1

Millie

Op de basisschool was mijn beste vriendin Alison Kim helemaal geobsedeerd door paarden. Ze was het prototype paardenmeisje – je kent ze wel. Ze zat op paardrijles en rook altijd vaag naar manege. Niet per se iets vervelends, maar wel een unicum onder de leerlingen van Middleton Elementary. Haar kamer was behangen met paardenfoto’s, al haar kleding had een paardenthema, ze had ruilplaatjes en paardenbeeldjes. Dat kind nam Het Paard bloedserieus. Je kon haar op elk willekeurig moment een vraag stellen over haar hobby, en dan kwam er een stortvloed aan paardenfeitjes uit haar mond gerold.

Wist je dat paarden zes uur na de geboorte al kunnen draven? Nope.

En hun gebit – wist je dat een paardengebit meer plaats inneemt in hun hoofd dan hun hersenen? Nee, had ik ook al geen idee van.

De meeste jonge meisjes hebben wel een of andere obsessie. Dat vindt niemand gek. Puppy’s: sowieso. En ze zijn vaak idolaat van prinsessen. Een obsessie voor boybands valt ook te verwachten. Je ouders smeken om een pony of een eenhoorn is normaal.

Ik geloof niet dat ik ooit normaal ben geweest. Mijn obsessie was namelijk seriemoordenaars.

Meer in het bijzonder was ik geobsedeerd door het idee van vrouwelijke seriemoordenaars. Bij het woord seriemoordenaar zien de meeste mensen een man voor zich. Ook niet zo gek – laten we eerlijk zijn, mannen zijn verantwoordelijk voor minstens tweeënnegentig procent van alle kwaad in de wereld. Eeuwenlang zijn vrouwen sociaal gezien voorgeprogrammeerd om te zorgen – vrouwen beschermen, zorgen voor emotionele verbinding – dus als we horen over een vrouw die mensen doodt in plaats van op de wereld zet, dan is dat een instinctieve shock.

Mijn fascinatie begon rond de tijd dat ik de rol van de beruchte moordenares Lizzie Borden speelde in mijn theatergroep op school. Het was een eigen musicalproductie – ontsproten aan het brein van onze juf, voor wie de beschrijving ‘excentriek’ een understatement was – en ik kreeg de hoofdrol. Voor die tijd was ‘moord’ nog een wat los en vormeloos concept in mijn hoofd. Maar ijverig als ik was, zoog ik alles wat ik over Lizzie Borden kon vinden in me op: de gruwelijke bijlmoorden, het dramatische proces, de vrijspraak. Het feit dat de moorden tot op de dag van vandaag niet opgelost zijn, was genoeg om de radertjes in mijn hoofd driftig te laten draaien: wat is er met het mannelijk brein aan de hand dat het niet alleen in het algemeen agressiever is, maar ook meer in staat is tot herhaalde geweldsdaden – en wat kan ook bij een vrouw dat schakelaartje overhalen? Zo kwam het dat ik als tiener elk boek dat ik over dit onderwerp kon vinden heb gelezen, dat ik elke misdaadserie keek, en dat ik nu docent criminologie ben aan de Universiteit van Santa Barbara en werk aan mijn eigen boek over die vrouwen die me als kind al zo fascineerden.

Het is waarschijnlijk ook de reden waarom ik met vier van mijn strikt platonische beste vrienden op stap ben in plaats van dat ik zelf ook eens een heuse date heb.

Geen man wil horen dat je ‘een proefschrift over genderverschillen bij seriemoordenaars’ hebt geschreven tijdens het vertel-me-alles-over-jezelf-gedeelte van zo’n eerste afspraakje.

‘Millie.’

‘Mill?’

Het is Eds stem waar mijn aandacht aan blijft haken, en dan concentreer ik me op die van Reid. ‘Hè, wat?’

Reid Campbell, een van de hierboven genoemde strikt platonische beste vrienden en de reden dat we hier vanavond bijeen zijn voor een klein feestje. Een man wiens genen nooit begrepen hebben dat het niet eerlijk is om zowel briljant als beeldschoon te zijn.

