Ook verschenen van Mary Higgins Clark bij Xander Uitgevers

Tweelingzusje (2014)

Onder mijn huid (2014)

Tranen om mijn zusje (2014)

De moord op Assepoester (2014)

Te mooi om waar te zijn (2015)

Voor de ogen van een kind (2015)

De verdwenen bruid (2016)

De erfenis (2016)

De stiefvader (2017)

De schone slaapster (2017)

Op een mooie zomerdag (2018)

Helemaal alleen (2018)

Een tweede kans (2018)

Het verdwenen kind (2018)

Ik houd je in de gaten (2019)

Schone schijn (2019)

In liefdevolle herinnering aan

John Conheeney,

mijn buitengewone echtgenoot

Proloog

12 oktober

Gina Kane rekte zich uit in haar stoel aan het raam. Haar gebeden waren verhoord. De deuren van de jumbojet werden gesloten en het cabinepersoneel maakte alles klaar voor vertrek. De middelste van de drie stoelen aan haar kant was nog onbezet en zou dat ook blijven tijdens de zestien uur durende vlucht vanuit Hongkong naar JFK in New York City.

Daarnaast bofte ze met de passagier aan de andere kant van de lege stoel. Meteen nadat hij zijn riem had vastgemaakt, had hij twee slaappillen ingenomen. Zijn ogen waren al dicht en zouden dat de komende acht uur blijven. Dat was perfect. Ze had behoefte aan nadenken, niet aan een praatje.

Haar ouders waren meer dan een jaar bezig geweest deze reis te plannen en waren door het dolle heen toen ze haar belden om te zeggen dat ze de eerste aanbetaling hadden gedaan en dat het ‘nu echt ging gebeuren’. Ze hoorde haar moeder nog zeggen, zoals ze zo vaak zeiden, dat ze dit wilden doen voordat ze er te oud voor waren.

De gedachte dat die twee ooit oud zouden worden, was heel bevreemdend geweest. Haar ouders hielden van het buitenleven, ze maakten vaak tochten door de natuur, te voet en op de fiets. Maar tijdens een standaardcontrole had de arts van haar moeder ‘iets afwijkends’ gezien. Het bleek een inoperabele kwaadaardige tumor te zijn. Eerst was ze kerngezond, maar vier maanden later was ze er niet meer.

Na de uitvaart was haar vader over de reis begonnen. ‘Ik ga annuleren. Het is veel te deprimerend om alleen te gaan, samen met de andere stellen van de wandelclub.’

Gina’s besluit had meteen vastgestaan. ‘Nee, pap, je gaat gewoon. En je staat er niet alleen voor, want ik ga met je mee.’ Tien dagen lang waren ze van gehucht naar gehucht getrokken in het bergachtige Nepal. Nadat hij met haar mee was gevlogen naar Hongkong, had hij de rechtstreekse vlucht naar Miami genomen.

Het was heel duidelijk geweest wat haar te doen stond. Haar vader had met volle teugen van de reis genoten, en zij ook. Ze had niet één keer spijt gehad van haar beslissing om met hem mee te gaan.

Maar waar was die besluitvaardigheid als het om Ted ging? Hij was echt een goeie kerel. Ze waren allebei tweeëndertig en hij was er absoluut zeker van dat hij samen met haar oud wilde worden. Hoewel hij het jammer had gevonden dat ze elkaar zo lang niet zouden zien, had hij haar aangemoedigd om met haar vader mee te gaan. ‘Familie gaat voor.’ Dat had hij ook al zo vaak tegen haar gezegd wanneer ze weer eens naar de feesten en partijen van zijn vele familieleden moesten.

Nu had ze alle tijd gehad om na te denken, maar wist ze nog steeds niet wat ze tegen hem moest zeggen. Hij had het recht te weten waar dit naartoe ging. Hoelang kon ze nog volhouden dat ze gewoon nog even tijd nodig had?

Zoals gewoonlijk leverden haar overpeinzingen niets op. Snakkend naar een beetje afleiding voerde ze op haar iPad het wachtwoord van haar e-mail in. Het scherm werd meteen gevuld met ongelezen berichten, vierennegentig in totaal. Ze rangschikte de mails op naam van de afzender. Geen reactie van CRyan. Verbaasd en teleurgesteld tikte ze op ‘nieuw’, voerde het adres in en begon te typen:

Hoi C, hopelijk heb je de mail ontvangen die ik je tien dagen geleden heb gestuurd. Ik wil graag meer horen over die ‘verschrikkelijke ervaring’. Neem alsjeblieft zo snel mogelijk contact met me op. Met vriendelijke groet, Gina.

Voordat ze op ‘verzenden’ tikte, zette ze haar telefoonnummer er nog bij.

De enige andere mail die ze opende was van Ted. Daar zou vast wel in staan dat hij voor hen had gereserveerd in een restaurant. Om te praten. Met een mengeling van opluchting en teleurstelling las ze zijn bericht.

Hoi Gina,

Ik heb de dagen geteld tot ik je weer zou zien. Jammer genoeg moet ik nog even blijven tellen. Vanavond moet ik op reis, voor een speciaal project dat de bank me heeft toegewezen. Blijf minstens een week in LA. Kan je niet zeggen hoe jammer ik het vind.

Als ik weer terug ben, maak ik het goed met je. Beloofd. Ik bel je morgen.

Liefs,

Ted

Er werd omgeroepen dat ze toestemming hadden om op te stijgen en dat alle elektronische apparatuur uitgeschakeld diende te worden. Ze klapte de hoes van haar iPad dicht, gaapte en propte haar kussen tussen haar hoofd en het raampje.

Terwijl ze langzaam indommelde, bleef die mail van tien dagen geleden door haar hoofd spoken. Het bericht dat haar leven in gevaar zou brengen.

Deel I

1

Gina’s appartement bevond zich op de hoek van 82nd Street en West End Avenue. Haar ouders hadden het haar gegeven toen ze na hun pensioen naar Florida verhuisden. Het was ruim, met twee slaapkamers en een redelijk grote keuken, tot grote jaloezie van haar vrienden, die veelal in piepkleine flatjes met één slaapkamer of in een studio woonden.

Nadat ze haar bagage in haar slaapkamer had gezet, keek ze op haar horloge. Half twaalf ’s avonds in New York, dus half negen ’s avonds in Californië. Dit leek haar een goed moment om Ted te bellen.

Na één keer overgaan nam hij al op. ‘Hallo, lang niet gesproken!’ Zijn stem klonk diep en liefdevol en gaf haar een warm gevoel vanbinnen. ‘Je moest eens weten hoe erg ik je gemist heb.’

‘Ik jou ook.’

‘Ik baal echt als een stekker dat ik nu een week in LA vastzit.’

Na een paar minuten kletsen sloot hij af met: ‘Je zult wel uitgeput zijn van die lange reis. Ik heb een heleboel besprekingen. Ik bel je wel als het weer wat rustiger is.’

‘Afgesproken.’

‘Ik hou van je.’

‘Ik ook van jou.’

Nadat Gina had opgehangen, besefte ze dat Teds onverwachte tripje naar Californië een vloek en een zegen in één was. Aan de ene kant wilde ze hem graag zien, aan de andere kant was het een opluchting dat ze nog niet hoefde te praten over dingen waar ze niet aan toe was.

Toen ze de volgende ochtend om half zes uit de douche stapte, keek ze ervan op hoe goed ze zich voelde. Ze had in het vliegtuig bijna acht uur geslapen en na thuiskomst nog eens vier uur. Daardoor had ze helemaal geen last van de gevreesde jetlag die de meeste mensen na een lange vlucht van het westen naar het oosten ervoeren.

Ze kon niet wachten om weer aan het werk te gaan. Nadat ze aan Boston College een graad in de journalistiek had behaald, had ze tot haar grote vreugde een baan in de wacht gesleept als assistente bij een plaatselijke krant op Long Island. Door bezuinigingen had de krant kort daarvoor veel van hun ervaren journalisten moeten ontslaan. Binnen een jaar mocht ze zelf al stukken schrijven.

Haar artikelen over het bedrijfsleven en financiën waren opgevallen bij de uitgever van Your Money. Ze was bij de gedurfde start-up in dienst getreden en had in de zeven jaar daarna van elke minuut van haar werk genoten. Maar de afgenomen interesse voor de gedrukte media en de teruglopende advertentie-inkomsten hadden hun tol geëist. Drie jaar geleden was Your Money ter ziele gegaan, en sindsdien werkte ze als freelancer.

Hoewel ze het ergens prettig vond dat ze vrij was om achter de verhalen aan te gaan die haar interesseerden, miste ze het vaste inkomen en de zorgverzekering die het werken in loondienst met zich meebrachten. Ze mocht dan zelf kunnen kiezen waarover ze schreef, maar uiteindelijk moest ze haar artikel wel aan de man zien te brengen.

Empire Review was een geschenk uit de hemel geweest. Toen ze in Florida bij haar ouders op bezoek was, vertelden vrienden van hen aan Gina dat ze zo geschrokken waren van het ontgroeningsritueel dat hun achttienjarige kleinzoon had moeten ondergaan bij zijn studentenvereniging. Met een brandijzer waren er Griekse letters op de achterkant van zijn bovenbeen gebrand.

Klagen bij het bestuur van de universiteit had niets uitgehaald. Onder de oud-studenten bevonden zich grote geldschieters die dreigden hun bijdrage in te houden als er tegen de studentenverenigingen werd opgetreden.

Empire Review had meteen enthousiast gereageerd op haar eerste opzet voor een artikel. Ze hadden haar een flink voorschot gegeven, plus een ruime reis- en onkostenvergoeding. Het stuk had een schokgolf teweeggebracht. Er werd aandacht aan besteed in de landelijke actualiteitenprogramma’s en zelfs in 60 Minutes.

Met het artikel had ze zich behoorlijk in de kijker gespeeld als onderzoeksjournalist. Ze werd overladen met e-mails vol tips van klokkenluiders en mensen die beweerden op de hoogte te zijn van grote schandalen. Uit een aantal van die tips waren uiteindelijk artikelen voortgekomen en gepubliceerd. De truc zat ’m erin het onderscheid te maken tussen de echte aanknopingspunten en de mafketels, de misnoegde oud-werknemers en complotdenkers.

Gina wierp een blik op haar horloge. De volgende dag had ze een afspraak met de hoofdredacteur van het blad. Charles Maynard opende het gesprek standaard met: ‘En, Gina, waar zullen we nu weer eens over schrijven?’ Ze had nog iets meer dan vierentwintig uur om een goed antwoord te verzinnen.

Snel trok ze een spijkerbroek en een warme coltrui aan. Nadat ze zich had opgemaakt, bekeek ze zichzelf in haar kamerspiegel. Ze zag eruit als de oude foto’s van haar moeder, die op Michigan State tot homecoming queen was verkozen. Ver uit elkaar staande ogen, eerder groen dan bruin, en klassieke gelaatstrekken. Door haar schouderlange kastanjebruine haar leek ze langer dan haar een meter zeventig.

Tevredengesteld door haar spiegelbeeld stopte ze een ingevroren bagel in de broodrooster en zette een kop koffie. Toen alles klaar was, nam ze haar bord en mok mee naar de tafel bij het raam in de woonkamer. Van daaruit had ze uitzicht op de ochtendzon die net boven de horizon uit kwam. Op dit tijdstip was ze zich er altijd sterk van bewust dat haar moeder niet meer leefde en voelde het alsof de tijd te snel voorbijraasde.

Aan de tafel, haar favoriete werkplek, klapte ze haar laptop open en zag dat er zich een golf van ongelezen e-mails uitvouwde op het scherm.

Eerst keek ze naar de mails die waren binnengekomen sinds ze haar mail in het vliegtuig had gecheckt. Niets dringends. En belangrijker nog: niets van CRyan.

Daarna ging ze vluchtig door de berichten heen die de afgelopen anderhalve week waren binnengekomen, terwijl zij op een van de weinige plekken op aarde zonder wifi was geweest.

- Een bericht van een vrouw uit Atlanta die beweerde te kunnen bewijzen dat het gerecyclede rubber dat voor de tegels op schoolpleinen werd gebruikt kinderen ziek maakte.

- Een verzoek om volgende maand te spreken voor de ASJA, de American Society of Journalists and Authors.

- Een e-mail van een man die stelde in het bezit te zijn van het stuk van de schedel van president Kennedy dat na de autopsie verdwenen was.

Hoewel ze de inhoud uit haar hoofd kende, opende ze de mail weer die ze had ontvangen op de dag voordat ze op reis ging.

Hoi Gina, volgens mij hebben we nooit kennisgemaakt toen we op Boston College zaten. We schelen een paar jaar met elkaar. Meteen na mijn afstuderen ben ik bij REL News gaan werken. Daar heb ik een verschrikkelijke ervaring gehad met een van mijn bazen. (En ik was niet de enige.) Nu zijn ze bang dat ik uit de school ga klappen. Ze hebben me een schikkingsvoorstel gedaan. Meer wil ik er niet over kwijt via de mail. Kunnen we een keer afspreken?

Toen Gina de naam CRyan in de e-mail had zien staan, had ze geprobeerd erachter te komen waarom die naam haar zo bekend voorkwam. Had er een Courtney Ryan bij haar op de universiteit gezeten?

Ze las de mail nog twee keer door om te kijken of ze iets over het hoofd had gezien. REL News was een succesvol mediabedrijf. Het hoofdkantoor lag op de hoek van 55th Street en Avenue of the Americas, of Sixth Avenue, zoals de meeste New Yorkers de straat nog steeds noemden. In twintig jaar tijd was het bedrijf uitgegroeid van een groepje kabeltelevisiezenders tot een nationaal machtsblok. De kijkcijfers waren hoger dan die van CNN en kwamen steeds dichter in de buurt van de marktleider, Fox. Het onofficiële motto was ‘REaL News, geen fake news’.

Het eerste wat er bij haar was opgekomen was seksuele intimidatie, maar ze had zichzelf snel tot de orde geroepen. Ze wist niet eens of CRyan een man of een vrouw was. Als verslaggever mocht ze niet op de zaken vooruitlopen en moest ze bij de feiten blijven. Er was maar één manier om daarachter te komen. Ze keek weer naar de reactie die ze had verstuurd.

Hallo meneer/mevrouw Ryan, ik wil u graag spreken over die ‘verschrikkelijke ervaring’ waarover u het had. De komende tijd ben ik het land uit en heb ik geen toegang tot mijn e-mail, maar op 13 oktober ben ik weer terug. Zoals u waarschijnlijk wel weet, woon en werk ik in New York City. Waar woont u? Ik hoor graag van u. Met vriendelijke groet, Gina.

Het kostte haar moeite zich op de andere e-mails te concentreren. Ze had echt op meer gehoopt en haar gedachten dwaalden weer af naar de bespreking bij het blad, morgen.

Misschien heeft ze een bericht ingesproken, dacht ze optimistisch. Haar mobiele telefoon was al bijna leeg toen ze in het vliegtuig stapte. Tegen de tijd dat ze in New York was geland, had hij de geest gegeven. In haar laatste mail naar CRyan had ze haar nummer erbij geschreven.

Snel liep ze haar slaapkamer in, haalde de telefoon van de lader en ging ermee naar de keuken. Er waren meerdere berichten ingesproken, maar niet van onbekende nummers.

Het eerste was van haar beste vriendin Lisa. ‘Hoi meisje, welkom thuis. Ik wil alles horen over je reis. Hopelijk gaat ons etentje vanavond nog door. We gaan naar een bedenkelijk restaurant in de Village, het Bird’s Nest. Ik werk aan een geweldige nieuwe zaak. Mijn cliënt is uitgegleden over een paar ijsblokjes die de bartender liet vallen toen hij martini’s stond te shaken. Haar been is op drie plaatsen gebroken. Ik wil daar zelf eens een kijkje nemen.’

Grinnikend hoorde Gina het aan. Uit eten gaan met Lisa was altijd lachen.

De andere berichten waren verkooppraatjes, die ze meteen verwijderde.

2

Gina nam de metro naar 14th Street, vier haltes verderop. Vanaf daar liep ze de drie blokken naar het Fisk Building. De tweede tot en met de zesde verdieping werden gehuurd door het blad.

‘Goedemorgen,’ zei de bewaker toen ze door het detectiepoortje liep. Door een stortvloed aan dreigementen was het beleid op de redactie onlangs aangepast. Alle werknemers en bezoekers moesten door de beveiliging. Zonder uitzondering.

Gina stapte in de lift en drukte op de knop voor de zesde verdieping, waar de directie en de redactie gevestigd waren. Toen ze uitstapte, werd ze begroet door een vriendelijke stem. ‘Hoi, Gina. Welkom terug.’ Jane Patwell, die hier al lang als administratief medewerker in dienst was, stak haar hand uit. Ze was vijftig jaar, een beetje gedrongen, en klaagde voortdurend over haar maatje meer. ‘Meneer Maynard wacht op je in zijn kantoor.’ Daarna fluisterde ze samenzweerderig: ‘Er zit een knappe vent bij hem. Geen idee wie dat is.’

Jane was een onverbeterlijke koppelaarster. Het stoorde Gina dat Jane aldoor probeerde iemand voor haar te vinden. Bijna zei ze dat hij misschien wel een seriemoordenaar was, maar in plaats daarvan glimlachte ze alleen. Ze liep achter Jane aan naar het grote hoekkantoor van Charlie Maynard, sinds jaar en dag de hoofdredacteur van het blad.

Charlie zat niet achter zijn bureau, maar op zijn favoriete plekje aan de vergadertafel bij het raam, met een mobiele telefoon aan zijn oor. Hij was ongeveer een meter vijfenzeventig en had een flinke buik en een bol gezicht. Zijn grijzende haar was opzij gekamd over zijn schedel. Eén keer had een collega van Charlie hem in Gina’s bijzijn gevraagd hoe hij zijn conditie op peil hield. Daarop had hij gereageerd met een citaat van George Burns: ‘Ik ga altijd te voet naar de begrafenissen van mijn joggende vrienden.’

Toen hij Gina in het oog kreeg, zwaaide hij en gebaarde naar de stoel tegenover zich. Naast hem zat de knappe man over wie Jane het had gehad.

Toen ze naar de tafel toe liep, stond de nieuwkomer op en stak zijn hand uit. ‘Geoffrey Whitehurst,’ zei hij met een Britse tongval. Ze schatte hem een meter drieëntachtig en hij had een symmetrisch gezicht met opvallende donkerbruine ogen en al net zulk donkerbruin haar. In combinatie met zijn gezicht en atletische bouw straalde zijn houding iets autoritairs uit.

‘Gina Kane,’ zei ze, ook al had ze het vermoeden dat hij dat al wist. Hij leek halverwege tot eind dertig, dacht ze toen ze ging zitten in de stoel die hij voor haar naar achteren had geschoven.

Nadat Charlie had opgehangen, draaide ze zich naar hem toe. ‘Charlie, het spijt me dat ik er niet bij kon zijn op je verjaardag.’

‘Geeft niks, Gina. Zeventig is het nieuwe vijftig. We hebben het prima naar ons zin gehad. Ik zie dat jullie al kennisgemaakt hebben. Ik zal even uitleggen waarom Geoffrey hier is.’

‘Gina, voordat Charlie dat doet, wil ik graag even zeggen dat ik groot fan ben van je werk,’ kwam Geoffrey tussenbeide.

‘Dank je,’ reageerde ze, benieuwd wat hierna zou komen.

Dat overviel haar nogal.

‘Na meer dan vijfenveertig jaar in de journalistieke wereld vind ik het welletjes geweest. Mijn vrouw wil graag meer tijd aan de westkust doorbrengen met de kleinkinderen, en daar heb ik mee ingestemd. Geoff gaat het van me overnemen, dus voortaan is hij je vaste aanspreekpunt. Volgende week maken we het pas bekend, dus ik zou het op prijs stellen als je het tot die tijd voor je wilt houden.’ Hij gaf Gina even de tijd om het nieuws op zich te laten inwerken en vervolgde: ‘We hebben Geoff kunnen wegkapen bij Time Warner. Tot nu toe heeft hij hoofdzakelijk in Londen gewerkt.’

‘Gefeliciteerd, heren,’ zei Gina automatisch. Ze troostte zich met de gedachte dat Geoffrey al had gezegd tevreden te zijn over haar werk.

‘Zeg maar Geoff,’ zei hij kordaat.

Charlie vervolgde: ‘Gina, normaal gesproken ben je enkele maanden bezig met een onderzoek. Daarom heb ik Geoff gevraagd bij deze eerste bespreking aanwezig te zijn.’ Hij schraapte zijn keel. ‘En, Gina, waar zullen we nu weer eens over schrijven?’

‘Ik heb meerdere ideeën.’ Ze haalde een notitieblok uit haar tas. ‘Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. De laatste tijd heb ik gemaild met een voormalig werkneemster van een senator uit de staat New York. Ze beweert te kunnen bewijzen dat er offertes zijn vervalst en bouwvergunningen zijn verleend, in ruil voor geld en andere voordeeltjes. Er zit wel een maar aan. Ze vraagt vijfentwintigduizend dollar vooraf, om met naam en toenaam haar verhaal te doen.’

Daar haakte Geoff meteen op in. ‘In mijn ervaring zijn mensen die zich voor hun kennis laten betalen niet al te betrouwbaar. Vaak dikken ze hun verhaal aan omdat ze uit zijn op geld en publiciteit.’

Charlie grinnikte. ‘Volgens mij beginnen zelfs de meest fervente tegenstanders van de corruptie in New York een beetje op dat onderwerp uitgekeken te raken. En inderdaad, meestal is het geen goed idee om een bron te betalen.’ Hij gebaarde naar Gina’s notitieblok. ‘Wat heb je nog meer?’

‘Nou…’ Ze sloeg de bladzijde om. ‘Ik ben benaderd door iemand die al sinds jaar en dag voor de toelatingscommissie van Yale werkt. Volgens hem bespreken de Ivy League-universiteiten met elkaar in hoeverre ze nieuwe kandidaten financieel tegemoet willen komen.’

‘Wat is daar mis mee?’ wilde Geoff weten.

‘Het schurkt tegen het maken van prijsafspraken aan. De studenten zijn er de dupe van. Het heeft wel wat weg van dat herenakkoord tussen de bedrijven in Silicon Valley, die afspraken geen ingenieurs bij elkaar weg te kapen. Daar profiteerden de bedrijven van, omdat ze niet méér hoefden te betalen om hun meest getalenteerde werknemers te behouden. De ingenieurs verdienden daardoor minder dan wanneer ze hun talent aan de hoogste bieder hadden kunnen verkopen.’

‘Er zijn acht Ivy League-universiteiten, zeg ik dat goed?’ vroeg Geoff.

‘Ja,’ antwoordde Charlie, ‘en die hebben gemiddeld zo’n zesduizend studenten. Dat zijn dus achtenveertigduizend van de in totaal twintig miljoen studenten in dit land. Ik weet niet of onze lezers er wel op zitten te wachten om te lezen over een handjevol Ivy Leaguers dat een stukje tegemoetkoming in hun studiekosten is misgelopen. Als je het mij vraagt, zijn die veel te dure universiteiten toch al weggegooid geld.’

Charlie was in Philadelphia opgegroeid en had op Penn State gezeten. Hij was nog steeds een voorstander van de staatsuniversiteiten.

Dit begon lekker, dacht Gina terwijl ze verder bladerde. Zo opgewekt mogelijk zei ze: ‘Ik heb nog een idee, maar dat staat echt nog in de kinderschoenen.’ Ze vertelde over de e-mail over de ‘verschrikkelijke ervaring’ bij REL News.

‘Dus je hebt tien dagen geleden al gereageerd, maar niets meer gehoord?’ vroeg Charlie.

‘Elf dagen, als je vandaag meetelt.’

‘Weet je al iets meer over die CRyan die je die mail heeft gestuurd? Is ze te vertrouwen?’ wilde Geoff weten.

‘Ik ga er voorlopig ook van uit dat CRyan een vrouw is, maar dat weten we niet zeker. Toen ik het las dacht ik natuurlijk meteen aan een geval van MeToo. Maar nee, ik weet niets van haar, behalve wat ze in de mail heeft gezet. Gevoelsmatig denk ik dat het de moeite waard is om erachteraan te gaan.’

Geoff keek naar Charlie. ‘Wat denk jij ervan?’

‘Als ik jou was, zou ik heel graag willen weten wat CRyan te zeggen heeft. En ze zal veel makkelijker over te halen zijn om haar verhaal te doen voordat ze een schikking heeft getroffen.’

‘Oké, aan de slag dan maar,’ vond ook Geoff. ‘Wie ze ook is, en ik ben ervan overtuigd dat ze een “zij” is, zorg dat je een afspraak met haar maakt. Ik wil weten wat je persoonlijke indruk van haar is.’

Terwijl Gina door de hal naar de lift liep, fluisterde ze in zichzelf: ‘Als die CRyan nou maar niet een of andere gek is!’

3

Normaal gesproken zou Gina de tijd hebben genomen om de aanblikken en geluiden van de stad waar ze zo dol op was in zich op te nemen. Toen ze in de metro stapte, dacht ze met een glimlach terug aan haar kamergenote uit haar eerste jaar op de universiteit. Marcie kwam uit een klein plaatsje in Ohio en had gevraagd of het moeilijk was geweest om in New York City op te groeien. Die vraag had Gina overdonderd. Tegen de tijd dat ze twaalf was, had ze al precies door hoe de bus en de metro werkten en had ze het heerlijk gevonden om te kunnen gaan en staan waar ze zelf wilde. Op haar beurt had ze aan Marcie gevraagd of die het niet moeilijk had gevonden om ergens op te groeien waar je altijd afhankelijk was van je ouders als je ergens naartoe wilde.

Bij een kleine kruidenierswinkel op de hoek van Broadway haalde ze melk en broodbeleg. Tot haar verbazing stond er geen rij bij de Starbucks ernaast, dus liep ze naar binnen en bestelde haar favoriete koffie: een vanille-latte. Terwijl ze het anderhalve blok terugliep naar haar appartement, was ze in gedachten al bij de taak die voor haar lag.

Nadat ze de boodschappen had opgeruimd, nam ze de latte mee naar de keukentafel en haalde haar laptop uit de slaapstand. Ze opende de mail van CRyan. Die was verstuurd vanaf een Google-account, maar dat deed er niet echt toe. Na talloze keren op de vingers te zijn getikt, stonden de techbedrijven enorm onder druk om de privacy van hun gebruikers te beschermen. Google zou geen poot uitsteken om haar te helpen CRyan te vinden.

Ze herlas het enige stukje van de mail dat een aanwijzing bevatte: volgens mij hebben we nooit kennisgemaakt toen we op Boston College zaten. We schelen een paar jaar met elkaar.

CRyan wist dus in welk jaar Gina was afgestudeerd en op een zeker moment hadden ze tegelijkertijd op de campus rondgelopen. Een paar jaar, dat was meer dan één, maar minder dan vier, anders hadden ze niet tegelijkertijd kunnen studeren. Dat betekende dat CRyan twee of drie jaar voor of na haar was afgestudeerd.

Ze leunde naar achteren en nam een slok van haar latte. Toen ze aan het artikel over het brandmerken had gewerkt, had Southern University daar lucht van gekregen. Ze hadden haar op alle mogelijke manieren geprobeerd tegen te werken in haar zoektocht naar contactgegevens van leden van de studentenvereniging en de studieadviseurs.

Maar die omstandigheden waren anders geweest. Boston College was niet haar doelwit. Dit ging niet over de universiteit. En ze hoefde maar achter de eigenaar van één e-mailadres te komen.

Was het maar zo eenvoudig, dacht ze. Als dat e-mailadres van CRyan niet bij hen bekend was, zou ze om veel meer moeten vragen. En gezien de privacywetgeving… ‘Ach ja,’ zei ze hardop. ‘Er is maar één manier om erachter te komen.’

4

‘Met Boston College, afdeling oud-studenten, wat kan ik voor u doen?’ De mannenstem aan de andere kant van de lijn klonk helder en efficiënt. Zo te horen was de spreker in de vijftig.

‘Hallo, u spreekt met Gina Kane. Ik ben tien jaar geleden afgestudeerd aan Boston College. Mag ik vragen met wie ik het genoegen heb?’

‘U spreekt met Rob Mannion.’

‘Aangenaam kennis te maken, meneer Mannion –’

‘Zeg maar Rob.’

‘Dank je, Rob. Ik bel omdat ik graag ergens wat meer informatie over zou willen.’

‘De voorbereidingen voor de reünie zijn te volgen op onze website. Ik kan u het adres wel geven.’

‘Nee, daar bel ik niet voor. Ik ben op zoek naar iemand die rond dezelfde tijd als ik op de universiteit zat.’

‘Daar kan ik u misschien wel mee helpen. Hoe heet die persoon en in welk jaar is hij of zij afgestudeerd?’

‘Daar wordt het lastig. Ik weet de volledige naam niet. Ik heb alleen een e-mailadres. Zou jij misschien –’

‘Waarom mailt u diegene dan niet om te vragen hoe hij of zij heet?’

Gina probeerde de frustratie uit haar stem te weren. ‘Dat was ook mijn eerste gedachte, kan ik je verzekeren.’ Ze twijfelde hoeveel ze moest prijsgeven. Sommige mensen raakten enthousiast bij de gedachte dat ze een journalist aan de lijn hadden, andere klapten juist dicht. ‘Als ik je een e-mailadres geef, kun je me dan vertellen of de eigenaar van dat adres bij jullie bekend is?’

‘Volgens mij is het tegen de privacyregels om dat soort informatie te delen.’

‘Dat begrijp ik, maar dat vraag ik ook niet. Je hoeft de gegevens niet met me te delen, ik wil alleen weten of ze bij jullie bekend zijn.’

‘Wat een ongebruikelijk verzoek. Maar ik zal eens kijken. Een momentje, dan open ik de database. In welk jaar is de betreffende persoon afgestudeerd?’

‘Dat weet ik niet zeker, maar dat moet bijna wel ergens in de volgende zes jaar zijn geweest.’ Ze las de jaren op waarin CRyan waarschijnlijk was afgestudeerd.

‘Dan moet ik die jaren stuk voor stuk opzoeken,’ verzuchtte hij, hoorbaar geïrriteerd.

‘Het zou me echt enorm uit de brand helpen,’ zei Gina vriendelijk.

‘Oké, het staat nu op mijn scherm. Het eerste jaar niet, het tweede ook niet, het derde… nee, het vierde ook niet, het vijfde niet, het zesde niet. Sorry, het ziet ernaar uit dat ik u niet kan helpen.’

‘Zijn de huidige mailadressen van oud-leerlingen over het algemeen wel bij jullie bekend?’

‘We doen ons best de contactinformatie up-to-date te houden, maar daarbij zijn we grotendeels afhankelijk van de informatie die de oud-studenten ons geven. Als ze een nieuw mailadres maken en het oude niet meer gebruiken, is het antwoord nee. Datzelfde geldt voor adressen en telefoonnummers.’

‘Heb je het laatste jaar waarnaar ik vroeg nog op je scherm staan?’

‘Ja.’

‘Kun je me vertellen hoeveel mensen met de achternaam Ryan er dat jaar zijn afgestudeerd?’

‘Een groot deel van onze studenten is van Ierse komaf.’

‘Dat weet ik. Mijn eigen voorouders zijn ook Iers.’

‘U houdt de lijn wel erg lang bezet, mevrouw Kane.’

‘Zeg maar Gina. En Rob, ik vind het echt fijn dat je zo veel geduld met me hebt gehad. Voordat we ophangen, zou ik het graag nog even hebben over de berichten die ik heb ontvangen over de fondsenwervingscampagne van dit jaar.’

‘Dat horen we altijd graag,’ zei Rob, nu met iets meer enthousiasme.

Een kwartier later had Rob haar de spreadsheets met de achternaam Ryan gemaild van de zes jaar die ze had opgevraagd. En was er drieduizend dollar overgemaakt vanaf haar MasterCard.

5

Gina spitte de spreadsheets door die Rob haar had toegestuurd. Rechts van elke studentennaam – voornaam, achternaam, tweede naam – stonden kolommen met allerlei informatie: geboortedatum, woonadres, werkgever, e-mailadres, telefoonnummer, naam echtgenoot. Snel keek ze alles na en zag dat Rob gelijk had toen hij zei dat geen van de oud-studenten het mailadres had opgegeven waarnaar ze zocht.

Met wat knippen en plakken zette ze de namen in een nieuwe spreadsheet. In totaal waren er in die zes jaar eenenzeventig mensen met de achternaam Ryan afgestudeerd, iets meer vrouwen dan mannen.

Ze selecteerde elke Ryan van wie de voornaam met een C begon en zette die bovenaan de lijst. Het waren er veertien: Carl, Carley, Casey, Catherine, Charles, Charlie, Charlotte, Chloe, Christa, Christina, Christopher, Clarissa, Clyde en Curtiss.

Ze printte de lijst en accentueerde de vrouwennamen met een markeerstift. Van de naam Casey was ze niet zeker, dus controleerde ze de tweede naam: Riley. Dat kon ook twee kanten op, dacht ze. Ze voegde Casey aan haar lijst met vrouwen toe.

Opeens kwam er een verontrustende gedachte bij haar op. Het mailadres van haar vriendin Sharon was S, gevolgd door haar achternaam. Maar Sharon was haar tweede naam; haar eerste naam was Eleanor. Als ze in deze gegevens naar Sharon zou zoeken, zou ze dus onder de verkeerde naam kijken. ‘Zeg alsjeblieft dat je voornaam met een C begint, mevrouw Ryan,’ fluisterde ze in zichzelf.

Ze vroeg zich af of Facebook haar verder zou kunnen helpen. Ze voerde de eerste naam van haar lijst in: Carley Ryan. Zoals te verwachten was, waren er tientallen vrouwen en een paar mannen met die naam. Dus typte ze in: ‘Carley Ryan, Boston College’. Dat leverde vier treffers op, maar geen daarvan leek in de juiste leeftijdscategorie te vallen. Ze probeerde het nog eens met ‘Carley Ryan, REL News’, maar zonder resultaat.

Toen ze die stappen wilde herhalen met de volgende naam op haar lijst – Casey – bedacht ze zich. Naar eigen zeggen had CRyan een ‘verschrikkelijke ervaring’ gehad bij REL News. Als Gina zoiets was overkomen, zou ze REL dan op haar Facebookpagina noemen? Waarschijnlijk niet. En iemand die iets naars had meegemaakt, wilde misschien het liefst onzichtbaar zijn. Of misschien was ze zo iemand die gewoon een hekel had aan social media.

Gina overwoog de negen vrouwen allemaal een e-mail te sturen, maar verwierp die gedachte al snel weer. Om wat voor reden dan ook had CRyan niet gereageerd op de mail die Gina haar anderhalve week geleden had gestuurd. Waarom zou ze wel reageren als ze het nu nog eens probeerde? Ze pakte haar telefoon en toetste het nummer van Carley Ryan in.

‘Hallo.’ Zo te horen was de vrouw die opnam van middelbare leeftijd.

‘Hallo, spreek ik met mevrouw Ryan?’

‘Ja, dat klopt.’

‘U spreekt met Gina Kane. Ik ben in 2008 afgestudeerd aan Boston College.’

‘Bent u een bekende van mijn dochter Carley? Die is in 2006 afgestudeerd.’

‘Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren dat ik Carley ooit ontmoet heb. Ik ben bezig met de research voor een artikel over oud-studenten van Boston College die uiteindelijk in de journalistiek zijn gaan werken. Heeft Carley weleens voor een televisiezender gewerkt, zoals REL News?’

‘O, nee hoor,’ zei de vrouw met een lachje. ‘Carley vindt televisiekijken zonde van haar tijd. Ze werkt als instructrice bij Outward Bound. Momenteel heeft ze de leiding over een kano-tripje in Colorado.’

Nadat Gina Carleys naam van de lijst had geschrapt, bekeek ze de overige namen en telefoonnummers. Het was onmogelijk te zeggen welke nummers van de oud-studenten zelf waren en welke van hun ouders.

Ze toetste het volgende nummer in. Casey nam na één keer overgaan al op en vertelde dat ze meteen na Boston College een vervolgstudie Rechten was gaan doen en was aangenomen bij een firma in Chicago. Weer een doodlopend spoor.

Bij Catherine sprak ze een bericht in.

Charlie bleek een man te zijn en als accountant te werken.

Het nummer van Charlotte werd voorafgegaan door 011. In de kolom met adressen stond een straat in Londen in Engeland. Gina keek op haar horloge. In Engeland was het vijf uur later. Niet te laat om te bellen, dus. Even later werd er opgenomen door een vrouw van middelbare leeftijd met een Brits accent. Ze legde uit dat haar dochter Charlotte direct na haar afstuderen een baan had geaccepteerd bij Lloyd’s of Londen en daar nu nog steeds werkte.

Voor Chloe liet ze een bericht achter.

Clarissa’s moeder vertelde tot in de hartverscheurende details dat haar dochter met haar liefje van de middelbare school was getrouwd, vier prachtige kinderen had gekregen en slechts één jaar in Pittsburgh had gewerkt voordat ze fulltime was gaan moederen. Ze kon niet nalaten om te zeggen dat ze het zelf heel anders had aangepakt. ‘Ik was al bijna tien jaar aan het werk voordat ik een gezin stichtte. Voor Clarissa heeft het goed uitgepakt, maar vind je ook niet dat vrouwen beter minstens vijf jaar kunnen uittrekken voor hun carrière en om aan hun zelfvertrouwen te werken, voordat ze zo’n verbintenis aangaan? Dat heb ik ook tegen Clarissa gezegd, maar denk je dat ze naar me luisterde? Welnee. Ik –’

Op dat moment werd Gina teruggebeld door Chloe, zodat ze met goed fatsoen kon ophangen. Chloe was medicijnen gaan studeren en werkte nu met een wetenschapsbeurs in de Cleveland Clinic.

Het nummer van Christa bestond niet meer.

Courtney belde tijdens haar lunchpauze terug. Ze had haar master behaald en was direct daarna als docent aan de slag gegaan.

Gina probeerde zich niet uit het veld geslagen te voelen toen ze naar de twee overgebleven namen keek: Catherine en Christina. Omdat ze niet goed wist hoe ze nu verder moest, ging ze maar een broodje voor zichzelf smeren.

6

Na de lunch was Gina weer wat opgepept en bekeek ze de adressen van alle oud-studenten. Het laatst bekende adres van Christina was in Winnetka in Illinois, een keurige buitenwijk op zo’n vijfentwintig kilometer van Chicago. Ze zocht de netnummers van Winnetka op, 224 en 847. Het telefoonnummer op de spreadsheet begon met 224.

Tegen beter weten in belde ze het nummer. Er nam een opgewekte stem op, met een duidelijk ‘hallo’. Snel stak Gina de inmiddels bekende riedel af over waarom ze belde.

Christina’s vriendelijke toon sloeg snel om in een woedende tirade. ‘Dus je wilt dat ik je help met een artikel over hoe geweldig Boston College is? Nou, ik weet wel iets beters waarover je kunt schrijven. Mijn ouders hebben elkaar leren kennen toen ze allebei op Boston College zaten. Twee trouwere oud-studenten kun je niet vinden. Ze deden elk jaar een donatie en zaten als vrijwilliger in allerlei commissies. Net als ik, na mijn afstuderen. Vijf jaar later meldde mijn broertje zich aan. Hij hoorde bij de beste tien procent van zijn klas. Was aanvoerder van het lacrosseteam. Deed mee aan alle buitenschoolse activiteiten. Kortom, hij was een geweldige knul, maar ze wezen hem gewoon af. “We hebben al zo veel geschikte aanmeldingen uit uw omgeving,” meer woorden maakten ze er niet aan vuil. En dat na alles wat mijn ouders en ik gedaan hebben! Doe me een lol. Bel me niet meer.’ De verbinding werd abrupt verbroken.

Gina grinnikte. Als Christina nog iets langer aan de lijn was gebleven, had ze haar het nummer van Rob Mannion kunnen geven. Die twee hadden vast heel wat met elkaar te bespreken.

Gina staarde uit het raam. Tot nu toe liepen alle sporen dood. Peachtree City in Georgia, had Rob opgegeven als adres van Catherine Ryan. Maar toen ze de online databases van die omgeving erop nazocht, bleek geen van de gevonden Catherine Ryans de juiste leeftijd te hebben.

Ze wist niet goed wat ze nu moest doen. Als Catherine de ‘CRyan’ was die ze zocht, zou ze haar nog even de tijd kunnen geven om op haar voicemailbericht te reageren. Maar iets zei haar dat ze moest doorzetten, dat ze een andere manier moest zoeken om met haar in contact te komen.

Ze dacht terug aan wat Rob had gezegd: dat ze hun dossiers bijwerkten met de nieuwe adressen en telefoonnummers die de oud-studenten doorgaven. Betekende dat dat ze de oude adressen ook hadden? Zou het adres van Catherines ouders nog bekend zijn op Boston College?

Ze kreeg Rob aan de lijn, die kortaf reageerde toen ze haar naam noemde. ‘Ik heb over minder dan een minuut een conference call.’

Gina wist dat ze snel moest zijn. ‘Het laatst bekende adres van Catherine Ryan is in Georgia, maar ik kan haar niet vinden. Nu hoop ik haar ouders op te kunnen sporen. Heb je haar oorspronkelijke adres misschien nog?’

‘Dat zou ik in een oudere database moeten nakijken. Een momentje, dan probeer ik het op te zoeken voordat de vergadering begint.’

Ze hoorde hem zachtjes mompelen terwijl hij de naam van Catherine Ryan intikte. ‘Oké, er gebeurt iets. Kijk eens aan. Forest Drive 40, Danbury, Connecticut. En nu moet ik echt ophangen.’

7

Op internet vond Gina een vermelding van Justin en Elizabeth Ryan in Danbury. Het adres kwam overeen met het adres dat Rob haar had gegeven. Ze waren vijfenzestig en drieënzestig jaar. Dat klopte wel zo ongeveer voor ouders met een kind van begin dertig, dacht Gina. Haar journalistieke intuïtie gaf haar in dat ze beter naar Danbury kon rijden dan hen telefonisch te benaderen.

Op deze frisse herfstdag was het een aangename rit, met weinig verkeer op de weg. Godzijdank had ze Waze, dacht ze toen de navigatieapp haar in haar huurauto de stad uit loodste, naar een gezellige buurt in het zuiden van Connecticut, met statige vrijstaande huizen.

De deur werd opengedaan door een vrouw van eind zestig met wit haar. In eerste instantie was ze een beetje op haar hoede toen ze Gina’s visitekaartje las, maar al snel draaide ze bij, en ze legde uit dat zij en haar man het huis nog geen jaar geleden van de familie Ryan hadden gekocht en hun nieuwe adres niet hadden.

Op het internet kon je dus ook al niet vertrouwen, dacht Gina. Maar toen ze zich omdraaide om weg te gaan, zag ze een bord met TE KOOP in de voortuin van de buren staan. Ze draaide zich weer naar de nieuwe eigenares van het huis toe, die nog in de deuropening stond. ‘Nog één vraag. Hebben jullie dit huis via een makelaar gekocht?’

‘Jazeker.’

‘Weet u nog welke?’

‘Ja, ik kan u zijn visitekaartje wel geven.’

Volgens de navigatieapp bevond het makelaarskantoor zich anderhalve kilometer verderop. Het was nu vijf uur. Gina hoopte dat hij nog op kantoor zou zijn en dwong zichzelf de maximumsnelheid met niet meer dan vijftien kilometer per uur te overschrijden toen ze zich naar het adres toe repte.

Het kantoor lag aan de hoofdstraat, omringd door een stomerij, een delicatessenwinkel, een kapsalon en een winkel die sportartikelen verkocht. De etalage was behangen met foto’s van huizen. Met een schietgebedje voelde ze aan de deurknop en merkte tot haar opluchting dat de deur open was. Toen ze over de drempel stapte, kwam er net een kale, gedrongen man van een jaar of zestig uit een kantoortje achterin.

Het viel hem duidelijk tegen dat ze niet op huizenjacht was, maar toen ze over de Ryans begon, werd hij opeens een stuk spraakzamer. ‘Een leuk gezin,’ zei hij. ‘Ik kende hen al sinds hun kinderen nog klein waren. Ik zag hen niet graag vertrekken, maar Elizabeth kreeg steeds meer last van haar artritis. Uiteindelijk vonden ze dat het zo niet langer kon en zijn ze op zoek gegaan naar een ander huis. Ze hebben ook naar Naples en Sarasota gekeken, maar uiteindelijk is het Palm Beach geworden. Een wijs besluit, als je het mij vraagt. Ze hebben me foto’s laten zien van het appartement dat ze wilden kopen. Ik heb gezegd dat het me een goeie deal leek, ook al ben ik maar een paar keer in die omgeving geweest. Net gerenoveerd, met ruime kamers en een extra badkamer naast de logeerkamer. Wat wil je nog meer? Wel jammer dat ze weggingen, hoor. Goed volk, als u begrijpt wat ik bedoel.’

Pas toen de makelaar even moest ademhalen, wist Gina er een vraag tussen te krijgen. ‘Weet u toevallig nog hoe hun kinderen heetten?’

‘Jeetje, eens even denken. Ik word echt oud. Vroeger wist ik zoiets meteen. Nu duren dat soort dingen even.’ Met gefronst voorhoofd dacht hij na. ‘Wacht even, het ligt op het puntje van mijn tong. Het waren twee heel knappe kinderen. Ze zullen nu allebei eind twintig zijn. Eens even zien. O, ik weet het weer. Hun zoon heet Andrew en hun dochter Catherine. Ze noemen haar Cathy.’

‘Weet u misschien hoe je die naam spelt? Met een C of met een K?’

‘Dat weet ik heel zeker. Met een C. C-A-T-H-E-R-I-N-E.’

C. Ryan, dacht Gina. De voorletter klopte in elk geval.

Drie minuten later had ze het adres in Palm Beach en het telefoonnummer van de Ryans losgepeuterd.

Ze liep naar haar auto, startte de motor en aarzelde.

Als ze vanuit de auto belde, liep ze het risico dat ze moeilijk verstaanbaar was door de verkeersgeluiden of dat de ontvangst onderweg slecht was, dus besloot ze te wachten tot ze weer thuis was. Ditmaal leek de rit veel langer te duren, en ze moest zichzelf eraan herinneren dat ze vroeg was opgestaan en al een lange dag achter de rug had.

Het was kwart over zeven toen ze terugkwam in haar appartement. Dankbaar schonk ze een glas wijn voor zichzelf in, ging op een stoel in de eethoek zitten en pakte de vaste telefoon erbij.

Er werd opgenomen door een man: ‘Met Ryan.’

Gina herhaalde wat ze tegen de makelaar had gezegd: dat ze samen met Cathy op Boston College had gezeten en haar graag wilde spreken.

Na een lange stilte vroeg Andrew Ryan: ‘Was je bevriend met mijn zus?’

‘Niet echt, maar ik zou graag met haar in contact komen.’

‘Dan weet je dus niet dat Cathy vorige week is verongelukt, tijdens haar vakantie op Aruba.’

Haar adem stokte. ‘Nee, dat wist ik niet. Wat verschrikkelijk. Gecondoleerd.’

‘Dank je. Het is een enorme schok voor ons. Dit is wel het laatste wat we verwacht hadden. Cathy was altijd erg voorzichtig en kon heel goed zwemmen.’

‘Ik zou graag wat dieper ingaan op de reden waarom ik bel, maar ik begrijp het volkomen als het nu niet uitkomt. Als je wilt, kan ik later wel terugbellen.’

‘Het kan nu wel. Wat kan ik voor je doen?’

Ze aarzelde maar heel even. ‘Ik ben journalist en wilde Cathy graag spreken in het kader van een artikel waaraan ik werk. Voordat ik verderga: heeft Cathy bij REL News gewerkt?’

‘Ja, dat klopt.’

‘Hoelang was ze daar in dienst?’

‘Drie jaar. Daarna is ze voor een tijdschriftenuitgeverij in Atlanta gaan werken.’

‘Wanneer heb je haar voor het laatst gezien of iets van haar gehoord?’

‘Ongeveer twee weken geleden. Onze moeder was jarig, dus zijn we allebei een weekend naar Palm Beach gegaan om het te vieren.’

‘Op welke datum was dat?’

Toen Andrew het vertelde, maakte ze snel een optelsommetje in haar hoofd.

‘Ik heb op de verjaardag van jullie moeder een mailtje gehad van Cathy. Ik zal het even voorlezen.’

Andrew hoorde het aan.

Gina legde uit dat ze op het punt had gestaan om zelf op reis te gaan en Cathy had verzocht contact met haar op te nemen als ze weer terug was.

‘En na die eerste mail heeft ze niks meer van zich laten horen?’

‘Nee, helemaal niks. Ik heb hemel en aarde bewogen om haar te vinden.’

Na een hele tijd zei hij: ‘Ik merkte al dat Cathy iets dwarszat, tijdens die verjaardag. Ze was heel stil. Ze zei dat ze iets met me wilde bespreken, maar het leek haar beter om dat te doen wanneer ze weer terug was uit Aruba. Ze zou vijf dagen blijven.’

‘Weet je of ze nog contact had met haar oude collega’s van REL News?’

‘Een paar van hen sprak ze nog weleens, geloof ik.’

‘Weet je misschien hoe die mensen heten?’

‘Een van hen woonde in de omgeving van New York. Haar naam wil me even niet te binnen schieten. Misschien kan ik die nog wel ergens vinden. Na het ongeluk ben ik naar Aruba gegaan om Cathy’s persoonlijke bezittingen op te halen, waaronder haar mobiele telefoon en haar laptop. Ik zal er weleens in kijken. Als ik die naam zie, weet ik het wel weer.’

‘Dat zou ik heel erg op prijs stellen.’

‘Geef me je nummer maar, dan bel ik zodra ik iets gevonden heb.’

Ze wisselden hun mobiele nummers uit.

Daarna vroeg Andrew zacht: ‘Heb je enig idee wat mijn zus bedoelde met die “verschrikkelijke ervaring”?’

‘Nog niet. Maar ik ben vast van plan erachter te komen.’

8

Nadat Gina had opgehangen, bleef ze nog een hele tijd zitten nadenken over het gesprek met Andrew. Er was nog zo veel wat ze hem wilde vragen. Ze pakte een notitieblok en begon aantekeningen te maken.

Cathy was direct na haar studie bij REL News begonnen. Dat betekende dat ze toen tweeëntwintig was. Volgens haar broer had ze er drie jaar gewerkt. Dus de ‘verschrikkelijke ervaring’ moest tussen haar tweeëntwintigste en vijfentwintigste hebben plaatsgevonden. Een leeftijd waarop je nog best kwetsbaar was, bedacht Gina.

Het was niet bij haar opgekomen om verder te vragen naar de toedracht van het ongeluk. Andrew had gezegd dat Cathy goed kon zwemmen, dus ze was verdronken? Het was op Aruba gebeurd. Was ze daar met haar vaste vriend? Haar vriendinnen? Alleen?

Aruba, dat was toch de plek waar de ouders van Natalee Holloway zo veel moeite hadden gehad om erachter te komen wat er met hun dochter was gebeurd nadat ze was verdwenen tijdens een reis na haar eindexamen?

