderden keren eerder, zei ik: ‘Iain, ik moet je iets vertellen.’

‘Ga je gang.’

‘De afgelopen paar weken heb ik een ontzettend verdrietige terugkerende droom gehad. Ik ben als twaalfjarige op de boerderij en probeer een hek te bereiken. Ik wil het openmaken. Ik weet niet waarom, maar het lukt niet. Er is altijd iets wat me tegenhoudt. Die droom… Ik vraag me af of die me probeert te vertellen dat ik een aantal… een aantal keuzes heb gemaakt die ik anders had moeten benaderen.’

‘Wat voor keuzes?’ Ik voelde zijn warme borst onder me en zijn hart dat sneller ging kloppen.

‘Belangrijke keuzes.’

‘Zoals?’

Ik tilde mijn hoofd op en keek hem recht aan. ‘Ik denk dat het verkeerd was om geen kinderen te krijgen. Ik dacht dat we er misschien eens over moeten nadenken.’

Eerst bleef hij stilliggen, maar toen ging hij rechtop zitten zodat ik snel opzij moest duiken om geen elleboog in mijn gezicht te krijgen. ‘Godverdomme. Godverdomme, Kathy. Waarom? Waarom nu?’

‘Ik weet niet. De droom, die droom die me kwelt iedere keer als ik mijn ogen dichtdoe. Ik wil dat we een gezin zijn. Ik denk dat ik dat nodig heb om mezelf diep gelukkig te maken. Om ons diep gelukkig te maken. Ik bedoel, ergens is het logisch.’

‘Logisch? Nou, tien jaar geleden, toen we nog een kans hadden, was het helemaal niet logisch, verdomme.’

‘Hé! Ik ben pas eenenveertig! Het kan nog steeds.’

‘Meen je dat echt?’

‘Ik weet niet… Wil je dat?’

‘Verdomme, Kathy. Ik weet niet, hoor. Je hebt een krankzinnige droom gehad en opeens wil je een baby? Een kind?’

Hij had me niet aangekeken, maar bij die laatste zin draaide hij zich om en keek me recht in mijn gezicht. Ik voelde de volle kracht van zijn verontwaardiging, als een warmtelamp die op me neer brandde. Ik dacht dat hij verliefd op me was geworden omdat ik niet was zoals andere vrouwen van zijn leeftijd, zacht en onzeker, zeurend om kinderen en ‘normaal zijn’ en die hem willen voorbereiden op geheelonthouding en het vaderschap. Ik liet hem zichzelf zijn door zelf mezelf te zijn. Ik heb het leven mogelijk gemaakt dat hij volgens mij wilde en dat ik ook wilde. Vrolijkheid. Seks. Veel seks en af en toe met andere mensen. Maar nu waren we ouder. Ik was nog steeds hetzelfde, maar nu was dat niet meer genoeg. De zoveelste vrouw van middelbare leeftijd met een man die haar niet meer leuk vond. Ik, die eindelijk verwikkeld raakte in mijn vrouwelijke archetypes nadat ik er jarenlang tegen had gevochten.

‘Wat bedoel je? Ik heb in het verleden fouten gemaakt over ons leven en nu kom ik daar eerlijk voor uit. Het heeft lang geduurd om mijn jeugd te ontleden. Je zou doodsbang zijn voor de ouder die je kon worden als je een moeder zoals de mijne had. Maar dat is voorbij. Ik wil nu aan de toekomst denken.’

Hij zweeg en deed zijn ogen dicht terwijl ik sprak.

‘Ik kan het niet geloven. Ik kan het gewoon… niet geloven,’ zei hij ten slotte.

‘Waarom zou ik over zoiets tegen je liegen?’ Eindelijk kwamen de tranen.

‘Weet ik veel!’ brulde hij. ‘Ik weet het niet,’ zei hij zacht. Hij draaide zich naar me toe en streek mijn haar uit mijn ogen. ‘Godskolere, je weet wel hoe je me moet blijven verrassen. Is dit serieus?’

‘Ja. Het is serieus.’

Hij zuchtte. ‘Dit is heftig. Misschien moeten we het eerst maar een poosje laten rusten. Oké?’

We waren een ogenblik stil terwijl het stof optrok. We lagen op onze rug, met het witte plafond dreigend boven ons, zonder elkaar aan te raken. Na een tijdje zocht hij mijn hand en pakte die vast. ‘Kom, laten we een ommetje maken.’

We slenterden hand in hand door het park, tussen rijen kersenbloesembomen door. Een plotselinge windvlaag had bijna al hun wc-papierkleurige bloesems afgerukt. Ik lachte zoals je doet in een film, een liefdesverhaal. Maar het klonk een beetje te hard, en toen ik de bloemblaadjes uit mijn haren schudde en van zijn schouders veegde, drong het sentimentele van de situatie tot me door. Plotseling geneerde ik me. Maar ik verlangde nog steeds naar mijn liefdesverhaal. Ik wilde geloven dat het allemaal echt was en dat alles was zoals het hoorde te zijn. Iain kuste me lang en teder. Maar wat ik in de liefde van die kus voelde, was een soort medelijden.

We hielden op, hij nam mijn hoofd tussen zijn handen en kuste me opnieuw en trok me naar zich toe voor een omhelzing.

‘Ik hou zoveel van je, Katherine. Ondanks…’

‘Ondanks wat?’

‘Niets… Niets.’

We keken elkaar een ogenblik aan. Hij tuurde in mijn ogen, zoekend naar iets wat we langzaam kwijtraakten of misschien naar iets wat ik helemaal alleen was kwijtgeraakt.

‘Kom op, waar wil je iets gaan drinken?’ vroeg ik.

‘Ik dacht erover om misschien terug te gaan naar The Rose and Crown. Ik was vergeten hoe leuk die pub is.’

‘Waar je maar wilt.’

De rest van de dag deed ik mijn best om coole Katherine te zijn; de volmaakt volwassen vrouw. Ik gaf hem de gelegenheid om meer te drinken, hoewel hij daar minder voor leek te voelen dan gewoonlijk. Ik hemelde de lol op die we op jouw feest zouden hebben. Ik praatte de hele tijd over jou, bracht het gesprek telkens terug op hoe het feesthuis eruit zou zien, hoe chic het zou zijn, hoe snowflakeachtig en egocentrisch je vrienden zouden zijn, hoe we de boel eens op stelten zouden zetten.

‘We hebben het nog steeds, jij en ik, hè? Ongeacht wat we beslissen over hoe het verder moet.’

‘Nou en of.’ Hij gaf een kneepje in mijn hand boven een piepklein tafeltje in de hoek van de pub.

Wie zag ik toen ik de volgende ochtend voor mijn gebruikelijke zondagse hardlooprondje naar buiten ging door het hek van Green Lanes naar binnen wandelen?

Jou.

Jou samen met Asif.

Ik rende naar een groepje bomen om je gade te slaan. Hand in hand, slenterend, terwijl er damp opsteeg van je stomme biologische, cafeïnevrije Fairtrade-nepkoffie. Ik vermoedde al dat Asif ook voor je was gezwicht en nu wist ik zeker dat jij degene was met wie hij was ‘gaan daten’. Ik kon zien dat hij zich helemaal had laten inpalmen. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit op dezelfde manier naar mij heeft gekeken als naar jou. Het was duidelijk dat hij alles zou doen wat je van hem wilde. Je was erin geslaagd om mijn enige bondgenoot op kantoor weg te halen. Nu was ik daar echt helemaal alleen. Wat was je van plan om hierna van me af te pakken? Ik móést naar dat feest om verslaggever te spelen, om het wie, wat, wanneer, waarom en hoe over jou te ontdekken. Als ik je nu niet een stap voor bleef, zou je alles waar ik om gaf voor het grijpen hebben.

Lily

17 maart – creatieve schrijfavond

Ik had me afgevraagd of ze de verleiding kon weerstaan om na donderdag mijn ‘schrijfgroep’ met Iain binnen te dringen. In feite maakte ik me ernstige zorgen. Ik had al de zenuwen nadat ze had gezegd dat ze mijn koffer had gezien. Ze moet mijn echte initialen hebben gezien. Maar toen ik haar zo met Asif bezig zag, kon ik het zelf niet beter hebben gepland.

‘Dit is helemaal fout, Asif,’ zegt ze, terwijl ze zich zowat tegen hem aan wrijft.

‘Wat?’ reageert de arme, onnozele jongen.

Opeens grijpt ze zijn hand en legt die op de hare, begint ermee te bewegen en hem hartstochtelijk te zoenen als een geile tiener. Hij ziet eruit alsof hij niet weet wat hem overkomt.

Midden tijdens hun zoenpartij ziet ze me bij de deur staan. Asif kijkt omlaag en probeert op adem te komen. De blik in haar ogen… Ik wist dat ze Iain en mij die avond absoluut alleen zou laten.

Vijf minuten later belt Asif me.

‘Ik weet niet of je daarnet iets hebt gezien? Met Katherine?’

‘Meer dan me lief was.’

‘Ik wilde het niet. Ik wilde helemaal niets met haar. Ik geloof dat ik nog steeds een beetje flirterig ben, daar houdt ze van, maar niet op die manier, nu niet meer.’

‘Maak je maar niet druk, Asif. Ik snap volkomen hoe het voor jou is met haar. Heb je zin om voor het weekend af te spreken? Zin om zondag naar Stoke Newington te komen?’

Iain kijkt benauwd als hij de pub binnenkomt. Hij heeft zich opgedirkt. Eigenlijk ziet hij er best leuk uit. Ik zit op een barkruk op hem te wachten.

‘Hoi, Lily. Waar zijn we?’ Hij is erg zenuwachtig. En terecht.

‘Dit ís “we”, ben ik bang. De rest heeft het laten afweten. Sorry, je zult het met mij moeten doen. Ik heb een dubbele Grey Goose voor je gekocht om het goed te maken.’ Ik geef hem zijn wodka.

‘Je bent top,’ zegt hij, en hij neemt een grote slok. ‘Het is waarschijnlijk maar goed ook dat we met ons tweeën zijn. Ik heb al zo lang niemand mijn materiaal laten lezen. Ik schijt bagger, eerlijk gezegd, Lil.’

‘Waarom ben je zo nerveus?’ Ik draai mijn lichaam naar hem toe, strijk een lok haar achter mijn oor en kijk hem strak aan terwijl hij praat. Hij bloost.

Ik neem hem mee naar een tafeltje in de hoek waar niemand ooit wil zitten, omdat je praktisch bij de ander op schoot moet om erachter te passen. Onze benen zullen van meet af aan tegen elkaar liggen.

Hij was waanzinnig complimenteus over het waardeloze stukje dat ik hem van tevoren had gestuurd. Een abstract verhaal over verdrinken dat ik had geschreven tijdens mijn verbanning nadat ze me in Leeds van de universiteit hadden getrapt. Iains stuk was zozo. Een beetje oppervlakkig. Hij had me het begin laten zien van een script voor een komisch theaterstuk. Het was hier en daar grappig, maar ik wilde weten: wat wil hij ermee zeggen? Wat is de boodschap? Dat weet hij niet.

‘Weet je, Lil, daar heb ik nog niet echt over nagedacht.’ Dat beetje zelfinzicht lijkt hem te hebben geraakt. Hij begint al aardig te zwichten.

‘Maar er zit zoveel warmte in. Er spreekt duidelijk grootmoedigheid uit. Het nodigt echt uit om dieper op het materiaal in te gaan.’ Ik knipper met mijn ogen naar hem.

‘Meen je dat? Nou, dat is dan tenminste iets. Grappig, Kathy zei ook altijd iets dergelijks. Dat de manier waarop ik kopij schreef, toen ik nog bij een reclamebureau werkte, de mensen er altijd bij betrok. Ze zei dat ze niet wist hoe ik doe wat ik doe.’

‘Wauw. Dat is ontzettend… lief.’

‘Mag ik je iets vertellen?’

‘Tuurlijk.’ Ik schuif mijn stoel dichterbij, zodat hij met de rug van de hand waarmee hij zijn glas vasthoudt bijna mijn trui aanraakt. Net als ik denk dat ik de avond waarschijnlijk nu meteen een andere richting op kan sturen, bukt hij zich plotseling en begint in zijn rugzak te graaien.

‘Ik heb geprobeerd het laatste wat Kathy heeft geschreven op te scharrelen. Dat kon ik niet vinden, maar ik heb wel haar eerste manuscript gevonden. Ze zou me vermoorden als ze het wist, want dit heeft ze mij zelfs nog nooit laten lezen. Maar je hebt blijkbaar diepe indruk op mijn meisje gemaakt, bent onder haar huid gekropen, als ik het zo mag zeggen, en jij lijkt te weten waar je het over hebt wat schrijven betreft. Kun je er misschien eens naar kijken en zien wat je ervan vindt? Misschien kunnen we bedenken hoe we haar ook met haar eigen materiaal op gang kunnen krijgen? Dat zou haar echt kunnen helpen om zich weer zichzelf te voelen.’

Hij gaf me haar manuscript. Een poort naar haar diepste gedachten werd zomaar in mijn schoot geworpen.

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Zeg gewoon dat je het zult lezen, erover na zult denken. Misschien kunnen we de volgende keer ideeën uitwisselen? Om te proberen haar te helpen? Nou, ik ga even nog twee hiervan halen.’ Hij grist onze glazen mee.

‘Oké, ik zal er nu alvast aan beginnen.’

Voerautomaat

Door Katherine Ross

‘De dieren eten eerst,’ zegt haar moeder keer op keer. Elke dag, wanneer ze ’s ochtends om half vijf wakker geschud wordt. Het is zwaar in de zomer, ademstokkend in de winter. Ze vraagt om eten, een stukje brood om te voorkomen dat haar maag haar aanvalt. Elke ochtend krijgt ze hetzelfde te horen: ze staat onderaan de ladder, met ruim vijfhonderd ooien boven haar die onwetend ronddwalen op de schrale grond die haar moeder ook weigert te voeden.

Er was een tijd dat het meisje wilde weten waarom haar moeder het minimum aan eten in haar eigen lichaam stopt, waarom ze naar bed gaat voordat de zon onder is gegaan, waarom ze zo min mogelijk zorg besteedt aan de schapen, het land en de dochter. Maar het meisje vond dat haar moeder zulke vragen niet verdiende. Als de moeder zo ongeïnteresseerd was in het meisje, waarom zou het meisje dan moeite doen?

Het land verhongerde, zeiden de scheerders.

Nu haar vader weg was, ging de boerderij dood en ook het meisje. Er moest iets veranderen. Dat zeiden de scheerders ook.

Soms wenste het meisje dat de lucht zou veranderen. Die leek soms veel te schoon. Op een heldere lenteochtend, zo’n dag waarop idiote wandelaars over het voetpad aan de rand van het verre weiland snelden, was de lucht zo zuiver dat haar neusgaten ervan brandden. Honderdvijftig jaar lang had haar moeders familie dit land, deze lucht, bewerkt, maar het leek zich tegen het vlees en de botten van het meisje te verzetten. Die zuivere lucht was helemaal niet goed voor het meisje.

Hij was alweer terug. Ik was teleurgesteld, maar ook blij, want ik wilde het manuscript niet haastig lezen, ook al was dat nog zo verleidelijk. Ik wilde uit elk woord de voedingsstoffen opzuigen, elk greintje betekenis eruit halen. Het was alsof ik dwars door de tijd in haar ziel keek.

‘Dit is echt bijzonder,’ zei ik, en dat meende ik.

‘Vind je? Dat is geweldig.’

‘Mag ik dit exemplaar mee naar huis nemen?’

‘Ik zat te denken, wat vind je ervan om nu te lezen wat je kunt, en dat we dan gauw nog een keer afspreken om het samen te bespreken? Ik neem aan dat als we haar allebei vertellen dat haar schrijverij misschien iets waard is, ze dan weer helemaal beter zou worden. Ik bedoel, het gaat nu goed met haar, maar ik ken haar. Kathy doet haar best, maar ze is er nog lang niet. Ik denk dat ze om hieroverheen te komen weer bij het begin moet beginnen, bedenken wat ze wilde zijn en het opnieuw proberen. Het is nog niet te laat voor haar.’

Ik knik. ‘Is ze… Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, ze is nu uiteraard weer aan het werk, maar ik ben het met je eens dat ze nog steeds behoorlijk… gekweld overkomt.’

Hij wrijft over zijn voorhoofd. ‘Eerlijk gezegd heb je Kathy vast niet op haar best gezien. De afgelopen tijd heeft ze het erg zwaar gehad. Toen het helemaal de mist inging met het magazine. Ze zag pas hoe erg het was toen het waarschijnlijk al te laat was en tegen die tijd kwam de club van je tante erbij. Bijna twintig jaar van haar leven had zomaar opeens naar de bliksem kunnen gaan. Soms ben je vrolijk, soms voel je je down. De afgelopen paar jaar is ze vooral down geweest, maar ze is een taaie tante. Ik neem aan dat je dat wel weet, aangezien je voor haar werkt!’

‘Ik heb gehoord dat ze behoorlijk lastig kan zijn voor sommige stagiairs, waarschijnlijk omdat ze er de kantjes vanaf lopen? Maar wat dat betreft heeft ze mij min of meer met rust gelaten. Ik denk echt dat we goede vriendinnen zouden zijn als we niet met elkaar hoefden te werken.’

Uiteraard gelooft hij me.

‘Nou, je hebt haar flink dronken gevoerd gisteren. Leek ze oké toen ze bij jou wegging?’

‘Tegen die tijd was ik in slaap gevallen. Ik vond dat we een leuke avond hadden. Heeft ze verteld dat ik ook een enorme Smiths- en Morrissey-fan ben?’

‘Hoe bestaat het.’

‘We waren in mijn appartement aan het rondzwieren vanjewelste.’

‘Dat had ik graag willen zien.’ Dit is een mooie overgang.

‘Zeg, hebben jullie soms zin om de stad uit te gaan? Ik heb volgende week een feest, een paar oude schoolvrienden, vlak voorbij Haywards Heath. Zin om te komen? Hè, toe, dan zorg ik dat er veel van The Smiths in de playlist staat.’

Hij schiet in de lach. ‘Waarom zou je in vredesnaam een stel ouwe zakken zoals wij erbij willen hebben die alleen maar de sfeer verpesten.’

‘Jullie zijn niet oud. Hoor eens, weten jullie eigenlijk hoe sexy jullie zijn?’

‘Sexy?’ Hij moet lachen en bloost weer. Hij frunnikt aan zijn T-shirt en kijkt om zich heen. Hij wil nog meer horen. Hij wil geloven dat het echt waar is.

‘Jazeker. Jullie hebben het allebei nog. Katherine is zo cool als de pest en jij…’ begin ik. Hij grijnst naar me maar zegt niets.

Toe nou, Iain, kom me halverwege tegemoet.

‘En ik?’ vraagt hij een tel later.

‘Nou, je zult vast de nodige bewonderaars hebben gehad?’

‘Misschien, af en toe, maar al een hele poos niet meer.’

‘Nee?’

‘Nou, het is geen geheim dat Kathy en ik technisch gesproken een, wat je noemt, “open relatie” hadden, maar weet je, sinds ze ziek is en zo speelt dat niet meer zo, zeg maar.’

‘O, oké.’ Ik doe met veel vertoon alsof ik een zichtbare twijfel waarover ik me ongemakkelijk voel van me afschud en dan probeer ik te doen alsof er niets aan de hand is. Het werkt. Hij kijkt me afwachtend aan. ‘Niets. Ik weet zeker dat het niets voorstelt. Sorry. Het was niet mijn bedoeling om een onbehaaglijke sfeer te creëren.’

‘Lily?’

Hij heeft een idee wie Katherine Ross is. Ik adem eerst diep in voordat ik zeg: ‘Een paar van de stagiaires kraamden laatst onzin uit.’

‘Waarover?’

‘Over Katherine. En Asif.’

‘Nou, dat is inderdaad gebeurd, een poos geleden. Hij werd een beetje lastig, dus hebben we er een eind aan gemaakt.’

Ik knik en begin snel over iets anders. ‘Dat gaat er wel in. Nog eentje?’ Hij drinkt zijn glas leeg en zet het op het tafeltje. Ik bekijk hem vanaf de andere kant van de bar. Zijn twijfel aan ‘Kathy’ lijkt toe te nemen. Hij kijkt ongemakkelijk, maar ziet er nog niet gevoelig uit.

We kletsen nog een beetje, hoofdzakelijk over de dingen waarover hij wilde schrijven, waar ik toepasselijk op reageer. ‘Wauw, wat creatief. Iemand met zo’n originele insteek kom je niet vaak tegen. Bijzonder.’ En: ‘Een agent zou gek zijn als hij je niet meteen onder zijn hoede neemt. Als ik hem was, zou ik dat doen, ik zou je zo snel mogelijk claimen.’ Maar hij hapt nog niet. Plotseling begint het laat te worden en heb ik niet veel tijd meer. Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn om te appen, naar haar, vanzelfsprekend. Kom zo thuis schat xxx of een ander typisch relatieverslaafd bericht. Als ik hem vanavond niet zover kan krijgen, heb ik misschien niet genoeg tijd voordat ze alles doorheeft, want ze zal het beslist doorkrijgen. Geheimen komen uiteindelijk altijd aan het licht, ook al wordt de waarheid nog zo goed verborgen.

Ik gooi het over een andere boeg. ‘Iain, als er één ding is dat ik je graag wil meegeven van onze avond samen, dan is het dat er een groot schrijver in je schuilt. Dus de volgende keer wil ik iets lezen dat echt van jou is, dat hiervandaan komt.’ Ik leg een vinger op zijn borst, zijn hart.

‘Jezus, eerst eens zien of ik dat kan!’

‘Tuurlijk kun je dat. Je kunt er nu mee beginnen als je dat wilt. Weet je wat, ik heb een idee… Ik wil dat je me één ding noemt dat je altijd heel graag wilde hebben, maar nooit hebt gehad. Het moet iets zijn wat niet veranderd kan worden, iets waarmee je voor altijd zult moeten leven.’

‘Dus ik kan niet zeggen: een bafta voor het beste scenario, want dat kan nog gebeuren, hè?’

‘Absoluut. Het moet iets zijn wat je niet kunt veranderen, maar wat je zou veranderen als dat kon.’

‘Oké. Shit. Kan ik er even over nadenken?’

‘Weet je het niet meteen? Ik vraag me af of iemand die echt over die vraag moet nadenken misschien iets heeft verdrongen? Misschien heb je een heleboel dingen onderdrukt waar je diep vanbinnen naar verlangde?’

Hij slikt. Zijn ogen worden vochtig. Hij bolt zijn wangen en kijkt naar het plafond. Bingo.

‘Jezus… Shit… Ik… Ik heb er nooit zo over nagedacht. Niemand heeft het ooit aan me gevraagd. Shit.’ Mijn enige echte talent. Zijn wie ze nodig hebben. Hij neemt een paar grote slokken van zijn wodka.

‘Toe maar. Ik wil dat je daarover praat en er voor volgende week over schrijft. Eerlijk waar, dat is iets waarmee je je schrijverschap, je stem echt kunt losmaken.’

‘Mijn stem.’

‘Ja, laat je eigen stem weer horen. Laat hem misschien ook aan iemand anders horen.’ Ik vind het tijd worden om de avond een andere richting op te sturen. Ik reik over tafel en pak zijn hand vast. Ik streel met de top van mijn duim over de muis van de zijne. Ik voel de spiertjes in zijn hand pulseren, een trekje van verrassing voordat hij zich een paar tellen niet verroert, voordat hij zijn hand naar zijn gezicht brengt en diep ademhaalt.

‘Ik hou van mijn vrouw. Ik hou meer van haar dan van wie of wat dan ook op de hele wereld. Zij is mijn wereld. Ze heeft door dik en dun achter me gestaan. Ze begrijpt me. We begrijpen elkaar.’

‘Ga verder.’ Ga verder, Iain, vertel me alles. Gooi het er allemaal maar uit.

‘En er zijn bepaalde dingen die ik heb moeten laten varen. Dingen waarvan ik niet weet of we ze kunnen terugdraaien… God. Dit valt niet mee.’ Hij neemt nog een slok, veegt met de rug van zijn hand zijn mond af. ‘Kathy en ik, tja, misschien heb je je afgevraagd waarom we geen kinderen hebben. Ik bedoel, ze zei meteen in het begin dat ze geen kinderen wilde. Problemen met haar moeder, en hoe. Ze zei dat we een kutleven zouden hebben met kinderen. We zouden nooit iets gedaan krijgen, weet je, “een kinderwagen in de gang is de doodsteek voor de kunst” of zoiets. Ik ben erover begonnen, althans dat heb ik geprobeerd, heel in het begin. “Weet je zeker dat het niet leuk zou zijn om een kleine Iain of Kathy te hebben rondrennen?” En dan zei zij: “Nee. Waarom zouden we ons leven en dat arme kind willen verkloten door zijn ouders te zijn?” Als ik het opnieuw probeerde, zei ze: “Wil je een kind? En daarna? Een spaarplan voor zijn onderwijs dat we ons niet kunnen veroorloven, nauwelijks nog dronken worden en nooit meer uitgaan… Het appartement zal te klein zijn, dus verkopen en verhuizen naar dat kut-Enfield?” En ik denk: dat klinkt niet eens zo gek, maar ze houdt voet bij stuk en zegt dat we met ons tweeën een geweldig leven zullen hebben, met niemand anders, en dat moet genoeg zijn.’

Ik trek een meelevend gezicht. ‘Dat was de juiste beslissing voor haar, maar niet voor jou, hè? Je wilde dat ze meer haar best deed voor iets wat jij heel graag wilde en waarvan je nu denkt dat je het niet kan hebben?’

Hij knikt en kijkt naar zijn glas. ‘Sorry, ik snap niet waarom ik dat allemaal heb gezegd. Ik heb er nog een nodig. Jij?’

‘Graag.’

Als hij naar de bar gaat, kan ik merken dat hij kwaad is. Ik zie hem een paar shotjes achteroverslaan terwijl hij op de wodka-tonics wacht, voordat ik me weer op haar manuscript richt. Ik wil zoveel mogelijk doorlezen voordat ik het moet teruggeven.

De moeder kan haar afschuw niet verbergen als de borsten van het meisje beginnen te groeien. Ze erkent de puberteit van het meisje niet door een beha voor het kind te kopen. Naarmate haar borsten groeien is het meisje gedwongen te improviseren met een muffe zijden sjaal die ze op zolder vindt en in een grote X van stof om haar borsten bindt. Terwijl ze dat doet, beseft ze dat ze het wint van haar moeder.

Hier zit macht in.

Het meisje kan ervoor kiezen geen schaamte maar enkel nieuwsgierigheid te voelen over wat ze zou kunnen doen met iets waarvoor haar moeder zo doodsbang lijkt te zijn.

Dat geeft het meisje een beetje troost, terwijl haar longen branden bij het vullen van de voerautomaat en ze voor de duizendste keer het totaal tegenovergestelde van haar leven ziet. Als ze het graan uit de ene na de andere emmer schudt, wringen de lammetjes zich tussen de smalle spijlen die verhinderen dat de ooien het voer van hun kinderen opeten. Hier eten de jongeren het eerst. De juiste natuurlijke orde.

Ze worden beschermd tegen de behoeften van hun moeder. Zo hoort het, denkt ze. Haar maag knort hevig terwijl ze kijkt naar de dieren die zich voeden. Als haar eigen moeder haar niet op de eerste plaats laat komen, moet ze een manier vinden om dat zelf te doen.

Beschermd tegen de behoeften van haar moeder.

Ja. Dat snap ik.

‘Alsjeblieft,’ zegt Iain als hij de drankjes neerzet.

‘Ik bedoel er niets mee, maar is dit een nauwelijks verhulde autobiografie?’

‘Dat durf ik niet te zeggen. Ik ben nog niet ver gekomen.’

Ik knik en wacht even voordat ik vraag: ‘Ik wil het horen, Iain, ik wil begrijpen hoeveel verdriet het je doet dat je geen gezin hebt. Ik denk dat het iets is wat je zou moeten onderzoeken voor jezelf en ook voor je schrijven.’

‘Ik heb er erg veel verdriet van.’

‘Waaraan merk je dat, Iain?’

‘Hoelang heb je? Ga er maar even voor zitten… Op sommige dagen heb ik het moeilijk, als ik door het park loop en de vaders met hun zonen zie, of in de pub met een kleintje op de ene arm en een glas bier in de vrije hand, dan denk ik: dat zou ik mezelf wel zien doen. Dat zou ik kunnen zijn. En…’ Hij is nu echt van streek.

‘En?’ Ik geef weer een kneepje in zijn hand.

Geef toe, Iain, geef toe aan jezelf.

‘En als ik ’s ochtends wakker word en aan de toekomst denk, weet je wat ik dan zie?’

Geef toe, Iain. Geef toe aan mij, Iain.

‘Zeg het maar.’

‘Niets. Ik zie geen zak. Alles is gewoon leeg. Gewoon een normale dag, een normale kater, een normale avond thuis. Als ik de dag begin, weet ik niet of ik die nog doorkom, hoe we moeten blijven doen wat we doen, altijd maar weer hetzelfde; geen verandering, geen groei, geen vreugde, verdomme.’

Hij kijkt me strak aan.

Hebbes.

Bijna.

‘Jezus, moet je mij horen, zeurend over al dat trieste gedoe. Sorry, hoor.’ Hij wrijft met de muis van beide handen in zijn ogen.

‘Het is niet erg om verdriet te hebben. Het is niet erg om meer van je leven te verlangen. Dat snap ik. Ik hoor wat je zegt.’ Ik sta op en spreid mijn armen. Hij knippert met zijn ogen, komt langzaam overeind en laat zich over de tafel heen omhelzen. ‘Ik hoor wat je zegt,’ zeg ik weer, fluisterend, met mijn lippen langs zijn oor. Hij draait zijn hoofd om en hoopt op meer. Dat krijgt hij niet, maar we blijven wel een paar tellen zo staan. Ik buig mijn hoofd een beetje dichterbij en laat mijn vingers langs zijn nek glijden voordat ik langzaam weer ga zitten. Onder de tafel liggen onze knieën nog steeds tegen elkaar aan.

‘Je hoort wat ik zeg,’ zegt hij zacht, zonder zijn knieën weg te halen.

‘Ja… Wil je weten waar ik altijd fantasieën over heb gehad, Iain? Zal ik je vertellen waar ik meer naar heb verlangd dan wat dan ook?’

Hij knikt, ik spreid mijn benen iets meer. ‘Zeg het maar.’

‘Om snoeihard te neuken met een geweldige vent. Om zijn kind te krijgen.’

Zijn ogen fonkelen en zijn kaak zakt omlaag van ongeloof voordat hij weer een woord kan uitbrengen. ‘O ja? En wat maakt iemand tot “een geweldige vent”?’

‘Het moet iemand zijn die er diep vanbinnen naar verlangt en die naar mij verlangt.’

Ik wacht een seconde voordat ik weer naar voren buig en onder de tafel met mijn hand langs zijn dijbeen omhoogglijd naar waar zijn stijve op me wacht. Hij verroert zich niet. Ik heb bijna gewonnen.

We drinken snel ons glas leeg terwijl we elkaar in de ogen kijken. Iemand die ons zou gadeslaan, zou precies weten wat hij met me wil doen. Ik weet niet of het komt door de drank of doordat ik medelijden met hem heb, maar als hij met me de straat oversteekt naar het kerkhof van de oude St Mary’s Church, voel ik geen afkeer. Ik ben nieuwsgierig.

Als hij me dan kust, vind ik dat fijn. Ik vind het zowaar erg fijn. Zijn handen glijden over de voorkant van mijn rok en tussen mijn benen, en hij kreunt als hij me voelt. Hij voelt mijn jeugd, mijn gewilligheid. Opeens kan hij een toekomst zien, een verrassend opwindende toekomst, en ik voel een golf van macht. Ik voel me volkomen aanbeden. Het is alweer een poosje geleden, en ik merk dat ik hem bijna geef wat hij wil in die donkere steeg, omringd door omgevallen grafzerken. Maar ik kan het hem nog niet geven. Ik weet hoe ik dit spelletje moet spelen.

‘Dit kan niet, Iain. Dit kunnen we Katherine niet aandoen.’

Hij deinst achteruit en ik kan zien dat haar naam zich door zijn dronkenschap heen heeft geboord.

‘Shit. Shit! Waar ben ik mee bezig!’

‘Iain, Iain. Nee, alsjeblieft, het is mijn schuld. Het komt allemaal door mij.’

‘Nee, het is mijn schuld. Het komt door mij. Ik heb sinds zondag de hele tijd aan je gedacht. Het voelt alsof ik je al eeuwen ken. Jezus, ik heb nog nooit zo’n lange week meegemaakt.’

Hij kijkt naar zijn schoenen en vraagt dan: ‘Zou er vanavond überhaupt iemand zijn gekomen?’

‘Wat zou je met me doen als ik nee zei?’ Dan duwt hij me tegen een boom en slaagt erin zijn hand onder mijn beha te wurmen. Heerlijk dat hij zo wanhopig is. Ik had gelijk: dit zou veruit het makkelijkste onderdeel van mijn plan worden. Ik denk dat ik plezier met hem zou kunnen hebben.

Maar hij kan mijn grootse idee nog niet zien. Ik moet de indruk wekken dat ik me verzet tegen iets wat ik eigenlijk graag wil doen, in het belang van zijn partner, mijn nieuwe beste vriendin. Ik weet dat hij het gevoel heeft dat voor het eerst in jaren iemand naar hem heeft geluisterd, en niet zomaar iemand, maar een jong, sexy iemand. Ik zal hem eerst moeten afwijzen, misschien zelfs een paar keer. Ik houd hem tegen, pak zijn handen vast en zeg: ‘Ik kan niet geloven dat dit gebeurt.’

‘Ik weet het. Ik weet het. Wat moeten we doen?’

‘Dat weet ik echt niet. Ik denk niet dat ik Katherine dit aan kan doen. Ze is niet alleen mijn baas, maar ik vind haar ook een heel bijzonder mens. Ik geloof ook niet dat jij dit kunt opbrengen. Niet echt. Daarvoor hou je te veel van haar. Ik weet dat je daarom hebt geprobeerd om haar, haar werk, tussen ons in te plaatsen. Je probeerde jezelf tegen te houden. Je hoeft je niet schuldig te voelen.’

Sommige mensen zijn gewoon te makkelijk.

‘God, je hebt gelijk. Ik geloof dat je gelijk hebt.’ Hij staart voor zich uit. Verbijsterd over zichzelf.

Ik kus hem op zijn voorhoofd. ‘Loop je met me mee naar huis?’

We springen over de hekken naar het park en dan blijk ik de verleiding niet te kunnen weerstaan om me een paar keer door hem te laten tegenhouden en me in het donker hartstochtelijk te laten zoenen. Als we aan de andere kant van Green Lanes over de hekken klimmen, grapt hij dat hij zijn erectie eraf gaat lopen en dan schieten we in de lach. Iedereen zou denken dat we bij elkaar horen. Aan de manier waarop hij ‘Fijne avond, Lily’ zegt, kan ik merken dat hij al denkt dat hij verliefd is.

18 maart – een wandeling door het park

De hele ochtend appen we elkaar af en toe. Ook al weet hij dat het helemaal fout is, toch zou hij er een moord voor doen om me heel even te kunnen vasthouden. Ik ook, Iain. Hij kan er niets aan doen, maar hij kan me overal ruiken. Dus ik ben niet de enige? Hij wil mijn verdriet horen. Ik wil jouw verhalen horen. Hij wil me zien stralen. Misschien kunnen we elkaar laten stralen, Iain? xx

Ik ken kr. Ze is te cool om zijn telefoon te controleren. Ze is nog niet zover, maar ik durf te wedden dat het nu niet meer lang zal duren. Binnenkort zal ze vanzelf merken dat de situatie aan het veranderen is.

Vanuit mijn raam op de wereld kijk ik toe als ze naar het park gaan. Zij verschijnt als eerste op het bordes van hun gebouw. Doet alsof ze om zich heen kijkt. Laat haar blik regelrecht naar mijn raam omhoogglijden.

Hij sluit achter haar af. Terwijl zij in haar handtas zoekt naar iets wat ze blijkbaar niet kan vinden, draait hij de sleutel in het slot en werpt ook een steelse blik omhoog naar mijn flatgebouw. Verlangend, gekweld. Zijn lichaam is bij haar, maar voor de rest is hij hier boven bij mij. Ik kan het allemaal zien. Ze lopen hun straat door naar Green Lanes. Ik pak mijn jas en glip het gebouw uit. Iets zegt me dat ik ook even de benen moet strekken.

Zo’n zonnige middag, ideaal voor een ommetje van geliefden. Het is echt lente geworden. De wind voelt dringend. Hij wil een nieuw seizoen inblazen, net als ik.

Ze slenteren voort alsof er niets is veranderd in hun wereld. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ze lopen door een laan met roze bomen en alle bloesems waaien op hen neer. Ik ben nu heel dichtbij. Ik hoor haar lachen. Ze ziet er beeldschoon uit terwijl ze de bloemblaadjes van zich afschudt. Ze strijkt er ook een paar van hem af. Hij houdt haar dicht tegen zich aan en ze kussen heel lang en daarna opnieuw. Ik voel de jaren tussen hen verschuiven. Als een soort magie. Ze bloost, verlegen als een schoolmeisje. Hij kijkt haar een ogenblik lang diep in de ogen voordat ze weer doorlopen. Iedereen zou denken dat ze verliefd zijn. Maar voor hoelang?

Ik begin te appen.

Ik dacht dat je misschien zou willen weten wat ik op dit moment doe. Ik denk aan jouw handen op mijn huid, hoe vochtig je me maakte, hoe graag ik me op je harde pik zou willen laten zakken. Ik weet dat het heel slecht is, maar ik kan er niets aan doen. Ben ik slecht? Wat moet ik nu met mezelf doen? Je Lil xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Hij vist zijn telefoon uit zijn zak, houdt hem net uit haar zicht naast zijn been en leest het berichtje zonder dat ze het merkt. Trekt zijn spijkerbroek recht. Blijft doorlopen, hoewel hij schuldbewust over zijn schouder kijkt. Maar hij ziet me niet. Hij neemt haar mee richting The Rose and Crown. Als hij mij nu niet kan hebben, dan is de enige plek waar hij wil zijn de plaats delict. Een gunstig teken, maar ik denk niet dat ik hem alleen met seks kan krijgen. Ik moet hem een zekere continuïteit geven, althans de illusie ervan. Een band met haar. Een teken. Een kans om het verleden dat hij meende kwijt te zijn opnieuw af te spelen. De mogelijkheid van een toekomst die hij nog steeds zou kunnen hebben. Ik loop langs de pub. Ze zien me niet naar een designerboetiek in Church Street lopen.

Ik pas een andere oversized blouse, leren jack en een asymmetrische zwarte jurk voor de awards. Het is zo typisch kr, precies het soort outfit dat ze zou kiezen voor haar terugkeer naar het middelpunt van de belangstelling. Soms lijkt het alsof ik haar beter ken dan ze zichzelf kent. Nadat ik heb afgerekend, krijg ik een appje:

Ik moet je weer zien, al is het maar van een afstand. Ix

12

Katherine

De awardsavond was vroeger een van mijn favoriete evenementen van het jaar. Een kans om je mooi te kleden, met honderden mensen te flirten, in het middelpunt van de belangstelling te staan, er fantastisch uit te zien en seks te hebben in een betoverende omgeving. Maar dit was mijn twintigste Leadership-awardsavond, die van vorig jaar vanzelfsprekend niet meegerekend. Dit jaar was ik ‘er klaar voor’, ondanks het feit dat ik op maandagochtend naar het kantoor van de directrice was ontboden om de toespraak die ik in elkaar had weten te draaien de grond in te laten boren, terwijl ik uit het raam staarde en bedacht dat ik nog liever de vernedering van ‘Leuk weekend gehad?’ wilde ondergaan dan me door je tante te laten vertellen hoe ik moet schrijven.

Ze had meteen in het begin een van jouw trucjes gebruikt door te vragen of ik me goed voelde en daarna opnieuw te informeren of ik heel zeker wist dat ik ‘er echt klaar voor’ was, voordat ze mijn eerste concept regel voor regel ging afkraken. Mijn totale vernedering was bijna compleet. Ik liep naar buiten met iets wat eruitzag als een strikt geheim document, dat zwaar gecensureerd was. Hele alinea’s waren geschrapt om de wereld voor mijn slordige schrijfwerk te behoeden. Natuurlijk zag jij het ook. Ik wist dat het niet geweldig was, maar ik weet niet wat ze van me verwachtte. Ze was maar al te bereid om jou naar voren te schuiven als reddende engel die de awardsdag wel even uit mijn taaie greep zou lospeuteren: ‘Katherine, Lily heeft een klein voorsprongetje. Ze had de indruk dat je het moeilijk had, dus heeft ze vast een kladversie gemaakt van iets wat op de avond zelf moet worden uitgesproken, door jou uiteraard, maar eerlijk gezegd, en het valt misschien niet mee om dat te moeten horen, is het háár stem die echt vastlegt waar Leadership zich op dit moment bevindt en waar we eigenlijk zouden moeten zijn.’

‘Ik heb Lily al speciaal gevraagd om niet voor mij te herschrijven. Met het grootste respect: haar stem is niet mijn stem. Ik zie niet hoe dit kan werken.’ Ik werd steeds kwader. De afgelopen paar jaar had ik dit soort gedrag bij stagiaires al honderd keer gezien. Je zegt dat ze iets niet moeten doen, ze doen het lekker toch en presenteren dan trots de vruchten van hun arbeid zoals een cyperse kat met een dode pimpelmees komt aanzetten. Als ik ze vroeger had afgewezen, stapten ze naar de directie om te klagen, maar dan werden ze door mijn oude directeuren weggestuurd. In deze nieuwe wereld werd er aandachtig naar al hun klachten en ambities geluisterd. Jullie millennials aten nu van twee walletjes: de toegeeflijke opvoeding was verplaatst naar het werk waar het management jullie gezamenlijke overgevoeligheid de sfeer liet bepalen.

‘Ik wil graag dat je er even naar kijkt. Lees het door. Maak het je eigen.’

‘Ik zal zien wat ik kan doen.’

Ik ging terug naar mijn bureau en probeerde de stagiaires te negeren die nog de laatste tafels voor de awards probeerden te slijten. De ceremonie, in je gewijzigde ontwerp aangeduid als ‘een inspirerende huldiging van werkelijk excellent management’, was in feite niet meer dan een andere inkomstenstroom, een middel om abonnees van hun budget te scheiden. De ‘shortlists’ waren schaamteloos dit jaar. Een stuk of tien nobody’s per categorie, allemaal met als doel om de bellijsten van de stagiairs uit te breiden en de tanende winst van Leadership op te krikken. Afschuwelijk, wat ze met mijn magazine hebben gedaan.

Ik probeerde redenen te bedenken om niet op te stappen. Maar mijn appartement begon al minder als thuis te voelen. Oppervlakkig gezien hadden Iain en ik best een leuk weekend gehad, maar die kleine, verschrikkelijke dingen bleven maar gebeuren. Als we naar de winkel gingen, draaide hij zich telkens om en keek over zijn schouder. Als we een film keken leek hij zich in een privéplekje in zijn hoofd terug te trekken. Hij hield zich zelfs in met drinken. Hij at minder. Niets wat je als onomstotelijk bewijs kon aanvoeren, maar allerlei kleine dingen maakten duidelijk dat er iets aan het verschuiven was. Ik voelde me eenzamer dan ooit.

Ik wist dat je algauw van een vergadering met sponsors terug zou komen, maar ik wilde niet dat je me zo down zou zien. Daarom ging ik naar St George’s Church, draaide me met mijn rug naar het kantoorgebouw om een manier te zoeken om in balans te komen. Van ik kan er niet meer tegen tot ik moet het trotseren tot bedenk iets om te zorgen dat vandaag een goede dag wordt tot aan vandaag is een goede dag.

Ik verliet het kerkhof ogenschijnlijk beheerst, maar je stond op het punt om me te overrompelen op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen.

Toen ik weer bij mijn bureau was, overwoog ik een aanval in te zetten. Ik zou zinspelen op het feit dat het me geen reet kon schelen dat je me met Asif had gezien of dat ik jou met hem in het park had gezien, en dat mijn ogenblik met hem me alleen warm had gemaakt voor een sexy weekend met mijn partner. Mijn partner! Ik had me staande gehouden tegenover de andere vrouwen met wie Iain naar bed was geweest terwijl hij met mij was. Zo was ik. Zo waren wij. Ik zou het weer kunnen doen, standhouden, vooral omdat ik wist, dat heb ik altijd geweten, dat je eigenlijk mijn aandacht wilde trekken. Wat er daarna gebeurde bevestigde dat alleen maar, al was het op de meest verontrustende wijze.

Je had wat je dacht dat je me aandeed naar een heel nieuw plan getild. Je was nu schaamteloos geworden. Hoe intiem had je me bestudeerd, elk detail van mijn uiterlijk geanalyseerd, de manier waarop ik me door de wereld bewoog? Ik kreeg het er koud van.