Hij kijkt me grijnzend aan vanaf de andere kant van de tafel. ‘Pak je je pion nou nog op, of ga je de hele avond naar de muur zitten staren?’ Hij wacht nog altijd af, nog steeds met die glimlach. Pas nu kijk ik naar het bordspel op tafel en het pastelkleurige geld dat hij begint uit te delen.

Blijkbaar heb ik met mijn afwezige hoofd ingestemd met een potje Monopoly. ‘Ah nee, hè. Niet alweer.’

Reid, die om de een of andere reden altijd de pot beheert, kijkt me aan met zogenaamd gekwetste blauwe ogen. ‘Kom op. Doe nou maar niet alsof je het niet geweldig vindt. Je bent altijd obscéén in je sas als je Park Place en Boardwalk in de wacht sleept.’

‘Toen ik tien was vond ik het leuk. En twee jaar geleden was het ook nog wel oké,’ zeg ik. ‘Maar waarom blijven we het spelen als het altijd op hetzelfde uitdraait?’

‘Hoe bedoel je, op hetzelfde uitdraait?’ Ed – of als je zijn moeder bent: Stephen Edward D’Onofrio! – trekt de stoel links van me naar achteren. Zijn haar is een bos woeste, roodbruine krullen die er altijd uitzien alsof hij óf net uit bed komt, óf er hoognodig in moet.

‘Punt één,’ begin ik, ‘Reid heeft altijd de hoed, jij altijd het autootje, Alex de boot, Chris de schoen en ik de hond. Jij moet altijd wel twaalf keer naar de plee, net als je aan de beurt bent, zodat we allemaal op je moeten wachten. Chris geeft geen cent uit en is dan kwaad als hij op een van Alex’ hotels terechtkomt. Reid koopt alleen de waterleiding en het elektriciteitsbedrijf en weet toch nog altijd de vloer met ons aan te vegen, en ik ben het na zes uur spuugzat dat het zo eindeloos duurt, en nok ermee.’

‘Dat is niet waar,’ zegt Ed. ‘De vorige keer ben ík ermee genokt. En toen heeft Chris alle oranje straten opgekocht om Alex te straffen voor die verjaardagstaart in de vorm van een haan.’

‘Man, wat een toptaart was dat,’ zegt Alex, en hij slaat zijn donkere ogen neer om lachend in zijn glas te kijken. ‘Had Chris maar niet twee weken achter elkaar zout in mijn bier moeten doen.’

‘Wat nog veel topper was,’ antwoordt Chris, ‘was dat jij zelfs na de vierde keer dat zout niet aan zag komen.’

Reid laat zich zoals gewoonlijk niet afleiden van zijn doel en zegt terwijl hij doorgaat met het klaarleggen van de stratenkaartjes: ‘De regels zijn vanavond volkomen helder: dit is mijn feestje, dus ik mag kiezen.’

We kreunen eensgezind, want hij heeft een punt. Reid en Ed zitten allebei in de neurowetenschappen – ook aan UCSB – maar Ed werkt als een promovendus in Reids lab. Reid heeft een kersverse vaste aanstelling als universitair hoofddocent. Die vaste aanstelling is de reden dat ik zowel een jurk draag als een feestmuts, en waarom Chris’ kamer volhangt met een beetje droevige slingers van crêpepapier.

Chris is altijd Team Reid; hij is de pionnen aan het verzamelen, niet om weer in de doos te stopen, maar bij wijze van compromis: ‘Dan doen we het dit keer anders. Ik neem de hond wel, Mill.’

‘Volgens mij mis je mijn punt, Christopher.’

Vier paar ogen staren me niet-begrijpend aan, en dwingen me de strijd te staken.

‘Nou vooruit,’ zeg ik, en terwijl ik me erbij neerleg, sta ik op om nog een fles wijn te gaan halen in de keuken.

Een uur later heb ik geen idee hoeveel nepgeld ik al aan Reid heb betaald, en hoeveel keer Alex mijn glas heeft bijgevuld. Alex is hoogleraar biochemie, wat verklaart waarom hij me altijd weer dronken weet te voeren. Dronken is wel het woord voor wat ik ben. Ik snap niet waar ik zo over klaagde: Monopoly is awesome!

Chris schudt de kaartjes van het Algemeen Fonds nog eens en legt ze omgekeerd op het bord. ‘Ed, heb jij nog steeds iets met die vrouw met het rode haar?’