Zou de zaak nog onderzocht worden? Als dit mogelijk geen ongeluk was, wat moest ze dan doen?

Ze duwde haar stoel naar achteren en stond op. Over twintig minuten had ze met Lisa afgesproken in het Bird’s Nest.

Snel ging ze de slaapkamer in om iets anders aan te trekken. Ze koos een zwarte broek, een zwart haltertopje en haar favoriete zwart-witte jasje met print uit en haastte zich naar buiten.

Met de metro was het maar twintig minuten naar de West Village. Toen ze de deur van het restaurant opendeed, zat haar vriendin al aan een tafeltje met uitzicht op de bar.

Lisa sprong op en liep naar haar toe. ‘Ik heb je gemist,’ zei ze. ‘Mocht je het je afvragen, ik heb dit tafeltje uitgekozen omdat ik wilde zien hoe de bartender drankjes mixt, en of hij daarbij ijs laat vallen.’

‘En?’ vroeg Gina.

‘Tot nu toe niet. Maar genoeg over ijsklontjes. Neem een glas wijn en vertel eens over Nepal.’

‘Doe mij de hele fles maar,’ merkte Gina op. ‘De reis naar Nepal was fantastisch. Volgens mij heeft het mijn vader echt goedgedaan om zijn oude vrienden weer te zien. Hij is nog steeds kapot van het verlies van mijn moeder.’

‘Dat begrijp ik. Ze was een geweldige vrouw.’

Aarzelend nam Gina een slok wijn en stak toen van wal. ‘Op de dag dat ik naar Nepal vertrok, kreeg ik een mail waarvan ik hoop dat die de basis wordt voor mijn volgende artikel.’ Ze praatte Lisa bij.

‘En nu dat dodelijke ongeluk,’ merkte Lisa op. ‘Om het maar eens bot te zeggen: dat komt wel heel goed uit voor degene die een schikking met haar wilde treffen. Misschien iets té goed?’

‘Dat vraag ik me ook af. Het kan natuurlijk toeval zijn, maar het is wel heel kort nadat Cathy me die e-mail had gestuurd gebeurd.’

‘Wat ga je nu doen?’

‘Ik heb toestemming van mijn nieuwe baas nodig om naar Aruba te vliegen en zelf op onderzoek uit te gaan.’

‘Op kosten van het blad?’

‘Dat hoor ik later deze week.’

Lisa glimlachte. ‘In mijn volgende leven wil ik jouw baan.’

‘Genoeg over mij, wat doe jij de laatste tijd zoal?’

‘Hetzelfde als altijd. Letselschades.’ Lisa vertelde haar over de nieuwe zaken die ze had toegewezen gekregen sinds ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Een cliënt had tijdens een wandeling over Fifth Avenue een weggewaaid stuk puin tegen haar hoofd gekregen en daar een lichte hersenschudding aan overgehouden. ‘Er wordt tegenwoordig veel meer gedokt voor hersenschuddingen, door al die ruchtbaarheid die footballers eraan hebben gegeven. Dat wordt een makkie.’ Een andere cliënt liep een metrostation uit door een draaideur van metalen staven. ‘Halverwege kwam de deur vast te zitten. Mijn cliënt liep ertegenaan en brak zijn neus. Hij houdt bij hoog en laag vol dat hij nuchter was. Al vraag ik me wel af wat hij om drie uur ’s nachts op straat deed als hij niet had gedronken.’ Ze keek naar de bar omdat ze hoorde dat er een drankje werd gemixt. ‘Nog steeds geen ijs op de vloer,’ merkte ze wrang op.

9

De volgende ochtend om tien voor zeven rekte Gina zich net uit en probeerde ze haar ogen open te doen toen haar mobieltje ging. Op het scherm stond de naam van Andrew Ryan.

‘Hopelijk bel ik niet te vroeg,’ zei hij. ‘Ik stap zo in het vliegtuig terug naar Boston. Ik wilde nog even terugkomen op ons gesprek van gisteren.’

‘Dat kan nu wel.’ Ze pakte het notitieblok dat altijd op haar nachtkastje lag. ‘Bedankt dat je zo snel iets van je laat horen.’

‘Meg Williamson is een van de mensen bij REL News met wie Cathy contact heeft gehouden.’

‘Meg Williamson,’ herhaalde ze al schrijvend. ‘Heb je haar contactgegevens?’

‘Nee, ik kon haar niet op Cathy’s computer of mobieltje vinden. Haar naam schoot me op weg naar het vliegveld opeens te binnen. Als ik weer in Boston ben, kan ik mijn moeder wel bellen om haar te vragen het op te zoeken.’

‘Heel graag. Bedankt. Weet je toevallig of Cathy nog met meer mensen van REL News contact had?’

‘Nog niet, maar ik zal het aan mijn moeder vragen.’

‘Nogmaals bedankt. Als je nog even hebt, heb ik nog een paar vragen die me na ons gesprek te binnen zijn geschoten.’

‘Ik heb nog wel vijf minuten. Vraag maar raak.’

‘Was Cathy alleen op Aruba, of met vrienden?’

‘Alleen.’

‘Weet je of ze daar met iemand afgesproken had?’

‘Niet dat ik weet. Ze zei dat ze gewoon wat tijd voor zichzelf wilde.’

‘Aruba is best ver weg voor een vakantie van een paar dagen. Heb je enig idee waarom ze daarnaartoe wilde?’

‘Nee. Al hield ze wel van alles wat met water te maken had. Duiken, snorkelen, windsurfen.’

‘Je zei dat Cathy verongelukt is.’

‘Ja, ze heeft een ongeluk gehad met een jetski.’

‘Wat is er precies gebeurd?’

‘De dag na het ongeluk belde de Arubaanse politie mijn ouders om te zeggen dat haar jetski tegen een boot in de haven was gebotst. Cathy is ervanaf geslingerd.’

‘Is ze verdronken, of is de botsing haar fataal geworden?’

‘Dat is niet duidelijk.’

‘Ik vind het heel vervelend om te vragen, maar is er autopsie verricht?’

‘Nee. Daar hebben we wel naar gevraagd, maar toen bleek dat er twee of drie weken overheen zouden gaan, hebben we besloten het niet te laten doen. Ik weet dat ze ernstig hersenletsel had. Door de klap is ze vrijwel zeker bewusteloos geraakt. Ze droeg een zwemvest, maar tegen de tijd dat er hulp kwam, lag ze al minutenlang met haar gezicht in het water.’

‘Het spijt me dat ik dit moet vragen, maar weet je of ze alcohol in haar bloed had?’

‘In het politierapport stond dat haar stoffelijk overschot sterk naar drank rook.’

‘Had ze voor zover jij weet een drankprobleem?’

‘Zeker weten van niet. Ze was een gelegenheidsdrinker. Eén of twee drankjes op een feestje. Een enkele keer drie. Ik heb haar nooit dronken gezien.’

Gina nam zich voor om aan een bevriende lijkschouwer te vragen haar te helpen wijs te worden uit het politierapport. ‘Was ze alleen of met een groep?’

‘Het was een georganiseerde excursie. Er waren nog drie of vier andere jetskiërs en een gids bij.’

‘Weet je of de politie de andere aanwezigen heeft verhoord?’

‘Ze zeiden van wel. In het rapport stond dat ze allemaal hebben toegegeven dat ze tijdens de lunch hadden gedronken.’

Toegegeven, dacht Gina. Zo klonk het alsof ze iets illegaals hadden gedaan.

‘Heeft de politie met het verhuurbedrijf gesproken?’

‘Ja. Zoals te verwachten was, beweerde de eigenaar dat al zijn jetski’s tiptop in orde waren.’

‘Heb jij de persoon gesproken die haar de jetski heeft verhuurd?’

‘Nee. Eerlijk gezegd was ik nogal in shock toen ik daar was. Het is vreselijk om de laden van je zus open te trekken en haar persoonlijke spullen in een koffer te stoppen. Het laatste waaraan ik behoefte had, was een gesprek met de mensen die haar die jetski hadden verhuurd.’

‘Dat begrijp ik helemaal. Het spijt me dat ik je al die vragen stel.’

‘Geeft niks. Ga maar door.’

‘Is de jetski na het ongeluk onderzocht?’

‘Daar heb ik niet naar gevraagd. Ik weet niet of er een deskundige naar heeft gekeken.’

‘Werden er in het politierapport conclusies getrokken over de toedracht van het ongeluk?’

‘Ze gaan uit van een fout van de bestuurder. Er stond dat Cathy waarschijnlijk in paniek is geraakt nadat ze per ongeluk vol gas had gegeven. Haar paniek werd nog groter doordat ze voorafgaand aan het ongeluk binnen korte tijd een grote hoeveelheid alcohol had gedronken.’

‘Heb je een kopie van het rapport?’

‘Ja.’

‘Zou ik die mogen inzien?’

‘Natuurlijk. Ik heb er een scan van. App je e-mailadres maar naar dit nummer, dan stuur ik het rapport naar je door.’

‘Het zou ook schelen als ik wat recente foto’s van Cathy had.’

‘Ik zal kijken wat ik kan vinden en ze meesturen met het rapport. Denk je echt dat Cathy’s dood geen ongeluk was?’

‘Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Maar ik kan je één ding zeggen: ik heb het niet zo op toeval. Eerst probeert een machtig bedrijf een schikking met haar te treffen en wordt ze misschien zelfs onder druk gezet, want ik heb sterk de indruk dat ze niet bereid was om te schikken. En dan komt ze opeens om bij een ongeluk. Als je het mij vraagt, is dat allemaal wel erg toevallig.’

‘Goeie genade, ik moet er niet aan denken dat mijn zus met opzet om het leven is gebracht! Mijn vlucht wordt omgeroepen. We spreken elkaar vast snel weer.’

‘Doen we. Goede reis.’

De verbinding werd verbroken.

10

Na het douchen en aankleden liep Gina met haar laptop onder haar arm naar de Starbucks op de hoek en bestelde een vanille-latte. Als ze een artikel schreef, deed ze dat het liefst in alle rust, in haar eigen appartement. Maar wanneer ze e-mails moest beantwoorden en research moest doen, vond ze het prettig om de geluiden van een koffietentje op de achtergrond te hebben.

Ze ging aan een tafeltje in het midden van de zaak zitten, zette haar laptop aan en begon zich in te lezen over Aruba. De weinige kennis die ze over het eiland had, kwam voort uit de verslagen en reportages die ze over de zaak-Holloway had gezien.

Haar eerste halte was Wikipedia. Tijdens het lezen maakte ze aantekeningen.

Negenentwintig kilometer ten noorden van Venezuela. Gelegen in de Nederlandse Caraïben. Zelfstandig land binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Witte zandstranden. Honderdduizend inwoners. Populair bij toeristen omdat het zo weinig regent.

Eén feitje trok de aandacht van haar innerlijk geschiedenisfanaat.

Peter Stuyvesant werd in 1642 benoemd tot directeur-generaal van de Nederlandse kolonie, voordat hij werd uitgezonden naar zijn nieuwe post in Nieuw-Amsterdam, dat later werd hernoemd tot New York City.

Ze ging naar een boekingssite en zocht naar rechtstreekse vluchten van JFK naar Aruba. Een retourvlucht was er vanaf zeshonderdzesenzestig dollar. En de hotels waren erg schappelijk geprijsd. Ze wilde per se naar het hotel waar Cathy Ryan had gelogeerd. Ze maakte er een notitie van, zodat ze het aan Andrew zou kunnen vragen.

Gina nam een flinke teug van haar koffie en genoot van het gevoel van de hete vloeistof die door haar keel gleed. Op dit moment dacht ze al genoeg informatie te hebben om op kosten van de zaak naar Aruba te kunnen vliegen. Maar om het nog overtuigender te maken wilde ze graag weten hoe – en óf – Meg Williamson in dit hele verhaal paste.

Met een beetje geluk zou ze later vandaag Megs nummer van mevrouw Ryan krijgen. Voordat ze contact met Meg opnam, wilde ze precies weten wat ze ging zeggen. Was Meg de hele drie jaar dat Cathy bij REL News had gewerkt daar in dienst geweest, of slechts een deel daarvan? Hoe hecht waren die twee? Wist Meg dat Cathy twee weken terug was overleden? Had Meg ook een ‘verschrikkelijke ervaring’ bij REL News achter de rug? Zo niet, had Cathy haar dan iets over haar ervaring verteld? En als Meg op een schikkingsvoorstel was ingegaan, zou ze dan wel met Gina willen praten?

Ze opende haar mailbox en klikte op ‘nieuw’. Na een paar toetsaanslagen verscheen de naam van Geoff.

Ha Geoff, ik heb nieuws over de REL News-situatie dat ik met je wil delen. Heb je tijd om af te spreken?

Een halve minuut later kwam zijn reactie al binnen.

Tot vier uur in bespreking. Kan het daarna?

Oké. Zie je om vier uur.

11

In haar appartement haalde Gina alvast luchtige kleding uit de kast en legde die op haar bed, voor het geval dat Geoff meteen akkoord zou gaan. Als het doorging, zou ze twee of drie nachten blijven, dus was het niet moeilijk om alles bij elkaar te zoeken. Ze nam zich voor om zonnebrandcrème te kopen.

Terwijl ze wachtte tot het tijd was om naar haar afspraak te gaan, las ze op internet de nieuwsberichten over Natalee Holloway. Wie weet zou ze wel te maken krijgen met dezelfde mensen die aan die zaak hadden gewerkt. Het raakte haar dat Natalees ouders zo lang hadden moeten wachten voordat ze erachter kwamen wat er met hun dochter was gebeurd en voor er iemand werd gearresteerd. Mochten er nog twijfels zijn geweest over de rol die Joran van der Sloot, de eilandbewoner die ze daar had ontmoet, in de moord had gespeeld, dan waren die weggenomen toen hij een paar jaar later opnieuw een jonge vrouw om het leven had gebracht.

Er kwam een appje binnen van Andrew Ryan. Zijn moeder had het nummer van Meg Williamson gevonden.

Mooi zo, dacht Gina toen ze haar telefoon pakte en het nummer intoetste. Ze besloot een iets andere draai te geven aan de tactiek die ze had gebruikt in haar zoektocht naar CRyan. Na vijf keer overgaan werd het nummer dat ze had gedraaid opgedreund door een elektronische stem, met de vraag een bericht in te spreken.

‘Hallo, u spreekt met Gina Kane. Ik ben journalist en werk momenteel aan een artikel over vrouwen die de afgelopen tien tot vijftien jaar bij televisiebedrijven in dienst zijn geweest. Ik heb begrepen dat u bij REL News hebt gewerkt en zou graag eens met u praten. U kunt me terugbellen op het volgende nummer…’

12

Die ochtend ging Meg Williamson niet aan het werk bij het pr-bedrijf in White Plains. In plaats daarvan ging ze met haar zesjarige dochter Jillian naar de huisarts. Jillian had de hele nacht gehoest en had een beetje verhoging. Eenmaal thuis luisterde Meg haar voicemailberichten af. Toen ze dat van Gina Kane hoorde, snakte ze naar adem en speelde het nog eens af.

Ze was doodsbang, maar wist wat haar te doen stond. Voor het eerst in bijna twee jaar tijd belde ze het nummer dat Michael Carter haar had gegeven.

Na twee keer overgaan nam hij op. ‘Meg, wat is er?’

‘Ik heb zojuist een voicemailbericht ontvangen. Ik heb het opgeschreven, om zeker te weten dat ik het goed zou doorgeven.’ Ze las Gina’s bericht voor.

‘Allereerst: geef me haar naam en het nummer waarop ze door je teruggebeld wil worden.’ Nadat Meg hem die informatie had gegeven, viel er een lange stilte. Daarna zei Carter langzaam en weloverwogen: ‘Ik weet hoe die journalisten te werk gaan. Ze zoeken met heel veel mensen contact, maar interviewen er uiteindelijk maar een paar. Negeer dat bericht. Laat haar maar iemand anders interviewen. Je hebt hier goed aan gedaan. Bel me als ze nog eens probeert contact met je op te nemen.’

‘Natuurlijk. Ik beloof…’

Maar de verbinding was al verbroken.

13

Op de middelbare school en de universiteit had Gina het niet zo belangrijk gevonden om op tijd te komen. Tijdens colleges sloop ze vaak de achterste rij in om de aandacht van de hoogleraar niet te trekken. Door haar ervaringen als journalist was ze juist het tegenovergestelde geworden. Nu was ze niet zomaar punctueel; ze kwam steevast te vroeg voor haar afspraken. Dus zat ze om kwart voor vier al in de lobby van Empire Review en belde de portier naar boven dat ze er was.

Toen ze de lift uit stapte, stond Jane Patwell op haar te wachten. ‘Fijn dat je zo vroeg bent. Geoffs laatste bespreking was eerder afgelopen dan verwacht. Hij kan je nu ontvangen.’ Na een korte aarzeling voegde ze eraan toe: ‘Wat zie je er mooi uit, Gina. Dat broekpak is echt prachtig. Je zou vaker blauw moeten dragen. Vooral dat diepe donkerblauw staat je goed.’

Gina wist heel goed waar Jane op aanstuurde. Ze denkt dat ik me voor Geoff heb opgetut, dacht ze met een glimlach. Zou ze gelijk hebben?

Jane klopte op Geoffs deur en deed die open toen hij ‘Binnen!’ riep.

Zodra hij zag dat het Gina was, stond hij op en gebaarde naar de tafel bij het raam.

‘Hoe gaat het, nu jij het voor het zeggen hebt?’ vroeg ze, terwijl ze ging zitten.

‘Hectisch, maar al met al heel goed. Vertel eens, wat heb je voor nieuws over REL News?’

Gina vertelde kort over haar uiteindelijk geslaagde poging om Cathy Ryan op te sporen, haar gesprek met Andrew, en Cathy’s vroegtijdige dood op de jetski. Ze legde uit dat ze achter een tip aanzat over een vrouw die samen met Cathy bij REL News had gewerkt.

Geoff zweeg even, diep in gedachten verzonken. ‘Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat je denkt dat het jetski-ongeluk misschien geen ongeluk was.’

‘Precies. Ik kan er alleen achter komen wat er echt gebeurd is door daarheen te gaan, in hetzelfde hotel te logeren en het gesprek aan te gaan met degene die haar de jetski heeft verhuurd en de rechercheur die aan de zaak heeft gewerkt. Gewoon rondvragen, dus.’

‘Wanneer kun je vertrekken?’

‘Morgenmiddag gaat er een rechtstreekse vlucht van JFK naar Aruba. Ik verwacht dat ik daar twee tot drie dagen nodig zal hebben.’

‘Red je het met een onkostenvergoeding van drieduizend dollar?’

‘Ja.’

‘Boek de vlucht maar. Ik regel het voorschot wel.’

Toen ze naar de deur liep, riep hij haar na. ‘Gina, als je gelijk hebt, en dat denk ik wel, dan heeft iemand er alles aan gedaan om Cathy Ryans dood op een ongeluk te laten lijken. Pas goed op jezelf, daar.’

14

Ik had nooit gedacht dat ik zo snel alweer op reis zou gaan, dacht Gina toen ze in het vliegtuig van JetBlue naar Aruba stapte. Zodra de Airbus 320 was opgestegen, verdiepte ze zich in de nieuwsberichten over de zaak-Holloway die ze had uitgeprint.

Natalee Holloway was achttien en had net eindexamen gedaan toen ze op reis was gegaan naar Aruba en daar was verdwenen…

Gina kreeg sterk de indruk dat de plaatselijke politie de FBI had belemmerd in hun onderzoek naar de verdwijning. Als ze zich al zo opstelden tegenover de FBI, kon ze zich wel indenken hoe ze haar zouden behandelen.

De avond tevoren had Andrew Ryan haar gemaild. Behalve het politierapport had hij een aantal foto’s van Cathy bijgevoegd, volgens hem de meest recente die hij had kunnen vinden.

Gina bekeek de foto’s. Een was op een strand gemaakt. Een glimlachende Cathy stond naast een surfplank die net zo hoog was als zijzelf. Omdat er verder niemand op de foto stond, was het moeilijk in te schatten hoe lang ze was. Haar slanke, sportieve lichaam werd geaccentueerd door een blauw badpak. Haar lange donkerbruine haar reikte bijna tot aan haar schouders. Door haar brede glimlach waren de kuiltjes in haar wangen en haar uitzonderlijk witte tanden te zien. Haar ietwat ronde gezicht had iets guitigs.

Op de tweede foto zat Cathy aan een tafel. Links onder in de hoek was een taart met kaarsjes te zien. Gina vroeg zich af of deze foto was gemaakt op het verjaardagsfeestje van hun moeder, vlak voordat Cathy naar Aruba was vertrokken. Cathy zag er anders uit. Haar glimlach kwam geforceerd over; haar mondhoeken kwamen amper omhoog. Hoewel ze in de camera keek, zag ze eruit alsof ze met haar gedachten ergens anders zat.

Daarna las Gina het politierapport nog eens grondig door. Het baarde haar geen zorgen dat ze niet zou kunnen praten met Peter van Riper, de agent die als eerste ter plaatse was geweest bij het ongeval. Het scheen dat hij op vakantie was.

Ze wilde veel liever Hans Werimus spreken, de rechercheur die de verhoren had afgenomen en tot de conclusie was gekomen dat Cathy’s dood een ongeluk was geweest. Werimus had ermee ingestemd om donderdag met haar af te spreken. Dus had ze vandaag en morgen de tijd om de anderen op haar lijst af te gaan.

Aruba maakte zijn reputatie op het gebied van goed weer absoluut waar. Het was vijfentwintig graden en zonnig toen Gina de luchthaven uit liep en een taxi nam voor de twintig minuten durende rit naar het hotel.

Het eiland werd niet voor niets omschreven als woestijnachtig, dacht ze bij zichzelf. De glooiende heuvels waren hoofdzakelijk bruin. Door haar research wist ze dat de beste stranden en het schoonste water zich aan de noordwestkust van het eiland bevonden, waar zij zou verblijven. De andere kant van het eiland was grotendeels onontwikkeld.

Het was deze week in oktober druk in het Americana Hotel. Uit de gegevens die Andrew haar had gestuurd, had ze begrepen dat Cathy in kamer 514 had gelogeerd. Tijdens het inchecken vroeg ze of die kamer nog beschikbaar was.

De jonge receptioniste keek haar argwanend aan. ‘Is er een bepaalde reden dat u die kamer wilt?’

Omdat Gina zich niet in de kaart wilde laten kijken, zei ze: ‘Mijn moeder is op 14 mei geboren. Vijf en veertien zijn altijd mijn geluksgetallen geweest.’

‘Nou, deze keer brengen ze ook weer geluk. De kamer is nog beschikbaar.’

Aangezien Gina alleen een kleine rolkoffer bij zich had, sloeg ze de hulp van de kruier af.

Zonder te weten wat ze kon verwachten stak ze de keycard in het slot van de kamerdeur. Toen het groene lampje oplichtte, deed ze de deur open en stapte de L-vormige kamer in.

Het bleek een ruime hoekkamer met kamerhoge ramen die uitzicht boden op de Caribische Zee. Door de open ramen waaide de lichte, zilte zeebries naar binnen. Het kingsize bed was zo neergezet dat je van daaruit de zon kon zien ondergaan. Aan weerskanten van het bed stond een nachtkastje. Op het dressoir stond een televisie en aan elke kant zaten drie laden. Op het blad lagen een krant en een folder met het logo van het hotel erop.

Gina probeerde zich voor te stellen hoe het voor Andrew Ryan was geweest om hier binnen te komen en de spullen van zijn zus bij elkaar te zoeken, terwijl het nieuws over haar dood nog amper tot hem doorgedrongen was.

In een poging die gedachten van zich af te zetten pakte ze haar koffer uit en keek op haar horloge. Half acht. Geen wonder dat ze trek had. De lunch had ze overgeslagen en in het vliegtuig had ze alleen een karig tussendoortje gekregen.

Ze bracht haar kapsel opnieuw in model en trok een dunne lange broek en een shirt met korte mouwen aan. Daarna maakte ze aanstalten om het nieuwste nummer van Empire Review uit haar tas te pakken, maar in plaats daarvan griste ze de krant en de folder van het hotel mee. Vrienden vroegen vaak of ze zich niet opgelaten voelde wanneer ze alleen uit eten ging. Het antwoord luidde: integendeel. Als enig kind was ze er niet alleen aan gewend, maar vond ze het juist prettig om zichzelf te kunnen verliezen in een boek of een artikel in een tijdschrift. Alleen zijn had niets met eenzaamheid te maken; het was een buitenkansje.

De eetzaal van het hotel was ongeveer voor de helft gevuld. De hoofdkelner had nog een tafeltje in de hoek voor haar. Terwijl ze achter hem aan liep, ving ze meerdere gesprekken in het Engels op. Er zat ook een ouder stel dat een buitenlandse taal sprak, waarvan ze aannam dat het Nederlands was.

Aan beide tafeltjes tegenover haar zat een stel van begin tot midden dertig. Eén stel liet hun glazen klinken en zij glimlachte om de toost die hij uitbracht. Het enige woord dat Gina kon opvangen was ‘begin’. Het andere stel boog zich over de tafel naar elkaar toe om elkaar een zoen te geven, voordat ze weer achterover leunden. Op huwelijksreis, vermoedde Gina.

Ze liet haar blik over de glazen wand gaan, langs het zwembad, en bekeek het kabbelende blauwgroene water van de Caribische Zee. Nu ze haar gedachten de vrije loop kon laten, dacht ze aan haar favoriete foto van haar ouders. Die was genomen tijdens hun huwelijksreis in het Southampton Princess in Bermuda.

Daarna bekeek ze de Aruba Today, de enige Engelstalige krant hier. Er werd geen melding gemaakt van misdaden op het eiland.

Tijdens het eten las Gina de folder met activiteiten uit haar hotelkamer door. Alle excursies konden gereserveerd worden bij de conciërgebalie van het hotel. Er was dagelijks een introductie diepzeeduiken, en lessen voor beginners. Er werden drie verschillende snorkeltrips aangeboden, naar een koraalrif net voor de kust. De excursie ‘Zie Aruba in één dag’ vertrok de volgende ochtend vroeg en het ontbijt en de lunch waren inbegrepen.

Het volgende punt op de lijst trok haar aandacht.

Jetskiërs opgelet! Vier uur lang plezier! Onze deskundige gids neemt je mee op een anderhalf uur durende trip langs onze prachtige kust, waarbij er onderweg gestopt wordt om historische plekken en andere bezienswaardigheden te bekijken. De lunch brengen we door in het beroemde Tierra Mar-restaurant aan het water. Na de korte terugtocht naar ons strand heb je nog een uur de tijd om zelf los te gaan op onze moderne jetski’s. Jetski’s mogen alleen bestuurd worden door mensen van zestien jaar en ouder.

Nieuw plan, dacht Gina.

Het was haar bedoeling geweest een auto te huren en naar het jetskibedrijf en het restaurant te rijden. Maar waarom zou ze niet zelf ervaren wat Cathy in haar laatste momenten op aarde had gedaan?

Op de terugweg naar haar kamer ging ze langs de conciërgebalie om voor de jetskitour van de volgende dag te reserveren. Vanaf het hotel reed er een gratis pendelbusje naar het verhuurbedrijf. ‘Ja,’ kreeg ze te horen, ‘u kunt ook een taxi nemen als u liever niet met het pendelbusje gaat.’ Ze kon merken dat de conciërge het vreemd vond, om niet te zeggen verdacht, dat ze eerder naar het verhuurbedrijf wilde.

Hoewel het pas half tien was, besloot ze meteen naar bed te gaan. Ze deed het licht uit en gaf haar ogen de tijd om aan het donker te wennen. Door het zwakke maanlicht dat naar binnen viel waren de contouren van het meubilair in de kamer amper zichtbaar. Ze probeerde zich voor te stellen wat er door Cathy Ryan heen was gegaan toen ze voor de allerlaatste keer in slaap was gesukkeld.

15

Gina deed haar ogen open en keek om zich heen. Even wist ze niet waar ze was. Het zag er hier zo anders uit dan in de kleine herbergen en tenten waarin ze tijdens de wandelreis had geslapen. ‘Je bent niet meer in Kansas, Dorothy,’ zei ze tegen zichzelf, terwijl ze uit het raam keek en het langzaam licht zag worden boven de Atlantische Oceaan.

Volgens de wekkerradio op het nachtkastje was het kwart voor zeven.

Ze trok haar hardloopkleding aan, zette een zonneklep op en ging een half uur joggen langs de hoofdweg. Toen ze weer terug was in haar kamer, nam ze haar laptop mee naar het bureautje in de hoek. Er waren veertien nieuwe mails binnengekomen, maar niets van Meg Williamson. Het enige bericht dat ze opende kwam van Ted.

Hé daar. Ik heb gisteravond niet meer gebeld omdat ik je niet wakker wilde maken. Ik kan niet zeggen hoe erg ik je mis. Woorden schieten tekort. Het valt niet mee om verliefd te zijn op een journalist! LOL. In LA is het bloedheet. Veel plezier, maar pas goed op jezelf, daar op Aruba. Ik ben stapelgek op jou. Liefs, Ted.

Met een zucht stond ze op uit haar stoel. Waarom kon ze nou niet hetzelfde voor hem voelen als hij voor haar? Het zou veel makkelijker zijn als zij net zo zeker van hem was als andersom.

Ze liep naar de badkamer en draaide de douchekraan open. Voor het ontbijt wilde ze nog naar de computerruimte van het hotel om de foto’s van Cathy af te drukken. Misschien zou de bediening meer tijd hebben voor een praatje als ze er vroeg was.

De ontbijtzaal was vrijwel leeg toen ze binnenkwam. Er waren twee serveersters aan het werk. Een jong stel dat niet op het warme weer gekleed was werkte net de laatste happen van hun ontbijt naar binnen. Waarschijnlijk moesten ze zo naar het vliegveld voor de terugreis naar waar dan ook, dacht Gina.

Ze had de keuze om zelf op te scheppen van het buffet of iets van de kaart te bestellen. Hoewel het buffet er verleidelijk uitzag, had ze daar minder kans om een praatje aan te knopen met de serveersters. Dus ging ze aan een tafeltje in de buurt van het raam zitten, haalde de foto’s van Cathy die ze had afgedrukt uit haar strandtas en legde ze op tafel.

Terwijl ze zich erop voorbereidde om met de mensen te praten die Cathy twee weken geleden misschien nog gezien hadden, probeerde ze zich te concentreren op de informatie waar ze het meest aan had. Volgens Andrew was Cathy hier in haar eentje naartoe gegaan. Het zou kunnen dat Cathy had verzwegen dat ze hier met iemand had afgesproken, misschien wel degene die namens REL News met haar moest onderhandelen. Maar waarom zou diegene helemaal naar Aruba toe gaan terwijl hij Cathy ook gewoon in Atlanta had kunnen opzoeken?

Het was ook mogelijk dat de onderhandelaar Cathy had verrast met zijn of haar aanwezigheid. Als Cathy het gesprek had uitgesteld door te zeggen dat ze eerst naar Palm Beach ging en daarna naar Aruba, zou het niet moeilijk zijn geweest om erachter te komen in welk hotel ze verbleef. Zoals Gina maar al te goed wist, waren mensen uit de media er heel goed in om betrouwbare informatie los te peuteren.

Er kwam een serveerster in een keurige witte blouse met korte mouwen en een strakke zwarte broek naar haar tafeltje toe met een koffiepot. ANNA, stond er op het naamplaatje op haar borstzak te lezen.

‘Graag,’ reageerde Gina op haar aanbod van een kopje koffie. Terwijl het meisje inschonk, wees Gina naar de foto’s op de tafel. ‘Mijn vriendin heeft twee weken geleden in dit hotel gelogeerd. Kun je je haar misschien nog herinneren?’

‘Er komen hier heel veel gasten,’ zei Anna. Maar toen keek ze naar de foto en werd haar gezichtsuitdrukking opeens een stuk ernstiger. ‘Dat is de vrouw die is verongelukt. Gecondoleerd. Ik vond het heel erg.’

‘Dank je, ik ook,’ antwoordde Gina. ‘Ik heb het vermoeden dat mijn vriendin, Cathy heette ze, een afspraak had met iemand in het hotel, kort voor…’ Ze aarzelde even. ‘… het ongeluk. Ik probeer erachter te komen met wie ze had afgesproken. Weet je nog of je haar met iemand samen hebt gezien?’

‘Nee. Ze was net als u. Op zichzelf. Ik heb haar een keer het avondeten geserveerd. Ze was heel aardig en beleefd. Ik weet nog dat ze vroeg om een tafeltje uit de buurt van de andere gasten. Ze had een tijdschrift bij zich, maar ik heb haar er niet in zien lezen. Ze zat alleen uit het raam naar het water te staren.’

‘Wil je alsjeblieft contact met me opnemen als je nog iets te binnen schiet over Cathy?’ vroeg Gina op gedempte toon, terwijl ze het meisje haar visitekaartje gaf.

‘Natuurlijk,’ beloofde Anna. ‘Ik vond het heel verdrietig, van uw vriendin. Ze was nog zo jong en mooi.’

‘Dat was ze zeker. Zou je nog één ding voor me willen doen? Aan de andere serveerster willen vragen of zij mijn bestelling wil opnemen? Ik wil haar graag nog iets vragen over Cathy.’

De andere serveerster bleek zich Cathy echter niet te kunnen herinneren.

De taxirit naar het jetskiverhuurbedrijf duurde ongeveer vijf minuten.

Ze zei tegen de chauffeur dat ze geen vervoer terug naar het hotel nodig had en liep over een zigzaggend pad van houten planken naar een klein kantoortje. De muren waren behangen met foto’s van klanten, vermoedelijk tevreden huurders. Het informatiebord achter de balie suggereerde dat Paradise Rentals van alle markten thuis was. Behalve jetski’s waren er ook kleine zeilboten en peddelsurfplanken te huur.

Nadat het stel voor haar hun zeilboot had afgerekend, wendde de man achter de balie zich tot Gina. ‘Goedemorgen, hebt u gereserveerd?’

Ze schatte hem een jaar of zestig. Zijn diepgebruinde huid zat vol rimpels, zijn dunner wordende grijze haar was naar achteren gekamd en werd op zijn plaats gehouden door een honkbalpetje. Aangezien hij op de meeste foto’s aan de muur te zien was, vermoedde Gina dat hij de eigenaar was.

Dat betekende dat hij sneller argwaan zou krijgen als er iemand vragen kwam stellen over een ongeluk met een van zijn jetski’s.

‘Ja,’ antwoordde ze, ‘ik hoor bij de groep van het Americana Hotel.’

‘U bent vroeg,’ zei hij met een blik op zijn horloge.

‘Dat weet ik. Ik hoopte dat iemand me voor vertrek kon uitleggen hoe de jetski werkt. Ik heb er nog nooit een bestuurd.’

Hij slaakte een zucht. ‘Ga buiten maar rechtsaf naar de benzinesteiger. Klaus helpt u wel verder.’

Gina liep het kantoortje uit, keek naar rechts en zag een tiener gebukt staan om een van de jetski’s vol te gooien met benzine. Toen ze naar hem toe liep, keek hij op en bleef zijn blik op haar lange, welgevormde benen rusten. Zijn dikke blonde haar hing tot halverwege over zijn oren, zijn diepblauwe ogen vielen op in zijn knappe gezicht. Een Speedo-zwembroek was het enige lapje stof op zijn slanke, gespierde lichaam. ‘Ben jij Klaus?’

‘Ja, dat klopt,’ zei hij in het Engels met een zwaar Duits accent.

‘Je baas zei dat jij me zou kunnen helpen. Ik wil graag iets meer weten over de bediening van de jetski’s, voordat ik meega op de excursie van elf uur.’

‘Geen zorgen, ze zijn heel simpel te besturen. Bent u van het Americana Hotel? Dan ben ik uw gids.’

‘Doe jij alle tours?’

‘Peter en ik deden ieder de helft, totdat hij er vorige maand mee stopte. Nu doe ik ze allemaal, tot we iemand anders hebben aangenomen.’

‘Ik heb begrepen dat er twee weken geleden een vrouw is verongelukt tijdens een van de excursies, Cathy Ryan. Was jij haar gids?’

Hij liet zijn hoofd hangen en keek steels naar het kantoortje, van waaruit de eigenaar een gezin voorging naar de zeilboten. Zachtjes zei hij: ‘Ongeveer een kilometer ten zuiden van uw hotel is een bar, de Silly Parrot. Vanavond om half zeven. Dan praten we verder.’

Toen de eigenaar dichterbij kwam, ging Klaus weer harder praten. ‘Maakt u zich maar geen zorgen, veel van onze klanten doen dit voor het eerst. Als u zich gewoon aan een paar basisregels houdt, kan er niks gebeuren.’

16

Ongeveer een kwartier later kwam het pendelbusje van het hotel aanrijden. Er stapten twee stelletjes van eind twintig of begin dertig en een man van in de vijftig uit, die naar het kantoortje liepen. Nadat ze zich hadden aangemeld, werd iedereen aan elkaar voorgesteld. De stellen waren op huwelijksreis vanuit Minneapolis en Cleveland. De man, die zichzelf voorstelde als Richie, vroeg: ‘En, Gina, ben jij hier maar alleen?’

Hier zat ze nou echt niet op te wachten. Dan maar een leugentje om bestwil. ‘Ja, voorlopig wel. Mijn verloofde komt morgen pas.’

‘De bofkont,’ zei Richie, met nauwelijks verholen teleurstelling.

Klaus voegde zich bij hen, stelde zich voor als de gids en vroeg de groep achter hem aan te lopen. Hij klauterde op een jetski, terwijl de rest op de steiger bleef staan. ‘Alles wat niet nat mag worden, gaat hierin.’ Hij wees naar een opbergvakje achter de zitting. ‘We werken met verschillende types jetski’s, maar de bediening komt bij allemaal op hetzelfde neer.’ Hij draaide aan een knop om de jetski te starten. ‘Zo staat hij in zijn vrij. Als je hem in zijn vooruit zet, draai je aan het rechterhandvat om vaart te maken en laat je los om vaart te minderen. Een paar verkeersregels…’

‘Zit er ook een rem op?’ vroeg de huwelijksreiziger uit Minneapolis.

‘Nee,’ antwoordde Klaus glimlachend. ‘Zodra je geen gas meer geeft, gaat de vaart er door de weerstand van het water al snel uit.’

Een kwartier later zoefden ze langs de kust. Klaus ging voorop en stak zijn hand op om aan te geven dat iedereen vaart moest minderen. Hij wees naar de ruïne van een fort en vertelde over de tijd dat de Nederlandse kolonisten op het eiland waren aangekomen en op de Caiquetio-indianen van de Arawakstam uit Venezuela waren gestuit.

Gina had het goed naar haar zin. Daar voelde ze zich heel even schuldig om, omdat ze de kosten voor dit tripje zou doorberekenen aan het tijdschrift, als onderdeel van haar onderzoek.

Na nog drie stops legden ze aan bij een steiger naast restaurant Tierra Mar, waaraan vissersboten en jachten in alle soorten en maten dobberden.

Gina wist nog dat er in de folder had gestaan dat ze hier zouden lunchen. Ze stelde zich voor dat Cathy Ryan haar jetski had aangelegd en naar binnen was gelopen voor haar laatste maaltijd.

Nadat ze hun persoonlijke spullen uit de opbergvakken hadden gehaald, liepen ze achter Klaus aan het restaurant in. Er was een tafel voor zeven personen besproken, rechts van de bar, met uitzicht op het azuurblauwe water en de kustlijn. Richie ging snel naast haar zitten. Kennelijk liet hij zich niet afschrikken door de mededeling dat ze verloofd was.

De ober stond erop dat iedereen de wereldberoemde pina colada’s zou proeven. Na een korte aarzeling knikten ze allemaal. Alleen Klaus hield het bij een colaatje.

Iedereen bestelde vis en twintig minuten later waren ze allemaal lyrisch over hoe goed het eten smaakte. De ober kwam terug en begon zonder het te vragen hun glazen bij te schenken. Gina hield haar hand boven haar glas en vroeg om een ijsthee. De kersverse bruidsparen keken elkaar aan, haalden hun schouders op en accepteerden een tweede rondje. ‘Wie a zegt, moet ook b zeggen,’ zei Richie, en hij keek toe terwijl de romige witte vloeistof in zijn glas werd geschonken.

Gina vroeg aan Klaus: ‘Is deze tafel altijd gereserveerd voor de excursiegroepen?’

‘Als er zes mensen meegaan, wat bijna altijd het geval is, houden ze dit tafeltje voor ons vrij.’

Na de lunch bracht Klaus hen terug naar Paradise Rentals. ‘De lunch is een beetje uitgelopen,’ meldde hij. ‘Nu is er nog even vrije tijd. Over drie kwartier de jetski’s weer inleveren, graag.’

De vier pasgetrouwden spurtten ervandoor naar de open zee. Gina besloot het voor gezien te houden. Ze had er behoefte aan om alleen te zijn. Tot haar opluchting gaf Richie na een korte aarzeling gas en ging er in tegengestelde richting van de anderen vandoor. Als hij had gehoopt dat ze achter hem aan zou komen, zou hij flink op zijn neus kijken.

17

De terugreis met het pendelbusje naar het hotel verliep zwijgzaam. De lange dag in de hete zon en de twee pina colada’s hadden hun tol geëist van de beide echtparen. Hoewel het maar tien minuten rijden was, leken ze geen van allen hun ogen te kunnen openhouden. Het stel uit Minnesota zat op de stoelen voor Gina. Hij zat met zijn hoofd tegen het raam geleund, haar hoofd rustte op zijn schouder. Zijn nek en bovenrug waren felrood verbrand. Hij had die Vikinghuid van hem wel wat beter mogen insmeren, bedacht Gina.

Op haar kamer zette ze de wekker van haar iPhone op half vijf en viel ze binnen een paar minuten als een blok in slaap.

Ze was op het water en koerste af op de open zee. De jetski scheerde moeiteloos over het heldere, rustige water. Rechts van haar zag ze Klaus, met zijn blonde haar achter hem aan wapperend. Hij zwaaide en ze glimlachte naar hem. Links van haar, een beetje naar achteren, was Ted. Toen ze naar hem omkeek, had hij een angstige uitdrukking op zijn gezicht. Hij schreeuwde iets, maar ze kon hem niet verstaan. ‘Af,’ meer hoorde ze niet. Ze keek weer voor zich en zag Klaus niet meer rechts van haar. Recht voor haar, nog geen twintig meter verderop, lag een klein jacht. Een botsing was onvermijdelijk. Ze overwoog van de jetski te springen, maar het was te laat. Haar hart ging tekeer en ze zette het op een krijsen.

Gina’s ogen vlogen open. Haar handen waren tot vuisten gebald en knepen het kussen fijn. Ze hijgde alsof ze net een ronde om Central Park had hardgelopen. Het zweet parelde op haar voorhoofd. Een minuut lang bleef ze stil liggen, dankbaar dat ze veilig was, in haar hotelkamer. Ze wou dat Ted bij haar was. Of haar vader. Iemand om vast te houden en door vastgehouden te worden.

Haar iPhone liet het geluid van de wekker horen.

18

De conciërge zag Gina door de lobby lopen. ‘Ik zie dat u op pad gaat. Kan ik een taxi voor u bestellen?’

‘Nee, dank u,’ zei ze. ‘Maar voor de zekerheid: ik heb met een vriend afgesproken om iets te gaan drinken in de Silly Parrot. Klopt het dat dat ongeveer een kwartier lopen is?’

‘Ja, tien minuten tot een kwartier.’ Hij wees naar de uitgang en naar rechts. ‘U kunt de weg volgen, maar langs het strand is het een mooiere wandeling.’

‘Dan wordt het een strandwandeling.’ Ze zette haar zonnebril op en liep naar buiten.

De conciërge wachtte tot ze uit het zicht was verdwenen en trok zich terug in zijn kantoortje achter de bagageopslag. Daar haalde hij een papiertje uit zijn portemonnee en belde voor de tweede keer die dag het nummer dat erop stond.

Al snel kreeg hij iemand aan de lijn. De begroeting was hetzelfde als die ochtend. ‘Vertel.’

‘Gina Kane heeft vanmorgen tijdens het ontbijt de serveerster naar Cathy Ryan gevraagd –’

‘Daar hadden we het al over gehad,’ onderbrak de stem hem. ‘Vertel eens iets nieuws.’

‘Goed. Vanmiddag is mevrouw Kane meegegaan met de jetski-excursie. Nu heeft ze met iemand afgesproken in een bar in de buurt, de Silly Parrot.’

‘Hou me op de hoogte,’ luidde de reactie voordat de verbinding werd verbroken.

Met een glimlach stopte de conciërge het papiertje met het telefoonnummer weer in zijn portemonnee. Die onbeschofte Amerikaan aan de andere kant van de lijn kon hij wel aan, als hij maar dacht aan wat hij ging doen met de tweeduizend dollar die er binnenkort naar hem overgemaakt zou worden.

19

Gina liep in gedachten verzonken, met haar strandtas in de hand, over het fijne witte zand van wat zo te zien een openbaar strand was. Ouders hadden hun handdoeken neergelegd en hun parasols in de grond geplant in de buurt van het water, waar ze hun jonge kinderen nauwlettend in de gaten konden houden. Twee jongens van een jaar of dertien gooiden behendig een frisbee over. Een groep jonge stelletjes, twee aan elke kant, was met elkaar aan het beachvolleyballen.

Ze dacht aan haar ouders. Die waren al tijdens hun middelbareschooltijd verliefd op elkaar geworden. Haar vader had op een katholieke jongensschool in Oradell in New Jersey gezeten, haar moeder op de zusterschool voor meisjes. Zo nu en dan werden er dansfeesten georganiseerd, ‘partijtjes’, zoals haar ouders ze noemden, onder toezicht van de ouders die waren gestrikt als chaperon.

Gina kreeg er nooit genoeg van om het verhaal van haar vader te horen. ‘Ik was zestien, ik zat in de vijfde klas, en ik stond bij een groep vrienden van de atletiekploeg. Aan de andere kant van de gymzaal zag ik een beeldschoon meisje met haar vriendinnen staan te praten. We maakten oogcontact, heel even. Maar ze glimlachte alleen en kletste weer verder met haar vriendinnen. Ik weet nog steeds niet waar ik de moed vandaan gehaald heb om naar haar toe te lopen en mezelf voor te stellen.’ Daar voegde hij altijd met een lachje aan toe: ‘Het was wel een afgang geweest als ze naar de jongen achter me had geglimlacht, maar gelukkig kwam die gedachte niet eens in me op.’

Haar moeder reageerde altijd hetzelfde. ‘Schat, ik heb heel veel geluk gehad. De eerste jongen met wie ik zoende bleek een prins te zijn. Ik heb alle kikkers overgeslagen!’

Verderop langs het strand zag Gina een grote rode houten papegaai naar haar knipogen vanaf een strodak. Onder het dak stond een lange bar met hoge krukken. Er waren tafeltjes onder de overkapping voor degenen die liever in de schaduw zaten en op het zand voor de mensen die nog geen genoeg hadden van de zon. Ongeveer de helft van de tafeltjes was bezet.

Er kwam een serveerster in bikini naar haar toe. ‘Een tafeltje voor één?’

‘Nee, ik heb met iemand afgesproken.’

‘Wilt u aan de bar zitten?’

Gina keek om zich heen. In de buurt van het zwembad was nog een tafeltje vrij, net als de tafeltjes eromheen. Ze wees ernaar. ‘Zou ik daar mogen zitten?’

‘Natuurlijk.’ De serveerster liep met haar mee. ‘Wilt u alvast iets drinken?’

‘Doe maar een bruisend mineraalwater. Ik bestel wel iets als mijn vriend er is.’

Toen ze zat, haalde ze het notitieblokje dat ze altijd bij zich droeg uit haar strandtas en kraste er even met haar pen in om te kijken of die het deed.

Via de straatkant zag ze Klaus binnenkomen. Ze stak haar arm in de lucht en zwaaide.

Met een knikje liep hij naar haar tafeltje toe. ‘Bedankt dat je gekomen bent.’

‘Ik zou jou moeten bedanken.’ Toen ze de serveerster hun kant op zag komen, zei ze: ‘Ik trakteer. Wat wil je hebben?’

Klaus was even afgeleid door de bikini van de serveerster, maar bestelde toch een Heineken. Zijn blik bleef op de serveerster rusten toen ze weer naar de bar liep.

‘Maak je geen zorgen,’ merkte Gina op. ‘Je ziet haar zo weer, als ze onze drankjes komt brengen.’

‘Viel het zo op?’ vroeg hij schaapachtig.

‘Ja, maar als ze geen bekijks wilde, zou ze zich niet zo kleden.’

Opgelucht schoot hij in de lach.

‘Zeg eens, Klaus, heb je ook een achternaam?’ vroeg ze met een glimlach.

‘Ja. Webber, met twee B’s.’

‘Waar kom je vandaan?’

‘Uit Hamburg, in Duitsland.’

‘Je spreekt heel goed Engels. Ben je ermee opgegroeid?’

‘Mijn moeder was vertaler. Ze sprak heel vaak Engels met me. Ze zei dat dat later van pas kon komen, als ik een beroep moest uitkiezen. Daar had ze gelijk in.’

‘Hoe oud ben je?’

‘Negentien.’

‘Dat is best jong om al te weten wat voor werk je wilt gaan doen.’

‘In Duitsland niet. In Amerika lijkt het wel of iedereen gaat studeren, of dat nou logisch is of niet. In Duitsland kun je als middelbare scholier al beroepsonderwijs volgen. Als je het eindexamen met goed gevolg aflegt, kun je een heel goede baan krijgen.’

‘Zoals bij Paradise Rentals, bedoel je?’

Hij lachte twee rijen regelmatige witte tanden bloot. ‘Natuurlijk niet. Jij bent Amerikaanse, toch?’

‘Ja, ik kom uit New York City.’

‘Je kent BMW, de Duitse autofabrikant?’

‘Natuurlijk.’

‘Het Amerikaanse hoofdkantoor van BMW is gevestigd in Woodcliff Lake in New Jersey, niet zo ver bij New York City vandaan. Daar worden elk jaar stagiairs uit de hele wereld aangenomen. Die leren de producten te repareren en ontwerpen en worden daarna naar landen in de hele wereld uitgezonden. Een deel van de stagiairs is universitair opgeleid, anderen, zoals ik, hebben een beroepsopleiding gevolgd.’

‘Dat klinkt best logisch. In de Verenigde Staten hebben veel jonge mensen een torenhoge studieschuld en kunnen ze niet eens een baan vinden. Ga je bij BMW aan de auto’s werken?’

‘Nee, ik ben gespecialiseerd in motoren. Zelf rij ik al vanaf mijn veertiende. Mijn eerste motor heb ik zelf gebouwd. De Japanners verkopen de meeste motoren, maar BMW en Harley-Davidson maken de beste.’

‘Oké. Dus je hebt de middelbare school in Hamburg gedaan en nu ga je voor BMW werken. Hoe ben je dan op Aruba terechtgekomen?’

