Proloog

Met een zacht borsteltje verwijderde ze voorzichtig het laatste zand. Hij had zich mooi ontwikkeld de laatste weken. Zijn lichaam was opgezwollen en uit zijn mondhoek liep een beetje vocht. Ook begon zijn verkleurde huid nu los te laten en kropen de maden van de Sarcophaga carnaria naar buiten.

Dat hij inmiddels heel erg stonk nam ze hem niet kwalijk. Hij deed dit voor haar, hij was haar eigen lijk. Tevreden zag ze hoe kevers en mieren zich aan hem te goed deden. Ze schoof het zand terug en liep richting de hoge bomen aan de rand van het veld. Daar lag haar andere lijk.

Opnieuw knielde ze en begon te graven. Het was nog vroeg in de ochtend, niemand kon de rust verstoren. Een ekster die haar de hele tijd vanuit een wilg had gadegeslagen landde brutaal tussen de graspollen en keek of er voor hem iets te halen viel. Ze negeerde zijn indringende blik en verwijderde geconcentreerd het zand dat haar lijk bedekte. Verrukt zag ze hoe kleermotten zich tegoed deden aan zijn haar en aan zijn losgelaten huid. En hoe daaronder spektorren scharrelden tussen zijn ingedroogde vlees. Wat was hij snel veranderd zo onbeschermd in het losse zand. Hij had haar niet teleurgesteld, nee zeker niet, hij deed precies wat ze van hem verwachtte.

De ekster voelde zich bedrogen toen ze het zand terugschoof, en verspilde verder geen moeite aan haar. Met veel meer herrie dan hij gekomen was klapperde hij gepikeerd terug naar zijn uitkijkpost.

Ze klopte het zand van haar broek en zag het zonlicht tussen de wolken door over het veld glijden, en over de kleine slangetjes en draadjes die overal uit de grond staken.

1

Zijn vingertoppen speelden met de plooien in de huid van haar hals zoals een muzikant een instrument bespeelt. Langzaam gleden zijn warme vingers verder, zoekend naar de ideale snaar. Bij haar halsslagader hielden ze stil en ze hoorde hem een zucht van verlichting slaken.

Ze durfde niet te kijken. Doodstil lag ze in de sneeuw, waar hij haar eerder had achtergelaten. Hij begreep nu dat ze nog leefde, dat ze nog een hartslag had. Maar ze wilde niet bewegen, ze bleef hangen in de ijdele hoop dat hij dacht dat ze dood was en dat hij daarmee genoegen nam.

Zijn vingers zochten nu haar polsen en hij maakte daar voorzichtig de knoopjes van haar blouse los. Zachtjes, liefkozend wreef hij over haar aderen om de bloedsomloop te stimuleren. Het was het gif in haar lichaam, haar ziekte waar hij nu voor kwam. Opnieuw hoorde ze hem zuchten. Hij moest het voelen, hij moest zeker weten dat haar hart nog klopte en haar met hiv besmette bloed rond stuwde tot het een opening vond waar het haar lichaam onder grote druk kon verlaten. Hij liet haar los en heel even leek het alsof ze helemaal alleen was. Toen voelde ze precies op de plek waar hij zojuist met zijn vingers had gewreven een scherpe rand van koud staal tegen haar huid drukken. En ze wist dat het voorbij was, dat het lijden nu eindelijk voorbij was. Voor het eerst voelde ze berusting. De dood kwam haar halen en bracht haar bij wie ze altijd had willen zijn. Ze zonk weg in de diepte en zag haar moeder en haar broertje naar haar lachen. Maar het waren niet hun stemmen die ze hoorde, niet hun roep die vanuit de bergen klonk. Van eindeloos ver brak een noodkreet door de stilte. Iemand kende haar belager. Iemand schreeuwde zijn naam. Iemand wist dat hij het was. Natan.

