1

Voorjaar

ik houd van mijn baan. Ik houd van mijn baan.

Jezus, soms heb ik de pest aan mijn baan. Ik lees het bondige mailtje van mijn baas, Nathan McKenna, opnieuw en slik.

Vrijdag 26-4-2013 13:56

Van: Nathan McKenna

Aan: Julianne Montgomery

Onderwerp: Overwerken

Julianne,

We zullen vanavond samen moeten overwerken. Misschien loopt het zelfs uit tot in het weekend. Verzamel alsjeblieft alle dossiers over Radcliffe en kom om zes uur naar mijn kantoor.

Nate

Verdomme! Acht eindeloze maanden lang is het me gelukt mijn baas te ontwijken, en ik weet dat ik ontzettend heb geboft dat ik na kantooruren niet met hem alleen heb hoeven werken, maar we zijn onlangs de andere junior partner van onze afdeling kwijtgeraakt waardoor alleen Nate en ik over zijn gebleven.

Monsterachtige vlinders fladderen rond in mijn buik.

Sinds die ene nacht afgelopen zomer hebben Nate en ik een niveau van professionalisme hooggehouden waar ik heel trots op ben, ondanks het feit dat ik telkens wanneer ik hem zie een aantrekkingskracht voel waardoor ik mijn dijen tegen elkaar moet klemmen. Ik heb hem één keer uitgenodigd voor een dubbeldate met Nat voor een première van een film van Nats echtgenoot, maar het was me gelukt om die hele avond platonisch te houden.

Ik had het bijna afgelegd.

Sindsdien vermijd ik de personificatie van seks om mijn baan te behouden.

Niet dat hij heeft staan springen om me weer in bed te krijgen. De ochtend na de-beste-seks-in-de-geschiedenis-van-de-mensheid, nadat ik uit zijn bed was geglipt, was hij pissig geweest. Hij had gebeld en me berichtjes gestuurd, had willen weten wat er verdomme was gebeurd, en ik had hem twee weken vermeden als de pest door vanuit huis te werken en vakantiedagen op te nemen.

Toen hield hij er opeens helemaal mee op. Elke persoonlijke communicatie stopte, en als we elkaar zien tijdens het werk is hij het koele toonbeeld van professionalisme.

Er zijn dagen waardoor ik daar helemaal kriegel van word.

En nu, omdat de idioot die op onze afdeling heeft gewerkt het veeleisende schema van onze baan niet trok en ontslag heeft genomen, moet ik alleen met Nate werken.

Fuck.

Ik leun naar achteren op mijn stoel en kijk naar de klok. Half zes. Ik zet mijn bril af, gooi die op mijn bureau en laat mijn hoofd in mijn handen zakken. Daar gaat mijn weekend met een beker ijs en een goed boek.

Ik kan dit. Verman je, Montgomery. Ik heb naakt in tijdschriften geposeerd. Ik heb met miljardairs gedineerd en tijd doorgebracht met filmsterren. Ik heb vier oudere broers die me ongenadig plagen en me hebben geleerd te vechten.

Ik kan een paar uur doorbrengen met de meest sexy man die ik ooit heb gezien zonder mijn kleren uit te trekken en me aan hem te vergrijpen.

Denk ik.

Waarschijnlijk.

Ik zet me schrap, controleer dat al mijn telefoontjes en e-mails naar mijn iPhone worden doorgestuurd en ga naar het toilet om me op vanavond voor te bereiden.

Ik ben tevreden met wat ik in de spiegel zie. De grove krullen die ik vanmorgen in mijn lange lichtblonde haar heb gedraaid zijn nog steeds zichtbaar. Mijn make-up is subtiel en professioneel, waardoor mijn blauwe ogen mooi uitkomen. Ik breng een nieuw laagje lichtroze lipgloss aan, trek mijn eenvoudige cranberryrode jurk recht en laat mijn blik langs mijn ranke figuur glijden. Ik ben met buitengewoon goede genen gezegend. Ik heb niet van die sexy rondingen als Natalie, maar ik heb fatsoenlijke borsten, een ronde kont en een figuur waardoor ik in de Playboy ben beland. Drie keer. Ik sport intensief om dat figuur te behouden.

Tevreden met mijn spiegelbeeld keer ik op mijn zwarte Louboutins kordaat terug naar mijn kantoor, verzamel de dossiers waar Nate om heeft gevraagd, pak mijn telefoon, en loop door de gang naar zijn kantoor. Mevrouw Glover, zijn personal assistant, zit achter haar bureau. Ze is een oudere vrouw met grijs haar en pientere bruine ogen. Haar glimlach is misleidend. Ze jaagt me angst aan met haar scherpe efficiëntie en bizarre talent om elke actie van Nate te voorspellen.

‘Hallo, Jules, je kunt naar binnen gaan.’

‘Dank u.’ Ik knik met een glimlach naar haar, ga naar zijn kantoor, klop twee keer en doe de deur open.