‘De stage bij BMW begint pas volgend jaar september. En ik heb jetski’s altijd interessant gevonden. Voor mij zijn dat net motoren, maar dan op het water. Ik heb een paar oude exemplaren gekocht, uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet, om te zien hoe ze werken. Toen ik in een blad over jetski’s zat te kijken, zag ik achterin een advertentie staan waarin een monteur werd gezocht voor Paradise Rentals. Ik solliciteerde, werd aangenomen en ben twee maanden geleden begonnen. Ik heb er eerlijk bij gezegd dat ik in augustus weer vertrek.’

‘Bedankt dat je wat meer over je achtergrond hebt verteld. Jij zou weleens de aangewezen persoon kunnen zijn om me te helpen.’

‘Waarmee?’

‘Toen ik je op de benzinesteiger naar Cathy Ryan vroeg, wilde je het niet over haar hebben. Waarom niet?’

‘Voordat ik daar antwoord op geef: werk je voor de Amerikaanse politie?’

‘Nee.’

‘De politie van Aruba dan?’

‘Nee, ik ben journalist.’

‘Werk je voor een krant?’

Gina wist niet zeker hoeveel ze aan hem moest prijsgeven. ‘Ik doe onderzoek naar een Amerikaans bedrijf. Een aantal oud-werknemers van dat bedrijf heeft daar nare ervaringen gehad. Ik ben op zoek naar die voormalige werknemers en probeer erachter te komen wat er precies gebeurd is.’

‘Was Cathy Ryan een van hen?’

‘Ja. Ik neem aan dat jij de gids was op de dag dat Cathy naar Paradise Rentals kwam?’

Hij knikte.

‘Vertel eens wat je nog van haar weet.’

‘Ik kom veel mensen tegen in dit werk, maar iemand als zij vergeet je niet snel.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, in tegenstelling tot jou had ze veel ervaring.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Je hebt misschien wel gezien dat de jetski’s die we verhuren van verschillende merken zijn.’

‘Nee, maar vertel verder.’

‘Nadat ik Cathy’s groep had uitgelegd hoe de jetski’s werkten, zag ze het nieuwste model van Kawasaki dat nog maar net aan de vloot was toegevoegd. Ze zei dat ze al vaker op de andere jetski’s had gevaren en vroeg of ze de Kawasaki mocht uitproberen.’

‘Wat zei je daarop?’

‘Ik vond het goed. De andere mensen van die groep maakte het niet uit wat voor jetski ze kregen.’

‘Is je verder nog iets opgevallen aan haar stemming? Was ze vrolijk? Verdrietig?’

‘Ze was vriendelijk, maar stil. Ze glimlachte niet veel. Je doet me een beetje aan haar denken.

‘Ik?’ vroeg ze verbaasd.

‘Ja. Er zaten drie mannen van in de dertig in de groep. Die probeerden een gesprekje met haar aan te knopen. Ze bleef beleefd, maar maakte wel duidelijk dat ze liever alleen was.’

‘Zijn jullie die dag gaan lunchen bij Tierra Mar, net als vandaag?’

‘Ja.’

‘Zaten jullie aan dezelfde tafel?’

‘Ja. Doet dat ertoe?’

‘Dat zou kunnen. Klaus, het lijkt me makkelijker als ik je vertel waar ik mee bezig ben. Kan ik erop vertrouwen dat dit tussen ons blijft?’

Hij knikte.

‘De Arubaanse autoriteiten hebben een onderzoek ingesteld naar de dood van Cathy.’ Ze gebaarde naar haar tas en vervolgde: ‘Ik heb het politierapport gelezen. Ze zijn al snel tot de conclusie gekomen dat het een ongeluk was, veroorzaakt door een fout van de bestuurder, en dat Cathy dronken was ten tijde van de botsing. Met andere woorden: ze gaan ervan uit dat het haar eigen schuld was. Maar ik heb reden om aan te nemen dat het geen ongeluk was.’

Klaus nam een flinke slok van zijn bier. ‘Ik wil helpen waar ik kan.’

‘Heb je het ongeluk zien gebeuren?’

‘Min of meer. Ik ben als laatste uit het restaurant vertrokken. Na het eten praat ik altijd nog even met de bedrijfsleider, om te controleren of de namen op de reservering overeenkomen met die van de mensen van de excursie. Net toen ik naar buiten liep, hoorde ik iemand schreeuwen. Ik keek op en zag Cathy tegen het jacht aan knallen.’

‘Wat heb je toen gedaan?’

‘Ik ben naar mijn jetski gerend en ben erheen gegaan om te proberen haar te helpen.’

‘Schoten de mensen op het jacht haar ook te hulp?’

‘Ik zag die man en vrouw staan. Ze waren al heel oud. Een jaar of vijfenzeventig, denk ik. Ze konden niets doen. Ze zeiden dat ze de politie hadden gebeld.’

‘Waar waren de andere deelnemers van de excursie?’

‘Al op de terugweg naar het verhuurbedrijf. Zoals je gemerkt hebt, maken de jetski’s veel lawaai. Als ze niet toevallig hebben omgekeken, konden ze niet weten wat er met Cathy was gebeurd.’

‘Wat gebeurde er daarna?’

‘Toen ik bij Cathy aankwam, was ze buiten bewustzijn. Ze lag met haar gezicht in het water. Ze dreef, omdat ze een zwemvest aanhad. Ik trok haar op het zadel van mijn jetski en ging met haar naar de steiger. Er kwam al snel een politieauto aan, gevolgd door een ambulance. Ze begonnen op haar borst te drukken.’ Er verscheen een gepijnigde trek op zijn gezicht. ‘Daarna legden ze haar op een brancard, deden een zuurstofmasker op haar gezicht en droegen haar naar de ambulance. Ik kon merken dat ze dachten dat het al te laat was.’

‘Is ze nog bij bewustzijn geweest nadat jij haar vond?’

‘Nee.’

‘In het politierapport werd geconcludeerd dat ze in paniek is geraakt. Dat ze gas bleef geven tot ze tegen het jacht botste.’

‘Daar kijk ik van op.’

‘Waarom?’

‘Omdat we heel vaak jetski’s aan beginners verhuren. Er zitten veel idioten tussen die alleen maar willen racen. Cathy was ervaren en voorzichtig. Geen type dat snel in paniek raakte.’

‘Klaus, toen we vandaag zaten te lunchen, kon ik vanaf onze tafel de jetski’s niet zien. Als iemand wilde dat Cathy zou verongelukken, zou hij er dan iets mee hebben kunnen doen?’

‘Ermee knoeien, bedoel je?’

‘Ja.’

Hij liet zijn adem ontsnappen. ‘De jetski’s zijn zo ontworpen dat er automatisch wordt teruggeschakeld wanneer je het rechterhandvat loslaat. Je zou iets om het handvat heen kunnen doen waardoor er nog steeds gas wordt gegeven, ook al laat je los.’

‘Wat zou jij doen als je jetski op volle snelheid bleef gaan nadat je het handvat had losgelaten?’

‘Dat is een rare situatie. Het veiligste en het verstandigste is om van de jetski af te springen. Dan maak je wel een harde smak, maar daar zul je niet veel aan overhouden. Ik denk wel dat ik eerst zou proberen om het handvat weer los te krijgen.’

‘Zou je dan naar het handvat kijken?’

‘Ik denk het.’

‘Dus je zou niet voor je kijken?’

‘Dat denk ik niet, nee.’

‘Weet je wat er na het ongeluk met Cathy’s jetski is gebeurd?’

‘Daar was weinig van over. Ik zag de brokstukken in het water liggen toen ik haar te hulp schoot.’

‘Weet je of iemand de jetski naderhand nog onderzocht heeft?’

‘Geen idee. De politie heeft op de steiger een paar minuten met me gepraat, voordat Cathy werd afgevoerd in de ambulance. Ze zeiden dat ik terug moest gaan naar Paradise Rentals en daar moest wachten. Er zou een rechercheur met me komen praten.’

‘Heb je –’

‘Voordat ik wegging, zei de politie dat ik het verhuurbedrijf moest bellen. Ik heb de eigenaar verteld wat er gebeurd was. Ik heb ook gezegd dat hij de andere deelnemers aan de excursie moest vragen daar te wachten. De rechercheur wilde hen ook spreken.’

‘Heeft de rechercheur jullie allemaal tegelijk verhoord?’

‘In eerste instantie niet. Hij praatte alleen met mij en met de eigenaar. Hij wilde weten of de jetski voor het ongeluk al mankementen had vertoond. Ik heb eerlijk gezegd van niet.’

‘Heeft hij daarna de andere deelnemers verhoord?’

‘Ja. Geen van hen had iets gezien. Ze waren al weg toen het gebeurde. Hij was vooral heel benieuwd naar de gang van zaken tijdens de lunch en hoeveel iedereen gedronken had.’

‘Drong het restaurant die dag ook hun “wereldberoemde pina colada’s” op, net als vandaag?’

Klaus glimlachte. ‘Ja.’

‘In het politierapport staat dat iedereen, ook Cathy, die dag veel heeft gedronken tijdens de lunch en dat dat waarschijnlijk een rol heeft gespeeld in het ongeluk.’

‘Dat klopt niet. Ik heb niets gedronken. En Cathy maar heel weinig.’

‘Op de restaurantrekening die bij haar hotelrekening is gevoegd, staat dat ze twee pina colada’s heeft gedronken. Die rekening zat bij het politierapport.’

‘Toen de ober kwam bijschenken, was haar glas nog halfvol. Voordat ze kon weigeren, werd er alweer bijgeschonken. Na de lunch stonden we op om weg te gaan en zag ik dat haar glas nog helemaal vol zat.’ Hij nam de laatste slok van zijn biertje en keek op zijn horloge.

‘Klaus, je moest eens weten hoe dankbaar ik je ben. Je hebt me echt goed geholpen.’ Ze haalde haar visitekaartje uit haar tas. ‘Hier staan mijn mobiele nummer en e-mailadres op. Als je nog iets te binnen schiet…’

‘Dan neem ik contact met je op. Bedankt voor het biertje.’

20

Terug in haar hotelkamer was Gina te afgeleid om van de mooie zonsondergang te kunnen genieten. De feloranje bol was achter de horizon verdwenen en nu werden de schapenwolkjes in een gele gloed gehuld, voordat de schemering geleidelijk inviel.

Haar afspraak met inspecteur Werimus was de volgende ochtend om half elf. Volgens Google Maps was het ongeveer vijfentwintig minuten rijden naar het politiebureau.

Aanvankelijk was ze van plan geweest om meer over de dood van Cathy Ryan te weten te komen van de mensen die op de dag van het ongeluk waren meegegaan op de jetskitour. Hun namen stonden in het politierapport. Vier kwamen uit de Verenigde Staten, één uit Canada. Het zou niet moeilijk moeten zijn om hen te vinden.

Maar wat kon ze nog van hen te weten komen dat ze niet al van Klaus had gehoord? Als Cathy had vermoed dat ze gevaar liep, lag het niet voor de hand dat ze dat tegen een van de andere deelnemers had gezegd, of tegen iemand in het hotel.

Na haar gesprek met Klaus had Gina de conciërge gesproken. Eerst had hij gezegd dat hij geen informatie over de gasten mocht prijsgeven, maar toen had hij toch verteld dat Cathy ten tijde van het ongeluk nog twee dagen tegoed had van haar verblijf. Volgens hem had hij geen idee hoe ze die tijd had willen doorbrengen. De enige excursie die ze via het hotel had geboekt was de jetskitour.

Er was maar één andere persoon op Aruba die haar misschien zou kunnen helpen: de eigenaar van Paradise Rentals. Ze nam het zichzelf kwalijk dat ze niet aan Klaus had gevraagd wat er na het ongeluk met de jetski was gebeurd. Misschien wist hij het niet. Maar de eigenaar zou dat zeker wel weten.

Ze overwoog de volgende ochtend voorafgaand aan haar afspraak van half elf met de eigenaar te gaan praten, maar liet die gedachte snel weer varen. Misschien had ze meer kans om hem de juiste vragen te stellen nadat ze de inspecteur gesproken had.

Voor misschien wel de tiende keer die dag keek ze op haar telefoon in de hoop een voicemail of berichtje van Meg Williamson aan te treffen. Vol goede moed opende ze haar laptop en wachtte tot haar mails gedownload waren. Snel keek ze ze door, maar tot haar teleurstelling was er geen reactie van Meg. ‘De aanhouder wint,’ zei ze hardop om zichzelf moed in te spreken voordat ze weer een bericht achterliet voor Meg en haar nog een mail stuurde.

Haar humeur klaarde op toen ze de mail van haar vader las. Hij was naar de bioscoop geweest en was laaiend enthousiast over een nieuw restaurant.

Dat was een opluchting. In eerdere mails en telefoongesprekken had hij het altijd willen hebben over waar zij mee bezig was, aan wat voor artikel ze werkte, hoe het ervoor stond met Ted. Nadat ze hem dat had verteld, zei ze steevast: ‘Genoeg over mij, pap. Hoe is het met jou?’ Meestal reageerde hij dan vaag, in de trant van: ‘Maak je om mij maar niet druk. Ik red me wel.’ Nu fluisterde ze een dankgebedje omdat hij zo veel vrienden om zich heen had die ervoor zorgden dat hij niet vereenzaamde.

21

Het politiebureau lag in het hart van Oranjestad, een stad met dertigduizend inwoners. Het blokkendoosachtige gebouw in Spaanse koloniale stijl was aan de buitenkant zacht vanillekleurig. Er stonden drie rijen met stoelen aan weerszijden van het gangpad waarlangs Gina binnenkwam. Recht voor haar zat een agent in uniform achter een indrukwekkend houten bureau.

Toen ze aan kwam lopen, was de agent verdiept in een krant. Er gingen twintig seconden voorbij. Omdat ze niet goed wist hoe ze zijn aandacht moest trekken, schraapte ze haar keel iets harder dan noodzakelijk. Met succes.

Ze kon nu zijn naamplaatje zien: Knudsen. Hij keek op en verontschuldigde zich.

Voordat hij nog meer kon zeggen, zei ze: ‘Ik ben Gina Kane. Ik kom voor inspecteur Hans Werimus.’

Hij duwde een klembord naar haar toe en vroeg haar een registratieformulier in te vullen.

‘Ik heb een afspraak, om half elf.’

‘Gaat u zitten, dan geef ik door dat u er bent.’

Ze draaide zich om, liep een paar stappen naar de dichtstbijzijnde rij stoelen en ging zitten. Het duurde nog een paar minuten voordat Knudsen het kennelijk nogal boeiende artikel had uitgelezen. Ze overwoog nog een keer haar keel te schrapen, maar zag er toch maar van af. Uiteindelijk werd haar geduld beloond toen hij de telefoon pakte en een nummer intoetste.

Er gingen dertig minuten voorbij. Het had geen zin om het politierapport nog eens door te nemen; dat kende ze zowat uit haar hoofd. Op haar horloge zag ze dat het bijna elf uur was. Het recht geschiedt hier langzaam, dacht ze bij zichzelf.

De telefoon op Knudsens bureau ging. Hij nam op en legde snel weer neer. ‘Mevrouw Kane,’ zei hij, terwijl hij oogcontact met haar maakte. Hij wees links van hem, om aan te geven dat ze om zijn bureau heen mocht lopen. Aan het einde van een lange hal stond een man op haar te wachten. Hij was zeker een meter vijfentachtig. Gina had ergens gelezen dat Nederlanders tot de langste mensen op aarde behoorden; de gemiddelde man was ruim een meter drieëntachtig.

‘Volgt u mij maar.’ Hij liep voor haar uit de hoek om naar een ruimte met acht bureaus met schouderhoge scheidingswanden ertussen. Uit de stemmen die ze hoorde, maakte ze op dat ten minste een deel van de bureaus bezet was.

Bij het tweede bureau bleef de inspecteur staan. Hij trok een bureaustoel naar achteren en gebaarde naar een kleinere stoel. ‘Neemt u plaats,’ zei hij. ‘Het spijt me, het is hier nogal bekrompen.’

‘Ik stel het erg op prijs dat u me te woord wilt staan, inspecteur Werimus. Ik zou u graag een aantal vragen stellen –’

‘Mevrouw Kane, voordat we verdergaan, wil ik graag een misverstand uit de wereld helpen. Ik ben inspecteur Andrew Tice. Inspecteur Werimus werkt momenteel aan een dringende zaak en is de komende dagen niet beschikbaar.’

‘Dat valt me eerlijk gezegd een beetje tegen.’ Ze liet haar notitieblok op haar schoot vallen. ‘Ik ben helemaal vanuit New York hierheen gevlogen om hem te kunnen spreken.’

‘Mijn excuses voor het ongemak. Soms gaan die dingen nu eenmaal zo. Misschien kan ik uw vragen beantwoorden.’

‘Misschien wel,’ zei ze. Haar stem had een sarcastisch ondertoontje.

Tice trok een la aan zijn kant van het bureau open en haalde er een dossier uit. ‘Voordat we beginnen wil ik graag weten waarom u zo geïnteresseerd bent in deze zaak. U hebt tegen mijn collega gezegd dat u schrijver bent.’ Hij keek naar het dossier.

‘Dat klopt.’

‘Schrijft u fictie?’

‘Nee. Maakt het uit wat ik voor de kost doe?’

‘Misschien wel,’ zei hij met een neerbuigend glimlachje. ‘Bent u soms advocaat?’

‘Nee.’

‘U zegt dat u schrijver bent –’

‘Dat ben ik ook,’ reageerde ze met al net zo’n minzaam lachje.

‘Prima. Bent u in dienst van een advocatenfirma?’

Gina besloot het over een andere boeg te gooien. ‘Inspecteur Tice, ik heb geen banden met een advocatenfirma. Maar hoe meer vragen u stelt, des te meer ik geneigd ben zelf een advocaat in de arm te nemen. Kunnen we nu verder met mijn vragen?’

‘Neem me niet kwalijk, mevrouw Kane. Mensen uit de Verenigde Staten spannen nogal graag een proces aan wanneer er iets misgaat. Rechtszaken zorgen voor slechte publiciteit. Aruba is een klein land dat sterk afhankelijk is van toerisme, voornamelijk uit de Verenigde Staten. Ik ben meer dan bereid uw vragen te beantwoorden.’

Op de terugweg naar het hotel staarde Gina uit het raampje van de taxi. Ze had er spijt van dat ze haar tijd had verdaan op het politiebureau. Tice wist maar heel weinig wat niet in het politierapport stond. Gina had hem aangesproken op de bevinding van de dienstdoend agent, die had gezegd dat Cathy’s stoffelijk overschot sterk naar drank had geroken. ‘Cathy Ryan heeft ruim twee minuten met haar gezicht omlaag in het water gelegen. Hoe kan hij dan zo’n sterke alcoholgeur hebben geroken?’

‘Dat weet ik niet. Maar kennelijk was het zo, anders had hij het niet in zijn rapport gezet.’

‘Dus agent Van Riper plaatste die opmerking over een sterke dranklucht op basis van zijn bevindingen op de steiger. Was dat voor- of nadat hij had gehoord dat Cathy Ryan alcohol geserveerd had gekregen in het restaurant?’

‘Dat weet ik niet. Het spijt me.’

Anders mij wel, had Gina gedacht.

Tice had volgehouden dat Cathy tijdens de lunch twee alcoholische drankjes had gedronken. Ze had geen zin om Klaus op te voeren als haar bron die iets anders beweerde. Als ze hem hier nu in meesleepte, zou hij later misschien niet meer zo behulpzaam zijn.

Het enige waar ze nog iets aan gehad had, was dat Tice haar iets meer had kunnen vertellen over wat er na het ongeluk met de jetski was gebeurd. ‘Uit de inspectie is gebleken dat de jetski voorafgaand aan het ongeluk goed functioneerde en dat het ongeluk is veroorzaakt door een fout van de bestuurder,’ had hij gezegd. ‘Na het onderzoek is de jetski vrijgegeven aan Paradise Rentals, de rechtmatige eigenaar.’

‘Dus de politie heeft de jetski vanaf de steiger waar het ongeluk gebeurd was teruggebracht naar het verhuurbedrijf?’

‘Nee, we zijn geen koeriersbedrijf. De eigenaar is er in zo’n geval zelf verantwoordelijk voor om de jetski weg te halen en naar een plek naar eigen keuze te vervoeren.’

‘En u weet niet wat Paradise Rentals met de jetski heeft gedaan?’

‘Nee, waarom zou ik?’

Het mocht hem dan niet interesseren wat er met de jetski was gebeurd, maar haar wel.

‘Pardon,’ riep ze naar de taxichauffeur om zijn aandacht te trekken.

Hij zette de radio zachter.

‘De plannen zijn gewijzigd.’ Ze gaf hem het adres van het verhuurbedrijf.

22

Toen Gina weer het kantoortje van het verhuurbedrijf in liep, zat de eigenaar aan de telefoon. Hij was net een reservering aan het afronden voor vier kajaks, voor de volgende middag. Voordat ze naar binnen ging, had ze naar de benzinesteiger gekeken. Daar was geen spoor van Klaus te bekennen, en de jetski’s lagen niet aangemeerd. Waarschijnlijk was hij met een groep op pad.

Nadat de eigenaar had opgehangen, keek hij Gina aan. ‘Kan ik u helpen?’

‘Ja, meneer…?’

‘De Vries.’ Hij wees naar de ingelijste vergunning aan de muur achter de toonbank.

‘Is deze zaak van u, meneer De Vries?’

‘Al vijfentwintig jaar,’ antwoordde hij met een glimlach.

‘Tweeënhalve week geleden is er een jonge vrouw genaamd Cathy Ryan omgekomen op een jetski die ze hier gehuurd had.’

‘Bent u advocaat?’ De glimlach maakte plaats voor een grimmige blik.

Daar gaan we weer, dacht ze. De twee minuten daarna was ze bezig hem gerust te stellen dat ze niet voor een advocatenfirma werkte, dat ze hem niet wilde aanklagen en dat ze ervan overtuigd was dat de jetski in goede staat verkeerde op het moment dat hij die aan Cathy verhuurde.

‘Ik probeer erachter te komen wat er na het ongeluk met de jetski is gebeurd. Volgens de politie is hij aan u teruggegeven. Hebt u hem weer hiernaartoe gebracht?’

‘Natuurlijk niet. Waar ziet u me voor aan?’

‘Het was uw eigendom –’

‘Dat weet ik ook wel. U bent gisteren meegegaan met de jetskitour, klopt dat?’

‘Ja.’

‘Wat zou u denken als u over de steiger liep en het wrak van een jetski zag liggen? Daar komen vragen van. Wat moet ik dan zeggen? “Niks om u druk om te maken. Er is een jonge vrouw omgekomen doordat ze met een van onze jetski’s op een jacht in de haven is gebotst. Maar u staat vandaag vast een heerlijk tochtje te wachten.”’

‘Oké, ik begrijp dat u die jetski hier niet wilde hebben. Maar wat hebt u er dan mee gedaan?’

‘Ik heb een sleepbedrijf laten komen en gezegd dat ze dat ding naar de sloperij moesten brengen.’

‘Wilde u uw eigen mensen er niet naar laten kijken, voor het geval dat –’

‘Wat? De politie heeft me verteld dat die vrouw, die nota bene dronken was, in paniek is geraakt en het ongeluk zelf heeft veroorzaakt. Waar had ik dan nog naar moeten kijken?’

‘Weet u naar welke sloperij hij gebracht is?’

‘Er is er maar één in de buurt, maar u kunt zich de moeite besparen.’

‘Waarom?’

‘Omdat het al ruim twee weken geleden is. Die jetski is allang door de schrootpers gehaald.’

23

Door een schrootpers gehaald, zo voelde Gina zich ook toen ze zich insnoerde voor de bijna vijf uur durende vlucht van Aruba naar JFK. Omdat ze niets aan het toeval wilde overlaten, had ze een auto gehuurd en de rit van vijfendertig minuten naar de sloperij gemaakt. Het geluid van de af en aan rijdende vrachtwagens was om de tien minuten onderbroken door het gesnerp van de schrootpers en de inhoud die daarin verpletterd werd. Een van de opzichters had haar verteld dat voorwerpen van metaal – zoals auto’s, werktuigen en ja, een jetski – naar de schrootpers werden gebracht om te pletten en als oud ijzer te verkopen. Meestal gingen er drie dagen overheen voordat een voorwerp door de pers ging. Er zou inmiddels niets meer over zijn van een jetski die hier bijna drie weken geleden naartoe was gebracht.

De Airbus 320 maakte snelheid en steeg op boven het blauwgroene water. Een hydraulisch gebrom wees erop dat het landingsgestel werd ingeklapt. In gedachten verzonken staarde Gina door het raampje naar buiten. Ze zat vast, iets anders kon ze er niet van maken. Haar gevoel zei haar dat ze op het juiste spoor zat. Iemand had Cathy Ryan dood willen hebben en ervoor gezorgd dat het eruitzag als een ongeluk. Maar het spoor van Cathy Ryan liep dood, in elk geval op Aruba. Nu was haar enige hoop gevestigd op Meg Williamson, die om de een of andere reden niet op haar berichten reageerde.

Ze had Geoff gemaild om een afspraak te maken zodat ze hem kon bijpraten over wat ze op Aruba aan de weet was gekomen. Zijn reactie had haar verbaasd. De eerste helft van komende week was hij op reis. Zou ze die middag nog naar hem toe kunnen komen, als ze niet te moe was? Daar had ze mee ingestemd.

Nu stond ze voor een lastige taak. Ze moest Geoff ervan zien te overtuigen dat er iets in het verhaal over REL News zat, terwijl ze geen idee had hoe ze nu verder moest.

In elk geval stond haar een leuke avond te wachten. Ze was ingegaan op de uitnodiging van Lisa, die het al veel te lang geleden vond dat ze samen het weekend hadden ingeluid. Na de afgelopen dagen op Aruba had ze wel zin in iets luchtigs, dacht ze terwijl ze aantekeningen begon te maken voor haar bespreking.

24

Geoff verwachtte haar om half vier. Dat gaf haar de tijd om haar paar zomerse outfits op de wasmachine te gooien en haar toiletspullen uit te pakken. En om haar vader te bellen. Voordat ze naar Aruba was vertrokken, had ze alleen zijn antwoordapparaat te pakken gekregen en hij had haar niet meer teruggebeld.

Haar vage ongerustheid werd meteen weggenomen door zijn reactie. ‘Hoi. Sorry dat ik nog niet had teruggebeld.’ Zijn stem had iets onverwacht vrolijks. Haar ‘hoi, pap’ werd meteen onderbroken door zijn vraag: ‘Hoe was het op Aruba?’

‘Het weer was in elk geval beter dan in New York. Hoe gaat het in Florida?’

‘Het regent al een paar dagen.’

‘Wat vervelend. Hoe kom je de tijd nu door?’

‘O, ik ben een paar keer naar de bioscoop geweest.’

Gina wist dat haar vader niet graag in zijn eentje naar de bioscoop ging. ‘Met wie?’

‘Een van de nieuwe buren; nogal een filmfanaat.’

‘Fijn om te horen.’

‘Hoe staat het ervoor met je artikel?’

Ze vertelde hem in het kort over de vorderingen die ze had gemaakt, of juist niet. Zoals gewoonlijk zei ze er niet bij naar welk bedrijf ze onderzoek deed. Ze kletsten nog een paar minuten verder en pas nadat ze had opgehangen, drong het tot haar door dat hij niet had gezegd hoe die nieuwe buur heette. Die gedachte zette ze snel van zich af, terwijl ze een winterjas aantrok en een sjaal om haar nek sloeg. Het werd tijd om naar de metro te gaan voor haar bespreking met Geoff.

Een half uur later, toen ze bij Empire Review aankwam, werd ze zoals gewoonlijk begroet door Jane. ‘Leuk je weer te zien. De baas zei dat je meteen door mocht lopen.’

Gina wist dat ze niet laat was, maar ging toch iets sneller lopen op weg naar Geoffs kantoor. Ze klopte aan en deed de deur open toen hij riep: ‘Kom binnen, Gina.’

Net als de vorige keer zat hij aan de tafel bij het raam. Ze vroeg zich af of hij dat, net als Charles Maynard, een prettigere plek vond voor kleinschalige besprekingen. ‘Vertel eens over je vakantie op Aruba.’

Geschokt staarde ze hem aan. Dacht hij echt dat het een plezierreisje was geweest?

Het volgende moment trok hij zijn wenkbrauwen op. ‘Neem me niet kwalijk, Gina. Mijn Britse gevoel voor humor is soms een tikje te subtiel. Maar goed, vertel eens wat daar zoal is gebeurd.’

Ze legde uit dat ze had geprobeerd Cathy Ryans verblijf op Aruba te reconstrueren door in dezelfde hotelkamer te overnachten en mee te gaan op de jetskitour. Ze vatte zorgvuldig de gesprekken die ze had gevoerd samen, tot en met haar bezoek aan de sloperij.

‘De grote vraag is hoe het zit met de bediening van de jetski die Cathy gehuurd heeft. Zou daarmee geknoeid zijn toen ze met de rest van de groep zat te lunchen? Volgens Klaus van het verhuurbedrijf zou dat niet zo moeilijk zijn. Het heeft er in elk geval alle schijn van dat de Arubaanse politie Cathy’s dood maar al te graag afdoet als een noodlottig ongeval. Ze hebben het bewust of onbewust mogelijk gemaakt dat het bewijsmateriaal is vernietigd.’

‘Hoe gaan we nu verder?’

‘Cathy’s broer heeft me de naam gegeven van een vriendin van REL News met wie ze contact heeft gehouden. Meg Williamson, heet ze. Ik heb al meerdere berichten voor haar achtergelaten, maar nog niets gehoord.’

‘Dan zou ik daar maar beginnen,’ zei hij droogjes, terwijl hij opstond. De bespreking was duidelijk voorbij.

‘Ik ga er direct achteraan. Kan ik hier ergens op een rustige plek een telefoontje plegen?’

‘Ik zal vragen of Jane je naar de kleine vergaderzaal brengt.’

‘Dat hoeft niet. Ik ken hier de weg.’

Twee minuten later trok ze de deur van de vergaderzaal achter zich dicht en draaide met ingehouden adem het nummer van Meg Williamson.

Na vier keer overgaan werd ze doorgeschakeld naar de voicemail.

25

‘Mama, waarom neem je je telefoon niet op?’ vroeg Jillian.

Automatisch legde Meg haar vinger tegen haar lippen om haar tot zwijgen te manen, maar toen glimlachte ze opgelaten. ‘Het is vast weer zo iemand die ons iets wil aansmeren,’ legde ze uit, ook al herkende ze het nummer van Gina Kane uit haar eerdere berichten.

‘Of iemand die zegt dat we iets gewonnen hebben, wat helemaal niet zo is,’ viel Jillian haar bij, terwijl ze de woonkamer uit liep naar de studeerkamer, waar haar huiswerk op haar lag te wachten.

Meg keek haar zesjarige dochter na. Er ontgaat Jillian ook niets, dacht ze vertederd. En dat is nou precies de reden dat ik haar er liever niet bij heb wanneer híj belt.

Ze had hem verteld over de berichten die Gina had ingesproken en hij had gezegd dat ze daar geen acht op moest slaan. Dat had ze geprobeerd, maar de telefoontjes bleven maar komen. Hoelang zou dit nog doorgaan?

26

Na haar poging om Meg Williamson te bellen verliet Gina de vergaderzaal en ging naar huis. Ze had met Lisa afgesproken om uit eten te gaan, maar nog niet waar of hoe laat.

Ze belde Lisa, die meteen opnam. ‘Hoi, Lisa. Heb jij een idee waar we heen kunnen gaan?’

‘Als het maar geen plek is waar de bartender misschien ijsklontjes in het rond laat vliegen. Die meid met het gebroken been is er inmiddels achter dat ze tijdens die val ook haar nek heeft bezeerd.’

Gina lachte. ‘Daar wil ik alles over horen, onder het genot van een drankje.’

‘En ik wil alles weten van jouw zonvakantie op Aruba. Ik zal voor half acht reserveren, bij Villa Cesare.’

Villa Cesare was een populair restaurant dat altijd vol zat. Lisa en zij kwamen er allebei regelmatig en kenden de eigenaar en het grootste deel van het bedienend personeel.

‘Dan zie ik je daar,’ zei Gina. Terwijl ze ophing, bedacht ze hoe fijn het was om zo’n goede vriendin te hebben. Zeker als je elkaar al zo lang kende.

Ze had haar ontmoet tijdens een van de ergste blind dates van haar leven, met de oudere broer van een van de meisjes uit haar studentenhuis. Hij zat op Harvard en was een enorme blaaskaak. Het leukste moment van de date was dat hij bij de bar een paar jaargenoten van Harvard tegenkwam en met hen aan de praat raakte. En bleef praten. Dat was namelijk het moment waarop ze Lisa had leren kennen. Lisa zat in haar tweede jaar op Boston University en was op haar eerste afspraakje met een van de Harvard-jaargenoten. Ze verveelde zich net zo stierlijk als Gina. Ze raakten aan de praat en behoedden elkaar voor een rampzalige avond. Sindsdien waren ze dikke vriendinnen.

Toen waren we negentien, dacht Gina. Dat was alweer dertien jaar geleden. Ze had nooit jong willen trouwen. Nou, missie volbracht, zoals haar vader graag zei. Tweeëndertig was niet meer piepjong te noemen.

Die gedachte zette ze snel uit haar hoofd. Het belangrijkste was nu om op de een of andere manier met Meg Williamson in contact te komen. Ze had haar al zo vaak gebeld dat ze een aanklacht wegens stalken aan haar broek zou kunnen krijgen.

Lisa zat al aan een tafeltje van een appelmartini te nippen toen Gina aankwam.

Ze trok er een stoel bij en zei: ‘Wat kijk je sip. Zit je ergens mee?’

‘Niks belangrijks. Ik zat gewoon te bedenken dat kleine problemen zoals rondvliegende ijsklontjes voor grote problemen kunnen zorgen.’ Ze schoot in de lach. ‘Vertel eens, hoe was het op zonnig Aruba?’

Gina slaakte een zucht. ‘Ingewikkeld, dat komt denk ik nog het dichtst in de buurt. Ik wil je niet vervelen met de details.’

‘Het kan nooit saaier zijn dan de zeven uur durende depositie die ik vandaag heb moeten uitzitten. Kom op, vertel eens wat er gebeurd is.’

Net als een paar uur eerder tegen Geoff vertelde Gina over de interviews die ze gedurende haar verblijf op het eiland had afgenomen en haar gesprekken met Andrew Ryan. Ze sloot af met de opmerking: ‘Ik voel gewoon dat het goed mis is bij REL News. Maar ik wil niet de fout maken om overal een complot in te zien.’

‘Gina, ik heb het de vorige keer ook al tegen je gezegd, maar als iemand overweegt een groot bedrijf aan te klagen en kort daarna verongelukt, gaan er bij mij allerlei alarmbellen af. Dat die Meg Williamson niet met je wil praten, vind ik ook een veeg teken. In die e-mail had Cathy Ryan het er toch over dat er nog meer slachtoffers waren?’

Gina kende de tekst uit haar hoofd. ‘“Ik heb een verschrikkelijke ervaring gehad met een van mijn bazen. En ik was niet de enige.”’

‘Dus dit kan alleen om Ryan en misschien Williamson draaien, of –’

Gina maakte de zin voor haar af. ‘Of dit is nog maar het topje van de ijsberg. Misschien zijn er nog veel meer slachtoffers.’

Deel II

Twee jaar eerder

27

Het was op een vrijdagavond rond half zes.

De afdeling Personeelszaken bevond zich in een gebouw tegenover de studio’s en redactie van REL News. Michael Carter, die als jurist op Personeelszaken werkte, had overgewerkt om een project af te maken en verheugde zich op het weekend.

Er werd zacht op zijn deur geklopt. Lauren Pomerantz stelde zichzelf kort voor. Ze was een tengere vrouw van een meter zestig met kastanjebruin haar en lichtbruine ogen. Voor zover hij zich kon herinneren hadden ze nooit officieel kennis met elkaar gemaakt, maar hij kende haar wel van gezicht uit de bedrijfskantine. Hij wist nog dat ze een erg nerveuze indruk op hem had gemaakt. Pas na enig aandringen wilde ze gaan zitten.

Daar gaan we weer, dacht hij. De laatste keer dat er een meisje van begin twintig bij hem aanklopte, kwam ze klagen dat er niet genoeg glutenvrije opties in de kantine waren. Hij vroeg zich af wat deze nu weer wilde.

‘Meneer Carter,’ begon ze, ‘ik werk heel graag bij REL News. Ik heb altijd zonder morren ’s nachts doorgewerkt. Dus ik vind het heel erg dat ik weg moet. Nadat het gebeurd was, heb ik precies gehandeld zoals het hoorde, maar niemand heeft er iets aan gedaan.’ In haar ogen welden tranen op, die langs haar wangen omlaag biggelden. ‘Nu ben ik ingedeeld in het team dat samen met hem naar dat congres moet.’ Ze barstte in snikken uit en sloeg haar handen voor haar gezicht.

‘Hé, rustig maar. Ik wil je graag helpen.’ Hij wachtte even tot ze haar zelfbeheersing had hervonden. Zijn eerste ingeving was een hand op haar schouder of hand te leggen, maar zijn training schreeuwde: Niet doen! ‘Vind je het vervelend als ik tegenover je kom zitten?’ vroeg hij, terwijl hij een stoel pakte.

Ze schudde haar hoofd.

‘Lauren, om te beginnen wil ik zeggen dat ik blij ben dat je genoeg vertrouwen in me hebt om naar me toe te komen. Ik wil je helpen. Het is misschien pijnlijk om erover te praten, maar ik moet weten wat er gebeurd is.’

‘Dat gelooft u toch niet.’

‘Gun me alsjeblieft het voordeel van de twijfel.’

‘Goed dan.’ Ze knikte. ‘Vier weken geleden, op woensdag de vierentwintigste, zat ik achter mijn bureau en werd ik gebeld door Evelyn Simms.’ Zo heette de secretaresse van Brad Matthews, wist Carter. ‘Ze zei dat meneer Matthews me persoonlijk wilde bedanken voor het item over de wapenwet waaraan ik had meegewerkt. Ze vroeg of ik die avond na de uitzending bij hem langs wilde komen op kantoor. Daar heb ik natuurlijk ja op gezegd.’

‘En je bent gegaan?’

Ze knikte. ‘Onderweg ben ik eerst langs de visagie geweest. Rosalee had het niet druk, dus heeft ze mijn make-up even bijgewerkt.’

‘Waarom deed je dat?’

‘Dat vraag ik me ook steeds af. Ook al werk ik hier al een tijd, het voelde alsof ik naar een sollicitatiegesprek moest. Ik wilde er op mijn best uitzien.’

‘Vertel verder.’

‘In eerste instantie was er niets aan de hand. Meneer Matthews had het over zijn begintijd bij een kleine kabelzender in Detroit. Dat verhaal kende ik al, maar ik liet hem toch uitpraten. Terwijl hij aan het woord was, stond hij op en deed de deur van zijn kantoor dicht.’

‘Heb je daar iets van gezegd?’

‘Nee. Het is zijn kantoor. Hij is Brad Matthews. Wat had ik moeten zeggen?’

‘Wat gebeurde er daarna?’

‘Hij had het over teamwork, over hoe belangrijk het in een bedrijf is om een sterk team te vormen, waarin er een onderlinge klik is en iedereen elkaar steunt en helpt. Hij vroeg of ik het daarmee eens was.’

‘En jij…’

‘Wat zeg je op zoiets? Ja, natuurlijk. Hij had het erover dat wij vrienden konden worden. Daar ben ik niet op ingegaan. Toen liep hij naar het raam en keek naar buiten. Hij zei dat hij geen genoeg kon krijgen van dat prachtige uitzicht over de East River. Hij wees ergens naar en gebaarde dat ik bij hem moest komen staan.’ Haar ogen vulden zich met tranen.

Om haar de tijd te geven om tot zichzelf te komen, stond Carter op en pakte achter zijn bureau twee flesjes water.

Ze nam er een aan en nam een slokje.

‘Dus je ging naast hem bij het raam staan…’

‘Ik keek naar buiten, om te zien waar hij naar wees. Opeens kwam hij achter me staan, met zijn handen aan weerszijden van me. Hij legde zijn vingers tegen mijn voorhoofd en streek over mijn gezicht.’ Haar ademhaling werd sneller terwijl ze probeerde zichzelf te beheersen. ‘Ik voelde hem van achteren tegen me aan wrijven. Zijn hand gleed langs mijn hals, onder mijn blouse, naar mijn borsten.’

‘Heb je hem gevraagd op te houden?’

‘Eerst durfde ik niets te zeggen. Daarna vroeg ik: “Wat doet u?” Hij zei: “We zijn toch vrienden?” Vervolgens likte hij langs mijn hals, helemaal omhoog over de zijkant van mijn gezicht.’ Haar gezicht vertrok.

Carter hoorde het ademloos aan. Brad Matthews was de Walter Cronkite van zijn generatie. Uit sommige peilingen kwam hij naar voren als de betrouwbaarste man in Amerika. Als dit allemaal waar was, zou het inslaan als een bom. Maar dat was nog maar de vraag. ‘Het spijt me dat je dit allemaal weer moet oprakelen, maar ik moet precies weten wat er gebeurd is.’

‘Hij probeerde me nog een keer te likken, maar op dat moment ging de telefoon op zijn bureau.’

‘Nam hij op?’

‘Hij deed alsof er niets gebeurd was. Hij liet me gewoon staan, liep naar zijn bureau en nam op. Het was senator McConnell. Zijn eerste woorden waren: “Ha Mitch, zeg het eens.”’

‘Heeft hij je gevraagd om te blijven of weg te gaan?’

‘Hij keek me niet eens aan. Het leek wel of ik er nooit geweest was. Ik ben gewoon zijn kantoor uit gelopen. Hij zwaaide nog naar me.’

Carter bleef een paar seconden stil.

Lauren staarde hem aan en zei: ‘Vertel eens, meneer Carter, gelooft u me?’

Hij liet zijn adem ontsnappen. Als hij vrij was geweest om eerlijk antwoord te geven, had hij gezegd: ‘Nee, ik geloof er niks van. Volgens mij klets je uit je nek. Maar je hebt wel een levendige fantasie, dat moet ik je nageven. Je probeert naam te maken door een van de meest betrouwbare mannen van Amerika door het slijk te halen.’ Dat zei hij echter allemaal niet. ‘Ik zal eerlijk tegen je zijn. Wat ik geloof, doet er niet toe. Het is mijn werk om jou serieus te nemen. Wat er volgens jou tussen meneer Matthews en jou is gebeurd, heeft achter gesloten deuren plaatsgevonden. Er waren geen getuigen bij. Hij heeft het recht om zijn kant van het verhaal te vertellen. Jullie beider reputaties staan op het spel.’

‘Reputaties,’ sneerde ze. ‘Wilt u daarmee zeggen dat niemand me zal geloven als het zijn woord tegen het mijne is?’

‘Dat heb ik niet gezegd, Lauren –’

‘Dat hoefde niet. Het was zo ook wel duidelijk.’

‘Heb je iets waarmee je dit kunt bewijzen? Bijvoorbeeld e-mails of sms’jes tussen jou en meneer Matthews?’

‘Ik heb nog iets veel beters.’ Ze haalde haar iPhone tevoorschijn en tikte er een paar keer op. Na een paar seconden was de herkenbare baritonstem van Brad Matthews te horen: ‘Kom binnen, Lauren, ga zitten.’

De minuten daarna luisterde Carter, terwijl de opname bevestigde wat Pomerantz al had verteld.

Na afloop vroeg hij: ‘Maak je er een gewoonte van om gesprekken op te nemen?’

‘Alleen wanneer ik daar een goede reden voor heb.’

‘Neem je dit gesprek ook op?’

‘Nee, moet dat dan?’

‘Wat was jouw “goede reden” om een opname te maken van je…’ Hij aarzelde even om het juiste woord te zoeken. ‘… bezoekje aan het kantoor van meneer Matthews?’

‘Het was geen bezoekje. Ik was een werknemer die bij de baas geroepen werd. Wat betreft mijn reden om er een opname van te maken: vrouwen praten met elkaar, meneer Carter. Ze hebben het erover hoe ze behandeld worden, met name door de mannen voor of met wie ze werken.’

Carter staarde Lauren aan. Ze was indrukwekkend. Taai. En slim. Ze moest weten dat gerenommeerde advocatenfirma’s in de rij zouden staan om haar te mogen vertegenwoordigen en mee te liften op de publiciteit die het neersabelen van Brad Matthews zou opleveren. Toch was ze naar hem toe gekomen. Maar waarom?

‘Lauren, ik kan je verzekeren dat REL News je klacht serieus zal nemen. We –’

‘Nee, dat is niet waar.’

‘Kom op nou, Lauren. Ik weet dit nog maar een kwartier, maar je gaat er nu al van uit dat ik er geen werk van zal maken.’

‘U bent niet de eerste met wie ik gesproken heb.’

‘Niet?’

‘De dag na het voorval ben ik naar iemand toe gegaan van wie ik zeker dacht te weten dat hij het lef en de invloed had om er iets aan te doen. Er gebeurde niets. Toen ik hem een week later belde om te vragen hoe het zat, was zijn eerste vraag of ik blij was met mijn baan. Hij raadde me aan om me op mijn werk te concentreren.’

‘Met wie heb je gesproken?’

‘Frederick Carlyle junior.’

Carter leunde naar achteren. De zoon van de oprichter van het bedrijf was een ster in wording. Hoewel hij pas vijfenveertig was, gingen sommigen ervan uit dat hij op een dag de algemeen directeur, Dick Sherman, zou opvolgen. Er stonden twee belangrijke carrières op het spel. En als Carter dit goed aanpakte, misschien nog een derde carrière.

Die van hemzelf.

Hij moest proberen haar vertrouwen te winnen. Uitzoeken wat ze wilde. ‘Lauren… Hopelijk vind je het niet erg als ik je bij je voornaam noem?’

‘Dat doet u de hele tijd al. Ga uw gang.’

‘Ik vind het echt heel erg wat je overkomen is. Het laatste wat ik wil, is dat je hier nog meer schade van ondervindt. Hoe wil je dit aanpakken?’

Ze kreeg weer tranen in haar ogen. ‘Ik ben dol op mijn baan. Ik werk graag bij de televisie. Ik wil niet de nieuwe Monica Lewinsky worden. Die vergelijking gaat niet helemaal op, maar ik wil niet herinnerd worden als de vrouw die de grote Brad Matthews te gronde heeft gericht. Ik wil gewoon een normaal leven, waarin ik het werk kan blijven doen waar ik van hou.’

Carter kon amper zijn opwinding verhullen bij de gedachte dat ze hem de kans gaf om de hoogste regionen van REL News binnen te dringen, als de gelijke van de grote bazen. Hij zag al voor zich dat hij over niet al te lange tijd een veel groter kantoor toebedeeld zou krijgen. ‘Lauren, wat ik ook doe, ik kan niet ongedaan maken wat je is overkomen. Als je naar een externe advocatenfirma stapt, zal je naam uitlekken. Dat gebeurt altijd. Dan staat je foto straks op de voorpagina van de New York Post. Maar er is wel een manier om gerechtigheid te krijgen en toch anoniem te kunnen blijven.’

Tien minuten later verliet Pomerantz zijn kantoor. Op zijn verzoek had ze voor vertrek de opname van haar bezoek aan Brad Matthews’ kantoor naar hem gemaild.

Met zijn voeten op zijn bureau en zijn handen achter zijn hoofd luisterde hij er met een brede glimlach voor de derde keer naar.

28

Sinds Michael Carter bij REL News was komen werken, waren de keren dat hij contact had gehad met Richard Sherman op één hand te tellen. Vorige week was hij de directeur nog tegengekomen op de gang. ‘Hallo, meneer Sherman,’ had hij op zijn vriendelijkste toon gezegd.

Sherman had bruusk geantwoord: ‘Ha, hoe is het?’, zonder zijn pas in te houden of Carters reactie af te wachten. Het was duidelijk dat hij geen idee had wie Carter was.

Maar daar zou binnenkort verandering in komen.

Hoewel Carter niet verder was gekomen dan de rang van sergeant, ging hij prat op zijn vermogen om te denken als een generaal. Allereerst moest hij de aantijging – nee, het bewijs – dat de eerbiedwaardige Brad Matthews een aanrander was binnenskamers houden. Dat zou niet makkelijk worden, aangezien REL News een nieuwszender was. Het ergst denkbare scenario was dat een andere nieuwszender het verhaal naar buiten zou brengen. Daardoor zou REL niet meer kunnen doen alsof ze een fatsoenlijke organisatie waren waar er meteen was ingegrepen toen het probleem werd gemeld.

Men zei weleens dat wanneer meer dan twee mensen iets wisten, het al geen geheim meer was. Dat zou best eens kunnen kloppen. Als hij volgens het boekje handelde, zou hij de toestand met Pomerantz bij zijn baas op Personeelszaken moeten melden. Die zou ermee naar het hoofd van de juridische afdeling stappen: een advocaat van zeventig die over een paar maanden met pensioen ging. Om in de herfst van zijn carrière geen smet op zijn reputatie op te lopen, zou hij advies inwinnen bij een van de vele advocatenfirma’s waarmee de zender samenwerkte. En dat alles zou gebeuren voordat het nieuws Dick Sherman bereikte, die moest beslissen hoe REL News met deze crisis omging.

Het alternatief was dat Sherman het rechtstreeks te horen kreeg van de jurist die een plan had bedacht waardoor er niet alleen iets aan de situatie kon worden gedaan, maar er ook zo min mogelijk mensen van af hoefden te weten. Daarmee zou Michael J. Carter een onmisbare factor worden in de toekomst van REL News.

De eerste stap leek eenvoudig, maar hoe langer hij erover nadacht, des te ingewikkelder het werd. Als er iets misging, zou Sherman, zoals directeurs dat wel vaker deden, proberen te ontkennen dat hij met Carters plan had ingestemd. Maar het zou niet meevallen om een geloofwaardige verklaring te geven voor alle bijeenkomsten en gesprekken met Carter die er nodig zouden zijn om het plan in werking te stellen. E-mails lieten een spoor achter. Telefoontjes en sms’jes ook. Als hij Sherman een getypt briefje stuurde, kon hij er niet van op aan dat Shermans secretaresse het niet opende voordat ze het aan hem gaf.

Haar bureau stond vlak buiten zijn kantoor. Zij hield zijn agenda bij. Als er later naar gevraagd werd, zou ze nog precies weten wie er bij Sherman op kantoor was geweest, ook zonder dat het in de agenda stond. Hij wilde dat het eerste gesprek met Sherman volkomen anoniem verliep. Maar hoe kon hij daarvoor zorgen?

Later die avond, nadat hij Shermans werknemersdossier had bekeken, maakte hij een plan dat volgens hem zou kunnen werken. Tijdens het eten merkte Beverly, zijn vrouw, op: ‘Wat ben je afwezig vanavond. Zit je ergens mee?’

Het was verleidelijk om te zeggen: ‘Nee, schat, ik sta alleen maar voor de belangrijkste beslissing van mijn leven.’ In plaats daarvan antwoordde hij: ‘Sorry. Ik zit met mijn gedachten nog op het werk. Niks om je zorgen om te maken.’