Ik heb geen idee hoe Chris dat nog weet. Alex en Ed hebben altijd wel een vreemd datingverhaal. Van Alex snap ik dat nog. Hij is lang, donker en geweldig, en al komt hij oorspronkelijk gewoon uit Huntington Beach, hij heeft als kind elke zomer bij familie in Ecuador doorgebracht, zodat hij een accent kan opzetten waar vrouwen van smelten. Hij heeft nog nooit een serieuze relatie gehad, en nadat hij de volgende ochtend een taxi naar huis heeft genomen spreekt hij zelden voor een tweede keer af.

Maar Ed, die is… dat allemaal niet. Begrijp me niet verkeerd, hij is niet onaantrekkelijk en hij heeft, zoals ik al zei, die flinke bos krullen, maar hij is eerder een doorgeschoten corpsbal dan een mannelijke man. Als we nu naar zijn huis zouden gaan, zouden we in zijn ijskast alleen ketchup en kratje Mountain Dew aantreffen, en in zijn woonkamer een batterij flipperkasten in plaats van meubels. Toch heeft hij vaker dates dan Reid, Chris en ik bij elkaar.

Wat niet veel zegt.

Reid is een workaholic. Chris is bloedmooi en heel slim, en hij is mentor voor andere zwarte chemici aan de universiteit. Maar hij is ook kieskeurig en serieus, en hij werkt even belachelijk hard als Reid. En ik? Ik ben eerlijk gezegd vooral lui, denk ik.

Alex telt zijn aantal vakjes en legt de dobbelstenen in het midden van het bord. ‘Bedoel je die ene met het ooglapje?’

Oké, nú weet ik het weer.

Ed vindt het niet grappig. ‘Ze had helemaal geen ooglapje.’

‘Wacht, ik herinner me haar ook,’ zeg ik. ‘En ik weet heel zeker dat er een lapje voor haar oog zat.’ Ik gebaar naar het bord en het rijtje hotels dat daar keurig in het gelid staat. ‘Trouwens, het is jouw beurt, en mocht je geen twee gooien, dan ben je de sjaak. Met die twee kom je in de gevangenis en dat is je enige redding.’

‘Stelletje speculanten,’ moppert Ed, maar toch gooit hij de dobbelstenen. Ik weet niet hoe het kan, maar wonder boven wonder gooit hij twee, wat hij viert met een luchtstomp, om vervolgens zijn kleine autootje naar de Gevangenis te rijden. Even een momentje rust van die eindeloze rijen hotels van Alex. ‘Het was geen ooglapje, het was een pleistertje. We waren… de liefde aan het bedrijven en het liep een beetje uit de hand.’

‘Uit de hand als in…’ Ik maak mijn zin niet af, want ik hoef het antwoord helemaal niet te weten.

Reid lacht over de rand van zijn glas. Als Ed zich niet meteen nader verklaart, verflauwt zijn glimlach langzaam, en er valt een stilte terwijl iedereen de logistieke aspecten van dit verhaal op zich in laat werken. ‘Wacht even. Echt?’

Ik orden mijn schamele restje geld. ‘Hij zei wel dat het een pleistertjé was. Een kleintje.’

Reid klapt dubbel over tafel van het lachen, en misschien komt het doordat mijn bloed inmiddels voor de helft uit wijn bestaat, maar ik denk ineens aan het feit dat die glimlach van hem het eerste was dat me aan hem opviel.

Twee jaar geleden werden Reid en ik aan elkaar voorgesteld door mijn toenmalige vriend, Dustin, hoofd van de afdeling Criminologie. (Inderdaad: mijn ex is nu dus mijn baas – de reden waarom ik nooit meer op date ga met iemand van mijn werk.) Reid was net nieuw aan de USCB, en bij de inwijding van een nieuw gebouw voor computerwetenschappen zei Dustin voor de grap dat dit de eerste keer was dat iemand Reid buiten zijn lab had gezien. Blijkbaar waren Reid en zijn verloofde net uit elkaar; ze vond dat hij te veel tijd aan zijn werk besteedde. Dat wist ik toen nog niet, maar Dustin wel, zoals ik later te weten kwam. Reid moest lachen om het plaagstootje en bleef hartelijk glimlachen terwijl we elkaar de hand schudden. Ik was meteen een piepklein beetje verliefd op die stralende mond en die lachrimpeltjes die Dustins valsheid wisten te overleven.