‘Kom binnen, Julianne. Bedankt dat je blijft.’ Nate kijkt op van zijn computer en knikt. Er is niets van zijn gezicht te lezen.

‘Natuurlijk.’

Nates enorme kantoor is ingericht met grote, donkere meubelen. De stoelen voor zijn bureau zijn van zacht zwart leer. Planken vanaf de vloer tot aan het plafond staan vol met honderden boeken en dossiers, zorgvuldig op volgorde gezet, ongetwijfeld door de efficiënte mevrouw Glover. Achter het bureau zijn grote ramen met uitzicht op de Space Needle en de Sound.

Het is prachtig.

Ik weet niet zeker of Nate er überhaupt aandacht aan besteedt.

Ik ga op het uiterste puntje van een van de zwarte stoelen zitten en leg de dossiers op Nates bureau, in de verwachting dat hij meteen ter zake zal komen.

‘Hoe gaat het met je?’ Zijn stem klinkt zacht.

‘Eh... goed, dank je.’ Hè?

‘Sorry dat het zo kort dag is.’ Hij leunt naar voren en steunt met zijn ellebogen op zijn bureau, vlecht zijn vingers door elkaar en kijkt me aan.

God, die grijze ogen leiden me af. Bijna net zo erg als zijn handen en de heerlijke manier waarop hij...

Klaar.

‘Dat hoort bij mijn baan.’ Ik sla een mapje open en doe alsof mijn wangen niet gloeien. ‘Zo, wat is er aan de hand met dit account?’

‘Hoe gaat het met Natalie en Luke?’

‘Goed.’ Ik leun naar achteren en neem hem in me op. Vanwaar dit persoonlijke gesprek? ‘Natalie is over een paar weken uitgerekend.’

‘Fantastisch. Dat is geweldig voor ze.’ Nate grijnst, die ongrijpbare, sexy lach die me doet smelten.

Onwillekeurig grijns ik terug.

Hij heeft zijn haar naar achteren getrokken, zoals gebruikelijk. Zijn strakke kaaklijn is gladgeschoren en hij draagt een zwart pak met een zwart overhemd en een blauwe stropdas. Hij trekt nooit zijn jasje uit om zijn mouwen op te rollen en ik vraag me kort af waarom, maar neem me dan voor om me op het gesprek te richten.

‘Ja, ze kijken ernaar uit. Ik heb voor volgend weekend de babyshower geregeld.’

‘Ik beloof dat ik je volgend weekend niet laat werken.’ Hij knipoogt.

Ik val bijna van mijn stoel. Wie is deze man en wat heeft hij met mijn baas gedaan? ‘Dus, de klant...’

Mevrouw Glover klopt op de deur. ‘Het eten is er, meneer.’

‘Bedankt, Jenny, kom maar binnen.’ Nate staat op en neemt twee grote zakken van mevrouw Glover aan. ‘Dat is alles voor vandaag. Tot maandag.’

‘Nog een fijn weekend, meneer. Mevrouw Montgomery.’ Ze knikt naar ons allebei en verlaat het kantoor, waarbij ze de deur achter zich dichttrekt.

‘Ik heb chinees laten bezorgen. Ik heb het gebruikelijke voor je besteld.’ Hij gaat met een glimlach weer zitten en pakt de zakken uit. Hij lijkt erg tevreden te zijn, veel toegankelijker en vriendelijker dan hij sinds vorige zomer is geweest.

Waar is hij op uit?

Opeens word ik me ervan bewust dat ik rammel. ‘Dank je.’ Ik schep een bord vol met rijst, zoetzure kip en loempia’s.

We vallen allebei aan en zwijgen een paar minuten.

Ik voel dat Nate naar me kijkt, dus ik besluit mijn moed bij elkaar te rapen en het initiatief te nemen. ‘Wat is er aan de hand met dit account?’ vraag ik opnieuw, en ik neem een hap kip.

‘Geen idee. Ik wilde samen met jou iets eten en dit was de enige manier waarop ik dat voor elkaar kon krijgen.’

O. Mijn. God.

Ik houd met grote ogen op met kauwen en staar naar zijn gezicht, waar een uiterst oprechte uitdrukking op is te zien. ‘Pardon?’

‘Je hebt me wel gehoord.’

Ik zet met een frons mijn bord op zijn bureau. ‘Dus we hoeven niet aan dit account te werken?’

‘Nee.’

‘Ik begrijp het niet.’

Nate legt zijn eetstokjes neer, veegt zijn mond af met een servet en leunt naar achteren op zijn stoel, terwijl hij me behoedzaam in de gaten houdt. ‘Ik wilde alleen maar samen met jou iets eten, Julianne.’

‘Waarom?’ En waarom blijft hij me Julianne noemen?

Hij fronst opnieuw. ‘Moet ik het uittekenen voor je?’

‘Ik denk het wel.’

‘Ik mag je. Ik geniet van je gezelschap.’ Hij haalt zijn schouders op, ziet er een beetje verloren en onzeker uit.