Nadat zijn vrouw naar bed was gegaan, liep hij de slaapkamer van zijn zoontje in. Hij gaf hem een kus op zijn voorhoofd en zette de computer aan om de treindienstregeling van zaterdag van Grand Central Terminal naar Greenwich in Connecticut op te zoeken. Het zou vast bij niemand opkomen om in de computer van zijn zoontje te kijken.

Daarna liep hij naar de keuken, maakte zijn aktetas open en legde het notitieblok op tafel. Met potlood had hij er alles op geschreven wat hij moest doen voor de bespreking die hopelijk morgen zou plaatsvinden. Op de tweede bladzijde stonden de voorwaarden die hij aan zijn plan zou stellen.

‘Dom van me,’ zei hij met een blik op het keurige schuinschrift op de tweede bladzijde. Zijn handschrift. Hij liep naar de computer, tikte uit wat hij had opgeschreven en drukte de pagina af.

Tevreden pakte hij zijn aktetas opnieuw in, ging naar de woonkamer en zette de televisie aan.

Het REL News van tien uur begon net.

29

Omdat Michael Carter wist dat hij een belangrijke dag voor de boeg had, ging hij om elf uur naar bed, een uur vroeger dan gewoonlijk. Daar schoot hij alleen niets mee op. Hij zag het nog twaalf uur worden en daarna een uur, twee uur. De gedachten die door zijn hoofd raasden waren sterker dan de vermoeidheid. Hij weerstond de verleiding om een slaappil te nemen. Het laatste wat hij wilde, was morgen de hele dag vechten tegen de kater die hij daaraan overhield.

Toen hij zijn ogen opendeed, zag hij dat het licht was in de kamer. Zijn vrouw lag niet meer naast hem. Hij wierp een blik op de wekkerradio. Vijf voor acht! Hij sprong uit bed en ging douchen. Blij dat hij toch nog geslapen had probeerde hij zichzelf tot kalmte te manen. Hij had nog alle tijd om te doen wat hem te doen stond.

Snel schoot hij een poloshirt, een blauwe spijkerbroek en een paar hardloopschoenen aan. Hij wilde in de menigte opgaan en uitstralen wat hij was: een jonge werknemer die op zaterdag een paar uurtjes naar kantoor ging.

Toen hij de keuken in liep, zat Zack al aan tafel en waren de wentelteefjes die hij elke dag als ontbijt kreeg al voor de helft op. Beverly stond achter het fornuis en begroette hem overdreven: ‘Zo, ook goeiemorgen, slaapkop.’

Zack lachte uitbundig, keek naar hem en riep: ‘Slaapkop.’ Daarna keek hij naar zijn moeder en herhaalde: ‘Papa is een slaapkop.’ Ze schaterden het allebei uit om die nieuwe bijnaam.

Hoe heb ik toch met zo’n leeghoofd kunnen trouwen, vroeg Carter zich af terwijl hij een glas jus d’orange voor zichzelf inschonk. En hoe voorkom ik dat Zack ook zo wordt? ‘Morgen zal ik een manier bedenken,’ citeerde hij mompelend de beroemde tekst van Scarlett O’Hara uit Gejaagd door de wind. Vandaag had hij al genoeg aan zijn hoofd.

‘Kom je kijken als ik moet voetballen, papa?’

‘Ik hoop dat ik dat red,’ zei Carter, die daar helemaal niet aan had gedacht. ‘Hoe laat is dat?’

‘Om half drie,’ antwoordde Beverly.

‘Er is gisteren iets gebeurd op kantoor, dus ik moet vandaag nog aan het werk.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Als ik nu wegga, kan ik op tijd terug zijn voor de wedstrijd.’

‘Hoef je geen ontbijt?’

‘Ik haal onderweg wel wat,’ zei hij, terwijl hij opstond en Zack een kus gaf. Ook Beverly gaf hij plichtsgetrouw een zoen op haar hoofd, en vijf minuten later was hij de deur uit.

Allereerst ging hij naar de Starbucks twee straten verderop. Het was kwart voor negen. Sherman zou inmiddels wel wakker zijn.

Doordeweeks was het druk in de koffiezaak, maar op zaterdagochtend was er vrijwel niemand. Tien mensen, zo te zien moederziel alleen, zaten aan tafeltjes in het midden van de zaak de krant te lezen of naar hun laptop te staren terwijl ze slokjes koffie namen.

Carter bestelde zelf ook wat. ‘Neem me niet kwalijk, maar ik ben mijn mobiele telefoon verloren. Zou ik de jouwe mogen lenen om een kort telefoontje te plegen?’ Terwijl hij het vroeg, schoof hij een briefje van vijf dollar over de bar naar de jonge student in het sweatshirt van NYU die van zijn laptop opkeek.

‘U blijft in de winkel, ja?’ vroeg de jonge man met een buitenlands accent.

‘Ik ga daar staan.’ Carter wees naar een rustig hoekje.

‘U hoeft me niet te betalen,’ zei de student, terwijl hij zijn telefoon gaf.

‘Hou maar.’ Carter liep al naar de hoek. Nadat hij nog een keer had gekeken of er niemand op hem lette, toetste hij het nummer in dat hij uit zijn hoofd had geleerd.

‘Hallo,’ klonk het nors.

‘Spreek ik met Richard Sherman?’

‘Ja. Wat moet je?’

‘Mijn naam is Michael Carter. Ik werk als jurist op de afdeling Personeelszaken bij REL News –’

‘Ik heb nog nooit van je gehoord. Je kunt maar beter een verdomd goeie reden hebben om me op een zaterdag thuis te bellen.’

‘Die heb ik zeker, meneer.’ De volgende woorden had hij al vaak geoefend. ‘Als er niet snel gepaste actie wordt ondernomen, wordt REL News aangeklaagd door een jonge werkneemster die kan bewijzen dat Brad Matthews haar bij hem op kantoor heeft aangerand. We hebben maar even de tijd om dit in de kiem te smoren. Meer wil ik er niet over kwijt door de telefoon. Wanneer kunnen we elkaar zien?’

Het bleef even stil. ‘Kun je naar Greenwich komen?’

‘Zeg maar waar en wanneer.’

‘Ken je het treinstation?’

‘Ik kom met de trein.’

‘Ik zit in de zwarte Mercedes S550, aan de noordzijde van het parkeerterrein. Twaalf uur. Zorg ervoor dat je op tijd bent.’

De verbinding werd al verbroken voordat Carter kon instemmen. Opgelucht bedacht hij dat de eerste horde genomen was. Zonder erbij na te denken stopte hij de telefoon in zijn zak en maakte aanstalten om naar de deur te lopen. Toen hij om zich heen keek, zag hij de student wuiven en naar zijn lege hand wijzen. Nu geen steken laten vallen, dacht hij, terwijl hij de geleende telefoon teruggaf.

30

Het was niet druk op het station van Greenwich. Michael Carter liep door de hoofdingang naar buiten en keek naar de noordkant van het vrijwel lege parkeerterrein. Hij zag niet wat hij zocht. Het had geen zin om hier als een of andere sukkel te blijven staan, dus liep hij naar binnen en ging zitten.

Hij probeerde zich tevergeefs te concentreren op het artikel dat hij zat te lezen. Om drie voor twaalf stond hij op, ging naar buiten en liep langzaam in de richting van een Mercedes. Toen hij er ongeveer drie meter bij vandaan was, ging het raampje aan de bestuurderskant omlaag.

‘Carter?’ vroeg Richard Sherman.

‘Ja, meneer Sherman. Ik –’

‘Stap in.’

31

Carter liep om de auto heen en ging op de passagiersstoel zitten. Hij deed het portier achter zich dicht en zette zijn aktetas tussen zijn benen. Sherman droeg een donkerblauw joggingpak en grijze hardloopschoenen. De directeur stond erom bekend dat hij trots was op zijn goede conditie. Waarschijnlijk was hij op weg van of naar zijn personal trainer, dacht Carter.

Hij wist niet goed wat hij nu moest doen. Ondanks alle voorbereidingen die hij had getroffen was hij bloednerveus. Moest hij Sherman het gesprek laten openen of zelf het voortouw nemen?

Sherman staarde hem alleen maar aan, en niet al te vriendelijk.

Carter schraapte zijn keel en stak zijn hand uit. ‘Meneer Sherman, bedankt dat u zo snel tijd voor me kon vrijmaken.’

Sherman maakte geen aanstalten om hem de hand te schudden.

‘Goed…’ begon Carter, terwijl hij probeerde zelfverzekerder te klinken dan hij zich voelde. ‘Gistermiddag rond vijf uur kwam er een productieassistente genaamd Lauren Pomerantz naar mijn kantoor. Ze vertelde over een voorval dat achter gesloten deuren heeft plaatsgevonden, in het kantoor van Brad Matthews.’

Sherman luisterde aandachtig terwijl Carter herhaalde wat Pomerantz had gezegd. Zijn reactie liet zich raden: ‘Dus het is zijn woord tegen het hare.’

‘Dat zei ik ook, ja.’ Carter pakte zijn mobiele telefoon en zocht het geluidsfragment op. ‘Totdat ze me dit liet horen.’ Hij hield de telefoon tussen hen in omhoog.

Geen van beiden zeiden ze iets, totdat de opname was afgelopen.

‘Goeie god,’ verzuchtte Sherman. Meteen gevolgd door: ‘Wat weten we van Pomerantz?’

Carter haalde een dossier uit de aktetas, die nu open op zijn schoot lag. Hij genoot ervan dat Sherman hem als een gelijke behandelde. ‘Helaas voor ons is ze een voorbeeldige werkneemster. Ze is nu drieënhalf jaar in dienst. Bij al haar jaarlijkse functioneringsgesprekken heeft ze een uitstekende beoordeling gehad en opslag gekregen. Ze heeft al twee keer promotie gemaakt.’

‘Jij bent hier de jurist. Mag je zomaar opnamen maken van mensen op hun eigen kantoor? Is dat niet tegen de wet?’

‘Goed punt. Dat heb ik gisteravond uitgezocht. Strikt genomen heeft ze een regel uit het bedrijfshandvest overtreden, maar daar schieten we weinig mee op. Voor zoiets zou ze ontslagen kunnen worden, maar ik kreeg sterk de indruk dat ze toch al van plan is om op te stappen.’

‘Opgeruimd staat netjes.’

‘Ze kan wel een goede verklaring aanvoeren. REL is een nieuwszender. Het feit dat de belangrijkste nieuwslezer, het gezicht van de hoogst aangeschreven nieuwszender van het land, misbruik maakt van zijn ondergeschikten, is absoluut nieuwswaardig te noemen. Ze deed wat elke journalist in zo’n geval zou doen.’

Sherman sloeg met zijn vuist op het stuur.

Carter zag het tevreden aan. ‘Als ik zo vrij mag zijn, juristen zouden er uren over kunnen steggelen of die opname wel of niet als bewijsmateriaal toegelaten mag worden in de rechtszaal.’

‘Kennedy en Edelman zouden hier niet over uitgepraat raken,’ merkte Sherman op, verwijzend naar het populaire programma op REL News waarin twee advocaten over de standpunten van verschillende partijen in rechtszaken discussieerden.

‘Absoluut. Maar als het zover komt, is het voor het bedrijf al te laat.’ Carter zweeg even voordat hij eraan toevoegde: ‘Tenzij we natuurlijk kunnen voorkomen dat het uit de hand loopt.’

Sherman keek hem aan. Voor het eerst klonk er respect door in zijn stem. ‘Kunnen we dit binnenskamers houden?’

‘Omdat we er zo vroeg bij zijn wel. Voor zover ik kan nagaan, is er niets na te trekken. Er zijn geen e-mails over Matthews verstuurd. Sinds Pomerantz gisteren bij me op kantoor is weggegaan, heb ik aan een plan gewerkt. Ik heb alleen uw goedkeuring nodig om het in werking te zetten.’

‘Vertel.’

‘Buiten deze auto zijn er voor zover ik weet maar vier mensen die weten wat Matthews gedaan heeft: Matthews zelf, Pomerantz en degene die Pomerantz heeft aangeraden om een opname te maken van wat er bij Matthews op kantoor gebeurde.’

‘Dat zijn er drie. Wie is de vierde?’

‘Pomerantz zei dat ze de kwestie heeft aangekaart bij Frederick Carlyle junior, vlak nadat het gebeurd was.’

‘Freddie, het vaderskindje, de dorpsgek,’ zei Sherman. ‘Heeft hij er iets aan gedaan?’

‘Volgens Pomerantz niet. Hij heeft haar er alleen aan herinnerd dat ze van geluk mag spreken met haar baan en haar aangeraden om weer aan het werk te gaan.’

Er viel een lange stilte.

‘Denk je dat Pomerantz haar mond houdt?’

‘Wel als we haar geven wat ze wil.’

‘Geld, bedoel je?’

‘Dat ook. Hebt u connecties bij CNN, Fox en de andere nieuwszenders?’

‘Wat een stompzinnige vraag.’

‘Het spijt me. Na haar vertrek wil Pomerantz in de media blijven werken. Misschien in New York, misschien in Houston, waar ze vandaan komt. Valt dat te regelen?’

‘Absoluut. Hoe weten we dat degene die haar heeft getipt haar mond houdt?’

‘Dat weten we niet, maar het goede nieuws is dat ze het tot nu toe heeft stilgehouden. Wie ze ook is, een mooi bedrag op haar bankrekening zal er wel voor zorgen dat dat zo blijft.’

‘En stel dat er nog meer zijn?’

‘Daar ga ik wel van uit ja, maar daar gaan we dan op dezelfde manier mee om. Ik stel voor dat we niet met angst en beven wachten op de dag dat een of meer vrouwen een advocaat in de arm nemen en een persconferentie beleggen, maar dat we, of liever gezegd ik, naar die vrouwen op zoek gaan en een rechtstreekse schikking met hen proberen te treffen.’

‘Hoe bedoel je, rechtstreeks?’

‘Wilt u echt alle details weten?’

‘Nee, ik geloof van niet.’

Carter begon steeds enthousiaster te worden. Hij had de interesse van zijn meerdere weten te wekken. Nu moest hij de deal nog rondmaken.

‘We kunnen dit alleen onder de pet houden door het aantal mensen dat ervan op de hoogte is zo klein mogelijk te houden. Dat betekent dat er geen andere advocaten binnen REL of van buitenaf ingeschakeld mogen worden.’

‘Vertel verder.’

‘Eerst ga ik Pomerantz overhalen om te schikken en een geheimhoudingsverklaring te ondertekenen.’

‘Zou ze dat doen?’

‘Voor twee miljoen dollar wel, denk ik.’

‘Twee miljoen!’

‘Ik weet het, dat is een hoop geld. Om het te krijgen, moet ze me ook vertellen wie er nog meer op de hoogte zijn van Matthews’ praktijken. En laten we dit in het juiste perspectief zien. Hoeveel geld brengt Matthews jaarlijks in het laatje? Vijftig miljoen?’

‘Ongeveer,’ mompelde Sherman, die vast ook wel wist dat het eerder in de buurt van zeventig miljoen was.

‘Om dit voor elkaar te krijgen, mag niemand ons met elkaar zien praten en kan ik mijn werk niet doen vanuit mijn kantoor op Personeelszaken.’ Hij haalde een vel papier uit zijn aktetas en gaf het aan Sherman. ‘U gaat de firma Carter & Associates inhuren. Het voorschot bedraagt een miljoen dollar en daarna reken ik tweehonderdduizend dollar per maand voor onkosten. Er dient nog eens twaalf miljoen dollar overgemaakt te worden op een derdenrekening. Dat geld en eventuele volgende stortingen zullen gebruikt worden voor de schadevergoedingen.’

‘Waarom heb je zo veel nodig, terwijl we maar van een paar slachtoffers zeker zijn?’

‘Wilt u echt dat ik telkens bij u moet aankloppen wanneer ik weer een nieuw slachtoffer heb gevonden?’

Sherman begreep het. ‘Dat is wel een flink bedrag om zonder verklaring vrij te maken.’

‘U bent de directeur. Dat gedeelte laat ik aan u over.’ Carter haalde twee zakjes uit zijn aktetas, met de spullen die hij die ochtend had aangeschaft. Daarbij was hij extreem voorzichtig te werk gegaan. In elke 7-Eleven en Rite Aid hingen camera’s waarop de klanten en hun aankopen werden vastgelegd. Het zou misschien vragen oproepen als hij zes mobiele telefoons in één winkel aanschafte, maar niet als hij in zes winkels één telefoon kocht.

‘Als er iets misgaat, is het in ons beider belang dat het contact tussen ons niet na te trekken is. Niet mailen, niet bellen vanaf kantoor of onze mobiele telefoons, niets. Weet u wat een burner phone is?’

‘Zijn dat die toestellen waardoor Samsung in de problemen kwam, omdat ze in brand vlogen?’

Carter barstte bijna in lachen uit, maar besefte net op tijd dat de directeur geen grapje maakte. ‘Nee, dat was iets anders. Burner phones zijn prepaid mobieltjes, zonder abonnement. Op elke telefoon staat ongeveer voor dertig minuten aan beltegoed. Als we elkaar spreken, houden we het kort en bondig. Een snelle update van wat ik heb ontdekt en waar ik aan werk.’

‘Hoe kom ik aan meer beltegoed?’

‘Niet. Als het op is, gooit u de telefoon weg en pakt u de volgende. Ik heb om te beginnen voor ieder van ons drie telefoons gekocht. Als het nodig is, koop ik er later nog meer. Ik heb uw drie nummers. Mijn nummers staan op dit papier.’ Hij gaf Sherman een vel.

‘Je had er wel alle vertrouwen in dat ik hiermee zou instemmen, hè?’

‘Eerlijk gezegd niet. Maar voor het geval dat u ja zou zeggen, leek het me handig als we na één gesprek konden beginnen, in plaats van twee.’

Sherman staarde voor zich uit en voelde de woede in zich opborrelen. Ook al had hij geen idee wie die kerel was, hij zou hem moeten vertrouwen. ‘Goed, Carter, we gaan met elkaar in zee. Geef me tot dinsdag of woensdag de tijd om het geld jouw kant op te krijgen.’

‘Ik ben nog niet helemaal klaar,’ zei Carter gladjes. ‘Er is een kleine kans dat iemand ons gaat afluisteren. Voor de veiligheid moeten we in codetaal praten. Elk slachtoffer duiden we aan met een merk auto: een Ford, een Chevy, een Mercedes, enzovoort. Als het over geld gaat, is elk miljoen dollar een ‘rug’. Die codes gebruiken we zowel op papier als via de prepaid mobieltjes.’

‘Was dat alles?’

‘Nog drie dingen. Ten eerste is hier een kopie van de ontslagbrief die ik maandag zal indienen. Ten tweede: als ik eenmaal weet hoe de slachtoffers heten, heb ik toegang nodig tot hun personeelsdossiers. Zorg er dus voor dat iemand van de IT-afdeling die dossiers toegankelijk maakt voor Carter & Associates. En ik wil dat u een telefoontje pleegt om in mijn ontslagvoorwaarden te laten opnemen dat mijn gezin nog twee jaar op kosten van de zaak verzekerd is voor ziektekosten.’

Sherman vroeg zich woedend af hoelang het zou duren voordat het stoffelijk overschot werd gevonden als hij die eikel nu de nek omdraaide en in de Long Island Sound gooide. ‘Verder nog iets?’

‘De enige die zeker weet hoeveel slachtoffers er zijn, is Brad Matthews zelf. U, of ik, of wij samen, zal met hem moeten praten om erachter te komen. Dan kunnen we hem meteen vriendelijk verzoeken om de lijst niet nog langer te maken. Denk er maar eens over na hoe u dat wilt aanpakken.’

‘Goed, ik bel je over een paar dagen met een van die telefoons. En nou mijn auto uit.’

Sherman keek toe terwijl Carter uitstapte en naar de ingang van het station liep. Hij probeerde eraan te denken hoeveel het hem zou opleveren als het bedrijf de beurs op ging, trapte het gaspedaal in en scheurde het parkeerterrein af.

32

Puur op wilskracht lukte het Sherman om zich aan de maximumsnelheid te houden tijdens de vijf kilometer lange rit van het treinstation naar huis. Het was nu zaak om achter zijn computer te duiken. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan omdat hij met gierende banden was weggereden van het parkeerterrein. Vlak nadat hij vaart had geminderd, was er een politieauto de hoek om gekomen. Hij was niet bepaald in de stemming voor een confrontatie met een agent.

Zijn hele carrière lag nu in handen van die Carter, terwijl hij niets van hem wist. Hij wist nog welk detectivebureau een vriend van hem in de arm had genomen toen hij – terecht – had vermoed dat zijn vrouw een affaire had. Nadat ze op heterdaad betrapt was, had ze met zeer gunstige scheidingsvoorwaarden ingestemd, op voorwaarde dat de affaire geheim bleef.

Maar als hij die detectives onderzoek liet doen naar Carter, waar moest hij dan op hopen? Maakte het iets uit of hij de slimste of de domste rechtenstudent van zijn jaar was? Als hij niet van onbesproken gedrag was, zou hij nooit zijn aangenomen bij REL. Sherman zat met hem opgescheept, maar kon hij hem wel vertrouwen?

Hij reed zijn garage in en drukte op de knop om de deur af te sluiten. Snel liep hij door de woonkamer, waar zijn vrouw op de bank een tijdschrift zat te lezen.

‘Ben je nu al klaar met sporten?’ vroeg ze zonder op te kijken.

Omdat hij geen zin had in haar vragen, deed hij wat hij de laatste tijd wel vaker deed. Zonder antwoord te geven liep hij naar zijn kantoor en deed de deur achter zich dicht.

Laat me het me alsjeblieft verkeerd herinneren, dacht hij terwijl hij de e-mails doorzocht die hij van Frederick Carlyle junior had ontvangen. Hij speurde de meest recente af, tot hij vond waarnaar hij zocht. De onderwerpregel luidde: ‘Dit blijft tussen ons’.

Sherman opende het bericht.

Dick, vandaag is er een jonge productieassistente naar me toe gekomen. Ze beweert een MeToo-ervaring te hebben gehad met Brad Matthews, in zijn kantoor. Haar beschrijving was nogal gedetailleerd. Ik heb gezegd dat ik ermee aan de slag zou gaan. Wat wil je dat ik doe?

Fred

Sherman vouwde zijn vingers achter zijn hoofd in elkaar en keek naar de datum van de e-mail, die bevestigde wat hij al wist. Het bericht was in zijn inbox beland op het moment dat zijn advocaat bezig was met de laatste onderhandelingen voor zijn vernieuwde contract. Zijn pensioenpremie stond nu op dertig miljoen dollar. Dat bedrag zou nog eens verdubbeld kunnen worden als het bedrijf zoals verwacht een beursgang zou maken. Zestig miljoen dollar. Een megabedrag! Zelfs als hij zijn vrouw aan de kant zette en haar de helft gaf, hield hij nog genoeg over om na zijn pensioen te kunnen doen en laten wat hij wilde.

Maar nu stond alles op losse schroeven. Er waren drie maanden verstreken sinds hij die mail van Junior had gehad. De aloude vraag: hoeveel wist hij, en hoelang al?

Ze zouden hem aan de schandpaal nagelen omdat hij er zo veel tijd overheen had laten gaan.

33

Op de terugweg naar Grand Central Terminal was Michael Carter zich amper bewust van het zachte geluid van de trein op het spoor. Hij keek naar het notitieblok dat voor hem lag. Het voorste vel was gevuld met zijn to-dolijst. Het voelde allemaal nogal onwerkelijk.

Hij was er niet zeker van geweest dat Sherman met zijn plan zou instemmen, ook al waren er volop goede redenen om dat te doen. Maar hij had al helemaal niet verwacht dat het zo’n kick zou geven om te weten dat de algemeen directeur van REL News het lot van het bedrijf in zijn handen gelegd had.

De eerste zaak was altijd het moeilijkst. Als hij een schikking trof met Lauren Pomerantz – nee, wannéér hij een schikking met haar trof, sprak hij zichzelf streng toe – kon hij de lessen die hij uit die onderhandelingen had getrokken gebruiken bij de volgende onderhandelingen. Er zouden er meer komen. Hoeveel, dat kon hij niet inschatten. Zieke geesten als Brad Matthews deden dit niet maar zo af en toe, dacht hij. Matthews was een machtig man met toegang tot heel veel kwetsbare jonge vrouwen. Met een beetje geluk zouden er volop slachtoffers zijn. Des te meer werk voor hem.

Als militair had hij geleerd dat de winnaar op het slagveld meestal al vaststond voordat het eerste schot was gelost. De partij met de meeste informatie, de meeste kennis, zegevierde vrijwel altijd. Hij twijfelde er niet aan dat Pomerantz door die opname van Matthews een stuk sterker stond dan hij wanneer ze gingen onderhandelen. Daarom moest hij voorkomen dat ze inzag dat zij alle troeven in handen had.

Hij maakte zijn sporttas open en haalde haar personeelsdossier eruit. Nadat hij om zich heen had gekeken om er zeker van te zijn dat er niemand binnen gehoorsafstand was in de vrijwel lege trein, maakte hij aanstalten om haar mobiele nummer te bellen met een van de prepaid telefoons. Al snel bedacht hij zich echter. Ze was al nerveus. Waarom zou hij haar laten schrikken door vanaf een anoniem nummer contact met haar op te nemen? Hij pakte zijn iPhone erbij en toetste haar nummer in.

Even later nam ze op met haar zachte, bijna breekbare stem.

‘Lauren, met Michael Carter. Gisteravond hebben we elkaar bij mij op kantoor gesproken. Hoe gaat het met je?’

‘Wat wilt u horen? Dat ik me kiplekker voel? Nou, niet dus. U belt me vast niet op zaterdagmiddag om naar mijn gezondheid te informeren. Wat wilt u?’

Carter was het niet gewend om zo bot toegesproken te worden door een jonge vrouw. Het kostte hem dan ook moeite om niet geïrriteerd te klinken. ‘Goed, Lauren, laten we dan maar meteen ter zake komen. De eerste keer dat je het incident bij het bedrijf hebt gemeld, is er niets mee gedaan. In de nog geen vierentwintig uur sinds je bij me op kantoor bent geweest, heb ik toestemming gekregen om een vertrouwelijke deal met je te sluiten. Als onderdeel van die deal krijg je de garantie op een vergelijkbare functie in de nieuwswereld, in een stad naar je eigen keuze.’

Aan de andere kant van de lijn bleef het een tijdlang stil.

Carter dacht even dat de verbinding was weggevallen. ‘Lauren, ben je er nog?’

‘Ja,’ antwoordde ze zacht.

‘Mooi zo. Ik heb morgen en maandag de tijd nodig om nog wat dingen te regelen. Heb je op dinsdag tijd om naar me toe te komen? Ik sms je wel waar en wanneer.’

‘Meneer Carter, ik zou graag een vriendin meenemen. Ze is geen advocaat. Ik zou me er gewoon prettiger bij voelen als –’

‘Luister eens, Lauren. Ik heb nadrukkelijk alleen toestemming gekregen om met jou zaken te doen. Daar kan ik niets aan veranderen. Bekijk het eens van de andere kant. We kunnen onder vier ogen met elkaar praten. Er wordt niet van je verwacht dat je dinsdag al ergens je handtekening onder zet. Laten we gewoon proberen hieruit te komen op een manier waar beide partijen tevreden mee zijn, dan zien we daarna wel verder. Vind je dat wat?’

‘Ik denk het.’

‘Mooi zo. Lauren, volgens mij heb ik al wel bewezen dat ik te vertrouwen ben. Beloof me alsjeblieft dat je het voor onze bespreking op dinsdag met niemand over het voorval zult hebben.’

‘Oké,’ beloofde ze schoorvoetend.

‘Je hoort nog van me. Tot dan.’ Carter hing op toen de trein vaart minderde voor Grand Central Terminal.

34

Dick Sherman had een waardeloos weekend achter de rug. In de loop der jaren had hij geleerd zich af te sluiten voor de onnozele opmerkingen van zijn vrouw en zich niets aan te trekken van haar idiote voorstellen voor dingen die ze samen zouden moeten ondernemen, maar deze keer had hij zichzelf erop betrapt dat hij haar had afgesnauwd. De Carter-Matthews-kwestie liet hem geen moment los. Nu hij op het punt stond de eerste stap te zetten om deze situatie onder controle te krijgen, ervoer hij een voor hem onbekende emotie. Hij was nerveus.

De zoemer op zijn bureau ging. ‘Meneer Sherman, meneer Myers is er voor u.’

‘Stuur maar door,’ blafte hij.

Ed Myers was al elf jaar financieel directeur van de REL News Corporation en vulde Sherman perfect aan. Terwijl Sherman als geen ander wist welke programma’s en televisiepersoonlijkheden hoge kijkcijfers opleverden, kon Myers op financieel gebied toveren met cijfertjes. The Wall Street Journal en Forbes hadden REL News al vaak gecomplimenteerd omdat ze voor een prikkie regionale kabelzenders hadden opgekocht en zo een zender met nationaal aanzien hadden opgebouwd.

Op het gebied van kostenbeheersing was er niemand beter dan Myers. Als je zou zeggen dat hij zonder naar een computer te kijken kon vertellen waar elke dollar in het bedrijf aan was uitgegeven, zat je er niet ver naast. Dat was zijn grootste kracht, maar vandaag zou het weleens Shermans grootste nachtmerrie kunnen worden.

‘Kom binnen, Ed. Hoe gaat het? Ga zitten.’ Sherman liep om het bureau heen om de accountant de hand te schudden.

Myers keek hem verbaasd aan, alsof hij zich niet kon heugen dat Sherman eerder had gevraagd hoe het met hem ging en vermoedde dat er iets aan de hand was. ‘Het gaat prima, Dick. Dank je.’

‘Ed, we werken nu al zo lang samen. We hebben voor hete vuren gestaan, maar we hebben altijd een manier gevonden om er iets van te maken.’

‘Dat klopt,’ zei Myers, die zich afvroeg waarom Sherman, die nooit tegen iemand zei dat hij knap werk had verricht, ineens met complimenten strooide. Hij zou toch niet ontslagen worden?

‘Ed, vertrouw je me?’

‘Natuurlijk. Heb ik je ooit aanleiding gegeven om te denken van niet?’

‘Nee, dat niet. Het is belangrijk dat we elkaar vertrouwen, want ik wil dat je iets voor me doet, zonder al te veel vragen te stellen.’

‘Wat dan?’

‘Ik wil dat je twaalf miljoen dollar overmaakt naar deze rekening.’ Hij overhandigde hem een vel papier met de informatie. ‘Het moet er binnen vierentwintig tot achtenveertig uur op staan.’

‘Dat is toch wel een grapje, zeker?’

Aan de uitdrukking op Shermans gezicht was te zien dat hij bloedserieus was.

‘Dat is een hoop geld om zomaar weg te sluizen. Ik moet het onder een bepaalde noemer wegschrijven. Kun je me op zijn minst vertellen –’

‘Ed, ik zou dit niet van je vragen als het niet ontzettend belangrijk was voor het bedrijf. Geloof me, meer wil je niet weten. Niemand zal er vraagtekens bij zetten als jij ervoor tekent. Kun je dit regelen?’

Myers keek met een zucht naar de rekeninggegevens. ‘Goed, ik zal maar niet vragen wie Carter & Associates zijn.’ Hij zette zijn bril af, haalde een zachte doek uit zijn zak en begon de glazen schoon te wrijven. Zonder iets te zien staarde hij uit het raam. ‘Ik ben bezig met de laatste berekeningen van de bedragen die de investeringsbankiers gaan gebruiken om de waarde van het bedrijf te bepalen. Twaalf miljoen dollar is veel geld. Is dit iets eenmaligs, of komt er nog meer aan?’

Met die vraag had Sherman geen rekening gehouden, maar dit was niet het moment om te aarzelen. ‘Dit is eenmalig,’ zei hij, zo zelfverzekerd mogelijk.

‘Dan kan ik dit in het F&O-budget opnemen.’

‘Hoe dan?’ vroeg Sherman, die wist dat Myers doelde op het budget voor fusies en overnamen.

‘Dat hoef ik je toch niet uit te leggen? Als we andere kabelzenders opkopen, geven we veel geld uit aan bedrijfsonderzoek. Het grootste deel daarvan gaat naar externe partijen, investeringsbankiers, advocatenfirma’s en consultants. Ze nemen de boeken door om te kijken of een bedrijf wel zo winstgevend is als het beweert te zijn, of er juridische obstakels zijn, en dan doen ze een aanbeveling.’

‘Dus je kunt die twaalf miljoen dollar wegschrijven als kosten die we hebben gemaakt om die bedrijven op te kopen?’

‘Integendeel, juist. Soms doen we ons huiswerk, controleren we de stand van zaken en komen tot de conclusie dat een bedrijf niet geschikt is om over te nemen. Toch kan het bedrijfsonderzoek dan al veel geld gekost hebben. Zolang niemand al te diep gaat graven, kan ik het bedrag daar wegschrijven.’

‘En als ze er op Wallstreet achter komen dat we wel erg veel hebben uitgegeven aan bedrijven die we niet hebben opgekocht?’

‘De meeste analisten hebben daar helemaal geen verstand van. Als ze er al iets van zeggen, geven ze ons vast een compliment omdat we zo zorgvuldig zijn geweest.’

‘Ik wist dat ik op je kon rekenen, Ed. Maak het maar in orde.’

35

Michael Carter keek op zijn horloge. Tien voor elf. Als het goed was, zou Lauren Pomerantz er over tien minuten zijn.

De vijf dagen sinds ze naar zijn kantoor toe was gekomen, waren in een wervelwind verlopen. Een uur geleden had zijn tussenpersoon bij de Charles Schwab Corporation hem gebeld om te bevestigen dat er twaalf miljoen dollar was overgemaakt naar Carter & Associates. Sherman had dus woord gehouden en een manier gevonden om aan het geld te komen.

Carter had gehoopt een paar dagen te hebben om een kantoorruimte te zoeken die paste bij deze nieuwe verantwoordelijkheden, deze nieuwe fase in zijn leven. In plaats daarvan had hij de vorige ochtend op internet een aanbieder van tijdelijke kantoorruimten gevonden, was hij een uur later naar de locatie in Midtown gegaan en had hij een huurcontract voor een maand getekend. Het donkere kantoor was kleiner dan hij gewild had, het meubilair was modern maar een beetje aan de goedkope kant. Het raampje in de hoek bood uitzicht op een wolkenkrabber, waardoor zijn kantoor permanent in de schaduw lag. Hij had een van de grotere kantoren uitgekozen, waar genoeg ruimte was voor een kleine vergadertafel. Er zouden slechts twee van de vier stoelen gebruikt worden. Tot de gedeelde voorzieningen behoorde onder meer een erg aantrekkelijke jonge receptioniste, Beatrice, die hem zou bellen wanneer Pomerantz er was.

Misschien was het maar goed om elkaar hier te zien, dacht hij toen hij om zich heen keek. Als Pomerantz hem omringd door luxe zag, zou ze misschien hogere eisen gaan stellen. Zo zat de mens nou eenmaal in elkaar. En het had nog een voordeel om de kosten te drukken, in elk geval in het begin.

Hij had contact gezocht met twee maten uit het leger die hij af en toe nog sprak. Ze werkten allebei in de beveiliging; de een bij een kredietregistratiebureau en de ander bij de telefoonmaatschappij Verizon Wireless. De informatie die zij hadden verschaft was van onschatbare waarde, maar had wel een flinke duit gekost. En toen hij de vorige dag deze ruimte had gehuurd, had hij de aanbetaling gedaan met zijn eigen creditcard.

Nadat hij zijn ontslag had ingediend bij REL en deze kosten op zich had genomen, was er een misselijkmakende gedachte door hem heen gegaan. Stel nou dat Sherman op hun deal terugkwam? Straks ontkende hij dat ze ooit met elkaar gepraat hadden. Carter had er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat hij geen sporen achterliet toen hij met Sherman had afgesproken. Als hij alle onderzoekskosten en de huur voor dit kantoor op zich moest nemen, zou hij moeten smeken om zijn oude baan terug te krijgen. Maar die angst was weggenomen toen het bedrag naar hem was overgemaakt.

Op weg naar kantoor was hij naar de bakker gegaan om een paar koffiekoeken te kopen. De receptioniste had er tegen betaling mee ingestemd om hun op verzoek koffie te komen brengen.

Omdat hij niet wist wat hij anders moest doen, keek hij nog een keer op de Facebookpagina van Pomerantz. De afgelopen vijf dagen had ze geen berichten geplaatst.

De telefoon op zijn bureau zoemde. ‘Meneer Carter, mevrouw Pomerantz is er voor u.’

‘Ik kom er zo aan.’

Voordat hij zijn kantoor uit liep, bekeek hij zichzelf in de spiegel achter op de deur. Hij had uitgezocht welke kleding hem een voordeel zou kunnen bezorgen. Geen stropdas, om er toegankelijker uit te zien. Zijn pastelblauwe sweater met V-hals moest ervoor zorgen dat hij een betrouwbare indruk maakte. In die kleur zagen mensen er eerlijk uit. Zijn beige pantalon straalde passiviteit en rust uit. Hij wist niet of hij wel in die onzin geloofde, maar waarom zou hij het risico nemen? Misschien geloofde Pomerantz er wél in. ‘Showtime,’ zei hij tegen zichzelf. Hij streek zijn haar glad bij de slapen, trok de deur open en liep de hal in.

Lauren Pomerantz liep zonder iets te zeggen achter hem aan door de hal. Dat vond Carter wel best, want hij wilde dit gesprek het liefst voeren in de beslotenheid van zijn kantoor. Ze droeg een grijze sweater, over een gestreepte blouse die tot bovenaan was dichtgeknoopt.

Carter dacht terug aan wat hij had gelezen. Iemand die grijs droeg, wilde zichzelf onzichtbaar maken. Als dat eens zou kunnen.

‘Ga zitten.’ Hij gebaarde naar de vergadertafel. ‘Ik kan koffie laten brengen. Wil je –’

‘Nee, bedankt.’

‘Neem gerust een koffiekoek.’

‘Ik heb al gegeten.’

‘Water dan?’

‘Oké.’

Carter pakte twee flesjes Poland Spring uit de minikoelkast achter zijn bureau. Pomerantz was op een van de stoelen gaan zitten, met haar rug naar de muur. Hij nam tegenover haar plaats en zette een van de flesjes voor haar neer.

‘Wat doen we hier?’ vroeg ze abrupt.

Die vraag overviel hem. ‘Ik wil er alles aan doen om het goed met je te maken, om –’

‘Dat bedoel ik niet. Waarom zijn we híér, en niet in het gebouw van REL News?’

‘Eerlijk gezegd wilde ik het je zo makkelijk mogelijk maken, Lauren. Het laatste wat ik wilde, was dat je per ongeluk de persoon tegen het lijf zou lopen die je zo veel ellende heeft bezorgd.’

Stilletjes keek ze om zich heen, zonder oogcontact te maken.

Carter sloeg het dossier open dat hij van zijn bureau had gepakt en deed alsof hij erin las. Hij wilde dat zij de stilte als eerste zou verbreken.

‘Wat er ook gebeurt, ik zet vandaag nergens mijn handtekening onder, meneer Carter.’

‘Dat begrijp ik. Zoiets zei je door de telefoon ook al. We zijn hier alleen om over de voorwaarden van een eventuele schikking te praten. Zal ik beginnen?’

‘Ga uw gang.’

‘Het doel van de schikking is in de eerste plaats om je privacy te bewaken. Er zal eenmalig een aanzienlijk bedrag aan je worden uitgekeerd, en je krijgt de garantie op een vergelijkbare baan in de media. Ik weet nog wat je bij mij op kantoor zei: dat je niet de nieuwe Monica Lewinsky wilt worden.’

‘Wat wordt er dan van mij verwacht?’

‘Niets, behalve je stilzwijgen. Weet je wat een geheimhoudingsverklaring is?’

Ze knikte.

‘Mooi zo. De geheimhoudingsverklaring in de overeenkomst is waterdicht. Als je ook maar met één woord tegen iemand over de schikking rept, moet je meteen het bedrag terugbetalen. Het zal vast niet zover komen, maar als dit uitloopt op een rechtszaak, draai jij voor alle kosten op.’

‘Ik neem aan dat u me nog gaat vertellen om wat voor bedrag het gaat.’

‘Natuurlijk. Als je akkoord gaat met het voorstel, mag ik twee miljoen dollar naar je overmaken. Normaal gesproken staat het bedrag de volgende dag op je rekening. Als je vandaag tekent, kun je het geld morgen al hebben.’

‘Ik heb al gezegd dat ik vandaag nergens mijn handtekening onder zet.’

‘Dat weet ik. Ik wilde alleen maar aangeven hoe snel zo’n overschrijving gaat.’ Hij sloeg zijn map open, haalde er een document uit en schoof het naar haar toe. ‘Ik ben geen doorsnee advocaat. Het liefst vermijd ik juridische taal zoveel mogelijk. De overeenkomst bestaat maar uit drie bladzijden.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Ik moet nog iets afhandelen. Daar ben ik wel een paar minuten mee bezig. Waarom lees je het niet alvast even door?’ Zonder haar antwoord af te wachten, liep hij naar zijn bureau, klapte zijn laptop open en begon te typen. Hij deed alsof hij naar zijn scherm keek, maar hield in werkelijkheid Pomerantz in de gaten.

Het werkte. Nadat ze in eerste instantie met tegenzin naar het document voor zich had gekeken, zat ze het nu aandachtig te lezen.

Hij had zijn uiterste best gedaan om geen woorden of zinsconstructies te gebruiken die lastig te begrijpen waren. Na vijf minuten was ze klaar en keek op. Carter sloeg nog een paar toetsen aan en liep terug naar de tafel. ‘Neem me niet kwalijk. Bedankt voor je geduld.’

‘Wordt dit als inkomen beschouwd? Moet ik belasting betalen over die twee miljoen dollar?’

Carter was onder de indruk. Het was duidelijk dat je Pomerantz niet moest onderschatten. Volgens haar personeelsdossier was ze aan de Southern Methodist University afgestudeerd in zowel Communicatie als Economie. ‘Op dit moment niet. Er wordt geen belasting geheven over het geld.’

‘Hoe bedoelt u, “op dit moment niet”?’

‘Er is in de staat New York een wetsvoorstel in behandeling over de manier waarop er met schikkingen wordt omgegaan. Als dat wetsvoorstel erdoor komt, worden schikkingen waarin een geheimhoudingsverklaring is opgenomen voortaan als inkomen van de ontvanger beschouwd. Er ligt een gelijksoortig wetsvoorstel bij het Congres. Het is wel duidelijk dat ze niet veel om de privacy van slachtoffers geven. Als je een schikking wilt treffen op voorwaarde van geheimhouding, kun je dat beter zo snel mogelijk doen.’ Carter liet zijn opmerking in de lucht hangen. Hij vermeldde er niet bij dat de wetsvoorstellen bedoeld waren om het voor bedrijven moeilijker – of in elk geval duurder – te maken om werknemers te beschermen die hun handen niet thuis konden houden. Als de wetsvoorstellen werden aangenomen, zouden schikkingen die een geheimhoudingsverklaring bevatten niet meer fiscaal aftrekbaar zijn voor ondernemingen.

‘Meneer Carter, ik waardeer het wat u hebt gedaan. Wat ik hier lees, is allemaal vrij duidelijk. Alleen is dit geen eerlijke strijd. Matthews en REL News worden vertegenwoordigd door u, een advocaat.’ Ze wees naar de papieren. ‘Het is wel duidelijk dat u ervaring hebt met dit soort situaties.’

‘Geloof me, advocaat zijn maakt je niet slimmer.’

Ze sloeg geen acht op zijn poging tot een grapje. ‘Ik stel het volgende voor. Ik neem geen advocaat in de arm, maar ik wil dit wel voorleggen aan een vriendin van me die jurist is, zodat zij het kan lezen en ik zeker weet dat ik alles goed heb begrepen en erachter sta.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Het spijt me, Lauren. Dat zal niet gaan.’

‘Hoe bedoelt u? Waarom niet?’

‘Ik heb heel duidelijke instructies gekregen. Mijn cliënt wil het aantal mensen dat hiervan weet tot het absolute minimum beperkt houden. Volgens mij wil jij dat ook. Als je er een derde partij bij betrekt, wordt het aanbod verlaagd naar een miljoen dollar.’

‘Ik wil dit alleen maar aan mijn vriendin laten lezen en haar een paar vragen stellen –’

‘Neem maar van mij als advocaat aan dat het niet zo werkt. Een advocaat zal je altijd om een voorschot vragen. Bij dit soort zaken krijgt de advocaat ongeveer een derde deel van het uitgekeerde bedrag. Als je een advocaat inschakelt, wordt het aanbod verlaagd naar een miljoen. Na aftrek van de advocatenkosten hou je nog zeshonderdzestigduizend dollar over. Bovendien maken advocaten overal een slepende zaak van. Nu kun je het geld morgen al op je rekening hebben, maar in dat geval pas over een jaar of twee, als je geluk hebt. Door die vertraging zou het ook goed kunnen dat de staat of het Congres dat wetsvoorstel waar ik het net over had in de tussentijd heeft goedgekeurd. Als dat gebeurt, ben je nog eens een derde deel aan de fiscus kwijt, waardoor je iets meer dan vierhonderdduizend dollar overhoudt. Het is misschien verleidelijk om dit stiekem aan een advocaat voor te leggen in de hoop dat ik er niet achter kom, maar er zit een addertje onder het gras. Als je ervoor kiest deze overeenkomst te tekenen, zweer je daarmee dat je na je komst naar mijn kantoor vorige week met niemand over het voorval gesproken hebt. In de staat New York staat er een hoge straf op meineed.’

‘Ik ben geen leugenaar,’ zei ze opstandig.

‘Dat weet ik. Weet je wat nog het treurigste is, Lauren?’

Ze keek hem aan, maar gaf geen antwoord.

‘Ik kan je verzekeren dat je privacy geschonden zal worden. Je vriendin, die juriste, die is verbonden aan een firma, toch? Bij die firma werken vennoten die het fijne van deze zaak zullen willen weten, want die kan veel publiciteit opleveren. Van die drie bladzijden die nu voor je liggen, zullen zij er dertig maken. Er zullen talloze juristen aan werken. Secretaresses zullen het document uitprinten en kopiëren. Kun je er echt van op aan dat al die mensen hun mond houden?’

‘Ik heb niets te verbergen, meneer Carter. Misschien raadt die advocaat me wel aan om een hoger bedrag te eisen.’

‘Lauren, ik wil je alleen maar helpen. Dwing me hier alsjeblieft niet toe.’

‘Waartoe?’

Terwijl Carter terugliep naar zijn bureau, een map uit de middelste lade pakte en ging zitten, probeerde hij eruit te zien alsof hij dit alles met tegenzin deed. Een prettige bijkomstigheid was dat zijn bureaustoel hoger was dan de stoelen aan de vergadertafel. Dat gaf hem de gelegenheid om op Pomerantz neer te kijken. ‘Weet je wat het begrip “met wederzijdse instemming” inhoudt?’

‘Dat meent u niet!’

‘Iemand heeft je ervoor gewaarschuwd om in je eentje naar Matthews toe te gaan, maar dat heb je toch gedaan. Nietwaar?’

‘Dat heb ik al uitgelegd.’

‘Dat weet ik. Leg nog eens uit waarom je eerst nog even langs de visagiste bent gegaan. Je wilde er aantrekkelijk uitzien, klopt dat?’

‘Ik wilde er op mijn best uitzien.’

‘Aantrekkelijk? Op je best? Kun je eens uitleggen wat precies het verschil is?’

‘U verdraait mijn woorden. Ik heb al gezegd hoe het gegaan is.’

‘Dat is waar. Je hebt het tegen mij gezegd, net zoals je het tegen je advocaten zult zeggen, die je zullen voorbereiden op een reeks deposities waarin je jouw versie van het verhaal kunt voorleggen aan de advocaten die REL en Matthews zullen vertegenwoordigen.’

‘Het is niet míjn versie!’

‘Dat is het wel, en ik vermoed dat meneer Matthews met een heel andere lezing op de proppen zal komen.’

‘Vergeet niet dat ik die opname nog heb, meneer Carter.’

‘Misschien.’

‘Hoe bedoelt u, “misschien”?’

‘Ik durf te wedden dat meneer Matthews er niet mee ingestemd heeft dat je die bespreking bij hem op kantoor vastlegde. Het zou kunnen dat die opname niet als bewijsmateriaal wordt toegelaten wanneer het tot een rechtszaak komt.’

‘Dat is belachelijk. Mensen nemen zo vaak telefoongesprekken op.’

‘Met telefoongesprekken wordt anders omgegaan. Als iemand in zijn eigen kantoor is, mag hij ervan uitgaan dat zijn privacy gerespecteerd wordt. Die verwachting heb jij geschonden. Hoor eens, Lauren, het wordt nu een heel juridisch verhaal. Ik wil gewoon voorkomen dat je door de mangel gehaald wordt.’

‘Ik heb niets te verbergen.’

‘Echt niet? Zal ik je dan eens een voorproefje geven van wat je te wachten staat als je de strijd aanbindt met Brad Matthews en REL News? Ik kan je garanderen dat dat oorlog wordt. Kun je daarmee leven, Blue Skies?’

‘Hoe noemde u me nou?’ vroeg ze geschokt.

‘Kom op, Lauren, die naam gebruik je op Tinder. Het is dezelfde naam die je twee jaar geleden ook gebruikte, op Bumble. Zeg het maar als ik het mis heb, maar dat is toch die datingsite waarop vrouwen het initiatief nemen? Ben je altijd al zo doortastend geweest op het gebied van daten?’ Het had hem vijfentwintighonderd dollar gekost om zijn vriend uit het leger die nu bij een kredietregistratiebureau werkte zover te krijgen dat hij hem een overzicht toestuurde van de MasterCard-afschriften van Pomerantz, van de afgelopen vijf jaar. Hij had Carter de naam gegeven van iemand die toegang kon krijgen tot de gegevens van alle mensen met wie ze contact had gehad via die datingapps. Diegene had nog eens vijftienhonderd dollar in rekening gebracht, omdat hij het een spoedklus noemde.

‘Heb je daar niks op te zeggen? Dan heb ik nog een vraag voor je. Vertel eens. Nadat je een reeks berichten had uitgewisseld met ene Douglas Campbell, woonachtig op East 86th Street nummer 524, ben je gestopt met je activiteiten op Bumble en in de luwte verdwenen. Is dit het mobiele nummer van meneer Campbell?’ Hij las het nummer op. ‘Zouden we misschien op pikante sms’jes stuiten als we jouw berichten aan hem opvragen? Ik hoop maar dat je hem geen naaktfoto’s hebt gestuurd. Dat zou nog eens gênant zijn.’

Zijn maatje bij Verizon had hem haar mobiele geschiedenis van de afgelopen drie jaar gegeven. Als geliefden niet bij elkaar waren, belden ze elkaar meestal tussen tien uur ’s avonds en middernacht. Deze informatie had hem nog eens vijftienhonderd dollar gekost.

‘Dat staat los van wat Matthews mij heeft aangedaan,’ snauwde ze. ‘Trouwens, ik ben niet achterlijk. U mag mijn verleden helemaal niet ter sprake brengen tijdens een proces.’