Want die ochtend werd ik ruw met mijn neus op het verleden gedrukt, een walgelijk schitterende herinnering aan mij op het toppunt van mijn macht, voorbije dagen die ik nooit meer terugkrijg. Dagen die nu aan jou toebehoorden.

Eerst drong niet tot me door wat ik zag, alsof ik deze nieuwe oorlogsdaad niet onder ogen wilde zien, deze onbeschaamde zet om de zoveelste zuil van mijn identiteit weg te halen. Had ik je soms al eens ontmoet voordat we die taxi deelden, dacht ik in een flits. Was dat waarom je me plotseling zo bekend voorkwam, als iemand die ik ooit had gekend maar niet kon plaatsen?

Nee, wat je had gedaan had beslist niets met toeval te maken.

Want wat mijn kantoor binnenkwam was een kloon van mij, een back-to-the-future-dubbelganger. Je had je uiterlijk veranderd. Je haar was glad naar achteren gekamd, met een golf van rood die aan je linkerslaap uitstak waardoor je traanvormige wangen en het zwarte mysterie van je ogen beter uitkwamen dan ooit. Je had zelfs je bewegingen veranderd. Je beende precies zoals ik door de dubbele deuren, gooide ze open met een klap op iedere deur en liep dwars door het midden verder. Dit in plaats van zoals anders o zo bescheiden door de enkele deur aan de linkerkant naar binnen te glippen. En je had je strak om je tieten zittende pastelkleurige kasjmieren trui met V-hals verruild voor een oversized katoenen hemd, knalgeel, dat je resoluut in een grijze, enkellange kokerrok met een split tot aan je dij had gestopt. Je had de look voltooid met een zwartleren motorjack dat precies op het mijne leek.

Je imitatie was zowel schokkend voor mij als fascinerend voor de anderen. Ze keken met grote ogen toe toen je ging zitten en met een snelle hoofdbeweging het haar uit je ogen schudde, niet zoals anders met een sierlijk gebaar met je vingers achter je oren, waarmee jouw invulling van Katherine-Ross-op-kantoor weloverwogen en compleet was.

Het overnemen van mijn stijl en bewegingen had je schoonheid naar een hoger niveau gebracht. Een subtiele combinatie van zacht en jong met hard en werelds. Je wilde me laten zien dat je mij en nog veel meer kon zijn, nietwaar?

‘Alles oké?’ Je lachte naar me met die oogverblindende, schitterende tanden die fonkelden tussen Russian Red-gestifte lippen.

Ik probeerde te verhullen hoe verontrustend ik je opgeschaalde psychologische spelletjes vond. Aanvankelijk was ik dankbaar toen Gemma me met een armgebaar weg van mijn bureau en terug naar haar kantoor ontbood. Toen ze jou opmerkte, keek ze geschokt, maar algauw verscheen er een grimmige blik op haar gezicht voordat ze heel even haar hoofd schudde. Zij wist ook niet wat je was, hè? Misschien had ze dat nooit geweten.

‘Het spijt me dat ik je weer heb teruggeroepen, Katherine, maar er zijn een paar dingen die ik met je wil bespreken.’

‘Wat is er?’

‘Ik vrees dat Acceptableinthenoughties zich weer heeft gemeld.’

‘En wat zegt hij deze keer?’

‘Nou, er staat geen specifieke aantijging in de e-mail.’

‘Mag ik hem zien?’

‘Dat is niet nodig.’

Ik wist zeker dat ze iets verborgen hield. ‘Toch zou ik hem graag willen zien.’

‘Je hoeft je niet druk te maken om wat de trol specifiek heeft geschreven.’ Leugenaarster. ‘Maar ik wilde je eigenlijk over iets anders spreken.’

‘O…’ Wat heb ik nu weer gedaan?

‘Je moet begrijpen dat alles nu anders is dan vroeger, Katherine. Dat is noodzakelijk, als we het willen redden.’

‘Op wat voor manier?’

‘Ik was bereid om me in te houden wat betreft die belachelijke taxirit naar kantoor die je op je onkostendeclaratie had gezet.’ Ik deed mijn mond open om me te verdedigen, maar ze was nog niet uitgesproken. ‘Maar dacht je nou serieus dat wat je in de Rosewood deed geen probleem was en dat ik er niet achter zou komen? Ik had jou en Lily er met een zeer speciale bedoeling naartoe gestuurd. Lily is jong en beïnvloedbaar, maar van jou had ik meer verwacht. Het spijt me dat ik Talent en Mensen heb moeten inlichten. Je kunt dit als je tweede waarschuwing beschouwen, Katherine. In verband hiermee kon ik het taxi-incident niet door de vingers zien. Dit is een patroon. Het moet afgelopen zijn.’

‘Gemma, heeft Lily je niet op de hoogte gebracht?’

‘Waarvan? Dat je leidt door mijn trainingsbudget uit te geven aan een massage?’

Ik wilde nog iets zeggen, maar bedacht me. Ik wist dat ze nooit zou geloven dat het haar lieve Lily’s idee was om van het schrijfkamp te spijbelen. Ik was razend. Voortaan zou ik op kantoor heel goed op mijn tellen moeten passen om niet ten onder te gaan aan een lawine aan ‘door hr geregistreerde incidenten’ vanwege jou.

‘Ik begrijp het.’ Ik begrijp het heel goed.

‘Ik weet niet of je dat inderdaad begrijpt. Je moest eens weten hoeveel witte oude mannen ze als redacteur wilden inhuren toen wij het magazine overnamen en hoe hard we moesten knokken om jou aan te houden… Weet je, het was vooral Lily die erop stond dat je moest blijven. Ze zei dat we vandaag de dag niet het nieuwe tijdperk konden inluiden door de wereld te laten zien dat we Leadership alleen dachten te kunnen redden door een man aan te trekken. Met dat argument heb ik voor jou gepleit en dat betekent dat ik erop aangekeken word als je niet weer je beste beentje voor zet en je houding tegenover dit bedrijf verandert. Dus beschouw dit als een waarschuwing en laten we vooruitkijken. Ik wil je op je allerbest zien op de awards. Ik wil dat je vanochtend met Lily naar The Dorchester gaat. Ze zijn bezig met een paar laatste controles voor morgen. Ga nu. Neem weer wat verantwoordelijkheid voor de zaal. Oefen je toespraak. Doe alles wat nodig is om je awards terug te winnen, want het was jouw avond, Katherine. Dat zegt iedereen. En zo kan het weer zijn. De volgende keer dat ik het met hr over je heb, wil ik dat het gaat over een duidelijke verandering in je prestaties, niet over je laatste waarschuwing.’

Er was vast een speciale les in de module human resources of wat voor cursus Gemma ook had betaald om die walgelijke soundbites te ventileren. Hoe kwam ze erbij dat ze dit magazine beter kon leiden dan mijn oude bazen? Dat ze gewoon haar nicht kon binnenhalen en de hele boel als een familie-imperium kon gaan leiden?

Ik had een ogenblik nodig om te kalmeren. ‘Ik wil graag dat je openhartig tegen me bent, van vrouw tot vrouw: wil je echt dat ik hier succes heb?’

‘Wat bedoel je precies, Katherine?’

‘Wil je nog steeds dat ik…’ Het voelde alsof er tranen van me werden verwacht en dat ze potentieel nuttig zouden zijn. Gelukkig kwamen ze ook. ‘Wil je… Wil je me echt terug zien aan de top?’

Gemma haalde vanuit het niets een doos tissues tevoorschijn. Dat leerden ze vast ook in ‘de module’.

‘Ja. Ik weet dat het misschien lijkt alsof ik nogal streng tegen je ben geweest, maar dat is omdat ik een krachtige vrouw op haar hoogtepunt zie. We moeten voor elkaar zorgen. Ik wil je weer zien opbloeien. Zien genieten van een echte renaissance.’ Ze zei ‘renaissance’ met een nep-Frans accent en was intussen naar mijn kant van het bureau gekomen om een kneepje in mijn schouders te geven. Ze gaf me een van haar tissues en die imitatie van vriendelijkheid wekte een nieuwe tranenvloed op.

‘O god, nou zit ik weer op kantoor te janken. Dat heb ik al heel lang niet meer gedaan. Sorry.’ In feite had ik nog nooit op kantoor gehuild, maar ik ken de regels, Lily: op zulke momenten mag je er niet uitzien alsof je van steen bent.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen, zeg gewoon dat je je best gaat doen. Want je hebt nog steeds het beste in je. Ik geloof dat je hoogtepunt nog moet komen. Dat is je geraden ook, nadat ik zo hard voor je heb gelobbyd bij het bestuur!’ Oppervlakkige, motivationele zorg die op spectaculaire wijze niet in staat is de aandacht af te leiden van het onmiskenbare geluid van scheurend ijs onder me. Ik vroeg me af of ze dit met jou had gedaan, of het misschien een deel van je probleem was dat Gemma elke dag je ‘beste zelf’ verlangde, ook al ging je vanbinnen dood. Op dat moment dacht ik dat ik je beter begreep dan ooit. Ik zou ook gek van haar zijn geworden, dacht ik. Gezondheidswerker, had de vrouw op je oude school gezegd. Wat ze had moeten zeggen was: geestelijk gezondheidswerker.

Ik keek weer naar je en er liep een koude rilling over mijn rug. Je had je poeslieve kantoorglimlach vervangen door mijn typefrons. Het was gewoon eng. Je moet naar me hebben gestaard zonder dat ik er iets van had gemerkt en voor de spiegel in je appartement hebben geoefend om de imitatie te perfectioneren.

Het begon tot me door te dringen wat er werkelijk op het spel stond.

Je had mij uitermate doortrapt de schuld in de schoenen geschoven voor vergrijpen die jij had begaan, je had me dagelijks uitermate meedogenloos ondermijnd op het kantoor waar ik ruim twintig jaar had gewerkt, je had uitermate gewetenloos jacht gemaakt op mijn partner. Je was gevaarlijk.

Ik stond op om Gemma’s kantoor uit te gaan en probeerde het beeld van mijn jongere ik in mijn ooghoek te negeren. Je keerde je om in je stoel en staarde Asif aan toen ik naar het toilet ging om mijn ogen te drogen. Geen spiegel, maar een gebarsten raam naar een tijd die nog maar net voorbij was, buiten bereik.

‘Over tien minuten vertrekken we, Katherine,’ riep je, toen ik juist bij de dubbele deuren stond. Ik ramde er met mijn platte handen tegenaan en had je wel kunnen vermoorden.

Vlak voordat ik wegging, belde ik discreet naar it om het mailtje van Acceptableinthenoughties naar me te laten doorsturen. Gemma wilde duidelijk voorkomen dat er een e-maildossier ontstond met alle tijdstippen waarop de trol dreigberichten had verstuurd, waar zij geen actie tegen had ondernomen, dus creëerde ik er zelf een.

Onderwerp: tijd voor actie

Beste uitgever,

Als u niet optreedt tegen Katherine Ross, dan doe ik het. Ze verdient het om te sterven voordat ze ons allemaal dood verveelt.

Een doodsbedreiging.

Het werd tijd dat ik om mijn onderzoek ging vragen. Eens zien hoe Gemma dan zou reageren.

We stonden te wachten op de metro op weg naar The Dorchester. Jij stond voor me aan de rand van het perron van metrostation Borough terwijl er een groep krijsende schoolkinderen om ons heen dromde. Jij, die met het hoofd over je telefoon gebogen snel de gedachten opschreef waarvan je vond dat ze moesten worden vastgelegd. Ik, die tegen je rug aan stond toen de kinderen achter me tegen me opbotsten, terwijl het zachte geraas van de naderende metro over het perron daverde en daarna, toen hij dichterbij kwam, in onze borst.

‘Ik weet dat je me hebt belazerd, Lily,’ schreeuwde ik tegen je achterhoofd. Ik probeerde zo kalm mogelijk te blijven, maar ik stond te trillen op mijn benen.

Je hoofd bleef gebogen, maar je vingers hielden heel even op met tikken en gingen toen weer verder.

Je draaide je om om iets tegen me te zeggen. ‘Wat zei je? Het is zo’n lawaai.’

De metro denderde steeds dichterbij en de kinderen werden steeds uitgelatener toen ze hem zagen. Ik had moeite om op mijn plek te blijven staan.

‘Je hebt me belazerd. In de Rosewood!’ gilde ik, toen de metro slechts een paar meter van ons verwijderd was.

Je draaide je helemaal naar me toe, bijna neus tegen neus. Een kind duwde tegen mijn rug, zodat ik nauwelijks kon blijven staan. Als ik viel, zou ik instinctief jouw lichaam gebruiken om steun te zoeken. Jij zou nergens anders kunnen vallen dan direct onder de metro.

‘Sorry.’ Je haalde domweg je schouders naar me op, alsof het niets te betekenen had.

Mijn adem ging snel, heet van woede. Mijn vingers tintelden.

De metro gleed rakelings voorbij, slechts een paar centimeter achter je, en kwam tot stilstand. We stapten in.

‘Ik zei tegen Gem dat het mijn schuld was,’ zei je, terwijl je tegenover me ging zitten. ‘Maar wat ik ook zei, ze wilde gewoon niet geloven dat het niet jouw schuld was.’ Je glimlachte, trok je wenkbrauwen op en boog je weer over je telefoon.

Op dat moment kon ik mijn haat voelen groeien; een pit met epische mogelijkheden. Ik moest de controle terugkrijgen, weer de baas zijn. Het was nu of nooit.

Ik dacht een ogenblik aan de aard van de beige wolk die me vorig jaar verstikte en dat opnieuw dreigde te doen. Misschien had hij het altijd al op me voorzien, wachtte hij om me te omhullen als mijn leven niet over de brug kwam, als de oplossingen die ik voor mijn vreselijke jeugd had gezocht niet bleken te werken. Dus waar was het beige nu? De onderliggende kwesties waren niet verdwenen. Mijn stagnerende carrière, onze onregelmatige financiën, onze creatieve rampen, mijn dip op middelbare leeftijd verankerden zich elke dag meer en de kans om de verliezen goed te maken nam af. Misschien had mijn moeder toch gelijk gehad over mijn leven: dat het niets waard was, dat ik inderdaad niets zou bereiken.

Toen jij op het toneel verscheen, tekenden al die realiteiten zich nog scherper af. Maar je had iets klaargespeeld wat zelfs jij niet had kunnen voorzien. Ik voelde dat er iets vanbinnen en om me heen begon te verschuiven. Je dwong de beige wolk om in iets heel anders te veranderen. Dit nieuwe filter zorgde ervoor dat het leven weer dringend voelde, in plaats van doffer; het vereiste dat ik voortdurend wakker en alert was. Het vereiste dat ik zo goed mogelijk weerstand bood.

Zo kwam het dat ik verwoed begon te schrijven tijdens die metrorit. Ik had misschien geen kant-en-klaar manuscript geschreven, maar ik weet dat een goedgeschreven tekst zich openstelt voor een ander, en dat de enige manier waarop je dat kunt bereiken is door de waarheid goed te gebruiken, hoe moeilijk dat ook is. Mijn waarheid? Ziekte, mislukking, verlies van zingeving. Dat was niets om trots op te zijn, maar het was het enige wat ik kon geven.

13

Katherine

In The Dorchester waren ze al bezig de tafels neer te zetten voor de awards. Het zag er allemaal precies zo uit als altijd. Het had vorig jaar kunnen zijn of tien jaar geleden of een willekeurig ander jaar. Paars licht, een luchtige en tijdloze sfeer. Buiten de mode. Uit de speakers knalden flarden muziek die de presentators en winnaars naar het podium moesten begeleiden. De nauwkeurig geplande ‘rockster’-momenten die het evenementenbedrijf voor elke gelegenheid heeft geconstrueerd, ongeacht de award. De mensen komen naar awards om te horen dat ze bijzonder zijn. Ze trekken hun gehuurde smoking en gelegenheidskleding aan, laten hun haar doen; misschien zeggen ze tegen hun partner dat ze ‘net zo goed in Londen kunnen overnachten’, zodat ze stomdronken of erger konden worden, want ‘het is een speciale avond’.

Maar er is geen gelegenheid die meer van prestige en eer gespeend is dan een zakelijke awardsceremonie, zelfs de onze. Nadat de Leadership-prijsuitreiking achter de rug was, verwisselden ze de tafellakens, veranderden ze de displayborden en lieten ze de volgende groep idioten binnen die hun vertrouwen in de ‘speciale avond’ van hun bedrijfstak hadden gesteld. Tandartsen. Leraren. Accountants. Kappers. De brancheorganisatie waar ze geld aan geven, die ze vertelt dat er betekenis aan hun baan kan worden gehecht en belooft dat je eventueel in één kleine subcategorie van wat je doet als de ‘beste’ zou kunnen worden erkend. Om te horen te krijgen en om de wereld in die danszaal te laten horen: jouw baan doet ertoe; jij doet ertoe. Geen wonder dat zoveel mensen, vooral wij van middelbare leeftijd, willen betalen om te kunnen meedoen.

Ik zag je van tafel naar tafel snellen en met een of andere zakkenwasser kirren. Een ander troepje jongeren dat rondrent en er op de een of andere manier precies hetzelfde uitziet en klinkt; dat enthousiasme op die schelle toon, dat gewauwel dat jullie uitkramen voordat jullie ter zake komen, die Insta-klare gezichtsuitdrukkingen en de banden die jullie onmiddellijk met jullie soortgenoten aangaan.

‘Ik geloof dat we nu klaar voor je zijn, Katherine, als je je tekst zou willen doorlopen?’ Je zei het van achter een klembord, dat je aan een van de andere stagiaire-types gaf en toen liep je met een iPad met me mee.

‘Ik heb de nieuwe conceptspeech hierop gezet, voor het geval je hem niet kon printen. Papiervrije woensdag en zo.’

‘Dat is erg aardig van je, Lily, maar dat is niet nodig. Ik heb zelf al iets.’

‘Maar Gem…’

Ik bleef even staan en zou bijna hebben gestameld waarom ik niet in het gareel ging lopen toen er iets tot me doordrong. ‘Maar als we de boel omgooien kun jij dat toch met Gem regelen, nietwaar? Ik meen me te herinneren dat je dat zei.’ Ik liep aan je voorbij en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen, zowel na wat ik zojuist tegen jou had gezegd als vanwege wat ik nog ging zeggen tegen alle mensen die op dat moment in de danszaal rondliepen. Ze zouden ongetwijfeld stokstijf blijven staan als ze zich realiseerden wat ik te zeggen had. En dan zouden ze me misschien uitlachen. Misschien haalden ze hun telefoon tevoorschijn om me te filmen en dat filmpje daarna op social media te delen met het bijschrift: Check deze inzinking van een veertiger! Misschien gaat hij wel viraal. Mijn leven zou weleens voorbij kunnen zijn.

Ik ging naar het podium. Terwijl ik er langzaam en doelbewust op afliep, luisterde ik naar het suizen van mijn bloed in mijn oren, overwoog me te excuseren en later terug te komen om het opnieuw te proberen voordat ik schuchter de microfoon op mijn mondhoogte afstelde.

‘Hallo… Hoi? Zou iemand misschien even een snelle geluidstest met me kunnen doen?’ riep ik naar degene die zich erom hoorde te bekommeren, om tijd te rekken.

Alle jonge mensen op een na negeerden me. Het kwam bij me op dat ze al het allerergste van me hadden gedacht, dat ze me al hadden neergezet als een sneu, afgeschreven geval. Ik had niets te verliezen. Kom op, meid, laat ze maar zien dat Kathy terug is, kon ik Iain horen zeggen.

Dus met mijn eentonigste, grappigste middelbareleeftijdstem zei ik: ‘Goedenavond, Mayfair. Hoe gaat-ie?’

En de kutmeiden moesten lachen. Ik had hun aandacht. Oké. Het was tijd om alles op alles te zetten en te zien wat ik van de stukjes waaruit ik bestond kon maken.

Ik ademde diep in. Slikte. Ademde nog eens in en begon toen echt.

‘Mijn naam is Katherine Ross, ik ben de eindredacteur van Leadership. Ik ben ook iemands partner. Een dochter. En ik ben een mislukte romanschrijver met geestelijke gezondheidsproblemen.’

Een verbijsterde stilte.

En op dat moment zou ik het liefst hebben gewild dat alles en iedereen wegging, dat ik kon verdwijnen, van de aardbodem werd weggevaagd. Maar ik was nu eenmaal begonnen. Ik zei het onzegbare over mij, althans de dingen die iedereen achter mijn rug over me zei. Ik kon nu niet meer terugkrabbelen.

‘Wie zijn jullie? Wie zijn wij?’

De hele zaal leek stil te vallen. Het was alsof ik de enige persoon was die ademde.

‘Als je als de rijzende ster van dit jaar wordt aangewezen, zou je je dan zorgen maken of je het misschien nog beter kon doen?

Als je tot consultant van het jaar wordt uitgeroepen, ga je je dan onmiddellijk afvragen wie er volgend jaar zal winnen?

Als je hier vanavond tot senior manager van het jaar wordt verkozen, hoor je misschien een stemmetje in je hoofd dat zegt: dit heb je niet verdiend?

Het pure feit dat we misschien niet altijd onder ogen zien, is dat leiderschap evenveel te maken heeft met zwakheid als met kracht.

Alleen door onze zwakheid te kennen, kunnen we de kracht vinden om sterker te worden.

Alleen door ons oprechte zelf te laten zien en te delen, met al onze twijfels, die onderdelen van ons karakter en ons werk waarop we meer vooruitgang zouden kunnen boeken, komen we tot werkelijk… groot… Leadership.’

Ik keek om me heen, naar jonge gezichten die naar mij en alleen naar mij opkeken, geboeid door mijn woorden. Vol medelijden of bewondering, daarvan was ik nog niet zeker, maar wat ze ook in mijn speech hoorden, ze voelden de kracht ervan. Ik sprak verder en merkte dat mijn zelfvertrouwen toenam.

‘Dus nu we vanavond precies dat vieren, wil ik vragen of we allemaal onze eigen zwakheden en die van anderen kunnen vieren. Kunnen we dat? Samen? Met een nieuwe geest van oprechtheid en saamhorigheid, gebaseerd op meer dan omstandigheden, geluk, economische aspecten. Banden gebaseerd op waarheid.

Emotionele waarheid. En op persoonlijk investeren in onszelf en elkaar.

Omdat dat de juiste benadering is? Ja. En omdat het goed voor zaken is.

Dus, zie je zwakheid. Ga eropaf. Heb vrede met je eigen achilleshielen en zie de mogelijkheden. Dat is wat Gemma Lunt en het overnameteam doen met Leadership, en ook met mij.’

En dan nu de klapper, het somberste, sappigste brokje om te ontleden. Nog een diepe inademing voordat ik er helemaal voor ging. ‘Vorig jaar in deze tijd leed ik aan een slopende aanval van wat sommigen van jullie zouden beschrijven als depressie.

Ik was een redacteur die nauwelijks kon schrijven. Ik voelde me onbelangrijk. Ik kon amper mijn bed uitkomen. En Leadership? Financieel zaten we aan de grond en, dat geef ik eerlijk toe, we waren onze missie uit het oog verloren. Ik ook.

Maar nu ik vanavond hier voor jullie sta, kan ik jullie dit vertellen: ik heb mezelf weer gevonden en bij Leadership zijn we bij elkaar gekomen, we hebben met vermeende zwakheden gewerkt en ze in onze grootste pluspunten veranderd.

Vanavond zeg ik dan ook tegen jullie: laten we geen van allen onze tekortkomingen uit de weg gaan. Laten we geen van allen de collega die om meer vraagt achterlaten.

Want in die zogenaamde “zwakheden” zullen we onze grootste kansen ontdekken.

Ik wil graag dat we samen een toost uitbrengen… Een toost op alle winnaars van vanavond. En vooral op alle verliezers van vanavond. Jullie zijn met velen. Wij zijn met velen.

En op ons allemaal, of we nu waden door de duisternis van zelftwijfel of hoog zweven omdat we hier vanavond zijn gehuldigd, op jullie en je…’ Ik hief een denkbeeldig champagneglas. ‘… grootste tekortkomingen. Ik hoop dat jullie erover gaan omdenken met jullie gelijken en collega’s, en met het nieuwe Leadership als jullie handleiding…

Jullie grootste kans.’

Stilte.

Toen barstte het applaus los. Luid, oprecht, daverend applaus.

Eerst was ik bang dat jij en iedereen me in de maling namen. Ik stapte van het podium af en liep terug naar de tafel vlak bij jou. Met knikkende knieën van de adrenaline wilde ik alleen maar mijn tas pakken en vanuit de grote zaal naar de beschilderde receptiezaal gaan en dan naar buiten, naar de echte wereld. Maar het applaus hield minutenlang aan. Ik keek om me heen of ik jou zag, ik wilde de blik op je gezicht zien, maar het aanhoudende applaus was vermoedelijk te veel voor je, want je was al weg. Een jonge knul, een leuke gast, kwam met tranen in zijn ogen naar me toe. ‘Ik wou even zeggen dat ik heel erg aan sociale angst lijd. Ik snap je helemaal. Dat was de dapperste speech die ik ooit heb gehoord. Het was… geweldig.’

Ik had het hem geflikt. Ik had iets uit mijn binnenste opgediept en het in woorden gegoten die echt iets betekenden voor andere mensen. Dus misschien was ik toch geen onverbeterlijk slechte schrijver. In feite was ik geen loser. Ik was niet iemand om medelijden mee te hebben of om te vermijden of om domweg niet eens te zien staan. Ik was geschikt om te worden bewonderd, om te worden beloond en gehuldigd.

‘Dat is heel aardig van je. Zou je dit voor me willen uittypen en zorgen dat het team dit morgenavond op de autocue krijgt?’ vroeg ik aan de aardige jongen met sociale angst.

‘Prima.’

‘Ontzettend bedankt. En jullie bedankt voor al het harde werk, jongens,’ zei ik tegen het groepje onbetaalde jongeren dat om me heen was gedromd. Jij schitterde nog steeds door afwezigheid. ‘We zeggen het niet vaak genoeg, maar het is dankzij jullie dat evenementen zoals de Leadership-awards kunnen plaatsvinden.’ Ik maakte met zoveel mogelijk van hen oogcontact. ‘Daarom wordt het echt een te gekke avond.’

Toen ik naar de uitgang liep, met het gejuich van de stagiaires nog in mijn oren, kwam ik langs jou. Jij leek net zo ondersteboven als iedereen, hoewel niet door wat ik had gezegd, maar meer omdat ik iets van mijn waarheid op schrift had kunnen zetten en andere mensen erdoor geraakt waren. En heel even had ik het gevoel dat ik je had laten zien waartoe ik in staat was. Ik had het in me om beter te zijn dan jij. Ik denk dat ik zelfs bij mezelf moest lachen toen ik buiten stond. Een overwinning leek mogelijk.

Ik stond langs de kant van de weg, de zon scheen op me neer, en ik overwoog over te steken naar Hyde Park voor een ommetje voordat ik terugging naar kantoor. Maar eerst wilde ik genieten van het moment, mezelf verliezen in mijn succes. Ik deed mijn ogen dicht en liet de zon mijn gezicht verwarmen, ademde de uitlaatgassen in en probeerde me voor te stellen dat het frisse lentelucht was, alleen voor mij.

Voor het eerst sinds lange tijd had ik mezelf zichtbaar gemaakt. Ik had gezorgd dat ik gezien werd op mijn eigen voorwaarden en op de beste manier die ik me had kunnen indenken: door mijn schrijfwerk, door het talent dat iedereen, ikzelf inbegrepen, vergeten was. Ik merkte dat er een zware last van me af viel, waardoor ik me opeens zo licht als een veertje voelde, en heel even was het alsof ik zweefde.

Plotseling stootte er iets tegen mijn arm. Het bracht me met een schok terug naar de werkelijkheid, haalde me ruw uit mijn overpeinzingen en liet me wankelen.

Voordat ik mezelf kon tegenhouden, viel ik van de stoeprand. Mijn voet klapte onder me opzij, waardoor mijn lichaam de weg op schoot.

Een knalgele flits die ik onmiddellijk herkende kliefde door het waas in mijn ooghoek terwijl ik op het asfalt knalde.

Het lawaai daar beneden kun je je niet voorstellen. Zo luid dat mijn hart hoog in mijn keel bonsde.

Ik bevroor. Alleen en hulpeloos terwijl de auto’s op me af raasden.

Het gebulder van het verkeer vulde me. Ik kon mijn lichaam niet in beweging krijgen.

Dit was het dan.

Er flitste een beeld voor mijn ogen.

Niet Iain, het laatste wat ik zou zien voordat ik doodging.

Niet mijn moeder.

De selfie die je van ons had genomen.

Jij en ik zagen er geweldig uit. Jij en ik zagen eruit als vriendinnen, alsof we aan dezelfde kant stonden.

Het dreigende gieren van remmen.

Een taxi kwam krijsend tot stilstand.

Ik kon mijn adem weer horen. Ik leefde nog.

Gruis in mijn knieën, pijn die vanuit mijn enkel omhoogschoot; woedende stemmen naarmate er een opstopping ontstond rond de rijbaan die ik blokkeerde.

‘Sorry,’ piepte ik tegen niemand in het bijzonder, voordat het me lukte om houterig op mijn knieën te gaan zitten, terwijl ik een gil van pijn onderdrukte.

‘Hier, laat me je helpen, Katherine.’

Jij.

Jij was de reden waarom ik in levensgevaar verkeerde.

‘Raak me niet aan.’

Je stond tussen mij en de stoep. Ik hees mezelf overeind. Je stak je hand naar me uit.

‘Ga alsjeblieft opzij.’

Ik probeerde te lopen, leunde tegen de taxi voor steun, de rauwe lappen huid op mijn hand drukten pijnlijk tegen het warme metaal van de motorkap. Eindelijk stapte de chauffeur uit en gebaarde naar de automobilisten die langs zijn taxi stroomden dat ze moesten kalmeren terwijl hij me van de weg hielp.

Je bleef toekijken met een onvermurwbare blik op je gezicht.

‘Kunt u me alstublieft naar Borough brengen? Nee, wacht, ik wil naar huis. Manor House,’ zei ik. Hij voerde me mee naar de passagierskant en opende het portier.

Toen de taxi in beweging kwam, klapte ik de stoel tegenover me omlaag om mijn snel opzwellende voet erop te leggen voordat ik het raam opendeed en met half gesloten ogen naar de buitenlucht leunde, terwijl ik mijn ademhaling regelmatig probeerde te krijgen.

Jij stond vlak bij de stoeprand, op precies dezelfde plek waar ik was geweest.

Ik spande me in om mijn lichaam zo te draaien dat ik je goed kon zien, maar tegen de tijd dat het me was gelukt, stond je met je rug naar me toe je fiets los te maken van het hek achter je. Ik had je zo graag strak in de ogen willen kijken om te laten zien dat ik niet bang voor je was, maar nu was ik dat wel.

‘Hallo?’ riep ik naar Iain toen ik het appartement binnenkwam.

Geen reactie.

Ik ging naar de keuken/woonkamer waar hij om deze tijd, nam ik aan, iets aan het slachten, schillen of kneden zou zijn met zijn pak wijn naast zich. Nee.

Misschien deed hij een dutje. Ik wist dat hij dat soms ’s middags deed, maar er was niemand in onze slaapkamer.

Toen hoorde ik hem.

Hijgend vanuit de logeerkamer; ritmische, vastberaden uitademingen.

Hij met jou. Hoe kon je eerder thuis zijn gekomen dan ik?

Ik bleef buiten de deur wachten. Duizelig. Doodsbang. Luisterend naar Iains gekreun, denkend aan de smetteloze welvingen van jouw lichaam onder het zijne. Hij klonk zoals hij vroeger klonk toen hij met me neukte. Krachtig, niet bang dat ik zou breken. Ik duwde de deur open.

Daar lag Iain op de vloer, doorweekt van het zweet. Hij droeg zijn boxershort en een oud T-shirt, oortjes in, zijn muziek luid en hardnekkig. Hij hees zichzelf in een nieuwe zwaarbevochten sit-up en zijn gehijg ging over in een piepende snik. Hij lachte om zichzelf terwijl hij zijn oortjes uitnam.

‘Hé! Ik had je nog lang niet terugverwacht.’

‘Dat blijkt. Wat doe je?’

‘Wat denk je dat ik doe? Ik doe hier iets aan.’ Hij pakte de vetlaag op zijn buik vast. ‘Voordat het te laat is.’

‘Te laat waarvoor?’

‘Dat weet ik niet. Ik heb me gewoon een beetje oud, een beetje gammel gevoeld. Je weet dat ik al een hele poos zeg dat ik er iets aan ging doen, nou, vandaag is het zover.’

‘Nou, dan zal ik je verder maar met rust laten.’ Ik draaide me om en wilde wegstrompelen.

‘Hé, wat is er met jou gebeurd?’

‘Ik… Ik had net een geweldige toespraak gehouden op de repetitie voor de awards.’

‘Ga door.’

‘En… ik denk dat ik na afloop in het verkeer ben gevallen. Of…’

‘Of wat, schat?’

‘Lily. Ze stond vlak achter me. Ik…’ Ik jammerde zachtjes. ‘Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ze me niet heeft geduwd. Ik denk dat ze me duwde en ik was er bijna geweest. Het verkeer, een taxi, die op het nippertje stopte… vlak bij mijn hoofd… het scheelde een haar. Ik had dood kunnen gaan. En weet je waarom? Waarom ze me kwaad wil doen of op z’n minst flink de stuipen op het lijf wilde jagen vandaag? Ze kan het gewoon niet hebben als ik iets goeds heb. Als ze ziet dat ik iets doe of heb wat ook maar een beetje de moeite waard is, dan moet ze het afpakken. Daar gaat dit allemaal om, dat kan ik je wel vertellen.’

Toen kwam hij snel overeind. ‘Hé, hé.’ Hij begon me achteruit naar de woonkamer te duwen. ‘Toe maar, rustig maar, schat. Ik denk dat je erg bent geschrokken en als iemand in shock is, kan hij niet altijd logisch denken. Het klinkt alsof je iets afschuwelijks hebt meegemaakt en dat Lily toevallig in de buurt was.’

Iain, die weer jouw kant koos, zelfs toen ik er vrijwel van overtuigd was dat je me in het verkeer had geduwd. Hij was gekomen om me te omarmen, maar ik duwde hem weg.

‘Waarom luister je niet naar me als ik praat? Wanneer luister je nou eindelijk eens als ik je iets vertel? Het is veel te vaak gebeurd dat er iets naars gebeurt juist als zij toevallig in de buurt is.’

Hij keek me aan alsof hij me niet kende. Alsof ik gek was. Hij wist kalm en duidelijk uit te brengen: ‘Ik denk… Ik denk dat je oververmoeid bent en dat je bijna bent overreden. Dus kom, we gaan je laten zitten en leggen wat ijs op die enkel.’

En mijn partner liep met me naar onze woonkamer en hielp me op onze bank. Hij tilde mijn voet op en legde hem op een bed van in een handdoek gewikkelde ijsblokjes. Hij masseerde mijn schouders, luisterde naar elk woord dat ik zei en zei dat hij van me hield. Ik begon te kalmeren, maar er was nog iets wat ik kon doen en het voelde alsof dit er het juiste moment voor was.

‘Ik heb het je geloof ik nog niet verteld, hè? Raad eens wie ik laatst heel knus en intiem in het park zag?’

‘Nou?’

‘Lily en Asif. Ze leken erg gek op elkaar te zijn.’

Het bleef even stil.

‘O ja? Valt hij nu op vrouwen van zijn eigen leeftijd?’

‘Je wordt bedankt!’

‘Je weet heus wel wat ik bedoel,’ zei hij zacht.

Ik bekeek hem vanuit mijn ooghoek. Hij nam bedachtzaam een slok van zijn drankje en zei een hele poos niets.

‘En, hoe voel je je nu over de awardsavond?’

‘Ik weet niet. Dit is niet best.’ Ik wees naar mijn gezwollen enkel. ‘Maar mijn god, Iain, de reactie op mijn speech. Die was ongelofelijk. Ik denk dat die me weer helemaal op de rails kan krijgen bij de nieuwe garde en Gemma, bij iedereen, misschien zelfs mijn team.’

‘Dat is fantastisch. Hé, zal ik deze keer meegaan? Om je tas vast te houden. Laat me je moment van glorie meemaken.’

‘Als je denkt dat je ertegen kunt, zou ik het geweldig vinden als je meekwam.’

‘Probeer me maar eens tegen te houden.’

Hij was er voor me. Het wás echt. Dat hield ik mezelf voor.

Nadat ik me thuis een dag lang door Iain had laten vertroetelen, kon ik mezelf er bijna van overtuigen dat alles in orde was. Op de avond van de awards verborg ik mijn steunverband onder een zwarte killerjurk, een afgeprijsde, vloerlange asymmetrische jurk met één blote schouder van Thierry Mugler via expresbezorging op Net-a-Porter. We zaten die maand veel eerder aan de rand van onze kredietlimiet, maar ik wist dat ik er net zo goed uit wilde zien als mijn speech klonk. Dit zou mijn comebackspecial worden en dat vereiste een speciale jurk.

Ik kon haast niet wachten om mijn toespraak te houden. Ze zouden me allemaal zien zoals ik was, een vrouw op haar best, nog vol belofte, iemand die aandacht en respect toekwam. Ook Iain zou me op mijn best zien.

Iain. Aan mijn zij. Die het taxiportier voor me openhield toen we voor de ingang van The Dorchester stopten, tevreden in de schaduw zodra we binnen waren, die me onopvallend steunde terwijl ik de zaal naar mijn hand zette. Van tijd tot tijd ving Gemma goedkeurend mijn blik. Asif keek ook toe, hoewel hij met een eerbiedige boog om Iain en mij heen liep.

Ik had jou in de schaduw zien staan met je klembord en je headset, waar je de indruk gaf alsof het hele gebeuren zonder jou in duigen zou vallen. Ik kon het niet uitstaan. Ik wilde je het liefst zo ver mogelijk bij mij, en Iain, uit de buurt hebben. Je probeerde nog steeds uit te vissen hoe je mijn haarstijl goed kon nabootsen zonder je haar te knippen, maar jij was er ook in geslaagd een zwarte, vloerlange offshoulder avondjurk op de kop te tikken, wat Gemma ertoe bracht een stomme opmerking over ‘Mini-Me’ te maken, alsof die gebaren enkel vleierij waren, niet het resultaat nadat je mij zo nauwkeurig had bestudeerd dat je precies kon raden wat ik voor mijn comebackavond zou uitkiezen.

Maar je kon me die avond niet van streek maken, nu ik de macht van de taal kende. Wanneer het zover was. Ik was kalm, ik was gereed.

Een luid applaus omringde me toen ik langzaam het podium beklom. Ik voelde de steun, de genegenheid, het respect van mijn publiek. Ze herinnerden zich wie ik was. Ik wist het zelf ook nog. Vorig jaar hadden ze me gemist, dat hadden zovelen van hen tegen me gezegd toen ik ze verwelkomde met Iain aan mijn zij. Ik liep naar de katheder en liet het paarse licht mijn bloed verwarmen en mijn hart zwellen. Knipperend in de verbluffende warmte wás ik er klaar voor, deze keer echt. Het was nog steeds mijn publiek, het waren nog steeds mijn mensen. Dit was nog steeds mijn tijd.

Eenmaal achter de katheder voelde ik me als een eerbiedwaardige professor die op het punt stond een bewonderende studentengemeenschap toe te spreken. Er was geen kans dat ik mijn tekst zou vergeten. Ik lachte stralend en zwolg nog een laatste ogenblik in het applaus voordat ik me klaarmaakte om me in de afgrond van rauwe eerlijkheid te storten en omhoog te zweven op de waardering die er ongetwijfeld op zou volgen.

Ik keek naar de autocue.

Slikte.

Begon in paniek te raken.

Want wat erop stond was niet mijn bewerking, het was niet jouw bewerking, het was het eerste stuk bagger dat ik had geschreven en dat Gemma had afgekraakt. Saai. Oppervlakkig. Beige.

Het was nu het enige waarover ik beschikte.

Jij. Een nieuw dieptepunt.

Het was plotseling zo warm en zo stil. Ik voelde me heel erg alleen. Ik zocht naar Iain, maar door het licht dat in mijn ogen scheen kon ik alleen honderden zwarte silhouetten zien die me nauwlettend gadesloegen. Ik probeerde me op de een of andere manier te herinneren wat ik echt had willen zeggen.

‘Ik ben Katherine Ross… Ik ben de eindredacteur van Leadership.

Ik ben een mislukte schrijver met geestelijke gezondheidsproblemen.

Vorig jaar om deze tijd kon ik… ik… kon ik niet uit bed komen. Ik was ontzettend down.’

Niet goed. Helemaal niet goed.

‘Ik… Ik kwam in een diep, zwart gat terecht.’

De woorden kwamen schor mijn droge keel uit.

‘Ik bedoel, dat overkomt ons toch allemaal weleens? Dat we opeens in een zwart gat zwemmen?’ De hele zaal viel stil. ‘Zelfs alle winnaars vanavond. Ze hebben allemaal hun zwakheden. Daarvan ben ik overtuigd… Jullie niet?’ Mijn stem kraakte. ‘En ze denken dat ze hun erkenning niet verdienen. Tja, als we eerlijk zijn, dan hebben ze waarschijnlijk gelijk… Want leiderschap… dat draait in feite allemaal om zwakheid, nietwaar?’

Verwarring. Handen die om het oor van de buurman of -vrouw werden gelegd om te fluisteren. Wat is er met haar? Is ze wel in orde? Ik ploeterde door en probeerde met alles wat ik in me had mijn briljante toespraak op te diepen vanuit mijn ziel, want daar was hij ontstaan. Maar hij was weg. Alles was nu verloren. Ik was weer de Katherine Ross die ze al kenden. Stuntelend. Hopeloos.

‘Het nieuwe management zag zwakheid. En een mogelijkheid.’ Ik keek om me heen naar het champagneglas dat er had moeten zijn. Het was er niet. Had jij dat ook geflikt? ‘Dus laten we allemaal onze twijfels opzijschuiven en het glas heffen op zwak zijn.

Immers. Zwakheid… is goed voor zaken.’

Het bleef stil.

Toen veranderde het licht. Ik kon ze allemaal zien: sommigen met van gêne opengevallen mond, sommigen giechelend in hun glas, een enkeling hoofdschuddend, zich in de ogen wrijvend of gewoonweg niet in staat zich een houding te geven. Ik vroeg me in die fractie van een seconde af, terwijl mijn hart tegelijkertijd leek over te slaan en hevig leek te bonzen, of het fysiologisch mogelijk was om van schaamte te sterven. Ik was als verlamd en wist niet hoe ik het ogenblik door moest komen. Ik keek naar waar Iain was gaan zitten, maar zijn stoel was leeg.

Ten slotte kwam Gemma klappend het podium op om me naar beneden te helpen. Er brak gehoorzaam een mager applausje los.

‘Ik vind het zo wel genoeg, Katherine,’ zei ze in mijn oor. ‘Ga maar een poosje ontspannen in de green room. We zullen Iain gaan zoeken om hem te laten weten waar je bent.’

Ze hield me overeind terwijl ik langzaam door het misselijkmakende violette licht strompelde, met mijn blik op mijn voeten gericht om niet alleen het netwerk van kabels te vermijden dat me dreigde te laten struikelen, maar ook het medelijden dat afstraalde van de tafels met mensen die me ooit hadden gerespecteerd.

Ik werd een tochtige gang in geleid naar de ‘green room’, een wachtruimte voor de sprekers, presentators en het technische team. Het was een kamer zonder ramen waar het naar vieze tafelkleden rook. Op de een of andere manier had Gemma mijn jack weten te vinden en het om mijn schouders gehangen, terwijl ze me in een versleten stoel midden in de kamer liet zakken.

‘Het verkeerde concept, Gemma. Ik had iets veel beters geschreven. Het was echt ijzersterk. Lily moet het…’

‘Ik weet zeker dat Lily op dit moment een hartig woordje spreekt met de persoon die de autocue hanteerde. Die zal worden berispt.’

‘Maar…’

‘Rustig maar, Katherine, probeer te kalmeren, drink een glas water, en als je denkt dat je naar huis wilt, dan ga je gewoon.’

Ze perste haar mond weer samen tot die liploze streep, maar deze keer stond er spanning op, een overdrijving. Mijn rampzalige optreden had ook haar reputatie ondermijnd.

Een klop op de deur, en ik wist dat jij het zou zijn. Je kon het niet laten, hè? Je kon de kans om me zo verslagen te zien niet voorbij laten gaan, ook al had ik nog lang niet mijn dieptepunt bereikt.

Je stak je hoofd om de deur. ‘Het spijt me verschrikkelijk, Katherine. Ik heb absoluut gevraagd of jouw versie erop kon worden gezet.’ Je keek meelevend naar Gemma, die je behoedzaam bekeek toen je binnenkwam en een stoel tegenover me aanschoof. Ze bleef nog een ogenblik voordat ze met neergeslagen blik knikte. ‘Ik zal eens gaan kijken waar je partner uithangt.’ Ze keek nog een keer over haar schouder naar ons en liep toen de kamer uit. Ze wilde niet geloven dat je tegelijkertijd mij had genaaid en haar had belazerd, maar ergens, vlak onder de oppervlakte, kon ik merken dat ze wist dat je dat inderdaad had gedaan.