Ik ben er niet aan gewend emoties op zijn knappe gezicht te zien.

‘Maar je bent mijn baas.’

‘En?’

‘En we kunnen allebei ontslagen worden.’

‘Het is maar eten, Julianne.’

‘Die blik in je ogen zegt me dat je niet alleen wilt eten, Nate.’

Hij houdt zijn hoofd iets schuin en er speelt een glimlach om zijn mond. ‘Hoe kijk ik naar je?’

‘Alsof je me op dit bureau wilt neuken.’ Godsamme! Heb ik dat echt gezegd?

Nates glimlach verdwijnt en hij vernauwt zijn ogen tot spleetjes. ‘Let op je woorden.’

Ik slik en knipper vlug met mijn ogen.

‘Er zijn veel plekken waar ik je met alle plezier zou neuken, inclusief op dit bureau, maar op het moment wil ik simpelweg een hapje met je eten.’

‘Let op je woorden,’ fluister ik.

Zijn glimlach keert terug.

‘Zeg je je baas nu wat hij moet doen?’

‘Om de een of andere reden denk ik niet dat we dit gesprek als baas en medewerker voeren.’ Ik schud mijn hoofd en staar naar de man voor me. ‘Wat moet dit voorstellen? Waarom nu?’

‘Eet.’

‘Ik heb opeens geen trek meer, dank je.’

‘Doe me een plezier, Julianne.’

‘Waarom noem je me Julianne?’ vraag ik, terwijl ik nog een plakkerig stukje kip oppak met mijn stokjes.

‘Dat is je naam.’ Zijn blik is op mijn mond gericht.

Met een glimlachje pak ik een loempia en bijt het uiteinde eraf. ‘Iedereen noemt me Jules.’

‘Ik niet.’

‘Waarom?’ vraag ik opnieuw.

‘Omdat Julianne bij je past.’ Hij haalt zijn schouders op en neemt een hap.

‘Maar ik geef de voorkeur aan Jules.’

‘Oké, Julianne.’ Hij knipoogt met een brede grijns en pakt nog wat eten.

‘Ik durf te wedden dat je toen je klein was een brief van de leraar mee naar huis hebt gekregen omdat je niet lief met anderen kon spelen.’

Nate lacht. ‘Waarschijnlijk, ja.’

Ik krijg een knoop in mijn buik. Dan besef ik dat ik mijn bord leeg heb en ik gooi het in de prullenbak en berg de restanten op. ‘Oké, ik heb gegeten. Bedankt en een fijn weekend.’

Ik maak aanstalten om op te staan, maar Nate springt overeind en houdt me tegen.

‘Ga nog niet.’

‘Waarom niet?’

Hij likt langs zijn lippen, schuift zijn handen in zijn zakken en schommelt iets naar achteren op zijn hakken. ‘Blijf dit weekend bij me. Bij mij thuis.’

Volgens mij bevind ik me in een alternatief universum. Of ik zit in Punk’d. Ja, dat moet het zijn. Punk’d. Ik kijk om me heen, achter me, naar de hoeken bij het plafond.

Hij volgt mijn blik. ‘Waar kijk je naar?’

‘De camera’s.’

‘Welke camera’s?’

‘Of ik zit in Punk’d, of jullie zijn van plan om me te ontslaan.’

Nate lacht.

Het is een laag, rommelend geluid waar ik het warm van krijg.

‘Waarom zeg je dat?’

‘Omdat je me in geen maanden ook maar hebt laten blijken dat je me aantrekkelijk vindt, wat prima is, en als ik dit weekend bij jou thuis doorbreng, we allebei onze baan kwijt kunnen raken.’

Hij kijkt meteen serieus en er verschijnt een ijskoude blik in zijn grote grijze ogen. ‘Om te beginnen geef ik geen ruk om het anti-verbroederingsbeleid. Elke relatie die ik wil aangaan, onder welke omstandigheden ook, gaat hen niets aan. Daarnaast...’

Hij pakt mijn kin tussen duim en wijsvinger en trekt me naar zich toe, laat zijn lippen langs de mijne glijden in een zachte kus, verleidt me ertoe mijn mond open te doen, en ik word eraan herinnerd hoe goed deze man kan zoenen.

Hij moet er ooit ergens les in hebben gehad.

Ik smelt tegen hem aan en plaats mijn handen voor steun op zijn smalle heupen. Hij gaat met zijn vingers door mijn haar en terwijl de kus maar voortduurt, ontspan ik uit opluchting omdat hij nog steeds in me geïnteresseerd is en door pure, onvervalste lust.

‘Ik vind je wel degelijk aantrekkelijk, schatje.’ Hij fluistert de woorden tegen mijn voorhoofd en strijkt er dan kort met zijn mond langs.

Hij streelt met de achterkant van zijn vingers over mijn wang en er ligt nu een zachte blik in zijn grijze ogen. ‘En, wat zeg je ervan? Breng je het weekend met me door?’