‘Daar heb je helemaal gelijk in. Dat mag inderdaad niet tijdens een strafzaak. Maar als je hier een strafzaak van had willen maken, was je wel naar de politie gestapt in plaats van naar mij. God verhoede dat het zover komt. In een civiele zaak krijgen beide partijen meer bewegingsruimte. Veel meer. Jouw advocaten zouden alles uit de kast halen om meneer Matthews als een monster af te schilderen. Maar hij zal de beste advocaten tot zijn beschikking hebben die jouw leven onder een vergrootglas leggen en alles aangrijpen om je kapot te maken. Ik ben maar een eenvoudige bedrijfsjurist, maar zelfs zonder hulp heeft het me maar een paar dagen gekost om dit alles te ontdekken. Je hebt vast het mediacircus rondom Brett Kavanaugh wel gevolgd. Mensen in bars, mensen die thuis om de eettafel zitten en het erover hebben wie de waarheid vertelt en wie liegt. Wil je zo de geschiedenis in gaan? Zelfs als je wint, verlies je nog.’

Tevergeefs probeerde ze haar tranen weg te slikken. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Ik weet niet wat ik moet doen,’ bracht ze snikkend uit.

Zo zacht mogelijk zei Carter: ‘Het wordt tijd om dit achter je te laten, om je verdriet te verwerken. Beatrice, de receptioniste hier, is ook notaris. Je hoeft nog maar één vraag te beantwoorden, dan vraag ik haar daarna om hiernaartoe te komen en er getuige van te zijn dat we allebei onze handtekening onder de overeenkomst zetten.’

Tien minuten later zat hij met zijn voeten op het bureau, met de getekende papieren voor zich. Bij nader inzien vond hij dit kantoor toch wel geschikt. Het geld dat hij daarmee uitspaarde kon hij beter aan andere zaken besteden. Beatrice, de negentwintigjarige receptioniste met haar bruine ogen, haar gitzwarte haar in een paardenstaart en die strakke witte sweater die haar prachtige rondingen accentueerde, had ermee ingestemd vanavond met hem uit eten te gaan.

Hij keek naar het papier van zijn bureaulegger. Dallas, dat was de stad waar Pomerantz graag wilde werken. Hij zou contact moeten opnemen met Sherman en hem zijn connecties laten inzetten om daar iets voor haar te zoeken.

Onder de naam Dallas stond zijn nieuwe project geschreven. De vrouw die Lauren Pomerantz erop had gewezen dat ze moest oppassen met Brad Matthews was een voormalige werkneemster van REL News, genaamd Meg Williamson.

36

Dick Sherman bleef op de terugweg van kantoor zoals gebruikelijk op de linkerrijbaan van Route 95 door de Bronx. Wat niet zo gebruikelijk was, was dat hij zelf achter het stuur zat. De vorige avond had zijn vrouw aan tafel gezegd dat ze met haar auto naar de stad wilde rijden en bij haar zus wilde overnachten voordat zij en haar zus een vroege vlucht vanaf JFK naar Bermuda zouden nemen. Hij wist niet wat ze daar ging doen en dat kon hem ook niet schelen; het enige wat hij ervan merkte was dat hij ermee had ingestemd om in haar auto terug naar Greenwich te rijden. Hij had zijn chauffeur een avond vrij gegeven.

Sherman had net naar een podcast van het avondnieuws van REL zitten luisteren. Matthews sloeg een volwassen, maar ook joviale toon aan terwijl hij vertelde over de republikeinen en democraten die tijdens de laatste zitting van het congres twee uur lang tegen elkaar hadden zitten schreeuwen. Zoals gewoonlijk sloot hij de uitzending af met een komische noot. ‘Ons regeringsstelsel zit zo geniaal in elkaar dat nu een stel idioten de dienst kan uitmaken.’

Zo op de linkerbaan zou hij lekker moeten kunnen doorrijden, ware het niet dat er een randdebiel in een Toyota voor hem reed. Die hufter liet ruimte voor minstens tien auto’s tussen zichzelf en het voertuig voor hem. Sherman was al anderhalve kilometer aan het bumperkleven en had al twee keer geseind, zonder resultaat. De bestuurder had niets door.

Het was nu vier dagen geleden dat hij Carter had gesproken bij het station in Greenwich. Hij vond het al niet prettig om een mobiele telefoon op zak te hebben, en nu moest hij behalve die van hemzelf ook nog het toestel dat Carter hem had gegeven meeslepen.

Hoewel Ed Myers had gedaan wat hem was gevraagd, was Sherman er nog steeds niet gerust op. Als ze elkaar tegenkwamen op de gang, gunde Myers hem amper een blik waardig. Sherman dacht terug aan die keer, jaren geleden, dat hij zich had laten overhalen om naar een diner van de scouting te gaan, waar Myers in het zonnetje werd gezet omdat hij een Eagle Scout was geweest. Het was pure marteling geweest om daar te zitten en te horen hoe de twaalf punten van de scoutingwet werden opgedreund. Hij hoopte maar dat Myers zich het punt over gehoorzaamheid nog herinnerde. Zou hij zijn mond houden als hij onder druk werd gezet?

Zijn overpeinzingen werden doorbroken door een onbekend gerinkel. Even dacht hij dat het geluid uit de radio kwam, maar toen drong het tot hem door dat het de prepaid telefoon was.

De Toyota voor hem schoof eindelijk op naar de middelste baan. Sherman slingerde een beetje toen hij in zijn rechterzak graaide en de telefoon pakte die nu al voor de vierde keer ging. Hij dacht aan Carters waarschuwing dat ze geen namen moesten gebruiken en in codetaal moesten praten, voor het geval dat er iemand meeluisterde. Terwijl hij opnam, zwenkte hij iets uit naar de vangrail. ‘Hallo. Zeg het eens.’

‘Het was even zoeken, maar het is uiteindelijk een Ford geworden. Voor een schappelijk prijsje. Twee ruggen.’

‘Goed gedaan,’ zei Sherman, zonder erbij na te denken wat een gepaste reactie was als iemand vertelde dat hij een auto had gekocht. ‘Ik ben blij voor je,’ voegde hij eraan toe.

‘Ik heb ook nog een Chevy op het oog.’

‘Dat is mooi.’ Sherman dacht koortsachtig na hoe hij een ander onderwerp moest aansnijden. Hij had besloten dat hij Carter erbij wilde hebben wanneer hij de confrontatie met Matthews aanging. Wat was daar de code voor? De volgende keer dat hij Carter zag, zou hij een stokje steken voor die onzinnige codes, nam hij zich voor. Het drong niet tot hem door dat hij nu degene was die het verkeer ophield door te langzaam te rijden op de linkerbaan. Er ging hem een lichtje op. ‘Ik hou meer van treinen. Zelfde dag en tijd.’

‘Afgesproken.’ Carter hing op.

Sherman bleef met de telefoon aan zijn oor zitten en slaakte een zucht van opluchting, maar dat was van korte duur. Er weerkaatste een blauw zwaailicht op zijn dashboard en toen hij naar rechts keek, zag hij een politieauto op de middelste baan rijden. De agent gebaarde dat hij de auto aan de kant moest zetten.

‘Verdomme!’ Hij smeet de telefoon op de vloer. Negen minuten later lag er op de stoel naast hem een boete voor roekeloos rijgedrag en bellen achter het stuur.

37

‘Het spijt me, schat, ik was er met mijn gedachten niet bij. Wat zei je?’

‘Oké, nu vind ik het welletjes. We gaan praten. Meteen.’ Diane Myers pakte de afstandsbediening van het bijzettafeltje naast haar man en zette de footballwedstrijd uit. ‘Niet tegensputteren. Volgens mij weet je niet eens wat de tussenstand is.’

Myers wilde iets zeggen, maar besefte dat zijn vrouw gelijk had. Hij wist niet wat de tussenstand was, of zelfs maar welke ploeg er aan de winnende hand was. ‘Oké, schat. Waar wil je het over hebben?’

‘Over jou, over ons, over wat er in vredesnaam aan de hand is.’

‘Ik weet niet wat je –’

‘Hou toch op, Ed! Je maakt er weleens grapjes over dat geduld niet mijn sterkste kant is. Misschien heb je daar wel gelijk in. Hoe dan ook, mijn geduld is op, dankzij jou. Er is iets aan de hand, en ik wil weten wát.’

Hij zuchtte. ‘Ik weet niet waar je het over hebt.’

‘O, nee? Je zit in een compleet andere wereld. Drie dagen geleden ben je vergeten Tara te bellen op haar verjaardag, zelfs nadat ik je op kantoor had gebeld om je eraan te herinneren.’ Hun dochter zat in haar eerste jaar op Fordham University. ‘Gisteravond tijdens het eten was je zo afwezig dat het op het onbeschofte af was. Toen je even naar de wc moest, vroegen Art en Ali allebei of het wel goed met je ging.’ Ze waren al bevriend met de Grooms sinds de oudste dochters van beide stellen bij elkaar in groep drie hadden gezeten. ‘En ik bedoel het niet rot, maar je ziet er niet uit. Normaal gesproken slaap je als een roos, maar de afgelopen week lig je alleen maar te draaien en te woelen. Dat is je aan te zien.’

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, Diane. Het was nogal stressen op het werk.’

‘Daar geloof ik niks van. Kom op, Ed. Toen je vlak na ons trouwen bij REL News ging werken, zei je dat het er op financieel vlak een rommeltje was. Je maakte vaak grapjes dat als je me de volgende dag niet belde, dat waarschijnlijk kwam doordat de telefoon was afgesloten omdat de rekening niet was betaald. Maar daar heb je je nooit iets van aangetrokken. Als je aan het eind van de werkdag de deur achter je dichttrok, ging er een knop om. En nu het REL voor de wind gaat, ben je opeens gestrest?’

‘Daar ligt het niet aan.’

‘Zeg eens eerlijk, Ed. Heb je een affaire?’

‘Jeetje, nee. Echt niet.’ Hij zuchtte. ‘Je hebt gelijk, we moeten praten. Kun jij even een glas whisky voor ons inschenken?’

Diane luisterde aandachtig naar zijn relaas over het ongebruikelijke verzoek van Sherman, twee weken eerder, waarmee hij had ingestemd. Hij sloot af met de woorden: ‘De boekhouding voor het derde kwartaal is al bijgewerkt. Alleen zit het me niet lekker wat ik gedaan heb.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Twaalf miljoen dollar verdwijnt niet zomaar. Het bedrijf, of liever gezegd ik, moet kunnen verklaren waaraan het geld is uitgegeven.’

‘Je zegt dat het is uitgegeven aan fusies en overnamen die niet zijn doorgegaan, toch?’

‘Ja. Als dat zo is, is het een aftrekpost. Einde verhaal.’

‘En als het niet zo is?’

Hij nam een flinke slok. ‘Nou, laat dat “als” maar weg. We weten dat het niet waar is. Alleen weten we niet waar het geld wél aan uitgegeven is, of die uitgave aftrekbaar was of niet.’

‘Kun je dat niet aan Sherman vragen?’

‘Achteraf bezien had ik dat moeten doen. Ik had wel meer dingen anders moeten aanpakken. Maar hij liet heel duidelijk merken dat ik geen vragen moest stellen. Ik ging ervan uit dat het geld een legitieme bestemming had en dat die twaalf miljoen dollar afgetrokken zou worden van het belastbaar inkomen van REL.’

‘Wat wil dat zeggen?’

‘Dat ik er als financieel directeur voor heb getekend dat de boekhouding op orde is. Als het geld niet voor iets legitiems gebruikt is, heb ik meerdere wetten overtreden en me schuldig gemaakt aan belastingfraude.’

‘Kun je het nog terugdraaien?’

‘Was het maar zo eenvoudig. Dat zou heel veel vragen oproepen. Wat moet ik dan zeggen? Dat de directeur me iets gevraagd heeft en dat ik het gedaan heb zonder om details te vragen? Wie zijn die Carter & Associates? Waarom heb ik toestemming gegeven om geld naar hen over te maken? Ook al krijg ik de geest weer in de fles, zullen Carter en wie zijn compagnons ook zijn het geld dan teruggeven, of is het al foetsie?’

‘Heb je enig idee waar het geld voor gebruikt wordt?’

‘Nee. Het gebeurt wel vaker dat de directeur van een bedrijf gered moet worden van slechte privé-investeringen of van geldzorgen door een verslaving of een gokprobleem. Zou dat bij Sherman ook aan de hand zijn? Ik heb geen idee.’

Ze pakte zijn hand. ‘Ga met iemand praten. Leg uit wat er gebeurd is en vang nu de klappen op. Hoe langer je dit stilhoudt, hoe erger het wordt als dit aan het licht komt.’

‘Ik weet het, maar naar wie moet ik dan toe?’

‘Zit er iemand in de raad van bestuur met wie je dit kunt bespreken?’

‘De leden zijn allemaal persoonlijk door Sherman uitgekozen. Als hij ontkent dat hij me opdracht heeft gegeven om het te doen, zullen ze hem geloven. Dan word ik ontslagen en draai ik ervoor op.’

‘Kun je het gesprek met Carlyle senior aangaan?’

‘Die is veel minder bij het bedrijf betrokken dan voorheen. Als hij al iets kan doen, zal hij eerst Sherman bellen om te vragen hoe het zit.’

‘En Carlyle junior?’

Hij nam nog een grote slok whisky. ‘Dat is een goed idee. Sherman en hij hebben elkaar nooit gemogen. Sterker nog, ze hebben een hekel aan elkaar.’

‘Beloof je dat je morgen met hem gaat praten?’

‘Dat zal ik doen. Dank je wel, schat.’

38

Michael Carter was geïrriteerd toen hij voor de tweede dag op rij naar Connecticut afreisde, ditmaal op zondag. Deze week had Sherman hem gebeld en een ontmoeting geëist, op ‘dezelfde tijd, dezelfde plek’. De vorige dag had hij Sherman weer getroffen bij het treinstation in Greenwich. Eerlijk gezegd vond hij dat de directeur hem wel wat dankbaarder mocht zijn omdat hij Lauren Pomerantz ondanks haar bedenkingen zover had gekregen om met een schikking akkoord te gaan. Tijdens het rijden nam hij het gesprek in gedachten nog eens door. Sherman had niets gezegd over de gewiekste manieren waarop hij zich in het privéleven van de jonge vrouw had verdiept. Carter had hem een kopie van haar cv gegeven en hem herinnerd aan de belofte een baan voor haar te zoeken. ‘Ze wil naar Dallas,’ had hij erbij gezegd.

‘Ik betaal je hier dik voor. Wat ga je nu doen?’

‘Ik ben me in het verleden van Meg Williamson aan het verdiepen. De komende dagen ga ik met haar aan de slag.’

Sherman staarde recht voor zich uit. Carter voelde dat hij ergens mee zat en besloot zijn gedachten niet te onderbreken. Uiteindelijk zei Sherman: ‘Matthews moet hierop aangesproken worden. Het is zaak dat hij hem voortaan in zijn broek houdt en dat hij ons vertelt of er nog meer vrouwen zijn.’

‘Dat vind ik ook,’ zei Carter zacht.

‘Het lijkt me toch het beste als ik alleen met hem ga praten.’

‘Dat moet u zelf weten, maar ik ben het er niet mee eens.’

‘Waarom niet?’ snauwde Sherman.

‘Ik heb ervaring met dat soort gesprekken, door mijn tijd in het leger. Als mensen worden geconfronteerd met hun wandaden, doen ze twee dingen: ontkennen en liegen. Wanneer je hen op een leugen betrapt, voelen ze zich vernederd en worden ze heel erg boos. In zijn beleving zal dat gesprek niet gaan om wat hij die vrouwen heeft aangedaan, maar om wat u hém aandoet. Hij zal er een rotgevoel aan overhouden. Daarna moet u nog met hem samenwerken. Hebt u dan liever dat die gevoelens op u gericht zijn, of op mij?’

‘Je hebt gelijk.’

Carter kreeg de indruk dat Sherman die drie woorden maar zelden uitsprak. Het kostte hem dan ook moeite om te verbergen hoe blij hij ermee was. De algemeen directeur zou hem achter gesloten deuren met een van de meest vertrouwde mannen van Amerika laten praten.

‘Het gesprek kan niet op kantoor plaatsvinden. Hotels vind ik niks, voor dit soort dingen. En het zou raar zijn om met zijn drieën in een auto te gaan zitten. Dus waar gaan we dan naartoe?’

‘Woont Matthews hier in de buurt?’

‘In Stamford, het plaatsje ten noorden van hier.’

‘Bewegen jullie je in dezelfde kringen?’

‘Ik weet al wat we kunnen doen.’ Sherman klapte zijn telefoon open, zocht de contactenlijst op en drukte op een knop. ‘Brad, met Dick Sherman. Ik wil iets met je bespreken over de beursgang, maar niet door de telefoon.’ Het bleef even stil. ‘Nee, maak je geen zorgen. Alles is oké. Ik stel voor dat we morgen samen gaan ontbijten op de club, om negen uur. Tot dan.’ Sherman draaide zich naar Carter toe. ‘Geregeld. Morgen in de Greenwich Country Club. Zorg ervoor dat je er om tien uur bent.’

Het ontging Carter niet dat Sherman niet had gevraagd of hij morgen wel tijd had. ‘U hebt hem toch om negen uur uitgenodigd?’

‘Dat klopt. Ik ga eerst met hem eten. Jij komt om tien uur. Vraag maar of iemand je naar de Members Grill kan brengen. Dan bestellen we een kop koffie en gaan we naar een van de vergaderruimten, waar jij je gang kunt gaan.’ Vol minachting keek hij naar Carters spijkerbroek. ‘Ben je zelf lid van een countryclub?’

‘Nee.’

‘Dat dacht ik al. Ga maar naar de website van de club, daar kun je zien wat de dresscode is.’ Hij wierp een blik op de klok op zijn dashboard. ‘We zijn uitgepraat. Ik ben al laat voor mijn training.’

39

Carter sloeg af op Doubling Road en reed tussen de stenen pilaren van de toegangspoort naar de Greenwich Country Club door. De oprijlaan werd geflankeerd door majestueuze eiken, die nu bijna al hun blad verloren hadden. Het had heel wat extra gekost om een grote BMW te huren. Maar als Sherman ernaar vroeg, áls het de directeur al opviel, had hij zijn woordje klaar: het zou nogal opvallen als hij in een Honda Accord op de Greenwich Country Club aankwam.

Wat was begonnen als een koude mist was inmiddels overgegaan in een gestage miezerregen. Op deze novemberzondag kwam de temperatuur maar net boven het vriespunt uit. Hij bracht de auto voor het clubhuis tot stilstand en werd opgevangen door een verveeld uitziende parkeerbediende die moeite had om warm te blijven. ‘Ik ben hier als gast van Dick Sherman, ik heb met hem afgesproken in de Members Grill.’

Carter liep een trap af. Toen hem te binnen schoot wat hij op de website had gelezen, schakelde hij het geluid van zijn mobiele telefoon uit. Hij kwam aan in een vrijwel lege ruimte met een stuk of twintig tafeltjes. Twee wanden bestonden geheel uit glas, waardoor er een weids uitzicht op de golfbaan was. Op een van de andere wanden waren met bladgoud de winnaars van de toernooien tot aan 1909 geschilderd. Links van hem stond een glanzend gepoetste mahoniehouten bar die onbemand was.

Vier mannen van een jaar of tachtig zaten aan een ronde tafel in de hoek gin rummy te spelen. Een van hen hield de stand bij, een ander schudde de kaarten. Kennelijk gaf het geen pas om echt geld op tafel te leggen en zou er later pas afgerekend worden. Aan de andere kant van het vertrek, bij de ramen, zaten Sherman en Matthews. De sapglazen en met eigeel bevlekte borden op hun tafel waren leeg. Carter keek op zijn horloge. Eén minuut voor tien. Daar gaan we dan, zei hij tegen zichzelf, voordat hij zo zelfverzekerd en nonchalant mogelijk naar hen toe liep.

Sherman maakte als eerste oogcontact en zwaaide. ‘Brad, dit is Michael Carton, over wie ik je verteld heb. Hij wil graag wat dingen met je bespreken over de beursgang.’

Carter nam niet de moeite om zijn achternaam te corrigeren.

Matthews stak zijn hand uit. ‘Leuk je te ontmoeten, Michael. Ga zitten.’

Sherman wenkte de serveerster. ‘Marlene, drie koffie om mee te nemen, graag.’

‘Kunnen we hier niet praten?’ vroeg Matthews, die om zich heen gebaarde naar het vrijwel lege vertrek.

‘Je weet toch wat ze zeggen? De muren hebben hier oren.’ Toen Marlene de bekers kwam brengen, stond Sherman op. ‘Kom maar mee.’

‘Dat zullen we dan maar doen,’ zei Matthews tegen Carter terwijl hij opstond en die grijns liet zien die de kijkers zo charmant vonden.

Carter wierp een blik op de serveerster en het groepje kaarters. Als ze al doorhadden wat er met het meest prominente lid van de club stond te gebeuren, lieten ze daar niets van merken.

Sherman ging hun voor door een smalle gang met ingelijste zwart-witfoto’s van golfers en holes aan de muren. De directeur sloeg links af naar een kamer met meerdere donkere leren banken en comfortabele fauteuils tegenover een open haard. Een elandenkop keek ongelukkig neer op het tafereel, als aandenken aan de begintijd van de club, waarin er nog veel gejaagd werd. ‘Hier kunnen we praten.’ Sherman ging in een stoel zitten.

Carter wachtte tot Matthews ook een zitplaats had uitgekozen, zodat hij tegenover hem kon plaatsnemen.

‘Volgens mij weet ik wel waar dit over gaat,’ begon Matthews.

Carter en Sherman keken elkaar verbaasd aan.

Voordat ze konden reageren, vervolgde Matthews: ‘Vrijdag heb ik het aan het eind van de uitzending gehad over de geweldige mensen die bij REL News werken, wat een geweldige organisatie dit is en hoe trots ik ben om daar zo’n belangrijke rol in te spelen. Ik ben altijd een man van het nieuws geweest, ik heb nooit in het zakenleven gewerkt. Maar ik weet dat je er niets over mag zeggen wanneer je bedrijf overweegt de beurs op te gaan. Als ik een regel heb overtreden, spijt me dat. Maar ik kan jullie verzekeren dat ik het hart op de juiste plaats had.’

Zijn toespraakje werd gevolgd door wat de New York Post zijn glimlach van tienduizend watt noemde. De glimlach hield een paar seconden aan, net als aan het einde van elke uitzending. Het leek wel of hij wachtte tot een producent achter de camera aftelde naar het moment dat ze uit de lucht waren.

Sherman zei niets; die hield zich duidelijk liever op de vlakte.

‘Meneer Matthews,’ begon Carter, ‘ik wil het met u hebben over de beursgang en over hoe belangrijk u bent voor REL News. Zonder u zou het bedrijf niet hetzelfde zijn.’

‘Je hoeft niet bang te zijn dat ik met pensioen ga, hoor. En wat mijn gezondheid betreft: ik ben pas nog bij de dokter geweest en –’

‘Eerlijk gezegd boeit het me niet wat uw dokter heeft gezegd, meneer Matthews. Dat doet nu niet ter zake.’

Matthews keek Sherman aan. ‘Wie denkt hij wel niet dat hij is, om zo tegen me te praten? Waar slaat dit op?’ Hij maakte aanstalten om te vertrekken.

Carter stond op en verhief zijn stem. ‘Tenzij u de rest van uw leven bier wilt drinken en golfen met Bill O’Reilly, Matt Lauer en Charlie Rose, gaat u nu zitten en houdt u uw kop!’

Met stomheid geslagen keek Matthews hem aan.

Sherman wees naar de stoel van de presentator. ‘Alsjeblieft, Brad. Laat hem uitpraten.’

Hoewel Matthews boos bleef kijken, ging hij wel zitten.

Ook Carter nam weer plaats. Hij hield zijn blik op Matthews gericht terwijl hij zijn beker koffie van het tafeltje pakte. Na een flinke slok zette hij de beker langzaam weer terug, genietend van zijn kans om Matthews te laten zweten. ‘Bent u bekend met de term “seksuele intimidatie”?’

‘Ik ben niet achterlijk.’

‘Dat vat ik maar op als een ja. Maar voor de zekerheid toch even het volgende. De American Psychological Association definieert het als “ongewenste seksuele activiteit, waarbij de dader of daders geweld gebruiken, dreigementen uiten of misbruik maken van slachtoffers die niet bij machte zijn om in te stemmen met seks”.’

‘Doe niet zo belerend!’

‘Begrijpt u de definitie die ik zojuist heb gegeven?’

‘Kom ter zake, Carton!’

‘Er hebben zich vier vrouwen gemeld die het aannemelijk kunnen maken dat u zich schuldig hebt gemaakt aan seksuele intimidatie.’

Sherman keek hem aan, duidelijk verbaasd dat het om vier vrouwen ging.

‘Ik heb me nog nooit van mijn leven ongepast gedragen tegenover een vrouw. Ik heb meerdere prijzen in de wacht gesleept van vrouwenorganisaties –’ raasde Matthews.

‘Bespaar me uw promotiepraatje. Ik kan u verzekeren dat niemand erop zit te wachten om te horen hoe geweldig u uzelf vindt.’

‘Ik weet niet wie jij bent, knulletje, maar ik kan je verzekeren dat mijn geduld met jou opraakt. Ik heb nooit –’

‘Zegt de naam Lauren Pomerantz u iets?’ vroeg Carter, die zijn beker koffie weer pakte.

Matthews’ gezicht betrok toen hij zich naar de open haard toe draaide. ‘Die komt me bekend voor, maar ik durf het niet met zekerheid te zeggen.’

Zelfs voor goede leugenaars was het moeilijk om oogcontact te houden bij een leugen, dacht Carter. Hij besloot Matthews uit te laten praten.

‘REL News is de afgelopen jaren enorm gegroeid. Ik doe mijn best, maar ik kan niet alle namen onthouden van de mensen die op de nieuwsredactie werken. Lauren… Wat was haar achternaam ook alweer, zei je?’

‘Pomerantz. Moet ik het soms spellen?’ Terwijl Carter zijn blik op Matthews gericht hield, pakte hij zijn telefoon uit zijn borstzakje en legde hem op tafel. ‘Ik weet dat dit tegen het beleid over mobiele telefoons op de countryclub ingaat, maar gezien de omstandigheden is het me vast wel vergeven. Laatste kans, Matthews. Heeft er een ontmoeting plaatsgevonden tussen u en Pomerantz, bij u op kantoor?’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt,’ zei Matthews op een toon waaruit de zelfverzekerdheid van eerder ontbrak.

‘Zeg het maar als ik hem harder moet zetten.’ Carter drukte op een knop en de ruimte werd gevuld door Matthews’ stem, die zei: ‘Kom binnen, Lauren.’

De drie mannen luisterden in stilte de hele opname af.

Carter staarde naar Matthews, die nu naar voren geleund zat, met zijn handen tussen zijn knieën geklemd. ‘Er kan met die opname geknoeid zijn,’ merkte hij zwakjes op. ‘Tegenwoordig kunnen ze dat op een manier die niet van echt te onderscheiden is.’

Carter leunde naar achteren, als een rector tegenover een dwarse leerling. ‘Geloof het of niet, meneer Matthews, maar ik probeer u te helpen.’

Matthews keek hem verbijsterd aan en draaide zich naar Sherman toe.

Die zei bedaard: ‘Dat is zo, Brad. Het is in ons aller belang dat jouw…’ Hij aarzelde even. ‘… misstappen niet in de openbaarheid komen. We hebben al een schikking getroffen met Pomerantz.’

Matthews kreeg weer wat kleur op zijn wangen.

Uit de zak van zijn jasje haalde Carter een notitieblokje en een pen tevoorschijn. ‘Ik moet de namen weten, meneer Matthews. Alleen zo kan ik alle vrouwen opsporen om hun zwijggeld aan te bieden.’

Matthews leunde naar voren. ‘Pomerantz heb je al. De andere drie waren Mel Carroll, Christina Neumann en Paula Stephenson.’

Carter en Sherman wisselden snel een blik uit. Omdat de naam Meg Williamson ontbrak, was het wel duidelijk dat Matthews niet het achterste van zijn tong liet zien. Maar Carter vond dat hij voor vandaag wel genoeg had aangedrongen. Hij wilde met Sherman overleggen hoe het nu verder moest. Aan die twaalf miljoen dollar die naar hem overgemaakt was, zou hij misschien niet genoeg hebben.

‘Bedankt, meneer Matthews. We hebben allemaal weleens dingen gedaan waar we niet trots op zijn. Het vergt moed om daarvoor uit te komen. Misschien is het nodig dat we elkaar nog eens spreken. In de tussentijd gaan meneer Sherman en ik er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit probleem de wereld uit geholpen wordt, maar daar hebben we uw hulp bij nodig.’

Afwachtend keek Matthews op.

‘Maak het ons niet onnodig moeilijk. Geen nieuwe slachtoffers, alstublieft.’

Matthews knikte.

‘Oké, we zijn uitgepraat,’ zei Sherman.

De drie mannen verlieten de kamer, gingen naar buiten en wachtten zonder nog een woord met elkaar te wisselen tot de parkeerbediende hun auto’s had gehaald.

40

Met twee bekers koffie balancerend op zijn hand klopte Ed Myers op de halfopen deur. Frederick ‘Fred’ Carlyle junior stond erom bekend dat hij lange dagen maakte. Hij was vaak het eerste lid van de raad van bestuur dat ’s ochtends vroeg kwam opdraven en de laatste die ’s avonds vertrok. Nu zat hij achter zijn bureau de krant te lezen.

‘Ed, kom binnen,’ zei hij, verbaasd door dit bezoek op de vroege ochtend.

‘Dank je, Fred. Ik hoopte even met je te kunnen praten voordat de secretaresses en administratief medewerkers er zijn. Ik dacht dat je wel trek zou hebben in koffie.’ Hij overhandigde hem een van de bekers.

‘Ik heb al koffie op, maar ik ben er alweer aan toe. Ga zitten.’ Carlyle gebaarde naar een van de leren stoelen tegenover zijn mahoniehouten bureau.

Junior, zoals hij hier bekendstond, had het grote hoekkantoor van zijn vader overgenomen toen de oprichter van het bedrijf een jaar geleden had besloten niet meer regelmatig op kantoor te verschijnen. Die zet was voor velen een verrassing geweest. Dick Sherman had er immers nooit een geheim van gemaakt dat hij van plan was het bedrijf over te nemen als ‘de ouwe’ met pensioen was. Toch was de algemeen directeur er geheel tegen zijn karakter in goed in geslaagd om geen ruzie te zoeken met Junior.

Er hadden al geruchten de ronde gedaan over ‘de ouwe’. In het begin had Myers het net als alle anderen afgedaan als vermoeidheid of verstrooidheid. Eén incident stond hem nog helder voor de geest. Tijdens een financiële bespreking had Carlyle senior een nauwelijks ter zake doende vraag gesteld over de inkomsten van de kabelmaatschappijen uit de omgeving van Los Angeles. Sherman had er antwoord op gegeven en zijn presentatie voortgezet. Een kwartier later was de oprichter hem in de rede gevallen om precies dezelfde vraag te stellen. Vanaf zijn plekje voorin het vertrek had Myers de bezorgde blikken van de overige directieleden gezien.

Een paar weken later had Myers bij Sherman op kantoor gezeten toen het hoofd van de afdeling Public Relations had aangeklopt. John Shea had uitgelegd dat hij eerder die ochtend de oprichter had voorbereid op een bespreking met een stel analisten uit de televisiewereld. Carlyle senior had tot twee keer toe de presentators van de belangrijkste nieuwsprogramma’s van REL bij de verkeerde naam genoemd en volgehouden dat autoreclames dat jaar de snelst groeiende inkomstenbron waren. Zoals ze allemaal wisten zat de groei echter vooral in de reclames voor geneesmiddelen.

Ze hadden niet goed geweten wat ze ermee aan moesten. Wie moest het op zich nemen om tegen de baas te zeggen dat hij zijn werk niet meer kon doen? Dat Carlyle senior weduwnaar was, maakte het er niet eenvoudiger op. De oprichter woonde in zijn eentje in een statige villa in Scarsdale, met als enige metgezel de trouwe inwonende huishoudster annex kokkin.

Uiteindelijk had Junior een einde gemaakt aan de netelige situatie. Hij had hoogstpersoonlijk een brief bij de raad van bestuur bezorgd waarin stond dat zijn vader met pensioen ging. Daarmee was één probleem opgelost, maar kwam er een nieuw probleem bij. Omdat Carlyle senior het grootste deel van de aandelen bezat, had hij het voor het zeggen binnen het bedrijf. Maar maakte de raad nu de dienst uit, of Junior?

Toen Myers om zich heen keek in het kantoor, kwam het bij hem op dat hij hier sinds de oprichter met pensioen was gegaan nog maar zelden was geweest. Carlyle senior had graag spontane vergaderingen belegd. Dan riep hij een groep leidinggevenden bij elkaar om te komen lunchen. Er werd altijd sushi geserveerd, maar ook lamskoteletjes en andere hapjes. Senior vond het heerlijk om te vertellen over de begintijd van REL News en de keren dat het bedrijf op de rand van de afgrond had gestaan. Maar hij kon ook goed luisteren. Als hij hoorde dat iemands partner ziek was, informeerde hij naderhand altijd of het alweer beter ging. Als een lid van het team een kind of een kleinkind kreeg, werd er kort daarop steevast een handgeschreven felicitatie bezorgd, samen met een cadeau van de oprichter.

In veel opzichten was Junior de tegenpool van zijn vader. De oprichter was een geboren verkoper. Senior nam zelden een groep adverteerders mee voor een lunch ‘met een borreltje en een sigaretje erbij’ zonder dat hij de toezegging kreeg dat ze nog een deel van hun budget uittrokken voor REL. Op zijn bureau lagen de papieren altijd hoog opgestapeld. Het mocht een wonder heten dat hij tussen al die paperassen dat ene document kon vinden dat hij nodig had. Met kleding had hij niet veel. Zijn secretaresse moest hem er vaak op wijzen dat zijn bovenste knoopje openstond, of zijn niet-bijpassende das rechttrekken voordat hij zich naar zijn volgende bespreking haastte.

Hoewel Junior op zijn eigen manier ook best innemend was, was hij nogal stijfjes. Hij had op een privéschool in Exeter gezeten en zijn vader was apetrots geweest dat zijn zoon was afgestudeerd aan Cornell, een Ivy League-universiteit. Dat was heel wat anders dan hijzelf, want hij had het maar twee jaar volgehouden op de staatsuniversiteit in Binghamton. Junior werd door veel mensen aardig gevonden, maar was bij niemand geliefd. Aan zijn uiterlijk besteedde hij veel aandacht. Zijn overhemden en stropdassen werden met zorg uitgekozen om zijn kostuums van Paul Stuart op hun voordeligst te laten uitkomen. Zelfs op een stormachtige dag kon je hem er zelden op betrappen dat er ook maar een haartje verkeerd zat.

Senior zou met Myers aan de vergadertafel in de hoek zijn gaan zitten, maar Junior bleef achter het bureau zitten, alsof hij het wel prettig vond om op zijn financieel directeur neer te kunnen kijken.

‘Zo, Ed, wat is er zo belangrijk dat je de klap wilt verzachten met een kop koffie?’ vroeg hij met een geforceerde glimlach.

‘Nou, als ik een welbespraakt type was, zou ik heel wat beter kunnen uitleggen wat me vandaag hiernaartoe brengt. Maar dat ben ik niet, dus zeg ik het maar gewoon. Ik heb het verprutst.’ De tien minuten daarna vertelde hij over het gesprek bij Sherman op kantoor, over het overgeschreven geld en de mogelijke belastingfraude. Terwijl hij aan het woord was, probeerde hij Carlyles reactie te peilen.

Dat had alleen weinig zin, want Junior hield de hele tijd zijn gezicht in de plooi. Hij onderbrak Myers maar één keer. ‘Die Carter & Associates waar het geld naartoe moest, heb je enig idee wie dat zijn?’

‘Nee.’

‘Heb je geprobeerd erachter te komen?’

Met een zucht bedacht Myers dat het hem niet beviel welke kant dit gesprek op ging. ‘Nee, dat niet. Ik heb het wel overwogen, maar ik was bang om mezelf nog dieper in de nesten te werken. Wat ik ook over Carter te weten zou komen, wat zou ik daarmee moeten doen? Zou ik er wel iets mee kunnen doen?’

Junior leunde naar achteren en sloeg zijn handen op het bureau in elkaar.

Voor de tweede keer in nog geen maand tijd dacht Myers dat hij elk moment ontslagen kon worden. Er kwam een beangstigende gedachte in hem op: als hij ontslagen werd en in de problemen kwam door wat hij gedaan had, zou REL dan de juridische kosten op zich nemen, of moest hij die zelf ophoesten?

Toen Junior weer iets zei, klonk er bijna geen emotie door in zijn stem. ‘Ed, je hebt er goed aan gedaan om naar me toe te komen. Waarschijnlijk zou ik dit niet tegen je moeten zeggen, maar je hebt er recht op om het te weten. Ik vermoed al jaren dat Dick Sherman geld van het bedrijf in eigen zak steekt. Dit sterkt me alleen maar in mijn vermoedens.’

Myers was met stomheid geslagen. ‘Lieve help, het is mijn werk om de bedrijfsfinanciën in de gaten te houden. Ik kan niet zeggen hoe erg ik het vind als ik iets over het hoofd heb gezien.’

Junior wuifde het weg. ‘Dit had je niet kunnen weten. Zoals je weet is Brad Matthews behalve de presentator van het avondnieuws ook hoofdredacteur. Uiteindelijk bepaalt hij wat er besproken wordt en welke toon er wordt aangeslagen. De aandelenkoersen dalen of stijgen vaak op de dag nadat een bedrijf in zijn programma is besproken. Sherman heeft zijn kans schoon gezien en Matthews voor zijn karretje gespannen. Ze hebben een lege bv opgericht, waarmee ze aandelen kopen voordat de betreffende bedrijven een positief oordeel krijgen op REL News. Ze hebben zelfs geld aangenomen van bedrijven, in ruil voor gunstige berichten. Het verbaast me dat de officiële waakhond daar nog niet op is aangeslagen.’

‘Mag ik vragen hoe je dit weet, Fred?’

Junior keek om zich heen, alsof hij niet goed wist hoe het nu verder moest. ‘Ik weet niet of ik er verstandig aan doe om je nog meer te vertellen, maar het is een zware last om alleen te dragen. Een van de bedrijven vermoedde kennelijk dat mijn vader in het complot zat. De algemeen directeur van dat bedrijf heeft mijn vader thuis gebeld om zijn beklag te doen omdat ze hadden betaald, maar REL News zich niet aan de afspraak had gehouden.’

‘Heeft je vader dat gezegd?’

‘Nee, die zou me daar niet bij willen betrekken. Volgens mij had hij tegen het einde van zijn carrière door dat zijn geheugen hem in de steek liet. Op een gegeven moment begon hij zijn telefoongesprekken op te nemen, zodat hij later zijn geheugen kon opfrissen over wat er besproken was. Zodoende heb ik de directeur van Statewide Oil op band staan.’

‘Jeetje! Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Ed, ik heb je dit in vertrouwen verteld. Zeg het alsjeblieft tegen niemand. Ik heb in stilte een onderzoek ingesteld. Het enige wat je hoeft te doen, is het me direct laten weten als Sherman weer om geld vraagt, voor Carter of voor iets anders waar een luchtje aan zit.’

‘Dat beloof ik.’

‘En Ed, het was een inschattingsfout van je om dat geld over te maken naar Carter & Associates. Maar gezien de omstandigheden heb ik er begrip voor, en het kan nog rechtgezet worden.’

‘Bedankt, Fred,’ zei Myers opgelucht. Pas toen hij opstond om te vertrekken, besefte hij dat hij niet één slok van zijn koffie had genomen.

41

Onder het genot van zijn tweede kop koffie, gezet in de nieuwe Keurig-koffiemachine die hij had aangeschaft voor op kantoor, nam Michael Carter het katern met onroerend goed in The New York Times door. Tot nu toe had hij meerdere opties in de Upper East Side omcirkeld. Een maand geleden waren die financieel nog ver buiten zijn bereik, maar gezien zijn nieuwe situatie had hij er vertrouwen in dat hij het zich wel kon veroorloven. Bij al die gebouwen werd je als huizenzoeker grondig onder de loep genomen. Er werd gescreend op bewoners die voor overlast zouden kunnen zorgen of – erger nog – hun maandelijkse vaste lasten niet konden opbrengen. In New York genoten huizenbezitters een beschermde status, dus was het tijdrovend en duur om wanbetalers uit hun woning te laten zetten.

Met een glimlach stelde hij zich voor dat hij voor zo’n vereniging van eigenaren moest verschijnen.

‘Vertel om te beginnen eens wat u voor de kost doet, meneer Carter.’

Gekleed in zijn nieuwe pak van Paul Stuart zou hij dan zeggen: ‘Zelf zie ik het zo dat ik in dienst sta van het publiek. Ik maak het mogelijk dat Amerikanen naar hun favoriete presentator kunnen blijven kijken, terwijl hij eigenlijk achter de tralies hoort.’

Toen hij zichzelf dwong om serieus te zijn, besefte hij dat het een uitdaging zou worden om een toereikende beschrijving van zijn beroep te geven. Maar hij had nog tijd om erover na te denken. Tijd in overvloed, zo bleek.

De vorige dag had zich een mogelijke nieuwe bron van inkomsten gepresenteerd. Een van zijn oude legermaatjes had hem op zijn mobiel gebeld. Roy was ten onrechte ontslagen als hoofd van de beveiliging en zijn werkgever probeerde hem elf weken aan opgebouwde vakantiedagen door de neus te boren. Roy had tegen hem gezegd: ‘Ik weet dat je niet bij een advocatenfirma werkt, maar kun je me misschien een goede arbeidsrechtadvocaat aanraden?’

Carters besluit had meteen vastgestaan. ‘Ik weet wel iemand voor je, Roy. Ikzelf!’

Waarom ook niet? In zijn overeenkomst met REL stond niet dat hij verder geen cliënten mocht hebben. Het extra geld zou welkom zijn, ook om tegenover een vereniging van eigenaren beter uit te kunnen leggen hoe hij de kost verdiende. Sherman hoefde er niets van te weten, en zelfs als hij het wel wist, waren het zijn zaken niet.

Hij werd opnieuw woedend bij de herinnering aan het gesprek met Sherman waarin hij had verteld dat hij Lauren Pomerantz ondanks haar bezwaren met één gesprek had overgehaald om te schikken. Niet alleen had hij geen compliment gekregen omdat hij goed werk had verricht, hij had sterk de indruk gekregen dat de directeur vond dat hij hem te veel betaalde voor werk dat niets voorstelde. Dat moest Carter de volgende keer zien te voorkomen.

Pomerantz had toegegeven dat Meg Williamson haar had gewaarschuwd voor Matthews. Williamson was makkelijk te vinden geweest; haar mobiele nummer was nog hetzelfde als toen ze voor REL werkte. Ze had al ontslag genomen voordat ze een andere betrekking had gevonden. Dat maakte het altijd een stuk lastiger. In zo’n geval gingen potentiële nieuwe werkgevers er vaak van uit dat je was ontslagen of gedwongen te vertrekken.

Om Williamson over te halen het gesprek met hem aan te gaan, had hij het over een andere boeg gegooid. Hij had gezegd dat REL een rekenfout had gemaakt en dat het bedrijf haar nog loonbelasting verschuldigd was. De volgende dag was ze met een vierjarig kind aan haar hand naar zijn kantoor gekomen.

De aanwezigheid van dat beeldschone meisje dat aan het begin van het gesprek rustig op haar moeders schoot zat werkte in Carters voordeel. Meg keek goedkeurend toe, terwijl hij zijn volle aandacht aan haar kind schonk, dat zijn vragen met een brede glimlach beantwoordde. Meg vertelde hem dat ze het extra geld goed kon gebruiken. Ze was kort daarvoor gescheiden en op steun van haar ex hoefde ze niet te rekenen.

‘Meg, ik moet je mijn excuses aanbieden. Ik ben niet helemaal eerlijk geweest over de reden van deze bespreking, maar volgens mij zul je wel willen horen wat ik te zeggen heb,’ begon hij. Een slepende juridische strijd met Brad Matthews zou haar enorm veel stress opleveren, verzekerde hij haar, en ook niet goed zijn voor Jillian, zei hij met een blik op haar dochtertje.

Op zijn verzoek had Beatrice het meisje meegenomen naar haar bureau, zodat hij ongestoord met Meg kon praten.

Zogenaamd geïnteresseerd had hij aangehoord hoe Meg haar hart uitstortte over de avances van Matthews en de moeilijke situatie waar ze momenteel in zat. Een kwartier later drukte Beatrice haar notariële stempel op de ondertekende schikking. Inmiddels had Meg zichzelf weer in de hand en nam ze Jillian op schoot. Na even tegenstribbelen had ze toegegeven dat er voor zover zij wist nog twee slachtoffers waren. Carter liet niet merken dat hij Pomerantz al kende en dat hij de naam Cathy Ryan voor het eerst hoorde.

Zo makkelijk was het dus geweest om een schikking te treffen met Williamson, maar Sherman kreeg een heel ander verhaal te horen. Tijdens hun laatste gesprek bij het station in Greenwich had Carter het hier en daar wat aangedikt. Overdreven aanprijzen, noemde zijn vriend in de reclamewereld dat: een product of dienst aan de man brengen door er onschuldige, overdreven beweringen over te doen.

‘Het viel niet mee, met Meg Williamson. Er waren meerdere telefoontjes nodig voordat ze naar me toe wilde komen. Ze had net een afspraak gemaakt met een psycholoog, vanwege wat Matthews haar heeft aangedaan. Het heeft wel even geduurd om haar over te halen die afspraak weer af te zeggen. Net als Pomerantz wilde ze in eerste instantie een vriendin meenemen, voor morele steun. Dat heb ik haar uit haar hoofd weten te praten. Nadat ze had verteld dat ze bij een vriendin in Hackensack in New Jersey logeerde, heb ik daar met haar afgesproken, maar ze liet me gewoon zitten. Haar dochtertje was ziek en ze kon geen oppas vinden. Ik heb gezegd dat als ze niet snel tekende, haar ex er weleens achter zou kunnen komen en de helft van het bedrag zou kunnen opeisen. Daarna ben ik weer naar Hackensack gegaan en heb ik haar zover gekregen dat ze haar handtekening zette.’

‘Ga zo door,’ was Shermans schoorvoetende complimentje geweest.

42

Jacob Wilder en Junior hadden elkaar leren kennen op de squashbaan van de New York Athletic Club. Allebei waren ze halverwege de veertig en speelden ze op hoog niveau, en nu deden ze al jaren samen aan dubbelspel. Toen Junior een jurist bij REL zocht die discreet een onderzoek kon instellen, was de keuze dan ook snel gemaakt.

‘Als er een bedrijf wordt opgericht,’ begon Wilder, ‘moet dat officieel worden geregistreerd.’

‘Ik neem aan dat er dan een adres opgegeven moet worden.’

‘Dat klopt, maar Carter & Associates heeft een postbus opgegeven.’

‘Wordt het woonadres van postbushouders geheimgehouden door het postkantoor?’

‘In theorie wel. Als je er vijftig dollar tegenover zet niet.’ Hij schoof over het bureau een vel papier naar Junior toe.

‘Goed gedaan, Jacob. Vergeet niet die vijftig dollar als onkosten op te voeren,’ zei Junior glimlachend.

‘Maak je geen zorgen, baas, daar vind ik wel wat op. Nog één ding. Tot een paar maanden geleden werkte er een jurist op Personeelszaken die ook Carter heette. Ik heb zijn dossier er voor de zekerheid bij gepakt.’

‘En?’

‘Het adres van de postbushouder komt overeen met het adres in de Upper East Side waar Carter woonde toen hij nog bij REL werkte.’

‘Uitstekend. Kun je een kopie –’

‘Ik had al zo’n vermoeden dat je zijn dossier zou willen zien.’ Hij schoof een bruine dossiermap over het bureau naar hem toe. ‘Veel leesplezier!’

43

Radeloos keek Paula Stephenson naar de rekeningen op haar keukentafel. Ze liep vier maanden achter met de vaste lasten voor de gedeelde faciliteiten van haar gebouw en had een hypotheekachterstand van drie maanden. Tot overmaat van ramp was haar appartement ook nog eens in waarde gedaald sinds ze het had gekocht. Er was een brief binnengekomen waarin er werd gedreigd beslag te leggen op haar auto. Haar zorgverzekeraar had haar aan de kant gezet omdat ze niet betaalde. Op haar lopende rekening stond nog maar een paar duizend dollar.

Hoe kon ze die twee miljoen er nou doorheen hebben gejaagd?

Het was begonnen met haar drankgebruik, dacht ze met een blik op de fles wodka en het glas, haar trouwe – en vrijwel enige – metgezellen. Ze was precies datgene geworden wat ze koste wat het kost had willen voorkomen. Haar ouders waren allebei alcoholist geweest. Zelf had ze een hekel aan drank, maar ze had er altijd bij willen horen. Als andere mensen wel dronken en jij niet, dan voelden ze zich niet op hun gemak. Dan dachten ze dat je hen veroordeelde.

Om zich geen buitenbeentje te voelen, had ze een oplossing bedacht. Ze nam een drankje, meestal wijn of soms een biertje, maar nooit meer dan één. Dat ene drankje hield ze de hele avond in haar hand, en aan het eind zat er nog steeds een beetje in haar glas.

Ze trok een gezicht toen ze nog een flinke slok wodka nam en genoot van het brandende gevoel in haar keel. Meteen werd ze iets rustiger.

Alles was veranderd na wat er met Matthews was gebeurd, dacht ze terwijl ze een lange trek van haar sigaret nam.

Ze had als weermeisje bij een kleine kabelzender in Cincinnati gewerkt. Nadat die zender was ingelijfd door REL News, was ze uitgenodigd om naar New York te komen. De werktijden waren slopend. Ze draaide weekend- en nachtdiensten, maar voor haar was het een droom die uitkwam. Op haar vijfentwintigste werkte ze voor de televisie en leidde ze een heerlijk leven in New York City.

De droom had een jaar geduurd. Daarna had ze een half jaar in een nachtmerrie geleefd. Op een kerstfeestje had hij zijn oog op haar laten vallen. Wat was het een kick geweest dat de grote Brad Matthews haar bij haar naam noemde. Hij wist wie ze was!

Er was heel wat te vieren. REL News sloot het jaar af met alweer een indrukwekkende stijging van de kijkcijfers. Uit peilingen bleek dat tv-kijkers hun gematigde berichtgeving over het algemeen veel eerlijker en meer in balans vonden dan op CNN en Fox. Toen de serveerster langskwam met een blad vol champagne, pakte Matthews een glas voor zichzelf en gaf Paula er ook een. Hij liet de glazen klinken en zei: ‘We moeten gewoon op dezelfde voet doorgaan, dan winnen we vanzelf het vertrouwen van Amerika.’