Om redenen die niets met Reid te maken hadden maakte ik het een paar maanden later uit met Dustin, en omdat bleek dat niemand Dustin mocht, kon ik Reid houden, en ook nog eens al zijn vrienden: Chris en Reid waren studiegenoten, Ed kwam op Reids lab werken als postdoc toen Reid er zelf net zat en Alex deelde een labruimte met Chris toen ze allebei net bij de UCSB kwamen werken. Ik ben de enige van het stel die niet in de exacte wetenschappen zit, maar op het werk en thuis zijn deze gasten mijn gezellige, zelfgekozen familie.

‘Dus,’ zegt Chris, ‘dat wil zeggen dat je niet meer met dat meisje bent?’

Ed rolt weer met zijn ogen, en kijkt blij als het hem niet lukt om dubbele ogen te gooien en hij dus veilig in de gevangenis mag blijven. ‘Klopt.’

‘Wie neem je dan mee naar het afstudeerdiner?’ vraagt Chris.

Reid kijkt op van het speelbord en zegt tegen Chris: ‘Moeten we daar nu al over nadenken? Dat diner is pas in juni. Het is nu maart.’

Chris glimlacht en kijkt zelfgenoegzaam de tafel rond. ‘Ik neem aan dat niemand het gerucht heeft gehoord over de spreker van dit jaar?’

Reid kijkt hem onderzoekend aan. ‘Moet ik van de spreker een date meenemen?’

Chris staat op en loopt de keuken in om nog een biertje te pakken. ‘Ik heb gehoord dat Obama de afstudeertoespraak komt geven, en ook nog een lezing tijdens het diner voor het personeel. Dus: black tie, een date, de hele rambam.’

We houden allemaal onze adem in.

‘Volgens mij gaat de rector het deze week aankondigen,’ zegt hij.

‘Dat meen je niet.’ Ed gaapt hem met grote ogen aan vanachter zijn dikke brillenglazen. ‘Nou, dan ben ik dit jaar absoluut van de partij.’

Reid schiet in de lach en pakt de dobbelstenen op. ‘Je hoort elk jaar van de partij te zijn.’

‘Vorig jaar was Gilbert Gottfried de spreker. Ik geloof niet dat ik veel gemist hebt.’

‘Ik wilde het er nog met jullie over hebben,’ zegt Chris. ‘Aangezien niemand van ons een relatie heeft…’ Hij zwijgt en kijk naar Ed, die een vork op zijn neus balanceert en telt hoelang hij dat volhoudt.

‘Kijk dan, Millie.’ Ed strekt zijn armen uit. ‘Tien seconden. Zonder handen.’

Chris wendt zich tot de rest. ‘… en ook niemand serieuze ijzers in het vuur heeft,’ vervolgt hij langzaam, ‘is de vraag: wie nemen we eigenlijk mee?’

Ed gaat rechtop zitten en vangt de vork op in zijn hand. ‘Waarom gaan we niet gewoon met z’n allen?’

‘Omdat dit geen schoolgala is,’ zegt Chris.

‘En we kunnen niet gewoon solo?’

‘Nou, jij wel,’ zegt Chris, ‘maar het wordt een hele toestand, met dansen en stelletjesdingen. Als we in ons eentje gaan, staan we meteen als loner te boek, en als we met z’n allen gaan, zijn we een tafel vol gasten – plus Mill, dan – die er een beetje ongemakkelijk bij zitten. Dus we hebben dates nodig.’

Reid gooit de dobbelstenen en begint zijn aantal zetten te tellen. ‘Dan neem ik Millie.’

‘Dan néém je mij?’

‘Ho, ho, wacht eens even.’ Chris kijkt Reid fronsend aan omdat die zijn oorspronkelijke plan dwarsboomt. ‘Als we toch in duo’s gaan, waarom neem jij haar dan?’

Reid haalt zijn schouders op en knikt vaag mijn kant op. ‘Omdat zij er beter uitziet in een galajurk.’

Ed lijkt oprecht beledigd. ‘Dan heb je mij duidelijk nog nooit in zo’n ding gezien.’