‘Ik heb geen idee wat er is gebeurd.’

‘Dat zal wel.’

‘Het spijt me, zeg maar, echt ontzettend dat het vanavond zo is gelopen.’

Ik begon nu moe te worden, en mijn ideeën over hoe ik met een voordeel op jou die kamer uit moest komen waren uitgeput. ‘Sommige mensen zeggen dat je vanavond erg op mij lijkt.’

‘O, echt? Wauw, te gek. Ik ben vast geïnspireerd geweest, weet je, onbewust?’

Ik boog mijn hoofd achterover toen de vermoeidheid me overspoelde.

‘Denk alsjeblieft niet slecht over me, Katherine. Ik vond het leuk om laatst met je te hebben gedanst. Ik had al ik weet hoelang niet zo’n lol meer gehad.’ Ik keek naar je om en zag een smekende blik in je donkere ogen. ‘Ik zou het echt fijn vinden als jullie dit weekend naar het feest komen. Het zou zo leuk zijn om jullie weg van dit alles te zien. Ik denk dat het een weekend zal worden dat jullie niet gauw zullen vergeten.’

Een eigenaardige energie trok de spiertjes rond je ogen samen. Het begon erop te lijken dat ik me in geen geval kon veroorloven dit spelletje te verliezen. Ik zou naar het feest gaan en ik zou niet weggaan voordat ik een aantal antwoorden had gekregen. Maar je hoefde nog niet te weten dat ik van plan was te gaan. Ik zou je laten zweten.

‘We zien wel.’

Iain kwam geagiteerd binnen. ‘Kathy. Hoe is het met je? Wat is er daarnet gebeurd?’

‘Ik snap het zelf niet.’ Jij en ik bleven elkaar strak aankijken.

‘Gemma maakt het in orde. Het komt goed.’ En ik zag dat hij probeerde jouw aandacht te trekken, maar je blik bleef strak op mij gericht. Hoe kon hij nou niet doorhebben dat het allemaal om mij ging? ‘Zullen we maar eens opstappen?’

Verliezen tegenover mijn thuispubliek. Zoveel mensen die ik niet meer onder ogen kon komen, maar toch moest ik het proberen. Mijn instinct zei me dat ik een poging moest wagen om terug te vechten. ‘Ik denk dat ik weer terug moet. Ik moet dit rechtzetten.’

‘Je zou weg moeten gaan. Ga naar huis. Niemand zal slechter over je denken,’ zei je, terwijl Iain er als een idioot instemmend bij zat te knikken.

Jawel, ze zullen wél slechter over me denken. Dat doen ze al, vanwege jou, de prinses-regentes in de waanzin van koningin Katherine. Aan mijn heerschappij kwam een eind. En het zou nog erger worden. De dingen die mijn leven bij elkaar hielden waren in hun eindfase, al kon ik dat nog niet zien. Ik dacht nog steeds dat ik kon winnen.

‘Alsjeblieft, schat. Laat me je naar huis brengen. Laten we hier weggaan,’ zei Iain.

Nu keek je weg. Je kon zien dat hij van mij was en dat altijd zou zijn. De magie van al onze jaren samen die je nooit kon evenaren. Maar toen ik mijn hoofd in zijn jack verborg bij het verlaten van The Dorchester, had ik kunnen zweren dat hij naar jou stonk.

Lily

22 maart – oefendag voor de awards

Juist toen ik dacht dat ik wist hoe ze in elkaar steekt, verraste ze me. Haar speech tijdens de repetitie. De gast naast me begon zowaar te janken. Een inspirerende prestatie om haar reputatie te herstellen, zo waanzinnig briljant dat ze een menigte bewonderende stagiairs om zich heen aantrekt en met een glimlach op haar gezicht de repetitie uit huppelt. Ik dacht het niet!

Ik volg haar het gebouw uit, terwijl ik zo snel mogelijk bedenk wat ik kan zeggen, iets als: ‘Dat was echt top! Toen je er nog niet was, zei iedereen dat ze zich zorgen om je maakten, dat ze allemaal superaardig tegen je zouden zijn om je rustig te houden, maar ik weet zeker dat die reactie honderd procent gemeend was. Ongelofelijk, hoe geroerd de mensen waren?!’

Ze staat op het punt om over te steken. Het is zo’n lawaai buiten dat ik haar naam moet roepen om haar tegen te houden. Ze heeft me niet gehoord, dus strek ik mijn hand naar haar uit en dan valt ze zomaar opeens op de grond. Ik had niet eens iets gedaan en daar ligt ze dan, languit op de grond, op het punt om door een van haar dierbare taxi’s te worden platgereden.

En dan gebeurt het weer.

Ik ga naar haar toe om haar te redden in plaats van haar zwaargewond te laten raken, ook al weet ik dat ze dat voor mij niet zou doen. Ze is alles wat ik haat aan haar generatie, exploitatie met een schepje vooroordeel erbovenop. Ze is de vleesgeworden zonde. Ik weet gewoon dat Ruth het met me eens zou zijn als ze kr kende.

Maar hoewel ik kr wil verslaan, wil ik haar niet buitenspel zetten. Nog niet, tenminste.

23 maart – de awardsavond

Iain arriveert in The Dorchester letterlijk als stut en steun van zijn vrouw. Ze strompelt aan zijn zij alsof ze de koningin is. Ze houdt hof, stelt haar hofheer soms voor, maar meestal negeert ze hem. Hij speurt de zaal rond naar mij terwijl zij kletst. Ik houd me schuil. Laat hem maar wachten totdat hij het niet langer uithoudt.

Hij drinkt zijn frustratie weg, slaat het grootste deel van de voor zijn tafel bestemde flessen goedkope wijn achterover. Hij blijft me zoeken, eerst discreet, maar naarmate de uren verstrijken zie ik dat hij echt wanhopig wordt. Het is bijna tijd voor haar speech.

Ik strijk mijn haar opzij, doe wat Russian Red op en app:

Je ziet er sexy uit in een smoking. Ik zit vlak achter je. Kom naar achteren, achter het toneelgordijn. Als je durft. xxx

Hij komt overeind, kijkt achter zich en heeft niet in de gaten dat kr naar het podium strompelt. Wat er daarna gebeurt, kan ik haast niet aanzien. Sonnet Samira schiet door mijn hoofd voordat ik haar kan tegenhouden, maar gelukkig komt hij voordat ik te lang aan een van beiden hoef te denken.

Nu is hij bij mij, in een opening achter een katoenfluwelen gordijn achteraan in de zaal. Als hij me ziet, kan hij geen woord uitbrengen. Hij neemt me van top tot teen op en dan weet ik zeker dat ik kr’s look voor elkaar heb. Hij is met stomheid geslagen. Hij ziet het al voor zich: een visie van de toekomst die nog aantrekkelijker is wanneer die opnieuw verpakt is als een visie uit het verleden. Hij kust me, laat me een ogenblik los om me tegen een muur te duwen, terwijl ik zijn gulp openrits.

Op dat moment klinkt haar stem door de geluidsinstallatie.

Het had zo volmaakt kunnen zijn. Een paar seconden later en ik zou hebben gezorgd dat ze op precies hetzelfde ogenblik Iain kwijt was geweest en wat er nog van haar professionele reputatie over was, maar dan hoort hij haar. Haar inzinking, zijn lokroep. Hij laat mijn bil los.

‘Ik moet er eigenlijk naartoe, Lil. Ze heeft me nodig.’

Natuurlijk heeft ze je nodig.

‘Dat snap ik, Iain, maar ik heb je in mijn leven nodig. Ik wil je in me hebben.’

‘Ik… Ik kan het niet,’ stamelt hij, en dan gaat hij naar haar op zoek.

Dat is mega-irritant, maar ik mag me niet al te kwaad maken. Er is nog meer werk aan de winkel. Ik trek mijn kleren recht en ga naar de green room. Nu moeten ze wel naar het feest komen.

14

Katherine

Ik heb me ziek gemeld op de vrijdag na de awards. Ik denk dat je tante blij was dat ze me een dag niet hoefde te zien, zodat ze de diverse partijen na mijn rampzalige speech gerust kon stellen zonder dat ik erbij was. Door mijn afwezigheid was jij natuurlijk bang dat ik de volgende dag niet naar je feest zou komen. Je appte me herhaaldelijk, wanhopig:

Kan niet wachten om je te zien xxx

En nog een:

Er zal niemand zijn die zo interessant is als jij. Kom alsjeblieft! x

Achteraf vraag ik me af of je precies hetzelfde bericht naar Iain had gestuurd, want nu ik eraan terugdenk, herinner ik me dat hij een paar keer met frisse energie en een afwezige blik in zijn ogen een andere kamer uit kwam.

Iain zag mij ook in mijn eigen gedachtewereld verdwijnen op zaterdagochtend, toen we op het feest wachtten. We wisten allebei dat er iets vreemds aan de hand was, maar we hadden het er niet over. Hoeveel langetermijnkoppels zouden dat doen als hun relatie begint dood te bloeden, vraag ik me af.

De sfeer bleef raar toen we vanuit Londen naar Hayward’s Heath reden. We hadden besloten er een weekend van te maken en hadden een suite geboekt in een luxe b&b in een dorp op een paar kilometer van het feest. Terwijl het lentelicht vervaagde en met een beetje coke en een halve fles prosecco achter de kiezen repeteerde ik de vragen die ik je vrienden wilde stellen. Ik wist dat je er niet op had gerekend dat Katherine Ross de gretige verslaggever zich op je eigen terrein zou begeven, en dat voelde goed. Ik zou de antwoorden krijgen die ik nodig had om je beweegredenen te begrijpen en daarna zou ik je apart nemen om het ernstige gesprek te voeren dat we moesten hebben, zodat ik om je eindspel heen kon draaien totdat je had bekend.

Iain en ik gingen ons allebei twee keer omkleden en hoewel we moesten lachen omdat we zo bespottelijk deden, wierpen we toch een blik achterom naar onze oude kont in de spiegel. We trokken aan ons lijf en ons gezicht en knepen erin om te zien welke delen terugveerden als dat niet de bedoeling was en welke plooien en rimpels er achterbleven als de vingers werden weggehaald. Ik was al rood aangelopen van de coke en de drank. Ik zag er ongeveer zo oud uit als ik er maar uit kon zien, dus bracht ik nog een laag foundation aan, maar daarna zag ik er nog uitgedroogder uit en wanhopig om de waarheid over mijn huid te verhullen. Ik wilde het er allemaal af wassen en opnieuw beginnen, maar toen was onze taxi er. Het was tijd om te gaan.

We scheurden over landwegen, door schilderachtige gehuchten en kwamen uit bij een armoedige enclave van kleine twee-onder-een-kappers uit de jaren dertig.

Ik keek nog eens naar het adres op mijn telefoon: ‘Greenings. Het zal toch vast wel chiquer zijn dan een van deze huizen?’

‘Als het verdomme geen Brideshead Revisited-terrein is, wil ik mijn geld terug,’ mopperde Iain afgeleid, terwijl hij naar buiten keek, naar de straat met zijn onelegante huizen.

De taxi stopte.

Ik leunde naar voren om met de chauffeur te spreken. ‘Hallo. Is dit het juiste adres?’

‘Volgens mijn navigatie wel.’

Ik keek naar Iain voor een blijk van kameraadschappelijkheid, een teken dat hij ook vond dat we dit niet hadden verwacht, een aanwijzing dat we er samen voor stonden. Maar hij was al de auto uit gesprongen en liep naar het huis zonder mij te helpen uitstappen met mijn zere enkel. Hij liet het aan mij over om te betalen en daarna moest ik mezelf en onze tassen met drank zonder hulp uit de taxi hijsen.

Ik strompelde rinkelend en kreunend over het pad door de voortuin en moest een sarcastisch bedankt voor je hulp, Iain inslikken. Hij stond voor de deur van het meest verwaarloosde huis in de straat. Een lelijk wit-zwart plastic bord met greenings stond schuin naast de deur.

Achter de vitrage droop het raam van de voorkamer van de condens. Er was roze licht en zacht gedreun van muziek, maar het stond niet blauw van de sigarettenrook. Zo feestten snowflakes blijkbaar. Door een opening in de vitrage ving ik een glimp op van mensen die er net zo uitzagen als mijn stagiairs, individuen die mij beschouwden als een relikwie, iemand met wie ze niet wilden neuken of omgaan, tenzij ze me konden gebruiken als klankbord voor verhalen over hoe geweldig hun leven was. Zou een van hen überhaupt met me willen praten? Tuurlijk niet. Ik hoorde niet bij hen, op geen stukken na.

‘Shit. Ik denk niet dat ik naar binnen kan. Zullen we maar gewoon niet naar binnen gaan?’ fluisterde ik. Opeens geneerde ik me voor mijn uitpuilende tas met gin, mijn klonterende make-up, mijn manke poot en elk van mijn eenenveertig jaren.

‘Wat is er?’

‘Kijk dan! Kijk naar ons! We zijn bij een tienerfeest in een of ander kraakpand. Ik denk dat iedereen zou zeggen dat we hier een beetje te oud voor zijn. Dit is een vergissing.’

‘Rustig nou maar, schat. Laten we naar binnen gaan, iets drinken, nog een paar lijntjes nemen, zien hoe de zaak ervoor staat. Kom op, we zijn helemaal hiernaartoe gekomen.’

‘Ik kan waarschijnlijk beter niet nog meer nemen als we serieus zijn over, je weet wel, proberen…’ zei ik, maar ik werd in de rede gevallen.

‘Laten we het daar nu niet over hebben. Alsjeblieft, laten we doen wat we zeiden: genieten van een ouderwetse houseparty en even alle ellende in ons leven vergeten. Even lekker losgaan.’ Hij stapte op een deurbel af die met stroken vergeelde, uitgedroogd plakband was afgedekt.

Ellende in ons leven… Ik wilde het hem voor de voeten werpen toen jij juist van achter de vitrage gluurde en snel naar de voordeur rende. Nu je ons gezien had, moest ik wel naar binnen.

Ik wierp Iain een vuile blik toe waar hij bewust niet op reageerde en in de paar seconden voordat je opendeed, bereidde ik me geestelijk voor. Ik stond op het punt om vijandelijk terrein te betreden en moest mijn vechtlust opwekken.

Je rukte de deur zowat uit zijn voegen in je enthousiasme, je wilde ons zo snel mogelijk naar binnen loodsen om te voorkomen dat we konden ontsnappen. Je haar was weer normaal en je droeg weer je oversized gele hemd. Dat had je gecombineerd met je zwartleren skaterrok. Blote benen. Op je lippen lag een rijke laag van je gebruikelijke Flaming June-lippenstift. Je donkere ogen staken af tegen het troebele oranje van de straatlantaarns. Adembenemend.

‘Hé, jongens? Jullie zijn er!’ Je trok ons allebei naar je toe voor een omhelzing op de gang, waarbij je op de een of andere manier de deur achter me wist dicht te trappen zodat ik ervan schrok. ‘Ik kan niet geloven dat jullie er zijn. Kom binnen, kom binnen, we verwachtten jullie.’

Je voerde ons dat eigenaardig rookvrije huis in. Groepjes van jouw soort hingen tegen vuile muren en op kapotte stoelen. Sommigen leken water te drinken en allemaal, ongeacht hun ras of gender, zagen ze er op de een of andere manier precies hetzelfde uit. Je noemde snel hun namen op terwijl we langsliepen. Ik probeerde er tenminste een paar te onthouden, maar mijn zintuigen hadden het zwaar te verduren onder de vreemde collectieve energie die ik waarnam, maar niet goed kon begrijpen. Het was geen partysfeer, niet zoals ik me die herinnerde. Het was een soort doenerige energie. Taakgericht. Het leek alsof ze er waren om op afgemeten wijze een verstandig feest te vieren. Ze zeggen misschien dat ze tot in de kleine uurtjes willen blijven, maar het is waarschijnlijker dat ze na twaalven naar hun moeder terug zullen fietsen. Broodnuchter. En met wat nuttige informatie, een nieuwe band met iemand of een nieuw creatief project in de pijplijn. Terwijl ik door die woonkamer langs nog een rij stralende gebitten, glanzende huiden en volumineuze kapsels schuifelde, realiseerde ik me dat ik niet overdonderd of gegeneerd was, dat ik me niet minder voelde.

Nee, in plaats daarvan voelde ik nog een scheldkanonnade opwellen. Fuck jullie, met jullie schijnheilige geheelonthouding, jullie serieuze sociaal activisme, jullie angst om anders te zijn, terwijl jullie duidelijk maken dat jullie dat omarmen op Instavriendelijke manieren, met jullie stomme blogs, jullie kamerplanten en cactussen, al jullie opschepperige ‘content’ en socialmediastrategieën, en weet je wat: fuck jullie.

Iain stond al een praatje te maken met een groep knullen en viste de gin en de plastic tumblers, waarvan we wisten dat we ze nodig zouden hebben, uit een plastic tasje van de Spar. Hij hield ze tussen zijn vingers als de klauw van een kermisgrijper, schonk de gin puur in de glazen en deelde ze uit. Ik nam er een aan en sloeg de inhoud achterover. Twee knullen giechelden alsof ze nog nooit zoiets losbandigs hadden gezien. Eerst schudden ze hun hoofd, maar toen haalde een zijn schouders op en dronk zijn glas leeg. Iain deed hetzelfde, daarna de andere twee jongens ook. Zie je wel, wij oudjes zijn toch nog ergens goed voor. Misschien wilden sommigen van hen toch met me praten. Ik voelde me goed genoeg om mijn vragen op de dichtstbijzijnde ‘Barney’ te oefenen. Ik probeerde tevergeefs iets met hem te bereiken. Ik voelde dat je mijn onderzoek gadesloeg en inderdaad, je wilde mijn pogingen in de war schoppen.

‘Hier, ik heb een drankje voor je gehaald.’ Je gaf me een plastic bierglas met rode wijn. ‘Ik zag dat je droogstond. Vermaak je je een beetje? Ik kom zo weer terug, heb net iemand gezien die ik even moet spreken. Ciao!’

‘Barney’ zwaaide suf naar waar je had gestaan. ‘Wie zei je ook alweer dat ze hier kent?’

‘Dat zei ik niet. Dat weet ik niet.’

Er zat niets anders op dan gesprekken met telkens nieuwe Barneys aanknopen om te vragen hoe ze je kenden of beginnen met iets als: ‘Leuk gezelschap hier, jullie zijn allemaal net zo aardig als Lily.’ En dan zouden ze iets zeggen als: ‘Lily?’ Of: ‘Ik heb haar letterlijk net pas leren kennen, ze is zo lief.’ Niemand met wie ik sprak had enig idee wie je was. Natuurlijk konden je echte vrienden er wel tussen lopen, maar als dat zo was, dan gingen ze me bewust uit de weg.

Ik geloofde er niets van.

Je had ons naar een feest gebracht waar jij een soort sociale schim was. Dat betekende dat Iain en ik vrij en kwetsbaar rondliepen. Ik moest dicht bij hem blijven, maar ik moest ook jou alleen spreken als ik antwoorden wilde krijgen.

Ik was je ergens in dat rothuis kwijtgeraakt. En ik was Iain een paar keer kwijtgeraakt en had hem weer teruggevonden naarmate het drukker werd en we met allerlei jonge, oppervlakkige gezichten aan de praat raakten. Ik greep telkens naar Iains hand. Tussen alle mensen die jou niet kenden hielden wij elkaars hand vast alsof onze liefde een mooi, oud geheim was dat niemand kon zien. Dat was prima. Ik was de situatie nog steeds meester, omdat ik van hem was en hij van mij: een warm eiland van twee personen in een zee van snowflakes.

Ik liet zijn hand los toen ik je eindelijk weer de kamer in zag lopen. Je had me ontlopen, me laten wachten. Ik weet dat je dat expres deed om me klaar te maken voor elk kruimeltje dat je me zou toewerpen. Er was zoveel wat ik je wilde vragen, maar ik moest kalm blijven.

‘Hoe vind je het feest, Lily?’

‘Top. Vermaken jullie je een beetje?’

‘Nou en of. Je vrienden zijn allemaal aardig.’

‘Inderdaad.’

‘Ja, je moet me maar eens fatsoenlijk aan een paar van je beste vrienden voorstellen.’

‘Dat zal ik beslist doen, zodra ik jullie samen in dezelfde kamer kan krijgen.’ Je deed niet eens alsof je rondkeek of je die denkbeeldige mensen zag.

‘En wie is je beste vriend, Lily Lunt? Toe maar, wijs je vrienden maar aan, je echte, bestaande vrienden, van je school, uit je echte verleden. Waar zijn ze?’

‘Ze zijn overal. Iedereen houdt van me.’ Je gooide je hoofd uitbundig in je nek en bracht je gezicht toen uitdagend vlak bij het mijne. ‘Wie denk je dat mijn beste vrienden zijn? Wie zou je kiezen?’ Heel even verdween de fonkeling in je ogen. Ik had de indruk dat ik eindelijk iets bereikte, maar nu je ogen zo donker waren, werd ik bang van je.

‘Oké, kom op, even alle neuzen dezelfde kant op!’ Iain stond achter me en wilde op de armleuning van een versleten leunstoel gaan zitten. Hij miste en zou op zijn kont zijn gevallen als hij zich niet aan mij had vastgegrepen. Door het extra gewicht op mijn enkel gilde ik het uit.

‘Godverdomme, Iain.’

‘Sorry, liefje,’ zei hij, zonder te controleren of alles goed met me was. Hij concentreerde zich op de wikkel coke waarmee hij zo aan het knoeien was dat de inhoud elk ogenblik alle kanten op kon vliegen. Ik had hem al heel lang niet zo stomdronken gezien. Plotseling zag ik hem door de jonge ogen om ons heen. Zijn nog nooit gedragen T-shirt plakte aan zijn onmiskenbare vetrollen, gecombineerd met een spijkerbroek die hij al minstens tien jaar had, een glimlach die te lang duurde om niet als klef te worden beschouwd. Stoffige All Stars. Een verlepte man.

‘Geef hier,’ zei ik, en toen fluisterend: ‘Met mij is alles goed trouwens. En jij moet het rustig aan doen.’ Maar hij had me niet gehoord.

‘Goed zo, meid. Weet je dat ze journaliste is? Hoe weet je dat? Kijk maar hoe ze die neerlegt. Bij de meeste mensen zijn ze verticaal, zie je, allemaal onregelmatig, maar bij Kathy? Zij hakt ze horizontaal… dezelfde lengte, allemaal even ver uit elkaar, dezelfde dikte, net lijnen in het opschrijfboekje van een journalist. Prachtig, toch?’

Daar had hij gelijk in. Ik had bedreven zes volmaakt horizontale lijnen neergelegd die van punt tot punt precies even dik waren en daarna had ik de uiteinden aangepast, zodat ze allemaal precies even groot waren, zoals ik gewend was. Een voor mij, een voor jou, een voor Iain en een voor ieder van de jongens die nog steeds om Iain heen hingen, hopend op gratis gin.

Ik deed het eerste lijntje en vroeg toen: ‘Wie wil de volgende?’ Ik keek nog steeds naar mijn lijnenwerk, maar toen ik mijn hoofd hief, zag ik alleen maar afgrijzen.

Vanuit het niets waren de snowflakes om me heen gedromd en nu keken ze me aan alsof ik zojuist iemand had vermoord. De kleinburgerlijke afschuw op hun gezichten, op jouw gezicht.

‘Nee, bedankt, Katherine. Ik denk niet dat we dát nodig hebben om ons te vermaken,’ zei je. Je keek vragend om bijval naar de Breakfast Club om je heen, die braaf met je instemde.

‘Ik neem aan dat het antwoord dus nee is?’ Ik gaf Iain zijn bankpasje en een opgerold briefje van tien pond terug.

‘Ach, dat moeten jullie zelf maar weten, jongens.’ Iain snoof drie lijntjes, het ene na het andere.

‘Iain!’ zei ik waarschuwend.

‘Ja, dit is het huis van mijn oma,’ riep ene ‘Dan’ opeens. ‘Ik vind het niet prettig dat je dat hier doet?’ De stem van het stomme joch ging aan het eind omhoog alsof hij een vraag stelde. Ik hoorde een andere stem zeggen: ‘Jezus, weten ze niet hoeveel jongeren in Londen om zoiets worden afgeslacht?’

Ik kon de afkeuring niet verdragen en wat erger was, ik wist dat degene die de laatste opmerking maakte gelijk had. Dat gebeurde keer op keer: dat ik iets van jullie millennials onmiddellijk afdeed als slap gelul totdat ik erover nadacht en inzag dat het dat echt niet was.

Het lukte me niet goed om het poeder voorzichtig in een van de wikkels terug te stoppen.

‘Laten we maar doen alsof we niets gezien hebben,’ zei je hoofdschuddend tegen me. Dat herinnerde me er opnieuw aan waarom jouw soort, zelfs als jullie iets verstandigs zeggen, toch nog altijd zo verdomd irritant is. Ik wilde ons gesprek voortzetten, maar je werd voor een selfie opgeslokt door een groep meiden die me eerder hadden verteld dat ze niet wisten wie je was.

‘Godskolere zeg, die jonge gasten zijn blijkbaar geen feestbeesten, hè?’ lalde Iain in mijn oor.

‘Ik heb driehonderd pond aan coke in mijn zak zitten.’

‘Shit, doe niet zo moeilijk. We kunnen altijd nog gewoon een snuif nemen.’

‘Dat wil ik niet.’ Ik hield mijn blik op jou gericht. Je danste nu met een nieuwe groep mensen op een van die bands die ik niet ken en niet begrijp, zo een met cijfers in plaats van letters in de naam, medeklinkers waar klinkers horen te zijn. Je leek niet van plan te zijn om met me te praten, je had me alleen hierheen gehaald om met je jeugd te koop te lopen. Om me keer op keer te vernederen. ‘Ik vind echt dat we moeten opstappen.’

‘Nee!’ Het klonk wanhopig. Dat hoorde hij zelf ook, daarom voegde hij eraan toe: ‘Nee, ik bedoel, ze vallen best mee, toch? Toe nou, laat me een drankje voor ons halen en kijk het nog even aan. We beginnen nog maar net.’

‘Jij bent anders al behoorlijk ver heen.’

‘Nou, neem me niet kwalijk dat ik dronken word op een feest!’

Ik wist dat ik hem niet vrijwillig mee de deur uit zou krijgen. Het was al vernederend om als stel van middelbare leeftijd in jullie bijzijn ruzie te maken over drugs. Iain keek over mijn schouder alsof hij op zoek was naar iemand die interessanter was om mee te praten. Alsof hij op zoek was naar jou.

‘Sorry. Je hebt gelijk… Nou, ik geloof dat ik wel aan een nieuw drankje toe ben. Jij?’ Ik pakte zijn hand weer en voerde hem mee naar onze tas met drank bij het buffet.

‘Klinkt goed.’ Zijn blik bleef ronddwalen. Ik wilde zijn aandacht trekken.

‘Is het je opgevallen dat niemand hier haar echt kent?’

‘Wie?’

Voordat ik me kon inhouden rolde ik met mijn ogen. ‘Lily, Iain, Lily. Het is net alsof er een heleboel jonge gasten zijn die ’s ochtends bij geprakte avocado’s op brood dit feest gaan nabespreken en dan aan elkaar vragen: Dat meisje? Ik dacht dat ze met jou was? Maar niemand zal weten waar ze vandaan kwam of waar ze naartoe is gegaan. Toe maar, vraag iemand, het geeft niet wie, hoe die haar kent.’

‘Je hebt een bijzonder levendige fantasie. Je zou eens moeten proberen om fictie te schrijven.’

‘Ja, en jij zou je pen moeten neerleggen totdat je met iets beters op de proppen kan komen dan die stomme clichés.’

Iain klemde zijn kaken op elkaar.

‘Sorry, sorry, dat meende ik niet… Het is alleen dat er iets niet aan haar klopt. Alwéér. Ik weet zeker dat ze iets verbergt. Trouwens, ik heb ontdekt dat haar achternaam niet Lunt is. Bovendien, dat had ik je niet verteld, maar iemand stuurt me steeds gemene beschuldigende e-mails met dingen die alleen zij en ik kunnen weten. Wat vind je daarvan?’ Ik kon net zo goed mijn kaarten op tafel leggen, want ik bespeurde iets gevaarlijks aan Iain. Hij concentreerde zich te veel op mijn gezicht, alsof hij zijn ogen moest dwingen om jou niet opvallend te volgen toen je door de benauwde woonkamer liep. ‘Waarom ben je hier eigenlijk, Iain?’

‘Dat weet je best. Omdat ik niet nog honderden avonden aan één stuk door thuis wil zitten zuipen… Waarom ben jij hier?’

‘Omdat… Omdat ik meer over haar te weten wil komen, maar aangezien ze heeft gelogen dat ze hier iemand kent, loop ik tegen de ene na de andere muur op.’

‘Je zoekt er veel te veel achter. Veel te veel. Ik weet niet… Soms, mag ik even heel eerlijk zijn? Ik weet gewoon niet…’

Het beviel me niet waar die zin naartoe ging. Ik moest er een eind aan maken. ‘Oké, laat maar. Hou het er maar op dat ik weer een lange week achter de rug heb. Sorry. Ik weet niet wat er met me is. Het ligt allemaal aan mij, dat weet ik. Kom op, laten we ons onder de snowflakes begeven. Alsjeblieft. Kom maar mee.’

Ik vond een rustig plekje waar ik nog een paar lijntjes kon fijnhakken en ik merkte dat ik hem weer terugkreeg. Nadat we ons hadden opgefrist, nam ik hem weer mee naar het ‘feest’. Als de enige twee aanwezigen die high waren hadden we een geheimpje en daardoor waren we een team. We vonden onze draai door een act op te voeren van een oud echtpaar. We hemelden onszelf op; ik bood stages en wijze raad aan en Iain een slaapbank om op te pitten ‘als je ooit in Londen bent’. En toen Iain minder overtuigend werd, maakte ik me daar niet al te druk om, aangezien ik me door een of andere, niet onaantrekkelijke Felix had laten meetronen. Toen ik nog een drankje ging halen, zag ik Iain nergens, maar gezien de toestand waarin hij zich bevond, nam ik aan dat hij ergens in een hoek onderuitgezakt zat om ‘de binnenkant van zijn oogleden te bekijken’ terwijl hij wachtte tot hij ‘er weer tegenaan kon’. Dat kwam vaak voor op onze feesten, vroeger. Nog steeds hetzelfde liedje. Het leek me een goed moment om jou te gaan zoeken en te focussen op het gesprek dat we moesten voeren.

De kamer was vol, maar daar stond je, tegen de muur bij de deur geleund, alleen. Ik stond tegen de muur aan de andere kant en zag je tussen een groep jongelui door. Je keek me niet aan, maar je wist dat ik je gadesloeg. Je appte iemand.

Mijn telefoon trilde in mijn zak.

Je appte mij. Mijn hart maakte een sprongetje alsof ik een tiener was die op haar eerste kus wachtte.

Kom over 2 min naar de tuin. Het is zover. xxx

Je keek naar de grond terwijl je je haar achter je oren streek. Je wilde bekeken worden. Je ging resoluut rechtop staan en draaide je om om de kamer uit te lopen. Ik hapte naar adem en dwong mezelf om een minuut te laten verstrijken voordat ik zo kalm mogelijk mijn lot tegemoetliep.

De roze kamer tolde om me heen toen ik die verliet. Ik voelde de waarheid die heet en zuiver op me wachtte. Ik ging naar de keuken en daarna door de open deur de tuin in. Nog verder liep ik, door de smalle strook struikgewas die voor een tuin moest doorgaan in dat willekeurige omahuis, met stijgende opwinding. Het was zover.

Achter in de ‘tuin’ zag ik een loveseat, een kleine bank onder een knoestige appelboom, omringd door sentimentele theelichtjes in weckpotten die aan een metaaldraad hingen. De bank keek uit op een woud van hoge brandnetels. En daar stond je halverwege, tegenover de bank, met je gezicht opgeheven naar de sterren.

Om je te bereiken moest ik behoedzaam over kapotte bakstenen stappen. Ik baande me een weg door het struikgewas. Er hing iets sprookjesachtigs in de lucht, terwijl ik diep bukte om een tak van een vlinderstruik die naar mijn hoofd schoot te ontwijken en een wirwar van braamstruiken aan mijn voeten omzeilde.

Je begon te praten. Iemand die ik niet kon zien, totdat ik een elleboog achter een boom vandaan zag steken. Die kwam me bekend voor. Een van de knullen van daarnet? Als hij niet ophoepelde, wilde ik hem wegjagen, iets zeggen om hem het huis in te krijgen zodat wij konden praten, zoals je wilde, zoals moest.

Ik ging weer naar voren en bleef een ogenblik achter een dode eik schuilen. Ik was nu zo dichtbij dat ik je kon horen.

‘Weet je het zeker? Weet je honderd procent zeker dat je dit wilt?’

Toestemming en dubbele toestemming verkregen. Iemand duidelijk laten instemmen met iets wat hij niet helemaal begreep.

En toen stapte hij uit de schaduw, met zijn rug naar me toe.

Iain.

Hij ging op de loveseat zitten en wachtte op je.

Je liep naar hem toe, genietend van zijn aandacht toen je dichterbij kwam. Hij reikte naar je handen en trok je naar zich toe met een aandrang die door mijn hart sneed.

Je ging schrijlings op hem zitten. Je kuste hem hartstochtelijk.

Het maanlicht viel op je nagels – dezelfde citroengele kleur als die stomme laptoptas van je op die eerste ochtend toen je mijn leven binnendrong – toen je het gezicht van mijn partner naar je tieten duwde. Hij gaf je je zin, rukte je blouse open en schoof je beha omhoog om je te bevrijden.

Overdonderd door jou tilde hij je heel even van zich af, zodat hij zijn oude spijkerbroek en de boxershort die ik voor hem had gekocht naar zijn enkels kon trekken. Ik kon zien dat hij dolgraag in je wilde zijn. Mijn maag draaide zich om. Ik zag mezelf naar voren rennen en hem van je af trekken, jou op de grond smijten en je keihard in je buik schoppen.

Maar mijn lichaam kon zich niet verroeren. Dus bleef ik kijken, terwijl mijn wereld instortte toen hij met beide handen onder je leren rok je kont vastpakte en jij je hoofd achterover wierp, met je ogen dicht, kennelijk in vervoering. Ik had het gevoel dat ik elk ogenblik kon overgeven. Ik had meer dan genoeg gezien. Ik moest onopgemerkt weer naar binnen, het beetje waardigheid dat ik nog overhad bewaren.

Maar toen veranderde er iets in je.

Je kantelde je hoofd terug en je ogen waren open. Je sloeg je blik neer om te kijken naar Iain die aan je zat. Onaangedaan. Afstandelijk. Toen begon je het donker af te speuren naar iets, terwijl hij jou nog aflebberde, zich nergens van bewust.

Ik trok me terug achter de dode eik, maar tussen de dorre takken kon ik je nog steeds zien.

Je ogen bleven rusten. Ze hadden gevonden waar ze naar zochten.

De mijne.

Je keek me recht aan.

Een paar seconden lang bewoog je je niet. Je wilde er zeker van zijn dat ik echt toekeek.

Met je blik op mij gericht graaide je tussen je benen en trok je je keurige katoenen onderbroek met je vingers opzij. Je slaakte een nepkreun toen je je op de pik van mijn partner liet zakken. Je bleef me de hele tijd aankijken.

Maar nu kon ik me niet afwenden.

Want als ik dat deed, zou je precies weten dat het horen van Iains gekreun toen hij jou op zich trok me keer op keer op keer kapotmaakte. Dan zou je weten met hoeveel overmacht en hoe hard je me had verslagen.

Daarom staarde ik keihard terug, Lily.

Ik dwong mijn lichaam om daar te blijven staan en toe te kijken, ik stond mezelf niet toe om de hele tijd dat je me aankeek terwijl je met mijn partner neukte ook maar een spier te vertrekken. Ik liet mezelf horen hoe hij in je klaarkwam en klonk alsof hij werd gewurgd toen hij je naam noemde. Pas toen stond ik mezelf toe om in de nacht te verdwijnen en weg te glijden in de duisternis van mijn totale isolement.

Ik rende langs de babbelende millennials wier stemmen tegen de muren weerkaatsten. De lucht was een duizelingwekkend rozekleurig waas van schoongewassen haren en gezichten die versmolten. Ik drong me tussen hen door naar de voordeur en stoof de uitgestorven straat op.

Ik merkte dat ik voorovergebogen stond. Mijn handen steunden op mijn knieën alsof ik zojuist thuis was gekomen van mijn zondagse hardlooprondje. Aan de overkant bewoog vitrage toen ik een taxi belde, mijn woorden kwamen eruit tussen gehijg dat door het trieste straatje weerklonk. Ik hoorde hier niet. We hadden nooit moeten komen.

Toen ik terug was in de b&b, bleef ik alleen lang genoeg om mijn spullen te pakken, waaronder mijn autosleutels.

Dronken raasde ik over onverlichte landwegen. Ik nam de bochten hard, remde nauwelijks af. Ik werd verteerd door woede, jegens Iain, jegens jou, maar vooral jegens mezelf. Ik had het moeten weten.

Toen ik geen idee meer had waar ik was, stopte ik in een parkeerhaven. Terwijl ik na een hazenslaapje vanaf de achterbank van mijn Mini de zon zag opkomen, had ik weer dat gevoel: dit was weer een visioen van mijn toekomst.

Lily

25 maart – partytime

Ik heb geen vrienden. Dat weet ze. Ja, ik ben helemaal alleen, maar ik ben er zo aan gewend dat ik niemand heb, dat ik het amper nog merk. Vroeger had ik wel iemand, maar niet erg lang. Mijn kamer in Ruths huis in Headingley was waar ik eindelijk een thuis dacht te hebben gevonden. Met haar kon ik urenlang praten zonder dat ik ooit het gevoel had dat ik haar in mijn macht moest hebben. Dat was niet moeilijk, want als zij won, won ik ook. Ik denk dat dat betekent dat ik van haar hield. Tegenwoordig heb ik de grootste moeite om een zinnig gesprek, of wat daarop lijkt, met iemand van mijn eigen leeftijd te voeren, in feite met iedereen die niet Katherine Ross is.

Want dit gedoe neemt bezit van me.

Praten met iemand anders dan met haar is alsof ik op een snoepje zuig waar de wikkel nog omheen zit. Geen smaak of kraak. Geen gevaar. Geen zin.

Ik las op Twitter over het feest. Een vriend van een vriend van een oude kennis, in de verre sterrenstelsels van een van mijn vorige levens. Dat was voldoende. Het voelt alsof dit precies is wat ik nodig heb om de boel op te jutten. Ze kunnen geen van beiden bij me vandaan blijven, zelfs niet als ze het zouden proberen. Ik heb me nog nooit zo machtig gevoeld als nu.

Ik ben gaan dagdromen dat ik de conciërge mijn raam uit duw en kijk naar de bloederige brij op de grindoever van het reservoir beneden me. Maar ik kan zien dat hij tenminste weet dat hij iets verkeerds doet. Aan de manier waarop hij het appartement binnenschuifelt zonder me aan te kijken, merk ik dat hij weet dat het niet eerlijk of juist is zoals hij me gebruikt. Maar Katherine Ross heeft geen moreel bewustzijn. Ze weet niet eens wat haar zonden zijn. Ze denkt dat ze onschuldig is en gezien alles wat ik weet, geloof ik dat dat de grootste misdaad is die ze kon begaan. Ik moet haar straffen.

26 maart – de volgende ochtend

Eindelijk arriveren ze op het feest. Ze hebben zich allebei uitgesloofd en het is gewoon sneu om te zien. Zij heeft te veel make-up op en zijn splinternieuwe T-shirt plakt aan zijn pafferige borst. Ik kan er niets aan doen, maar ik hoop dat de mensen hier aardig voor ze zullen zijn. Ik ben geen monster, weet je?

‘Wie zijn dat in godsnaam?’ hoor ik iemand vragen als hij ze uit de taxi ziet stappen. En ik geef toe dat het stel er een beetje griezelig uitziet in het straatlicht. Zij strompelt met haar uitpuilende supermarkttassen het tuinpad op en schreeuwt iets tegen hem. Hij, rood aangelopen en duidelijk al dronken, rent naar de deur om bij haar weg te komen.

‘Oh my god, ze komen hierheen! Laat ze niet binnen!’ zegt iemand anders. Dan spring ik overeind en zeg: ‘Doe niet zo idioot. Ze horen bij mij.’

Natuurlijk jagen ze de anderen de stuipen op het lijf. Een paar mensen klagen dat ‘dat oude mens steeds rare vragen over jou stelt’. Dus daarom is ze hier. Ze wil het raadsel oplossen. Logisch, en uiteraard neemt ze aan dat ze het op haar manier kan aanpakken. Zo arrogant, zo typisch voor haar. Dus hits ik haar op zonder haar meer te geven dan nodig om ze hier te houden. Ze moet haar eigen conclusies trekken. Dan werkt het het beste.

Het is bijna pijnlijk om ze te zien rotzooien met hun akelige drugs. Ik deel het afgrijzen van iedereen, maar voor mij is het nog akeliger omdat ik voor ze heb ingestaan. Ze hebben geen idee hoe de wereld nu in elkaar zit. Erger nog: ze willen het niet eens weten.

Ten slotte weet ik dat het ogenblik is aangebroken. Ik voel een golf van zenuwen, maar ook een enorme energie. Macht, of iets wat erop lijkt.

Ik stuur hun allebei hetzelfde appje, maar ik zeg tegen hem dat ik hem nu onder de appelboom wil zien en daarna vraag ik haar of ze over een paar minuten kan komen. Het gaat perfect.

Wat wil ze graag wegkijken. Wat vindt ze het weerzinwekkend om mij boven op ‘haar Iain’ te zien. Welke vrouw zou dat niet vinden? Maar welke andere vrouw zou haar rivale blijven aanstaren op hetzelfde moment dat die het met haar partner doet?

Ik blijf wachten totdat zij als eerste met haar ogen knippert, maar ze vertikt het om de waarheid in te zien: dat ik haar pijn doe. Ik win. Zelfs als het niet erger voor haar kan worden, als haar partner op het punt staat om in me klaar te komen, blijft ze staren. Volkomen uitdagend, alsof ik haar totaal niets kan maken, alsof ze kan doen alsof dit niets heeft veranderd. Maar dat heeft het wel en dat weten we allebei, ondanks haar weigering om weg te kijken.

Nadat ik klaar ben met Iain, stapt ze eindelijk achteruit, waarna ik haar niet meer kan zien. Wat gaat ze nu doen? Zal ze zichzelf toestaan om in te storten nu ik haar niet kan zien of zal ze keihard terugvechten? Het wachten is verrukkelijk, vooral omdat ik weet wat Iain haar wil vragen als hij haar weer ziet. Ik ben haar een paar zetten voor en ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om te zorgen dat ze haar verdiende loon krijgt. Ik zal zorgen dat ze met haar ogen gaat knipperen.

15

Katherine

Tegen zondagavond had ik drieënveertig gemiste oproepen van Iain. Jij belde of appte me niet rechtstreeks, maar ik vroeg me af in hoeverre je Iains berichten had beïnvloed. In gedachten zag ik jullie ze samen opstellen, terwijl jullie zijn telefoon heen en weer gaven tussen geweldige spijtseks door. Dit van Iain:

Katherine, ik weet niet wat je precies hebt gezien, maar het spijt me. Het is gewoon gebeurd, ik zal je dit weekend alleen laten, maar we moeten nodig praten. X

Mij alleen laten? Zeg maar eerder: geen zin om jouw nest uit te komen.

Ik vroeg me af of jullie ’s ochtends samen de eerste trein terug naar Londen hebben genomen. Had jij je hoofd tegen zijn borst gevlijd en was je ingedut, terwijl hij uit het raam staarde en af en toe zijn hoofd omdraaide om je op je haar te kussen, dat hij verrassend vond om zijn natuurlijke levendigheid, terwijl hij zich mijn uitgedroogde, nepzwarte haardos voor de geest haalde? En toen jullie bij Manor House uit de metro waren gestapt, zijn jullie toen samen naar jouw appartement teruggerend uit angst om mij tegen het lijf te lopen? En toen je hem je appartement binnenliet, hebben jullie daar samen gedoucht, geneukt en zijn jullie daarna gezellig in jouw bed in slaap gevallen? Toen jullie wakker werden, hebben jullie weer geneukt of verdween hij om in je appartement naar iets te zoeken om voor je te koken? En toen jij opstond om je minnaar te gaan zoeken, droeg je alleen mijn copycatblouse en verder niets en moest hij toen onmiddellijk weer met je neuken? Heb je hem laten zwemmen in zijn ochtendschuldgevoel voordat je hem meenam naar dat grote raam met uitzicht op het reservoir waar je wist dat hij schitterend zonlicht zou zien en misschien ook de mogelijkheid van een stralende toekomst? Hebben jullie weer geneukt, jij met je handen tegen het glas, hij achter je?