Ze moest erbij horen. De champagne smaakte vreemd, maar toch lekker. De rest van de avond ging in een roes voorbij. Nog een glas champagne, een afzakkertje aan de bar, het aanbod om naar huis gebracht te worden in een auto met chauffeur, om de een of andere reden eerst nog even langs Matthews’ kantoor moeten. Ze schonk nog wat wodka voor zichzelf in en dacht vol walging terug aan hoe ze zich had gevoeld toen hij boven op haar op de bank lag. En toen ze huilend in haar eentje in een taxi naar huis was gegaan.

Kort daarna begonnen de telefoontjes. Hij wilde haar in zijn kantoor zien, na haar uitzending of voordat ze begon. Bij binnenkomst zag ze er perfect uit, met haar make-up en haar klaar voor de felle lampen in de studio. De deur van zijn kantoor ging achter haar dicht. Hij gaf haar een glas met een heldere vloeistof en zei dat hij ervan had genoten om haar beter te leren kennen op het kerstfeestje. Dat was de eerste keer dat ze wodka dronk.

Meestal ging hij als eerste weg, waardoor ze wat tijd had om weer tot zichzelf te komen. Als ze uitgehuild was, ging ze terug naar de visagiste om haar make-up te laten bijwerken. Bij REL vond men dat de mensen die voor de schermen werkten, en dan met name de vrouwen, er altijd op hun best moesten uitzien.

Uiteindelijk had ze er genoeg van gekregen. Ze verachtte Matthews – en zichzelf – om wat ze zich door hem had laten aandoen. Ze wilde weg uit New York. Anderhalf jaar geleden had ze haar ontslag ingediend en de eerste de beste baan aangenomen die ze aangeboden kreeg, als weervrouw bij WDTN in Dayton. Maar na wat er met Matthews was gebeurd was er iets veranderd, en niet ten goede. Ze was haar zelfvertrouwen kwijt. Voorheen ging er een golf van opwinding door haar heen wanneer de producent aftelde en het teken gaf dat ze live in de uitzending was. In Dayton merkte ze dat ze doodsbang was voor het groene lampje dat aangaf dat de camera draaide. En dat was te zien.

Dankzij Matthews wist ze wat ze moest doen om rustig te worden. Een slok wodka voor de uitzending was genoeg, in het begin tenminste. Maar het nerveuze gevoel kwam terug en maakte haar bang. Hoe ernstiger de kwaal, hoe sterker het middel.

Al snel begon het de producers en een deel van de kijkers op te vallen. Tijdens één uitzending kwam het meerdere keren voor dat ze ‘Cincinnati’ met dubbele tong uitsprak.

Ze nam nog een slok terwijl ze terugdacht aan de vernedering die daarop was gevolgd. Een gesprek met de uitvoerend producent en een bedrijfsjurist, in haar kantoortje. Aanvankelijk had ze alles ontkend, tot er een half leeggedronken fles wodka in haar bureaula was gevonden. Ze had ermee ingestemd verlof op te nemen wegens privéomstandigheden. Maar wie hielden ze nou eigenlijk voor de gek? Ze was gewoon ontslagen.

Het was helemaal niet nodig om naar zo’n stomme ontwenningskliniek te gaan, had ze zichzelf voorgehouden. Het was heel normaal om een beetje nerveus te zijn als je op tv kwam. Het zou wel loslopen, als ze maar even de tijd nam om te verwerken wat er bij REL News was gebeurd. Trouwens, ze had toch schoon genoeg van het koude weer in Ohio.

Op dat moment had Michael Carter haar opgespoord. Na een gesprek van nog geen uur kon ze twee miljoen dollar tegemoetzien, als ze haar mond maar hield over wat er bij REL was gebeurd.

Een jaar geleden had ik nog twee miljoen, dacht ze.

Nadat ze het geld had ontvangen, was ze drie maanden op reis gegaan. Cruises langs Italië en Griekenland. Skiën in Vale. De meeste mensen van haar leeftijd hadden geen tijd of geld voor dat soort reizen, dus ging ze alleen. Onderweg kwam ze genoeg mensen tegen, vooral in bars.

Een week na haar verhuizing naar North Carolina had ze Carlo leren kennen. Hij was gezegend met een knap Italiaans uiterlijk en was kort daarvoor aangenomen bij een van de vele hightechbedrijven in wat Research Triangle Park werd genoemd, in de buurt van de steden Raleigh, Durham en Chapel Hill.

Het was de eerste keer in lange tijd dat ze zich zo op haar gemak voelde bij een man. Hij was zo aardig voor haar. In tegenstelling tot sommige andere mannen leverde hij geen kritiek op haar drankgebruik. Ze stonden op het punt zich te verloven. De software die hij zelf had ontwikkeld leek heel veelbelovend. Het werd tijd om zijn baan op te zeggen en voor zichzelf te beginnen, om een toekomst voor hen samen op te bouwen. Met voldoende startkapitaal zou zijn bedrijf binnen een paar maanden winstgevend moeten zijn.

Die paar maanden werden er zes en vervolgens negen. Omdat ze niet het risico wilde lopen haar investering van zevenhonderdduizend dollar kwijt te raken, bleef ze er geld in pompen. Steeds opnieuw. Uiteindelijk was ze niet alleen 1,3 miljoen dollar kwijt, maar ook het bedrijf. En Carlo. Hoe had ze zo dom kunnen zijn?

Die vraag bleef de afgelopen dagen en weken maar door haar hoofd spoken. Maar niet alleen vanwege de investering in Carlo’s bedrijf. Ze sloeg de map op de tafel open met het etiket ‘Me Too’ en nam de artikelen nog eens door die ze van internet had geprint. De vrouw die twintig miljoen dollar had gekregen van een nieuwszender. De studiomagnaat die in drie verschillende zaken een schikking had getroffen, elk tussen de negenenhalf en tien miljoen dollar. Twee vrouwen van andere zenders die naar verwachting nog meer zouden krijgen wanneer er in hun zaken werd geschikt.

Het bedrag dat REL haar had gegeven was een schijntje vergeleken bij wat die andere vrouwen kregen. Twintig miljoen dollar! Dat was tien keer zoveel als wat zij had gekregen. Wat die vrouw ook was aangedaan, het kon niet erger zijn dan wat Paula had meegemaakt. Maar mij hebben ze zover gekregen dat ik geen advocaat in de arm nam, dacht ze verbitterd.

Ze nam niet de moeite om de overeenkomst die ze had ondertekend en die nu op tafel lag nog eens door te nemen. De afgelopen week had ze die al wel tien keer opnieuw gelezen. Als ze probeerde meer geld te krijgen, zou REL eisen dat ze de twee miljoen die ze al had ontvangen terugbetaalde.

Haar blik viel op het telefoonnummer van Carter & Associates in het briefhoofd. Sinds ze de overeenkomst had getekend, had ze die slijmbal nog maar één keer gesproken, om te laten weten dat ze de twee miljoen dollar had ontvangen. Hij had gezegd dat ze nooit meer contact met hem mocht opnemen, met één uitzondering. Als wie dan ook, maar zeker een journalist, haar vragen stelde over haar tijd bij REL, moest ze hem meteen op dat nummer bellen.

Ze wist wat haar te doen stond, maar was bang om de eerste stap te zetten. Het leek wel of het groene lampje van de camera weer op haar scheen. Nog een slokje wodka hielp haar zich te concentreren. Ze snakte ernaar om te praten met iemand die het zou begrijpen. Het enige andere slachtoffer van Matthews dat ze kende was Cathy Ryan. Omdat zij niet zo snel had toegehapt, stond haar nu vrijwel zeker een veel hoger geldbedrag te wachten.

Er was maar één andere persoon die ze kon bellen. Een van de weinige echt fatsoenlijke en hartelijke mensen die nog bij REL werkten. Ze begon het nummer al in te toetsen, maar legde de telefoon weer neer. Een luisterend oor zou fijn zijn, maar ze zat echt niet te wachten op het advies, hoe goedbedoeld ook, dat ze hulp moest zoeken voor haar drankprobleem.

Ze sloeg nog een map open en keek naar het artikel uit The Wall Street Journal dat ze had uitgeknipt. Het ging erover dat REL News een beursgang zou maken. Timing was cruciaal. Misschien had ze deze keer wel geluk en kon ze hier toch nog een slaatje uit slaan, dacht ze, met haar blik op het nummer van Carter & Associates gericht.

44

Michael Carter snoof de koele avondlucht op terwijl hij de twee straten vanaf de metro naar zijn appartement liep. Hij was begonnen aan de zoektocht naar de slachtoffers die Matthews had genoemd. Nu hij zijn eigen werktijden kon bepalen, vond hij bijna elke dag tijd om naar de sportschool te gaan. Het zwembandje boven zijn broeksband was al een stuk geslonken. Zijn vrouw had het opgegeven om steeds te vragen wat hij had gedaan op de avonden dat hij laat thuiskwam. Ze had genoegen genomen met zijn uitleg dat hij zich tegenwoordig bezighield met ‘speciale projecten’ voor REL, waardoor hij op onregelmatige tijden moest werken. Dat was hem de vorige avond goed van pas gekomen toen hij de receptioniste van het kantoorpand voor de derde keer mee uit eten had genomen. Met een glimlach dacht hij terug aan hun gezoen en geflikflooi op de achterbank van de Uber, de hele rit naar Brooklyn. Het was een kwestie van tijd voordat ze ermee zou instemmen om na het eten met hem mee te gaan naar een hotel.

Zijn overpeinzingen werden onderbroken door een diepe baritonstem. ‘Michael Carter?’

‘Ja,’ reageerde hij verbaasd.

Toen hij zich omdraaide, zag hij een breedgeschouderde zwarte man die minstens een kop groter was dan hijzelf naast hem staan. Hij voelde de uit de kluiten gewassen hand van de man op zijn schouder. ‘Deze kant op.’ Hij wees naar een zwarte Lincoln Navigator die links van hen geparkeerd stond, met draaiende motor. Het was geen verzoek, het was een bevel. De man gaf hem een zacht zetje in de richting van de auto.

‘Hoor eens, als je op geld uit bent, dan kan ik –’

Zonder acht op hem te slaan deed de man het achterportier open. ‘Instappen.’

Carter zag nog iemand op de achterbank zitten, aan de andere kant. Aan de onderarmen en benen zag hij dat het een man was, maar zijn gezicht kon hij niet zien. Was dit soms een moordaanslag in de stijl van de maffia? Zou morgen zijn lijk gevonden worden in de East River?

Hij voelde dat hij naar voren werd geduwd. ‘Oké, ik stap al in.’ Hij bukte zich en liet zich op de achterbank glijden. Nerveus keek hij naar de man die een eindje bij hem vandaan zat.

‘Oscar, laat ons een paar minuten alleen om te praten,’ zei de man.

‘Stuur me maar een berichtje als u me nodig hebt.’ Oscar deed de deur met een klap dicht.

In eerste instantie had Carter niet zeker geweten wie zijn medepassagier was, maar zijn stem bevestigde het. De man die hem zonder iets te zeggen aanstaarde was Frederick Carlyle junior.

Een paar tellen later verbrak Junior de stilte. ‘Word je liever aangesproken als Michael Carter of als Carter & Associates?’

‘Meneer Carlyle, ik kan het uitleggen –’

‘Leg me inderdaad maar eens uit waarom Dick Sherman en jij twaalf miljoen dollar van het bedrijf van mijn familie hebben gestolen. Als je uitleg me niet aanstaat, brengen Oscar en ik je hoogstpersoonlijk naar het politiebureau en geef ik je aan. Denk erom…’ Hij sloeg een map op zijn schoot open: Carters personeelsdossier. ‘… ik weet al een heleboel van je.’

Carter dacht even na wat de mogelijkheden waren. Hij zou kunnen weigeren iets te zeggen, het portier open kunnen trekken en weggaan. Ervan uitgaande dat het kinderslot niet was ingeschakeld, tenminste. Hij zag zichzelf al verwoed aan de portiergreep rukken, terwijl Carlyle hem zelfgenoegzaam aanstaarde. Als hij uit de auto kon komen, zou Oscar hem dan opwachten? Met die enorme hand zou hij Carter vast bij zijn keel kunnen pakken en kunnen optillen. Blufte Carlyle over de politie? Hij had geen idee.

‘Goed, meneer Carlyle, ik zal eerlijk tegen u zijn.’

‘Dat lijkt me heel verfrissend.’

Carter legde uit dat Lauren Pomerantz bij hem had aangeklopt om te vertellen dat ze was aangerand door Brad Matthews en dat hij naar Sherman was gestapt met een plan dat ervoor moest zorgen dat de situatie niet uit de hand liep.

Junior onderbrak hem maar één keer. ‘Wie weet er verder nog wat er met Pomerantz is gebeurd?’

Dit is net een schaakpartij, dacht Carter. De winnaar wordt degene die een paar zetten vooruit kan denken. Toen hij Junior had verteld dat Pomerantz naar hem toe was gekomen, had hij er niet bij gezegd dat hij wist dat ze eerst naar Junior was gestapt, maar dat die er niets mee had gedaan. Waarschijnlijk probeerde Junior er nu achter te komen of Carter daarvan op de hoogte was. Het kon geen kwaad om die troef achter de hand te houden. ‘Voor zover ik kan nagaan, weet alleen Matthews zelf ervan, Sherman, ikzelf, en nu u.’

‘Vertel verder.’

Het kwartier daarna legde Carter uit wat voor schikking er was getroffen, hoe de onderhandelingen met de andere slachtoffers ervoor stonden en dat hij inmiddels op de Greenwich Country Club met Matthews en Sherman had gesproken.

‘Dus je denkt dat er nog meer vrouwen zijn van wie we nog niets weten?’ vroeg Junior.

‘Inderdaad. Toen ik Matthews hiermee confronteerde en hem vroeg de andere namen te noemen, liet hij Meg Williamson achterwege. Op dit moment kan ik niet zeggen hoeveel hij verder nog verzwijgt.’

‘Hierdoor ga ik heel anders naar je kijken, Carter. Eerst dacht ik dat je een ordinaire dief was, ook al had je het slim aangepakt. Het valt niet mee om ongemerkt twaalf miljoen dollar weg te sluizen, maar daar zijn Sherman en jij wel in geslaagd.’

‘Met alle respect, meneer Carlyle, als we daar echt in geslaagd waren, zat ik nu niet met u te praten.’

‘Dat is waar,’ zei Junior grijnzend. ‘Het doet er niet toe hoe ik erachter ben gekomen. Ik wil dat je het volgende doet. Ga verder met je project, maar hou me op de hoogte van alles wat je doet. Met wie je onderhandelt, wat voor schikkingen er zijn getroffen, of er nog meer slachtoffers zijn, ik wil alles weten.’ Hij stopte hem een papiertje toe waarop een telefoonnummer en een e-mailadres waren gekrabbeld. ‘Nog twee dingen, Carter. REL heeft een netwerk van goedgeplaatste bronnen die ons aan een voorsprong op onze concurrenten helpen als het gaat om het najagen van nieuws. Die bronnen ontvangen een geldbedrag voor hun werk. Ik reken erop dat jij die transacties voortaan zult afhandelen.’

‘Natuurlijk,’ zei Carter.

‘Ten tweede hou ik Dick Sherman al een paar jaar in de gaten. Ik zal je niet vervelen met de details, maar Matthews en hij hebben hun positie bij REL misbruikt om hun rekening op illegale wijze te spekken. Je hebt je vast wel afgevraagd waarom Sherman zo snel akkoord ging met je plan om Matthews te redden.’

‘Dat vond ik inderdaad verrassend,’ reageerde Carter, ook al was dat helemaal niet zo. Hij was ervan uitgegaan dat Sherman loyaal was aan het bedrijf en er daarom alles aan zou doen om de melkkoe Brad Matthews in dienst te houden.

‘Wees gewaarschuwd: Sherman is niet te vertrouwen. Dus mondje dicht tegen Sherman of wie dan ook over onze bespreking van vandaag en over onze toekomstige samenwerking. Is dat helder?’

‘Glashelder,’ herhaalde Carter zijn favoriete tekst uit de film A Few Good Men.

‘Je kunt gaan.’ Junior pakte zijn telefoon en begon een berichtje naar Oscar te tikken.

45

Dick Sherman zette zijn Mercedes in het vaste parkeervak bij het station van Greenwich. Er borrelde al een paar weken een woede in zijn binnenste, maar nu stond hij op het punt om over te koken. Hij had zijn eerste ingeving moeten volgen, mijmerde hij. Tijdens dat eerste gesprek had hij Carter de nek al moeten omdraaien en hem in de Long Island Sound moeten gooien.

Sherman was het niet gewend om zich niet op zijn gemak te voelen bij mensen, vooral niet bij werknemers. Als hij iemand niet mocht, werd diegene ontslagen of werd hem (of haar) het leven zo zuur gemaakt dat hij of zij vanzelf opstapte. Als hij Matthews nu in de gang tegenkwam, was er van enige eerbied geen sprake meer. Het bleef bij een kort, amper hoorbaar ‘hallo’, waarna het boegbeeld gewoon doorliep. Het viel hem ook op dat Myers hem uit alle macht probeerde te ontwijken. Directievergaderingen daargelaten had hij de afgelopen maand amper een woord met hem gewisseld.

Maar Carter had hem pas echt boos gemaakt. Die sukkel had hem op een van die stomme telefoons gebeld om te zeggen dat er nog meer geld overgemaakt moest worden. Sherman had hem meteen afgekapt door te blaffen: ‘Zelfde tijd en plaats om naar de treinen te kijken.’

Nu liet Sherman langzaam zijn adem ontsnappen, in een vergeefse poging rustig te worden. Hij had een knagend voorgevoel dat Carter hem voor de gek hield. Hoe wist hij dat Carter een schikking trof met die vrouwen? Omdat Carter dat zei. Hoe wist hij dat de slachtoffers ieder twee miljoen dollar kregen? Omdat Carter dat zei. En nu zei Carter dat er nog meer slachtoffers waren met wie er schikkingen moesten worden getroffen. Raad eens naar wie het geld overgemaakt moest worden? Carter & Associates.

Maar als Carter dacht dat hij Sherman in de maling kon nemen, dan wist hij duidelijk niet wie hij voor zich had.

Michael Carter liep langzaam over het parkeerterrein naar de zwarte Mercedes toe. Dit werd de eerste keer dat hij Sherman weer zag sinds zijn ontmoeting op de achterbank met Carlyle junior. Eerlijk gezegd had hij geen zin meer om met zich te laten sollen. Hij had voet bij stuk moeten houden toen Sherman hem belde. Zijn vrouw had steen en been geklaagd omdat hij de laatste voetbalwedstrijd van het seizoen zou missen. Zijn zoon liet zijn ongenoegen op een andere manier blijken. Toen Carter thuis wegging, weigerde Zack zijn kamer uit te komen om zijn vader gedag te zeggen.

Hij was de hele tijd bezig om andermans problemen op te lossen, maar kreeg er niets dan ellende voor terug.

‘De plannen zijn gewijzigd, Carter. Ik heb al twaalf miljoen dollar naar je overgemaakt, en nu zeg je dat je nog meer nodig hebt. Denk je soms dat ik achterlijk ben? Van nu af aan wil ik alles weten. Ik wil kopieën van de schikkingsovereenkomsten die je hebt gesloten en de afschriften van de bedragen die je naar de slachtoffers hebt overgemaakt. Ik wil weten met wie je in onderhandeling bent en wat voor onkosten je maakt. Als ik al die informatie heb, kunnen we het erover hebben of het nodig is dat ik meer geld voor je regel.’

Carter bedacht dat dit gesprek akelig veel leek op het gesprek achter in de auto met Junior. Waarom? Omdat hij denkt dat ik het geld achteroverdruk, dáárom, zei hij tegen zichzelf. Hoe ironisch! Volgens Junior speelde Sherman met Matthews onder één hoedje om bedrijfsgeld te verduisteren, maar nu maakte Sherman zich zorgen dat iemand anders geld van REL in zijn eigen zak stak.

Dit is een schaakpartij, bracht hij zichzelf in herinnering. Het was zaak om altijd een paar stappen vooruit te denken. Hij zou tegen Sherman kunnen zeggen dat hij dood kon vallen, maar hoe moest het dan verder? Als Sherman hem ontsloeg en iemand anders zocht om de schikkingen te treffen, zou Carlyle junior niets meer aan hem hebben. En Junior had hem net ingehuurd om betalingen te doen aan vertrouwelijke bronnen. Dat zou weleens een langlopende klus kunnen worden.

‘Prima,’ zei Carter. ‘Ik zorg ervoor dat u de documenten krijgt waarin te zien is waar het geld naartoe is gegaan. Nu we hier toch zijn, zal ik u even bijpraten over waar ik mee bezig ben. U weet al dat Lauren Pomerantz een schikking heeft getroffen. Op haar beurt heeft zij Meg Williamson genoemd als degene die haar ertoe heeft aangezet om de afspraak bij Matthews op te nemen. Toen Williamson op mijn voorstel inging, heeft ze nog een naam genoemd: Cathy Ryan. Met haar heb ik inmiddels een paar berichten uitgewisseld, maar er zit niet veel schot in de zaak.’

‘Denk je dat ze zal willen schikken?’

‘Uiteindelijk wel, maar het is lastig te zeggen wanneer. Op de country club noemde Matthews de naam van Paula Stephenson. Meteen daarna ben ik naar Ohio gegaan en heb een schikking met haar getroffen. Daarnaast noemde Matthews nog twee namen, Christina Neumann en Mel Carroll. Neumann heb ik net gevonden. Ze is getrouwd en woont tegenwoordig in Montana. Van Carroll is vooralsnog geen spoor te bekennen, maar dat komt nog wel. U vroeg me net waarom ik meer geld nodig heb.’ Op zijn vingers begon Carter af te tellen. ‘Pomerantz, Williamson, Ryan, Stephenson, Neumann, Carroll. Dat zijn al zes slachtoffers van twee miljoen dollar per persoon. Dus de twaalf miljoen die u naar me hebt overgemaakt is al vergeven. Om over mijn eigen honorarium en onkosten nog maar te zwijgen. Als ik die vrouwen heb gevonden, zullen ze waarschijnlijk nog meer namen noemen. We weten immers al dat Matthews tegen ons gelogen heeft. Op een gegeven moment zullen we hem onder druk moeten zetten om ons de volledige lijst te geven.’

‘Zou het mogelijk zijn om met een aantal van hen een bedrag van minder dan twee miljoen overeen te komen?’

‘Als u weleens de krant leest of naar het nieuws kijkt, weet u ook dat twee miljoen een schijntje is. Eerlijk gezegd verbaast het me dat ze niet meer eisen.’

‘Hoeveel heb je nodig, en wanneer?’

‘De komende maand nog eens zes miljoen. Daar red ik het voorlopig wel even mee.’

Sherman zuchtte. ‘Komt voor elkaar. We zijn uitgepraat.’

‘Nee, nog niet. Als u echt precies wilt weten wat ik doe, zullen we op een andere manier moeten communiceren. Ik stel voor dat u een goedkope laptop aanschaft en contant betaalt. Maak een nieuw mailadres, uiteraard zonder er uw naam of een deel daarvan in te vermelden. Gebruik de nieuwe computer alleen om contact met mij te onderhouden via dit mailadres.’ Hij krabbelde het op een stukje papier dat hij aan Sherman gaf. ‘Als dit achter de rug is, gooit u de laptop in de Sound, of in welke rivier dan ook. Water is funest voor elektronica. Het e-mailadres heft u op en verder hoeft niemand ervan te weten.’

Op deze manier zou Carter een hoop tijd kunnen besparen. Junior en Sherman wilden allebei weten wat hij precies deed. Op deze manier zou hij hun allebei dezelfde mails kunnen sturen.

‘Nog één ding.’ Hij keek Sherman recht in de ogen. ‘De volgende keer dat we elkaar zien, gebeurt dat op een tijdstip dat mij goed uitkomt, op een locatie van mijn keuze. U kunt gaan. Ik zou niet willen dat u te laat kwam voor uw training.’

Toen Carter uitstapte en naar de ingang van het station liep, moest Sherman de neiging weerstaan om hem plat te rijden.

Met één advocaat minder zou de wereld er een stuk beter uitzien, dacht hij.

46

Michael Carter zakte onderuit op zijn stoel in de first class op de vlucht van Billings naar Minneapolis. Na een overstap van drie kwartier zou hij doorvliegen naar JFK in New York.

Christina Neumann, een van de slachtoffers die Matthews zelf had genoemd, woonde inmiddels in Billings in Montana. Van kinds af aan was Carter al gefascineerd door dinosauriërs. Nadat hij Yellowstone National Park had bezichtigd, was hij dan ook naar het Museum of the Rockies gegaan om de uitgebreide collectie fossielen te bekijken.

Het had heel wat moeite gekost om Neumann zover te krijgen dat ze reageerde. Gelukkig veranderden de meeste mensen niet snel van mobiel nummer. Tegen betaling had zijn contactpersoon bij Verizon bevestigd dat haar mobiele nummer nog hetzelfde was als toen ze bij REL werkte en had hij haar huidige factuuradres doorgegeven.

De eerste drie berichtjes die hij haar had gestuurd, had ze genegeerd. Daar was pas verandering in gekomen toen hij in zijn vierde berichtje had gezegd dat hij desnoods naar Billings zou komen en onaangekondigd bij haar op de stoep zou staan. Diezelfde dag had ze hem nog teruggebeld.

Nee, had hij tegen haar gezegd, hij zat niet te wachten op haar vage geruststellingen dat ze zich had neergelegd bij wat er gebeurd was en de draad had opgepakt. Het was zijn werk om schikkingen te treffen. Ook al was iemand vandaag bereid het verleden te laten rusten, morgen kon dat weer heel anders zijn. Het verlies van een baan, een dure echtscheiding, een ouder die doordraaide door de ziekte van Alzheimer en hoge zorgkosten kreeg. Die dingen gebeurden, en dan leek het opeens niet meer zo’n slecht idee om het verleden op te rakelen in ruil voor een hoop geld.

Hij snapte nog steeds niet waarom mensen zich tegenover de vijand van hun kwetsbaarste kant lieten zien. Ze had hem toevertrouwd dat ze haar man nooit had verteld wat er bij REL was gebeurd. Op zijn beurt had hij gezegd dat als zij hem niet wilde spreken, haar echtgenoot daar misschien wel voor open zou staan. Ze hadden afgesproken op een datum waarop haar man op zakenreis zou zijn.

De herinnering aan zijn gesprek met Christina Neumann ontlokte hem een glimlach. De tengere blondine met haar prachtige figuurtje was tot nu toe de gemakkelijkste vrouw geweest met wie hij een schikking had getroffen. Ze stond erop dat haar man niet te weten mocht komen wat er bij REL was voorgevallen. En het was duidelijk dat ze niet om geld verlegen zat. Ze had de overeenkomst amper gelezen voordat ze haar handtekening eronder had gezet. Op haar verzoek was de twee miljoen dollar overgemaakt naar de dierenbescherming. Wat een uilskuiken, dacht hij, terwijl hij zich afvroeg of ze wel zou controleren of hij het geld had overgemaakt.

Zoals zijn legermaatje uit Alabama voor de grap altijd zei: ‘Dit was net zo makkelijk als een gewapende overval plegen op een supermarkt.’ Hij wist zeker dat Neumann nooit in de openbaarheid zou zijn getreden als hij haar met rust gelaten had. Al hoefden Sherman en Junior dat natuurlijk niet te weten.

Hij klapte zijn laptop open en begon een e-mail op te stellen over de drie dagen keihard onderhandelen waardoor Christina Neumann eindelijk had ingestemd met de schikking.

47

Carter zuchtte gefrustreerd en maakte nog een aantekening op de tweede bladzijde van zijn notitieblok. Het viel niet altijd mee om de vrouwen over te halen tot een schikking. Tijdens zijn eerste gesprek met Cathy Ryan had ze letterlijk gezegd dat hij moest opdonderen. Toch was hij ervan overtuigd dat hij haar klein zou krijgen, net als de anderen. Het was altijd een makkie geweest om de vrouwen te vinden en een gesprek op gang te brengen, tot nu toe.

Hij keek nog eens naar het personeelsdossier van Mel Carroll. Het was een stuk makkelijker geweest als Matthews alleen misbruik had gemaakt van Amerikaanse vrouwen, dacht hij.

Carroll had in het kader van een uitwisselingsproject stage gelopen bij REL News. Op het moment dat ze naar Amerika kwam, was ze drieëntwintig en werkte ze een jaar op hun afdeling in Zuid-Afrika.

Aan de twee vrouwen die ze als contactpersonen in geval van nood had opgegeven, had hij niets. Dat waren allebei Zuid-Afrikanen die nu in New York City woonden. Ze hadden geen idee waar Carroll na haar vertrek bij REL naartoe was gegaan.

Het Zuid-Afrikaanse consulaat had geprobeerd te helpen. Op die manier had hij een kopie gekregen van haar geboorteakte, waarop de namen van haar beide ouders stonden. Ze was geboren in Genadendal.

Het zou kunnen dat ze daar terug naartoe was gegaan. Toen ze elf maanden geleden ontslag had genomen, had ze doorgegeven dat haar laatste salaris overgemaakt moest worden naar een bank in haar geboortestadje, anderhalf uur ten oosten van Kaapstad. Dat wilde niet zeggen dat ze daar nu woonde, maar het was in elk geval een aanknopingspunt.

Hij grinnikte toen hij zich probeerde voor te stellen hoe Sherman zou reageren als hij zei dat hij op kosten van REL naar Zuid-Afrika zou gaan. Maar wat kon hem het ook schelen? Hij had een klus te klaren en wilde goed werk afleveren. Als hij onderweg plezier wilde maken, was dat zijn zaak. Hij klapte zijn laptop open en tikte in de zoekbalk: ‘beste safari’s in Zuid-Afrika’.

48

Houston, we have a problem.

Zo begon Michael Carter zijn e-mail aan Sherman en Junior. Hij had altijd geweten dat het riskant was om Matthews’ slachtoffers zwijggeld te bieden. Over de risico’s had hij het met beide mannen nooit gehad, omdat hij niet goed wist hoe hij ermee moest omgaan als het echt misging. Zijn idee was eerder een lapmiddel dan een oplossing. Twintig maanden nadat hij zijn eerste schikking had getroffen met Lauren Pomerantz zag hij zich gedwongen om het probleem aan te pakken.

Hij typte verder.

Paula Stephenson heeft contact met me opgenomen, anderhalf jaar nadat ik een schikking met haar getroffen heb. Ze wil meer geld. Na haar vertrek bij REL is ze aan de slag gegaan als weervrouw voor een kabelzender in Dayton. Een paar maanden later heeft ze volgens de officiële lezing haar ontslag ingediend. In werkelijkheid was ze ontslagen omdat ze in beschonken toestand op televisie was verschenen. Ze is naar Durham verhuisd en heeft daar een appartement gekocht. Kort daarna is ze een groot geldbedrag kwijtgeraakt door een investering in een softwarebedrijf.

Ze loopt achter met de betalingen aan haar vereniging van eigenaren, haar leaseauto, haar creditcards, enzovoort. In onze gesprekken begon ze over de hogere bedragen die andere mediabedrijven hebben uitgekeerd aan MeToo-slachtoffers. Hoewel ze geen namen wilde noemen, beweerde ze dat er nog meer slachtoffers van Matthews zijn die haar verhaal zullen bevestigen als ze ermee naar buiten komt.

Als ze dat doet, worden haar aantijgingen misschien afgedaan als het geraaskal van een alcoholist. Maar als behalve de overeenkomst ook de twee miljoen dollar die ze heeft ontvangen wordt herleid naar Carter & Associates en van daaruit naar REL News, komt ze ineens een stuk geloofwaardiger over.

Ze heeft ermee ingestemd haar mond te houden tot we elkaar aanstaande maandag in Durham zien. Ik stel een tussenoplossing voor. Een deal van één jaar, waarbij er elke maand vijftigduizend dollar naar haar wordt overgemaakt. Zo kunnen we tijd rekken tot het bedrijf beursgenoteerd is en hebben we tijd om na te denken. Ook voorkomen we hiermee dat ze al het geld weer in één keer over de balk smijt.

Als u niet reageert, ga ik ervan uit dat u hiermee akkoord gaat.

Nadat hij de mail had verstuurd, leunde hij naar achteren. Die afspraak met Stephenson zat hem niet lekker. De eerdere gesprekken met slachtoffers waren mentale krachtmetingen geweest, schaakpartijen waarin elke deelnemer zijn sterke en zwakke punten had. Maar bij Stephenson merkte hij een stille ongehoorzaamheid op. Het deed hem denken aan een tekst uit een liedje van Bob Dylan: ‘When you ain’t got nothing, you got nothing to lose.’ Stephenson mocht dan een zuipschuit zonder geld zijn, ze had alle troeven in handen.

49

Carter had zijn laptop opengeklapt op het bureau in de tijdelijke kantoorruimte die hij in Durham had gehuurd en las het schikkingsvoorstel dat hij met Paula Stephenson wilde bespreken nog één keer door. Hij sloeg een toets aan en hoorde achter zich de printer zoemen.

Een paar minuten geleden had de receptioniste hem laten weten dat de notaris er was. Waarom had hij eigenlijk de moeite genomen die te laten komen? Alleen al het feit dat hij hier vandaag was, gaf wel aan dat de inhoud van dit soort overeenkomsten niet af te dwingen was. Hij had de gebruikelijke juridische bewoordingen gebruikt om aan te geven dat de overeenkomst vanaf heden bindend was, maar Paula Stephenson had zich er nog geen vijftien maanden aan gehouden.

Sherman noch Matthews had op zijn mail gereageerd. Dat was tegelijkertijd een verrassing en een opluchting. Hij had verwacht dat Sherman hem het vuur aan de schenen zou leggen bij het vooruitzicht nog meer te moeten betalen aan iemand die al zwijggeld had ontvangen. Ook had hij wel verwacht dat ten minste een van hen zou vragen waarom hij pas over vijf dagen met Stephenson had afgesproken.

Het antwoord zou hen geen van beiden bevallen. Nadat hij ermee had ingestemd om zijn legermaatje te vertegenwoordigen in de zaak wegens zijn onrechtmatige ontslag, had hij snel een lucratieve schikking weten te regelen. Daar waren nog meer opdrachten uit voortgekomen. Als zijn werk voor REL ophield, zou hij zich daar misschien wel fulltime mee gaan bezighouden.

Stephenson had hem meteen willen zien, maar dat had hij afgehouden omdat hij twee dagen met deposities ingepland had staan voor een van die andere zaken.

‘Waar blijf je, Paula?’ vroeg hij hardop, terwijl hij op zijn horloge keek. Ze was nu al vijfendertig minuten te laat voor hun afspraak van elf uur. Op zijn sms’je had ze niet gereageerd en toen hij haar had gebeld, was hij meteen doorgeschakeld naar de voicemail. Hij keek nog eens op zijn telefoon. Ze had geen poging gedaan contact met hem op te nemen.

De afspraak over waar en wanneer ze elkaar zouden zien was telefonisch gemaakt. Had hij zich misschien versproken? Dat betwijfelde hij. Ze had hem meerdere keren gevraagd het te herhalen en redelijk nuchter geklonken. En al had ze zich vergist in de datum en tijd, waarom reageerde ze dan niet op zijn berichten?

Op het middaguur belde de receptioniste hem. Of hij nog steeds wilde dat de notaris bleef wachten?

‘Nee, stuur haar maar naar binnen.’ Hij betaalde de vrouw voor haar tijd en kreeg van de receptioniste de naam van een Chinees restaurant dat ook eten bezorgde.

Om twee uur moest hij een knoop doorhakken. Hier blijven zitten schoot niet op, en hij wilde die avond zijn vlucht van half zeven naar Newark niet missen. Hij tikte iets in op zijn laptop en riep het adres van Paula Stephenson op. Volgens zijn navigatieapp kon hij daar binnen twintig minuten zijn. Hij vroeg zich af wat dat voor zin had, als ze van gedachten was veranderd. Alleen was er nog een mogelijkheid. Misschien lag ze nog te slapen na een nacht doorzakken. Het was te proberen, dacht hij, terwijl hij de Uber-app opende.

‘Je hoeft me niet voor de deur af te zetten, ik stap hier wel uit,’ zei Carter toen de chauffeur vaart minderde tegenover Paula Stephensons appartement. Voor het gebouw lag een gazon en aan weerszijden van de ingang zag hij een politieauto met de zwaailichten aan geparkeerd staan. Tussen de twee voertuigen in maakte een ambulancemedewerker in een witte jas de achterdeuren van een ambulance open. Twee andere in het wit gehulde personen reden een brancard naar de ambulance toe. Op de brancard lag een menselijke gestalte, geheel bedekt met een laken, er bewegingloos bij.

Zo onopvallend mogelijk liep Carter langzaam over de oprijlaan en ging achter een groepje nieuwsgierige mensen staan. Hopelijk kon hij er zo achter komen wat er gebeurd was, zonder vragen te hoeven stellen.

‘Soms wordt de druk gewoon te groot,’ verzuchtte een vrouw. ‘Het schijnt dat de vereniging van eigenaren haar behoorlijk onder druk zette om de achterstallige betalingen te voldoen.’

‘Heeft ze echt zelfmoord gepleegd?’ vroeg een andere vrouw.

‘Ik was op haar verdieping aan het werk en hoorde de politie zeggen dat ze zichzelf heeft opgehangen. Dat lijkt me een verschrikkelijke manier om te gaan,’ deed een man met verfspatten op zijn shirt en spijkerbroek een duit in het zakje. Zijn bestelbusje, met het logo van een schildersbedrijf op de zijkant, stond ongeveer dertig meter verderop geparkeerd.

‘Weet iemand hoe ze heette?’ vroeg Carter zo achteloos mogelijk.

‘Stephenson,’ antwoordde een vrouw. ‘Ze woonde op de derde verdieping.’

Carter maakte zich los van het groepje en liep weg over de oprijlaan. Onderweg maakte hij oogcontact met een politieagent die zijn blik vasthield. Opeens werd hij zich bewust van de reistas in zijn hand. Het leek wel of de agent aanvoelde dat er in die tas iets zat wat met de dood van Stephenson te maken had. Carter glimlachte zwakjes, draaide zich om en liep verder. Bij elke stap verwachtte hij dat hij zou worden teruggefloten. Zonder om te kijken kwam hij bij de straat aan en sloeg rechts af. Zijn hoofd tolde en hij had tijd nodig om dit te laten bezinken.

Probleem opgelost; dat had hij als eerste gedacht toen hij hoorde dat Paula Stephenson dood was. Weer een los eindje weggewerkt, deze keer zonder dat het REL iets kostte. Geen zorgen meer om dat dwarsliggende drankorgel. Maar was er ook een minder rooskleurig scenario mogelijk? De politie zou net zo lang zoeken tot ze haar ouders hadden gevonden, een broer of zus, een familielid dat haar persoonlijke bezittingen zou opruimen. In het volle zicht, op een bureau of het aanrecht, zou zomaar de schikking kunnen liggen, met zijn naam in het briefhoofd. Wat zou er gebeuren als een van haar familieleden die besloot te lezen? Zouden er dan geen vragen komen over waarom die Carter & Associates haar twee miljoen dollar hadden gegeven?

Stephenson had heel vastberaden geklonken toen hij haar vijf dagen geleden had gesproken. Zijn poging om haar onder druk te zetten zich toch aan de oorspronkelijke afspraak te houden, had niets uitgehaald. Ze had erom gelachen en spottend gezegd: ‘Stel nou dat ik een advocaat in de arm neem, meneer Carter. Wat wilt u daartegen doen? Me aanklagen?’ Daarna had ze drie vooraanstaande advocatenfirma’s in New York opgesomd die een enorm geldbedrag hadden weten los te krijgen voor hun misbruikte cliënten. Ze had precies gezegd hoeveel elke vrouw had ontvangen. ‘Als we hier niet snel uit komen, ga ik een van die firma’s bellen.’ Ironisch genoeg waren haar laatste woorden nadat ze hadden afgesproken elkaar om elf uur te zien ‘kom op tijd’ geweest.

Het sloeg gewoon nergens op. Stephenson had niet bang geleken, maar juist strijdbaar. Hoe kon iemand die zo vastberaden was in vijf dagen tijd zo diep zinken dat ze eindigde aan een strop?

Hij bleef abrupt staan toen er zich een misselijkmakende gedachte aan hem opdrong. ‘Lieve help,’ zei hij hardop. Stel nou dat iemand anders die strop om haar nek had gedaan? Het kwam wel heel goed uit dat die onruststoker, die vrouw die dreigde haar beschuldigingen openbaar te maken, zichzelf van het leven had beroofd.

Een paar minuten geleden was hij nog bang geweest dat een familielid de schikkingsovereenkomst zou vinden. Nu was die gedachte nog veel beangstigender. Zeker als de politie die overeenkomst in handen kreeg en op het idee kwam dat het weleens moord zou kunnen zijn. Hij had een motief om haar te vermoorden. Het vliegticket en de hotelreservering stonden op zijn naam, dus ze zouden kunnen vaststellen dat hij in Durham was rond de tijd dat ze om het leven was gebracht. De receptioniste en de notaris konden bevestigen wanneer hij in de tijdelijke kantoorruimte was geweest, maar daar had hij weinig aan als ze in de kleine uurtjes vermoord bleek te zijn. Ineens had hij spijt als haren op zijn hoofd dat hij de vorige dag de vroege vlucht had genomen, zodat hij nog tijd had om naar het Museum of Life and Science te gaan. Als hij vanmorgen pas was aangekomen, had hij een alibi gehad.

Wacht even, zei hij tegen zichzelf. Hij wist dat hij het niet gedaan had. Maar wie dan wel? Er was maar één mogelijkheid. Sherman. Eerst had hij geen details willen horen over waar Carter zich mee bezighield, daarna had hij opeens alles willen weten. Hij wilde Carter als zondebok gebruiken wanneer de politie op onderzoek uitging. Sherman zou niet zo dom zijn om het zelf te doen. Waarschijnlijk zat hij in Connecticut, met een waterdicht alibi, terwijl hij Stephenson door een huurmoordenaar uit de weg had laten ruimen.

Er kwam nog een misselijkmakende gedachte bij hem op. Moordenaars hadden vaak de morbide neiging om toe te kijken wanneer de politie de plaats delict onderzocht. Vaak keerden ze terug naar die plek, gedreven door een gevoel van macht omdat alleen zij wisten wat er met het slachtoffer gebeurd was. Als de politie de gegevens van Uber erop nasloeg, zouden ze erachter komen dat hij net op tijd bij het gebouw was gearriveerd om het stoffelijk overschot afgevoerd te zien worden. Het beeld van de politieman die hem had aangestaard drong zich weer aan hem op.

Rustig aan, droeg hij zichzelf op. Ga nou niet Dr. Phil uithangen. Er kon van alles zijn gebeurd waardoor er sinds hun gesprek iets bij Stephenson was geknapt en ze zichzelf van het leven had beroofd. Het belangrijkste was nu dat hij ervoor zorgde dat hij buiten schot bleef.

50

Dick Sherman zat in zijn eentje in zijn studeerkamer op de tweede verdieping van zijn villa in Greenwich. Vanavond was hij blij dat hij het rijk alleen had.

Zojuist had hij op de laptop die hij in een afgesloten dossierkast bewaarde de mail gelezen waarin Carter zijn reisje naar Durham samenvatte. Paula Stephenson was dood, en het leek op zelfmoord. Mooi, dacht hij bij zichzelf. Stephenson had weleens een groot hoofdpijndossier kunnen worden. Nu lag ze in een schuif in het mortuarium, met haar mond zoals het hoorde: dicht. Hij kon geen geduld opbrengen voor mensen die terugkwamen op een afspraak. Opgeruimd stond netjes!

Maar haar reis naar de eeuwige jachtvelden loste niet al zijn problemen op. Bij lange na niet, zelfs.

Matthews’ arrogantie maakte hem woedend. In plaats van dankbaar en behulpzaam te zijn liet het boegbeeld van de zender het aan Sherman over om zijn rotzooi op te ruimen. Had hij die nietsnut maar bij die kabelzender in Virginia laten zitten, waar hij hem twintig jaar geleden had ontdekt.

Sherman vertrouwde Carter nog steeds voor geen cent, maar hij kon geen kant op. Als hij hem ontsloeg, moest hij iemand anders inhuren. Dan werd Carter de zoveelste persoon die te veel wist en bij wie hij er niet van op aan kon dat hij zijn mond zou houden. Waren advocaten ook alweer de beroepsgroep die het vaakst zelfmoord pleegde, of waren dat tandartsen?

Myers was zo mogelijk een nog groter probleem. Zodra die padvinder onraad rook, zou hij weleens uit de school kunnen klappen over de overboekingen naar Carter & Associates. De raad van bestuur mocht dan op zijn hand zijn, als Myers en Carter elkaars verhaal bevestigden, kon daar weleens snel verandering in komen.

Hij schoof de laptop die hij alleen voor de correspondentie met Carter gebruikte aan de kant, klapte zijn andere laptop open en opende de mail van Junior die zijn leven op zijn kop had gezet. Hij las hem nog eens, voor zo ongeveer de vijfentwintigste keer.

Dick, vandaag is er een jonge productieassistente naar me toe gekomen. Ze beweert een MeToo-ervaring te hebben gehad met Brad Matthews, in zijn kantoor. Haar beschrijving was nogal gedetailleerd. Ik heb gezegd dat ik ermee aan de slag zou gaan. Wat wil je dat ik doe?

Fred

Sherman stond op en begon door zijn studeerkamer te ijsberen. Voor Junior stond er net zoveel op het spel als voor hem. Het was een publiek geheim dat Junior hoopte zijn vader op te volgen als voorzitter van de raad van bestuur. Zelfs na de beursgang zouden er genoeg aandelen in handen van de familie Carlyle blijven om dat mogelijk te maken, tenzij…

‘Tenzij hij beseft dat ik hem ook kapot kan maken,’ zei Sherman hardop. Junior had hem gemaild nadat hij met Pomerantz had gesproken. Toen ze voor de tweede keer naar Junior was gestapt, had hij gezegd dat ze weer aan het werk moest gaan. Als dat alles was, zou Junior er misschien wel mee weg kunnen komen. Maar als ze hem die opname had laten horen en hij de zaak had laten rusten nadat hij contact had opgenomen met Sherman, had hij een groot probleem. De kijkers van REL waren voor 57,3 procent vrouw en zouden moord en brand schreeuwen als dit uitkwam.

Sherman ging weer zitten en tikte snel een mailtje naar Carlyle junior. Of hij morgen tijd had om een privékwestie te bespreken.

51

Frederick Vincent Carlyle junior ging op de dure leren stoel achter het mahoniehouten bureau zitten en keek om zich heen. Het hoekkantoor zag er nog net zo uit als toen zijn vader hier werkte. Aan de muren hingen foto’s van Carlyle senior met de laatste zes Amerikaanse presidenten, buitenlandse staatshoofden en Hollywoodsterren. Op een ingelijste wereldkaart waren alle locaties van REL en de zusterondernemingen in de wereld te zien. Er prijkten veertien eredoctoraten aan de wanden. Met daartussen een omslag van ‘Time Magazine Person of the Year’.

Junior, zoals hij door de meeste werknemers achter zijn rug om genoemd werd, was realistisch. Zijn vader zou altijd het succesverhaal blijven van iemand die met niets begonnen was, de ondernemer wiens wapenfeiten mensen eraan deden denken dat Amerika nog steeds het land van de onbegrensde mogelijkheden was. Junior had zich erbij neergelegd dat hij altijd anders bekeken zou worden, wat hij ook deed. Van iets groots iets nog veel groters maken was lang niet zo sexy als vanaf de grond iets groots opbouwen. Zoals wel vaker dacht hij aan de sneer die president George W. Bush te horen had gekregen: ‘Hij is op het derde honk geboren, maar denkt dat hij een driehonkslag heeft gescoord.’ Over Junior was weleens geschreven dat hij niets had gepresteerd, behalve op de lijst van meest begeerde vrijgezellen van New York City komen.

Maar de lofbetuigingen zouden nog wel komen, hield hij zichzelf voor. Zeven jaar geleden was hij er met zijn vader over begonnen dat het weleens voordelig zou kunnen zijn om een beursgang te maken. De eerste vraag van zijn vader had geluid: ‘Waarom? Wat is er mis met hoe we het nu aanpakken?’

‘We hebben niet langer de luxe om ons merk langzaam op te bouwen in de hele wereld,’ had Junior daarop gezegd. Op de kaart met de kantoren en zusterondernemingen van REL had hij Europa en een paar andere locaties aangewezen. ‘Hier zitten wij.’ Daarna had hij naar de grote leegten in Azië, de Arabische wereld en Afrika gewezen. ‘Moet je zien hoe groot het gebied is waar we niet of nauwelijks vertegenwoordigd zijn. CNN is daar wel actief en Fox en meerdere Europese nieuwsbedrijven proberen er ook voet aan de grond te krijgen, maar wij houden ons alleen maar bezig met de zaken in de Verenigde Staten. We zouden een hoop geld kunnen lenen om internationaal naam te maken, ervan uitgaande dat de banken dat aandurven, of we kunnen het geld bij elkaar krijgen door een beursgang te maken.’

Tot nu toe was het allemaal vlekkeloos verlopen. Volgens de investeringsbank die ze hadden ingehuurd had het er alle schijn van dat er veel belangstelling was onder beleggers. Hij was al meerdere keren gepolst over de mogelijkheid om Sherman op te volgen als algemeen directeur, of zijn vader als voorzitter van de raad van bestuur. Als de komende weken alles naar wens verliep, zou het idee dat hij zeven jaar geleden in werking had gezet eindelijk werkelijkheid worden.

Een piepje van de telefoon op zijn bureau verstoorde zijn gedachten. ‘Meneer Carlyle, meneer Sherman is er voor u.’

‘Stuur hem maar door.’

Junior liep om zijn bureau heen en gaf een hand aan Sherman, die zijn aanbod van een kop koffie afsloeg. Daarna gebaarde hij naar de vergadertafel en nam tegenover Sherman plaats.

Hoewel Sherman niet goed was in gesprekken over koetjes en kalfjes, deed hij toch een poging. ‘Hoe gaat het met je vader?’

‘Hij heeft goede en slechte dagen. Mij herkent hij amper nog, maar zijn hulp zorgt erg goed voor hem. Over zijn eerste jaren hier kan hij nog vrij helder praten. Als de beursgang ter sprake komt, staart hij alleen maar wezenloos voor zich uit.’

‘Nou, doe hem maar de groeten van me.’

Beide mannen waren zich ervan bewust hoe stompzinnig dat klonk. Waarschijnlijk had Carlyle senior geen idee meer wie Sherman was.

‘Dat zal ik doen, Dick.’

‘Ik weet niet of ik het weleens gezegd heb, maar ik vind dat je het heel goed hebt aangepakt, met de beursgang.’

‘Dat is fijn om te horen, bedankt.’

‘Er staat veel op het spel, zowel voor het bedrijf als voor ons persoonlijk.’

‘Dat ben ik met je eens.’

Sherman dacht diep na, zoekend naar de juiste woorden om het onderwerp aan te snijden. ‘Fred, zegt de naam Lauren Pomerantz jou nog iets?’

‘Ja.’

‘Kun je je nog herinneren dat ze naar je kantoor kwam om het te hebben over iets wat er tussen Matthews en haar was voorgevallen?’

‘Jazeker.’

‘Heeft ze behalve jou met nog meer mensen gesproken?’

