Deel 1

Ik bid voor jou

wier hart in de duisternis leeft.

En als je het wilt,

zul je het geloven.

De vrouw zit in de auto te wachten. Ze heeft geen oog voor de kerstsfeer in de stad. Ze dacht eerst nog dat de radio haar wat afleiding zou kunnen bieden, maar ze kan niet tegen de geforceerde opgewektheid van de presentatoren. De reclameboodschappen in deze tijd van het jaar vindt ze al helemaal niet te pruimen. Nog één zo’n kerstliedje en ze ontploft. Ze zet de radio uit. Ze heeft niets met de feestdagen.

Ze kijkt hoe laat het is. Al laat, het duurt langer dan ze had verwacht. Vermoeid laat ze zich meeslepen door de neonlichten, het passerende verkeer, de vormloze menigte op straat. Ze stapt de auto uit om haar benen te strekken en de decemberkou dringt in haar oren, neus en hoofdhuid. Ze loopt in de richting van de Mercado de San Miguel en via de Calle de Ciudad Rodrigo tot aan de Plaza Mayor. Het lukt haar niet om de man op wie ze met de auto staat te wachten in die zee van mensen te onderscheiden.

Eenmaal terug ziet ze twee parkeerwachters bij haar auto staan, die op het punt staan het kenteken te noteren. Ze snelt op ze toe en put zich uit in verontschuldigingen: ze is al weg, haar man is een kerstboom aan het kopen op de markt, hij is zo terug. Ze heeft geluk, ze hebben nog geen bon uitgeschreven, en de agent met het bonnenboekje maant haar een parkeerplaats te zoeken. Het is zinloos om te zeggen dat alles vol staat. Ze kan maar beter instappen en wegrijden, stel dat ze zich nog bedenken. Dan maar een rondje rijden en hopen dat ze straks vertrokken zijn, want ze wil per se op dezelfde plek blijven staan, met twee wielen op de stoep zodat de rest van het verkeer kan passeren.

Nu wordt het wachten spannend. Als de parkeerwacht terugkomt, krijgt ze vast en zeker een bon, en ze wil liever niet opvallen – en al helemaal niet dat haar kenteken geregistreerd wordt.

Een groep toeristen, uitgedost met oranje pruiken, loopt voorbij. Daarachter loopt de man, Dimas. Aan zijn hand een jongetje van een jaar of vijf, zes. De vrouw start de motor. Het rotgevoel dat haar ineens overvalt wanneer ze ziet dat het kind argeloos met Dimas in gesprek is, drukt ze weg. Ze meent zelfs te zien dat het kind lacht. Ze vangt een flard van het gesprek op als de man de deur opent en met het kind achterin gaat zitten: rustig maar, we brengen je zo weer naar mama, wees maar niet bang.

De zoetgevooisde toon die Dimas tegen kinderen aanslaat, past niet bij hem. Het klinkt bijna eng. Hij wendt zich nu tot haar: ‘Oké, schiet op! Waar wacht je verdomme nog op?’

De verandering van toon valt ook het kind op. Hij schrikt. De auto rijdt via de Calle Mayor naar de Calle de Bailén, maar het is druk op de weg en opschieten is uitgesloten. De jongen schreeuwt om zijn moeder, hij is er inmiddels achter dat die aardige meneer helemaal niet aardig is, dat hij in de val is gelopen. De man geeft hem een oorvijg en het kind houdt abrupt zijn mond. De daaropvolgende stilte wordt af en toe onderbroken door een gesmoord gejammer. Via de achteruitkijkspiegel kijkt de vrouw de jongen aan. ‘Hoe heet je?’

Met een klein, trillend stemmetje antwoordt het kind: ‘Lucas.’

1

Op het scherm is een bijna lege, kale ruimte te zien. Er staat slechts een houten stoel in het midden en aan een muur van ruwe baksteen hangt een groot beeldscherm. Wat er staat te gebeuren, is nergens aan af te lezen, maar gaandeweg loggen er steeds meer computers in. Binnen een paar minuten zijn het er al bijna honderd. De mensen achter die computers kennen elkaar niet, maar zijn in afwachting van hetzelfde schouwspel. De meesten komen uit Spanje, maar er zijn er ook uit Portugal, Mexico, Brazilië… Het merendeel mannen, tussen de dertig en vijfenvijftig jaar; verder een enkele vrouw, een paar pensioengerechtigde mannen en zelfs een enkele minderjarige… Ze hebben allemaal de vereiste zesduizend euro betaald, in bitcoins, via een beveiligde betaalsluis, zonder enig spoor achter te laten.

Het beeldscherm aan de muur floept aan. Er komt een voetbalveld in beeld. De spelers staan klaar om het veld op te gaan, de camera zoomt op ze in, hun namen komen in beeld. Het is een Champions Leaguewedstrijd, Real Madrid tegen Spartak Moskou, in de groepsfase.

Maar daar gaat het de bezitters van de ingelogde computers niet om. Met deze beelden willen de initiatiefnemers slechts bewijzen dat het een directe uitzending is. Het is de bedoeling dat iedereen weet dat het tafereel dat ze straks op het scherm voorgeschoteld krijgen live wordt uitgezonden en niet eerder is opgenomen. Daarom hebben ze er grof voor betaald.

De spelers komen naar buiten, met aan hun hand een jongen of meisje. Ze gaan op de foto, groeten elkaar, luisteren naar het volkslied en loten welke ploeg er mag aftrappen. De wedstrijd vangt aan…

De bal is in het spel, maar het schouwspel is nog niet begonnen. Deze toeschouwers hebben betaald om te zien hoe een vrouw, een meisje nog, voor hun ogen sterft.