‘Ik heb jou verleden jaar meegenomen naar dat diner,’ brengt Chris Reid in herinnering. ‘Toen hadden we een topavond.’

Nu zijn beurt geweest is, laat Reid de dobbelstenen vallen op het midden van het bord en pakt hij zijn glas op. ‘Dat is waar. Het lijkt me alleen wel zo eerlijk om dit keer iemand anders mee te nemen.’

Ed geeft een klap op Chris’ schouder. ‘Ik ben meer Reids type. Herinner je je die barvrouw nog die hij zo leuk vond? Die met die krullen?’ Hij wijst uitgebreid naar zijn massa roodbruine krullen. ‘Geef toe, we zouden een schattig setje zijn.’

‘Daar kan ik niet tegen op.’ Alex legt een voet op tafel, rolt zijn broekspijp op en spant zijn kuitspieren aan. ‘Maar Reid is ook een benenman. Kijk dan wat een kanjers. Ik laat je alle hoeken van de dansvloer zien.’

Reid kijkt hen allebei verwonderd aan. ‘Nou ja, technisch gesproken is Millie het meest mijn type. Aangezien ze een vrouw is, en zo.’

‘Is het niet een beetje gek dat deze kamer vol heteromannen ruziemaakt om Reid, en niet om mij?’ vraag ik.

Chris, Alex en Ed lijken hier even serieus over na te denken, om dan tegelijk ‘nee’ te antwoorden.

Ik hef mijn glas wijn en neem een flinke terug. ‘Nou, vooruit.’

Uiteindelijk staat Reid op en hij loopt met zijn lege glas naar de keuken. ‘Millie, heb jij nog iets nodig?’

‘Los van tips over hoe ik ervoor kan zorgen dat ik als vrouw wat aantrekkelijker voor de dag kan komen?’ vraag ik. ‘Nee, laat maar. Ik hoef niks meer.’

Reid spoelt zijn glas af, bukt om de afwasmachine open te doen en zet het glas er behoedzaam in. Ik heb hem dat al honderd keer zien doen, en ik weet niet of het komt door dat gezwam over dates, of door de wijn, of doordat Reid er gewoon heel goed uitziet in zijn donkergrijze shirt, maar ik wend mijn blik niet af.

Ik kijk naar hoe hij op zijn gemak door de keuken scharrelt en wat verdwaalde bordjes van het aanrecht pakt om ze op de juiste plek in de machine te zetten. Ik zie de spieren in zijn rug aanspannen als hij weer omhoogkomt en de brede kop van Chris’ grijze labrador Maisie aait.

Ik heb zoveel gedronken dat mijn armen en benen los en buigzaam lijken; mijn buik voelt warm. Mijn hoofd is een beetje wattig – net genoeg om te voorkomen dat ik overal te lang over nadenk. In plaats daarvan overpeins ik het feit dat als Reid iets doodgewoons doet als een afwasmachine inladen en een hond aaien, dat ronduit fascinerend is.

Nu de keuken aan kant is, strekt Reid zijn armen lui uit boven zijn hoofd. Mijn ogen worden er als magneten naartoe getrokken en volgen de lijnen van zijn lichaam, en hoe de stof van zijn shirt strakgespannen staat over zijn borst en de welving van zijn biceps. Ik zie een stukje buik.

Reid heeft een ontzettend mooie buik.

Hij ziet er vast fantastisch uit als hij dat shirt helemaal uittrekt…

Als hij boven me geknield zit, met zijn armen uitgestrekt en zijn vingers om het hoofdeinde van het bed terwijl hij…

Whoa.

Nee, serieus: WHOA. Waar komt dat ineens vandaan?

Ik concentreer me op de eettafel, en het duurt vijf hele seconden voor ik me weer durf te bewegen. Ik had net een seksgedachte aan Reid. Aan Réíd. Reid Campbell, die altijd voor de underdog is bij elke sportwedstrijd, die doet alsof hij van klassieke muziek houdt zodat Chris niet alleen naar het concertgebouw hoeft, die precies om de zes maanden een nieuw paar hardloopschoenen koopt.

Als hij terug aan tafel komt en naast me gaat zitten – tenminste, dat denk ik, want mijn hart gaat als een bezetene tekeer – zie ik er niet uit alsof ik zin heb om ons boeiende potje Monopoly voort te zetten.