Toen ik terug was in Londen en de deur van mijn appartement openmaakte, voelde het alsof ik een museum binnenging. Een mufheid die me nog niet eerder was opgevallen, waarschijnlijk omdat Iain en ik al bijna twee jaar geen nacht weg waren geweest. De overheersende sfeer van een monument van vervlogen tijden.

Ik trok de deur achter me dicht en staarde voor de zoveelste keer naar de poster van De Film. Ik ging naar de woonkamer en keek om me heen naar al mijn spullen. Mooie spullen onder een laag grijs stof.

Ik pakte een stoel, klom erop en reikte naar een van mijn hangplanken met daarop drie Ashanti-maskers die ik voor een schijntje in Ghana had gekocht. Ik nam het grootste in beide handen en liet mijn duimen over het knobbelige oppervlak glijden, terwijl ik dacht aan de afgeknipte cargobroek die ik had gedragen tijdens de drie weken die ik in Afrika had doorgebracht, zonder Iain. Ik was zevenentwintig. Het leven voelde echt. Intens. Waarom vertelt niemand je dat dit alles is? Dat dit de beste tijd van je leven is? Waarom besef je dat pas als het voorbij is, als je het in je achteruitkijkspiegel ziet? Waarom zie je het pas goed als iemand anders aan de beurt is? Wanneer je je realiseert hoe oud je bent geworden, omdat je bloed kookt en het hart je in de schoenen zinkt?

Ik hief het masker boven mijn hoofd en liet het op de vloerplanken vallen. Het spatte uiteen alsof het in de uren op de klok was verdeeld, een stuk of twaalf driehoekige scherven die naar buiten wezen vanuit wat ooit het midden was geweest. Ik pakte het volgende masker en deed er hetzelfde mee, en daarna ook met het derde.

Balinees aardewerk: aan diggelen. Een art-nouveauklok die Iain op een markt in de buurt van Avignon had ontdekt: in stukken. Een victoriaanse kinderschommelstoel: aan gruzelementen. Alles waar ik bij kon, pakte ik en smeet ik kapot.

Toen dat gebeurd was liep ik naar de hal. Ik haalde de poster van De Film van het haakje. Van de zijkanten steeg een laag stof op. Ik hoestte en mijn ogen traanden. De poster was zwaar. Het viel niet mee om hem de woonkamer in te krijgen. Ik liet hem even op de salontafel balanceren, bekeek hem nog een laatste keer voordat ik hem op de harde vloer liet vallen. Toen ik eroverheen stapte, zag ik dat de klap slechts een enkele barst over de hele breedte had veroorzaakt. Als ik hem weer ophing, zou Iain niet eens merken dat hij beschadigd was. Ik greep een dikke scherf van het grootste versplinterde Ashanti-masker, ging op mijn knieën zitten, tilde de scherf hoog boven mijn hoofd en liet hem op het glas neerkomen. Keer op keer, totdat mijn zweet zich met verpulverd glas vermengde. Tussen de klappen door vormden zich woorden. Iain en jij. Jij en Iain. Geen bijzaak. Geen springplank? Nee.

‘Dit… gaat… om… mij!’

Ook al had ik met eigen ogen gezien dat je met mijn partner had geneukt, ik wist dat ik jou nog altijd niets had verweten. Dit ging alleen om mij. Dat geloofde ik nog steeds. Jij had je aandacht op mij gericht. Je had me gadegeslagen. Geprobeerd me telkens weer te ondermijnen. Behalve toen je dat niet deed. Behalve toen je naar me straalde. Toen je glimlachte. Toen je mijn hand aanraakte. Toen je met me danste. Toen ik dacht dat je me je diepste waarheden toevertrouwde. Over je jeugd, het verdriet van verwaarlozing. Een verdriet dat ik net zo goed kende als jij. Of was dat ook gelogen?

Toe nou, Kathy, ik wil met je praten. Ik wil weten dat je geen gekke dingen hebt gedaan. Stuur me desnoods maar één letter. Laat me weten dat alles goed met je is. x

Ik denk dat Iain echt last had van schuldgevoelens. Was hij bang dat er misschien bloed aan zijn handen kleefde? En zou dat zijn plezier vergallen?

Kathy, het spijt me verschrikkelijk. Ik weet dat ik je heb gekwetst. Kunnen we erover praten? Alsjeblieft? Xxx

Ik denk dat hij me toen ook al begon te missen. Misschien had je iets slaps gezegd of aanstoot genomen aan een gewaagde grap van hem, en misschien had hij zich gerealiseerd hoe jong je eigenlijk was, dat je duidelijk heel anders in elkaar zat dan hij en ik. Hij had vast ook al gemerkt dat je geen waarneembaar gevoel voor humor had. Dat zou hem dwarszitten als hij verder kon kijken dan de tieten, de tanden en de totale bekoorlijkheid. Of misschien had je geopperd dat nog een fles wijn geen goed idee was. Dat zou hem tenminste weer naar mij hebben doen verlangen.

Iain was niet veel, maar hij was van mij.

Die maandagochtend kwam je niet naar het werk. Het viel niet mee om mezelf naar kantoor te slepen, maar ik had me voorgenomen het gelijk aan mijn kant te hebben wat Gemma betreft. Ik vroeg me af of ze al wist wat je gedaan had.

Het was ook voor Asif duidelijk een zwaar begin van de week. Je moet hem hebben verteld dat je met iemand anders was, misschien had je zelfs gezegd dat het Iain was. Zijn ogen waren rood en hij sloeg telkens zijn hand over de onderkant van zijn gezicht. Hij keek me niet eens aan toen ik binnenkwam.

En om het interessant te houden mailde Acceptableinthenoughties later die ochtend zowel naar Gemma als naar mij:

Onderwerp: gepast gedrag?

Beste uitgever,

Uw geachte redacteur is een drugsgebruiker. Ik raad u ten stelligste aan passend en onmiddellijk te reageren, anders zal ik genoodzaakt zijn directer in te grijpen.

Want honderden jongeren worden letterlijk afgeslacht om haar drugs.

De tijd dringt.

Gemma kwam laat binnen en riep me meteen naar haar kantoor.

‘Ga zitten.’

‘Vind je het erg als ik blijf staan?’

‘Ik wil nu graag van je horen of je hier iets vanaf weet.’

‘Kun je iets duidelijker zijn?’

‘Weet je wie jou die mails stuurt?’

‘Ik ben er niet zeker van, maar ik vind het heel moeilijk om tegen jou te zeggen.’ Ze zat daar te wachten op iets wat ze onvermijdelijk moet hebben gevonden. ‘Mag ik vragen, Gemma, waarom zei Lily dat ze vandaag niet naar haar werk kon komen?’

‘Ze voelt zich niet lekker. Zere keel,’ antwoordde ze op vlakke toon. Blijkbaar geloofde ze het net zomin als ik.

‘Een zere keel.’ Ik knikte om Gemma’s kwelling te rekken. ‘Het heeft dus niets te maken met het feit dat mijn partner en ik het afgelopen weekend met je nicht naar een feest zijn geweest, maar dat ik hem niet mee naar huis kon nemen omdat hij druk bezig was om met haar te neuken. Dus nu vraag ik me af wie die onaardige berichten kan hebben gestuurd.’

En toen zag ik haar mondhoek weer trillen, net als de eerste keer toen ik haar vroeg of er nog iets was wat ik over jou zou moeten weten. Gemma leunde voorover in haar stoel en zette haar vlakke handen op het bureaublad voor haar. Haar hele houding leek te veranderen van ‘zeg dat het niet zo is’ in ‘laat de training zijn werk doen’. Hoe vaak had ze achter jou moeten opruimen?

‘Ik wil dat je hier met niemand over praat voordat ik met haar heb kunnen spreken. Is dat duidelijk?’

‘Glashelder. Ga je het nu laten onderzoeken? Is dit nu ver genoeg gegaan?’

‘Als je dat uitdrukkelijk wilt, dan doe ik dat.’ Ze zei het vastberaden, maar ik bespeurde een lichte beving in haar stem die suggereerde dat ze al wist wat de uitkomst van een onderzoek zou zijn.

‘Ja, dat wil ik, Gemma.’

Ze tuitte haar lippen. Gemma wist alleen van de vorige misdaden, niet van de huidige. Jij was kwetsbaar en nu ik kon zien dat zij geen deel uitmaakte van je masterplan, liep ook Gemma gevaar.

De rest van de maandag stak ik geen vinger uit. Ik negeerde de stagiairs, zocht naar ongelofelijk dure wellnessoorden, belde een oude contactpersoon en haalde hem over om met me te gaan lunchen op de South Bank, waar ik tot na vieren bleef plakken.

Zoals zoveel dingen was lunchen met hem lang niet zo leuk meer als vroeger. Hij was een van mijn voorraad vaste klanten. De oudere kerels bij wie ik aanklopte voor gratis bubbels, wat nieuwtjes, een paar roddels die ik misschien tot een feature kon uitsmeren en een onfeilbare egostreling. Ik liet ze zich aan me verlustigen in de beste restaurants van het moment en af en toe liet ik me door hen verleiden, want hun dankbaarheid en ontzag omdat ze me het bed in hadden gekregen was geweldig. Maar deze lunch sloeg een andere illusie stuk. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ze me aanbaden, mijn moed, mijn vakmanschap nota bene! Nee, ze bewonderden alleen de negenentwintigjarige en jongere versie van me. Ze wilden bidden aan het altaar van mijn jonge lijf, maar hun steun, waarvan ik dacht dat die me macht gaf, wilden ze niet geven. Dat gaf mij en iedere vrouw zoals ik een beperkte houdbaarheidsperiode.

‘Je moet me alles vertellen over je beeldschone nieuwe rekruut,’ zei mijn oude contactpersoon, met hoog opgetrokken wenkbrauwen op een glimmend voorhoofd.

‘Er valt niet veel te vertellen. Ze is nog jong. Het nichtje van de uitgever. Je weet hoe dat gaat. Maar goed, vertel eens waar jij je mee bezig hebt gehouden.’

‘Aha, ze werkt dus bij het familiebedrijf? Nou, hoe ze er ook in is gekomen, ze heeft echt iets aparts. Ze heeft nogal indruk gemaakt op de prominenten op je awards.’

Uiteraard had je indruk gemaakt. Zodra je mij uit de weg had geruimd, had je het rijk alleen op het podium.

Toch zag ik ondanks mijn woede jegens jou ook in dat jij en jouw soort een punt hadden met de bewegingen die jullie op gang hadden gebracht om een eind te maken aan seks op de werkvloer. Aanvankelijk had ik de opkomst van een dergelijk puritanisme betreurd. Ik had het afgedaan als een neutralisatie van de maatschappij. Waarom konden we niet allemaal doen wat we wilden zonder van tevoren schriftelijk toestemming te vragen? Maar nu besefte ik dat al die keren toen ik dacht dat ik succes had gebaseerd waren op een zeer nauw omschreven patronage. Nu zag ik hoe beperkt, hoe tijdelijk die steunbetuigingen in feite waren. Ze veranderden driedimensionale vrouwen met verstand en gevoel in dartele veulens als we jong zijn en daarna in beesten die alleen nog goed genoeg zijn om welwillend op stal te worden gezet als we het wagen om oud te worden. Jij mag van mij absoluut doodvallen, dacht ik die middag, maar zij mogen ook doodvallen. Weer een incident waarbij ik de opvatting van millennials al automatisch had verworpen, maar alsnog gedwongen werd om in te zien dat jullie toch een punt hadden. Fuck jullie, omdat jullie gelijk hebben.

Iain appte om te zeggen dat hij thuis op me wachtte. Mooi zo. Laat maar eens horen wat hij te zeggen had. Laat hem maar zien wat voor een puinzooi hij had gemaakt. Maar ik ging me niet haasten om naar hem terug te komen. Hij moest me van mijn coole, harde kant zien. Mijn onverschillige kant. Mijn sterke kant. Mijn jonge kant.

Gemma ging voor vijven weg en de stagiairs gingen er onfatsoenlijk snel daarna vandoor.

Asif was er nog en deed mistroostig alsof hij aan het werk was. De hele dag had hij me ontlopen, maar nu wilde hij duidelijk praten en ik wilde weten wat jij hem had verteld.

‘Zo. Hoe gaat het, Asif? Heb je vandaag nog iets van Lily gehoord?’

Trillend zei hij: ‘Ik… Ik dacht dat ze perfect was, K. Het is alsof ze zich perfect voor mij had gemaakt. Alles wat ze zei… Nu…’

‘Nu weet je dat ze een leugenaarster en een bedriegster is.’

‘Ja.’

‘Wat heeft ze je over het afgelopen weekend verteld?’

‘Niet veel. Ze had al gezegd dat ik moet afkoelen, omdat ze verliefd op iemand werd. Gisteren heeft ze me over haar en Iain verteld. Ze wou niet dat ik het van iemand anders zou horen.’

‘Van mij? En verliefd worden? Wat een lulkoek.’

‘Vorige week zei ze precies hetzelfde tegen mij.’ Hij wreef in zijn ogen. ‘Sorry. Ik ben de laatste tijd niet mezelf geweest, afgeleid, denk ik. Ze is gewoon zo… afleidend.’

‘Maak je maar niet druk,’ zei ik. Ik wilde hem niet aankijken. ‘We zullen het allemaal opsparen voor je volgende beoordelingsgesprek.’

‘Beoordelingsgesprek?’

‘Ja, ik heb geruchten gehoord… Ze willen me een nieuwe ronde ontslagen laten doen. Daar durf ik om te wedden.’

‘Shit. Oké.’

‘Maak je maar niet druk, ik weet zeker dat jij niets te vrezen hebt. Wijntje?’

‘Eerlijk gezegd ben ik vanavond niet echt in de stemming.’

‘Jouw vriendin heeft zojuist met mijn partner geneukt, mijn leven. Wil je alsjeblieft iets met me gaan drinken, Asif?’

‘Oké… prima. Wat je wilt.’

Ik haalde het overgebleven derde van de slechte wijn uit de koelkast, pakte twee bekers mee en liep ermee naar zijn bureau. Ik smeet een wikkel coke voor hem neer en liet het allemaal over me heen komen. We werden high en gingen naar het toilet om te neuken. En ik voelde me inderdaad weer mezelf.

16

Katherine

Ziekelijk opgewonden beklom ik de trap naar mijn appartement. Ik vroeg me af wat Iain me te vertellen kon hebben, of ik met berouw of met opstandigheid zou worden begroet. Ik dacht na over het verhaal dat hij zou ophangen en welke rol hij ons allemaal zou toebedelen: wie zou hij neerzetten als de held, de boosdoener, de onschuldige. Welk verhaal hij ook ophing, de afloop zou ongetwijfeld zijn dat het hem heel erg speet.

Ik had een fles wijn en een grote zak popcorn gekocht, alsof ik me wilde voorbereiden op de voorstelling. Bovendien wilde ik mijn ongeduldige, verdoofde kaken iets te doen geven.

Ik liep de woonkamer in, waar hij zwijgend zat te wachten. Hij stond op van de bank op een theatrale wijze die me deed denken aan een politieagent uit een soap die de ouders het slechte nieuws moest vertellen over wat er met hun dochter was gebeurd.

Ik keek hem nog niet aan, maar ging naar de keuken om een glas water te halen voordat ik naar een stoel tegenover hem slenterde. Ik schonk een glas wijn voor mezelf in en maakte mijn popcorn open, nam een slok en begon handenvol popcorn naar binnen te werken, terwijl ik wachtte tot hij iets zou zeggen.

‘Ben je helemaal doorgesnoven?’

‘En waarom kan jou dat iets schelen?’

‘Begin nou alsjeblieft niet, Kathy.’

‘Nou, vertel mij dan ook niet hoe ik me moet gedragen.’

‘Wat is er hier verdomme gebeurd?’ Hij keek om zich heen naar de kapotte rommel in ons huis. ‘Het ziet eruit alsof er is ingebroken. Wat heb je met mijn poster gedaan? Die is naar de kloten.’

‘Wat hier gebeurd is, gebeurt wanneer je je partner betrapt als hij met je stagiaire neukt.’

‘Oké, oké.’ Hij stak zijn handen omhoog.

‘Iain, ga alsjeblieft zitten en schiet op.’

Hij gehoorzaamde en ademde diep in. ‘Oké. Het was hartstikke verkeerd wat ik zaterdag heb gedaan, hoe ik het heb gedaan. Het was oneerbiedig tegenover jou en het was niet erg eerbiedig tegenover Lily.’

‘Niet erg eerbiedig tegenover Lily? Straks ga je me nog vertellen over je “triggers”. Wauw, Iain, je bent nu zo verdomde politiek correct dat ik er zowat van over mijn nek ga.’

‘Laat me nou alsjeblieft uitpraten! Hoe eerder ik zeg wat ik te zeggen heb, hoe beter. Luister alsjeblieft en dan laat ik je met rust.’

‘Wat als ik niet met rust gelaten wil worden?’ Ik liet de zak popcorn vallen en liet de tranen komen.

‘Kathy, alsjeblieft. Ik wil graag dat je even luistert.’

‘Oké.’ Ik slikte. ‘Ga je gang.’

‘Ik ben gaan inzien… dat ik moet veranderen. Ik wil nuchter worden. Ik móét nuchter worden.’

‘Is dat dus wat er zaterdag aan de hand was? Was dat gewoon het drankprobleem waarvan je je plotseling bewust werd? Zomaar opeens? Gaan we het nu medicaliseren?’

‘Toe nou. Alsjeblieft. Dit is belangrijk. Ik neem de volle verantwoordelijkheid op me voor wat er zaterdag is gebeurd, maar kun je je iets herinneren? Of misschien heb je besloten dat te vergeten. Ik in een afkickkliniek. Ik voordat wij een stel waren. Mijn grote broer, God hebbe zijn ziel, die me de ene na de andere kans gaf. Vlak voordat ik jou leerde kennen, de laatste. Hij had me ergens ingeboekt. Toen kwam jij in mijn leven. Jij vond het allemaal prima. Hoezo moest ik afkicken? Er was toch niets aan de hand? Wie zegt dat ik een probleem heb? Nou, jij niet in ieder geval. Geweldig. Vrolijk kerstfeest, verdomme, nietwaar? Het leven met jou was zo verdomd makkelijk, het was allemaal “echt super”. Het dondert niet dat ik geen baan kan houden. Het dondert niet dat ik nooit naar de kliniek ben teruggegaan en mijn broer nooit meer heb gesproken. Het dondert niet dat we nooit iets doen wat gewone stellen doen.’

‘Wil je nu opeens dat we een gewoon stel zijn? Echt een geweldige timing, Iain. Wou je ook dat we een gewoon stel waren toen je haar godverdomme in de tuin neukte?’

‘Toe nou. Hou alsjeblieft op. Het spijt me. Ik heb al gezegd dat het me spijt.’

‘Wat je zei was dat het geweldig was, dat het geweldig ís, omdat we geweldig bij elkaar passen. Na al die tijd is dat nog steeds zo, dat kan weer zo zijn. Nog beter zelfs.’

‘Ik denk dat we te veel geheimen hebben.’ Hij schudde langzaam zijn hoofd. Ik schudde mijn hoofd wanhopiger toen hij verder sprak. ‘Jij en ik. Te veel geheimen. Te veel dingen die we weten, diep vanbinnen, maar die we nooit hardop zeggen.’

‘Zoals wat bijvoorbeeld?’

‘Dwing me niet om het te zeggen. Dat wil ik niet.’

‘Maar Iain, wij hebben geen geheimen. Niet echt. Daarom gaat het zo goed tussen ons.’

‘Jij kent mijn geheimen niet en ik wil niet te lang nadenken over de jouwe.’

Hij beet op de zijkant van zijn duim en wreef toen zijn handpalmen over elkaar. Dat deed hij anders niet.

‘Ik weet niet welke geheimen je denkt dat ik heb, maar…’

‘Hou op. Alsjeblieft. Ik wil niet dat we dit nu doen. Misschien zelfs nooit.’

‘Zeg het, Iain. Ik heb het recht het te weten!’ Ik stond op en schreeuwde.

‘Nou, om te beginnen weet ik wat je elke avond na het eten in de badkamer doet. Je denkt van niet, maar ik weet het heus wel. Altijd al. Ik ben niet achterlijk. Ik weet niet waarom…’

‘Is dat alles? Dáármee wil je goedpraten wat er zaterdag is gebeurd?’

Het bleef stil.

‘Wat nog meer?’

‘Nee. Niet vandaag.’ Hij ademde weer krachtig uit, alsof ik zijn geduld op de proef stelde. ‘Wat ik je vooral wil laten weten, is dat ik wil ophouden met drinken. Voorgoed.’

‘Dat snap ik. Het is jouw beslissing, maar je weet dat je prima bent zoals je bent, ongeacht wat zíj heeft gezegd.’

‘Met wat Lily al dan niet heeft gezegd heeft dit niets te maken. Ik heb een afspraak met mezelf gemaakt. Zo kan het echt niet langer. Dat besef is al een hele poos langzaamaan gegroeid.’ Afspraak met zichzelf? Het is duidelijk dat jij hierachter zit. ‘Ik wil dat er dingen veranderen. Ík wil veranderen en dat kan niet als wij doen wat we altijd doen, zijn zoals we altijd zijn.’

‘Ik ben er voor je. Ik ben er nog steeds voor je, Iain. We kunnen samen veranderen. Voorgoed.’

‘Ik wil graag dat je me helpt.’

‘Zeg het maar.’

‘Afkicken. Dat werkt voor mij niet. Ik moet het thuis doen. Hier.’

‘Oké, ik zal er research naar doen, ik zal je helpen. Wat er ook voor nodig is.’

‘Ik kan niet… Ik kan het niet samen met jou doen. Ik moet het zonder jou doen. Ik wil dat je ergens anders gaat wonen terwijl ik dit ga aanpakken. Ik vraag je, ik sméék je: kun je me hier alleen laten? Om mijn leven te redden. Geef me een maand of zo om dit te doen. Alsjeblieft.’

Het klonk oprecht, maar wat hij zei moest haast wel een misselijke grap zijn. ‘Wacht eens even. Jij neukt haar en ik ben degene die het huis uit moet?’

‘Zo zit het niet.’

‘Hoe zit het dan wel?’

‘Jij zou me de kans geven om mijn leven te redden.’

‘Jouw leven redden. Zonder mij. Met háár.’

‘Dit gaat niet om Lily. Ik denk dat ik door wat er is gebeurd gewoon ben gaan beseffen dat ik iets aan mijn leven moet veranderen. Wat er zaterdag is gebeurd, had nooit mogen gebeuren…’

‘Maar het is wél gebeurd en ik snap niet waarom ik dan het huis uit moet. Nee, Iain, vergeet het maar.’

‘Alsjeblieft. Ik smeek het je. Ik wil veranderen. Ik moet beter worden.’

‘Maar je bent niet eens ziek!’

‘Ik ben ook niet in orde. Wíj zijn niet in orde.’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Jij. Jij bent ook niet in orde. Ik denk dat je dat zelf ook wel weet, heel diep vanbinnen.’

‘Voor het geval je het niet had gemerkt, het ging prima met mij totdat zij op het toneel verscheen.’

‘Ik heb het niet over je depressie, ik heb het over daarvoor, de geheimen die je al die jaren hebt geprobeerd te verbergen. Ook al wil je ze zelf niet onder ogen zien, ik heb enkele conclusies getrokken. Gun me de tijd en de ruimte om beter te worden en laten we dan eens zien of we ons eroverheen kunnen zetten.’

‘Nee. Dat doe ik niet. We gaan dit sámen aanpakken.’

Hij viel stil.

‘Soms kijk ik naar je en dan vraag ik me af: weet ze eigenlijk nog wat er echt is? Het is alsof je in een parallelle wereld leeft. Weet je wat waar is en wat niet? Jij denkt dat Lily de trol is? Jij denkt dat ze het op jou gemunt heeft? Daar klopt niets van, los van wat ik zaterdag heb gedaan. Het is niet haar schuld.’

‘Waarom kies je partij voor haar? Ik zal nooit begrijpen waarom je niet aan mijn kant kunt staan. Ik snap niet waarom je vindt dat zij gelijk heeft en niet ik.’

‘Maar jij hebt niet aan mijn kant gestaan, Katherine. Jij hebt het zover met me laten komen.’

‘Dat heb je helemaal aan jezelf te danken. Wat ik fout heb gedaan, is dat ik in ons onderhoud heb voorzien. Dat ik met een wereld aan gezeik op het werk genoegen heb genomen voor jou. Voor ons. En nu veroordeel je me erom en zeur je de hele tijd maar over “geheimen”. Wat de fuck, Iain? Nee. Ik ga nergens heen. En jij ook niet. Zo zitten wij in elkaar, en totdat zij op het toneel verscheen was dat prima.’

Hij keek me aan met een blik die ik nog nooit eerder had gezien. Die dreiging in zijn ogen. Hij zag er niet meer uit als Iain. In al die jaren dat we samen waren had ik nog nooit angst gevoeld. Nu wel, en die pulseerde diep in me, rauw en heet. Hij leek een onzichtbare drempel te hebben overschreden naar iets nieuws en afgrijselijks. Ik was doodsbang voor wat die nieuwe versie van Iain zou gaan zeggen.

‘Niets wat met jou te maken heeft is goed.’

‘Hou op. Ik vind het niet leuk, zoals je naar me kijkt. Ik ken je niet meer als je zo bent!’ Ik viel op mijn knieën op het tapijt naast zijn voeten en legde mijn handen op zijn dijen. Mijn hart brak toen ik merkte dat hij verstrakte onder mijn aanraking. Iain, die terugdeinsde voor mij, die zich niet openstelde voor me. Wat was hij al ver van me verwijderd, wat wilde ik hem graag terughalen. ‘Luister nou alsjeblieft, laten we gewoon proberen om een streep te zetten onder wat er dit weekend is gebeurd. Ik zal je helpen om minder te drinken. Of zelfs om te stoppen met drinken. Ik zal samen met jou stoppen. We hebben het nu over mij. Ik kan alles wat ik in mijn hoofd haal, dat weet je.’

‘En of ik dat weet.’ Hij haakte een vinger onder mijn kin om mijn gezicht naar het zijne te kantelen. ‘Wie ben je, Katherine Ross? Wil je echt dat ik ga praten over wat er gebeurde in het jaar dat je moeder is overleden of ga je opsodemieteren en laat je mij hier mijn ding doen? Aan jou de keus.’

Zijn ogen waren schaduwen. Heel even stokte mijn adem voordat mijn ademhaling snel ging. De waarheid: een haaienvin van waarheid, nauwelijks onder de waterspiegel, op het punt om door het kalme oppervlak te klieven. Ik wilde niet dat hij de woorden zou zeggen waarvan ik dacht dat ze in zijn keel zaten. Wat hij dacht dat hij wist.

‘Ik weet niet wat…’

‘Katherine.’

Ogen als schaduwen, het gevoel van zijn vinger onder mijn kin, een vreemde gewaarwording.

‘Oké.’ Ik kroop over de grond bij hem vandaan. Ik keek naar mijn handen. ‘Je hebt het mis, maar… ik ga morgen. Ik ga voor jou.’

Hij keek me aan, wachtte. Een ogenblik later zag ik hem vanuit mijn ooghoek knikken. Tegen de tijd dat ik mezelf dwong hem weer aan te kijken, zag zijn gezicht er weer iets normaler uit.

‘Oké… Oké, prima. Dank je. Waar ga je naartoe? Ik wil niet, weet je, dat…’

‘Dat ik op straat terechtkom?’ Ik wilde lachen, wilde normaal maken wat er zojuist tussen ons had plaatsgevonden. ‘Nee hoor, maak je om mij maar geen zorgen. Er zijn zat mensen met wie ik weer contact moet opnemen die me wel onderdak willen geven. Het zou mijn eigen sociale afkickkuur kunnen zijn?’ Hij knikte bij zichzelf. Hij kon het niet opbrengen om naar me te kijken. Hij had medelijden met me. Uitgerekend Iain, en dat nadat hij me de stuipen op het lijf had gejaagd. Ik wilde weten of er nog iets van mijn oude Iain over was gebleven. ‘Dit is waarschijnlijk precies wat we nodig hebben. Het zou weleens heel goed kunnen zijn voor me, voor ons. Dat snap ik, echt waar.’

Hij stond op, liep langzaam naar de deur en liet mij op de grond liggen. Ik draaide me om zodat ik hem kon zien vertrekken. Hij keek naar de kale muur, een smoezelige rechthoekige plek waar De Filmposter had gehangen, maar hij besloot niets te zeggen.

‘Waar ga je nu naartoe? Naar haar? Ben je zaterdagnacht bij haar gebleven?’ Ik krabbelde overeind.

‘Nee… Nee. Dit gaat erom dat ik alles voor mezelf op een rijtje moet zetten. Ze logeerde in een chic hotel. Ik ben naar de b&b teruggegaan. Jij was weg. Ik probeerde nuchter te worden.’ Hij keek me strak aan. ‘Ik heb een beetje gelezen, zoals dat gaat… Maar goed, vanavond overnacht ik in The Rose and Crown. Als je het nog steeds goedvindt, kom ik morgen hier terug.’ Ik wilde naar hem toe gaan om hem te omhelzen, maar hield me in. Ik wist dat ik stonk naar seks met iemand anders.

‘Kathy?’

‘Ja?’

‘Het is niet nodig dat we contact houden terwijl ik dit doe. Geen telefoontjes. Geen appjes, geen mailtjes. Niets. Ik moet dit doen zonder jou.’

‘Zodat je met haar kunt zijn zodra ik me heb omgedraaid?’

Hij sloeg zijn blik neer. ‘Katherine. Ik moet de drank de baas worden. Als we nog steeds met elkaar praten, durf ik er niet op te vertrouwen dat ik geen contact met je zoek, om ons terug te brengen naar waar we nu zijn, en dat wil ik voorkomen. Snap je? Geef me vier weken, oké?’

Hij hield nog steeds van me. Hij wilde niet dat ik getuige was van zijn ontwenningsverschijnselen, maar hij kon er niet op vertrouwen dat hij me niet in het appartement terug zou willen hebben. ‘Ik snap het volkomen. Een maand. Is goed.’

‘Ik ga nu maar.’

‘Prima. Als je denkt dat je daar goed aan doet.’

‘Zeg, en misschien is het beter als je die niet in je eentje opmaakt.’ Hij gebaarde naar de fles wijn op de salontafel. ‘Zo te zien heb je al flink wat gehad. Met wie was je?’

‘Alleen met Asif.’

‘Asif. Aha.’ Hij keek naar het plafond en knikte.

‘Ik heb alles gezien, weet je. Met haar op jou? Ik heb het allemaal gezien.’

‘Lily dacht al dat ze je had gezien.’

‘Dácht ze dat ze me zag? Reken maar dat ze me heeft gezien.’

Hij sloeg zijn handen voor zijn ogen. ‘Ik ga er nu vandoor.’

Hij liep de deur uit en langs de gemeenschappelijke trap naar beneden; ik zag de rug van mijn partner verdwijnen in de gedeelde hal beneden. Hij was bijna de hoek om naar de volgende trap toen ik hem achternariep: ‘Wat je had willen zeggen…’ Hij bleef staan zonder zich om te draaien. ‘Wat je daarnet had willen zeggen, over wat er dat jaar is gebeurd, wat je ook denkt dat ik ben of wat ik heb gedaan: het is niet wat je denkt.’

Hij draaide zich om en keek vanaf de trap naar me op. ‘Oké, Katherine.’

En met die woorden vertrok hij. Ik trok de deur dicht en deed hem achter Iain op het nachtslot.

Ik smeet mijn spullen in mijn Samsonite, maar uiteindelijk verplaatste ik alles in vuilniszakken, want op die manier kon ik meer in mijn Mini proppen. Mijn leven. In vuilniszakken. Als je me op dat moment had gezien, toen ik mijn lading uitpuilende plastic zakken de trap af sjouwde en in mijn auto slingerde, zou je dan tevreden zijn geweest? Maar ik was nog niet diep genoeg voor je gezonken. Nee. Nog niet.

Ik werd vroeg wakker en besloot, rondkijkend naar de puinhoop in het appartement, ertussenuit te knijpen. Mijn laarzen knerpten op verbrijzelde bezittingen toen ik wegging, terwijl ik dacht: laat hem het maar opruimen. Tenslotte heeft hij er een zootje van gemaakt.

Ik ging naar het Town Hall Hotel in Bethnal Green. Hoewel ik het me kon veroorloven om er desnoods een paar weken te blijven, boekte ik om te beginnen alleen twee nachten. Tegen beter weten in bleef ik hopen dat Iain tot bezinning zou komen. Als hij dat niet deed, zou ik een aantal moeilijke keuzes moeten maken. Toen ik die dag richting het oosten reed, voelde het alsof mijn hele leven uit moeilijke keuzes bestond. Offers moeten brengen. In het nauw worden gedreven. Gedwongen worden om keihard terug te vechten, met geheven vuisten, dingen doen die ik niet wilde doen, iemand zijn die ik nooit wilde zijn. Mijn leven heeft me slechts zelden de luxe van een onbezorgde weg opgeleverd.

Toen ik in Bethnal Green aankwam, nam ik om te beginnen een duik in het zwembad. In het water dwaalden mijn gedachten af naar kantoor. Gemma moest nu toch zeker in de verdediging gaan, na alles wat haar nicht met een van de hoogste leidinggevenden onder haar werknemers had gedaan. Tegen alle verwachtingen in, gezien hoe zwak ik me had moeten voelen, merkte ik dat ik als een speer door het water ging, wat me bewonderende blikken opleverde van de enige andere persoon in het zwembad, een type uit de City. Als er één ding is dat je van me moet weten, Lily, dan is het dat ik diep ga. Veerkracht. Het enige waarvan algemeen bekend is dat jullie millennials er een schromelijk tekort aan hebben.

Terwijl ik me afdroogde met handdoeken die ik niet zelf zou hoeven te wassen, voelde ik me verrassend uitgerust en zelfs positief. Asif had me de avond tevoren geappt om te zeggen hoe leuk hij het had gevonden en wanneer het schikte om ons beoordelingsgesprek te houden. Ik zou gewoon bij hem zijn gebleven, als hij niet nog steeds bij zijn moeder thuis woonde.

Ik had besloten om laat naar kantoor te gaan. Wat zou Gemma kunnen doen, me ontslaan? Dat zou ze niet durven.

Om een uur of tien stond ik juist op het punt een bus naar Borough te nemen toen mijn telefoon ging. Je tante. ‘Je zult zo dadelijk een e-mail krijgen. Die moet je lezen en daarna mag je geen contact opnemen met mij, Lily of iemand anders die bij Leadership Media werkt. Dat is alles wat ik in dit stadium kan zeggen.’ Gemma hing op.

Bevend wachtte ik op dat mailtje. Het duurde waarschijnlijk nog geen minuut, maar het voelde alsof mijn hele leven in die seconden werd opgezogen.

Van: g.lunt@leadership.uk

Aan: k.ross@leadership.uk

Cc: hr@leadership.uk; correspondentie@bainesandlloydlegal.co.uk

Onderwerp: kennisgeving van schorsing

Beste Katherine Ross,

We hebben een aantal beschuldigingen ontvangen ten aanzien van uw houding en aanhoudend financieel wangedrag, waaronder ongeoorloofde uitgaven met uw Leadership Media-creditcard.

Deze vermeende incidenten worden gekwalificeerd als ernstig wangedrag. Als een of alle incidenten bewezen worden, zou dat een reden vormen voor ontslag op staande voet. Echter, omdat we ervoor willen zorgen dat u billijk wordt behandeld, zullen we de feiten vaststellen door middel van een onderzoek voordat we eventuele verdere permanente actie ondernemen.

Echter, zonder daarop vooruit te lopen, kunt u deze e-mail beschouwen als kennisgeving van uw onbetaalde schorsing tot nader order, terwijl we ons onderzoek afronden. Dit is conform de hernieuwde arbeidsvoorwaarden die u hebt ondertekend onder de nieuwe eigenaars van Leadership Media.

Er zal te zijner tijd contact met u worden opgenomen. Gedurende deze periode wordt u verzocht geen contact op te nemen of te zoeken met of te reageren op contact van enige werknemer van Leadership Media.

Vanzelfsprekend belde ik Gemma onmiddellijk.

‘Je hebt zeer specifieke instructies gehad om niet…’

‘Dit is allemaal gelul, Gemma. Je hebt me die creditcard nog niet eens gegeven. Wat voor onzin zijn jij en zij nog meer over mij aan het verzinnen?’

Het bleef even stil. ‘Ik ga nu ophangen. Probeer niet weer contact met me op te nemen.’

Ik ging terug naar de hotellobby en overwoog wel duizend keer of ik Iain zou bellen. Ik vroeg me af of je hem over mijn ontslag zou hebben verteld. Maar waarom zou je? Dan zou hij misschien medelijden met me krijgen en vragen of ik weer naar huis kwam. Uiteindelijk gaf ik het op en belde ik zijn nummer. Hij moest weten dat hij me dakloos had gemaakt en dat jij me in feite werkloos had gemaakt. Maar hij had me geblokkeerd.

Het nummer was ‘niet beschikbaar’. Ik neem aan dat het jouw idee was. Slim. Je wist dat je alles uit de kast moest halen om hem bij me uit de buurt te houden. Je wist dat hij me altijd nodig zou hebben omdat jij niet wist hoe je Iain Iain moest laten zijn. Dat wist ik echter wel.

Aanhoudend financieel wangedrag. Ik wist dat je me erin had geluisd en ik moest mijn verdediging bepalen, nog afgezien van het feit dat ik de creditcard die ik zou hebben gebruikt voor ‘ongeoorloofde uitgaven’ zelfs nog nooit had gezien. Er ontstond algauw een lijst:

Verzuimen om me te verdedigen tegen het leed door een internettrol: ze hadden niet gezorgd voor een veilige omgeving voor me.

Leeftijdsdiscriminatie/nepotisme: ik werd uit mijn functie gewerkt door een jongere, goedkopere vervangster die toevallig de nicht van de baas was.

Oneerlijke behandeling gezien mijn geestelijke gezondheid: welke fatsoenlijke werkgever probeert iemand met gezondheidsklachten te ontslaan en biedt zo weinig steun?

Ik zou niet zonder slag of stoot weggaan. Niet nu ik niets te verliezen had.

17

Katherine

Geen woord van Iain. Vier dagen lang niets. Ik dacht erover om terug te gaan naar het appartement, maar ik wist dat ik daar niets mee zou opschieten. Te wanhopig. Te afhankelijk. Te niet-mij. Ik zag in dat ik een spel van lange adem moest spelen en dat ik me aan zijn regels moest houden. Prima, ik zou hem zijn maand gunnen. Ook van jou hoorde ik niets, al was dat veel voorspelbaarder. Natuurlijk overwoog ik om jou te bellen, vooral als ik had gedronken. Maar jij zou ongetwijfeld rekening hebben gehouden met een telefoontje van mij. Niet toegeven, dat was de oude ik, vechtende Katherine, die je liet zien hoeveel sterker ik was dan wat je van me verwachtte.

En ook geen woord van kantoor sinds dat mailtje. Omdat ik bijna aan mijn kredietlimiet zat, kon ik niet anders dan na vier nachten uit het hotel uitchecken. Ik moest zuinig zijn op het kleine beetje geld dat ik had. Ik belde de hypotheekbank en vroeg om een ‘betalingsvakantie’ (dat klinkt vrolijk, maar dat is het echt niet). Iain betaalde onze rekeningen van de huur van zijn Holloway-appartement, dus daar hoefde ik me geen zorgen om te maken. Mijn leven, hier in mijn eentje, zou duur worden als ik niet oppaste. Ik maakte een nieuw plan. Ik douchte op mijn sportschool terwijl ik wachtte totdat mijn geannuleerde lidmaatschap was verlopen, slikte slaappillen en sliep in mijn auto. Daar zou ik mee doorgaan totdat Iain zijn verlangen naar geheelonthouding had bevredigd, zich ging vervelen en mij begon te missen. Ik zou wachten tot de haai weer in het diepe zou verdwijnen.

Stond je versteld van mijn kracht, Lily? De dingen die ik vroeger heb gedaan, de manier waarop ik diep ben gegaan, zou jij nooit geloven, Snowflake. Als kind liet mijn moeder me half verhongeren. Tegenwoordig zou je dat verwaarlozing noemen, maar destijds, in de jaren zeventig en tachtig, werd het discipline genoemd. Dat maakte ons taaier, klaar voor het gevecht. Jullie millennials hebben geen flauw idee wat mensen van mijn leeftijd met onze ouders hebben meegemaakt, zelfs de goede. Mijn moeder was geen goede ouder, maar ze heeft me wel sterk gemaakt voor als het erop aankomt. Ik mag die laatste twee jaar dan zwak zijn geweest, maar in een crisis ben ik op mijn best. Ik nam aan dat ik zo wekenlang kon doorgaan. En zoals je weet heb ik dat inderdaad gedaan. Goedkoop geleefd. Op de rand van wat verdraagbaar is. En op een manier die jij nooit zou kunnen begrijpen is dit mijn comfortzone. Ik besloot dat ik weer zou gaan schrijven. Spijkerhard en zo cool als wat wanneer de pleuris uitbreekt. Dat is de persoon van wie hij hield. Iain zou uiteindelijk te horen krijgen wat ik te verduren had, en dan zou hij mijn echte ik zien, mijn oude ik.

Maar het was niet makkelijk.

Vooral niet die eerste avond toen ik twee uur lang rondreed, op zoek naar een plek die zowel afgelegen als wettig was of, als dat niet lukte, waar ik lang genoeg kon parkeren om een beetje te slapen. Het veranderde mijn kijk op vertrouwde straten en buurten. Ik nam genoegen met een leveranciersingang bij Church Street, waar ik aankwam toen de pillen juist begonnen te werken.

Mijn hele lijf deed pijn toen ik wakker werd voordat de zon opkwam. Ik vroeg me weer af waarom ik niet harder mijn best had gedaan om Iain te geven wat hij wilde. Wie weet zou ik ook gelukkig zijn geweest als ik een gezin met hem had gesticht. Nee, diep in mijn hart wist ik dat Iain en ik een nieuwe wereld van ellende zouden ontketenen als we aan een gezin zouden beginnen. Wanneer we weer bij elkaar waren, zouden we tot bezinning komen, een nieuw soort rust vinden. Misschien zelfs een nuchtere rust. We zouden elkaar helpen om weer te gaan schrijven, de volgende fase ontdekken, aan onze carrières denken, misschien zelfs denken aan weggaan uit Londen als we vonden dat we dat nodig hadden om te resetten.

Mijn eerste manuscript: dat zou ik uit de duisternis tevoorschijn halen, het hem laten lezen, of in ieder geval een ingekorte versie, en zo zou ik hem mijn jeugd laten begrijpen en de keuzes die ik had moeten maken. Als ik hem een kans gaf, zou hij het begrijpen.

Ik probeerde enige mate van controle te behouden. In die wildernis van slaapgebrek en diepe angst vond ik een ritme waarin ik kon leven. Meestal werd ik voor vijven wakker, parkeerde vlak bij de sportschool en wachtte tot die openging. Ik fietste, zwom, stoomde, deed misschien een discreet dutje, dronk op mijn gemak koffie bij de Costa in Stoke Newington High Street (ik vermeed de familiebedrijfjes in Church Street waarvan ik aannam dat ze me eerder zouden wegsturen). Daarna naar de bibliotheek als het regende, of als de zon scheen reed ik naar Highgate voor een wandeling en even zitten in Waterlow Park of ergens anders waar ik wist dat er weinig gevaar bestond dat ik jou of Iain zou zien, terwijl hij afrekende met wat hij dacht dat hij deed. Supermarktsushi eten terwijl ik op mijn jack zat. Nog een dutje in mijn auto met mijn zonnebril op en een boek op schoot. Nog een koffie. Een eindje rijden. Daarna werd het tijd om een parkeerplek voor de nacht te zoeken of erbij in de buurt te gaan staan totdat het rustig genoeg was om er te parkeren. Gin. Fles wijn in een pub, misschien een salade. Slaappillen. Auto. Slapen. Afgrijselijke droom over mijn moeder, bloed, de boerderij. En daarna begon het weer van voren af aan. Zo overleefde ik drie weken zonder gek te worden.

Ik bleef me voorstellen hoe je je leugens aan Gemma zou verkopen. Hoever je zou gaan om onschuldig over te komen. Je hebt met mijn partner geneukt en dat wist je tante. De stukjes begonnen niet op hun plaats te vallen, nee, ze vielen helemaal weg; werden verwijderd uit mijn onderzoek. Ik wist dat er nooit een masterplan kon zijn waarin Gemma me eenvoudig uit mijn functie zou ontheffen. Als dat zo was, zou dat niet met zich hebben meegebracht dat jij met een negenenveertigjarige werkloze zuiper ging neuken. Dat was allemaal jouw idee. Gemma was er niet van op de hoogte. Ze wilde deel uitmaken van jouw wereld, maar ze stond buiten wat jij echt wilde toen je haar vroeg om Leadership over te nemen, nietwaar? Je hebt ook haar leven voor je eigen doeleinden gebruikt. Op die manier mensen gebruiken, dat is nou eenmaal wat je doet, jouw aard.