2

Twee jaar later

Maandag

Suus koos geconcentreerd haar route door het bos. Het halfduister hing nog tussen de kale stammen en ze voelde zich niet op haar gemak. Schichtig volgde ze met haar ogen de schaduwen, die zich leken te verplaatsen. Hij was er altijd, maar op momenten als deze wanneer ze helemaal alleen was, kwam hij het dichtst bij haar in de buurt. Ze kon zijn ademhaling voelen, hij snoof haar zweetlucht op als een roofdier dat zijn prooi naderde. Natan was een vrij man. Ze zat voor altijd opgesloten in de wereld die hij beheerste. Er was maar een manier om zich van hem te bevrijden, ze moest hem vinden, ze moest hem…

Ze schrok op van het alarm van haar horloge. Ze had nog drie minuten om het te halen. Tegelijk met haar benen schoot haar blik vooruit, speurend tussen de stammen naar het vertrouwde grijs. Ze zoog de koude lucht haar longen in en wist dat ze nog harder kon. Opnieuw versnelde ze, totdat de luchtstroom het traanvocht uit haar ogen perste. De grote grijze muur doemde in de verte voor haar op. Haar horloge begon feller te piepen. Nog een minuut. Ze wist dat ze nu in het zicht van de camera’s was. Ze konden haar volgen, de laatste meters. Nog tien seconden. Suus strekte haar arm uit en schreeuwde toen haar hand de wand raakte. Heel even voelde ze alleen maar euforie, maar al snel begon alles om haar heen te draaien en zakte ze met haar rug tegen de muur in elkaar.

Ze wist dat ze heel rustig moest blijven zitten totdat haar hoofd weer helder werd. Maar ze wist ook dat ze er klaar voor was. Niet eerder was ze zo fit en afgetraind geweest. Het was tijd om zich te wreken voor alles wat hij haar had aangedaan. Ze sloeg haar ogen op en zag het bleke ochtendlicht boven de boomtoppen. Een nieuw begin, dacht ze. Ergens daar wachtte een nieuw begin. Het voelde vreemd, vierentwintig was ze nu, maar haar leven moest eigenlijk nog beginnen. Ze maakte haar lange kastanjebruine haar los en bond het opnieuw samen tot een staart. Toen stond ze zelfverzekerd op en liep langs de vijf meter hoge muur naar de grote metalen deuren. In de linker deur zat een kleine doorgang, waar ze op het knopje van de intercom drukte. De toegang tot haar nieuwe leven lag hier binnen, tussen de muren van de streng beveiligde justitiële inrichting midden in de bossen van Wolfheze.

3

Achter de personeelscontrole begon het justitiële complex. Het was enorm. Suus werkte er nu zes maanden en wist nog steeds niet wat de bestemming van alle gebouwen was. In sommige bevonden zich reguliere gevangenen, maar er waren ook speciale afdelingen voor gedetineerden die levensgevaarlijk voor zichzelf en hun omgeving waren. Maar de afdeling waar ze vandaag zelf begon en waar ze nu naartoe liep, was waarschijnlijk de meest bizarre van allemaal: de strengst beveiligde tbs-instelling die Nederland kende. Ze hield haar pasje voor de scanner bij gebouw 2 en kreeg toestemming om het afgezonderde terrein te betreden. Hier zaten de zes gevaarlijkste tbs’ers van het land opgesloten, volledig afgezonderd van de rest van de wereld. Dit was de afdeling waar Natan Z. had moeten zitten.

Nadat ze zich had gedoucht en omgekleed begaf ze zich naar de aparte ingang. Ze haalde diep adem. Niemand wist waarvoor ze gekomen was, niemand wist van haar bijzondere interesse voor…

‘Hallo Suus! Fijn dat je er bent, ik moet dit verslag even wegbrengen.’ Joep, die ze nog kende van afdeling 2a, wilde meteen vertrekken. Suus zag in een oogopslag dat de teamkamer leeg was, net als de gang van het cellenblok.

‘Ben ik dan alleen?’ Ze keek hem ongemakkelijk aan.

Joep zag haar blik en begon te lachen. ‘Suus, het werkt hier allemaal wat anders dan op regulier. Ze zitten allemaal keurig op hun kamertje en hun deur gaat alleen open als wij op volle sterkte zijn.’ Hoofdschuddend liep hij weg.