Ik kijk verbaasd naar mijn lege wijnglas, op zoek naar de meest voor de hand liggende oorzaak. Hoeveel van deze heb ik er al op? Twee? Drie? Meer? Ik ben niet stomdronken, maar ik ben ook niet bepaald nuchter.

Ik ben aangeschoten op zo’n manier dat ik iedereen wil knuffelen, maar niet dat ik mijn beste vriend uit zijn broek wil helpen.

Pff.

Mijn strikt platonische beste vriend. Mijn strikt platonische beste vriend.

Ik krijg ineens een heel warm hoofd en sta zo snel op dat mijn stoel even wankelt. Vier paar verwonderde ogen kijken tegelijk mijn kant op, en ik draai me om en loop regelrecht naar de wc.

‘Millie?’ roept Reid me na. ‘Alles goed?’

‘Even plassen!’ roep ik over mijn schouder, maar ik blijf niet staan en loop door tot ik veilig op de plee zit en de deur stevig op slot heb gedraaid.

Anders moet ik altijd lachen als ik oog in oog sta met een van de talloze hanen die we Chris de afgelopen twee jaar cadeau hebben gedaan. Maar nu even niet. Dat hanengedoe begon als een geintje – Chris was bij Eds moeder thuis en complimenteerde haar met een gigantisch schilderij van een haan, en toen gaf ze het hem ter plekke – dus nu krijgt hij uiteraard met elke verjaardag, Valentijnsdag en kerst een cadeautje met een afbeelding van een haan erop. Maar zelfs deze, een van mijn favorieten – een bordje waarop staat en nou je nest uit, kippenkop dat ik hem zelf heb gegeven voor zijn vorige verjaardag – doet me alleen maar denken aan bed, en dus aan Reid in mijn bed, naakt, boven op mij.

Met mijn handen op de wastafel leun ik wat naar voren om mezelf in de spiegel te inspecteren, en oké… het kan beter. Mijn wangen zijn rood aangelopen, mijn ogen een beetje glazig. Mijn eyeliner en mascara vormen samen een donkere veeg onder mijn onderste oogleden.

Geknield, armen wijd, handen op het hoofdeinde…

Ik draai de kraan helemaal open, poets me schoon en plens koud water over mijn gezicht. Het helpt een beetje – mijn huid koelt af en het waas verdwijnt, zodat ik weer helder kan nadenken.

Het punt is niet dat ik Reid seksueel onaantrekkelijk vind – hij is superknap en briljant en waanzinnig grappig – maar hij is ook mijn beste vriend. Mijn Reid. De jongen die mijn hand vasthield tijdens een wortelkanaalbehandeling en die zich als Kylo Ren verkleedde toen we naar The Last Jedi gingen op mijn negenentwintigste verjaardag. Met de andere jongens ben ik ook wel close, maar om de een of andere reden is het met Reid toch anders. Niet ánders-anders, maar… we zijn hechter. Misschien komt het doordat hij weet dat hij me altijd kan vinden op de True Crime-afdeling van een boekenwinkel. Misschien is het omdat zijn intuïtie beter ontwikkeld is dan die van al mijn andere vrienden. Misschien is het omdat we ook samen stil kunnen zijn zonder dat het ongemakkelijk voelt.

Ik knijp mijn ogen dicht; een existentiële crisis doormaken terwijl je dronken bent valt nog niet mee. Ergens vermoed ik dat ik door de eerste de beste nooduitgang zou moeten vluchten, maar aan de andere kant denk ik dat we het gewoon maar… van ons af moeten knuffelen.

Er wordt aangeklopt en ik doe een stap naar achteren zodat de deur op een kier open kan. Het is Reid, die er schattig slonzig uitziet, met de theedoek nog over zijn schouder geslagen.

Verdomme.

Ik recht mijn schouders, in de hoop dat ik er nuchterder uitzie dan ik me voel. ‘Hoi.’

‘Alles oké?’ vraagt hij.

‘Absoluut.’ Ik leun tegen de deurpost om nonchalant over te komen. Maar dat zorgt er alleen maar voor dat mijn gezicht heel dicht bij dat van hem komt, en op de een of andere manier neemt mijn dronkenschap weer de overhand. ‘Je weet toch wat wijn met me doet. Ik plas het zo weer uit.’