Ik dacht dat ik jouw modus operandi begon te vatten. En als ik die kon begrijpen, kon ik jou begrijpen, en als ik dat kon, dan kon ik het winnen. Zo had ik me al eerder gevoeld – de tijd vlak voordat mijn moeder doodging. Kennelijk ben ik nooit kalmer dan in de donkerste uren voor de dageraad.

Lily

8 april – dagen van gerechtigheid

Nog een laatste obstakel uit de weg te ruimen.

Als ik zeker weet dat ze beseft dat ze niets meer heeft op de wereld, dát is het moment waarop ik haar ervan langs zal geven. Ik zal haar vertellen over het universum van leed dat ze heeft veroorzaakt en waarom het op deze manier moest gebeuren.

Intussen is het leven zoet, bizar zoet, maar er zijn momenten op de dag dat ik me min of meer lekker voel. Nu hij de ergste ontwenningsverschijnselen achter de rug heeft, zorgt Iain voor me als geen ander met wie ik ooit geweest ben. Het kost nauwelijks moeite. Het voelt als het soort stabiele, voorspelbare huiselijke situatie dat ik nooit heb gehad. Zoals ik bijna met Charlie had gehad. Iain kookt elke avond voor me en hij denkt dat mijn ‘beste zelf’ de versie is die ’s avonds bij hem thuiskomt. Ik probeer niet meer zo hard om de vrouw van zijn dromen te spelen. Ik bén de vrouw van zijn dromen, alleen door te komen opdagen. Hij vraagt niets van me en ik merk dat ik vrijwillig geef wat ik geef. Het voelt ongedwongen, want nu ik hier ben, hoef ik niet meer naar de gezichtspunten te zoeken. De opluchting is overweldigend. Ik geloof dat ik klaar ben voor wat ik bij Iain heb gevonden.

Ik heb de indruk dat ik aan het veranderen ben en hij ook. Hij drinkt niet meer en zegt dat hij er geen moeite mee heeft. Hij zocht naar redenen om niet meer te drinken en nu heeft hij er een: mij.

Zij was weg, maar in het begin wilde hij niet dat ik naar hem toe ging. Hij wilde ‘de man worden die hij weet dat hij kan zijn’. Hij begon droog te staan en had iets voorgeschreven gekregen om het minder akelig te maken. De eerste achtenveertig uur schijnen het ergst te zijn, dus na drie dagen belde ik hem om te zeggen dat de conciërge van het gebouw me lastigviel. Ik voelde me daar niet meer veilig. Hij liet zichzelf binnen in mijn appartement. Zou ik misschien bij hem kunnen pitten?

Hij liet me de eerste avond met rust ‘uit respect voor haar’, maar tegen de tijd dat de zon opkwam, stond hij op de deur van de logeerkamer te kloppen en vroeg of ik hem alleen maar wilde laten praten. Hij legde uit dat de onrustige nachten een ontwenningsverschijnsel waren, meer niet. Op de tweede avond vroeg hij of hij met mij in de logeerkamer mocht slapen om te proberen wat ‘rust’ te vinden, een nacht met een onvermijdelijke afloop.

Aan het eind van de eerste week waren we in hun bed terechtgekomen. Ik denk dat ik haar nog kon ruiken, op haar kussen.

Op een keer, een paar dagen later, vlak nadat we klaar waren, kreeg ik een idee. Ik vloog het bed uit.

‘Heb je dat gehoord? Sleutels in de deur… Zij is er.’ Ik greep hem zogenaamd in paniek bij zijn arm. Hij verstarde en we luisterden een poosje naar de stilte, terwijl het gevaar dat ze ons zou betrappen langzaam tot hem doordrong. Ten slotte zei ik: ‘Ik geloof dat we nu veilig zijn, maar ze heeft toch nog steeds een sleutel? Denk je dat het beter is om, alleen tijdelijk, het slot te vervangen, terwijl jij goed afkickt? Dan bedenken we later wel hoe we het haar moeten vertellen. Ze mag er niet op deze manier achter komen. Dat kan ik haar niet aandoen.’

’s Ochtends werd er een slotenmaker gebeld.

Aan het eind van de tweede week werden de kleren die ze had laten hangen in de hoek van de kleerkast gepropt. De rest van haar laden kieperde hij uit in de Samsonites die ze meesleepten op EasyJet-vluchten naar de Europese bestemmingen van hun minivakanties. Die kwamen in de logeerkamer terecht. Hij had zich nooit zo levendig gevoeld. Of zo verliefd. ‘Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest,’ zeg ik tegen hem. Wat gek genoeg ook echt zo is. Er wordt voor me gezorgd, ik heb een veilig huis, voorlopig geen geldproblemen, aangezien Gem me tot waarnemend hoofd content heeft benoemd. Nog belangrijker: ik weet dat het bijna tijd is voor mijn finale. De straf zit er bijna op, mijn wraak is bijna helemaal genomen. Alles voelt momenteel zo goed. Het bot breken. De kans om het opnieuw te zetten.

Gemma werd een beetje vervelend, maar dat duurde niet lang. Ze had me naar haar kantoor geroepen om mijn verklaring te geven.

‘Zeg het eerlijk, Lily, wat dacht je dat je met de partner van Katherine Ross deed? Ik wil dat je me in mijn ogen kijkt en de waarheid zegt.’

‘De waarheid is dat we bevriend zijn geraakt. Het klikte al heel snel tussen ons vanwege onze gedeelde interesse, schrijven. Daarna is het gewoon vanzelf gegroeid.’

‘Gewoon vanzelf gegroeid.’

‘Zulke dingen gebeuren er nu eenmaal. Kun je je dat nog herinneren? Weet je hoe het is om voor iemand te vallen die al met iemand anders is? Iain is tenminste niet echt getrouwd. Er zijn ook geen kinderen. Dus behoorlijk netjes, vind je niet?’

Zoals mam me stiekem had verteld, was Gems grote liefde een getrouwde vent met drie kinderen. Ze had hem ontmoet op haar golfclub in Norfolk. Die verhouding had een heleboel mensen gekwetst, vooral haar toen hij besloot terug te gaan naar zijn vrouw. Ik was voorbereid en klaar om dit granaatje van waarheid af te vuren. Ik had geoefend waar en hoe ik het zou laten neerkomen. Ik had mijn realiteitsbom perfect ingezet. Gem wilde snel een eind aan het gesprek maken.

‘We hebben het niet over mij of over fouten die in het verleden zijn gemaakt… Als dit een van jouw stunts is, dan wil ik dat je er nu onmiddellijk een eind aan maakt. Dit ziet er heel slecht uit voor mij, maar ook voor jou. Tenslotte was jij degene die erop aandrong dat we Katherine Ross zouden aanhouden. Waar gaat dit werkelijk over, Lily? Als je het me nu vertelt, als je zegt dat je nu ophoudt met waar je mee bezig bent, dan beloof ik dat ik je zal helpen om te regelen wat geregeld moet worden.’

‘Er hoeft niets te worden geregeld, Gem. Dit is een geval van… het leven dat je verrast. Dat begrijp je vast wel.’

Gem knippert met haar ogen en kijkt me weer strak aan.

‘Als ik merk dat er meer achter zit, dan zal dat consequenties hebben. Als je je nieuwe functie en je toelage op prijs stelt, dan moet je me nu onmiddellijk zeggen of er meer achter zit.’

‘Ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen. Ik ben verliefd geworden op iemand op wie ik waarschijnlijk niet verliefd had moeten worden. Het is niet nodig om me mijn speeltjes af te pakken.’ Dat gaat te ver. Dan krijg ik Het Gezicht te zien. Op elkaar geklemde, opgeblazen wangen. ‘Gem, ik verzeker je dat er niets meer achter zit dan wat ik heb verteld. Vanzelfsprekend, uiteráárd, vind ik het echt verschrikkelijk dat jij er zoveel last van hebt. Dat snap ik. Als ik zeg dat het serieus is, dat ik me beter voel dan toen ik… je weet wel, zou je het dan een beetje begrijpen? Het is nog pril met hem, maar ik denk, tegen alle verwachtingen in, dat ik met hem misschien iets heb wat me gelukkig zou kunnen maken. Dat is de waarheid… We hebben niet altijd geweten of ik ooit nog gelukkig zou kunnen zijn. Dit is heel belangrijk voor me.’

Het Gezicht verdwijnt. Ze is erin getrapt. Natuurlijk is ze erin getrapt, want ze wil niet geloven dat dit ‘een van mijn stunts’ is. Dat zou betekenen dat zij ongelijk heeft en mijn moeder gelijk als ze zegt dat ik ‘niet goed bij mijn hoofd’ ben. Het zou ook betekenen dat Gemma Lunt, de nuchtere zakenvrouw, een domme muts is. Ze wil aan geen van beide mogelijkheden denken.

‘Nou, als dat het geval is, dan… is dat afgehandeld. Wees wel voorzichtig, oké?’

‘Altijd. Dank je wel, Gem, ik wist dat je het zou begrijpen.’

Ze knikt. Kijkt me aan met ogen vol empathie en zegt dan: ‘Ik moet je nog één ding vragen. Weet jij iets van deze transacties?’ Ze laat me het afschrift zien van Katherines Leadership Media-creditcard. Champagne in de Rosewood, het leren jack, de blouse, kokerrok en cocktailjurk van haar favoriete boetiek in Stoke Newington, het waanzinnig dure hotel voor de nacht van het feest in Sussex. Dat is me nogal een strafblad vol koopzucht. Echt iets voor kr.

‘Wauw! Geen flauw idee, helaas. Sorry.’

‘Lily, Katherine zei dat ze de creditcard nooit in handen heeft gehad.’

Ik voelde dat Gem zich klaarmaakte om elk volgend woord van me, elke kleine beweging van mijn gezicht te analyseren, zoals iedere keer als ze me aan de tand voelde over een ‘incident’, ‘onaangenaam voorval’ of ‘stunt’ waarbij ik ooit ‘betrokken was geraakt’. Ik kon zien dat ik iets verder moest gaan om haar ervan te overtuigen dat ik niets afwist van de uitgaven. Als ik dit niet goed aanpakte, zou ze zich gaan afvragen hoe een onbetaald iemand als ik zich in vredesnaam mijn mooie nieuwe leren jack of mijn jurk voor de awards kon veroorloven. Intussen weet ik dat je elke leugen die je maar wilt in het volle zicht kunt verbergen, als het maar een leugen is die de mensen willen geloven en als je maar weet wanneer je de juiste stukjes van de waarheid moet gebruiken.

‘Wat gek. Klinkt alsof ze haar sporen wilde uitwissen? Ik bedoel, ze heeft nooit echt begrepen dat dit bedrijf niet haar eigen privégeldautomaat is. Ik heb geprobeerd haar duidelijk te maken dat alles nu anders is, maar ze wilde nooit luisteren, terwijl ze dat beter wel had kunnen doen. Zoals toen ze in het bijzijn van Asif racistische taal gebruikte. Ik heb geprobeerd haar te helpen. Ik zei dat dat echt niet kon. Ze wilde er niets van horen.’

‘Wát heeft ze gedaan?’

‘Ja, op mijn tweede dag. Ze zei iets wat, zeg maar, zo beledigend was tegenover Asif, om cool te zijn, denk ik. Ze had het over “kleur geven” of zoiets over zijn huidskleur? Ik heb geprobeerd haar te laten inzien waarom dat niet door de beugel kon, maar ze wilde niet veranderen. Dat vond ze niet nodig.’

Gem schudt haar hoofd. Ze is verbijsterd. ‘Zou Asif dat bevestigen?’

‘Ja, zeker weten.’

‘Nou, dat is ernstig wangedrag. Ze is weg. Dat is de druppel. Wat een beschamende afloop van haar carrière.’

‘Zeg dat wel. Het is erg jammer voor haar en voor ons. Voor mij. Ik dacht dat ik er goed aan deed door ervoor te zorgen dat ze hier werd aangehouden. Ik denk dat ik ook nog veel moet leren. Het spijt me.’

Gem glimlacht, geeft een kneepje in mijn schouder.

‘Je hebt je best voor haar gedaan. Dat hebben we allemaal gedaan. Als je maar je uiterste best doet, dat is het enige wat ik steeds van je heb verlangd, dat weet je.’

‘Oké, ik moet maar weer eens aan de slag. Ik ben een redactionele planning aan het opstellen voor volgend jaar. Er gaat hier het een en ander veranderen, dat beloof ik, en ten goede.’

‘Zo ken ik je weer.’

‘O ja, voordat ik wegga: ik neem aan dat je haar spullen laat opruimen. Ook haar archiefkast?’

‘O god, ja, die is afschuwelijk.’

‘Een paar stagiairs vroegen zich af of de vloerruimte misschien voor een luchtreiniger kan worden gebruikt? Dat zou een groot verschil maken voor de kwaliteit van leven hier. Goed voor het moreel?’

‘Geweldig idee. Ik zal de facilitaire dienst vragen om er vandaag nog achteraan te gaan.’

Later die dag wordt de archiefkast opengebroken door de beveiliging. De papieren inhoud waait over de vloer. Tussen de rotzooi bevindt zich het laatste bewijsstuk dat Gem nodig heeft: de creditcard die kr nooit heeft gezien en die ik tot aan de bestedingslimiet heb gebruikt om mezelf in een jongere, betere versie van haar om te toveren. Het is net alsof die trieste brok grijs metaal me vanuit de hoek van het kantoor heeft gadegeslagen sinds ik hier ben begonnen, alsof hij wist dat zijn dagen geteld waren. Het is zo’n enorme relikwie, tjokvol met nutteloze oude verslaggeversopschrijfboekjes met spiraalrug en oude nummers van het tijdschrift uit haar hoogtijdagen. Er was bijna geen plek over om de creditcard tussen het slot en de onderste la te schuiven toen ik op de zondag na de houseparty het kantoor was binnengeglipt. Ik kon haast niet wachten om hem te zien verdwijnen.

Maar die arme Asif. Hoewel hij superirritant begon te worden, viel het niet mee om te zien hoe hij op dezelfde dag dat kr werd geschorst door de beveiliging het kantoor uit werd geleid. Gem, daarentegen, kon haar verrukking haast niet verbergen toen ze me liet weten dat hij niet alleen mijn verhaal over Katherines racistische uitbarsting had bevestigd, maar dat it ook had aangetoond dat hij degene was die kr doodsbedreigingen had gestuurd. Voor Gem was de orde hersteld. Ik ben geheel onschuldig aan alle beschuldigingen. Alles is goed in mijn wereld.

Ik slaap zo heerlijk in kr’s bed. Soms ben ik om acht uur al in diepe slaap. De aantrekkingskracht ervan. De slaap van de rechtvaardigen.

18

Katherine

Het duurde al bijna drie weken. Het nieuwtje van mijn werkvrije, in de auto slapende bestaan was eraf. De creditcards stonden op de rand van een blokkering en het ‘onderzoek’ leek te zijn vastgelopen. Misschien was hun tactiek om me financieel te laten doodbloeden terwijl ik mijn lot afwachtte om me daarna misschien een armzalig bedrag aan te bieden, om te garanderen dat ik snel en zonder ophef zou vertrekken, zodra ze zeker wisten dat ik echt wanhopig was.

Ik had Iain bijna zijn hele maand gegeven om zijn zaakjes op orde te krijgen. Ik was vrijwel de hele tijd weggebleven, behalve af en toe midden in de nacht, als de pillen me geen rust schonken. Dan parkeerde ik soms in mijn straat en hield ik mijn appartement in de gaten totdat ik in slaap viel en bij het aanbreken van de dag wakker werd van het geluid van vossen die vuilnisbakken doorzochten.

Ik had besloten dat ik wat hij van me had gevraagd lang genoeg had gedaan en gunde mezelf een nacht in The Rose and Crown, in het volste vertrouwen dat alles weldra voorbij zou zijn. Ik zou weer thuis kunnen komen, weer het geld van mijn partner kunnen delen, ons leven opnieuw kunnen opbouwen. Ik wist dat hij uiteindelijk opgelucht zou zijn dat ik de beslissing had genomen wanneer we weer bij elkaar kwamen. Hij had het altijd aan mij overgelaten om de leiding te nemen wat ons betreft. Dat zou deze keer niet anders zijn.

Op het dakterras van de pub, met een kop zwarte koffie in mijn handen, waar ik naar de kerktorenspits van St Mary’s zat te staren, voelde het alsof alles weer goed zou komen. Mijn gedachten waren helder. Wat Iain en ik waren had een rijke, donkere glans die jij, Lily, nooit kon reproduceren of vervangen. Jij kon hem niet geven wat ik wel kon. Ik paste me aan hem aan, terwijl jij je tegen zijn ware aard zou verzetten. En wat betreft jouw aanval op Iain (hoe moest je het anders omschrijven?) en op mijn carrière was mijn beste inschatting dat je een heleboel rotzooi uithaalde alleen omdat je vond dat je daar recht op had. Je vond jezelf zo geweldig dat je geloofde dat je recht had op alles waarvoor iemand als ik zo hard had gewerkt. Ik kon niet dichter bij de waarheid komen dan dit, dus daar moest ik het mee doen.

Ik had het gevoel dat als ik jou die ochtend tegenkwam, voordat ik door het park naar Manor House terugliep, ik heel sportief zou reageren. Ik zou je op zusterlijke wijze aanraden om je pogingen elders te concentreren en te zorgen dat je nog iets anders in je voordeel hebt dan fantastische tieten en een verleidelijke glimlach, want neem maar van mij aan dat je die over hooguit tien jaar nodig zou hebben.

Het was nog geen acht uur tegen de tijd dat ik vond dat ik klaar was om naar huis te gaan.

Ik verwachtte niet dat Iain nuchter zou zijn. Zonder mij zou hij waarschijnlijk ongeveer nu bij zijn positieven komen. Ik wachtte tot de slagerij in Church Street openging, haalde het spek en de bloedworst waarvan ik wist dat hij er dol op was en ging bij de bakker langs voor een vers zuurdesembrood (dat maar liefst £4,80 kostte!). Ik zou mezelf niet binnenlaten, maar aanbellen en zien of hij geïnteresseerd was in mijn attente offergave (ongetwijfeld). Ik zou hem om te beginnen niet onder druk zetten, maar toekijken terwijl hij kookte en ondertussen praten over de tijd die ik gehad had om na te denken, dat ik me zoveel beter voelde, naar een nieuwe baan was gaan uitkijken en weer was gaan schrijven (dat was niet zo, ondanks al die lege uren). Hij en ik zouden lachen. Het zou lunchtijd worden. Hij zou zin hebben in een drankje. Ik zou hem gezelschap houden. We zouden weer in bed belanden of gewoon op de bank neuken, zoals vroeger. Hij zou me weer binnenlaten. Ik had hem tijd gegund en zo zou er een eind komen aan die tijd.

Dus met mijn veel te dure boodschappen in mijn hand begaf ik me op weg door het park, opgemonterd door een gevoel van noodlot en verlossing. De bomen barstten van leven. Ik snoof het goede van het park op totdat ik bijna bij het hek van Green Lanes was. Mijn ogen bleven als vanzelf rusten op hem.

Iain.

Dat was hij toch? Hoe kon ik het gezicht van mijn partner al na een paar weken vergeten zijn? Zo mager, zo jong. Hij rende mijn richting uit. Hij rénde. Hij had me nog niet gezien. Zo had ik het me niet voorgesteld, maar ik besloot dat het een goed teken was dat het lot ons bij elkaar had gebracht.

Hij zag me. Zijn gezicht betrok. Hij probeerde te blijven joggen, bedacht zich en begon naar me toe te lopen. Hij zag eruit als een vreemde. Mijn Iain: een volslagen vreemde.

‘Nee maar, kijk eens wie we daar hebben.’ Ik wilde instinctief een kus op zijn wang geven, alsof hij een kennis was. Hij aanvaardde het gebaar en mijn hart brak. Hij rook niet eens naar Iain. Geen zoete drankgeur.

‘Ja.’

‘Je ziet er fantastisch uit.’

‘Jij ook. Altijd al. En nog steeds.’

Ik knikte glimlachend en knipperde met mijn ogen tegen het zonlicht achter hem. Hij zocht naar woorden die hij niet kon vinden. ‘Waar heb je gelogeerd? Ben je weer bij Donna geweest of Debbie dinges?’

‘Nee, niet bij haar. Niet bij hen.’

‘Oké. Nou, je ziet er goed uit. Waar ga je naartoe?’

‘Naar jou.’

‘Aha.’

‘Het wordt weleens tijd dat jij en ik gaan praten, vind je niet?’ En plotseling kon ik merken dat hij probeerde niet te huilen, toen hij voor zich uit knikte terwijl zijn ogen vochtig werden. ‘Kan ik langskomen? Kan ik al thuiskomen, Iain?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘De situatie… De situatie is veranderd. Ik ben veranderd.’

‘Hoezo? Vanwege haar? Háár? Weet je, ze houdt het niet lang vol. Jij ook niet.’

‘Het is vanwege haar…’ begon hij.

‘Ach, doe me een lol, Iain.’

‘Het is vanwege haar, maar! Maar het is hoofdzakelijk vanwege mij. Ik ben nuchter, schat, ik ben weer gaan schrijven. Het voelt alsof ik weer een soort kans heb gekregen.’

‘Dat is top! Je bent nuchter, je schrijft weer. Je hebt bereikt wat je van plan was en nu is het tijd om een nieuwe toekomst te bereiken. Maar niet met haar. Dat weet je toch zeker wel?’

Het bleef een hele poos stil. Hij leek zijn volgende woorden zorgvuldig te kiezen. ‘Jij en ik. Eigenlijk wil ik het hier niet zeggen, maar ik weet niet of ik goed voor jou ben en ik weet niet of jij goed voor mij bent. Ik hou zielsveel van je, maar… ik kan het niet meer. Het spijt me.’

‘Kunnen we er niet op z’n minst over praten?’

‘We moeten inderdaad praten, maar alleen om ons leven te regelen. Om orde op zaken te stellen of zo.’

‘Je weet dat ik haar niet heb goedgekeurd. Ik heb haar helemaal nooit goedgekeurd!’

‘Heb je het nu over goedkeuring? Serieus?’

‘Ja. Daar heb ik het over. De regels. Onze regels. Je hebt me in de steek gelaten. Je hebt je er niet aan gehouden!’

‘De regels? Hoe zit het met jouw Asif? Dacht je dat ik daar niet achter zou komen? Je hebt me al die tijd voorgelogen.’

‘Niet waar.’

‘Jou naaien op het toilet in ruil voor een goede beoordeling? Dat zei hij tegen Lily. Jezus, schat. Was je zo wanhopig?’

‘Zo zat het niet. En het was nadat ik had moeten zien dat jij met Lily néúkte. Weet je nog?’ Hij wreef in zijn ogen en keek achter me, alsof hij naar een ontsnappingsmogelijkheid zocht. Ik ging verder: ‘Ik denk dat het terecht is om te zeggen dat we allebei fouten hebben gemaakt, maar ik weet dat we het kunnen oplossen. We kunnen hierdoorheen komen. We hebben al veel erger meegemaakt.’

Hij tuurde in mijn gezicht met ogen die glashelder waren. ‘Maar Katherine, je begrijpt het niet. De situatie ís niet slecht. Ik bedoel, het is triest, heel triest van ons na al die tijd, en ik hou echt van je. Maar nu? Het punt is dat het niet slécht is, het gaat echt geweldig met me.’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Het spijt me, maar zo is het nu eenmaal gelopen.’

‘Dus dat is het dan? Laat je ons gewoon vallen? Laat je mij vallen?’

‘Ik denk niet dat we elkaar nog iets te geven hebben. We zijn relatieverslaafd.’

‘Relatieverslaafd? Nou, ik kan merken wie er op je heeft ingepraat.’

‘Hou daarmee op. Dat siert je niet. Zeg, ben je dit weekend in de buurt? Want ik moet wel over het een en ander met je praten. Over alles. De appartementen. Over ons geld.’

Ongelofelijk. ‘De appartementen? Ons geld? Nou, mijn appartement is van mij en óns geld ook. Jij hebt al jaren geen geld in het laatje gebracht.’

‘Het appartement staat op onze beide namen sinds de film, weet je nog? En bovendien, de omstandigheden… De situatie is veranderd.’

‘Hoe is die precies veranderd? Het kan me niet schelen dat je op slinkse wijze je naam op de eigendomsakte hebt laten zetten met je stomme achterlijke kutfilm die mijn leven voorgoed heeft verkloot, het is verdomme míjn appartement en ik wil dat jij er verdomme uit oprot. Is zij er nu?’ Hij liet zijn hoofd zakken. ‘In mijn appartement? Geweldig. Je wordt bedankt. Weet je wat jij bent? Je bent verdomme een gênant cliché. Ik snap niet dat ik verdomme mijn tijd en al mijn geld aan jou heb besteed. Neem maar van mij aan, vriend, als je haar op dit moment in mijn huis hebt binnengelaten, dan heb je geen poot om op te staan.’

‘O, daar zou ik maar niet zo zeker van zijn.’ Voorbijgangers vertraagden hun pas om naar ons te luisteren. ‘Het lijkt me het beste als we er nu een punt achter zetten. Dit begint verdomd akelig te worden en dat kunnen we niet hebben.’

‘Nou, dan hadden “we” dat moeten bedenken voordat “we” die kut-Snowflake in huis hadden gehaald. Ik zou dolgraag willen weten wat ze je precies heeft verteld over haar en mij. Je weet toch dat ze alleen met jou is vanwege mij? Weet je dat ze me recht in de ogen keek terwijl ze met jou neukte? Zo! Wat zeg je dáárvan?’

‘Godsallemachtig, waar heb je het over, mens? Jij met je achterlijke paranoïde complotten!’

‘Let op mijn woorden, wat er met haar aan de hand is, is een schijnvertoning. Het gaat allemaal om mij en daar kom je gauw genoeg achter, dat weet ik zeker.’

‘Heb je jezelf gehoord? Weet je wat, ga gewoon verder met je dag, rust een beetje uit. Je hoort nog van me, maar ga alsjeblieft niet naar het appartement en geef haar niet de schuld. En kap alsjeblieft met die idiote theorieën. Je maakt jezelf alleen maar weer ziek. Ik moet ervandoor.’ Hij zette het weer op een lopen voordat hij zich nog even omdraaide. ‘En blijf voorlopig alsjeblieft weg bij het appartement. Ik ben er niet. Ik ben een poosje in Holloway. Je hoort nog van me.’ Hij draaide zich weer om en ik keek zijn onherkenbaar geharde gestalte na toen hij snel in het park verdween.

Niet alleen had je me mijn partner en mijn baan afgepakt, op de een of andere manier had je ook nog mijn appartement in beslag genomen en zowel mij als Iain uitgezet. Ik kreeg bijna bewondering voor wat je allemaal had bereikt als het je missie was, en daar was ik nog steeds van overtuigd, om mijn leven te verwoesten. Inwendig kookte ik van woede. Wat wilde ik graag naar mijn huis lopen, mezelf binnenlaten en jou iets aandoen. Maar dan zou ik zwaar in de problemen komen, terwijl jij in mijn huis op rozen zou zitten. Ik haatte de wereld.

Ik smeet de worst en het brood in de dichtstbijzijnde afvalbak en ging regelrecht terug naar The Rose and Crown.

Ik zette het op een zuipen.

Ik dronk de hele dag door en slaagde erin wat goedkope, slechte coke te scoren. Ik probeerde te praten met iedereen die maar wilde luisteren. Niemand wilde bij me in de buurt komen. Ik geloof dat ik uiteindelijk tegen mezelf ben gaan praten.

Toen de zon onderging, ging ik een ommetje maken. Ik merkte opeens dat ik voor mijn eigen huis stond. En daar was je, dansend voor een rechthoek van geel licht vanuit mijn woonkamer.

Jij, die in mijn huis danste. En in mijn kleren. Je had een van mijn blouses gevonden en mijn oude leren skaterrok. Je heupen schoven heen en weer in de lucht, je lange armen zwaaiden eerst naar boven voordat je ze liet zakken en met je vingers langs je gezicht gleed. Af en toe nam je een slokje water uit je achterlijke kutfilterfles en je hield je buik vast alsof je door het dansen duizelig en misselijk was geworden. Jij achterlijke kut-Snowflake. Was jij alles wat ervoor nodig was om mijn leven van me af te pakken? Was jij alles wat ervoor nodig was om verdomme mijn huis, mijn baan, mijn partner te jatten? Is dat alles wat je hebt? Ik liep door de achterafstraten totdat ik aan de zuidkant van Seven Sisters Road uitkwam. Ik bleef gewoon doorlopen.

19

Katherine

Ik was al een poosje op tegen de tijd dat je me die zaterdag belde. Wat zou je in vredesnaam ’s ochtends op dat tijdstip van me willen, vroeg ik me af. Ik kon je nog niet het hoofd bieden. Je zou de sombere klank in mijn keel horen. De vorige avond had ik op de terugweg naar de auto drie slaappillen genomen, maar toen ik eindelijk wakker werd, was ik nog steeds onuitgerust en uitgeput.

Je belde weer. En nog een keer. De selfie die je van ons had gemaakt, waarop we er allebei zo levendig uitzien, zo dicht bij elkaar, bleef maar op mijn scherm verschijnen, bespotte me, mijn stompzinnigheid, mijn wanhoop om te geloven dat je ergens diep vanbinnen wilde dat ik je vriendin was. Wat maakte die weerzinwekkende selfie alles belachelijk, zoals hij ronddanste op mijn passagiersstoel, terwijl ik nog een telefoontje van jou negeerde. Ik wist dat ik uiteindelijk wel met je moest praten, maar ik stond mezelf toe te genieten van het kleine beetje controle dat het niet opnemen me gaf. Op die foto zat je midden in je plan om mijn hele leven over te nemen. Zolang ik niet opnam, had ik tenminste nog een beetje macht.

Ik luisterde naar de berichten die je had ingesproken.

‘Hoi, kun je me alsjeblieft terugbellen?’

‘Katherine, het is belangrijk dat je me dringend terugbelt. Alsjeblieft.’

‘Ik ben het weer. Ik weet waarom je niets van me wilt horen, ik weet waarom ik de laatste ben van wie je wilt horen, maar er is iets wat je moet weten, iets heel erg dringends. Kun je me alsjeblieft terugbellen?’

Ik vroeg me af of je me ooit het genoegen zou doen te vertellen waarom je dit allemaal met mijn leven hebt gedaan. Het nirwanamoment waarop je je beweegredenen toegeeft en dan zegt dat je er alles aan zult doen om het weer goed te maken.

Mijn telefoon ging weer. Ik beefde. Ik moest een paar keer swipen om de beltoon eindelijk uit te zetten en je stem te horen.

‘Lily.’

‘Waar ben je? Ik heb geprobeerd je te bereiken.’

‘Overal en nergens. Het is vroeg. Waar ben jij?’

‘Zit je?’

Ik keek in mijn auto om me heen alsof je me kon zien. ‘Ja, ik zit in een koffiebar. Het is hier rustig. Is er iets wat je me wilde vertellen?’

‘Katherine. Iain is dood.’

Lily

14 april – ruimte om na te denken

Ik zeg tegen Iain dat ik me wel red, dat alles goed komt. Maar omdat de situatie op een heel ander plan is gebracht, heb ik tijd en ruimte nodig om alles voor mezelf op een rijtje te zetten.

De waarheid is dat ik ruimte nodig heb om mezelf te resetten. Ik zou op het punt kunnen staan om alles te krijgen waar ik ooit naar heb verlangd. In het verleden heb ik het zo fout aangepakt dat ik het me nu niet kan veroorloven. Ik heb de plank flink misgeslagen met Ruth en daardoor ben ik alles kwijtgeraakt. Dat kan ik niet nog een keer riskeren. Ik moet mijn hoofd helder krijgen en daar kan ik geen pottenkijkers bij gebruiken. Het is allemaal zo echt geworden dat ik moet leren om niet meer te doen alsof.

Dus laat Iain me achter in het appartement. Hij is ook verward, maar hij lijkt het te snappen. Ik heb gezegd dat hij me voorgoed kan hebben als hij me dit voor mezelf laat uitzoeken.

Ik wil dit uitzoeken. Ik kan het absoluut uitzoeken. Als dat lukt, dan denk ik dat ik een kans maak om alles nog beter te laten aflopen dan het had kunnen zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat ik kr vanavond weer buiten heb gezien. Ik probeerde de tijd te verdrijven met wat strekoefeningen, een beetje yoga. Ik had wat muziek opgezet, danste in mijn eentje. Toen ik uit het raam keek, weet ik zeker dat ik haar richting Seven Sisters Road zag stappen. Haar donkere gestalte zou ik overal herkennen.

16 april – de dag waarop alles verandert

Ik had rust in mijn hoofd nodig, dat was alles. Dat was toch niet zo gemeen, of wel? Ik vroeg het niet voor altijd. Ik wilde niet voor altijd in mijn eentje zijn. Ik moest alleen nog wennen aan de situatie.

Ik merkte dat er een nieuw soort geluksgevoel in me opwelde. Toen ik besefte wat er gebeurde, het soort toekomst dat ik voor mezelf had georganiseerd, wilde ik het vasthouden. Ik wilde het niet langer faken, maar het gaan leven.

Nog voor zessen nam ik de bus naar Holloway om de zon te zien opkomen boven Finsbury Park. Het had er nog nooit zo mooi uitgezien. Eigenlijk had het er helemaal nooit mooi uitgezien. Het werd tijd om Iain alles te vertellen. Om hem te laten weten wie Katherine werkelijk is. Daarna zou mijn eigen nieuwe dageraad beginnen, mijn eigen opwindende nieuwe hoofdstuk. Ik had Gem en mam al genegeerd. Dat kon ik volhouden totdat ze langskwamen en weer over me begonnen te ruziën. Ik bedacht hoe aardig ze Iain zouden vinden als ze hem eenmaal goed leerden kennen. Ik bedacht hoe aardig ik Iain eigenlijk vond, of in elk geval wat hij kon vertegenwoordigen. Ik bedacht hoe grappig het is waar het leven je naartoe leidt, of in mijn geval, waar ik het mee naartoe leid.

De treden naar zijn kelderappartement zijn glad en oneffen. We zullen de woning moeten opknappen en zo snel mogelijk weer in de verhuur moeten zetten. Eigenlijk zou hij nu gewoon terug moeten komen naar het appartement. Dat is waar ik aan denk terwijl ik mezelf binnenlaat. Ik begin te peinzen over hoe we de beveiliging van het appartement zouden moeten versterken als onderdeel van de renovatie. Onwillekeurig moet ik glimlachen om hoe volwassen mijn gedachten de afgelopen dagen zijn geworden. Ik glimlach nog steeds als ik zachtjes door het benauwde halletje loop.

Op dat moment ruik ik het. Braaksel. Ik durf de deur naar de woonkamer niet open te duwen, maar ik weet dat het moet. Ik zal hem moeten vergeven dat hij weer is gaan drinken. Zo gaat dat als je een fatsoenlijke volwassen relatie hebt, want ik denk dat ik die begin te krijgen met Iain. Maar ik kan niet voorkomen dat ik moet kokhalzen als ik naar de plek loop waar hij voor pampus ligt, op een lelijke tweezitsbank die tegen de achtermuur van de smalle woonkamer is geduwd.

‘Iain. Iain? Ik ben het, Lily.’ Ik sta op het punt hem aan te raken als de tijd opeens heel langzaam gaat. Mijn hand strekt zich uit naar een roerloze schouder als me opeens opvalt hoe bleek hij is. Kots, koud op zijn kin en omlaag langs zijn hals en over het strakke T-shirt dat hij pas had gekocht en waar hij zo trots op was.

Ik wil Nee! schreeuwen, net als in een film, maar als ik hier nog een seconde langer blijf, moet ik ook overgeven. Dus ren ik de kamer uit en de straat op. Ik bel de politie. Ik kan het niet opbrengen om naar zijn lichaam te kijken.

De politie komt en begint me mee weg te voeren. Dan zie ik de lege flessen en een paar van die drugszakjes. Leeg. Zichtbare sporen van cokelijntjes op de tafel.

O, Iain, waarom?

Ik had alleen wat tijd nodig. Niet voor altijd.

Nu is het te laat voor jou.

Maar het is nog niet te laat voor mij. Ik kan nog steeds een versie van de toekomst krijgen die ik heb gemaakt. Laten we ook niet vergeten dat waar ik nu naar op weg ga, een overwinning op kr is die ik me niet eens had kunnen voorstellen. Deze keer heb ik mezelf overtroffen. Dit zal ik nooit kunnen verbeteren. Dat hoeft ook niet en dat wil ik niet.

De ochtend ziet er anders uit als de politie me naar Manor House terugbrengt. Anders, maar nog steeds mooi.

20

Katherine

Je zei dat je een poosje op het politiebureau zou zijn, dus besloot ik dat het tijd werd om terug te gaan naar mijn appartement. Ik reed met een duffe kop van de slaappillen. Het viel niet mee om me te focussen op het sleutelgat in de voordeur zodra ik op het bordes was aangekomen. Hoe vaak hadden hij en ik in al onze jaren niet samen deze treden beklommen? Als we thuiskwamen na een avondje stappen. Als we gingen wandelen en daarna naar de pub. Toen we haast niet van elkaar konden afblijven, terwijl we op dat bordes stonden te vernikkelen die eerste Kerstmis dat we bij elkaar waren. Uiteindelijk wist ik de sleutel erin te wurmen, maar hij wilde niet omdraaien. Ik probeerde hem te forceren, maar hij weigerde.

Je had hem het slot laten vervangen.

En nu was hij er niet meer. Ik stond buiten, jij was binnen en Iain lag in het mortuarium. Hoe was dat in godsnaam mogelijk?

Ik bekeek mijn sleutel, die verbogen was en klem zat in het sleutelgat.

Ik stapte naar achteren en brulde het uit van woede en verdriet, voordat ik naar mijn auto terugrende. De kapotte sleutel liet ik in de deur zitten. Daar moest iemand anders maar iets mee doen.

Het duurde uren voordat ik weer iets van je hoorde en in de tussentijd had ik wel honderd vileine appjes opgesteld:

Ben je tevreden nu ik niks meer heb? Schijnheilige valse tyfusbitch die je bent!

Gefeliciteerd, je bent erin geslaagd om me te ruïneren en alle dromen die ik ooit had de grond in te boren.

Ik weet niet hoe je nog dieper kunt zinken, maar ik weet zeker dat het je gaat lukken, kutwijf dat je bent.

Maar ik heb ze niet verstuurd, want ik wilde je niet het plezier van je totale overwinning gunnen.

Ik baadde in mijn totale isolement. Ik had Iain nodig. Ik verlangde naar zijn geur, het gevoel van zijn armen om me heen. De hele tijd hoorde ik zijn stem om me heen. Overal zag ik zijn gezicht en mannen die op hem leken. Ik snakte ernaar om met hem te praten. Een paar keer pakte ik zelfs mijn telefoon. In de dagen daarna vond ik plekken waar ik ’s avonds rustig kon kotsen, zodat ik die vertrouwde rauwheid in mijn keel kon voelen, iets om me terug te voeren naar het recente verleden, Iains maaltijden, Iains zorg. De waanzin van mijn verdriet.

Toen je uiteindelijk belde, vertelde je in gruwelijke details hoe hij was gestorven, en toch wilde ik nog meer weten. Waren er aanwijzingen dat hij weer aan de drank zou gaan? Nee. Waar hadden jullie ruzie over gemaakt? Daar wilde je het niet over hebben. Denk je dat hij had gedronken met de bedoeling zichzelf iets aan te doen? Daar kon je werkelijk niets over zeggen. Waarom moest je zo lang op het politiebureau blijven? Ze moesten je heel wat vragen hebben gesteld. Waarschijnlijk probeerden ze te achterhalen of er iets verdachts aan de hand was. En wat zei de politie? In dit stadium waren ze ervan overtuigd dat er geen sprake was van een misdrijf, maar er zou een gerechtelijk onderzoek plaatsvinden om de doodsoorzaak vast te stellen. Pas daarna zouden ze het lichaam vrijgeven zodat jij de begrafenis kon regelen.

‘Jij?’

‘Ja, Katherine. Ik.’

‘Ík ben zijn partner.’

‘Nee, dat ben je niet.’

‘Ik denk dat je zult merken dat twintig jaar samen belangrijk is.’

‘Sommige dingen zijn veel belangrijker, zoals jij zult merken. Ik zal alles regelen.’

Ik heb echt een bloedhekel aan het vocabulaire rond de dood en begrafenissen. Die zwarte tijd rond de dood van mijn moeder. Oude dames die ik amper kende die aanboden te helpen met ‘het regelen’. De kleur te moeten kiezen van de stof waarmee haar doodkist zou worden bekleed, alsof dat er verdomme ook maar iets toe deed. Iain en ik hadden er altijd grappen over gemaakt dat hij eerder zou gaan dan ik. ‘Het zijn altijd de kerels die als eersten de pijp uitgaan en ik weet niet of het je is opgevallen, liefje, maar ik ben nou niet bepaald een gezondheidsfreak. Laat de bloemen en alle poespas maar achterwege. Zet me maar gewoon op maandag met de vuilnisbakken op straat en ga lekker op mijn kosten uitgebreid dineren.’ Hij zou als eerste overlijden en ik zou er voor hem zijn, maar niet op deze manier. Iain, wat had je haar met ons laten doen?

‘Prima, Lily, geniet ervan. O, en nog iets. Ik wil dat je uit mijn appartement vertrekt. Je weet dat het illegaal is wat je doet.’

‘Waarom geef je me dan niet aan bij de politie?’

Het bleef even stil en toen, voordat ik iets kon zeggen, hing je op.

Dagen gingen voorbij en ik werd radeloos. Ik had bijna geen geld meer, nergens om naartoe te gaan en niemand bij wie ik kon aankloppen. Jij sloot je bij je tante aan in het complot van stilte tegen me. En ondertussen kon ik maar niet geloven dat hij er niet meer was. Uiteindelijk besloot ik dat er niets anders opzat dan buiten mijn appartement te wachten om jou het hoofd te bieden en te vragen wat er verdomme aan de hand was.

Iets na half negen ging de voordeur open en daar verscheen mijn onderbuurman. Hij stapte achteruit naar buiten terwijl hij voor jou je fiets van de treden droeg. Je had je leven al snel weer opgepakt, hè? Ik zag dat je hem de oprechte en dankbare versie van je glimlach toewierp toen hij je fiets voorzichtig op de stoep neerzette. Ik stapte uit en begon naar je toe te lopen.

Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat je er vreselijk uitzag. Je was afgevallen. Je was net zo mager als ik. Je haar was dof, je huid grauw en je trok wit weg toen je me opmerkte. Op dat moment kon ik de oudere jij zien, de schaduw van je middelbare leeftijd gleed over je gladde gezicht. En ik wou dat Iain je zo had kunnen zien, toen je er zo slecht uitzag, al je nieuwigheid en vitaliteit versleten, want ergens ben ik ervan overtuigd dat zijn ‘liefde’ voor jou zou zijn verflauwd. Maar dat deed er nu niet meer toe en dat wist je.

‘Katherine.’

‘Ziet er gezellig uit. Geniet je van mijn appartement? En zoveel ruimte nu Iain er niet meer is.’

‘Hou op. Alsjeblieft.’

‘Wat is er verdomme aan de hand, Lily? Ik wil dat je mijn huis uit gaat, ik wil onze spullen en ik wil weten wanneer de begrafenis van mijn partner is.’

‘Het is niet zo eenvoudig als je denkt.’

‘Het is verdomme heel eenvoudig. Jij hebt mijn appartement gekraakt!’

‘Gem zou contact met je opnemen. De begrafenis is volgende week woensdag.’

‘Woensdag? Oké. Waar?’

‘Dissenters Chapel, City of London Crematorium.’ Dat zou ik hebben uitgekozen. Was je zowaar close met hem geworden? Dat wilde ik niet geloven. ‘En wat zei de patholoog? Over de doodsoorz…’

‘Dood door ongeval. Drugs en alcohol.’

‘Uiteraard.’

‘Hoezo “uiteraard”? Het ging heel goed met hem.’

‘Wat deed hij dan in Holloway?’

‘Ik ben niet bereid om daar met jou over te praten.’

‘Je moet oprotten uit mijn huis. Ik wil mijn huis terug. Mijn spullen.’

‘Het was niet alleen jouw huis, Katherine. Het was ook van hem.’ Dat zei je terwijl je op je fiets stapte en je van de stoep afzette. Je was niet bang voor me.

Ik schreeuwde je door mijn straat achterna: ‘Ik wil verdomme mijn huis terug, vuile dief die je bent.’

Dat was het moment waarop je op de rem trapte. Je stopte en fietste naar me terug, razendsnel. Je kwam steeds dichterbij, totdat ik achteruit moest springen om niet door jou omver te worden gereden. Je fiets jankte toen je op het nippertje tot stilstand kwam, met je voorwiel tussen mijn benen, je gezicht vlak bij het mijne.

‘Als ik je ’s avonds nog één keer hier buiten betrap, dan bel ik de politie.’

‘Jij?! Jij hebt mijn huis gejat. Daar hebben ze vast wel iets van te zeggen. Dat is illegaal.’

‘Net als stalken. Blijf hier weg en blijf bij mij uit de buurt.’