Verderop in de cellengang zag ze, links van haar achter een glazen wand, de keuken waar de tbs’ers individueel konden koken. In de deur naar de keuken zat een boeienluik, net als in de deuren van de cellen.

Terwijl ze steeds dieper de gang in liep keek ze aandachtig naar de namen bij de deuren. Ze wist zeker dat hij hier zat en ze wist zeker dat hij nog zou weten wie ze was. De laatste keer dat ze elkaar zagen, werd hij afgevoerd door het beveiligingsteam en was hij direct overgeplaatst naar Wolfheze. Hij nam het haar ongetwijfeld kwalijk. Ze herinnerde zich de manier waarop hij naar haar had gekeken, de blik in zijn ogen. Zijn overplaatsing naar deze hel was haar schuld. Zij had hem laten verdwijnen naar een plek waar hij niet meer bestond.

‘Suusje,’ klonk het vanachter een deur. ‘Suusje, ben jij dat?’

Geschrokken keek ze naar het naamplaatje bij de deur. Ze voelde haar hart kloppen in haar keel. Hoe kon die engerd in vredesnaam weten dat ze voor zijn deur stond?

‘Suusje, lieverd, ik ben het, Buchwald. Ik heb op je gewacht.’

Ze voelde haar benen slap worden en zag dat haar handen trilden.

Had hij haar met Joep horen praten? Had hij hen kunnen horen in zijn cel?

Toen klonk er een stem vanachter een andere deur. ‘Suusje, ben jij dat? Ben jij het liefje van Buchwald?’ Vrijwel direct kwam er ook lawaai uit de andere cellen. Gelach en laag gebrom, en plotseling hysterisch hoog gekrijs. Haar ogen schoten in de richting van het geluid, dat vanachter de celdeur tegenover Buchwald leek te komen. Een vrouwenstem. Suus scande de wand naast de deur, maar ze kreeg geen tijd om te ontdekken wie er opgesloten zat. Vanuit het niets werd er door de tbs’ers ineens wild op alle deuren tegelijk geslagen, alsof ze een commando hadden gekregen.

Aarzelend stapte ze achteruit terwijl uit alle cellen ‘Suusje!’ gescandeerd werd.

Op dat moment hoorde ze de stem van Joep. ‘Ik zie dat je alvast hebt kennisgemaakt?’

Ze probeerde haar angst te onderdrukken en draaide zich gespannen om naar Joep. Die deed weinig moeite om haar op haar gemak te stellen.

Hij liet zijn tanden zien en zei: ‘Net als alle andere roofdieren zijn ze gek op vers bloed.’

‘Doe normaal, Joep,’ zei Suus kwaad. En toen zachter: ‘Ze kunnen ons verstaan, ze kunnen ons achter die deuren horen.’

Joep begon te lachen. ‘Volgens mij ben jij een beetje schizofreen, Suusje.’

Suus’ hart zat opeens in haar keel. ‘Waarom zeg je dat?’

‘Wat? Schizofreen?’

‘Nee, Suusje. Waarom noem je me Suusje?’

‘O,’ zei Joep. ‘Mijn zusje heet ook Suus, maar ik noem haar altijd Suusje.’

‘Nou, ik ben niet je zusje. Dus ik wil niet dat je me zo noemt!’ zei ze bars.

‘Suusje,’ klonk de vrouwenstem vanuit de cel. ‘Suusje, ik ben niet je zusje, en ook niet je broertje, ik ben knettergek! Maar niet zo gek als Buchwald, want die is gek op jou!’

Suus keek Joep woedend aan. ‘Zie je nou wel, wie is er hier nou schizofreen?’

Joep grinnikte en vanachter alle deuren zwol het gelach aan.

‘Hoor je ze nu?’ riep Suus. ‘Je hoort ze toch ook?’

‘Kom mee,’ zei Joep. Hij legde zijn hand op haar schouder. ‘Laat me los,’ zei ze met een paniekerige stem en ze deed vlug een stap naar voren. Ze hield er niet van als mensen haar aanraakten, zeker niet na wat er in de vorige tbs-kliniek was gebeurd. Ze liep snel voor hem uit en Joep begreep kennelijk dat hij iets verkeerds had gedaan. ‘Het spijt me Suus,’ riep hij haar na.