‘Ik weet niet precies wat je daarmee bedoelt.’

‘Heeft ze je iets laten zien om te bewijzen wat Matthews volgens haar heeft gedaan?’

‘Voor zover ik me kan herinneren niet. Waarom vraag je dat?’

‘Dat gedoe met Pomerantz kan ons allebei de kop kosten.’

‘Hoezo, “ons allebei”?’

‘Jij en ik zijn op de hoogte gesteld van een nare situatie, maar we zijn in gebreke gebleven.’

‘Dat zie ik toch anders, Dick. Zodra ik het hoorde, heb ik de algemeen directeur erover gemaild. Als er iemand in gebreke is gebleven, ben jij het wel.’

‘Zo eenvoudig is het niet –’

‘Toch wel. In het personeelshandvest staat duidelijk dat een werknemer die een aantijging van deze aard ter ore komt daar direct melding van moet maken bij zijn leidinggevende. Dat heb ik gedaan. Jij bent mijn baas. Ik heb je gemaild.’

‘Je bent er nooit meer op teruggekomen.’

‘Niet dat ik jou verantwoording verschuldigd ben, maar vlak nadat ik die mail had verstuurd, ben ik voor vier weken naar Azië vertrokken om kennis te maken met mogelijke nieuwe zusterbedrijven. Ik vertrouwde erop dat jij het verder zou afhandelen. Was dat vertrouwen misplaatst?’

‘Nee, natuurlijk niet. Het is geregeld, maar wel op enigszins onconventionele wijze.’

De twintig minuten daarna vertelde Sherman over die eerste bespreking met Carter en over Carters plan om de schade beperkt te houden. Toen hij vertelde over de geluidsopname van Matthews die Pomerantz had aangerand, speurde hij naar een blijk van herkenning op Juniors gezicht. Die kwam er niet.

Met uitgestreken gezicht stelde Junior een paar vragen. Omdat hij al met Carter gesproken had, was dit allemaal geen nieuws voor hem. Wel reageerde hij scherp toen Sherman over de dood van Stephenson begon.

‘Is het weleens bij je opgekomen dat het allemaal wel heel toevallig is, Dick? Dat die vrouw uitgerekend zelfmoord pleegt wanneer ze op het punt staat uit de school te klappen over het bedrijf? Slachtoffers betalen om hun mond te houden is al erg genoeg, maar wat dat betreft zijn we in elk geval in goed gezelschap. Er zijn zo veel grote bedrijven die dat hebben gedaan. Maar stel nou dat die Stephenson geen…’ Hij aarzelde even. ‘Hoe goed ken je die Carter eigenlijk?’

‘Hij is een jaar of veertig. Jurist van beroep. Hij heeft hier op Personeelszaken gewerkt.’

Junior stond op en liep naar het raam. Voor het eerst klonk hij oprecht geërgerd. ‘Zijn cv boeit me niet. Wat weet je echt van hem?’

‘Ik weet dat hij in het leger heeft gezeten,’ antwoordde Sherman, in een poging zelfverzekerd over te komen.

‘Dat is niet bepaald een geruststelling. Datzelfde kun je namelijk ook van Hitler zeggen. Wil je nou beweren dat je miljoenen dollars van REL naar die kerel hebt overgemaakt terwijl je helemaal niets van hem weet?’

‘Het bedrijf licht mensen grondig door voordat ze in dienst worden genomen,’ reageerde Sherman zwakjes.

Zonder daarop in te gaan begon Junior door het kantoor te ijsberen. ‘Dick, als die aanranding van Matthews en de manier waarop daarmee is omgegaan, of juist niet, aan het licht komt, is dat echt een probleem. Maar besef je wel dat je medeplichtig bent aan moord, als die Carter haar heeft omgelegd?’

‘Laat hem maar aan mij over.’ Sherman voelde zijn zelfvertrouwen weer terugkomen. ‘Ik heb al een bureau in de arm genomen om in zijn verleden te graven en hem in de gaten te houden.’ Dat was helemaal niet zo, maar hij wilde niet dat Junior wist dat hij hem op een idee had gebracht. ‘Trouwens…’ Sherman kon nog net voorkomen dat hij de andere man ‘Junior’ noemde. ‘Trouwens, Fred, ik zou er maar niet zo zeker van zijn dat dat ene mailtje aan mij je vrijpleit. Het is maar een tip, maar als er echt stront aan de knikker is, sta je nogal voor schut als je met het personeelshandvest begint te schermen.’

‘Wat wil je nou, Sherman?’

‘Ik heb een plan om dit achter ons te laten.’ Sherman stond op. ‘Als iemand jou vragen komt stellen over geldbedragen die aan Carter & Associates zijn overgemaakt, zeg je dat jij daar toestemming voor gegeven hebt. Begrepen, Junior?’

De twee mannen bleven elkaar aanstaren, tot Sherman zich omdraaide en naar de deur liep.

52

Michael Carter stond op en begon door zijn kantoor te ijsberen. The Wall Street Journal die hij net had zitten lezen lag open op zijn bureau. Er stond weer een artikel in over REL News, over de aankomende beursgang en de geschatte waarde van de aandelen.

Hij was niet tevreden over de vorderingen die hij met Cathy Ryan maakte. En belangrijker nog: dat gold ook voor Sherman en Junior.

Hij ging weer zitten en keek naar zijn computerscherm. De e-mail was aan Sherman gericht, met een bcc naar Junior.

Weer met Cathy Ryan gebeld. Flink aangedrongen, maar ze weigerde afspraak te maken. Zei dat ze er niet aan toe is om te praten over wat er gebeurd is. Zei dat ze op vakantie gaat en zes dagen wegblijft.

Dacht eerst dacht ze loog. Een van mijn bronnen heeft toegang tot creditcardafschriften. Ze heeft een retour naar Aruba geboekt, van 3 tot en met 9 oktober. In het Americana Hotel. Wel positief dat ze eerlijk is.

Onderzoek gedaan naar haar familie. Ouders met pensioen, in Palm Beach. Diepe zakken. Eén broer, in Boston.

Ryan heeft appartement in Atlanta en werkt voor uitgever van tijdschrift. Trustfonds van meer dan drie miljoen dollar. Heeft ons geld niet nodig. Dat maakt haar gevaarlijker. Ik hou je op de hoogte.

Tevreden met wat hij had geschreven, ook al was hij niet tevreden over zijn vorderingen, klikte hij op ‘verzenden’.

53

Carter had vroeg gegeten met zijn gezin. Het was fijn om weer thuis te zijn, dacht hij. Beatrice begon hem te veeleisend te worden. Met lekker eten en een hotel nam ze geen genoegen meer. De laatste tijd wilde ze telkens wanneer ze elkaar zagen helemaal naar Brooklyn om tot middernacht los te gaan in de dansclubs waar ze vaak kwam. De mensen daar waren idioten en de muziek stond zo hard dat hij zich zorgen begon te maken over gehoorschade. Beatrice had het onmogelijke voor elkaar gekregen: ze had ervoor gezorgd dat hij zijn vrouw miste.

Hij had zelfs aangeboden de afwas te doen. Zijn zoon ging naar zijn slaapkamer om aan zijn huiswerk te beginnen, terwijl zijn vrouw in de woonkamer naar het nieuws op REL ging kijken. Hij had haar aanbod om mee te kijken afgeslagen; hij kon de rest van zijn leven geen Brad Matthews meer zien.

Hij ging aan de keukentafel zitten, haalde zijn laptop uit zijn tas en zette hem aan. De angst die hij na de dood van Paula Stephenson had gevoeld was eindelijk een beetje vervaagd. Hij was niet benaderd door de politie van Durham, hij was niet ’s nachts van zijn bed gelicht. Inmiddels had hij zichzelf ervan overtuigd dat zijn fantasie met hem op de loop was gegaan. Om wat voor reden dan ook had Stephenson zelfmoord gepleegd. Einde verhaal.

‘The beat goes on,’ zong hij in zichzelf, met het liedje van Sonny & Cher in zijn hoofd. Hoe zou Cathy Ryan reageren als hij plotseling bij haar op de stoep stond? Ze zat nu op Aruba en hij wist waar ze verbleef. In eerste instantie zou ze waarschijnlijk willen weten hoe hij haar had gevonden. De waarheid – namelijk dat hij haar creditcardafschriften in de gaten hield – zou niet volstaan. Was er een geloofwaardige reden te bedenken waarom hij op Aruba zou moeten zijn, behalve dan natuurlijk de zon en het strand?

Een zoektocht naar de dagelijkse krant van Aruba voerde hem naar de website van Aruba Today. Hij bekeek meerdere artikelen over bloemenfestivals en sociale aangelegenheden. Daarna klikte hij op het icoontje om naar de plaatselijke berichten te gaan. Daar stuitte hij op de kop ‘JETSKI-TOERIST VERONGELUKT’. Nieuwsgierig klikte hij op de link.

De zesentwintigjarige Catherine Ryan kwam om het leven toen de jetski die ze bestuurde zich in een boot boorde bij de haven van Arenas Blancas. Ryan, afkomstig uit de Verenigde Staten, nam deel aan een excursie en had net met de groep geluncht. De politie wilde bevestigen noch ontkennen dat alcohol een rol heeft gespeeld in deze tragedie.

Carter leunde naar achteren; zijn hoofd tolde. Hij liep naar het kastje, pakte er een fles wodka uit, schonk een stevige borrel voor zichzelf in en ging weer zitten. De alcohol die zich een weg door zijn slokdarm naar zijn maag brandde had een kalmerende uitwerking op hem.

Ik heb het weer gedaan, dacht hij. Hij had Sherman alle informatie gegeven die hij nodig had om naar Durham te gaan, of er iemand naartoe te sturen, en Paula Stephenson uit de weg te ruimen. En nu had hij precies hetzelfde gedaan met Cathy Ryan, tot aan het hotel waar ze verbleef.

Hij vroeg zich af waarom hij dit niet eerder had gehoord, waarom er in de media niets over was gezegd. Al snel drong het tot hem door. Noord-Korea was weer bezig met raketproeven, Saoedi-Arabië en Iran balanceerden op het randje van een oorlog, de handelsoorlog met China liep steeds hoger op en er was weer een Boeing neergestort. Het nieuws over een Amerikaanse toerist die in het buitenland was overleden was ondergesneeuwd geraakt door al het andere.

Misschien werd het tijd om een advocaat in te schakelen. De ironie daarvan ontging hem niet. De afgelopen twee jaar had hij geprobeerd vrouwen ervan te overtuigen dat ze geen advocaat in de arm hoefden te nemen. Maar nu er echte problemen op komst leken te zijn, wilde hij een advocaat – een andere advocaat dan hijzelf – in zijn kamp.

Hij vroeg zich af of hij de wet had overtreden. Door met de slachtoffers te schikken in ruil voor hun stilzwijgen had Matthews ongestoord zijn gang kunnen gaan. Maar was dat een misdaad? Volgens hem niet.

Hij was niet altijd eerlijk geweest tegen de vrouwen wanneer hij hen zover probeerde te krijgen dat ze wilden schikken. Was dat verboden? Nee. Het was gewoon keihard onderhandelen.

Maar de politie zou wel willen weten hoe hij erachter was gekomen dat Cathy Ryan op Aruba verbleef. Ze zouden elke dollar nagaan die Carter & Associates binnenkreeg en uitgaf. Hoe vaak had hij zijn vriend bij het kredietregistratiebureau betaald voor iemands creditcardgegevens? Acht, misschien tien keer? En hoe vaak had hij betaald om de telefoongegevens van de slachtoffers in te zien? Dat was wel tegen de wet.

Uit nader onderzoek zou blijken dat hij een lange lijst persoonlijke uitgaven had opgevoerd bij REL. Nu zou er weinig compassie zijn voor REL wanneer alles aan het licht kwam, maar door bedrijfsgeld voor persoonlijke doeleinden te gebruiken had hij zich wel schuldig gemaakt aan belastingfraude.

En hoe zat het met de zakken contant geld die Junior hem bij anonieme bronnen liet afleveren? Dat hij het geld alleen had afgegeven, daar zou hij misschien mee wegkomen als hij fietskoerier was. Als advocaat zou er meer van hem verwacht worden.

Als hij uit zijn ambt werd gezet, zou hij ook geen cliënten meer kunnen bijstaan die onrechtmatig waren ontslagen. Hoe moest hij zichzelf en zijn gezin dan onderhouden?

Het was duidelijk dat hij hiermee moest doorgaan, maar dan wel zonder Sherman nog zo veel macht te geven.

54

Meg Williamson zat op de bank, met haar voeten op de salontafel. Het was negen uur ’s avonds. De televisie stond uit. Een paar minuten geleden had ze nog zitten zappen en was ze uitgekomen bij REL News. Bij hém. Zijn gulle glimlach. Zijn kenmerkende blauwe colbert, witte overhemd en rood met blauwe stropdas.

Een golf van walging overspoelde haar bij de gedachte dat dat zwijn haar had aangeraakt. Ze ging naar de keuken, schonk een glas chardonnay voor zichzelf in en liep weer naar de bank. ‘Moedermelk’, zo noemde haar oma de twee glazen wijn die ze ’s avonds dronk altijd.

Ze nam een flinke slok en probeerde weer rustig te worden. Een uur geleden had ze gedaan wat sinds enkele jaren het hoogtepunt van haar dag was. Ze was bij haar dochtertje in bed gekropen en had gezegd dat het tijd was om een boek uit te kiezen. Dan rende Jillian altijd naar de boekenkast, alsof ze alle opties naging. Toch koos ze elke avond een van haar lievelingsboeken uit, omdat ze het heerlijk vond om precies te weten wat er op de volgende bladzijde gebeurde. Zo moeder, zo dochter, dacht Meg. Ze hielden allebei niet van verrassingen.

In de zes weken dat Jillian nu op de basisschool zat, was hun avondritueel veranderd. Nu probeerde Jillian zelf te lezen en schoot Meg haar wanneer nodig te hulp en streelde over haar honingblonde haar. Er waren drie klassen van groep drie op de Ponterio Ridge Street School. Hoewel de andere twee leerkrachten goed waren, was de achtenvijftigjarige juf Silverman een levende legende. Ze gaf al drieëndertig jaar les op de school. Haar eerste leerlingen van vroeger, die nu zelf kinderen hadden, dreven het schoolbestuur tot waanzin door erop te staan dat hun zoon of dochter bij juf Silverman in de klas zou komen. Meg had er helemaal niet om gevraagd. Deze ene keer had ze gewoon geluk gehad.

Naast haar op de bank ging haar mobiele telefoon. NUMMER ONBEKEND, stond er op het schermpje. Wees alsjeblieft zo’n stom bedrijf dat me een creditcard wil aansmeren, bad ze terwijl ze opnam.

Maar hij was het.

‘De plannen zijn gewijzigd, Meg. Pak even pen en papier.’

‘Momentje.’ Ze liep naar haar bureau om een notitieblok te pakken. Het bleef haar verbazen hoe onbeschoft hij was. Stel je voor dat hij zou vragen hoe het met haar ging en of het wel gelegen kwam dat hij belde. ‘Ik ben zover.’

‘Je gaat met die verslaggeefster praten, die Gina Kane.’

‘Maar je zei –’

‘Dat weet ik ook wel. Luister nou maar.’

‘Oké,’ beet ze hem toe.

‘Je hebt besloten bij REL News weg te gaan omdat je een jong kind had en normalere werktijden wilde. Als ze ernaar vraagt, zeg je dat je nooit hebt gemerkt dat er sprake was van ongewenste intimiteiten of fout gedrag op de werkvloer. Iedereen met wie je hebt samengewerkt, met name je mannelijke collega’s, was correct en professioneel. Schrijf je mee?’

‘Correct en professioneel. Staat genoteerd.’

‘Ze zal vragen of je Cathy Ryan kende toen je voor het bedrijf werkte. Voordat ik je vertel wat je daarop moet antwoorden en wat je over haar moet zeggen, is het misschien handig om te weten dat Cathy is verongelukt op Aruba…’

‘Is Cathy dood?!’ riep Meg uit. Ze had tegelijk met Cathy bij REL News gewerkt. Ze kwamen allebei net van de universiteit en waren al snel met elkaar bevriend geraakt. Nu drong het beeld van dat meisje met haar lange donkere haar en sprankelende bruingroene ogen zich aan haar op.

Carter was nog steeds aan het woord. ‘Zeg dat je haar gekend hebt en dat je het erg vond om te horen dat ze is overleden. Over haar tijd bij REL News moet je het volgende tegen die verslaggeefster zeggen…’

Meg slaagde er maar half in om haar snikken te onderdrukken terwijl ze alles opschreef. Alsof ze een klein kind was stond Carter erop dat ze alles nog eens aan hem voorlas.

Waar ze de moed vandaan haalde wist ze niet, maar ze ging tegen hem in. ‘Toen ik akkoord ging met die schikking, heb ik er alleen mee ingestemd om mijn mond te houden. Het was niet de afspraak dat ik tegen journalisten moest liegen.’

Op ijzige toon zei Carter: ‘Werk nou maar gewoon mee, Meg. Vergeet niet hoeveel geluk Jillian en jij hebben gehad. Maar weinig derdegroepers hebben een leerkracht die zo goed is als Rachel Silverman.’

Deel III

55

Na het etentje met Lisa sliep Gina tot half tien uit. Ze was in de keuken koffie aan het zetten toen haar telefoon ging. Tot haar grote verbazing was het Meg Williamson.

‘Mevrouw Kane, het spijt me dat ik u niet eerder heb teruggebeld.’

‘Geeft niets, ik ben blij dat u belt. Ik werk aan een artikel –’

‘Dat weet ik. Ik heb uw berichten beluisterd.’

‘Oké. Ik heb begrepen dat u een tijdlang voor REL News gewerkt hebt.’

Het bleef even stil. ‘Ja, dat klopt.’

‘Ik zou heel graag bij u langs willen komen om over uw tijd bij die zender te praten.’

Weer aarzelde Meg. Carter had gezegd dat ze met Gina Kane moest praten, maar nu wilde de journaliste persoonlijk met haar afspreken. ‘Dat kan lastig worden.’ Naar woorden zoekend voegde ze eraan toe: ‘Ik werk fulltime en moet daarnaast voor mijn dochtertje zorgen.’

Er viel een korte stilte.

Wijs me alsjeblieft niet af, smeekte Gina haar in gedachten. Dit kon weleens haar enige kans zijn, dus moest ze nu toeslaan. ‘Ik pas me helemaal aan,’ verzekerde ze de vrouw. ‘Ik zie dat uw nummer met 914 begint. Zit u in de omgeving van Westchester?’

‘Ja. Ik woon in Rye en werk in White Plains,’ zei Meg, al had ze er meteen spijt van dat ze meer had prijsgegeven dan noodzakelijk.

‘Perfect. Ik ben nu in de stad en kan langskomen waar en wanneer het u schikt.’

‘Ik wil dit niet doen als mijn dochter er is.’

‘Dat begrijp ik. Kunnen we onder werktijd afspreken, misschien tijdens uw lunchpauze?’

‘Ik heb een heel druk werkschema. Ik lunch altijd achter mijn bureau.’

‘Als het doordeweeks niet uitkomt, kan het ook in het weekend,’ hield Gina vol.

‘Ik weet het niet. Dan is mijn dochter bij me. Kan dit niet via de telefoon?’

Nu moest Gina snel beslissen. Ze wist dat dit een gok was, maar besloot het risico te nemen. ‘Het spijt me, dit moet echt onder vier ogen.’

Paniekerig bedacht Meg dat Carter haar opdracht had gegeven om met die journaliste te praten. Struikelend over haar woorden zei ze: ‘Zaterdagmiddag is mijn dochter vanaf één uur op een kinderfeestje.’

‘Dan kom ik om half twee naar u toe,’ stelde Gina voor, terwijl ze probeerde niet te gretig te klinken.

Meg ging ermee akkoord en Gina schreef het adres op.

56

Zoals te verwachten was, was het niet druk op de weg toen Gina over de Henry Hudson Parkway naar het noorden reed. Ze ging onder de George Washington Bridge door en tien minuten later had ze de Bronx al doorkruist en reed ze Westchester County in. Door de goede infrastructuur en het openbaar vervoer woonden daar veel mensen die in Manhattan werkten maar hun kinderen liever buiten de stad grootbrachten. Een paar jaar eerder had het gebied nog de twijfelachtige eer gehad om de hoogste onroerendgoedbelasting van de hele Verenigde Staten te hebben.

De navigatieapp bracht Gina steeds dichter bij haar bestemming. Omdat ze aan de vroege kant was, nam ze een omweg door het centrum van Rye. Aan weerszijden van Purchase Street stonden keurige winkels en restaurants. Het plaatsje leek te zijn ontsnapt aan de verwoestende invloed van Amazon op de kleine winkeliers. Elk winkelpand was in gebruik en je zag er meer Mercedessen, BMW’s en Lexussen dan wat anders.

Genoeg rondgekeken, dacht Gina toen ze haar route vervolgde naar een bomenlaantje op loopafstand van het centrum. Pilgrim Street 27 was een charmant huis in koloniale stijl. Er stond een redelijk nieuwe BMW op de halfronde oprit geparkeerd. Een jongen en een meisje van een jaar of tien waren op het grasveldje tegenover het huis aan het voetballen.

In het begin van Gina’s carrière had ze een mentor gehad die haar had verteld hoe ze ermee moest omgaan als een bron misschien niet mee wilde werken. ‘Altijd aan de straat parkeren. Mensen voelen zich eerder bedreigd als je hun persoonlijke ruimte binnendringt door op hun oprit te parkeren,’ had hij haar op het hart gedrukt. ‘Dan hebben ze het gevoel dat ze in het nauw worden gedreven.’ Ze wilde er alles aan doen om te voorkomen dat Meg Williamson zich zo voelde, dus bracht ze de huurauto langs het trottoir voor het huis tot stilstand.

Ze keek op haar horloge. Drie voor half twee. Ze had overwogen te vragen of ze het interview mocht opnemen, maar toch besloten het niet te doen. Te bedreigend. Gewapend met haar notitieblok liep ze de oprit op en belde aan.

Het duurde nog geen halve minuut voordat er werd opengedaan. ‘Jij moet Gina zijn. Kom binnen.’

Meg was heel aantrekkelijk, met donkerblond haar en grote blauwe ogen. Gina schatte haar begin dertig.

Gina liep achter Meg aan de woonkamer in en bewonderde de kamer en de inrichting. Meg had een goede smaak en genoeg geld om die smaak te bekostigen, dacht ze terwijl ze de uitnodiging om te gaan zitten aannam.

Op de piano, de bijzettafels en de salontafel stonden foto’s van een heel mooi jong meisje, meestal in haar eentje, soms met een stralende Meg erbij. Opvallend afwezig waren foto’s van het meisje met haar vader, of met haar grootouders.

Meg ging op het puntje van een oorfauteuil zitten, niet ver bij haar vandaan. In plaats van onderuit te zakken bleef haar rug kaarsrecht, alsof ze duidelijk wilde maken dat dit gesprek van korte duur zou zijn.

Nu Gina hier was, wilde ze elke minuut benutten. ‘Mevrouw Williamson –’

‘Zeg maar Meg.’

‘Dank je. Zou ik voordat we beginnen misschien een glas water kunnen krijgen?’ Deze tactiek had Gina opgepikt van dezelfde journalist die had gezegd dat ze niet op de oprit moest parkeren. ‘Misschien heb je soms wat meer tijd nodig om een vraag op de juiste manier te formuleren of een gevoelig onderwerp aan te snijden. Als je een slok water neemt en je glas langzaam weer neerzet, heb je tien seconden extra om daarover na te denken zonder dat er een ongemakkelijke stilte valt.’

‘Natuurlijk. Het spijt me dat ik dat niet aangeboden heb.’ Meg verdween in de keuken, kwam even later terug met een glas dat ze aan Gina gaf en ging weer op het puntje van de fauteuil zitten.

‘Bedankt dat je tijd voor me wilde vrijmaken. Je woont hier alleen met je dochter en –’

‘Alleen met mijn dochter, Jillian.’

‘Jillians vader?’

‘We zijn drie jaar geleden gescheiden. Hij…’ Ze aarzelde. ‘… maakt geen deel meer uit van ons leven.’

‘Ik begrijp het. Meg, ik ben geïnteresseerd in het verhaal van vrouwen zoals jij. Vrouwen die de afgelopen tien jaar in de media zijn gaan werken, maar inmiddels een andere weg zijn ingeslagen. Hoe ben jij bij REL News terechtgekomen?’

‘Ik zat op Iowa State en de universiteit had een eigen televisiezender. Daar ben ik in mijn tweede jaar gaan werken, of liever gezegd vrijwilligerswerk gaan doen. Ik heb er veel geleerd. Al snel schreef en produceerde ik items, nam ik interviews af en hielp ik reportages te monteren.’

‘Was journalistiek je hoofdvak?’

‘Oorspronkelijk studeerde ik psychologie. Maar ik had het zo naar mijn zin dat ik er journalistiek bij ben gaan doen en daar ook in ben afgestudeerd.’

‘Hoe ging de stap naar REL News?’

‘Tijdens mijn laatste jaar kwam er een recruiter naar de campus. Ik viel op dat moment in voor een liveverslaggever die de griep had. Die recruiter zag iets in me en zei dat REL News het belangrijk vond om mensen aan te nemen die zowel voor als achter de camera konden werken.’

‘Dat zal wel een hele overgang zijn geweest, van Iowa naar New York City.’

‘Dat kun je wel zeggen. Ik was nog nooit ten oosten van St. Louis geweest.’

‘Hoelang heb je bij REL News gewerkt?’

‘Drieënhalf jaar.’

‘Had je het er naar je zin?’

‘Prima. Ik was blij dat ik überhaupt werk had.’

‘Heb je ook reportages gemaakt voor REL?’

‘Een paar, in het begin.’

Het ontging Gina niet dat Meg kortaangebonden reageerde nu het over REL News ging, terwijl ze over haar jaren als student veel spraakzamer was geweest.

‘Goed, dus na drieënhalf jaar besloot je te vertrekken. Hoe kwam dat?’

‘De werkdagen waren te lang. Omdat ik laag in de rangorde stond, moest ik vaak nachtdiensten draaien. Het kostte me moeite mijn slaappatroon daarop aan te passen. Ik had een kindje van twee. Wat moest ik anders? Een inwonende oppas kon ik niet betalen. En kinderopvang is echt niet te regelen als je zulke wisselende werktijden hebt.’

‘Had Jillians vader er bezwaar tegen dat je zulke lange dagen maakte?’

‘Dat kon hem niks schelen. Mijn ex was een drummer zonder vaste band. Zo nu en dan had hij een klus bij een reizend theatergezelschap. Als hij niet aan het werk was, het grootste deel van de tijd dus, hing hij in Nashville rond, in de hoop dat hij ontdekt zou worden.’

‘Dus die wisselende werktijden en de moeite die het kostte om oppas te vinden waren de enige redenen dat je bij REL bent weggegaan?’

‘Ja.’

Gina wachtte even af of Meg nog verder zou uitweiden, maar Meg staarde haar alleen maar aan. ‘Aan de telefoon zei je dat je tegenwoordig in White Plains werkt. Wat doe je daar precies?’

‘Ik werk als account supervisor bij een pr-bedrijf, Hannon and Ramsey. Het is een kleine firma met voornamelijk cliënten in de gezondheidszorg.’

‘Ben je daar direct na REL aan de slag gegaan?’

‘Ja.’

‘Meg, een van de andere vrouwen die ik had willen interviewen was Cathy Ryan.’ Gina zag een vlaag van verdriet over Megs gezicht trekken. ‘Weet je dat ze kortgeleden is gestorven?’

Meg knikte.

Gina vervolgde: ‘Ze werkte rond dezelfde tijd als jij bij REL News. Kende je haar?’

‘We zijn er een paar weken na elkaar begonnen. We kwamen allebei net van de universiteit, waren allebei nieuw in New York.’

‘Waren jullie vriendinnen?’

‘Eerder goede kennissen. Op het werk zagen we elkaar vaak, maar daarbuiten niet.’

‘Jullie hebben nog iets met elkaar gemeen. Jij bent na drieënhalf jaar bij REL vertrokken, Cathy is drie jaar gebleven. Is dat toeval?’

‘Ik weet niet wat je bedoelt.’

‘Jij bent weggegaan omdat je een jonge dochter had en een baan met regelmatige werktijden zocht. Heeft Cathy weleens tegen je gezegd waarom zij wegging?’

Het leek wel of Meg moeite had haar tranen te bedwingen. Was ze verdrietig om het heengaan van haar vriendin, of speelde er iets anders? Ze raapte zichzelf weer bij elkaar. ‘Ik wil geen kwaad spreken van een vriendin… een goede kennis. Maar Cathy lag niet zo goed bij de meeste van haar collega’s.’

‘Echt niet?’ vroeg Gina oprecht verbaasd.

‘Ze was altijd al lastig om mee samen te werken. Onbetrouwbaar. Ze gaf altijd anderen de schuld van haar fouten. Ik zeg het niet graag, maar ze was een onruststoker.’

‘Als ik dat zo hoor, is het nog een wonder dat ze het drie jaar heeft volgehouden.’ Gina nam een slok water en gebruikte die tijd om haar volgende vraag zorgvuldig in te kleden. ‘Kort voordat Cathy stierf, heb ik een e-mail van haar gekregen. Ze had het over een “verschrikkelijke ervaring” die ze bij REL News had gehad. Heb jij enig idee waar ze op doelde?’

‘Ik zou het niet weten. Iedereen bij REL News, vooral haar mannelijke collega’s, was altijd heel professioneel en correct. Zo te horen probeerde ze weer eens onrust te stoken.’

Gina liet haar woorden even op zich inwerken voordat ze vervolgde: ‘Zijn er voor zover jij weet vrouwen die na hun vertrek bij REL News een financiële schikking met het bedrijf hebben getroffen?’ Ze keek nadrukkelijk om zich heen, naar het dure meubilair.

‘Absoluut niet.’ Meg stond op. ‘Het lijkt me beter als we dit gesprek nu afronden.’

‘Nog één vraag,’ zei Gina, die bleef zitten. ‘Heb je contact gehouden met Cathy, nadat ze bij REL was vertrokken?’

‘Even maar. Niet echt.’

‘Hoe wist je dan dat ze gestorven was?’

‘Eh… dat heb ik op internet gelezen. Ik weet niet meer waar. Wat mij betreft zijn we uitgepraat. Ik laat je even uit.’

57

Nadat Gina de huurauto had teruggebracht, liep ze snel de acht straten terug naar haar appartement. Het duizelde haar van de ideeën over het onderzoek dat ze moest doen en de mensen die ze wilde spreken voordat ze weer naar Geoff toe ging. Ze stuurde hem een berichtje:

Grote doorbraak in onderzoek REL News. Wanneer kan ik je zien?

Nog geen minuut later reageerde hij al.

Vlieg dinsdagavond terug. Woensdag om 10.00 uur?

Ze tikte terug:

Tot dan.

In gedachten verzonken pakte ze een flesje water uit de koelkast en ging aan de tafel bij het raam zitten. Zoals ze gewend was, schreef ze de vragen op die ze Meg Williamson had willen stellen als ze nog meer tijd had gehad:

Wanneer had Meg voor het laatst met Cathy gesproken of contact gehad?

Meg had Cathy als een onruststoker beschreven. Was Cathy uit eigen beweging vertrokken bij REL News of was ze ontslagen?

Had Meg geprobeerd contact op te nemen met Cathy’s familie nadat ze had gehoord dat ze was verongelukt?

Haar concentratie werd verstoord door het gerinkel van haar mobiele telefoon. ‘Hé daar,’ zei ze, met oprechte genegenheid in haar stem.

‘Gelukkig heb ik nog foto’s van je op mijn telefoon staan, anders zou ik nog vergeten hoe je eruitzag.’

Ze lachten allebei weemoedig.

‘Nou, ik ben niet degene die aan de boemel is in het zonnige Californië. Wanneer zie ik je weer?’

‘Jammer genoeg kom ik pas woensdag aan het eind van de middag terug. Zeg alsjeblieft dat je die avond tijd hebt om uit eten te gaan.’

‘Zeker. Ik reserveer wel.’

‘Zoek maar een chic restaurant uit, want we hebben iets te vieren.’

‘O, wat dan?’

‘Ik weet dat mijn beleggingsverhalen je nogal de keel uithangen.’

‘Helemaal niet. Ik hoor er graag over.’

‘Weet je nog dat ik weleens verteld heb dat bedrijven een investeringsbank in de arm nemen als ze een beursgang willen maken?’

‘Omdat ze het bedrijf willen presenteren aan de belangrijkste investeringsfondsen, toch?’

‘Precies. Nou, wij werken nu aan wat waarschijnlijk de belangrijkste deal van dit jaar wordt.’

‘Mag je me erover vertellen?’

‘Maandag wordt het bekendgemaakt. Ik kan er toch wel op vertrouwen dat je tot die tijd je mond houdt?’

‘Van deze verslaggever horen ze niets.’

‘REL News heeft onze bank uitgekozen om ze te begeleiden bij hun beursgang en ik kom in het team dat de presentaties aan de fondsen gaat verzorgen.’

Haar knieën begonnen te knikken. Had ze iets tegen hem gezegd over Cathy’s e-mail? Ze dacht van niet. Automatisch nam ze een slokje water. ‘Dat is geweldig. Ik ben echt blij voor je, maar ook verbaasd.’

‘Voor mij kwam het ook als een verrassing. Ze hebben mij verkozen boven een paar collega’s die hoger in rang zijn. Dit heb ik altijd willen doen. Het voelt alsof alles nu op zijn plaats valt voor me. Voor ons.’

‘Dan hebben we woensdag heel wat te vieren.’

‘Hopelijk zelfs nog meer dan dit.’

Gina wist wat hij bedoelde. Voordat ze naar Nepal was vertrokken, had hij het erover gehad om naar Tiffany’s te gaan en een ring voor haar te kopen. Een verlovingsring.

‘Genoeg over mij,’ zei hij. ‘Hoe gaat het met jou? Ik heb je niet eens gevraagd aan wat voor artikel je bezig bent.’

Je moest eens weten, dacht Gina. Tegen Ted liegen vond ze vreselijk, maar soms kon het niet anders. ‘Empire Review heeft een nieuwe hoofdredacteur. Hij is niet makkelijk. Ik heb wel een paar ideeën aangedragen, maar daar is nog niks uit voortgekomen.’

‘Wat jammer. Ik mocht Charlie graag.’ Gina, Ted, Charlie en zijn vrouw hadden twee keer bij elkaar aan tafel gezeten tijdens een zakelijk etentje. ‘Als die nieuwe hoofdredacteur je eenmaal kent, zal hij vast net zo dol op je zijn als Charlie.’

‘Dat hopen we dan maar.’

‘Ik moet nu naar een vergadering. Op mijn werk doen ze niet aan weekend. Ik kan niet wachten tot het woensdag is. Hou van jou.’

‘Ik ook van jou.’

Terwijl Gina uit het raam naar het grijze water van de Hudson staarde, zat ze met haar gedachten heel ver weg. Wat was haar leven toch opeens ingewikkeld geworden. Ze pakte haar mobiele telefoon en stuurde Geoff nog een bericht.

Kun je vragen of er woensdag een bedrijfsjurist bij ons aanschuift?

Zijn reactie kwam meteen.

Doe ik. Ik neem aan dat je een goede reden hebt om dat te vragen.

Zeg dat wel, dacht ze.

58

‘Waarom heb je haar bij je thuis laten komen?’ schreeuwde Michael Carter door de telefoon.

‘U zei zelf dat ik contact met haar moest opnemen,’ probeerde Meg hem tot rede te brengen.

‘Ik zei dat je met haar moest praten, niet dat je met haar moest afspreken. En als je haar nou zo nodig moest zien, waarom kon dat dan niet bij Starbucks of Barnes & Noble?’

‘Ik wilde niet het risico lopen dat iemand ons zou afluisteren en op basis daarvan conclusies zou trekken.’

‘Zij had haar conclusie vast al klaar zodra ze dat huis van je zag.’

‘U weet net zo goed als ik dat er niets is vastgelegd over waaraan ik het geld van mijn schikking mocht uitgeven. Rustig nou maar, meneer Carter. Vergeet niet dat ik zelf verslaggeefster ben geweest. Ze was er toch wel achter gekomen wat ik voor mijn huis betaald heb.’

‘Je zult wel gelijk hebben,’ gaf hij schoorvoetend toe. ‘Heb je gezegd wat je van mij over Cathy Ryan moest zeggen?’

‘Woord voor woord.’

‘Hoe reageerde ze daarop?’

‘Verbaasd. Het was wel duidelijk dat ze een andere indruk van Cathy had.’

‘Dat komt dan goed uit.’

‘Wat wilt u dat ik nu doe?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ze is verslaggeefster. Ze laat het er heus niet bij zitten.’

Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat Michael Carter niet zo overtuigd was van zijn eigen gelijk, dacht Meg. Hij stond met zijn mond vol tanden.

‘Ik neem nog contact met je op,’ zei hij uiteindelijk.

Op haar iPhone verscheen een rode cirkel, die aangaf dat de verbinding verbroken was.

59

Op woensdagochtend was Gina al klaarwakker toen haar wekker om half zeven ging. De afgelopen twee dagen had ze in gedachten doorgenomen wat ze tegen Geoff zou zeggen. Soms betrapte ze zichzelf er in de beslotenheid van haar appartement op dat ze hardop de feiten opsomde die ze zelf zo overtuigend vond.

Van de bespreking van vandaag hing meer af dan alleen het artikel over REL. Geoff had gezegd dat hij een liefhebber was van haar werk, maar dat waren maar woorden. Een compliment dat snel gegeven was. Om te zorgen dat hij het gewicht van het blad achter het onderzoek naar REL News zette, moest ze hem er niet alleen van overtuigen dat het verhaal klopte, maar ook dat zij in staat was de waarheid boven tafel te krijgen.

Haar gedachten dwaalden af naar de begintijd op haar eerste werkplek. Bij de herinnering daaraan raakte ze altijd geïrriteerd. Ze had een studievriendin vergezeld naar haar grootmoeder in een verpleeghuis op Long Island. De oude vrouw leed aan dementie en laveerde tussen de herinnering aan de zware tijden die haar familie tijdens de crisis van de jaren dertig had doorgemaakt en het zich beklagen over de waardeloze zorg die ze nu kreeg. Gina’s vriendin dacht dat haar grootmoeder zo ontstemd over het personeel was omdat ze voortdurend pijn had en in de war was.

Daar was Gina niet zo zeker van. Met instemming van haar vriendin was ze nog meerdere keren bij de grootmoeder op bezoek geweest. Op het parkeerterrein had ze andere mensen gesproken die er familie hadden wonen. Net als Gina’s vriendin hadden ze de klachten over het personeel niet serieus genomen.

Toen Gina haar bevindingen aan de redactie voorlegde, waren ze ervan overtuigd dat hier een belangrijk verhaal in zat. Zó belangrijk dat ze hun meest ervaren mannelijke verslaggever op het onderzoek zetten, die uiteindelijk een prijs in de wacht sleepte voor zijn onthullende reeks artikelen. Nergens in die reeks werd gerept over Gina, of over het voorwerk dat ze had gedaan.

Op weg naar de douche echode het advies van haar vader in haar oren. ‘Leef in het nu, lieverd. Dat is alles wat je hebt.’

Na een licht ontbijt bleef ze voor haar kledingkast staan. Zakelijk maar casual, dat was de dresscode bij het blad. Geoff had een colbertje aan een kapstok in de hoek van zijn kantoor hangen, maar dat had ze hem nog nooit zien dragen. Op haar verzoek zou er een jurist bij het gesprek aanwezig zijn. Zou hij… nou ja… als een advocaat gekleed gaan? Niet voor het eerst bedacht ze hoe jammer het was dat ze zo veel tijd spendeerde – of liever gezegd verdeed – aan het uitzoeken van de juiste kleren. Uiteindelijk koos ze voor een donkerblauw mantelpakje met een witte blouse.

Na het aankleden had ze nog twintig minuten over, dus stuurde ze Meg Williamson een e-mail om haar te bedanken voor haar tijd. Al was zij waarschijnlijk wel de laatste persoon van wie Meg iets wilde horen. Ze bekeek haar inbox en opende een mail van haar vader.

Hallo Gigi.

Ze glimlachte om de bijnaam die hij haar had gegeven toen ze klein was.

Wilde alleen even laten weten dat alles goed gaat met die ouwe van je. Gisteren met de boot naar Marco Island geweest en heerlijke kreeft gegeten voor de lunch. Morgen naar Lake Okeechobee om de rondvaartboot te nemen. Hopelijk zijn er lamantijnen te zien.

Begin een echte fitnessfanaat te worden. Ga nu zo’n vier à vijf keer in de week naar de sportschool.

Heb van vrienden gehoord dat ze een heerlijke vakantie hebben gehad in Costa Rica. Overweeg serieus om er ook eens naartoe te gaan.

Heb je tijd om een keer langs te komen? Ik wil je graag aan iemand voorstellen.

Liefs,

papa

Daarom was hij de laatste tijd dus zo opgewekt en ging hij steeds vaker naar de film en uit eten, dacht Gina. Haar vader had een vriendin. Ze glimlachte. Hij was gelukkig. Daar hoefde ze zich in elk geval geen zorgen meer om te maken. Toch kreeg ze een brok in haar keel, omdat ze haar moeder miste.

Ze keek op haar horloge. Tijd om te gaan. Vandaag wilde ze echt niet te laat komen.

60

Toen de liftdeuren opengingen, stond Jane Patwell Gina op te wachten. Ze bekeek Gina van top tot teen. ‘Je ziet er goed uit, schat,’ zei ze goedkeurend. ‘Je zou vaker een rok moeten dragen.’

Gina grinnikte. Bij ieder ander zou ze zich ergeren, maar ze wist dat Jane het als een compliment bedoelde.

Terwijl ze achter haar aan door de gang liep, waarschuwde Jane haar: ‘Het zou kunnen dat hij een beetje humeurig is. Zijn vlucht was vertraagd en hij is vannacht pas om twee uur geland.’

‘Bedankt dat je het even zegt,’ zei Gina dankbaar.

Jane klopte aan en deed de deur van Geoffs kantoor open. De hoofdredacteur zat aan de vergadertafel, met naast hem een grijsharige man die halverwege de zestig leek, in een donker driedelig kostuum en een lichtblauwe stropdas. Ze hadden allebei een kop koffie en juridische papieren voor hun neus en stonden op zodra Gina binnenkwam.

Gina sloeg Geoffs aanbod van een kop koffie af. Toen Jane de deur zacht achter zich dichttrok, viel het Gina op dat beide koppen koffie nog voor minder dan de helft gevuld waren. Deze bespreking was duidelijk al een tijdje aan de gang.

Geoff schudde haar de hand. ‘Gina, dit is Bruce Brady, het hoofd van onze juridische afdeling. Ik heb hem gevraagd dit gesprek bij te wonen.’

Nadat ze aan elkaar waren voorgesteld en de nodige plichtplegingen hadden uitgewisseld, gingen ze zitten.

Geoff vervolgde: ‘Ik ben zo vrij geweest om Bruce alvast bij te praten. We kijken er allebei naar uit om te horen hoe het je is vergaan met Meg Williamson.’

Gina pakte een paar mappen uit haar aktetas. ‘In de oorspronkelijke e-mail, of liever gezegd de enige e-mail die ik van Cathy Ryan heb ontvangen, stond dat ze een “verschrikkelijke ervaring” bij REL News had gehad en was benaderd om een schikking te treffen. Ze schreef erbij dat zij niet de enige was. Daarna heb ik geen kans meer gezien om met haar te praten, vanwege haar…’ Ze aarzelde. ‘… te vroege dood op Aruba. Maar haar familie heeft me informatie gegeven, waardoor ik vier dagen geleden Meg Williamson heb kunnen opzoeken. Mevrouw Williamson is een negenentwintigjarige gescheiden vrouw met een dochtertje van zes. Ze is direct na haar studie voor REL News gaan werken, nadat ze op de campus was gescout. Williamson begon rond dezelfde tijd als Cathy Ryan bij REL News. Uiteindelijk is ze opgestapt…’ Ze keek naar haar aantekeningen. ‘… drie maanden na Cathy, maar om een andere reden. Williamson beweert dat ze ontslag heeft genomen en bij een pr-bureau is gaan werken omdat ze een jong kind had en vastere werktijden wilde, omdat ze geen inwonende oppas kon betalen. Volgens Williamson was Cathy Ryan een “onruststoker” en was het moeilijk om met haar samen te werken. Het is niet duidelijk of Ryan uit eigen beweging is opgestapt of eruit gewerkt is.’

‘Als ze inderdaad een onruststoker was, werpt dat wel een ander licht op de zaak,’ merkte Geoff op.

‘Dat zou REL News in elk geval wel goed uitkomen,’ zei Brady. ‘Ben je nog iets meer te weten gekomen over wat voor werknemer ze was?’

‘Ik heb met haar baas gesproken van de uitgeverij waarvoor ze in Atlanta is gaan werken.’

‘Meestal geven ze niet veel prijs over voormalige werknemers.’

‘Dan was deze man een uitzondering.’ Gina bladerde door haar aantekeningen. ‘Milton Harsh, een van de redacteuren, was vol lof over Ryans werk en kon er niet over uit hoe erg ze het vonden dat ze was overleden en hoezeer ze haar misten.’

‘Dat zou je over een onruststoker niet gauw zeggen,’ merkte Geoff op.

‘Dat dacht ik dus ook. Laten we het nog eens hebben over Meg Williamson en er voor het gemak van uitgaan dat zij ook een slachtoffer was van wat er ook bij REL News is gebeurd. Cathy Ryan heeft geen schikking getroffen en is nu dood. Wat zegt dat over Meg?’

‘Zij heeft wel een schikking getroffen,’ gokte Brady.

‘Of ze is nog bezig met de onderhandelingen,’ opperde Geoff.

‘Dat zou allebei kunnen, maar op basis van mijn onderzoek heb ik een sterk vermoeden dat ze al akkoord is gegaan met een schikking.’ Ze haalde twee vellen papier uit een van de mappen voor haar. ‘Ik neem aan dat jullie bekend zijn met de vastgoedwebsite Zillow?’

Ze knikten allebei.

‘Dit is een verkoopverslag van Zillow over het huis waar Williamson momenteel woont.’ Ze overhandigde hun de vellen papier. ‘Het is iets minder dan vier jaar geleden verkocht voor negenhonderdnegentigduizend dollar.’

‘Staat er ook bij of daar een hypotheek voor afgesloten is?’ wilde Brady weten.

‘Nee, maar daarom komt het goed uit dat ik bevriend ben met een makelaar. Als erkende makelaar heb je toegang tot een landelijk systeem waarin je alle huizen kunt opzoeken en kunt zien wie de eigenaar is en of er een hypotheek is afgesloten. Volgens die vriend van me is Meg Williamson de enige eigenaar en rust er geen hypotheek op het pand.’

‘Ik neem aan dat je bent nagegaan of er nog andere manieren zijn waarop Meg een miljoen dollar heeft kunnen krijgen om een huis te kopen?’ vroeg Geoff.

‘Zeker, maar alle sporen lopen dood. Vergeet niet dat ze pas in de twintig is. Heel wat mensen die net van de universiteit komen, willen de televisiewereld in. Zodoende hoeven de mediabedrijven niet veel te betalen. Trouwens, toen ze kinderopvang nodig had, kon ze zich naar eigen zeggen geen inwonende oppas veroorloven.’

‘Zou het kunnen dat ze met haar nieuwe baan wel genoeg verdient om dat huis te bekostigen?’ vroeg Brady.

‘Uitgesloten,’ antwoordde ze. ‘Hannon and Ramsey is een kleine pr-firma met een bescheiden cliëntenbestand dat voornamelijk uit bedrijven uit de gezondheidszorg bestaat. Een oude studiegenote van me werkt nu bij Hill and Knowlton, een van de grootste pr-firma’s ter wereld. Volgens haar mag een account supervisor bij een klein bedrijf van geluk spreken als ze een ton per jaar verdient. Hooguit.’

‘Dus dat huis van een miljoen heeft ze niet bij elkaar verdiend,’ concludeerde Geoff. ‘Je zei dat ze gescheiden is. Heeft ze daar een smak geld aan overgehouden?’

‘Niet bepaald. Volgens Meg was haar ex een sappelende muzikant.’ Ze sloeg nog een map open en haalde er een document uit. ‘Ik ben naar de rechtbank in Manhattan gegaan en heb een kopie van het scheidingsconvenant opgevraagd. De vader van Megs kind heeft ermee ingestemd afstand te doen van de voogdij en zijn bezoekrecht. In ruil daarvoor zou hij geen partner- of kinderalimentatie hoeven betalen.’

‘Komt ze uit een rijke familie?’

‘Dat ben ik nagegaan. Haar vader is vijf jaar geleden gestorven aan een hartstilstand, maar daarvoor was hij docent Engels in een klein plaatsje in Iowa. Haar moeder was verpleeghulp. Ze is nog geen jaar later hertrouwd.’

Gina sloeg een vel van haar notitieblok om. ‘Iets wat Meg Williamson zei is me bijgebleven. Toen ik vroeg hoe ze wist dat Cathy Ryan gestorven was, leek ze te schrikken. Daarna zei ze dat ze het online had gelezen, maar niet meer wist waar. Als je in de twintig bent, komt het niet vaak voor dat er een vriendin van dezelfde leeftijd overlijdt. Ik durf te wedden dat ze nog precies weet hoe ze het gehoord heeft, maar dat ze erover loog.’

‘Dat denk ik ook. Dat brengt me op een vraag die me al een tijdje bezighoudt,’ zei Brady. ‘Als Williamson inderdaad een schikking heeft getroffen met REL News, en als ze niet wilde dat iemand dat wist, waarom heeft ze er dan in vredesnaam mee ingestemd om met een journalist te praten?’

‘En waarom heeft ze mijn mailtjes en telefoontjes tien dagen lang genegeerd voordat ze contact met me opnam? Daar heb ik ook geen goede verklaring voor.’

Geoff was in gedachten verzonken en leek een geeuw te moeten onderdrukken omdat het slaaptekort van die nacht hem begon in te halen. ‘Is er misschien nog een mogelijkheid die we over het hoofd zien? Beschrijf Meg Williamson eens.’

‘Ze is ongeveer een meter zeventig, met blond haar, blauwe ogen en een slank, sportief figuur.’

‘Is ze aantrekkelijk?’

‘Heel erg.’

‘Zou het kunnen dat ze een maîtresse is of een sugar daddy heeft?’

Gina liet haar adem ontsnappen. ‘Daar heb ik eerlijk gezegd niet bij stilgestaan. Maar gevoelsmatig denk ik van niet. Daar lijkt ze me het type niet voor. En ze heeft een fulltimebaan en een jonge dochter voor wie ze dag en nacht zorgt. Volgens mij heeft ze geen tijd om ook nog een man te behagen.’