Je trapte terug en bevrijdde mij van je voorwiel.

‘Ik wil weten waarom je mijn leven hebt verwoest.’ Mijn woorden werden luider terwijl jij zelfingenomen door mijn straat en bij me vandaan fietste.

De volgende keer dat ik je zag was op de begrafenis van mijn partner, waar jij, niet ik, degene was die de rol van de treurende weduwe op zich nam. Zelfs nu Iain er niet meer was, drong je binnen in wat van ons was, in wat echt was. Je had jezelf alweer op de plek gezet waar ik had moeten zijn. Je was brutaal, schaamteloos. Je zou dat zwarte broekpak dat je droeg in mijn huis hebben geperst, met mijn strijkbout, en je zou in mijn spiegel hebben gekeken voordat je wegging. Hoe was het mogelijk dat jij degene was die zich op die manier op dit tafereel had voorbereid en niet ik? Je zag er afgetobder uit dan ooit, maar misschien hoorde dat bij de vertoning. Ik wist dat ik er veel erger uitzag, ongewassen, onbeteugeld, dus misschien speelde ik de rol van de werkelijk diepbedroefde nabestaande toch beter dan jij. Een kleine overwinning, al voelde dat niet zo, en er was trouwens toch niemand die het had kunnen zien.

Ik had geen idee wie er zou komen opdagen en het bleek dat we maar met ons vieren waren: jij en ik, en je had ook je moeder en Gemma meegebracht.

Ik zat alleen op de lege rij kerkbanken aan de linkerkant. Iains leven en nu zijn dood, zo nietig. Een leven zonder impact. Een dood zonder rouwenden. Familie: vervreemd of dood. Vrienden: verdwenen. Collega’s: vergeten. Het kleinste leven waarvan aan het eind alleen een partner, een minnares en haar verknipte familie waren overgebleven.

Wie zou er naar mijn begrafenis komen? Wie zou er voor mij zijn in het uur van mijn dood? Mijn leven tussen aanhalingstekens.

Je stond op van de voorste bank om de eerste lofrede uit te spreken.

‘Ik kende Iain niet erg lang, maar hij heeft een enorme impact gehad op mij, op mijn leven. Hij was een lieve, grappige, grootmoedige en levendige man, die onlangs grote veranderingen in zijn leven had aangebracht, wat zijn overlijden des te vreselijker maakt. Ik zal hem ontzettend missen en ik zal hem nooit vergeten.’ Je keek om je heen alsof je applaus verwachtte of zo. Waarom zijn jonge mensen zo verdomd stom? ‘Katherine, ik vroeg me af of jij misschien een paar woorden zou willen zeggen?’

Een paar woorden? Een paar woorden om zijn bijna vijftig jaar, waarvan bijna twintig met mij, samen te vatten? Kutwijf. Gemma en je moeder durfden me niet aan te kijken. Ik stond mezelf niet toe na te denken over de versie van de gebeurtenissen die je hun over jullie relatie had verteld uit angst dat ik onmiddellijk zou ontploffen.

Ik stond op. Ik was licht in mijn hoofd. De afgelopen nacht had ik helemaal niet geslapen. Ik was de wanhoop en de eenzaamheid voorbij. Het lidmaatschap van mijn sportschool was verlopen. Ik had me al dagen niet kunnen wassen, maar dat kon me niet eens meer schelen. Toen ik naar mijn huisarts ging voor nog meer slaappillen had hij me weggestuurd met een nieuw recept voor citalopram, mijn oude antidepressivum. Ik had de pillen opgehaald, maar ik wilde ze niet innemen, omdat ik vond dat ik eigenlijk ook de depressie voorbij was. Die dag en ook de dag daarvoor had ik niet gegeten. In mijn auto ging ik telkens maar voor vijf pond benzine tanken. Ik kon nog maar drieënveertig pond uitgeven met een creditcard waarvan ik met geen mogelijkheid de minimumaflossing kon betalen. Iains begrafenis? Die was gewoon de zoveelste buitenlichamelijke ervaring die ik mezelf opdrong.

Toen ik naar de katheder strompelde en uitkeek op jou, kon ik niet meer uitbrengen dan dit: ‘Ik heb Iain McIvor bijna twintig jaar geleden leren kennen. Ik hield heel erg veel van hem. Hij was mijn wereld… Hij was mijn partner… Ik snap niet wat er is gebeurd. Ik weet niet waarom hij er niet meer is. Ik kan me niet voorstellen wat hem in de toestand heeft gebracht waarin hij verkeerde toen hij mij en deze wereld heeft verlaten. We zullen nooit te weten komen waarom hij zo wanhopig was, waarom hij zijn gevoelens die nacht wilde uitwissen. Ik hoop dat hij degene die hem daartoe heeft gebracht zal kunnen vergeven… Mijn hart is gebroken. Ik zal altijd van je houden, Iain. Mijn Iain, ik zal je missen.’

Je had de muziek goed gekozen. Ik neem aan dat hij je zijn Teenage Fanclub, Sonic Youth, Jesus and Mary Chain had opgedrongen. Danste hij daarbij als een vader, met zijn ogen dicht, één vinger in de lucht, wiebelend met zijn ene been, het andere stevig op de grond? Of was het mogelijk dat je hem werkelijk had leren kennen? Misschien was Iain gewoon iemand wiens levensverhaal je niet in boekdelen maar in korte alinea’s kon vertellen. Je wist dat hij een man was die opgesloten zat in de tijd, een vroegere tijd in zijn leven. Een jonge, wilde man in Glasgow, daarna in Londen. Een romanticus. Een opportunist. Een loser. In een doodkist, terwijl de gordijnen dichtgaan en jij gelukzalig toekijkt.

Buiten sprong je snel een gereedstaande zwarte auto in en sloeg je het portier achter je dicht, zodat ik geen kans zou krijgen om je te spreken. Intussen kwam je moeder naar me toe.

‘Ik wil me verontschuldigen voor het gedrag van mijn dochter. Gecondoleerd met uw verlies, het spijt me verschrikkelijk, en ik hoop dat u het in uw hart kunt vinden om het onze familie op een dag te vergeven.’

Haar accent. Helemaal niet bekakt. Een zweem van een regionaal accent. Ze was klein en eenvoudig. Ze zag eruit alsof ze een zwaar leven achter de rug had. Ze omvatte mijn handen. Die van haar waren ruw. Ze herinnerden me aan mijn moeders handen. Ze bromde van afkeuring, net als mijn moeder. In feite kon ik zien dat je moeder je afkeurde op een manier waarop Gemma dat nooit zou doen. Ik kon merken dat ze niet wist wat ze met je aan moest. Dat had ze nooit geweten, maar op een totaal andere manier dan Gemma.

‘Elaine, zo is het genoeg. Kom, we gaan.’ Gemma duwde haar van achteren zowat naar de auto van de familie. Ze strompelde erheen en ging voorin zitten, naast de chauffeur.

‘Gemma. Nu ik je toch zie, hoe zit het met het onderzoek?’ vroeg ik.

‘Wil je dat hier doen? Nu?’

‘Nou, ik heb al een tijd niets gehoord. Ik ben… Ik zal er niet omheen draaien, Gemma, ik ben bijna door mijn geld heen. Wat is er aan de hand?’

‘Het is afgelopen, Katherine. Volgende week krijg je een brief.’

‘Waarover?’

‘Over het feit dat je wegens ernstig wangedrag bent ontslagen.’

‘Hoe zit het met de trol? Wat is er met het onderzoek gebeurd?’

‘Het was Asif. Hij was om onbewezen redenen ontstemd.’ Ze nam me van top tot teen op. ‘Hoe dan ook, we hebben hem ontslagen. Allemaal geregeld.’

‘Asif?’ stamelde ik. ‘Maar… maar hoe zit het met mijn verklaring voor je onderzoek?’

‘Die is niet meer nodig.’

‘En waarom niet, verdomme?’

‘Kom nou, Katherine. Had je niet genoeg aan de massages in de Rosewood? Dacht je dat je ons ook kon laten opdraaien voor twee flessen champagne en dat je jezelf daarna kon trakteren op een leren designerjack? Je jurk voor de awards en een vijfsterrenverblijf in Sussex? Bijna tienduizend pond met je zakelijke creditcard. Ik heb je gewaarschuwd en je hebt me teleurgesteld. Je hebt me voor schut gezet omdat ik je heb verdedigd. Het scheelt een haar of ik krijg een motie van wantrouwen aan mijn broek vanwege jou.’

Ik had haar niet voor schut gezet, dat had jij gedaan. Net zoals je mij voor schut had gezet. Jouw diefstallen waren overduidelijk, nietwaar? Maar ik had me laten verblinden door de mogelijkheid van onze vriendschap. Ik ben stom geweest, vooral omdat ik nog steeds dacht dat ik een kleine kans maakte om je te slim af te zijn terwijl jij me, zoals altijd, allang voor was.

‘Lily heeft mijn Leadership-creditcard gestolen. Ze heeft hem gejat en me erin geluisd, net zoals bij de Rosewood en de awards. Kijk naar het bewijs: ze heeft mijn reputatie, mijn baan en mijn Iain gestolen.’

Gemma knikte. ‘Eigenlijk kan ik het je net zo goed nu vertellen, Katherine. We hebben je creditcard in je afgesloten archiefkast gevonden. Weet je, ik heb altijd het idee gehad dat je lui was, maar tot nu toe dacht ik niet dat je een fantast was. Of een racist.’

‘Een racíst?’

Je had je troef achter de hand gehouden; die had je achtergehouden om mijn narigheid te rekken, om te spelen met mijn halfdode lichaam totdat er geen plezier meer aan me te beleven viel. Ik had het kunnen weten, maar ik wist het niet, omdat ik mezelf voorhield dat je beter was. Wat ben ik een oude dwaas geweest.

‘Ik had je al meteen de eerste week de laan uit kunnen sturen. Lily zei dat je racistische taal op de werkvloer had gebruikt. Daarvoor geldt ontslag op staande voet. Maar ze heeft je een kans gegeven.’

‘Lily, die mij een kans heeft gegeven?’ Ik probeerde dat tot jou te richten, terwijl je met een stalen gezicht achter een enorme zonnebril in de auto zat. ‘Dat is belachelijk.’

‘Katherine, ik verzoek je vriendelijk om dit gesprek nu te beëindigen. Het is afgelopen.’

Het werd tijd dat Gemma mijn verdedigende zinnen hoorde. Die kon ze toch zeker niet wegwuiven?

‘Jouw optreden met Lily, met dat schrijfkamp? Dat is leeftijdsdiscriminatie. Je hebt niet voldoende rekening gehouden met mijn geestelijke gezondheidsproblemen. Je… je hebt verzuimd de online pesterijen tegen mij aan te pakken. Die trol dreigde me te verkrachten en te vermoorden, en jij stond erbij en hebt niets gedaan om me te beschermen! Je hebt verzuimd een veilige werkplek voor me te creëren. Daar móét je enige verantwoordelijkheid voor nemen; geef me ten minste de kans om de ware toedracht toe te lichten.’

‘“Verzuimd een veilige werkplek te creëren”? Dat klinkt niet als iets wat jij zou zeggen, Katherine. Dat klinkt eerder als iets wat jij waarschijnlijk zou beschrijven als de verdediging van een snowflake.’ Ze zwijgt om naar een vlek op mijn ooit chique, nu groezelige, zwarte kokerrok te staren. ‘Anders dan jij heb ik wel enig respect voor mensen van Lily’s leeftijd. We hebben ze nodig. Ze zijn slim, ze zijn toegewijd, ze zijn een sieraad voor ons. Ze zijn alles wat jij niet bent, daarom ben je zo bang voor ze.’

‘Ik kan een ontslaguitkering eisen.’

‘Nee. Dat kun je niet.’

‘Maar je moet me toch vervangen?’

‘Nee. Jouw functie is opgegaan in een nieuwe. We hebben een nieuw hoofd content.’

‘Laat me raden.’

‘Lily. Lily heeft de leiding over onze contentcreatie.’ Ze onderdrukte een glimlach.

‘Contentcreatie? Vroeger noemden we dat schrijven, voordat de hele wereld zo achterlijk werd!’ Dat zei ik knarsetandend, merkte ik. Ik moet eruit hebben gezien als een dolle hond. Gaf dat je nog meer voldoening, daar achter in je rouwauto?

‘Dit is volkomen ongepast. Het spijt me dat je het nu moeilijk hebt, maar je weet…’

‘Laat nu maar, Gemma. Laten we gaan,’ riep je moeder door het passagiersraam.

‘Je hebt jezelf nooit echt geholpen, hè, Katherine?’

Je hield me vanuit de auto in de gaten. Mijn haat golfde door me heen. De auto begon weg te rijden. Ik rende naar voren en sloeg met mijn handen op de motorkap. De chauffeur trapte op de rem. Op de achtergrond gilde iemand. Ja, ik zag eruit als een bezetene, een vrouw op de rand van de waanzin, maar dat kon me niet schelen. Je moest delen in wat je van me gemaakt had.

Ik liep om de auto heen naar jouw raam en ramde hard met mijn knokkels bij jouw gezicht.

‘Jij. Jij! Dit is allemaal jouw schuld. Ik weet wat je echt bent. Ik heb je door.’

Dat klopte niet. Op dat moment was het nog een loos dreigement. Maar het zou niet lang duren of dat was niet meer zo.

Ik reed terug naar mijn favoriete plek in Church Street, verspilde achttien pond aan benzine doordat ik vastzat in het verkeer en onderweg verdwaalde. Ik gaf eenentwintig pond uit aan een fles Tanqueray en liep naar het park, waar ik op mijn jack ging zitten en aan de gin begon. Mijn telefoon ging.

‘Katherine Ross?’

‘Zeker weten,’ zei ik, dronken.

‘Mijn naam is meneer Okoh. Ik ben de executeur van het testament van Iain McIvor, zijn advocaat.’

‘Testament? Iain heeft nooit een testament gehad. Hij had het er altijd over, maar het kwam er nooit van. Typisch Iain eigenlijk. En trouwens, we waren nog steeds jong, nietwaar?’

‘Dit is ongetwijfeld een moeilijke tijd voor u, maar ik moet u spreken aangaande het pand dat u gezamenlijk met meneer McIvor bezit. Bent u in staat om naar mijn kantoor te komen?’

‘Nee. Nee. Vertelt u het me nu maar. Hij heeft het aan dat kutwijf nagelaten, hè?’

‘Meneer McIvor heeft zijn aandeel van vijftig procent van de woning in gezamenlijk eigendom gelegateerd aan zijn partner ten tijde van zijn overlijden en zij zou graag de aanzet willen geven tot het afkopen van uw vijftig procent, mevrouw Ross.’

‘Wil ze me uitkopen? Uit mijn eigen huis?’

‘Dat zou de elegantste oplossing kunnen zijn.’

‘Ik heb geen vermogen! Ik heb schulden. Ik heb geen onderdak!’

‘Dan neem ik aan dat het uitkopen van mijn cliënt niet tot de mogelijkheden behoort?’

‘Ik heb geen mogelijkheden. Snappen jullie dat dan niet? Ik heb al jaren geen “keuzes” gehad! Heeft hij me ook maar iets nagelaten, verdomme? Heeft hij haar ook Holloway gegeven?’

‘U hebt nog steeds wat rechtmatig van u is. We kunnen een regeling treffen…’

‘Ha! Nee. Nee, dat heb ik niet. Ik heb helemaal niets!’

Ik hing op, sloeg de rest van de fles achterover in slordige slokken, waardoor het meeste over mijn gezicht en zelfs in mijn ogen ging. Ik kwam moeizaam overeind en smeet de natte, lege fles stuk tegen een boomstam. Misschien lag het aan de alcohol of aan de zinloze razernij die mijn hele lijf in bezit nam, van mijn verhitte gezicht tot mijn gebalde vuisten en mijn onzekere voeten, maar toen ik naar mijn auto wilde teruggaan, kon ik amper zien waar ik naartoe ging.

Want het zag er heel erg naar uit dat jij eindelijk had gewonnen.

Lily

19 april – de dag dat ik opnieuw begin

Ik had nooit gedacht dat het zo zou aflopen. Het spijt me, het spijt me echt heel erg, dat hij er niet is, natuurlijk, maar op de een of andere manier is mijn plan daardoor naar een niveau getild dat ik nooit had kunnen bedenken. Ik heb alles gekregen wat hij had, alles wat hij met haar heeft opgebouwd.

Ik dacht dat hij alleen met een advocaat had gesproken om de kwestie met het appartement te regelen. Een testament? Dat was niet eens bij me opgekomen. Ik had geen flauw idee. Van dit soort dingen heb ik geen verstand. Niet echt. Maar ik geloof dat ik wel het een en ander heb verteld over hoe het vroeger thuis ging, en dat ik pas echt gelukkig zou zijn als ik me nooit meer zorgen hoefde te maken over een dak boven mijn hoofd. Financiële zekerheid zou betekenen dat ik nooit meer bang hoefde te zijn om overgeleverd te zijn aan de genade van Gem of mijn moeder of de conciërge of wie dan ook. Misschien ben ik nu zover dat mensen zoals Iain doen wat ik wil zonder dat ik er moeite voor doe? Wat zegt dat over mij? Het enige wat ik weet is dat Iain vermoedelijk mijn toekomst wilde veiligstellen, voor het geval er iets zou gebeuren, en toen gebeurde er inderdaad iets.

Vanzelfsprekend wilde de politie meer over me weten toen ze erachter kwamen dat hij nog maar pasgeleden dingen had veranderd. Ze wilden weten waar ik die vrijdagavond was geweest, enz., maar mijn nieuwe (aardige) onderbuurman heeft ze algauw verteld hoe het zat.

Uiteraard moest er gesproken worden over wat er in Leeds gebeurd is, maar ook dat werd snel afgehandeld.

Nu ben ik hier in haar appartement. Ik heb Gemma’s aanbod aangenomen om me te helpen kr uit te kopen en de woning helemaal van mij te maken. Ik ben dan misschien een van de millennials die geld lenen bij hun familie om op de woningladder te kunnen stappen, maar met mijn nieuwe, betaalde baan plus het inkomen dat ik krijg zodra ik Iains appartement in Holloway heb opgeknapt, heb ik een echte kans om haar te kunnen terugbetalen. Als ik mijn tegoed bij Gem tot nul kan terugbrengen, kan ik misschien voorgoed van haar afkomen. Dan heb ik haar niet meer nodig. Dan kan ik voor altijd vrij zijn.

Ik weet hoe het overkomt, maar eerlijk waar, op deze manier heb ik het nooit gewild. Ik ben weer in mijn eentje, maar ik heb gemerkt dat ik dat liever niet ben. Ik ben gegroeid. Ik ben veranderd.

29 april – Iains begrafenis

Ik ben nog nooit naar een begrafenis geweest, laat staan dat ik er een heb georganiseerd. Maar vandaag zit ik in de kapel van het crematorium naar Iains doodkist te kijken, terwijl zij aan de andere kant van het gangpad zit. Ik kan nog steeds niet geloven dat het echt gebeurt. Zo onwezenlijk. Ik zeg een paar ontroerende woorden en dan, tja, zal ik haar de kans moeten geven om iets te zeggen. Tenslotte waren ze ooit samen. Geen monster, dat kunnen we nu allemaal zien.

Ze staat op. Ze ziet eruit als een soort zwerfster. Haar haren plakken aan haar gezicht. Haar kleren zien er niet uit. Ze spreekt en probeert duidelijk mij de schuld te geven van Iains dood, maar ik denk weer terug aan toen ik hem vond. Wat ik zag, vanuit mijn ooghoek, voordat de ambulanceverpleegkundige een glimmende deken om mijn schouders legde en me wegvoerde. Maar zij is het die tegen mij mag zeggen: ‘Ik heb je door.’

Ze trekt eindelijk haar conclusies.

Maar ik ook.

Asif belde en nu begrijp ik beter dan ooit wie Katherine Ross werkelijk is. Nu ik Iains exemplaar van Voerautomaat tussen zijn spullen in Holloway heb gevonden, verwacht ik een paar antwoorden op de vraag waarom ze zo’n verwoestende kracht is geworden.

30 april – de dag dat ik hier voorgoed vertrek

Ik ben klaar met lezen. Ik weet nu waarom Iain haar uit zijn leven wilde verbannen en waarom hij niet wilde dat ik het manuscript uitlas.

Ik word al misselijk bij de gedachte om bij haar in de buurt te zijn. Ik wil niet meer in haar appartement zijn. Ik weet dat ik hier niet meer zal kunnen slapen. ’s Nachts voel ik me omringd door haar zwarte leven. Ik wou dat het ochtend werd.

Nu weet ik dat ik me niet schuldig hoef te voelen dat ze dakloos, werkloos, blut en alleen is. Mensen zoals kr willen dat mensen zoals ik ‘veerkrachtiger’ zijn, nou, weet je wat? Nu wordt het tijd dat zij taaier wordt. Want deze keer zal ik haar niet redden als ze valt. Als ze zich in het verkeer stort, dan mag ze daar rustig blijven.

Ik heb eerder al een stukje voor mijn blog geschreven, alleen voor haar, voor wanneer ik haar zelf haar conclusies heb laten trekken. Maar dat ga ik nu niet meer posten. Helemaal niet meer. Ze mag haar twijfels en haar vragen laten knagen totdat er niets meer van haar over is. Lang zal het niet duren.

Ik heb al mijn spullen in mijn koffer gepakt. Het is nu half zes ’s ochtends. Achter de wolken kan ik de zon zien schijnen. Ik denk dat ik nu wel zal kunnen slapen.

21

Katherine

Ik was een lekker stuk op jouw leeftijd, maar dat realiseerde ik me niet totdat de zon was ondergegaan en het hoogtepunt van mijn dag voorbij was. Ik dacht dat die voor altijd op me zou neerschijnen, en het kon me niet schelen of dat goed of eerlijk was tegenover mij of iemand anders. Ik trok de bron van die kracht nooit in twijfel en maakte me er ook niet druk om hoe die mij of elke andere vrouw kleineerde, totdat ik jou leerde kennen. Ik liet de aandacht die ik als twintiger kreeg me ervan overtuigen dat ik bijzonder was. Nu vraag ik me af hoeveel andere vrouwen wat ze op hun eenentwintigste ervaren met echte macht verwarren. Zo’n negentig procent van het internet draait om de vrouw van eenentwintig: probeer eruit te zien zoals zij, probeer haar te neuken, probeer haar macht te gebruiken. Want macht op grond van jeugd en schoonheid is zowel vergankelijk als krachtig. Wat als we in plaats van mannen een koekje van eigen deeg te geven, en elkaar onderuit te halen, ons een wereld voorstellen waarin vrouwen voor elkaar opkomen wanneer ons licht geacht wordt het helderst te stralen. Wat als we elkaar beschermen wanneer de mannelijke blik constateert dat dat licht dooft, op een ondefinieerbaar moment na je negenentwintigste verjaardag?

Maar in zo’n wereld leven we niet.

Ik heb minder dan drie pond aan benzine over en ik heb besloten om door te rijden totdat mijn auto er domweg mee ophoudt.

Maar opeens ben jij er. Ik krijg je in de gaten bij de kruising van Green Lanes. Je was aan de rand van de weg gestopt om zelfvoldaan een slok van je belachelijke gefilterde komkommerwater te nemen. Nu stap je weer op om naar de kruising te fietsen. Ik kom ook in beweging. Ik voel de lucht veranderen als je vaart krijgt en het bloed snel door je aderen stroomt.

Je schiet bij me vandaan. Je bent me ver vooruit. Jouw leven precies zoals je het wilde. Mijn Londense leven teruggespoeld naar het begin, maar terwijl jij mij speelt. Mij maar beter. Mij maar mooier. Mij maar met grotere tieten. Mij maar charmanter. Mij maar met geld.

Mij, maar toegerust om de wereld te winnen zoals die nu is, terwijl die verandert.

En nu heb ik niets.

Vanwege jou.

Ik wilde je van meet af aan haten en nu haat ik je eindelijk echt. Ik had me nooit moeten laten tegenhouden door jou, met je glimlach, je gespeelde interesse in me, de vriendschap die je verzon toen je zag dat ik verlangde naar iemand zoals jij. Je zag elke fout in me, elke leegte in mijn leven, en je hebt doelbewust een manier gezocht om die op te vullen. Toen heb je me verruïneerd en ervoor gezorgd dat mijn Iain dood is.

Ik haat je en nu weet ik wat me te doen staat.

Ik zal je achternazitten. Ik zal je achtervolgen langs de route die je onze taxi liet nemen, intussen nog maar een paar maanden geleden, en ik zal ervoor zorgen dat je het uiteindelijk niet wint.

Ik wil je dood hebben, Lily.

Wat er na vandaag met mij gebeurt, kan me niet schelen.

Ik had graag jouw versie van de waarheid willen horen, zodat ik kon uitleggen dat het niet klopt wat je denkt dat ik zou hebben gedaan, maar nu heb ik helemaal niets meer en wat er morgen gebeurt, kan me weinig schelen. Ik wil alleen dat er voorgoed een eind komt aan jouw stralende leven.

Ik denk aan al die momenten: de eerste keer dat je mijn naam noemde, de eerste keer dat ik je ergens mee liet wegkomen, de eerste keer dat je me iets liet doen wat ik niet wilde, jij die in The Brownswood met mijn Iain aanpapte en daarna schrijlings op hem zat in Greenings. Als we langzaam richting De Beauvoir gaan, via Kingsland Road, denk ik aan Iain toen ik voor het eerst met hem over jou sprak, hoe hij me van meet af aan in de steek had gelaten. Maar dan herinner ik me dat ik nooit meer zijn handen, zijn vertrouwde gewicht op me zal voelen en dan wordt mijn woede verdrongen door puur, verdovend verdriet.

Maar ik huil niet. Ik huil nooit. Ik kanaliseer mijn verdriet in razernij. Gek, ik denk dat jij dat ook doet. Ik grijp het stuur stevig vast en ben bang dat er niet genoeg weg over is voordat ik kan doen wat ik doen moet.

Het ziet er erg somber voor me uit, maar het is zo’n zonnige ochtend, met het licht dat tegen de gebouwen weerkaatst, al dat glas in de City.

Vijf fietsers zijn op deze kruising omgekomen. Vijf jonge levens, net als het jouwe, afgebroken, hier op deze plek, waar zes hoofdwegen midden in de City bij elkaar komen.

Je achterwiel vult mijn blikveld. Ik kan je bloed al bijna ruiken, dat warm stroomt tijdens de laatste ogenblikken voordat het uit je gutst en afkoelt terwijl het over het asfalt vloeit, in de wachtende goot drupt en omlaag naar de onverstoorbare Theems.

Ik weet dat ik pas als dat gebeurt weer echt opnieuw kan beginnen. Net als toen mijn moeder stierf.

Het stoplicht springt op groen. Ik trap keihard op het gaspedaal.

Je draait je om. Je hebt me gevoeld, achter je. Je ziet me.

Je hapt naar adem. Je ogen worden groot.

‘Katherine!’

Je noemt mijn naam en het beslaat je hele gezicht, van je wangen, blozend van inspanning in de heldere ochtendzon, tot je glanzende zwarte ogen. Je gelooft dat ik je ga vermoorden, net zoals ik ooit in angst leefde dat jij mij kwaad zou doen.

Mijn overwicht over jou is op dit moment totaal. Jij probeerde mijn leven uiteen te rafelen, maar ik zou het jouwe helemaal kunnen wegvagen.

Ik bevind me boven je.

Ik ben op dit moment de machtigste persoon die ooit in je wereld is geweest.

Ik zou je kunnen wegvagen.

Of ik zou je kunnen sparen.

Omdat we samen zoveel hebben meegemaakt.

Ik zie het in je ogen, jij ziet het ook.

Niemand behalve wij kunnen elkaar begrijpen.

In een flits is het beslist: ik zal mijn macht gebruiken om je te laten leven. Nog een kans voor jou. En voor mij. We zijn precies hetzelfde, nietwaar, Lily? Dat is het probleem. Dat is het mooie van ons. Ik zit in jouw hoofd en jij zit mij op de huid. Het plezier van mijn overwinning zou niet opwegen tegen het plezier van jouw leven te laten voortbestaan. Je zult deze aarde nog niet verlaten. Je zult mijn leven niet verlaten. Het is vandaag je geluksdag.

Ik trap met mijn volle lichaamsgewicht op de rem en dan komt mijn auto zo plotseling tot stilstand dat mijn eigen nek over het stuur vliegt en weer terug. Het lukt me om genoeg op adem te komen om het raam omlaag te draaien om in het nu stilstaande verkeer met je te praten.

‘Jij,’ zeg je, nog steeds bang.

‘Ja, maar je hoeft niet…’

En dan krijg ik de kiepwagen op de achtergrond in de gaten. Die ziet er groter uit dan hij zou moeten zijn. Hij vult het beeld van de weg achter je terwijl hij door een oranje stoplicht voor de kruising dendert.

Het gebeurt in slow motion.

Het is alsof je achteruit in een soort mangel wordt gerold. Je wordt bij je benen van de weg getild. Dan verdwijnt de rest van je lichaam uit mijn zicht.

Ik kan niet kijken.

Ik kan niet ademen.

Ik kan me niet verroeren.

Een koor van verontwaardigde claxons. Mensen die niet weten waarom ze tijdens de spits niet kunnen doorrijden om het spoor van hun gewone leven te volgen; mensen die zich niet bewust zijn van de scheur in het universum die voor hen in de weg ontstaat. Dan gegil. Mensen stromen naar waar jij bent, maar ik moet van je wegvluchten. Ik moet niet de schuld krijgen van iets wat ik niet heb gedaan.

Ik kom terug bij mijn plek bij de leveranciersingang bij Church Street in Stoke Newington. Bevend. Mijn auto wil niet meer starten. Dat weet ik. Ik heb geen benzine en geen geld. Het enige wat ik nu kan doen, is hopen dat mijn telefoon zal gaan met nieuws over jou voordat de batterij leeg is.

Er belt inderdaad iemand, Iains advocaat, nu jouw mannetje. Het is duidelijk dat hij nog niet weet wat er gebeurd is.

‘U spreekt met meneer Okoh, de advocaat van mevrouw Fretwell.’

‘Met wie?’

‘De advocaat van mevrouw Lily Fretwell, in verband met het pand op nummer tweeëndertig…’

‘Ik denk dat ik na meer dan twintig jaar heus mijn eigen adres wel weet.’

‘Zou u…’

Ik hang op en negeer zijn telefoontjes. Mijn huis is nu niet mijn prioriteit. Want nu weet ik je echte naam. Het is de sleutel tot je digitale leven en wat gaat het slot daarmee snel open. Ik gebruik het restje energie in mijn telefoon om te ontdekken wat er in je leven is gebeurd voordat je die ochtend naar mijn bushalte kwam.

Fretwell. Ongewoon, maar niet bekakt zoals ik me had voorgesteld.

Jouw ondergang is een zeer modern verhaal. Grappig, ik geloof dat ik zowaar over jouw zaak heb gelezen, in de Daily Mail of iets dergelijks. Een onmiskenbaar rooskleurig leven dat grandioos verpest werd door een jeugdzonde die naar een microfiche in een bibliotheekfiliaal zou zijn verwezen als die ‘in mijn tijd’ had plaatsgevonden. Maar het is nu jouw tijd en mensen zoals jij laten overal waar jullie gaan een smerig digitaal spoor achter.

Je had een artikel voor een universiteitsblaadje geschreven. Zodra ik de berichtgeving over de rechtszaak had gelezen, zocht ik het oorspronkelijke artikel. Ermee wegkomen: vrouwen en de kunst van het ‘negging’.

De strategie van eerst een dubieus compliment uitdelen of een interactie beginnen met een derderangs belediging om dat op te volgen met een compliment van hogere kwaliteit wordt al heel lang ingezet door mannelijke ‘pick-up artists’ (versierkunstenaars). Opmerkingen worden zo uitgekiend dat het zelfvertrouwen van het neggingslachtoffer wordt ondermijnd en haar goedkeuring wordt verkregen om seks met haar te hebben. Zou verslaggeefster Lily Fretwell aan de hand van die methode een mooie man in de wacht kunnen slepen? Er was maar één manier om daarachter te komen…

Toen volgde een sneue grap. Je had een bikkelharde rugbyer uitgekozen en een paar vragen bedacht die bedoeld waren om hem in gelijke mate te betoveren en te ondermijnen. Klinkt bekend. Dat moet de perfecte opdracht voor je zijn geweest. Ik herkende je modus operandi: hemel me op, trap me de grond in, gooi me een kruimel van je aandacht toe. Wat was ik daar makkelijk ingetrapt. Maar je was er duidelijk handig in.

Ik vroeg me af of je het idee van het neggingartikel had gepitcht of dat je je hand had opgestoken tijdens de featuresbespreking toen je redacteur om een vrijwilliger vroeg. Hoe dan ook, ik kon zien dat dit een ideale opdracht voor je was: in iemands onzekerheden wroeten, je toespitsen op wie hij wil zijn, wie hij wil dat jij bent en het dan allemaal tegen hem gebruiken. In de berichten werd gesuggereerd dat je de rugbyer echt gek had gemaakt voordat je hem zelfs maar had aangeraakt. Je advocaat betoogde dat de aanranding had plaatsgevonden omdat je redacteur had gezegd dat hij je feature zou plaatsen als je de jongen uit de kleren kon krijgen, letterlijk, zoals mensen van jouw leeftijd voortdurend zeggen wanneer ze het niet letterlijk bedoelen.

Aan het eind van jullie ‘date’ is hij helemaal de kluts kwijt. Je bent ‘in zijn hoofd gekropen’. Je gaat hem goedenacht zoenen en grijpt hem bij zijn pik. In het verslag over de rechtszaak staat dat hij ‘nee’ tegen je zou hebben gezegd. Hij zou herhaaldelijk hebben gezegd dat je moest ophouden. Hij was van streek, verward. De geheimen die je hem had ontfutseld hadden hem behoorlijk overstuur gemaakt en jij hoopte dat hij daardoor inschikkelijk zou worden. Je had hem alleen verbijsterd. Maar jij geeft nooit op. Je moest en zou je artikel krijgen, dus zat je opnieuw aan hem. Je probeerde hem af te trekken, waarschijnlijk omdat je niet kon geloven dat iemand ‘nee’ tegen je zou kunnen zeggen. Vermoedelijk vond je het onbegrijpelijk dat iemand je eisen zou weerstaan, ook al waren ze nog zo verwrongen.

Uiteindelijk slaagt de jongen erin om bij je weg te komen. Hij zegt tegen zijn huisgenoten wat je met hem hebt gedaan. Zij overtuigen hem ervan dat hij het bij de universiteit moet aankaarten, die jou onmiddellijk wegstuurt na een gesprek met jou waarin je blijkbaar ‘een veelzeggende houding tegenover toestemming en de aard van manipulatie’ tentoonspreidt. De jongen gaat naar de politie en het komt voor de rechter, zijn huisgenoten leggen een verklaring af over de angst en ontzetting en de psychische schade die je hun vriend had bezorgd. Ik durf te wedden dat je dat niet had zien aankomen, hè? Iemand die je het hoofd biedt, die zo publiekelijk niet naar je pijpen danst, die niet doet wat jij wil, die zich niet voor jouw karretje laat spannen om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen?

Je bent niet afgestudeerd. Je bent ondergedoken bij je tante, de ‘geslaagde zakenvrouw’, terwijl je het vonnis afwachtte. Je werd schuldig verklaard aan aanranding, maar een gevangenisstraf bleef je bespaard. Je toonde berouw, al vraag ik me af of dat gepaard ging met een verleidelijke blik naar de rechter. Er waren geen eerdere veroordelingen en blijkbaar werd je ‘instabiele’ jeugd als verzachtende omstandigheid aanvaard. Niettemin kreeg je een taakstraf van negentig uur, en dat verachtelijke voorval heeft je leven van de rails geduwd en laten zien hoe je werkelijk was.

Onder een van de nieuwsartikelen staat een reactie.

Kwou ff zeggen dat dit me nix verbaast. Kheb met IF op school gezeten en toen flikte ze dit geintje de hele tijd. Ze hep me vriendin zwaar gegaslight. Zo erg dat die zichzelf van kant wou maken. Khoorde dat ze daarna een jongen helemaal kapot hep gemaakt om een paar dickpics. Uiteindelijk van school getrapt, maar ze komt al veel te lang weg met die sh*t. Ze is er makkelijk afgekomen IMHO. Ze zou de bak in moeten draaien om wat ze hep gedaan.

Gemma, die eerste morgen toen ik je in haar kantoor zag, die met haar vingers je schouders vastgreep en je wilde dwingen haar in de ogen te kijken. Ze zei dat je je moest gedragen, dat je je beste zelf moest zijn. Leadership: je schone lei, maar ook je laatste kans.

Na een vluchtige zoekactie vind ik dit: Het is een overtreding voor een veroordeelde van een seksueel misdrijf om zonder toestemming zijn naam of adres te wijzigen.

Op de foto’s waarop je het gerechtsgebouw verlaat word je geflankeerd door Gemma en je moeder, maar je ziet er zo gebroken en alleen uit. Zo zag ik er vroeger ook uit. Bij het zien van jouw foto is het net alsof ik door een raam kijk, niet naar het recente verleden, maar een tijd die allang voorbij en diep begraven is.

Ik wil de waarheid opgraven van wie je bent en waarom je hebt gedaan wat je me hebt aangedaan.

Maar eerst wil ik geld hebben.

Het is de ochtend na het ongeluk en ik ben benieuwd of Gemma vandaag naar kantoor komt. Dan krijg ik een vreselijke gedachte. Ben je misschien al dood? Zijn ze nu bezig met ‘het regelen’ voor jou? Zal het universum me de kans ontzeggen om van jou te krijgen wat ik wil hebben, wat ik verdien? Je zou je geheimen niet in het graf mogen meenemen terwijl ik de enige ben die ze kent.

Maar je bent vast niet dood, want ik zie Gemma komen aanlopen door Borough High Street. Ik verstop me in de steeg naast St George’s Church, om pas op het laatste moment tevoorschijn te komen, als ze me niet meer kan ontlopen.

‘Gemma.’

Ze strompelt achteruit, met haar gespreide hand van schrik onder haar hals. ‘Wat kom jij doen?’

‘Ik heb het nieuws over Lily gehoord.’

‘Dan weet je dat het een zware tijd is.’

Ze probeert om me heen te stappen. Ik ga voor haar staan met mijn bovenlichaam naar haar toe. ‘Hoe is het met haar?’

‘Ze is zwaargewond. We weten niet eens of ze al buiten gevaar is. Zeg, dit is ongepast.’

‘Nou, ze is tenminste niet dood. Ik maakte me al zorgen.’

‘Als je nu zo vriendelijk zou willen zijn om opzij te gaan.’ De muis van Gemma’s hand bereikt eindelijk de glazen draaideur van het gebouw.

‘Ik was al bang dat ze het haasje was. Of eigenlijk de fret. Welja.’

Ze blijft staan zonder zich naar me om te draaien: ‘Wát zei je?’

‘Fret… well.’

Ze laat haar hand langs haar zij vallen en doet een stap achteruit om me aan te kijken. ‘Ik weet niet wat je denkt te weten.’

‘Alles. Ik weet alles. Elke leugen die jij en zij me hebben verteld. Nee. Niet praten. Je moet luisteren. Ik vroeg me af welke prijs je ervoor over zou hebben om de illusie van het perfecte familiebedrijf in stand te houden.’

Gemma grijpt me bij mijn onderarm en trekt me mee de steeg in voordat ze achter zich kijkt.

‘Chantage?’ sist ze me toe. ‘Dit is belachelijk. Dat meen je niet.’

‘Waarom niet?’

‘Wou je nu een gokje wagen? Terwijl zij gewond in het ziekenhuis ligt? Wat ben je voor een monster?’

‘Wat ben jíj voor een monster? Door jullie toedoen heb ik geen geld, geen huis en geen partner meer. Ik heb me al een week niet gedoucht. Door dat geintje met Iain van je nicht heb ik verdomme al een maand in mijn auto moeten slapen.’

‘Dat kun je mij niet aanrekenen. Je hebt je hoogstens staande gehouden op kantoor, en thuis zullen er vast al problemen zijn geweest. Je kunt de schuld voor de keuzes van je partner niet op Lily afschuiven. Of voor zijn dood.’

‘O nee? Ik hoef je er niet aan te herinneren dat ze een misdadiger is. Ik weet wat ze op haar kerfstok heeft. Waar is ze nog meer toe in staat? En wie wist er nog meer wat ik met mijn weekenden deed? Asif? Nee. Zij? Ja. Ze heeft me vanaf de allereerste dag geprobeerd te saboteren.’

‘Jouw tekortkomingen als schrijver en als mens zijn niet aan haar te wijten, die zijn jouw verantwoordelijkheid. Hoe eerder je dat accepteert, hoe eerder je verder kunt.’

‘Wie denk je wel dat je bent?’

‘Toe maar. Verbeter jezelf, Katherine. Jij bent niet het probleem van mijn familie.’ Ze loopt om me heen en is bijna de steeg uit.

‘Jouw nicht heeft een ernstige aanranding gepleegd, daarna haar naam veranderd en dat heb jij toegelaten. Jij hebt haar geholpen om haar verleden te verbergen, zodat jij je uitgeefdynastie kon creëren en van nog een avontuur met chequeboekouderschap kon genieten door samen tijdschriftje te spelen. Wat zou je bestuur daarvan vinden? Laat staan de media. Ik ken nog flink wat oude broodschrijvers van vroeger die hier dolgraag iets mee zouden doen, de ondergang van de redder van Leadership. En wat zou de politie ervan vinden, vraag ik me af.’

‘Wat… Wat wil je?’ Ze slaat haar blik neer naar de stoep.

‘Twintig jaar heb ik als redacteur gegeven. Ik wil vijfentwintigduizend voor elk jaar.’

‘Ja, hallo! Ik kan je niet zomaar een half miljoen geven. Het magazine staat toch al aan de rand van een faillissement. Dat is aan jou te danken, weet je nog?’

‘En daar moet ik me nu druk om maken?’

‘Hoe zit het met Lily? Heeft ze het niet al moeilijk genoeg? Wat gebeurt er als we niet betalen? Wil je haar echt straffen omdat ze haar leven weer op de rails wilde zetten en mij omdat ik haar heb geholpen?’

‘Zoals je al zei, Gemma, jouw familie is niet mijn probleem.’

Het bleef een ogenblik stil. Een geforceerde afzwakking. ‘Luister eens, Katherine. Ik denk dat we maar even koffie moeten gaan drinken. Nu meteen. Kom op, we gaan. Laten we bespreken hoe we je kunnen helpen.’

‘Breng je je doos met tissues en vertegenwoordigers van de afdelingen “Talent en Mensen” en Juridisch mee? Nee? Vergeet het dan maar.’

Het bleef weer even stil, terwijl ze met haar ondertanden op haar bovenlip beet. ‘Ik wil graag dat je een paar dingen begrijpt. Je weet dat Lily geen gemakkelijk leven heeft gehad. Ja, ze heeft fouten gemaakt, ze is te ver gegaan in het verleden. Ze had een nieuwe kans nodig en ik had een gelegenheid nodig om de fouten goed te maken die haar moeder had gemaakt en misschien ook die ik heb gemaakt. Moet ik je eraan herinneren dat het dankzij haar is dat je nog een magazine had om voor te werken, en dankzij haar dat we je in dienst hebben gehouden, ook al had jij Leadership naar de afgrond geleid? Ze verdient nog een kans. Net zoals jij. Heb je nooit iets verkeerds gedaan in je leven?’

‘Heel vaak, maar daar gaat het nu niet om.’

‘Katherine, het bedrijf kan en wil niet betalen waar je om vraagt. Ik zou het er onder geen enkel voorwendsel doorheen kunnen krijgen, dus je zult een andere manier moeten bedenken om aan geld te komen. Een andere baan misschien? Maar gezien je wilde theorieën over Lily die erop uit zou zijn om jou kapot te maken, zou ik me ernstig zorgen maken als ik je dokter was. Voel je je wel goed, Katherine?’

‘Dat weet ik niet.’ Ik doe een stap dichterbij. ‘Wil je daar echt achter komen?’

Ik ben nu heel dichtbij. Haar gezicht bevindt zich vlak bij het mijne. ‘Jouw eigen geld dan. Ik zal Lily Fretwell of jou niet aangeven als jij onmiddellijk vijfhonderdduizend pond op mijn rekening stort. Dat is de enige manier waarop dit goed voor je zal aflopen. Zorg dat je het bij elkaar krijgt. Zorg dat het gebeurt.’

‘Je weet dat je een strafbaar feit begaat.’

‘Nou, dan staan we quitte, dus dan heb je een mooie deal gesloten.’

‘Dat zou je niet durven.’

‘Gemma, zoals Lily zou zeggen: ik heb, zeg maar, letterlijk niets te verliezen.’

Het geld wordt om middernacht overgemaakt.

Zodra ik kan, ga ik naar het Town Hall Hotel. Ik laat mijn laarzen poetsen, val in een diepe slaap en geniet van een stevig ontbijt voordat ik naar kantoor bel. Ik word doorverbonden met een nieuwe stagiaire. Ik doe alsof ik een bezorgde lezer ben die had gehoord dat je een ongeluk had gehad.