‘Joep zit aan Suusje,’ begon de vrouw in haar cel te blèren. ‘Joep is gek op Suusje, dat vindt Buchwald vast niet leuk.’

‘Ach mens, hou je kop!’ riep Joep geïrriteerd terwijl hij achter Suus aansnelde. Maar de vrouw hield niet meer op. ‘Buchwald, hoor je dat? Je hebt zo lang op haar gewacht en nu zit ze op de gang te vozen met een ander. Wat een schizofrene trut!’ En ze begon heel treiterig te zingen. ‘Joepie Joepie is gekomen, heeft je meisje meegenomen, maar je moet er niet om treuren, snel een ander opgehaald. Tra la lalalalaaa…’ Suus smeet de deur van de gang achter zich dicht. Ze was er helemaal klaar mee. Nu al. Met dit mens, met Buchwald, met de hele kolerezooi. Ze wilde jankend naar buiten rennen. Weg uit dit gekkenhuis, weg van dit alles, weg naar…Maar haar adem stokte, zoals altijd wanneer ze aan Natan dacht. Ergens daarbuiten wachtte hij op haar, haar hele leven al. Ergens waar ze hem niet verwachtte. Ze moest hem zoeken, hem vinden voordat hij haar vond.

Ze dacht terug aan het drama dat zich twee jaar geleden in de Franse Alpen had afgespeeld. De slachting onder de bergbewoners en de moord op schrijfster Hannah de Graaf. En hoe ze zelf was ontwaakt in de hel nadat ze eerder uit Nederland was ontvoerd. De hel van Natan, waarin hij wilde afmaken wat hij lang geleden had nagelaten te doen, toen ze als meisje van zeven zag hoe hij haar broertje om het leven bracht. En die avond op de berg zou al het leven uit haar zijn gestroomd als Reinier de Graaf niet was opgedoken, Natans advocaat en tevens echtgenoot van de vermoorde schrijfster. Het koude, scherpe staal van Natans mes gleed al langs haar huid toen Reinier haar te hulp schoot en Natan haar in de sneeuw moest achterlaten.

Later, terug in Nederland, had Reinier haar het hele verhaal verteld. Van hem kreeg ze de ontbrekende puzzelstukjes. Vooral de relatie tussen Natan en Alexander Buchwald had haar geïntrigeerd. Allebei zaten ze in de kliniek in Maarsseveen, op de afdeling waar Suus destijds werkte. Beiden waren echter betrokken geweest bij eerdere misstanden in een andere kliniek, en daarom hadden ze nooit samen doorgeplaatst mogen worden. Maar justitie zwichtte onder druk van Reinier, die een briljant plan uitvoerde dat Natan had bedacht. Hem was er blijkbaar alles aan gelegen om niet van Buchwald gescheiden te raken. Het verbond tussen Buchwald en Natan was volgens Reinier heel sterk. Hij was ervan overtuigd dat als er iemand was die alles van Natan wist, het Buchwald was.

Suus had voorzichtig bij Reinier gepolst of hij zich niet wilde wreken op de moordenaar van zijn vrouw. Maar Reinier gaf niet thuis. Eerst dacht ze dat hij alles wilde vergeten en alleen maar verder wilde met zijn leven, maar algauw ontdekte ze dat hij bang was. Voor Natan. Zijn angst leek nog dieper dan die van haar. En toen hij doorhad dat ze zijn angst voelde, wilde hij niet langer over Natan praten. Het laatste wat hij haar vertelde was dat Buchwald tegenwoordig zat opgesloten in Wolfheze, omdat hij een gevaar was voor de staatsveiligheid. Vanaf dat moment was er nog maar één ding dat haar bezighield. Het was een obsessie geworden, het enige doel in haar leven. Ze moest bij Buchwald komen, hij was de enige die haar op het spoor van Natan kon brengen… Ze draaide zich om en keek naar de cellengang. Ze was nu zo dichtbij, ze kon niet haar hele leven blijven vluchten. Dit was het moment voor wraak, dit was het moment voor bevrijding.