Wat ben ik toch ook dom. Maar voor de spijt kan toeslaan, begint hij te lachen. Waarom lacht hij toch altijd om mijn stomme grapjes?

‘Ed en Alex gaan ervandoor,’ zegt hij zachtjes. ‘Jij kunt zo niet achter het stuur. Zal ik je naar huis brengen?’

‘Ik ben niet dronken.’ Die woorden zouden misschien iets meer gewicht in de schaal leggen als ik er niet meteen een hik op liet volgen. ‘En ik was helemaal niet van plan om zelf te rijden.’

Hij houdt zijn hoofd schuin en er valt een lok van zijn zachte, bruine haar in een krul over zijn voorhoofd. Mijn brein kiest meteen partij voor Kamp ‘Knuffelen’.

‘Kom,’ zegt hij. ‘Dan mag jij kiezen welke radiozender we onderweg aanzetten.’

Het is minstens driehonderd dagen per jaar zonnig en perfect weer in Santa Barbara. De meeste regen valt in het begin van de lente, en als we om middernacht over Highway 1 rijden – de raampjes open en Arcade Fire keihard door de speakers – ruikt het naar een naderende storm.

‘Had je een leuke avond?’ vraag ik, en ik rol mijn hoofd zijn kant op om naar hem te kunnen kijken. Het duurt een paar seconden voor ik weer kan focussen. Het is donker in de auto, zijn profiel is overschaduwd.

‘Zeker.’

‘Voelt het anders?’

Hij kijkt me aan en glimlacht. De uiteinden van zijn wimpers gloeien goudkleurig op in het licht van het dashboard. ‘Wat? Een vaste aanstelling?’

‘Ja, de wetenschap dat ze je alleen nog kunnen ontslaan wegens incompetentie of ernstig wangedrag.’

Hij lacht. ‘Wat valt daar ook alweer allemaal onder?’

‘Seksueel misbruik, moord, verduistering…’

‘Zo klinkt het als een uitdaging.’ Hij pakt mijn hand, die op de middenconsole ligt, en knijpt in mijn vingers. ‘Heb je het koud? Ik kan de stoelverwarming aanzetten als je het raam open wilt houden voor frisse lucht.’

‘Nee, is prima zo,’ zeg ik, maar hij blijft mijn vingers vasthouden. ‘Nu je wat minder in het lab hoeft te zijn en meer college moet geven, kun je misschien wat minder gaan werken. Dat je wat meer tijd voor jezelf hebt.’

‘En wat moet ik daarmee? Flipperen met Ed?’

‘Weet ik veel,’ zeg ik, ‘op zoek gaan naar een nieuwe hobby, op zoek gaan naar jezelf, daten. Je werkt te veel.’

Hij draait zich weer naar me toe en grijnst zo schattig. ‘Waar heb ik een date voor nodig als jij al met me naar het diner gaat?’

Ik rol met mijn ogen. ‘Ik bedoelde dus gewoon in het algemeen.’

‘Oké, pot die de ketel verwijt. Wanneer ben je zelf met iemand anders dan een van ons op stap geweest?’

Ik graaf in mijn geheugen, tot vijf… zes maanden terug, en moet de dorre vlakte onder ogen zien die mijn seksleven tegenwoordig is. Ik heb stress van deadlines en gedoe in de familie en mijn hersenen zijn gewoon op zoek naar een ontsnappingsmogelijkheid, een manier om even wat stoom af te blazen. Geen wonder dat ik seksgedachten heb over Reid.

Als het te lang duurt voor ik antwoord, knijpt hij nog eens in mijn vingers. ‘Moet ik er een kalender bij halen? Ik heb anders nog wel een telraam op kantoor.’

‘Volgens mij was het Carson? Die barista bij Cajé?’

In het donker zie ik dat hij zijn ogen nadenkend tot spleetjes knijpt. ‘Was die niet veel jonger dan jij?’

‘Een paar jaar,’ zeg ik schouderophalend.

‘Zéven jaar,’ verbetert hij me. ‘En hij had een neusring.’