Ze vertelt waar je bent.

Je kunt je niet meer voor me verschuilen.

22

Katherine

‘Ik ben Katherine Fretwell, Lily’s tante. Ik geloof dat ze op de medium-careafdeling ligt?’

En ik ben binnen. Het is tijd om mijn troef te spelen.

Daar lig je dan, te wachten op mij.

Helemaal alleen en in de kreukels: nekkraag, opgezwollen hoofd, buisjes. Geklik. Opgedroogd bloed rond een opgezet oog. Een nachtmerrie. Ik vraag me af hoe aantrekkelijk Iain je nu zou hebben gevonden. Zou hij jou hebben gekozen, in je operatiehemd vol jodiumvlekken, of mij, weer hersteld? Drie keer raden.

Ik schuif het gordijn rond je bed dicht, want met wat er nu gebeurt heeft niemand anders iets te maken.

‘Tijd om wakker te worden, Lily.’

Je rechteroog zit dichtgekoekt. Je linkerooglid gaat langzaam omhoog. Als je me ziet, sla je je oog grommend helemaal open. Je probeert te bewegen, maar het lukt je alleen om een klein stukje van links naar rechts te schuiven.

‘Wat… wat doe jij hier?’ vraag je met schorre stem.

‘Je bent me een verklaring schuldig.’

‘Als ik Gem mag geloven, ben jij ons iets schuldig. Een klein fortuin… Dus als je hier bent voor je ererondje…’

Je oog gaat weer dicht. Je doet alsof je me domweg kan wegsturen. Na alles wat je hebt gedaan. Nadat ik je leven heb gespaard.

‘Ik ben hier om te horen waarom je me dat allemaal hebt aangedaan.’

Je neemt me weer op met je ene donkere oog en ergens onder de opgezwollen huid rimpelt het vertrouwde venijn weer onder de oppervlakte.

‘Wat dacht je van wat ik allemaal niet met je heb gedaan.’

‘Ach, Lily, hou toch op met dat gelul. Heb je er nog geen genoeg van?’

Het blijft stil terwijl je je klaarmaakt om mijn reactie te bestuderen.

‘De trol.’

‘Nou, wat is er met de trol? Je zou Asif moeten vragen wat hij in zijn schild voerde.’

‘Heb ik gedaan.’ Je kijkt me aan zonder met je oog te knipperen. ‘Toen hij me belde nadat ze hem hadden ontslagen. Hij was jouw trol niet.’

‘Natuurlijk zou hij dat zeggen.’

‘Je weet dat hij niet loog… Ik ben erachter gekomen. Ik weet wie het was. Jij weet het ook.’

Een scheut adrenaline in mijn aderen waar ik overheen probeer te praten.

‘O ja, en heb je ook ontdekt wie er op mijn naam tienduizend pond doorheen heeft gejaagd met mijn zakelijke creditcard? Wie me tijdens mijn awardstoespraak tegenover honderden mensen voor schut heeft gezet?’

‘“Afgeslacht”.’

‘Wat?’

‘“Honderden jongeren worden letterlijk afgeslacht om haar drugs”. Dat stond in het bericht van Acceptableinthenoughties, na het feest. Het is ongeveer wat die jongen zei toen je je cocaïne tevoorschijn haalde, maar het is overduidelijk geschreven door een ouder iemand die jong probeert te klinken.’

‘Asif…’

‘Niks Asif. Jij hebt ingelogd als hem en je hebt jezelf getrold.’

‘Van alle waanzin die je over me hebt uitgestort…’

‘Hij wilde niet jou, maar mij. Dat vond jij maar niks, maar je vond het wel prettig om een verzekeringspolis tegen Gemma te hebben, iets om op terug te vallen om te laten zien dat zij niet de baas was als uitgever. Toen je zag dat Gem mij verdacht, des te beter.’

Ik adem diep in.

Gevild.

Blootgelegd.

‘Vertel voor de verandering eens de waarheid, Katherine, misschien dat ik dan bedenk of ik jou een paar dingen zal vertellen die je wilt weten.’

Ik wend me van je af en loop naar het voeteneind van je bed. Ik kan je niet aankijken. De onrechtvaardigheid van jou. Je ligt daar gebroken en in de kreukels in je ziekenhuisbed, dus hoe komt het dat het mijn hart is dat voelt alsof het ermee op zal houden?

‘Je weet niet hoe het is om echt wanhopig te zijn, Lily.’

‘Dacht je dat ik het makkelijk heb gehad? Jij denkt dat het de schuld is van mensen zoals ik dat jij je rot voelt over jezelf… Je geeft iedereen behalve jezelf de schuld van alles wat er volgens jou mis is met je leven… en het kan je niet schelen wie je ondertussen kwetst.’ Je bent nu heel kwaad, je spuugt de woorden uit met een telkens van pijn vertrokken gezicht.

‘Ik was degene die gekwetst was! Na alles wat ik voor Asif had gedaan, zette hij me na vijf minuten met jou zomaar aan de kant. Het kwam allemaal verdomd hard aan. Mijn werk, mijn huis, mijn leven, mijn lichaam. Ik zou zoveel meer moeten zijn dan dit, zoveel meer moeten hebben dan dit.’

‘Maar je had heel veel. Zie je dat nu niet in?’

‘Heeft dit daarmee te maken? Wou je me een lesje in dankbaarheid leren? Ga gerust je gang. Ik luister. Ik heb er recht op te weten waarom je mijn leven tot een hel hebt gemaakt.’

Je ademt diep in en slaagt erin je hoofd te bewegen naar een gebogen rietje in een beker op het verrijdbare dienblad naast je bed. Je doet je oog dicht en vertrekt je gezicht terwijl we allebei luisteren naar het water dat moeizaam door je keel glijdt. Ik staar je aan en krom mijn vingers in elke hand in afwachting van wat je gaat zeggen. Je doet je oog weer open en neemt me van top tot teen op; je blik blijft rusten op mijn gebalde vuisten.

‘Moet je luisteren, Katherine… Ik ben moe en ik weet zeker dat Gem elk moment kan komen. Je kunt beter gaan… Dit moet maar tot een andere dag wachten.’

‘Nee. Dat kan niet. Ik kan dat niet.’

‘Het spijt me. De pijnstillers maken me erg slaperig. Kom maar terug als ik uitgeruster ben.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Dacht je nou echt dat ik zo stom ben? Als ik wegga, zorg jij dat ik nooit meer binnen kan komen. Je bent niet van plan om me ook maar iets te vertellen.’

Je slaat je blik neer.

‘Weet je wat jij bent, Lily, als puntje bij paaltje komt?’ Je zegt niets, maar ik kan horen dat je onregelmatige ademhaling sneller gaat. Je kunt het niet hebben als ik de leiding heb. Je kunt er niet tegen als iemand anders dan jij wint. ‘Van jou gaan er dertien in een dozijn. Zelfs als ze je kunnen oplappen, zullen die tieten van je gaan hangen, je tanden zullen geel worden en er zullen honderdduizend mensen langskomen die jonger, slimmer en interessanter zijn voor de wereld dan jij. Iain zou al heel gauw genoeg van je hebben gehad, geloof me.’

‘Je hebt het mis.’

‘Nou, hij zal nooit de kans krijgen om te bewijzen dat ik gelijk heb en dat komt jou heel goed uit, nietwaar? Je bent ervandoor gegaan met al mijn eigendommen zonder gevaar dat hij je aan de kant zet als je het waagt om ouder te worden, zoals hij met mij deed, zoals hij met jou zou hebben gedaan.’

‘Ik ben helemaal niet zoals jij! Denk maar niet dat ik dat wel ben… Ik had geen idee dat Iain zijn testament ging veranderen, maar ik weet waarom hij het deed.’

‘O ja, ik weet zeker dat je dat heel goed weet. Ik durf te wedden dat je giftige woorden over mij in zijn oor hebt gefluisterd, suggesties na het vrijen die…’

‘Ik ben zwanger.’

Een donderslag in mijn borst. Ik grijp me vast aan het voeteneind van je ziekenhuisbed.

‘Pas zes weken, maar ik krijg Iains kind.’ Een vertrouwde nep-meelevende glimlach valt te bespeuren op je gezicht.

De woorden blijven steken in mijn keel. Het kost me de grootste moeite om te fluisteren: ‘Weet je zeker dat het van hem is?’

‘Ja, en alles is goed na het ongeluk. Dus zie je, Iain zou mij nooit aan de kant hebben gezet.’

Ik ben bang dat ik ga vallen. ‘Dit heb ik allemaal niet verdiend,’ zeg ik zacht bij mezelf.

Als je me in elkaar ziet krimpen, put jij ergens nieuwe kracht uit. Je schuift je lichaam een paar centimeter omhoog in bed en laat je gewicht op je ellebogen rusten. Dat is voldoende om me het gevoel te geven dat jij plotseling boven me uittorent.

‘Je hebt precies gekregen wat je verdient. Je bent op jezelf aangewezen, Katherine Ross. Je bent helemaal alleen en waarschijnlijk zul je zo de rest van je leven moeten doorbrengen, net zoals ik eraan zal moeten wennen dat ik in mijn eentje een kind moet grootbrengen, omdat…’

Heel even voelt het alsof je me tot niets vermorzelt.

‘Omdat het niet genoeg voor je was om hem te helpen zich langzaam dood te drinken, hè?’

Ik herinner me wanneer ik me voor het laatst zo zwak voelde.

Het was vlak voordat ik me voor het eerst bewust werd van mijn eigen kracht. Thuis op de boerderij van mijn moeder.

Het was toen ik voet bij stuk hield toen mijn moeder vroeg waarom ze telkens brokken van de stapelmuur aantrof op haar quadbaan naar het verre weiland. Het had niet gestormd en er waren geen loslopende dieren die de stenen op haar pad konden hebben geslagen. Wist ik soms wat of wie haar dagelijkse rit zo gevaarlijk zou kunnen maken? Ik keek mijn moeder recht in haar gezicht en dwong mezelf mijn schouders op te halen, terwijl ik mijn stem vlak hield.

‘Wat bedoel je daarmee?’ vraag ik nu aan jou. Mijn ademhaling gaat regelmatig.

‘Toen ik Iain vond, lagen er sporen cocaïne op de salontafel.’

‘Volgens het gerechtelijk onderzoek had hij zich volgesnoven. Ik kende Iain, veel beter dan jij: door de coke ging hij meer drinken. Deze keer zoveel dat hij niet wakker kon worden toen dat nodig was.’

‘De sporen lagen er netjes en horizontaal bij.’ Je blik rustte op me. ‘Zoals Iain op het feest zei, net de lijnen in een opschrijfboekje van een journalist… Jij was er, nietwaar, Katherine? Jij was betrokken bij zijn dood en nu ben ik afhankelijk van mijn moeder en Gem. De geschiedenis herhaalt zich en dat is niet eerlijk! Ik weet dat het jouw schuld is! Ik weet hoever je zou gaan om wraak te nemen… Ik heb Voerautomaat gelezen, Katherine, en ik weet precies wat je bent.’

Ik loop weer naar je toe.

‘Oké, Lily. Wat moet er nu gebeuren?’

Ik doe nog een stap dichterbij.

‘Nu… Nou… Ga alsjeblieft weg.’ Nu is het angst die onder het oppervlak van je huid rimpelt. Ik kan het ook in je stem horen sijpelen en zie het je opengesperde oog bereiken.

Nog een stapje dichterbij.

‘Gem komt eraan… Ik geloof dat ik haar kan horen.’

We luisteren allebei naar het geluid van verpleegkundigen die lachen op hun post aan het eind van de afdeling. De overdracht van de dienst. Ze zouden een patiënt in nood misschien niet eens horen.

Plotseling speurt je oog onze met gordijnen afgeschermde ruimte af. Ik zou nu alles met je kunnen doen wat ik wil. Zo moet jij je hebben gevoeld toen je dacht dat je alles had gewonnen: mijn huis, mijn Iain; toen je me zag aankomen als een zwerfster, dakloos, blut en als een gast op de begrafenis van mijn eigen partner. Nu ben jij het die machteloos is. Je probeert goed rechtop te zitten, maar jammert zachtjes. Je bent te zwak, hebt te veel pijn.

‘Katherine… Alsjeblieft, kom niet nog dichterbij.’

Je bent bang voor me. Op deze manier heb ik het nooit gewild, maar zo is het nu eenmaal.

Nog dichterbij.

‘Je weet toch wie ik ben? Ik wil niet dat je me pijn doet… Ik smeek je… Katherine, wacht, ik heb gisteren een blogpost geschreven, speciaal voor jou.’ Ik kan je adem nu op mijn gezicht voelen, hij gaat heel snel. ‘Mag ik je vertellen wat erin staat?’

Nu ben ik zo dicht bij jou als ik maar zijn kan.

‘Ik heb nog geen kans gezien het te posten… maar er staat in dat ik je vraag of we weer van voren af aan kunnen beginnen. Omdat we een band hebben. Jij begrijpt me. Ik begrijp jou… Jij voelt het ook… Jij bent waar ik naar op zoek ben geweest… Ik wil jou in mijn leven hebben. Hoe zou jij dat vinden, Katherine?’

Je kijkt onderzoekend naar de uitdrukking op mijn gezicht en omgekeerd bestudeer ik jouw bleke voorhoofd, de gehavende bolling van je wangen, die lippen van je.

‘Dus dan hoef je me misschien niet meer uit mijn appartement te kopen?’ vraag ik.

‘Natuurlijk niet,’ zeg jij.

‘Misschien zou ik je met de baby kunnen helpen?’

‘Absoluut. Laten we gauw iets afspreken.’

‘Misschien zou ik weer in het appartement moeten trekken? Met jou?’

‘Dat… klinkt volkomen logisch.’

Ik laat mijn voorhoofd tegen het jouwe rusten en wacht een ogenblik terwijl onze polsslagen nog een keer samenkomen.

‘En misschien ben ik niet zo fucking stom en wanhopig als je denkt.’

Je probeert van me terug te deinzen, maar je kunt nergens heen. ‘Katherine, nee!’

Ik grijp je bij je schouders.

‘Dacht je nou echt dat ik zo onzeker ben?’ Ik schud je door elkaar. ‘Dacht je serieus dat ik je leugens zou slikken? Nu? Nadat je me hebt beschuldigd?’

‘Hou op… Zuster!’

Ik duw je achteruit tegen de kussens en houd mijn hand over je mond. Je moet dit horen. ‘Luister naar me, ik ga je géén pijn doen. Ik heb nooit iemand pijn willen doen. Ik wilde alleen maar dat er van me werd gehouden. Door mijn moeder. Door Iain. Door jou.’ Je gromt en kronkelt, je linkeroog schiet wild heen en weer. ‘Maar jullie hebben mij allemaal pijn gedaan. En jij? Jij bent in mijn leven gekomen en hebt alles erin kapotgemaakt.’

Je handen fladderen rond als gewonde vogels voordat ze uiteindelijk mijn onderarmen vinden en me vastgrijpen, alsof ze me smeken je te laten praten, maar ik ben nog niet klaar. ‘Ja, we hebben toch iets.’ Je kreunt en jammert onder mijn vingers. Een machine begint onstuitbaar te piepen, alsof zelfs het ziekenhuis zijn best doet om me niet te laten horen. ‘Er is iets tussen ons en het enige wat ik al die tijd heb gewild, is het begrijpen, het samen verkennen.’ Je ogen zijn nu allebei gesloten. ‘Luister naar me!’

Je nek zakt in, alle spanning, alle vechtlust is uit je verdwenen.

‘Lily!’

Je doet je ogen niet open.

‘Toe nou, Lily. Nu ben jij aan de beurt. Ik wil mijn antwoorden hebben.’

Je roerloosheid dringt eindelijk tot me door.

Je hebt ervoor gezorgd dat ik je voor altijd tot zwijgen heb gebracht.

Ik ben zo kwaad op je omdat je dat hebt gedaan. Omdat je me iets afhandig hebt gemaakt wat van mij was. Alweer.

Voerautomaat

Er zijn tijden dat een lam een verloren zaak is. Je haalt alle trucjes uit de kast, grasspriet in het neusgat, dextrose-injectie, in de opwarmbox stoppen, maar ze zijn er geweest. Sommige zijn domweg te zwak. ‘Hopeloze gevallen.’ Erger nog zijn de lammeren die de plichtmatige en economisch ingestelde aandacht die je ze geeft opvatten als liefde. Ze willen niet naar hun moeder terug en hun moeder wil ze niet terughebben, omdat ze naar jou stinken. Je kunt ze het beste op armlengte afstand houden. Daarmee help je zelfs de zwakken te overleven.

Misschien is dat wat moeder dacht.

Misschien was haar wreedheid eigenlijk liefde toen ze het meisje het geschenk van veerkracht gaf. Om te kunnen overleven op schamele voedselrantsoenen als aanvulling op het dieet van beledigingen die aan de ziel van het meisje knaagden. Om al zolang als ze zich kon herinneren te moeten horen dat ze de molensteen was die moeder in deze hel hield, dat het niets met haar zou worden, dat ze niets waard was, dat ze het verdiende om niets te hebben en niets te zijn. Nee, dat kon geen echte liefde zijn, concludeerde het meisje.

De hopeloze gevallen, die de onderkoeling niet te boven kunnen komen, je ziet het in hun ogen.

Haar moeder weet het altijd. Schreeuwt naar het meisje dat ze weg moet gaan.

Toen de dochter jonger was, viel het niet mee. Niet alleen om ze te zien doodgaan, maar dat haar moeder na elk gestorven of doodgeboren lam tegen haar zei dat zij dat met het meisje had willen doen toen ze geboren werd. Het hart van het meisje doet pijn. Er zijn veel dagen geweest dat ze vurig wenste dat moeder haar had laten sterven.

Een lammetje dat sterft is makkelijker voor het meisje, aangezien ze tientallen onschuldige lammeren heeft zien gaan, maar zelfs nu ze in de ogen van tal van pasgeboren dieren het levenslicht heeft zien doven, zou het meisje nooit beweren dat erbij staan en de dood laten gebeuren moeiteloos was.

De dood van de vader van het meisje was niet moeiteloos geweest, en ernaar kijken evenmin. Ze wist dat ze meer op hem leek dan op haar moeder.

Op een dag, als ze achttien jaar oud is, ontdekt ze op zolder het oude motorjack van haar vader. Zodra ze het om haar magere schouders had geslagen, voelde het alsof ze door een geest werd omarmd. Liefde. Bemind worden, de grootste bescherming die iemand maar kon hebben tegen de rest van de wereld. Ze wilde het nooit meer uittrekken.

Als ze de volgende dag met het jack aan naar beneden komt om de schapen te voeren, zegt de moeder niets, maar als het meisje naar de ontbijttafel gaat, staat er geen eten klaar, alleen een glas melk. Het meisje weet dat ze gestraft wordt. Vijf dagen lang gebeurt hetzelfde.

Het meisje wil haar vaders harnas niet opgeven en haar moeder wil haar geen ontbijt geven totdat ze het wel opgeeft.

Haar moeder komt terug van het veld op de eerste dag dat het meisje zich voorneemt om haar moeder te laten zien wie ze werkelijk is, dat ze niet iedere keer weer toegeeft, dat ze niet door eten kan worden beheerst. De moeder durft de kracht van haar dochter niet onder ogen te zien. In plaats daarvan vraagt ze of het meisje naar de stapelmuur kan kijken aan de westkant van het verre weiland. De muur moet worden gerepareerd, omdat een paar stenen midden op de quadbaan terecht zijn gekomen. Ze had wel dood kunnen zijn.

Op de tweede dag ziet het meisje haar moeder niet van het weiland terugkeren, maar als ze naar de ontbijttafel gaat, treft ze vier brokken steen aan waar haar eten had moeten staan. Moeder weet het, natuurlijk weet ze dat het meisje het expres heeft gedaan, maar als ze er een gesprek over begon, zou dat betekenen dat ze toegaf dat het meisje terugvecht. Het meisje is een vechter en vechters kunnen winnen. Moeders uitgangspunt is dat het meisje geboren is om te verliezen. Als ze het gevecht zou erkennen, zou dat ketterij tegen haarzelf zijn.

Op de derde dag komt de moeder niet terug.

Als het middag wordt, loopt de dochter langzaam naar het verre weiland, bewondert haar werk, een verborgen landschap van stenen onder modder die ze had aangedrukt om de obstakels te verbergen waardoor de quad van haar moeder uiteindelijk zou omslaan.

Het is driemaal scheepsrecht voor het meisje, want nu heeft haar moeder een andere vorm; haar nek ligt scheef ten opzichte van de rest van haar lichaam, onder haar quad, waarvan de wielen naar boven wijzen. Het meisje heeft een brood en een blikje bier meegebracht. Ze gaat tegenover haar moeder zitten en begint met haar tanden stukken van het brood af te scheuren.

De moeder is geen ‘hopeloos geval’. Als het meisje terugkeert nadat ze de stenen op hun plaats had teruggezet en de omwoelde aarde met haar handen en voeten glad had gemaakt, gloeit het licht in haar moeders ogen nog steeds heet en kwaad. Hoewel ze niet kan praten, vertellen haar ogen alles wat het meisje al weet. Haar moeders teleurstelling. Wrok. Razernij. Deze keer heeft het meisje dat misschien verdiend.

Het begint te schemeren en eindelijk dooft het licht in moeders ogen. Het is gebeurd. En nu is het tijd om te leven.

23

Katherine

Die avond toen ik je zag dansen in mijn kleren, in mijn appartement, ben ik regelrecht naar Iain gegaan om hem te laten inzien hoe idioot het was dat jij ons er allebei uit had geschopt.

Diezelfde avond hoorde ik dat Iain alles had afgezworen – drank, drugs, vlees, zuivel, gluten nota bene – maar hij wist net zo goed als ik dat er momenten waren waarop je moet denken: ach, fuck it. Dat is een van de vele, vele problemen met mensen van jouw leeftijd. Jullie weten gewoon niet wanneer je ‘ach, fuck it’ moet zeggen, dat drankje moet nemen, precies moet zeggen wat je denkt wanneer je het denkt, uit je dak moet gaan als je daar behoefte aan hebt. Iets doen op het moment ongeacht de consequenties, niet pas beslissen hoe je ergens over denkt zodra je het aan Twitter hebt gevraagd of zodra je het hebt opgenomen en gedeeld. Aan een handelwijze beginnen nadat je je gevoelens hebt verwerkt. Doen en zeggen wat je wilt doen op het moment dát je het wilt doen is het fantastische geschenk van de jeugd. En er is een bron van vergevensgezindheid voor jullie slechte keuzes; de vergulde dwaasheid van de jeugd. Jullie millennials maken me razend omdat jullie telkens weer het geschenk van het impulsieve verspillen. Iain kende diep in zijn hart nog steeds de intrinsieke goedheid van ‘ach, fuck it’.

In feite was hij de ‘fuck it’-koning en daarom hield ik van hem. Er waren tijden toen hij ziek was van de drank dat ik overwoog hem te beteugelen, hem voorzichtig tegen te werken, maar als ik dat deed, zou ik Iain veranderen, en ik hield van hem zoals hij was. Jij niet.

Die avond wilde hij me niet binnenlaten in zijn appartement in Holloway. Eerst niet. Hij ‘maakte een emotionele tijd door’ met jou. Hij gaf jou de ruimte en wilde mij nog steeds op afstand houden. Hij zag eruit alsof hij de last van de wereld op zijn schouders droeg.

‘Ik weet dat het serieus is met haar, dat snap ik, maar wat ik niet snap, is dat ze je ook zomaar uit je eigen huis heeft gegooid!’ Hij probeerde je te verdedigen, maar ik overstemde hem. ‘Maar goed, het leek me dat dit misschien van pas kwam…’ Ik hield mijn tassen met wijn en vlees omhoog. ‘…terwijl we babbelen over hoe we “bewust gaan scheiden”,’ zei ik met een lachje.

Hij bestudeerde een ogenblik zijn schoenen. ‘Nee, Katherine. Het gaat heel goed met me. Dat heb ik niet meer nodig.’

‘Prima, je bent beter. Kom op, joh, nog één maaltijd. Als herinnering aan vroeger? Je ziet eruit alsof je het wel kunt gebruiken.’

‘Nee, sorry. Dat gaat niet gebeuren.’

‘Alsjeblieft. Laat me niet smeken. Kunnen we niet gewoon nog een laatste maaltijd nemen, net als vroeger? Alsjeblieft, laat me afscheid nemen van ons leven samen. Dat ben je me verschuldigd. Je vroeg me alleen om voor een paar weken weg te gaan. En nu. Tja, nu… Wil je alsjeblieft voor me koken? Een glaasje met me drinken? Als je dat doet, zal ik het je voortaan niet moeilijk maken. Dat beloof ik.’ Hij keek niet op van zijn schoenen. ‘Als je het niet voor mij doet, doe het dan voor haar. Je wilt haar vast niet met een akelige rechtszaak opzadelen als ze waarschijnlijk juist van haar wittebroodsweken met jou wil genieten. Herinner je je onze begindagen nog? Magisch. Ongelofelijk. Wil je haar dat ontzeggen?’ De tranen kwamen precies op het juiste moment.

‘Ga nou niet huilen, alsjeblieft. Dat is niets voor jou.’

‘Je hebt gelijk, je hebt gelijk.’ Ik slikte mijn tranen in. ‘Laat je me nou binnen of hoe zit het? Eén laatste avondmaal en laten we eens zien of we dit snel en pijnloos kunnen afhandelen.’

Hij keek me recht in mijn gezicht. ‘Weet je zeker dat je hieraan toe bent? De situatie liep behoorlijk uit de hand in het park laatst en, nou ja, je ziet eruit alsof je er al een genomen hebt.’

‘Ja, ik heb gedronken. En nagedacht. Het gaat al beter. Ik wil alleen de dingen op een rijtje zetten zoals jij en ik, niet als een oud getrouwd stel dat een hekel aan elkaar heeft. Brood breken, een heel klein glaasje drinken. Want we hebben toch geen hekel aan elkaar?’

Hier ben ik coole Katherine, ik-voel-me-echt-prima-Katherine, hoewel ik vanbinnen woest was op hem én op jou. De wandeling had me ontnuchterd, waardoor ik me realiseerde dat ik er weinig mee zou opschieten, hem er niet mee terug zou krijgen en hem er niet van zou overtuigen om in te zien wat je werkelijk was als ik pisnijdig was. Ik moest een coole, ‘shit happens’-Katherine zijn. Was dat ook jouw methode? Het geeft een machtig gevoel, nietwaar? Een handigheid, een karaktertruc. Het ene element aandikken, het andere afzwakken. Jezelf vormen en presenteren als de ideale geliefde, de perfecte vriendin. Je band met een ander vereenvoudigen. Op slinkse wijze je zin krijgen. Welke Lily was jij met hem?

‘Natuurlijk niet. Kom dan maar, kom binnen. Ik zal koken, we kunnen praten, maar ik kan niet met je drinken, oké?’

‘Oké, Iain, jouw regels.’

Ik was binnen.

Het eerste drankje sloeg hij af. Het tweede ook. ‘Nee, nee. Dat kan niet. Ik neem niks, echt.’

‘Ik vind dat je het verdiend hebt, jij niet? Wat ze je ook aandoet, ik kan merken dat het je zwaar valt. Gun jezelf een pleziertje. Je weet dat je het morgen weer kunt laten staan, toch? Weet je wat, ik schenk gewoon je glas vol en dan kun je zelf beslissen.’

We praatten een poosje voordat hij het vlees van me aannam om het te marineren. Hij had het glas tot dan toe niet aangeraakt, maar hij nam het mee naar de keuken, ogenschijnlijk om het lamsvlees mals te maken.

Hij kwam terug met een leeg glas.

Zonder naar mij te kijken, vulde hij het tot aan de rand met een grimmige blik in zijn ogen. Hij sloeg het achterover alsof hij uitgedroogd was, met zijn ogen dicht onder het drinken. Ik kon zien dat elke vezel in hem zich overgaf aan de vertrouwde warmte van drank, van met mij samen zijn, zoals al die jaren. Zijn ogen bleven een poosje gesloten voordat hij ze opensloeg en me strak aankeek, met die bekende fonkeling in zijn grijze ogen. Mijn Iain. Ik kon hem inderdaad terugwinnen. Het ging goed.

‘Fuck it, nietwaar? Nog een laatste keer. We verdienen een gewone maaltijd samen, nietwaar, schat?’

‘Inderdaad.’

Ik vulde opnieuw zijn glas.

We hadden bijna twee flessen achterovergeslagen en de lamsschouder die ik onderweg bij de halalslager had gekocht was van zijn vette bot gehaald en opgegeten. Dus haalde ik de coke tevoorschijn. ‘Niet kwaad worden,’ zei ik, terwijl ik nette rechte lijnen begon neer te leggen.

‘Wat moet dat voorstellen!?’

‘Ik had nog zat over van… je weet wel. Ik dacht dat we net zo goed afscheid konden nemen in stijl.’

Hij schoot in de lach, maar ik zag die grimmige blik weer toen hij vooroverboog en hoofdschuddend het opgerolde briefje van twintig pond van me aannam. Maar stel je eens voor hoe zielsgelukkig hij moet zijn geweest met dit alles, om een vertrouwd gezicht te zien en de middelen die hij nodig had om zich beter te voelen: een rivier van rioja om zijn triestheid weg te spoelen, een goedkoop stuk vlees dat hij tot malse overgave kon koken en een flinke hoeveelheid coke, zodat hij niet bang hoefde te zijn dat het opraakte. Fuck it. Kom op!

We praatten over de eerste keer dat we hadden gevreeën. En over de laatste keer. Ik wilde hem weer neuken. Dit was zijn kans om bij me terug te komen. Ik wilde hem laten zien wat ik wist dat hij zou hebben gemist. We konden weer bij elkaar komen en jou samen uit mijn appartement gooien. Hij zou het met mij eens worden; dat kon niet anders, nadat je hem nota bene zijn eigen huis, mijn huis, uit had gezet.

‘Ik weet dat het er bij ons altijd gedeeltelijk om ging om met andere mensen te zijn, maar voor mij ging het altijd om jou. Jij was de beste. Niemand anders voelt zoals jij. Niets voelt zoals wij samen, hè?’ Ik strekte mijn hand uit naar zijn gulp.

‘Nee. Sorry. Ik kan het niet. Kathy, we zijn te… verknipt.’

‘Maar dat zijn we niet. Niet echt.’

‘Jawel. Ja, dat zijn we wel… Het is uit tussen ons. En ik hou van haar. Ik wil van haar houden.’

‘Maar ze heeft je eruit gegooid. En weet je zeker dat het voor jou en mij afgelopen is?’

‘Ja. Het spijt me, maar zo is het nu eenmaal. Het is nu echt uit. We zijn gewoon te… verknipt.’

‘Zeg dat nou niet de hele tijd, verdomme!’ schreeuwde ik. Ik had mijn stem niet moeten verheffen. Daaruit bleek dat ik mijn zelfbeheersing had verloren en het betekende dat hij zich in staat voelde om zich op zijn beurt tegen mij te verzetten. Mijn plan voor de avond liep toch nog in de soep.

‘Jawel, dat blijf ik zeggen. Want weet je wat verdomme het grootste kutprobleem is? Het grootste kutprobleem dat centraal staat in dit alles is dat jij gestoord bent… Dat zie ik nu heel duidelijk. Jij bent gestoord.’ Hij sprak met dubbele tong. ‘Je hebt zelfs mij erin geluisd vanavond. Ik kan niet geloven dat ik je dat heb laten doen. Alweer. Ik wil niet… Ik wil hier gewoon niets meer mee te maken hebben.’

‘Dat is niet eerlijk. Nu klink je als een klootzak! Mijn ziekte? Probeer je me daarvoor te straffen?’

‘Nee. En je weet best dat ik dat nooit zou doen.’

‘Iain, ik heb het recht om te weten waarom je me straft. Hoe kun je mij zo snel laten vallen na alles wat we hebben meegemaakt?’

‘Ik wil het er niet over hebben. Kun jij het alsjeblieft ook laten zitten?’

‘Iain!’

Hij nam een grote slok wijn. ‘Weet je zeker dat je dit wilt horen? Want het zal niet makkelijk zijn om te moeten aanhoren, het is al verdomde moeilijk genoeg om het te zeggen.’

‘Waar heb je het over?’

‘Je manuscript. Het eerste. Ik heb het gelezen.’ Hij gluurde naar me om mijn reactie te peilen terwijl hij nog een slok nam. Ik reageerde niet. ‘Ik heb het gevonden en ik heb het gelezen. Je hebt het me nooit laten zien. Want het is helemaal geen fictie, hè?’

‘Is dat wat je die ochtend op mijn laptop vond? Waarom heb je de moeite genomen om dát te lezen? Dat heb ik ruim twintig jaar geleden geschreven. Het is een vroege versie… Pure fantasie. Wat was je ermee van plan?’

‘Dat is het trieste. Ik was weer gemotiveerd om te gaan schrijven, had het idee dat ik er weer in kon komen. En toen dacht ik dat als jij jezelf eraan herinnerde waartoe je in staat was, het jou dan misschien ook weer op gang kon brengen.’

‘Waartoe ik in staat ben?’

‘O, maak je maar geen zorgen, schat. Ik zal je geheim niet verder vertellen.’

‘Geen geheim. Fantasie! Ik had een erg moeilijke jeugd. Dat weet je.’

‘Hé, ik beloof dat ik er met geen woord over zal reppen, maar ik wil er niets mee te maken hebben. Ik moet beter worden. Ik moet onze toekomst beschermen.’

‘Onze toekomst?’ Nog steeds Iain en ik? Samen? Mijn hart ging een beetje sneller kloppen, een vlaag van vreugde, of in elk geval van opluchting.

‘Ja, onze toekomst samen, van Lily en mij.’ Mijn hart brak weer. ‘Ik kan er niet op ingaan, maar we hebben absoluut een toekomst. Daar moet ik goed voor zorgen.’

‘Jouw toekomst.’ Ik keek naar mijn handen. Ze waren droog en ruw en er liepen blauwe lijnen van aderen boven mijn polsbotten, dat viel me nu pas op. Net als bij de handen van mijn moeder.

‘Hier ga je spijt van krijgen, Iain.’

‘Nee.’

‘Nou, ik kan je vertellen dat als je denkt dat ik dit makkelijk voor je ga maken en jou er met de helft van mijn appartement vandoor laat gaan, je het mis hebt.’

‘En ik kan jou dit vertellen: als je zelfs maar overweegt om te proberen dit voor haar en mij te verpesten, dan zul je merken dat de politie van Derbyshire een fucking cold case gaat openen.’

Een ogenblik zeiden we geen van beiden iets.

‘Iain, hebben jullie mijn leven nog niet genoeg verpest? Nog niet genoeg van me afgepakt, dat je nu deze complete onzin over mijn manuscript uit je duim zuigt? Waar is jouw exemplaar trouwens?’

‘Ergens veilig opgeborgen.’

‘Oké. Nou, ik kan merken dat het erg serieus is tussen jou en haar als het hiertoe is gekomen.’

‘Dat is het ook. Dat moet het wel zijn.’

‘Je hebt het mis, weet je. Je hebt mijn bedoelingen helemaal verkeerd opgevat toen ik Voerautomaat schreef. Maar het geeft niet. Ik snap het echt wel. Het komt goed. Ik zal de situatie niet moeilijker maken dan nodig is. Jouw toekomst. Mijn toekomst. Twee verschillende dingen. Ik snap het. Dus laten we nu dan maar afscheid nemen. Laten we vaarwel zeggen tegen het verleden. Zullen we daarop drinken?’ Ik vulde zijn glas, schonk een druppel in het mijne en keek toe toen hij opdronk wat ik hem had gegeven.

‘Hier, blijf jij maar lekker zitten, dan ruim ik op.’

Hij keek me na toen ik de rest van de spullen naar de vaatwasser bracht.

Hij merkte niet dat ik uit de keuken terugkwam zonder een glas voor mezelf.

Hij bleef drinken terwijl we het hadden over de eerste keer dat we elkaar zagen: in een Japanse bar in Soho, die nu allang gesloten is. We waren allebei weggeglipt van het kerstfeest van ons werk. Praten met hem was zo gemakkelijk, zo grappig. We hadden allebei een hekel aan Titanic. Iedereen vond het een geweldige film, maar wij niet. Het schepte een band dat we altijd de stomme dingen haatten die andere mensen leuk vonden – levens en huwelijken met rechttoe-rechtaanseks, niet ‘fuck it’ kunnen zeggen.

Hij werd steeds onsamenhangender en viel af en toe in een microslaap. In zulke ogenblikken waarin hij buiten bewustzijn was, nam ik een theedoek om mijn vingerafdrukken van elke lege fles af te vegen.

In een helder moment zei hij: ‘Weet je wat, Katherine Ross… Je bent een verdomd fantastische vrouw. Zo zal ik er altijd over denken, wat je ook hebt gedaan, wat er ook met ons gebeurt, en weet je, ik heb je nooit willen kwetsen.’

Toch draait het er altijd op uit dat ik gekwetst word. Ik moet altijd dingen doen die ik niet wil, dingen die me nog veel meer kwetsen.

‘Weet ik, Iain. Maar het is toch gebeurd.’

‘Ik heb je nooit willen kwetsen, liefje. Echt niet. Je bent zo’n, zo’n… een ongelofelijke vrouw.’

‘Nou, ik vind dat je daar misschien op moet drinken. Waarom schenk je je glas niet even vol?’ Hij pakte stuntelig telkens een lege fles vast.

Zelfs terwijl ik hem zijn zelfbeheersing zag verliezen kon ik me herinneren hoe makkelijk het was om verliefd te worden op Iain en hoe moeilijk het zou zijn om te doen wat ik hierna moest doen.

Hij schonk zijn glas nog een laatste keer vol.

‘Morgen… blijf ik voor altijd nuchter.’

Alle wijn was op. De drugs waren ook op.

Iains avond was voorbij.

Ik moest mezelf beschermen tegen nog meer pijn. Net zoals bij mijn moeder moest ik ervoor zorgen dat ik vrij was en vrij bleef. Soms begint dat ermee de situatie de baas te zijn. Ik denk dat je dat begreep. Niet iedereen begrijpt dat, maar jij wel.

Zijn vermagerde gestalte was langs de armleuning van de haveloze tweezitsbank gegleden. Ik stond over hem heen gebogen naar hem te kijken, zoals hij daar lag op zijn rug met zijn knieën in de lucht, zijn mond wijd open. Opa na een zware kerstlunch was er weer. En ik hield van hem. Ik zal altijd van hem houden.

Zijn ademhaling was regelmatig en oppervlakkig.

‘Iain. Iain?’ Ik schudde hem door elkaar, maar hij was al te ver heen.

Ik trok mijn jack aan en ging naar de keuken, naar de vaatwasser. Ik liet mijn leren jack van mijn schouders glijden en zette één setje bestek, servies en het glas dat ik had gebruikt terug in de kasten en laden. Ik haalde ook de kom weg die hij had gebruikt om het vlees die avond voor te bereiden. Iain en zijn marinades. Alchemie die taai vlees in een malse verrukking kon omtoveren, zodat het ondergewaardeerde in het hooggewaardeerde veranderde, met gebruik van tijd voor de stukken ouder vlees. Met geduld kon het vlees smakelijker worden dan dat van een lentedier. Ik dacht dat hij bij mij zou blijven. Ik dacht dat zijn geduld eeuwig zou duren. Ik dacht dat dat waardevol was. Een diepte tussen ons die in de loop der tijd was ontstaan. Niet altijd eenvoudig, maar beter dan alles wat jij te bieden had. Dat is wat ik dacht en ik had het mis. Jij had een macht over hem die sterker was dan de mijne.

Met de kom tussen mijn in leer gewikkelde handen geklemd ging ik terug naar de woonkamer en zette hem op het tapijt. Op mijn knieën boog ik me eroverheen, stak twee vingers achter in mijn keel en vulde hem. Ik draaide me om om te zien of hij door mijn gekots wakker was geschrokken. Nee.

Ik ging naar hem toe, opende met mijn vinger en duim zijn open mond nog wijder en begon de inhoud van de kom voorzichtig naar binnen te gieten.

Hij sputterde en kokhalsde, maar hij draaide zijn hoofd niet opzij. Ik goot nog wat naar binnen, langzaam, gestaag. Nog meer gesputter. Ik ging terug naar de keuken om de kom af te wassen en toen ik terugkwam, was hij bewegingloos en rustig.

Iain.

Mijn Iain.

Realistisch gezien kon er altijd maar één afloop zijn voor Iain zodra hij bij me weg was gegaan. Sommige mensen kunnen niet overleven zonder de sterkere van het stel. Jij was te jong om dat te beseffen. Als iemand het exacte ogenblik van zijn einde naar voren bracht, beschouw ik dat niet echt als een zware misdaad.

De politie vermoedde geen boze opzet. Een gerechtelijk onderzoek kwam tot de conclusie dat hij in zijn eigen braaksel was gestikt. Geen forensisch onderzoek. Ik neem aan omdat hij zo duidelijk een model voor een vroege dood was. Geen hopeloos geval, maar gebrandmerkt voor het graf zodra hij jou boven mij had verkozen.

24

Katherine

Jouw dood was ook het gevolg van een tragisch ongeval. Dat is officieel. Ik was een onschuldige omstander, maar niettemin werd ik niet uitgenodigd voor je begrafenis vandaag, ondanks onze band. Maar ik vind het prima dat ik er vandaag niet bij ben, want ergens wil ik helemaal geen afscheid van je nemen. De wereld mist een zekere kleur zonder jou. Hij houdt me niet zo alert, zo wakker als toen jij er nog was, dus stel ik me liever voor dat je er nog bent.

Het is maar goed dat ik het nu zo druk heb, anders zou ik waarschijnlijk weer ziek worden. Ik ga een nieuwe website beginnen: www.freshdirection.com. Misschien verdien ik er zowaar wat geld mee. Stel je voor. Ik moet een deel van het routinewerk overdragen. Volgende week ga ik adverteren voor mijn eigen stagiairs.

Ik ga ook het testament aanvechten en op dat vlak ziet het er ook erg gunstig uit. Iains alcoholontwenning in combinatie met jouw leugens en je geschiedenis van manipulatie maakten het vrij eenvoudig om te opperen dat ‘de testateur ertoe gedwongen werd toen hij niet gezond van geest was’. Beide appartementen zullen officieel honderd procent van mij zijn, maar pas op de dag dat ik weet dat jij en de baby onder de grond zijn zal ik me in staat voelen om naar mijn eigen appartement terug te keren, met een slotenmaker op sleeptouw.

Je hebt me gedwongen om in mijn eigen huis in te breken. Een hele prestatie. Opnieuw voel ik het onwillige respect dat jij vast ook voor mij moet hebben gevoeld. Als ik eindelijk binnen ben, stel ik het ook op prijs dat je zoveel spullen hebt opgeruimd die Iain en ik in de loop der jaren hadden verzameld en dat je alles hebt weggegooid wat ik had stukgesmeten. Zelfs de poster van De Film is er niet meer. Mijn woning is weer blanco, gereed voor een nieuw begin.

Maar als ik aan mijn slaapkamer denk, word ik bevangen door een ijzige angst. Ik ben bang om naar binnen te gaan, om me te moeten voorstellen wat jij daar met Iain hebt gedaan, om voor de duizendste keer achter mijn ogen het beeld te moeten zien van jou op hem in die akelige tuin. Ik wil dat beeld nooit meer zien, maar ik zie het nog elke dag, honderd keer per dag.

Ik ben opgelucht als ik de kamer leeg aantref, afgezien van je rode koffer die ingepakt is en gereed om te worden meegenomen. Waar dacht je dat je naartoe zou gaan?

Ik kijk om me heen, als om te controleren of je me nog steeds in de gaten houdt, voordat ik met mijn vingers langs de versleten leren riemen over de bovenkant van de koffer glijd. Ik laat mijn vingers rusten op het gehavende verguldsel van je echte initialen. Ik voel een golf van vrijheid en macht als ik de riemen losgesp en de klep van de koffer naar achteren opensla. Wat een verschil met toen ik een blik in je laptoptas wierp. Nu heb ik de volledige controle. Daar ligt hij, helemaal bovenop in de koffer: je gele laptoptas. Mijn gedachten dwalen voor de zoveelste keer af naar die ochtend in maart. Ik pak de tas, hou hem voor mijn gezicht en de bloemengeur van jouw jeugd overvalt mijn gevoel van controle. Ik gooi hem op de grond.

Als ik weer naar je koffer kijk, valt mijn blik op iets wat niet van jou was.

Mijn manuscript.

Ik reik ernaar, maar een klop op de deur houdt me tegen. Ik smijt het document terug op het bed en dan krijg ik een angstaanjagende gedachte: misschien lig je toch niet in je graf. Als ik naar de deur ga en de deurkruk pak, bonst mijn hart bij het idee van jouw geest erachter.

Gemma.

‘Hoe ben jij binnengekomen?’

‘Ik kom haar spullen halen.’ Ze dringt langs me heen.