‘Hebbes!’

Mariajo’s uitroep doorbreekt de stilte in het bureau van de BAC, de Brigada de Análisis de Cosas, een speciale politie-eenheid voor moeilijk oplosbare zaken. Al twee maanden wachten ze op deze verlossende uitroep.

‘Weet je het zeker?’ vraagt Orduño.

‘Zeker weten, het IP-adres dat we schaduwen is aangesloten, het evenement, zoals zij het noemen, begint om kwart over negen, dus over een kwartier. Stel iedereen op de hoogte, dan trek ik alles na.’

De operatie staat al weken in de startblokken, wachtend op het moment dat Mariajo, de zestigjarige hacker van de BAC, groen licht geeft. Iedereen weet wat hem of haar te doen staat vanaf dat punt: Elena Blanco vertrekt met Mariajo naar de plek waar de gehackte computer staat, samen met een team dat onmiddellijk kan ingrijpen; Zárate, Chesca en Orduño blijven wachten op instructies in het Aerospace Centre van de Nationale Politie; Buendía blijft de wacht houden op het bureau van de BAC, voor het geval hij ergens moet bijspringen.

‘Bel jij Zárate even?’

‘Nee, bel jij hem maar, dan snor ik Elena op.’ Chesca is nog niet van mening veranderd over haar nieuwe collega, ze kan Zárate niet uitstaan.

Als een bezetene zit Mariajo te typen. Geen van de twee andere aanwezigen weet waar ze mee bezig is, alleen dat ze iets op het spoor is en niet zal rusten voor ze heeft uitgezocht wie erachter zit.

‘Vuile klootzakken,’ zegt ze misprijzend. ‘Het evenement van vandaag is een directe uitzending van een moord.’

‘Kunnen wij nog voorkomen dat die doorgaat?’

‘Dat moeten we in ieder geval proberen. Dus gaan we naar Rivas.’

Op dagen dat er voetbal op televisie is, gaat Elena naar Cher’s, in de Calle Huertas. Op de schermen daar wordt geen voetbal vertoond, maar sentimentele filmpjes bij de tekst van de liedjes die de stamgasten vertolken.

‘Zing je vandaag geen lied van Mina?’

‘Nee, vandaag maar niet. Verandering van spijs doet eten. Vandaag heb ik zin in Adriano Celentano’s “Pregherò”.’

Als zo meteen het meisje dat ‘Soy rebelde’ van Jeanette vertolkt is uitgezongen, is het Elena’s beurt. Pregherò, per te, che hai la notte nel cuor e se tu lo vorrai, crederai, neemt ze in haar hoofd alvast door. Ze hoeft de tekst niet op te lezen – dat hoeft ze nooit. Ze kent het lied uit haar hoofd.

Het lied van Jeanette klinkt nog in de bar als haar telefoon gaat. ‘Rivas? Oké, ik ben al onderweg. Dan ben ik er tegelijkertijd met jullie. Is iedereen op het afgesproken punt?’

Elena mist haar optreden; Carlos, ook een van de stamgasten, maakt daar gretig gebruik van: ik bid voor jou, wier hart in de duisternis leeft…

Er is een meisje in beeld. Ze staat naast de stoel. Ze komt versuft over, maar iedereen weet dat ze niet verdoofd is. Niemand wil dat het lijden haar bespaard blijft, integendeel, hoe erger ze lijdt, hoe beter. Als ze geen pijn zou voelen, zou het de moeite niet waard zijn, dat is net zoiets als een chirurg aan het werk zien in de operatiekamer. En wie betaalt er nou voor om dat te zien? Ze betalen juist grof geld om te zien lijden en sterven.

Wanneer je er getuige van bent, al die moeite hebt gedaan – en risico hebt gelopen – om contact te leggen met het Purperen Netwerk, de grote som geld in bitcoins vooruit hebt betaald, hebt zitten wachten op bericht over dag, tijdstip en wijze van inloggen, dan doe je dat omdat je vertrouwen hebt in de figuur die het evenement leidt. Dimas. De kijkers hebben zijn gezicht nog nooit gezien – hij draagt altijd een Mexicaans strijdersmasker – maar zijn manier van bewegen kennen ze wel, net zoals een voetbalfan de spelers herkent aan hun manier van hardlopen en hun positie in het veld. Dimas is hun held, zoals Messi of Ronaldo dat voor anderen is… Sommigen geloven zelfs dat ze Dimas aan zijn loopje zouden herkennen als ze hem op straat zouden tegenkomen.

Het meisje is knap, jong, erg jong – misschien is ze wel meerderjarig, maar dan hooguit net een paar weken – met donker haar en uitzonderlijk grote ogen. Afgaand op haar gelaatstrekken zou ze Spaanse kunnen zijn – dat levert het meeste op, en helemaal als het zo’n chic typetje is, een verwend prinsesje – maar evengoed Marokkaanse. Iemand die via de computer niet te verstaan is, vertelt haar wat ze moet doen en ze neemt plaats op de stoel. Angstig kijkt ze om zich heen, het is wel duidelijk dat ze geen idee heeft wat haar te wachten staat. Reken maar dat ze gemarteld zal worden, ze zal de verschrikkelijkste kwellingen ondergaan. Ze wist niet dat een mens in staat was zijn medemens zo te folteren.