Indrukwekkend geheugen heb jij, Reid. ‘Mannen daten zo vaak jongere vrouwen en dan krijgen ze een schouderklopje. Waarom ben ik automatisch een cougar als ik het met een jongere vent doe?’

Hij steekt zijn hand op. ‘Ik zeg helemaal niet dat je een cougar bent. Luister, als ik als eenentwintigjarige student de kans had gehad om een mooie achtentwintigjarige vrouw zoals jij in bed te krijgen, dan had ik me geen seconde bedacht.’

Wacht even, wat?

Er loopt een rilling over mijn rug. Reid merkt het en laat zijn hand over mijn arm glijden. ‘Je hebt kippenvel.’

‘O.’ Ik doe het raampje dicht. ‘Toch frisser dan ik dacht.’

‘En, hoe is dat eigenlijk afgelopen met jou en die…’

‘Carson,’ vul ik aan. ‘Nou, gewoon. Hij was eenentwintig. Waar kun je naartoe met iemand van die leeftijd.’

‘Dus je bedoelt: het ging verder alleen om de seks.’

Gelukkig zitten we nog in het donker, zodat hij niet ziet hoe rood en ongemakkelijk ik ben. ‘Het was een ontzettend goede work-out.’

Reid lacht zogenaamd ontzet.

‘Nee, serieus. En jij? Wanneer heb jij voor het laatst… je weet wel?’

‘Hm.’ Hij tikt met zijn duim op het stuur. ‘Wanneer ik voor het laatst je-weet-wel. Ik weet het niet meer precies. Jij weet net zo goed als ik hoe mijn leven eruitziet, dus zeg het maar.’

‘Je werkt alleen maar.’

‘En de grap is,’ zegt hij grijnzend, ‘dat dat waarschijnlijk de reden is waarom ik die vaste aanstelling heb gekregen.’

Ik geef toe met een sullig knikje. Hij rijdt State Street in, wat op dit late tijdstip de snelste route naar mijn huis is. Ik kijk naar hoe de lantaarnpalen een voor een voorbijschieten.

‘Zijn wij suf?’ vraag ik hardop. ‘Dat we al zo lang single zijn en dat niemand van onze vriendengroep een echte relatie heeft? Ed en Alex daten vaker dan wij, misschien Chris zelfs ook wel, maar het leidt nooit ergens toe. Zou het kunnen dat we elkaar in de weg zitten en dat we straks allemaal eenzaam sterven? Zijn we soms een of andere enge celibataire sekte aan het worden?’

‘Dat we elkaar in de weg zitten is zeker.’

‘Maar is dat iets om je zorgen over te maken?’ vraag ik. ‘Een van de vele problemen die ik had met Dustin, was dat hij een lief vrouwtje naast zich wilde. Ik weet niet of ik dat gen überhaupt in me heb, en sinds hem heb ik nooit meer een langere relatie gehad. En jij ook niet, sinds Isla. Zijn we een stelletje losers?’

‘Volgens mij juist het tegendeel,’ zeg hij als hij mijn oprit op rijdt en de auto in de parkeerstand zet. Hij draait zich om en kijkt me aan. ‘Ik heb een vraag voor je. Hou jij van je carrière?’

Ik hoef er geen seconde over na te denken. ‘Absoluut.’

‘Nou dan. Dan zitten we elkaar wat dit betreft in de weg, nou én? En je hoeft absoluut niet bang te zijn dat je alleen sterft, want je hebt mij.’

Het is ineens heel stil in de auto, en ik weet dat ik nu eigenlijk naar binnen moet gaan. Ik zou eigenlijk mijn gezicht moeten wassen, mijn pyjama aantrekken en dan meteen door naar bed.

Ik zou Reid naar huis moeten laten gaan.

Maar het probleem is: dat wil ik helemaal niet.

‘Ga je mee naar binnen?’ vraag ik, terwijl ik het portier opendoe en uitstap. De lucht voelt koel en ruikt naar de oceaan, maar het is allemaal niet genoeg om dat gonzen in mijn aderen, wat het ook mag zijn, te overstemmen zodat ik weer normaal ga doen.

Waar ik mee bezig ben of wat er tussen ons aan de hand is, geen idee, maar als ik bij de veranda ben en mijn sleutels tevoorschijn haal, staat Reid pal achter me.