‘Je hebt niet het recht om…’

‘Jij hebt niet het recht om me tegen te houden. Dit was ook haar appartement en haar eigendommen waren altijd van haar. Waar heb je ze verstopt?’

‘Ik begrijp best dat het vandaag een zware dag voor je moet zijn geweest, maar…’

‘Jij begrijpt niets!’ snauwt ze. Ze stapt om me heen naar mijn keuken en mijn woonkamer, waar ze radeloos heen en weer loopt, alsof ze je hier misschien terug zou vinden, maar met haar armen stevig voor haar zwarte jack over elkaar geslagen, alsof ze geen enkel oppervlak wil aanraken.

‘We kunnen beter afspreken om dit een andere keer te doen. Ik wil graag dat je vertrekt.’ Ik wil dat ze weggaat, zodat ik alleen kan zijn met het restant van jou in mijn huis.

‘Ja, nou, we willen allemaal wel graag van alles. Dat mijn nicht niet dood is, om te beginnen. Waar zijn haar spullen? Wat heb je ermee gedaan?’

‘Rustig maar, Gemma. Ze liggen daar.’ Ik ga opzij en laat haar de slaapkamer in lopen. Ik ga achter haar aan en terwijl ze met haar rug naar me toe staat, schuif ik het manuscript onder een kussen en ga erop zitten.

Zodra Gemma je koffer ziet, biggelen er nieuwe tranen over haar gevlekte gezicht. Ze draait zich om en spert haar neusgaten naar me voordat ze neerhurkt en haar armen om de koffer slaat. Ze begint het ding achteruit over mijn slaapkamervloer te worstelen en dan mijn hal in. Ik kan horen dat ze bijna buiten op de gezamenlijke overloop is. Ik sta op om de deur achter haar dicht te gooien, maar terwijl ik dat doe, staat ze weer rechtop, achter je koffer, die nu mijn deur blokkeert.

‘De gordijnen waren dichtgetrokken rond haar ziekenhuisbed. Dat is niet de bedoeling op een medium-careafdeling, behalve als het medisch personeel het doet. Ze is precies op een moment gestorven toen ze haar niet konden zien. En jou ook niet.’

‘Lily wilde een beetje privacy.’

‘Waarom zou ze in vredesnaam privacy met jou willen?’

‘Gemma, Lily heeft toegegeven wat ze met me gedaan heeft. Ze heeft mijn carrière gesaboteerd, bewust met Iain aangepapt en steeds tegen jou gelogen. Ik neem aan dat ze door het ongeluk over haar leven is gaan nadenken. Over al haar vergissingen en wandaden. Ze verontschuldigde zich voor alles wat ze mij had aangedaan en zei dat het haar speet om me te moeten vertellen dat ze een baby van mijn partner verwachtte. Ze werd heel erg emotioneel, het werd duidelijk te veel voor haar… Zoals het ziekenhuis al zei, vermoedelijk was ze niet zo sterk als ze dacht.’

Gemma slaat met haar handen boven op je koffer. ‘Jij. Jij hebt haar dóód veroorzaakt. Ze wilde jou daar niet zien, waarom zou ze? En waarom zou ze zich verontschuldigen tegenover jou na je wangedrag op de begrafenis van de vader van haar baby? Nadat je mij had bestolen? Ik kan echt niet geloven dat ze jou probeerde te helpen. Maar jij wilde er niets van weten. Ik had je moeten ontslaan toen ik de kans had. Je liep er vanaf de allereerste dag de kantjes af. Hoe kan zij er niet meer zijn, terwijl jij hier op rozen zit in het appartement dat half van haar is, met mijn geld. Je zult hiervoor boeten.’

‘Prima, Gemma, knoop gerust een nieuw gesprek met de politie aan en dan zal ik ervoor zorgen toe te lichten hoe ver je bent gegaan om je nicht te helpen toen ze nog leefde. En nu wegwezen.’ Ik voel de haat die ze uitstraalt.

Ik duw je koffer mijn appartement uit, Gemma strompelt erachteraan, en dan trap ik de deur dicht.

Ik hoor dat je koffer wordt weggesleurd en als een dood beest bonkend de trap af wordt gesleept.

Nu heb ik niets meer van je over.

Ik ga terug naar mijn slaapkamer en grijp onder het kussen om mijn manuscript te pakken, maar er ligt nog iets anders op me te wachten. Een geel schrift met een harde kaft waar een koperen pen aan een oranje lint aan hangt. Je dagboek. Het voelt alsof je een geschenk voor me hebt achtergelaten. Ik begin te lezen.

Ik lees elk woord in je eigen handschrift en merk het nauwelijks wanneer de zon ondergaat en het licht in mijn slaapkamer van grijs in donkerblauw overgaat.

Het kost me moeite om adem te halen. Een nieuw gevoel van afgrijzen daalt op me neer, een nieuw filter waardoor ik de wereld moet bekijken. Niet langer beige. Nu zie ik overal waar ik kijk alleen maar zwart.

Jouw woorden recht uit je hart op het papier, van het papier in mijn hart.

Wat je in de Rosewood voor mij schreef:

Ik weet niet wat er mis is met me. Waarom ze me niet willen. Ze sturen me alweer weg. Het voelt altijd alsof iemand me weg wil sturen alleen omdat ik mezelf ben. Mijn ziel denkt: daar gaan we weer. Weggestuurd worden is het enige wat mijn ziel goed kent…

Maar van alle woorden uit je dagboek zijn het deze die me het diepst kwetsen:

Als ik zeker weet dat ze beseft dat ze niets meer heeft op de wereld, dát is het moment waarop ik haar ervan langs zal geven. Ik zal haar vertellen over het universum van leed dat ze heeft veroorzaakt en waarom het op deze manier moest gebeuren.

Want het had niet zo hoeven gebeuren.

Jij.

Jij was het toch!

Zij.

Wie anders zou me zo kapot willen maken als jij? Je had me nodig. Je hebt me altijd nodig gehad, maar ik was er niet voor je. Nu heb ik mijn antwoord.

Ik was altijd van plan geweest om een epiloog te schrijven bij mijn eerste manuscript, maar dat deel van het verhaal had ik weggestopt. Daarom schrijf ik het nu en misschien zul je het op de een of andere manier horen.

Voerautomaat

Epiloog

Er waren in de wijde omtrek geen buren. Ik had de verslaggever negen maanden geleden weggestuurd. Ik was alleen. Zo helemaal alleen. Een gruwelijke pijn scheurde door me heen, mijn hele bovenlijf verstrakte, benauwend, alsof een onzichtbare slang van binnenuit was gekomen om me keer op keer te doden. Het baren scheen de schapen geen pijn te doen. Daarom dacht ik dat dit makkelijker zou zijn dan het alternatief. Ik had me vergist. Ik moest nog veel leren over het leven.

De pijn brandde, schroeide elk deel van mijn lijf. De baby, jij, hing tussen twee werelden en weigerde mijn lichaam te verlaten. Ik dacht dat mijn skelet zou breken, dat mijn lichaam in tweeën zou knappen. Een enorme duw van mijn ingewanden, met elk beetje kracht dat ik nog in me had om je uit me te krijgen. Ik heb je in mijn handen opgevangen. Je was glibberig, als een lammetje. Ik liet je bijna vallen.

Je begon te krijsen, je rode tandvlees trilde. Ik wikkelde je in een handdoek en stopte het flesje dat ik had klaargemaakt in je mond, terwijl het bloed uit me bleef vloeien. Je was zo klein en hongerig en onschuldig. Ik dacht aan mijn eigen geboorte. Hoe ruw en kil mijn moeder zou zijn geweest. De tranen stroomden net zo snel over mijn gezicht als het bloed dat achter jouw lijfje aan uit me vloeide.

Ik wist dat ik dit nooit opnieuw zou kunnen doen. Hoe kon ik erop vertrouwen dat ik wist hoe ik de behoeften van een kind voorop moest stellen? Dat had ik nog nooit zien doen.

Ik kon haast niet wachten totdat de maatschappelijk werkster er was. Ik wilde je bij me weg hebben. In jouw belang en in het mijne, want elke seconde dat ik naar je keek bestond het gevaar dat ik je slaperige ogen en je lieve bolle wangetjes in mijn geheugen zou griffen. Ik snoof de zoete, zachte geur van je hoofd op en voelde de melk in mijn borsten toeschieten. Ik snakte ernaar om je de borst te geven, Lily.

Maar om te overleven moest ik dat moment vergeten, moest ik vergeten dat je ooit had geleefd. Je zou me alleen maar tegenhouden, de vrijheid onderdrukken waarvoor ik me zoveel offers had getroost, en ik zou alleen maar slecht voor je zijn. Aan jou denken, jou kennen, zou me alleen nog meer beschadigen.

Lieve jij, nu weet ik waarom ons bloed naar elkaar toe stroomde, waarom onze polsslagen elkaar vonden: onze harten waren hetzelfde en jij was gekomen om me te straffen omdat ik dat allemaal had opgegeven. Dat begrijp ik. Ik heb mijn moeder ook gestraft. Maar het had anders kunnen zijn, Lily. We hadden elkaar niet hoeven vernietigen.

Stel je Iain en mij voor, wandelend door het park op een winterse middag in maart. De dag voordat ik je leerde kennen. De dag voordat je ons volgde, toen je in Church Street achter me aan liep en van plan was om alles van me af te pakken waarvoor ik had gewerkt. Iain en ik babbelen, drinken onze koffie, het stoom zweeft vrolijk om onze hoofden, alsof alles in orde is in de wereld, ook al weten we dat dat niet zo is. Natuurlijk weten we dat.

Ik hoor een stem achter me. De jouwe.

‘Hallo.’

‘Ja?’

‘Mijn naam is Lily Fretwell.’

‘Hoi.’

‘Ik geloof dat we elkaar misschien kennen?’

‘Sorry, ik kan je niet plaatsen.’

‘Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen. Je kent me van heel lang geleden. Ik neem aan dat ik je helemaal niet bekend voorkom?’ Misschien zou ik mijn hoofd schudden. ‘Toen je achttien was… kreeg… kreeg je een baby. Dat ben ik. Lily. Ik weet dat je aangaf dat je geen contact wilde, het is alleen dat ik weet dat je schrijver bent. Ik ook. Tenminste, ik wil schrijver worden. Ik dacht dat we misschien…’

Ik ga op een bank zitten, neem jou mee, houd je hand vast om me in evenwicht te houden.

‘Sorry, ik begrijp dat het een schok moet zijn.’

‘Dat is het zeker. Het is een verrassing. Een aangename. Je lijkt precies op mij!’ had ik kunnen zeggen.

‘Jij lijkt precies op mij.’

‘Wauw. Je bent een vrouw. Natuurlijk ben je dat. Hoe moet het nu in godsnaam verder?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Nou, dat geldt dan voor ons beiden.’

‘Voor ons drieën!’ zou Iain hebben gezegd, in die ideale wereld waarin ik erop had kunnen vertrouwen dat hij bij me zou blijven.

‘Dit is Iain.’

En dan zouden we wel zien hoe het verderging.

Dan had je me niet hoeven laten zien hoe jij en Iain samen nog een kind maakten, onder een appelboom in een rothuis van iemand die we niet kenden.

Ik jank het uit in mijn eentje in de kale, witte ruimte om me heen.

Mijn Lily, we hadden elkaar tegen ons verleden kunnen beschermen en daarna tegen de rest van de wereld. Maar in plaats daarvan heb je Iain afgepakt en heb je door jouw behoefte om mij te straffen ook een eind gemaakt aan je eigen leven. Jij en ook je baby.

Zij.

Je hebt niet de kans gehad om erachter te komen, maar ik weet dat je baby een meisje was. Dat weet ik omdat ik vannacht weer die droom heb gehad. Ik zag er nu uit als mezelf: rossige wortels doorspekt met wat grijs, de zwarte verf begon er eindelijk uit te groeien. Ik kijk nog steeds neer op mijn knokige tienervoeten, maar deze keer ga ik eindelijk door het hek. De aarde kan me niet in zijn duisternis insluiten, nog niet, en mijn bloedende pijn kan me niet tegenhouden. In het zwart-rode verre weiland zie ik een omgekeerde quad. Eronder ligt mijn moeder bekneld zoals ik haar op het laatst zag, maar jij en ons kleine meisje zijn er ook, onze baby, en al jullie botten en vlees zijn voor eeuwig samengevlochten.

En als ik wakker word, word ik overweldigd door mijn slechtheid en mijn eenzaamheid.

Ik besteed de rest van de ochtend aan wat onderzoek voordat ik een e-mail stuur naar meneer Okoh, de advocaat:

Onderwerp: de bedoelingen van mevrouw Katherine Ross

Beste meneer Okoh,

Hierbij wil ik u laten weten dat het, ingeval ik kom te overlijden, mijn bedoeling is om:

het pand aan Hercules Street, Holloway, Londen N7, aan mijn vroegere collega en vriend Asif Khan te legateren;

de rest van mijn nalatenschap, inclusief de opbrengst van de verkoop van het pand aan Portland Rise, Londen N4, te gebruiken voor de oprichting van de Voedertrust die beurzen dient toe te kennen aan jongeren met een minder bevoorrechte achtergrond om hun creatieve carrière in Londen te steunen.

Gezond van geest,

Katherine Ross

Ik stel me Asif voor die zijn beetje bagage in de hal van Iains appartement in Holloway laat neerploffen. Hij sjort de bank waarop Iain is gestorven vanuit de kelder de trap op en zet hem buiten op straat, samen met Iains geest. Op de leeggekomen plek zet hij zijn drukbank neer, terwijl hij wacht op de levering van Ikea. Intussen probeert hij zich te concentreren op de kans die hij heeft gekregen en dwingt hij zich om niet te denken aan wat er in dit appartement is gebeurd, en ook niet aan mij.

Ik stop citalopram in mijn tas, benzine in mijn Mini en toets een bekende postcode in mijn navigatiesysteem: straat zonder naam, Matlock, Derbyshire.

En ik weet dat als de slaap eindelijk komt, ik die nachtmerrie over mijn moeder en de boerderij niet meer zal hebben. Nu ik mijn fouten ga goedmaken, zal mijn slaap zonder schuldgevoel zijn.

Na vier uur bereik ik voor het eerst sinds mijn achttiende eindelijk in werkelijkheid dat bekende hek. De ruwe, verrotte houten versie is weg en vervangen door iets keurigs en moderns; verzinkt metaal dat niet kromtrekt of vergaat. Ook het weiland in de verte is veranderd. Het gras is mals en lentegroen. Eindelijk zorgt er iemand voor dit stuk grond. Ik slik een handvol pillen en heb het gevoel dat ik eindelijk vrede zal vinden.

De pillen beginnen te werken, de zoete geur van de jonge scheuten biedt wat troost als ik tussen stuipaanvallen door naar de vergetelheid stuit.

De dag loopt nu ten einde.

Zo’n mooi woord, als ik het tegen mezelf zeg, voordat ik niet meer kan praten.

‘Dochter… dochter… dochter.’

Maar dan: verrassend groene tinten. Warme schakeringen geel. Helderblauw. Het gepiep van vers gras om me heen.

Zijn die kleuren, die menselijke geluiden die me omringen echt? Is er iemand die me weer terug wil halen naar het leven? Ik wil dat dit de laatste hallucinatie van mijn brein is, maar intussen ken ik de wereld wel beter. Het leven staat nooit aan mijn kant, zelfs niet nu ik heb besloten dat ik het wil achterlaten.

Lily

(Conceptbericht, 18.04, 26 april) – Verbind de puntjes met elkaar, Katherine Ross

Soms hoef je alleen maar de suggestie van een tekening te schetsen en dan zullen de mensen meteen de gaten opvullen. Dat heb ik al honderden keren eerder laten gebeuren, maar nog nooit in de omvang die ik met jou had gepland.

Een mooie meid, heeft er alles voor over om journalist te worden. Rood haar, brutale houding. Laat niet over zich heen lopen. Grote leugenaar. Doet dat je al aan iemand denken, Katherine?

Dit begint allemaal met jouw zonden, maar de gerechtigheid die je door mij ten deel is gevallen begint toen ik Ruth leerde kennen.

Het was de zomer voor mijn afstudeerjaar. Ruth en ik raakten aan de praat op een tentoonstelling in The Tetley. Ik liep er in mijn eentje rond om me de laatste dagen dat ik in het studentenhuis kon blijven te amuseren voordat ik eruit werd gegooid en de zomer precies in het midden van nog een reeks psychologische spelletjes van Gem/mam moest doorbrengen. Het leek erger te worden nadat ik weg was geweest, alsof ze hun volgende tactiek in de stille periode zonder mij hadden beraamd. Zodra ik met Ruth begon te praten, voelde alles opeens beter. Het ging zo natuurlijk, zo makkelijk. Het was duidelijk dat we heel belangrijk voor elkaar zouden worden.

Ruth stond op het punt om als eerstejaars te beginnen en haar ouders hadden een huis voor haar gekocht in Headingley. Ze was er al ingetrokken en was van plan om een paar kamers te verhuren aan mensen die ze leerde kennen en aardig vond. Ze was mooi en slim, had veel geld, vrijheid en aardige, normale ouders, maar ik had geen hekel aan haar. Ze werd onmiddellijk mijn echte vriendin. Ik had me nog nooit zo gevoeld.

Ze was anders. Ze luisterde naar elk woord dat ik zei zonder achterliggende bedoelingen. Ik wist dat ik gelukkig kon worden met haar als mijn beste vriendin. Ik vond het leuk om naar haar te kijken, kastanjebruin haar dat in soepele golven over haar rug viel, haar brede glimlach en helderblauwe ogen die leken te dansen als ze probeerde iets goed te beschrijven. Zij kon alleen maar goede dingen zien waar ik de slechte zag. Ze zag overal de positieve kant van. Van mij. Na alle negativiteit in mijn leven was ik aan haar verslingerd geraakt.

We praatten de hele tijd en vielen allebei in slaap op de futon in de kleine woonkamer wanneer de zon opkwam en de cola light en Doritos ons niet meer wakker konden houden. We begonnen samen maaltijden te koken, deden samen boodschappen en creëerden een klein huiselijk geluk. Vanzelfsprekend duurde het niet lang of we maakten het officieel. Ik zou bij haar intrekken. Ik koos een kamer vlak naast de hare. De muren waren dun, zodat we onze gesprekken ieder in ons eigen bed konden voortzetten, totdat ik in een diepe, rustgevende slaap viel zoals ik nooit eerder had meegemaakt, met het geluid van haar dekbed dat naast me langs de gipsplaat gleed, het heerlijkste geluid dat ik ooit had gehoord.

Rust. Een thuis. Een relatie zonder voorwaarden.

Ik merkte dat ik haar alles kon vertellen. Voor het eerst begreep ik wat meisjes bedoelden als ze het hadden over hun ‘beste vriendin’. De toewijding, de verzotheid, de hechtheid en de opluchting dat iemand je begreep en er altijd voor je was. Ik vertelde haar alles over mij en mijn verleden. Mijn moeder. Gem. Mijn vergissingen. Ze vond me nog steeds aardig. Ik geloof dat het een beetje op therapie leek, alleen praatte Ruth ook, over de goede dingen die ze in de wereld en in mij kon zien.

Ik denk dat ze mij beter begreep dan ik mezelf kende. Soms maakte ze een zin voor me af, maar dat vond ik niet irritant zoals bij iemand anders, omdat ze altijd gelijk had. Als ik moeite had om haar uit te leggen hoe het werkelijk was om op te groeien met mam en Gem die me de grond in boorden, dan deed zij het voor me. Op de een of andere manier begreep ze mijn pijn.

Ruths ouders waren academici en zelf wilde ze ook het onderwijs in. Ze was overtuigd vegan en verheugde zich erop lid te worden van politiek bewuste verenigingen zodra ze zich had ingeschreven. Vroeger begreep ik niets van mensen die zich bij zulke clubs aansloten, maar als Ruth er iets positiefs in zag, dan moest er wel iets in zitten. Ik besloot lid te worden van dezelfde organisaties als zij. Ze ondertekende petities en vond het erg belangrijk om het afval in de juiste recyclingcontainer te stoppen, dus deed ik hetzelfde. Ze gaf de hele tijd kleingeld dat ze had weg aan daklozen. Ik aapte haar na. Misschien was ik een voorwerp van liefdadigheid voor haar, maar als dat zo was, dan voelde dat niet zo. Dit was echt.

Het einde begon toen ik jou voor het eerst zag, Katherine.

Ruth vertelde me dat ze net als ik was weggegeven, maar toen ze nog een baby was. Weggegooid als een stuk vuil. Behandeld als een ongemak, net als ik. Ik wist dat Ruth en ik daarom boezemvriendinnen waren. Ik wist dat zij de vriendin was op wie ik mijn hele leven had gewacht. Ruths geboortemoeder wilde niet van haar weten. Ik wist tot in het diepst van mijn wezen hoe dat voelde.

Ruths biologische moeder had bewust gevraagd om geen contact. Maar Ruth was slim en ze was nieuwsgierig. Ze kwam erachter wie er een kind had gemaakt en haar had weggegooid zonder zelfs maar achterom te kijken.

‘Ze heet Katherine Ross. Ze is tijdschriftredacteur in Londen, wat ongelofelijk is als je bedenkt wat ze heeft meegemaakt. Hier, wil je een foto zien? De maatschappelijk werkster heeft hem gemaakt vlak voordat ik werd afgestaan. Ze ziet er zo jong uit. Zo eenzaam. Ik ben blij dat ze haar leven ten goede heeft kunnen veranderen,’ zei Ruth.

Ik pakte de foto van haar aan.

Daar was je.

Een magere, haveloze roodharige met een roomblanke huid. Je keek weg van de camera. Je toonde geen belangstelling voor baby Ruth. Dat had je nooit gedaan en dat zou je nooit doen. Het was alsof je niet wilde dat ze bestond.

Je bent nog precies hetzelfde. Mensen zoals Ruth en ik wil je alleen erkennen als het jou uitkomt, als je iets van ons wilt. De rest van de tijd probeer je te doen alsof we niet bestaan. In het gunstigste geval geef je ons openlijke minachting en in het slechtste geval onverholen haat. De enige betrouwbare en permanente factor in hoe je met ons omgaat is uitbuiting.

‘Wanneer ben je van plan om haar op te zoeken?’ vroeg ik.

‘Haar op te zoeken? Waarom? Ik snap waarom ze haar keuze heeft gemaakt. Het kan niet makkelijk zijn geweest, maar voor haar was dat de juiste beslissing. Ze was pas achttien. Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet zijn geweest. Voor mij was het ook de juiste beslissing. Ik heb een geweldige jeugd gehad. Nu ik weet hoe het met haar is afgelopen, heb ik verder niets van haar nodig… Lily, voel je je wel goed?’

Ik dacht dat Ruth de verstandigste persoon was die ik ooit had ontmoet, totdat ze me dat vertelde. ‘Dat is zó typerend voor mensen zoals zij. Typisch. Je bent kwaad, hè? Ergens diep vanbinnen? Ze heeft je uitgekotst. Je moet wel kwaad op haar zijn. Waarom zou ze ermee wegkomen? Ze zouden er niet mee mogen wegkomen.’

Ruths glimlach verdween. ‘Rustig maar, Lily.’

‘Laten we haar op haar nummer zetten, jij en ik. Laten we haar inwrijven hoezeer ze jou heeft gekwetst. We zullen haar laten boeten!’

‘Lily, je maakt de buren wakker.’

‘Denk er maar eens over na, laat mij het harde werk doen. Hier ben ik goed in. Laat me dat voor je doen.’

‘Lily, het is prima. Met mij gaat het prima. Het leven is goed, echt waar.’

‘Dat is… zelfbedrog! Zie je dan niet in dat dit precies is wat die lui doen? Mensen zoals wij gebruiken en misbruiken? Hun kinderen. Je kunt je onmogelijk helemaal goed voelen vanbinnen. Ze moest niets van je weten. Ze moet nog steeds niets van je weten. Mensen zoals zij willen mensen zoals wij alleen maar als we iets voor ze kunnen doen. Je bent beschadigd! Zie je, daarom zijn we net zussen. Daarom zal ik haar voor je straffen!’

‘Ik denk… dat ik nu maar naar bed ga.’

Ze keek me strak aan met dezelfde helderblauwe ogen die jij hebt. Ze vertrok geen spier, ze aarzelde niet. Ze huilde niet. Achteraf gezien was dat de eerste keer dat ik jou zag. Jouw ogen. Jouw hardheid.

De volgende ochtend vertrok ze voordat ik wegging. Ik sloop haar kamer binnen en vond de foto van jou met haar. Ik wilde in je ziel kijken, inzicht krijgen in de persoon die in staat was om zo makkelijk afstand van Ruth te doen. Ik snap nog steeds niet hoe mensen zoals jij functioneren. Hoe jullie zo makkelijk kunnen weglopen van de consequenties van jullie keuzes, om weg te lopen zonder erbij na te denken, om de kinderen die jullie maken zo verachtelijk te behandelen.

Ruth en ik liepen altijd elkaars kamer in en uit, dus ik dacht niet dat ze er moeilijk over zou doen als ze vermoedde dat ik naar haar spullen had gekeken. Maar dat deed ze wel.

‘Ik heb liever niet dat je in mijn kamer komt als ik er niet ben. Heb je vandaag aan mijn foto’s gezeten?’

‘Sorry, Ruth, het was om wat je zei over je moeder…’

‘Ze is mijn moeder niet, Lily. Laten we er alsjeblieft over ophouden.’

‘Dat wil ik niet, omdat ik om je geef. Ik ben woest op haar vanwege jou, Ruth.’

‘Dat is echt niet nodig. Eigenlijk krijg ik het een beetje benauwd van je.’

‘Je bent toch niet bang voor me?’

‘Nee, ik bedoel, normaal niet, maar dit is een beetje eng, Lily. Ik vind dat je moet chillen… Ik moet weg.’

Ze rende zomaar het huis uit. Ik kreeg niet de kans om iets uit te leggen. Het was alsof ze niet snel genoeg bij me weg kon komen. Omdat ik over jou was begonnen. Ik wilde tegen haar zeggen: Hé, ik ben hier niet degene die eng is!

Die dag werd ze aangenomen in het museumcafé van The Tetley en ze kon meteen beginnen. Ze vertelde me niet wat haar plannen waren of hoelang ze weg zou blijven. Ze ging ’s avonds zonder mij naar de bioscoop en kwam thuis toen ik al in bed lag. Ik kwam er pas achter dat ze een baantje had toen ik de volgende dag achter haar aan ging. Ze was helemaal niet blij om me te zien toen ik aan haar tafel verscheen.

Terwijl ik mijn tranen inslikte toen ik naar huis liep, begon ik te beseffen wat me te doen stond. Na al onze gesprekken, alles wat ik haar had verteld, leek het iets diep in haar te hebben losgemaakt wat ze niet onder ogen kon komen toen ze over jou begon. Ze wilde je niet eens straffen. Het had haar veranderd toen ze jou uit de krochten van haar geest had opgegraven. Nu zou ik haar moeten straffen omdat ze dat had laten gebeuren en jou in staat had gesteld om ons uit elkaar te drijven. Ik had al meteen een hekel aan je.

Het leek me niet meer dan redelijk om Ruth nog een laatste kans te geven. Tenslotte kon zij er, net als ik, niets aan doen dat ze was afgestaan en ik wist dat wij verworpenen allemaal onze eigen copingstrategie moeten verzinnen. Zij had voor zelfbedrog gekozen. Ik stuurde haar een berichtje:

Het spijt me dat je zo overstuur bent geweest over je moeder. Als je eraan toe bent, kunnen we erover praten. Ik trakteer vanavond op cola light en Doritos, oké? Xx.

Maar die avond kwam ze niet thuis en ze stuurde me heel laat een appje:

Ik ga dit weekend naar huis.

Ik was niet van plan om me te laten afwijzen om iets wat jij met haar had gedaan. Dus toen ze terugkwam van haar ouders, zou ik klaar voor haar zijn. Ik laat niemand zomaar bij me weglopen.

Ruths zwakte was haar deugd. Ik was van plan dat aan te vallen. Ik had het een en ander uitgezocht. De liefdadigheidsinstelling waaraan ze had gedoneerd had een directeur die meermalen was veroordeeld voor intimidatie. De school die ze in Kenia had ‘gebouwd’ voordat ze naar Leeds kwam, stond op instorten. De persoon die de laatste betoging had georganiseerd waar ze in had meegelopen, had homofobe tweets gepost. Het merendeel van onze ‘recycling’ ging naar de vuilstort en haar vliegreizen voor maar liefst drie buitenlandse vakanties met haar ouders per jaar deden sowieso al het goed dat ze meende te doen teniet. Natuurlijk zou ik haar dat niet rechtstreeks vertellen. Nee, ik zou het haar helemaal zelf laten ontdekken. Mijn rol zou er alleen uit bestaan het haar zo makkelijk mogelijk te maken om de legpuzzel van haar eigen tekortkomingen in elkaar te passen.

Wanneer ik haar alle muren van sociale betrokkenheid die ze rond haar karakter had opgetrokken, had laten afbreken, pas dan, en niet eerder, zou ik haar de oplossing aanreiken om zichzelf weer op te bouwen. ‘Ruth, ik hou van je. Je moet eens kijken naar de reden waarom je vindt dat je je leven aan zulke loze gebaren moet overgeven. Al dat deugpronken doet meer kwaad dan goed. Denk je niet dat je iets in jezelf probeert te verbergen wat kapot is? Iets wat pas kan worden gerepareerd als je onder ogen ziet waarom je jezelf de hele tijd in het gelijk moet stellen. Het komt doordat je vindt dat er iets mis met je is. Maar ik kan je helpen. Ik weet hoe dat voelt en ik weet hoe je dat de baas kunt worden.’

Zondagavond wachtte ik urenlang tot ik de sleutel in het slot hoorde.

Eindelijk hoorde ik hem. Ze was er. Het was zover.

‘Hallo? Lily?’

Niet haar stem. Een oudere man. Haar adoptievader.

Hij was gekomen om me het huis uit te zetten, om mijn huur op te zeggen, om te verlangen dat ik voor het begin van het collegejaar zou vertrekken. Ik zou niet meer met Ruth samenwonen, ik zou nooit meer dingen op de juiste plaats zetten met haar.

Er werd me duidelijk gemaakt dat het consequenties zou hebben als ik zou proberen contact met haar op te nemen.

Dat kwam hard aan. Keihard. Ik had de situatie uit de hand laten lopen.

De rest van die zomer logeerde ik in Gems huis in Norfolk en in mijn afstudeerjaar huurde ik ergens anders een kamer. Vrienden had ik niet, maar jij, Katherine Ross, werd mijn hobby.

Mijn eerste naspeuringen bevestigden mijn vermoedens. Een leven zonder blaam, althans zo leek het voor wie niet wist wat je met Ruth had gedaan en wat je haar met mij had laten doen. Een egocentrisch, smetteloos leven: je had een geweldige baan, een partner die je leek te aanbidden en niet één, maar twee appartementen in Londen. Ik wist dat je geen moment aan Ruth zou hebben gedacht. Je verdiende alles wat je had niet.

Als Ruth me niet door jouw toedoen in de steek had gelaten, zou ik mezelf niet op de studentenkrant hebben gestort, en ik weet dat jij weet hoe dat is afgelopen.

In de periode na mijn veroordeling heb ik geprobeerd om alles op een rijtje te zetten. Maar het was duidelijk: zodra jij in mijn leven kwam, ging het mis. Ik had me voorgenomen om je op je nummer te zetten voor mezelf, voor Ruth, maar ook voor iedere Asif en ‘snowflake’ die je ooit als een stuk vuil had behandeld. Ruth had me iets geleerd: dat je dingen kunt doen waardoor je je beter voelt en waarmee je tegelijkertijd iets goeds voor de wereld kunt doen.

Ik verfde mijn haar rood en veranderde in een versie van mezelf waarmee ik jou een inzinking kon bezorgen. Maar ik had er niet op gerekend dat jij tegen me opgewassen zou zijn. Ik had geen idee dat het zo ver zou gaan met Iain. Zijn dood, de baby, dat had ik nooit kunnen plannen of hebben gewild. Maar jij weet beter dan wie dan ook dat kinderen, en de dood, je overkomen wanneer je niet dacht dat je er klaar voor was.

Dus, nee, ik ben niet je dochter, maar je zou het fijn hebben gevonden als ik dat wel was geweest, nietwaar? Dat zou gaaf zijn geweest. Gaaf en klein. Mijn handelingen een reactie op één overtreding, niet duizenden begaan tegen mensen zoals ik door mensen zoals jij. Wij zijn degenen voor wie jullie zouden moeten zorgen, maar in plaats daarvan verspillen jullie energie door ons te bekritiseren. Jullie laten ons werken zonder betaling, verhuren jullie huizen, maar dan kloppen jullie bij ons aan voor seks, voor de toekomst. Jullie verachten ons als we vraagtekens zetten bij hoe alles in elkaar steekt; de suboptimale manier waarop jullie de wereld hebben ingericht. Beschouw me maar als je wrekende millennial-engel. Nu ik onze wraak heb genomen, je in een hoek heb gedreven van een leven waarvan je je niet realiseerde dat het gezegend was, wordt het tijd dat je anders gaat leven. Ga je echte dochter zoeken. Zeg haar dat het je spijt. Ga op je knieën voor haar, omdat je haar hebt afgestaan. Verontschuldig je tegenover iedereen die je afschuwelijk hebt behandeld, terwijl wij alleen maar kunnen dromen van het geluk dat jij hebt gehad. Betaal je stagiairs. Ga niet meer met ze naar bed. Leer van je misdaden en misschien vind je dan een manier om weer overeind te krabbelen.

Zou je me geloven als ik zei dat ik hoop dat dat je lukt?

Want hoewel ik je de afgrond in heb geholpen, heb ik altijd medelijden met je gehad, Katherine. En ik vind het geweldig hoe je terugvecht, net als ik. Nu zullen onze levens voor altijd met elkaar verbonden zijn door het kind van je partner. Ik heb een deel van hem en ik weet dat jij daar een deel van zult willen hebben. Ik denk dat ik iemand zoals jij in mijn leven nodig heb. Iemand die me begrijpt. Ik denk dat je weet dat jij mij ook nodig hebt. Nu je de waarheid van je bestaan kent, kun je misschien zien dat jij en ik helemaal niet zo van elkaar verschillen, want ik hou ook niet genoeg van mezelf en ik heb altijd behoefte gehad aan een moeder die meer op mij leek.

Dus. En nu?

Noot van de auteur

Toen ik in de twintig was, kon ik pas een rondje gaan joggen als ik me mentaal had voorbereid. Zoals zoveel vrouwen moest ik alert zijn op mannen die me vanuit auto’s en bestelbusjes nariepen of toeterden en op mannelijke voorbijgangers die commentaar hadden op mijn uiterlijk of optreden. Voelde ik me sterk genoeg om te zeggen dat ze moesten oprotten of zou ik ze die dag gewoon negeren? Het gevoel dat ik in alle opzichten werd beoordeeld en gekeurd terwijl ik probeerde te sporten betekende soms dat ik het domweg niet kon opbrengen om te gaan hardlopen. Als jonge vrouw kon ik het niet uitstaan dat ik door de mannelijke blik werd beperkt in mijn vrijheid om me door de wereld te bewegen zoals ik wilde.

Op een dag realiseerde ik me opeens dat de nafluiters waren stilgevallen. Ik liep tegen de veertig en het was alsof mijn lichaam niet meer werd opgemerkt. Ook al verlangde ik niet terug naar de aandacht uit mijn jeugd, toch was het op de een of andere manier verontrustend dat ik die niet meer kreeg. Hoe kon mijn gevoel van eigenwaarde zich zo hebben laten verwringen? Het idee dat ik werd beïnvloed doordat ik de opmerkingen van kerels in witte busjes ‘miste’ naarmate ik ouder werd stond me tegen, maar ik bleef gefascineerd door de verwarring en tegenstrijdigheden die ik had ervaren. Ik begon me een vrouw voor te stellen die de jaren van haar middelbare leeftijd sleet met het gevoel van een opeenstapeling van verliezen, waaronder haar aantrekkelijkheid voor de bredere maatschappij. Hoe zou ze zich verhouden tot een jongere vrouw die op het toppunt van haar zichtbaarheid en belofte stond? Het verhaal van de roman begon zich te ontwikkelen.

Generatiekloven zijn niets nieuws, maar de huidige tegenstelling tussen onterecht verguisde millennials, van alle genders, en ontstemde mensen van middelbare leeftijd vertegenwoordigt iets bijzonder bedenkelijks. Mensen van in de veertig zoals ik – die geprofiteerd hebben van een gratis universitaire opleiding, goedkope huisvesting en de luxe om onze persoonlijkheid in een periode van welvaart te hebben ontwikkeld – verbeteren op grote schaal ons lot door de generatie onder ons uit te buiten, maar ondertussen kleineren we hun pogingen om een wereld te vormen die eerlijker, inclusiever en soberder is.

Degenen die het meest onder de woningcrisis lijden, de jonge ‘huurgeneratie’, leveren extra inkomsten op voor de oudere garde, terwijl ze zelf diep in de schulden blijven zitten. Vaak brengen ze hun werkende leven door met het overeind houden van diverse sectoren door middel van onbetaalde stages of woekercontracten, maar dat neemt niet weg dat ze bijna dagelijks door de traditionele media worden weggezet als overgevoelige, avocado-etende, aanstellerige ‘snowflakes’. De ravers van gisteren bespotten de jongvolwassenen van vandaag omdat ze ‘politiek correct’ zijn, vanwege hun ‘triggers’, ‘safe spaces’ en hun geheelonthouding. Wat generatie X betreft, op de een of andere manier voelen wij ons net zo tekortgedaan als de millennials. We zijn niet rijk, succesvol en sexy genoeg naar onze zin. En ook al voelen we ons vanbinnen nog steeds jong, in werkelijkheid zijn we dat niet meer. Geen wonder dat we nu nog meer drinken dan als twintigers.

Afgezien van hun overgang van hyperzichtbaarheid naar onzichtbaarheid worden veel vrouwen van middelbare leeftijd op het werk genegeerd en krijgen ze vaak aanzienlijk minder betaald dan hun mannelijke tegenhangers. Door zulke verschijnselen kan het lijken alsof de vrouwelijke middelbare leeftijd een aandoening is die moet worden genezen. In deze context kun je er maar al te makkelijk van uitgaan dat een andere vrouw het beter heeft dan jij, vooral als die vrouw op het hoogtepunt van haar aantrekkelijkheid lijkt te zijn. Mannen blokkeren de paden naar de carrièregroei en het gevoel van eigenwaarde van vrouwen, maar vrouwen kunnen elkaar ook in de weg zitten. We streven ernaar om beter voor elkaar te zorgen, maar veel te vaak ervaren we de afstand die we moeten afleggen: van het optrekken van de ladder achter ons als we anciënniteit op het werk bereiken tot aanvallende berichten op ouderschapsforums tot venijnige wekelijkse columns door vrouwen over andere vrouwen. Door te doen alsof vrouwen altijd automatisch aardig voor elkaar zijn zal dit schadelijke gebrek aan empathie niet verdwijnen.

In de wereld van de roman denken twee vrouwen uit opeenvolgende cohorten het ergste van elkaar en behandelen ze elkaar slecht in de veronderstelling dat de ander dat verdient. Ik hoop dat hun verhaal bijdraagt aan een discussie over vrouwen van uiteenlopende generaties die makkelijker overeenkomsten en gemeenschappelijke doelen vinden in plaats van dat we de wereld indelen naar vijandelijke linies.

Dankwoord

Dank je wel, Hellie Ogden van Janklow & Nesbit uk, dat je het manuscript vanaf het begin zo de moeite waard vond dat je je familievakantie onderbrak om me dat te vertellen. Met je briljante redactionele suggesties heb je het beste uit de eerste versie gehaald en daarna heb je het naar mijn al even geniale redacteuren Emily Kitchin bij hq in het vk en Clio Seraphim bij Penguin Random House in de vs gestuurd, die zo fijn hebben samengewerkt om het boek te maken tot wat het is geworden. Emily, jij hebt me volledig gesteund en bent volkomen genadeloos geweest waar het nodig was. Clio, jij hebt me vakkundig steeds dieper in de geest van mijn personages laten doordringen. Ik ben heel blij om met jullie beiden samen te werken.

Ik ben ook dank verschuldigd aan Allison Hunter van Janklow & Nesbit Associates in New York, die in Clio de ideale Amerikaanse redacteur heeft gevonden, en aan alle teams van Janklow & Nesbit, vooral Zoe Nelson en Ellis Hazelgrove, die de vertaling van De stagiair hebben ondergebracht bij enthousiaste redacteuren in veel landen, die ik eveneens bijzonder dankbaar ben.

Mijn dank aan de eerste lezers van De stagiair, met name Rachel Stevenson, Frances Corrin, Elizabeth Corrin, Emma Guise, Victoria Lane en mijn zus Bernardette Monks-Brown. Jullie zijn allemaal drukbezette, briljante vrouwen die tijd voor me hebben gemaakt en me daarna over van alles en nog wat waardevolle adviezen hebben gegeven, van hoe Iain zou moeten heten tot de vele plaatsen waar ik meer risico zou moeten nemen, de spanning zou moeten opvoeren of een personage zou moeten aandikken. Allemaal bedankt.

Bijzondere dank ben ik verschuldigd aan Rachel, die er zo heilig van overtuigd was dat dit manuscript zou worden gepubliceerd dat ik haar geloofde en eraan bleef werken. Ook veel dank aan mijn geweldige vriendin en redacteur bij www.northernsoul.me.uk, Helen Nugent. Helen, jij hebt mijn schrijfcarrière gesteund vrijwel vanaf de avond in 1997 waarop onze blikken elkaar kruisten boven een gecastreerde kater in Kensal Green en je bent tot op de dag van vandaag nog steeds een grote steun. Dank je wel.

Een extra speciaal bedankje aan mijn tweelingzus Ruth Thorpe, omdat je me al die boeken hebt geleend zodra ik had besloten dat ik een thriller zou gaan schrijven, en omdat je me de schok van mijn leven gaf toen je zei dat je mijn poging ‘uitstekend’ vond. Het spijt me dat ik mijn debuutroman aan mijn man en kinderen heb opgedragen, maar ik hoop dat ik het een beetje heb goedgemaakt door Katherines dochter naar jou te vernoemen. Heb ik je ooit verteld dat je mijn held bent?

Bedankt, al mijn broers en zussen: Joanne Johnson, Michael Gilfillan, Christopher Gilfillan, Caroline Mitchell, maar ook Dette en Ruth. Ik zou kunnen uitleggen waarom jullie allemaal zoveel voor me betekenen en zozeer bepalen wat ik doe, maar ik moet huilen terwijl ik dat goed probeer te doen, dus dat laat ik dan maar. Vullen jullie het alsjeblieft zelf aan. Ik hoop dat we elkaar over het algemeen goed aanvullen. We missen je, Michael.

Bedankt aan mijn tweede familie, vooral mijn schoonouders Gurpal en Gurmail Takhar. Pap en mam, jullie zijn vanaf het begin zo’n grote steun voor me geweest en hebben ons op zoveel manieren geholpen.

Aan mijn eigen mam, bedankt dat je trots op me bent. Bedankt voor alles.

Dank je wel, pap. Jij was de eerste die me het idee gaf dat iedereen op een dag zou kunnen gaan schrijven. Het spijt me ontzettend dat je er niet bent om mijn boek gepubliceerd te kunnen zien (en alle eer ervoor te kunnen opstrijken!).

Mohinder en Zora, bedankt dat jullie een moeder voor lief hebben genomen die half vrouw, half laptop was terwijl ik mijn best deed om te worden gepubliceerd, en dat jullie me in het algemeen het gevoel gaven dat ik een ballon was die op knappen stond, meestal op de allerbeste wijze.

Mijn man Danny Takhar, bedankt voor wel duizend dingen: voor het feit dat je de beste interne redacteur bent die iemand zich kan wensen, voor al die keren dat we samen om vier uur ’s nachts zijn opgestaan, dat je me hebt laten inzien dat Katherine en Iain niet getrouwd waren en voor de opmerking na die eerste slapeloze nacht waarin ik in mijn slapeloosheid Katherine Ross leerde kennen: ‘Dat is je volgende manuscript.’ Voor de overige 996 dingen zal ik je persoonlijk bedanken.

Helen Monks Takhar

mei 2019

Colofon

Uitgegeven door Xander Uitgevers

www.xanderuitgevers.nl

..

Oorspronkelijke titel: Precious You

Oorspronkelijke uitgever: HQ, imprint van HarperCollins Publishers

Vertaling: Marion Drolsbach

Omslagontwerp: Studio Marlies Visser

Omslagbeeld: Getty Images

Auteursfoto: Sunflowers Photography

Verzorging ePub: Michiel Niesen, ZetProducties

..

Copyright © 2019 Helen Monks Takhar

Copyright © 2020 voor de Nederlandse taal:

Xander Uitgevers bv, Haarlem

..

isbn 978 94 0161 206 7 | nur 332

..

De uitgever heeft getracht alle rechthebbenden te traceren. Mocht u desondanks menen rechten te kunnen uitoefenen, dan kunt u contact opnemen met de uitgever. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.