Geoff rekte zich uit. ‘Uitstekend werk, Gina. Ik ben ervan overtuigd dat de dood van Cathy Ryan geen ongeluk was. En ik ben er zelfs nog zekerder van dat Meg Williamson een slachtoffer is dat een flinke som geld van REL News heeft aangenomen om haar mond te houden over wantoestanden binnen het bedrijf. Alleen begrijp ik niet helemaal waarom REL News hier opeens zo’n vaart achter zet. Die nare ervaring van Cathy Ryan is al jaren geleden. Waarom voelden ze zich nu zo door haar bedreigd dat ze een ongeluk in scène hebben gezet om haar het zwijgen op te leggen?’

‘Dat denk ik wel te weten,’ merkte Brady op. ‘REL News heeft net bekendgemaakt dat ze naar de beurs gaan. Als blijkt dat ze belangrijke zaken hebben achtergehouden, kan dat leiden tot aanklachten, hoge boetes en slepende rechtszaken. Zolang Cathy Ryan nog leefde, vormde ze een grote bedreiging voor hen.’

‘Meneer Brady,’ zei Gina, ‘dit lijkt me een goed moment om te vertellen waarom ik Geoff heb gevraagd u voor dit gesprek uit te nodigen. Het spijt me dat ik u van uw andere werkzaamheden heb afgehouden.’

Dat wuifde hij weg. ‘Zeg maar Bruce. En ik kan je verzekeren dat wat we de afgelopen twintig minuten besproken hebben stukken interessanter is dan het juridische document waar ik al twee dagen mee bezig ben.’

Gina glimlachte. ‘Oké, Bruce, daar gaan we dan. Zoals je al zei, is REL News van plan een beursgang te maken. Ze hebben twee investeringsbanken in de arm genomen om hen bij te staan tijdens dat proces. De man met wie ik al anderhalf jaar een relatie heb, werkt voor een van die banken en is geselecteerd voor het team dat REL aan de man moet brengen bij de eerste investeerders.’

‘O jee.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Heb je hem iets verteld over je onderzoek? Al is het maar dat je überhaupt een onderzoek naar REL News wilde instellen?’

‘Nee, helemaal niets.’

‘Mooi zo, dat schept mogelijkheden. Het spijt me, ik wil me nergens mee bemoeien, maar je vriend, eh…’

‘Ted.’

‘Woon je met Ted samen?’

Ze probeerde niet te laten blijken hoe opgelaten ze zich voelde. ‘Nee.’

Brady vouwde zijn handen voor zijn gezicht in elkaar. ‘Dat is een voordeel, maar dit stelt jullie wel voor een lastig dilemma.’

‘Ted begrijpt het vast wel als ik zeg dat ik niets mag prijsgeven over waaraan ik werk. Hij kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor iets wat hij niet weet.’

Hoofdschuddend zei Brady: ‘Was het maar zo eenvoudig. Zodra jij met dit artikel grote misstanden binnen REL aan de kaak stelt, zal de waarde van het bedrijf kelderen. Als de investeerders erachter komen dat Ted niet alleen voor de bank werkte die hun heeft aangeraden in REL News te investeren, maar dat hij op dat moment ook een relatie had met de journalist die het verhaal naar buiten heeft gebracht, zal niemand geloven dat hij niet wist waar je mee bezig was.’

‘Maar het is wel zo,’ hield ze vol.

‘Als het om juridische zaken gaat, zit de waarheid zelden op de eerste rang.’

Geschrokken keek ze hem aan. ‘Komt het wel goed met Ted?’

‘Reken daar maar niet op. Het zit er dik in dat hij op staande voet ontslagen wordt. De komende jaren zal hij voornamelijk bezig zijn deposities af te leggen voor boze investeerders die de bank aanklagen. Op zijn beurt zou Ted de bank kunnen aanklagen wegens onrechtmatig ontslag, maar dat wordt een langslepend proces.’

‘Ik weet niet wat ik moet doen,’ verzuchtte ze.

Brady leunde naar voren. ‘Wanneer heb je Ted voor het laatst gezien?’

‘Omdat we allebei op reis zijn geweest al drie weken niet meer. Vanavond ga ik met hem uit eten.’

‘Denk even goed na. Heb je het weleens met hem over REL News gehad? Verbaal, in een e-mail of een sms’je?’

‘Daar heb ik me het hoofd al over gebroken. Ik weet zeker dat REL alleen afgelopen weekend ter sprake is gekomen, toen hij vertelde dat zijn bank was uitgekozen voor de klus en dat hij langs potentiële investeerders zou gaan.’

Met een verdrietige blik keek Brady haar aan. ‘Gina, er is een manier waarop je ervoor kunt zorgen dat Teds carrière intact blijft.’

‘Hoe dan?’

‘Ted had die informatie niet met je mogen delen voordat het officieel bekendgemaakt was. Maar dat komt wel goed, want ik weet zeker dat de helft van zijn collega’s het ook aan hun partner heeft verteld. Je moet het volgende doen. Verbreek de relatie, onmiddellijk en zonder uitleg. Weiger hem nog te zien. Stuur hem een e-mail of een berichtje. “Ik heb besloten een andere weg in te slaan. Vaarwel.”’

Er welden tranen op in haar ogen.

Geoff liep naar zijn bureau, pakte een doos tissues en zette die voor haar neer. ‘Bruce, ik zit maar even hardop te denken, dus ik weet niet of het ergens op slaat wat ik zeg. Stel nou dat ik, met Gina’s toestemming, dit verhaal doorschuif naar een andere journalist? Kan ze dan een stap terugdoen en hier verder buiten blijven?’

Gina werd misselijk. Dit was weer net als met dat onderzoek naar het verpleeghuis. Zij deed al het voorwerk, iemand anders ging met de eer strijken.

‘Dat zal helaas niet gaan,’ antwoordde Brady. ‘Gina is intensief betrokken bij dit onderzoek. Ook al neemt een andere verslaggever het over, dan verandert dat niets aan wat Gina nu al weet.’

Gina voelde zich verscheurd door deze plotselinge wending. De afgelopen weken had ze haar vraagtekens gehad bij haar terughoudendheid om zich aan Ted te binden. Hoewel ze zielsveel van hem hield, vond ze het een angstaanjagend idee om de rest van haar leven met hem te delen. Nu werd ze gedwongen aan een leven zonder hem te denken. Daar kon ze zich niets bij voorstellen!

Toch moest ze aan dit verhaal blijven werken. Jonge vrouwen, van haar leeftijd ongeveer, waren hier het slachtoffer van geworden, en waarschijnlijk was het nog steeds gaande. Ze was ervan overtuigd dat een van hen vermoord was. Hoelang zou het duren voordat ze iemand anders op dit project hadden gezet? Zou diegene er wel net zo veel moeite in steken als zij? Zouden er nog meer onnodige slachtoffers vallen? Dit verhaal was van haar, maar Ted ook. Ze nam zich heilig voor om een manier te vinden om allebei te behouden.

‘Mijn besluit staat vast,’ zei ze, verrast door de vastberadenheid in haar stem. ‘Ik ga mijn relatie met Ted verbreken.’ Met haar blik op Geoff gericht vervolgde ze: ‘Dit is mijn verhaal. Ik wil het afmaken.’

Geoff verbrak de daaropvolgende stilte als eerste. ‘Goed, Gina. Cathy Ryan is dood, Meg Williamson heeft geen zin om met je te praten. Waar ga je nu naartoe?’

‘Ik heb nog één troef achter de hand bij Williamson. Ze weet namelijk nog niet dat de dood van Cathy Ryan geen ongeluk was.’

61

In shock. Zo kon je Gina’s toestand het beste beschrijven toen ze het kantoorgebouw van Empire Review verliet en naar de metro liep. Op de automatische piloot stak ze haar maandkaart in de gleuf, waarna het poortje openzwaaide. Zonder iets te zien staarde ze uit het raampje van de metro, sjokte ze bij haar halte de trap op en liep naar huis. Al die tijd in Nepal, op Aruba en in het vliegtuig had ze erover gepiekerd wat ze tegen Ted moest zeggen, hoe ze op zijn vraag moest reageren. Wist zij veel dat hij zijn antwoord zou ontvangen via e-mail of sms, in de bewoordingen van een advocaat nog wel?

Afwezig begroette ze de portier, maar toen bleef ze staan. Ze kon net zo goed de koe bij de horens vatten. ‘Miguel, ik ga niet meer om met mijn vriend Ted. Mocht hij langskomen, stuur hem dan alsjeblieft niet naar boven. Als hij belt, zeg je maar dat je niet weet of ik thuis ben.’ De woorden klonken haar vreemd in de oren.

‘Ach, juffrouw Gina, wat jammer dat te horen. Meneer Ted en u waren muy simpatico samen. Natuurlijk zal ik hem geen informatie over u geven.’

In haar appartement liet ze als verdoofd haar tas op het aanrecht vallen. Het was bijna tijd voor de lunch, maar ze had helemaal geen trek. De gedachte aan eten herinnerde haar alleen maar aan het etentje dat vanavond niet zou doorgaan. Ze belde het restaurant om de reservering af te zeggen.

‘Bedankt dat u het even laat weten,’ zei de man in Engels met een accent.

Zou Ted het nieuws ook maar zo goed opvatten, dacht ze terwijl ze ophing.

‘Er moet een betere manier zijn om dit aan te pakken,’ zei ze hardop. Ze klapte haar laptop open en begon te typen wat de jurist tegen haar had gezegd.

Lieve Ted, ik heb besloten een andere weg in te slaan. Vaarwel.

Ze staarde naar wat ze zojuist getypt had. Dit was precies wat de advocaat had gezegd, behalve dan dat ‘lieve Ted’. Ik ben nota bene schrijver van beroep, dacht ze. Ik moet toch iets beters kunnen verzinnen dan dit?

Het was een schrale troost dat ze dit voor Teds eigen bestwil deed. Hoe je het ook wendde of keerde, dit zou hem verdriet doen. Als de rollen omgekeerd waren, wat zou ze dan minder pijnlijk vinden? Dat Ted zei dat het voorbij was, zonder een reden op te geven, of dat hij het uitmaakte omdat er een ander in het spel was?

Ze begon opnieuw te typen.

Lieve Ted, het spijt me dat ik je dit via een e-mail laat weten. Ik heb iemand anders leren kennen en ik wil…

Ze verwijderde het ‘ik wil’ en verving het door ‘ik moet’.

… ik moet een andere weg inslaan. Vaarwel.

Ze las wat ze had geschreven, las het nog een keer en schudde haar hoofd. Deze versie riep net zoveel vragen als antwoorden op. Wanneer had ze die ander leren kennen? Zou je je hele leven omgooien voor iemand die naast je in het vliegtuig had gezeten of na één gesprekje in een bar? Nee, je zou alles wat je had pas op het spel zetten als je er redelijk zeker van was dat je met die ander gelukkiger zou kunnen worden. En zoiets wist je alleen als je die ander al meerdere keren had gezien en jezelf er na elke keer op betrapt had dat je meer wilde.

Als zij dit allemaal kon bedenken, kon Ted dat ook. Wat ze ook zei, hij zou denken dat ze hem bedrogen had, al die tijd, terwijl ze hem had gevraagd geduld met haar te hebben.

Ze liet haar adem ontsnappen en besefte dat ze deze klap onmogelijk zou kunnen verzachten. Ze begon aan een nieuw bericht.

Ted, ik heb besloten een andere weg in te slaan. Vaarwel. Gina.

De tranen stroomden over haar wangen toen ze op ‘verzenden’ klikte.

62

Michael Carter kon een gevoel van naderend onheil niet van zich afzetten. Hij moest toegeven dat zijn dilemma wel iets ironisch had. Zijn pogingen om een van Amerika’s vooraanstaande nieuwsorganisaties te beschermen werden ondermijnd door een verslaggever of journalist, of hoe ze zichzelf ook mocht noemen. Hoe was Gina Kane achter de naam van Meg Williamson gekomen? Hij had contact opgenomen met Lauren Pomerantz, van wie hij Megs naam had gekregen. Lauren had overtuigend geklonken toen ze zei dat ze zich aan de geheimhoudingsverklaring had gehouden, net als Meg. Zou Paula Stephenson of Cathy Ryan contact hebben opgenomen met Kane? Daar kon hij niet achter komen. Had een van de andere slachtoffers met wie hij een schikking had getroffen met haar gepraat? Misschien was ze wel benaderd door een slachtoffer van wie hij het bestaan nog niet kende.

Nu Gina het huis van Meg Williamson in Rye had gezien, moest ze wel weten dat Meg een geldbedrag had ontvangen. Maar wat wist ze verder nog? Zou ze niet alleen vragen stellen over Cathy Ryans tijd bij REL, maar ook uitzoeken wat er op Aruba was gebeurd?

Hij overwoog de informatie over Gina Kanes onderzoek voor zich te houden, maar besloot dat toch niet te doen. Waarom zou hij zich in zijn eentje zorgen moeten maken?

Hij klapte zijn laptop open en begon een mail naar Sherman te typen, zoals gewoonlijk met een bcc naar Junior.

Houston, we have another problem…

63

Die middag herlas Gina de aantekeningen die ze had gemaakt over het reisje naar Aruba van anderhalve week eerder, of haar ‘vakantie’ zoals Geoff die had genoemd, en over haar gesprek met Meg Williamson. Ze was dankbaar voor de momenten, net nog tien minuten en eerder al een keer vijftien, dat haar gedachten bij iets anders dan Ted waren. Ze had een klus te klaren, bracht ze zichzelf in herinnering. Daar mocht ze haar privéleven niet tussen laten komen.

Ze moest twee beslissingen nemen met betrekking tot Williamson. Moest ze tegen haar zeggen dat ze honderd procent zeker wist dat Cathy Ryan vermoord was? Ze was er vrijwel zeker van dat iemand met haar jetski had geknoeid, dus dat was niet ver bezijden de waarheid. Ze glimlachte toen haar innerlijke verslaggever zich roerde. Ze hoorde zichzelf al vragen: ‘“Niet ver bezijden de waarheid”? Wat bedoelt u daar precies mee?’

Verder was het de vraag hoe ze opnieuw contact met haar moest zoeken. Ze was ervan overtuigd dat het niet Megs eigen woorden waren geweest toen ze had gezegd dat Cathy Ryan een onruststoker was en dat de mensen bij REL News moeite hadden gehad om met haar samen te werken. Als ze Meg belde of mailde en een afspraak maakte om weer naar haar toe te gaan, zou degene die haar alles influisterde weer van tevoren op haar in kunnen praten. Ervan uitgaande dat Meg zou instemmen met een tweede gesprek, uiteraard. Gina was niet vergeten hoe abrupt Meg het interview bij haar thuis had afgekapt.

Het was ook een mogelijkheid om onverwacht bij haar aan te kloppen, dacht Gina. Maar waar moest ze dan aankloppen? Het zou niet slim zijn om naar haar huis te gaan wanneer haar dochtertje er was. Meg was een zorgzame moeder. Ze zou zich niet op Gina kunnen concentreren als ze de hele tijd met haar gedachten bij haar dochtertje zat.

Gina ging ervan uit dat Meg normale kantoortijden aanhield en rond vijf uur of half zes klaar was. Waarschijnlijk had ze iemand die na school op haar dochtertje paste. Dan zouden ze dus wel even kunnen praten. Als ze erop stond dat ze haar kind meteen moest ophalen, zou Gina haar woordje klaar hebben.

Haar telefoon pingelde ten teken dat er een berichtje binnenkwam. Het was van Ted! Het was half vier. Zijn vliegtuig moest net geland zijn op JFK. Met ingehouden adem las ze het.

Haha, heel grappig. Als dit jouw idee is van een 1 aprilgrap, zit je er ongeveer een half jaar naast. Laat nog even weten waar en wanneer we elkaar vanavond zien.

Lieve help, dacht ze. Zou hij echt denken dat ze maar een grapje maakte? Ze keek nog eens naar het bericht. Normaal gesproken sloot hij altijd af met ‘liefs’ of een hele reeks kusjes. Dat had hij nu niet gedaan. Kennelijk was er dus toch wel een spoortje twijfel, een vermoeden dat ze het echt meende.

Ze zag al voor zich dat hij uit het vliegtuig stapte en door de lange gangen van JFK liep, met zijn stropdas een stukje los en met zijn ene hand op het handvat van zijn rolkoffertje terwijl hij zijn mobiele telefoon in zijn andere hand hield. Zijn blik gericht op het scherm, wachtend op het bericht dat alles in orde was, dat er niets aan de hand was behalve dat zijn vriendin, de vrouw met wie hij wilde trouwen, een eigenaardig gevoel voor humor had.

Omdat hij niet zou kunnen wachten, zou hij proberen haar te bellen.

Alsof het zo afgesproken was, begon haar mobiele telefoon te trillen. Ze was vergeten na de bespreking van vanmorgen het geluid weer aan te zetten. Nog geen minuut later ging haar vaste telefoon. Ze legde haar hoofd in haar handen en luisterde naar het gerinkel. Zes lange, harde tonen, met telkens een pauze ertussen. Haar vrolijke tekst op het antwoordapparaat, gevolgd door een piepje.

‘Bel me.’ Meer zei hij niet voordat hij ophing.

Ze kon vanavond niet alleen zijn, besloot ze. Dus belde ze Lisa op haar mobiel.

‘Hé, zeg het eens,’ nam Lisa op.

‘Als je vanavond niets te doen hebt, kan ik wel wat prettig gezelschap gebruiken.’

‘Nee, hoor, ik ben vrij. Ik dacht dat je vanavond uit eten ging met –’

‘Ik leg het straks wel uit. Bij Pedro’s, om acht uur?’

‘Afgesproken.’

‘O, nog één ding. Ik zei toch dat ik aan een artikel over REL News werkte?’

‘Ja. Je had het erover dat er misschien iets MeToo-achtigs speelde.’

‘Heb je tegen iemand gezegd waar ik mee bezig ben?’

‘Nee.’

‘Mooi, houden zo. Tot vanavond.’

64

Op de weg naar White Plains was het veel drukker dan de vorige keer dat Gina die rit had gemaakt. Gelukkig was ze ruim op tijd vertrokken, dacht ze toen ze langs het kantoor van Hannon and Ramsey reed. Het was een klein gebouw van glas en witte stenen, waar naast de pr-firma meerdere advocaten, accountants en vermogensbeheerders praktijk hielden. Tot haar opluchting was er geen ondergrondse parkeergarage. Dat had het veel lastiger gemaakt om Williamson te onderscheppen.

Nadat ze een parkeermeter had gevonden voor haar huurauto, ging ze ongeveer tien meter bij de ingang vandaan op de stoep staan. Ze wilde niet het risico lopen dat Meg haar zag en een andere uitgang nam. Het voor de tijd van het jaar ongewoon warme weer maakte het wachten een stuk aangenamer.

Om tien voor half zes kwam Meg naar buiten en draaide zich in Gina’s richting. Abrupt bleef ze staan en keek haar boos aan. ‘Ik heb je niks meer te zeggen. Je hebt het recht niet om me lastig te vallen –’

‘Meg, ik denk dat je wel wilt horen wat ik te zeggen heb. Het duurt hooguit een kwartiertje.’

‘Ik heb geen kwartiertje. Ik moet op tijd thuis zijn om de oppas af te lossen.’ Snel liep ze door.

‘Dat snap ik.’ Gina kon haar maar met moeite bijhouden. ‘Daarom doen we het als volgt. We praten op de terugweg in je auto. Zet me maar ergens af, voordat je je wijk in rijdt. Dan neem ik wel een Uber terug naar mijn auto.’

‘Ik heb je niks meer te zeggen en ik wil niet horen wat jij te vertellen hebt. Laat me gewoon met –’

‘Cathy Ryan is vermoord op Aruba. Wil je daar ook niks over horen?’

Met een ruk bleef Meg stilstaan. Op haar gezicht lag een mengeling van schrik en afgrijzen. ‘Goeie god.’

‘Kom, dan gaan we naar je auto.’

Zonder iets te zeggen legden ze de twee straten naar de parkeergarage af. Het viel Gina op dat Meg de hele tijd schichtig om zich heen keek en zo nu en dan zelfs een blik over haar schouder wierp.

Meg drukte op de knop op haar sleutel, waarna de koplampen van haar nieuwe BMW begonnen te branden. Pas nadat ze de parkeerwachter had betaald en ze de straat op waren gereden, verbrak Gina de stilte.

‘Je zag er nerveus uit toen we daar net liepen. Was je bang dat je gevolgd werd?’

‘Ik weet het niet.’ Meg kneep hard in het stuur. ‘Soms weten ze dingen van mijn privéleven die ze niet zouden moeten weten.’

‘Wie zijn “ze”, Meg? Wie is je contactpersoon bij REL?’

Meg sloeg geen acht op die vraag. ‘Vertel eens wat er met Cathy is gebeurd.’

Gina hield er rekening mee dat ze maar een kwartier de tijd had en vertelde snel wat ze op Aruba te weten was gekomen. Ze sloot af met de opmerking: ‘Iemand heeft zich een hoop moeite getroost om Cathy naar Aruba te volgen, erachter te komen met welke excursie ze mee zou gaan en met haar jetski te knoeien toen ze zat te lunchen.’

De uitdrukking op Megs gezicht sloeg om van ontzetting in angst.

Voorzichtig vervolgde Gina: ‘Meg, in haar e-mail schreef Cathy dat ze een “verschrikkelijke ervaring” had gehad bij REL News. Ik weet dat dat ook voor jou geldt. Kun je me vertellen wat er gebeurd is?’

Meg schudde haar hoofd en haalde één hand van het stuur om langs haar ogen te vegen.

Gina wachtte af, in de hoop dat Meg de stilte zou verbreken, maar dat gebeurde niet. Daarom besloot ze het over een andere boeg te gooien. ‘Wie jou en Cathy ook kwaad heeft gedaan, denk je dat ik zijn naam zou herkennen?’

‘Ja,’ antwoordde ze snel, voordat ze weer dichtklapte.

Zíjn naam, dacht Gina. Dan moest het dus om een bekende presentator gaan, of een topman binnen het bedrijf.

‘Meg, ik weet dat je zwijggeld hebt aangenomen. Dat was ook je goed recht, omdat je zekerheid wilde voor jezelf en je dochter.’

‘Ze is alles wat ik heb,’ fluisterde ze. ‘Ik wil hier niet bij betrokken raken.’

‘Dat ben je al, Meg. Ze hebben je gebruikt om te proberen mij te misleiden, door je te laten zeggen dat Cathy voor onrust zorgde binnen het bedrijf.’

‘Kun je niet gewoon naar de politie stappen, zeggen wat je weet over Cathy en hen het verder laten afhandelen?’

‘Was het maar zo eenvoudig. De politie op Aruba heeft de zaak gesloten. Ik heb niet genoeg bewijsmateriaal om de FBI ervan te overtuigen dat ze een onderzoek moeten instellen.’

‘Ik wil je wel helpen, maar ik kan het niet,’ zei Meg mat. ‘De enige manier om mezelf te beschermen is doen wat ze zeggen en me hierbuiten houden. Ik zou niet eens met je moeten praten.’

Gina zag dat ze bijna bij Megs wijk waren. Het werd tijd voor een hardere aanpak. ‘Meg, je bent je leven niet zeker, en je dochter ook niet. Nu REL News op het punt staat een beursgang te maken, zitten ze op een tikkende tijdbom. Er staan heel wat carrières en honderden miljoenen dollars op het spel. Misschien hebben ze Cathy Ryan geliquideerd omdat ze geen schikking wilde treffen. Of misschien vormde Cathy net als alle anderen die van hun smerige geheimpjes op de hoogte zijn gewoon een te groot risico.’

Meg sloeg een straat in waarlangs ze na de volgende kruising in haar eigen straat zou uitkomen. Ze zette de auto aan de kant en liet de motor draaien. Toen ze weer iets zei, klonk ze ferm en vastberaden. ‘Ik help je, maar onder één voorwaarde: beloof me dat je nooit meer contact met me opneemt.’

‘Maar hoe –’

‘Beloof je dat?’

‘Ja,’ zei Gina, al was ze nu al bezig om te bedenken hoe ze dit Meg weer uit haar hoofd kon praten.

‘Er is iemand bij REL News die veel meer dan ik over de slachtoffers weet. Ik zou diegene kunnen overhalen om contact met je op te nemen.’

‘Ik zal me aan de afspraak houden. Ik ben vastbesloten erachter te komen wat er gaande is bij REL News. Maar wil je echt niet dat ik contact met je opneem, ook niet als ik op informatie stuit waardoor ik denk dat jij of je dochter in gevaar zijn?’

Meg staarde recht voor zich uit. ‘Goed dan. Maar je mag niet meer op mijn werkplek of bij me thuis komen. Als je me nodig hebt, mail je maar.’ Ze keek op het klokje van haar dashboard. ‘De tijd is om. Nu wil ik graag dat je uitstapt.’

65

Vol ongeloof herlas Ted de e-mail. Gisteren had Gina hem nog geschreven dat ze niet kon wachten om hem weer te zien. En nu dit.

Gina was een van de meest doelgerichte mensen die hij ooit had ontmoet. In elk geval niet het type vrouw dat dingen in een opwelling deed.

Waardoor was ze veranderd?

Door wie was ze veranderd?

Over een kwartier had hij weer een bespreking over REL News. Hij stopte de telefoon in zijn zak en liep met lange passen de lobby door. Terwijl hij op de knop voor de vijfde etage drukte, kon hij zich alleen maar afvragen of hij iets had gezegd of gedaan waardoor Gina hem zo had laten vallen.

66

Gina voelde haar ademhaling weer normaal worden toen ze rustig de paar straten vanaf Central Park terug naar haar appartement jogde. Het was bijna zeven uur ’s avonds. In het donker ging ze liever niet hardlopen in het park. Vanavond had ze geluk gehad. Er had net een groepje van acht hardlopers op het punt gestaan een rondje van tien kilometer te lopen. Samen stond je sterk, dus had ze zich bij hen aangesloten. Doordat zij het tempo bepaalden, had zij haar gedachten de vrije loop kunnen laten.

Vlak voordat ze van huis was gegaan, was ze onverwacht door haar vader gebeld. Tijdens het hardlopen had ze het gesprek in haar hoofd nog eens doorgenomen.

‘Gina, ik moet je iets vertellen. Je weet hoe moeilijk ik het het afgelopen half jaar heb gehad, sinds je moeder is overleden. Ik wilde je nogmaals bedanken omdat je met me mee bent gegaan op die reis. Het was fijn om niet alleen te zijn, tussen al die echtparen.’ Hij aarzelde.

Gina wachtte af wat er nog meer zou komen.

‘Vlak voordat ik naar Nepal vertrok, was ik in de haven om een beetje schoon te maken op de boot.’

Gina grijnsde. Daar had ze altijd grapjes over gemaakt met haar moeder. Een paar jaar daarvoor had hij door de artritis in zijn knieën moeten stoppen met tennissen. Haar moeder had geopperd dat hij zou gaan golfen, maar dat was aan dovemansoren gericht. ‘Dat duurt me veel te lang,’ had hij gezegd.

‘Je bent met pensioen, je hebt zeeën van tijd!’ hadden de vrouwen tegengeworpen.

Hij had altijd op Wall Street gewerkt en in obligaties gedaan en was uiteindelijk bij Chubb Insurance terechtgekomen.

Dat werk had hij heerlijk gevonden, maar toen het bedrijf werd verkocht, was hij met pensioen gegaan.

De winter daarna vroeg een vriend of het hun wat leek om te overwinteren in Pelican Bay in Naples. Tijdens de eerste week dat ze daar een huis hadden gehuurd waren ze in de buurt aan het wandelen en kwamen ze Mike en Jennifer Manley tegen, een gepensioneerd Brits echtpaar van in de zeventig.

‘Zijn jullie al naar het strand geweest om de zon te zien ondergaan?’ vroeg Jennifer.

Toen Gina’s ouders zeiden van niet, zei dokter Manley: ‘Dan halen we jullie om kwart voor zes op en gaan we samen met de tram.’

De tram was een veredeld golfkarretje dat niet had misstaan in Disney World en dat werd gebruikt om inwoners van Pelican Bay vanaf een aantal parkeerplaatsen door de betoverende mangrovebossen naar het vijf kilometer lange ongerepte strand te vervoeren.

Een paar weken later kwamen de Manleys bij hen op de koffie. Mike vertelde dat er binnenkort bij hen in de buurt een villa in de verkoop zou komen. Zes weken later waren Gina’s ouders de nieuwe eigenaars.

Het begon als een plek om aan de gure New Yorkse winters te ontsnappen, maar in het tweede jaar hadden haar ouders het er al over hoe fijn het in de herfst in Naples was, omdat het dan niet zo druk was. In plaats van begin april terug te komen naar New York, bleven ze tot en met het weekend van Memorial Day, het laatste weekend van mei. Op aanraden van hun accountant lieten ze zich inschrijven in Florida. Dat was het moment dat ze Gina hadden aangemoedigd om in hun appartement in de Upper West Side te trekken en te doen alsof ze daar thuis was.

Het leven was zo mooi geweest voor haar ouders. Ze vonden het heerlijk op hun nieuwe stek. Ze hadden vrienden uit New York die na hun pensioen in het nabijgelegen Bonita Springs en op Marco Island waren gaan wonen. Haar vader was zo’n botengek geworden dat hij een tweedehands kajuitsloep met twee slaapplaatsen had gekocht. Er was altijd wel iets te doen op de boot en hij vond het fijn om bezig te zijn. Met Gina’s moeder als eerste stuurman sloot hij zich aan bij groepen waarmee ze tochtjes met overnachting maakten op de Golf van Mexico.

Tot haar moeder de diagnose kreeg. Nog eens minstens twintig jaar van plezier maakte plaats voor rondes chemo en bestraling, een hospice en het onverbiddelijke einde.

En nu had haar vader, tijdens het hobbyen op zijn boot, iemand anders leren kennen. Gina wilde dolgraag blij voor hem zijn, maar het was pas een half jaar geleden dat ze haar moeder hadden verloren!

Ze vertraagde haar pas en wandelde het laatste stukje naar haar appartement. Net toen ze de straat naar haar gebouw wilde oversteken, wierp ze een blik op de verlichte lobby. Miguel schudde zijn hoofd en was in gesprek met een man die er duidelijk opgefokt uitzag. Ted! Hij draaide zich naar de deur toe en maakte aanstalten om naar buiten te lopen.

Als hij nu naar de overkant keek, zou hij haar zien. Ze dook naar links en verstopte zich achter een geparkeerde Cadillac Escalade. Door de raampjes kon ze zien dat Ted zich omdraaide en in oostelijke richting liep, naar Broadway.

Het liefst zou ze naar de overkant rennen, hem op zijn schouder tikken en haar arm door de zijne haken wanneer hij verbaasd opkeek. Maar dat kon ze niet doen. Welke verklaring zou ze daarvoor moeten geven? Die was er niet. Als ze ooit zou besluiten hem weer te zien, zou ze nooit meer bij hem uit de buurt kunnen blijven.

Ze huiverde omdat het warme gevoel van het hardlopen verdampte in de kille avondlucht. Pas toen ze zeker wist dat Ted weg was, stak ze de straat over.

In de lobby sprak Miguel haar op gedempte toon aan. Hoewel ze al wist wat er was voorgevallen, liet ze hem over Teds verrassingsbezoekje vertellen. Hij benadrukte meerdere malen dat hij niets over haar had gezegd.

Op weg naar boven in de lift voelde ze zich verstikt. Het appartement van haar ouders, dat nu haar thuis was, had altijd aangevoeld als een veilige haven, een plek waar ze alles onder controle had. Niemand kwam er binnen zonder dat zij het wilde. Veiligheid en rust waren er gegarandeerd.

Tot nu toe, tenminste. Als ze een minuut eerder was teruggekomen van het hardlopen of eerder was overgestoken, was ze oog in oog komen te staan met Ted, niet in staat om de vragen te beantwoorden die hij – terecht – zou stellen. Zou hij het nog eens proberen? Waarschijnlijk wel. Zeker weten. Doordeweeks maakte hij lange dagen. Maar hoe zou het dit weekend gaan? Zou ze telkens wanneer ze naar buiten ging moeten kijken of de kust veilig was?

Als ze hem toch tegenkwam, zou ze er dan uit flappen dat ze elkaar niet meer konden zien omdat dat hem zijn baan zou kosten?

In haar appartement pakte ze een flesje water en dacht koortsachtig na. Wie Meg Williamson ook contact met haar wilde laten opnemen, diegene zou dat telefonisch of via e-mail doen. Het deed er niet toe waar ze was. Op vrijdagochtend had ze een afspraak met Geoff, maar ’s middags had ze geen plannen. Toen haar besluit vaststond, pakte ze de telefoon en draaide een nummer.

Na één keer overgaan werd er al opgenomen.

‘Hoi, pap. Ik wil niet dat je alleen bent op je verjaardag. Ik wil je helpen het te vieren. Ik kom dit weekend naar je toe.’

‘Dat is lief van je, maar dat hoeft echt niet. We hebben net samen een prachtige reis gemaakt.’

‘Ik weet wel dat het niet hoeft, maar ik wil het graag.’

‘Heb je daar wel tijd voor?’

‘Kom nou toch, pap. Dat is een van de voordelen als je freelancer bent. Als ik mijn laptop maar heb, kan ik werken. Zal ik vrijdagmiddag het vliegtuig nemen en tot maandag blijven? Dan kunnen we zaterdag uit eten gaan.’

‘Dat moet wel lukken, denk ik.’

‘Hoor ik je nou aarzelen? Als je niet wilt dat ik kom…’

‘Natuurlijk wil ik dat wel. Ik was gewoon even afgeleid.’

‘Oké, afgesproken dan.’

‘Laat maar weten wanneer je aankomt, dan haal ik je op Fort Myers op. Ik weet hoe druk je het hebt, dus laat mij maar reserveren voor zaterdag.’

‘Perfect. Ik verheug me er al op.’

‘Ik ook. Dag, lieverd.’

67

Drie uur ’s nachts. Carter deed geen oog dicht, dus liep hij naar de keuken en klapte de laptop open die hij alleen gebruikte om met Sherman en Junior te communiceren. Hij had geen idee hoe ze zouden reageren op het nieuws dat er een verslaggever aan het rondneuzen was. Zouden ze in paniek raken? Stug doorgaan? Alles was mogelijk.

Junior had als eerste gereageerd.

Hou die verslaggever goed in de gaten. Als er nieuwe ontwikkelingen zijn, laat het me dan METEEN weten.

Shermans reactie was van hetzelfde slag, maar bevatte een suggestie.

Is afkopen een optie?

Carter dacht over die mogelijkheid na. Zouden ze er met het juiste geldbedrag in de juiste handen voor kunnen zorgen dat Gina Kane haar onderzoek staakte? Aangezien Sherman het zelf had voorgesteld, zou hij er zeker mee instemmen om er extra geld voor vrij te maken.

Carter geeuwde. Het was het proberen waard.

68

Gina stapte uit het vliegtuig en liep door de slurf, met haar rolkoffertje achter zich aan. Als het even kon, reisde ze met zo min mogelijk bagage, om niet bij de bagageband te hoeven wachten. Alles wat ze nodig had voor een lang weekend paste met gemak in dit koffertje.

Ze tikte een berichtje naar haar vader.

Ben geland. Loop nu naar buiten.

Met een glimlach stelde ze zich Joseph ‘Jay’ Kane voor in zijn auto, niet gewoon op tijd maar te vroeg, terwijl hij The Wall Street Journal las en op haar berichtje wachtte.

Net toen ze het gebouw uit liep, kwam haar vader voorrijden. Hij stapte uit, omhelsde haar even en legde haar bagage in de kofferbak. Haar eerste gedachte was dat hij er geweldig uitzag. Daarna drong het tot haar door dat niet alleen zijn gebruinde huid in contrast stond met zijn volle bos peper-en-zoutkleurig haar. Er was nog iets anders, iets onmiskenbaar sprankelends in zijn ogen en in zijn stem.

Nadat ze even over haar vlucht hadden gekletst, stelde hij de vraag waarvoor ze zich schrap had gezet. ‘Vertel eens, Gina. Hoe is het met mijn toekomstige schoonzoon? Heel aardig van hem om me een mailtje te sturen voor mijn verjaardag.’

Tussen haar vader en Ted had het direct geklikt. Ze waren allebei supporters van de New York Giants en de Yankees en behoorden tot de politieke middenmoot, maar beklaagden zich er altijd over dat een groot deel van hun vrienden te rechts was.

Hoewel ze het vreselijk vond om tegen haar vader te liegen, kon ze hem echt niet vertellen waarom ze uit elkaar waren. Dus koos ze maar voor wat haar een aannemelijke verklaring leek – voorlopig tenminste.

‘Ted en ik hebben besloten even afstand van elkaar te nemen. We hebben allebei tijd nodig om na te denken voordat we een belangrijke beslissing nemen.’

‘Nog meer nadenken, Gina? Dat heb je in Nepal toch ook al gedaan? Ik zal je één goede raad geven en dan hou ik mijn mond er verder over. Staar je niet blind op zijn tekortkomingen, lieverd. Het lukt altijd wel om iets negatiefs aan iemand te vinden, maar dan heb je geen oog meer voor alle positieve dingen.’

Er viel een stilte, waarin Gina het advies van haar vader op zich liet inwerken.

‘Genoeg over mij,’ zei ze. ‘Heb jij nog nieuws?’

Het duurde niet lang voordat ze erachter was waarom zijn humeur met sprongen vooruit was gegaan. Het was veertig minuten rijden van Fort Myers naar Naples en de laatste dertig daarvan had hij het alleen maar over Marian Callow. Ze was opgegroeid in Los Angeles. Haar vader was regieassistent bij een grote filmstudio geweest. Op haar twintigste was ze ervandoor gegaan om met iemand te trouwen. Tien jaar later waren ze uit elkaar gegaan, nadat ze te horen had gekregen dat ze geen kinderen kon krijgen.

Na haar verhuizing naar New York was ze als binnenhuisarchitecte aan de slag gegaan. Op haar vijfendertigste was ze met een gepensioneerde topman getrouwd, die acht jaar geleden was gestorven. Ze had twee stiefzoons. Gina’s vader zei dat hij hoopte dat ze het niet erg vond, maar dat hij Marian had gevraagd om samen met hen uit eten te gaan, ter gelegenheid van zijn verjaardag.

Daarom had hij dus geaarzeld toen ze had gezegd dat ze wilde komen en had hij zelf willen reserveren bij het restaurant.

‘Ik moet je iets vertellen, Gina. Je weet hoe moeilijk ik het heb gehad met de dood van je moeder. Vlak voor onze reis heb ik Marian leren kennen. In Nepal besefte ik dat ik telkens aan haar moest denken. Toen ik weer thuis was, lag er een briefje in de bus waarin ze me uitnodigde voor een welkom-thuis-etentje. Sindsdien hebben we elkaar elke dag gezien.’

Elke dag, en dat al drie weken lang, dacht Gina. Waar ging dit heen? Zij kon maar niet beslissen of ze met Ted wilde trouwen, een man die al meer dan twee jaar in haar leven was, terwijl haar vader in de ban was van een vrouw die hij amper kende.

‘Marian is een beetje jonger dan ik,’ gaf haar vader toe.

‘Hoeveel is “een beetje”?’

‘Zeventien jaar,’ antwoordde hij schaapachtig.

‘Zeventien jaar!’ riep ze uit. Als dat een beetje was, wat noemde je dan veel? In gedachten maakte ze snel een rekensommetje. Zij was tweeëndertig, haar vader zesenzestig. Dat betekende dat Marian met haar negenenveertig jaar precies tussen hen in zat.

‘Oké, dus ze is jonger dan ik,’ zei hij droogjes, ‘maar dat maakt niet uit, vind je wel?’

‘Hoe bedoel je precies?’ Toen ze de vraag stelde, was ze al bang voor het antwoord.

‘Zoals het nu gaat, kan ik me wel voorstellen dat het binnenkort serieus wordt tussen ons.’

Haar moeder was pas een half jaar dood, dacht Gina. Na vijfendertig jaar heel gelukkig getrouwd te zijn geweest kon haar vader toch niet zo snel voor iemand anders zijn gevallen? Er kwam iets in haar op wat haar grootmoeder, een liefhebber van eetbare paddenstoelen, vaak zei. Daar had ze al jaren niet meer aan gedacht. ‘Een tranende franjehoed laat zich makkelijk verplanten.’ Ze vroeg zich met enige sarcasme af of dat ook voor huilende weduwnaars gold. Haar volgende woorden koos ze zorgvuldig uit. ‘Jeetje, pap. Ik ben blij voor je, al gaat het allemaal wel een beetje snel. Waar gaan we eten voor je verjaardag?’ vroeg ze met opeengeklemde kaken.

‘In de Naples Bay and Yacht Club. Ik weet dat je het eten daar lekker vindt, dus heb ik daar gereserveerd voor ons drietjes.’

Ons drietjes, dacht Gina. Voorheen betekende dat zijzelf, haar vader en haar moeder. Maar nu had die laatste plaatsgemaakt voor iemand anders. ‘Ik weet dat het liefde op het eerste gezicht was toen je mam op de middelbare school leerde kennen,’ zei ze. ‘Jullie wisten allebei meteen dat jullie de ware voor elkaar waren en zijn daarna bijna vijftig jaar gelukkig met elkaar geweest. Maar vergeet niet dat jullie elkaar hebben ontmoet toen jullie zeventien waren en op jullie vijfentwintigste pas getrouwd zijn. Op dat moment kenden jullie elkaar al acht jaar.’

‘Als je zo oud bent als ik, weet je al wel waar je naar op zoek bent. Jonge mensen hebben alle tijd om acht jaar om elkaar heen te draaien. Vijfenzestigplussers niet.’

Ze legde haar hand op zijn schouder. ‘Pap… mama is nog geen half jaar geleden gestorven. Jullie waren zo gelukkig samen. Natuurlijk mis je je maatje en wil je je weer zo voelen. Maar als iemand niet bij je past, is dat veel erger dan alleen zijn.’

‘Je gaat er nu al van uit dat Marian niet bij me past. Maak eerst eens kennis met haar en geef haar een kans.’

‘Ik ga helemaal nergens van uit, pap. Er zijn alleen wel een paar dingen die ik zeker weet. Je ziet er niet gewoon goed uit, je bent een knappe vent. En dan ben je ook nog eens slim en aardig. Je hebt je hele leven hard gewerkt en zit er warmpjes bij. Kortom, je bent een goede vangst.’

‘Kom nou toch,’ zei hij grinnikend.

‘Ik meen het, pap. Dus ik begrijp wel waarom zij jou leuk vindt. Waarom ben jij zo in de ban van haar?’

Met zijn baritonstem zong hij in een imitatie van Dean Martin: ‘When the moon hits your eye like a big pizza pie, that’s amore.’

Ze waren bijna bij de oprit.

‘Kom op, pap. Ik meen het. Nou, wanneer krijg ik haar te zien?’

‘Nu meteen.’

Toen hij de auto tot stilstand bracht, zwaaide de voordeur van de villa open en stond Gina oog in oog met de vrouw die haar vader had betoverd.

De eerste gedachte die er door haar heen ging toen ze de slanke vrouw op hen af zag komen, was dat ze heel mooi was. Haar asblonde haar omlijstte een gezicht met symmetrische trekken, gedomineerd door grote bruine ogen die Gina recht aankeken.

‘Gina, wat leuk je te ontmoeten. Je vader heeft me heel veel over je verteld.’

‘Niets dan goeds, hoop ik,’ zei Gina met een geforceerd glimlachje.

‘Zeker weten.’ Marians woorden klonken hartelijk en werden gevolgd door een lach waar Gina niet aan meedeed.

Er viel een pijnlijke stilte, voordat Gina uitstapte en naar binnen liep.

Het eerste wat haar opviel was dat de foto van haar ouders bij het paleis in Monaco weg was. Die was gemaakt tijdens de laatste reis die ze samen hadden gemaakt voordat haar moeder ziek was geworden. Haar vader had die foto altijd op de schoorsteenmantel laten staan. Nu zag ze hem in de hoek, boven op een boekenkast. Wiens idee was het geweest om de foto te verplaatsen?

De woonkamer was opnieuw ingedeeld. De twee identieke banken stonden nu tegenover elkaar, de kussens die haar moeder zelf had geborduurd waren nergens te bekennen. Aan de muren hingen nieuwe aquarellen met tafereeltjes uit Pelican Bay.

Gina vroeg zich af wat Marian met haar kamer gedaan had.

Die bleek nog precies hetzelfde te zijn als toen ze drie maanden geleden voor het laatst bij haar vader op bezoek was geweest. Maar hoelang zou het duren voordat de geweldige binnenhuisarchitecte ook haar klauwen in dat vertrek zette?

Haar vader had Marian heel veel over haar verteld, bedacht ze. Nu was het haar beurt om ervoor te zorgen dat ze alles over die vrouw te weten kwam.

69

Het weekend vloog voorbij. Op vrijdagavond ging Gina in op haar vaders voorstel om iets te gaan drinken op het strand, bij zonsondergang. Samen met Marian reden ze de kilometer naar het parkeerterrein, waar ze in de tram stapten voor het ritje door de mangrovebossen. Het moest gezegd worden: Marian deed haar best om iedereen op zijn gemak te stellen. In het golfkarretje pasten er op elke rij twee personen. Hoewel Gina aanbood om achterin te gaan zitten, wuifde Marian dat weg en nam zelf naast een andere vrouw plaats, waardoor er een rij overbleef voor Gina en haar vader.

Gina voelde dat ze zich begon te ontspannen. Ook al had ze nog steeds haar twijfels over Marian, ze kon er niet omheen hoe gelukkig haar vader eruitzag. Het was een prachtige avond, dus besloten ze na de borrel iets te gaan eten in het restaurant aan de waterkant.

Marian was erg innemend. Ze had de tijd genomen om Gina’s artikel in Empire Review over de ontgroeningen met het brandijzer te lezen en complimenteerde haar daarmee. Ze had ook over Ted gehoord en informeerde naar hem, maar liet het onderwerp snel rusten toen Gina vertelde dat ze even afstand van elkaar hadden genomen.

Op haar beurt vroeg Gina wat voor projecten Marian had gedaan als binnenhuisarchitecte.

Ze vertelde dat ze vooral sets had ontworpen. ‘Reclamebureaus en Broadway-producenten huurden ons bedrijf in om sets en achtergronden te maken.’ Ze had een studie opgepakt op het Fashion Institute of Technology en was vlak na haar afstuderen in de wereld van de binnenhuisarchitectuur beland. Dat werk had ze gedaan tot ze met haar inmiddels overleden echtgenoot was getrouwd. Toen ze Jack leerde kennen, werkte hij als investeringsbankier bij Goldman Sachs en was hij van plan op zijn vijfenvijftigste met pensioen te gaan. Volgens hem was zowel zijn vader als zijn grootvader niet oud geworden. Zelf had hij niet de intentie om te sterven in het zadel, en hij had genoeg geld om te kunnen doen en laten wat hij wilde. Dus verhuisden ze naar Florida en gingen vaak op reis. ‘Het was geweldig,’ vertelde ze. ‘Een safari in Afrika. Veel cruises.’ Omdat haar werk als binnenhuisarchitect niet te combineren was met het leven dat hij wilde leiden, stopte ze ermee. Jammer genoeg wist Jack niet te ontkomen aan de hartkwalen die de mannen in zijn familie plaagden. De eerste hartaanval overleefde hij, maar drie maanden later overleed hij alsnog.

Gina dacht terug aan wat haar vader gezegd had. ‘Ik heb begrepen dat je twee stiefzoons hebt?’

‘Ja.’

‘Zie je die vaak?’

Het duurde even voordat Marian antwoord gaf. ‘We hebben alle drie ons eigen leven.’

Dat onderwerp wist ze mooi te omzeilen, dacht Gina.

Marian gebaarde naar het water. ‘Dit vind ik altijd zo’n mooi moment. Wanneer de zon achter de horizon verdwijnt en de wolken beginnen te stralen.’

Met een blik op haar vader bedacht Gina dat die wolken niet het enige waren dat hier straalde.

De volgende avond smaakte het buffet in de Naples Bay and Yacht Club net zo goed als Gina zich herinnerde. Na een voorafje van sushi trakteerde ze zichzelf op een heerlijk gerecht met kalfsvlees. Aangezien ze wist dat haar vader erop zou staan dat ze een nagerecht zouden nemen omdat hij jarig was, was ze blij dat ze haar hardloopschoenen had ingepakt. Morgen zou ze de extra calorieën er wel weer aflopen, beloofde ze zichzelf.

Tijdens het eten kwamen er heel wat leden van de club naar hun tafeltje toe. Het verbaasde haar hoeveel van hen haar vader, en Marian, bij hun voornaam begroetten.

Sinds het overlijden van haar moeder had ze Mike en Jennifer Manley, de beste vrienden van haar ouders in Naples, niet meer gezien. Het weerzien was aangenaam, maar ze vond het wel moeilijk om te zien hoe hartelijk ze Marian begroetten.

Voordat ze naar huis gingen, zag ze haar kans schoon om hen aan te klampen. ‘Het lijkt wel erg serieus te worden tussen mijn vader en Marian,’ begon ze.

Jennifer haakte daar meteen op in. ‘Je vader was helemaal de weg kwijt zonder je moeder. Sinds hij Marian heeft, gaat het stukken beter met hem.’

Dat was niet wat Gina wilde horen. Was zij nou de enige die haar twijfels had bij deze relatie?

Op maandagochtend praatten Gina en haar vader op weg naar het vliegveld over koetjes en kalfjes en legden de rest van de rit in stilte af. Ze vond het vreselijk dat er zo’n ongemakkelijke sfeer hing. Ze had er nooit moeite mee gehad om met haar vader over Ted te praten, over haar werk, over politiek, over alles wat wereldschokkend of juist onbeduidend was. Toch wist ze niet goed hoe ze een onderwerp moest aansnijden dat voor hen allebei zo belangrijk was.

Haar vader leek haar aarzeling op te merken en verbrak de stilte. ‘En, heeft de jury al een oordeel geveld over Marian?’

‘Pap, ik wil geen oordeel vellen over Marian, over jou, of over wie dan ook. Ik maak me gewoon zorgen. Ik ben bang dat je overhaaste dingen doet om een leegte op te vullen.’

‘Gina –’

‘Laat me alsjeblieft even uitpraten, pap. Ik mag Marian graag. Ze lijkt me heel aardig en ze is een aantrekkelijke vrouw. Ik ben heel blij dat jullie het zo goed met elkaar kunnen vinden. Maar een paar dingen van iemand weten, is niet hetzelfde als iemand goed kennen. Dat vergt tijd.’

‘Heb eens wat meer vertrouwen in die ouwe pa van je. Wijsheid komt met de jaren, weet je nog wel?’ Hij bracht de auto voor de vertrekhal tot stilstand.

‘Weet je nog dat je altijd vertelde dat je Ronald Reagan zo’n goede president vond? Wat zei hij ook alweer als het over de Russen ging?’

‘Vertrouw, maar verifieer,’ zei hij met een glimlach.

‘Dat lijkt me een uitstekend advies. Ik hou van je.’

70

Gina ging op haar zitplaats aan het gangpad zitten, voor de twee uur durende vlucht naar LaGuardia. Het stel naast haar was ongeveer van haar leeftijd. Zonder het te willen ving ze hun gesprek op. Ze zaten hand in hand en waren hun bruiloft aan het voorbereiden. De man zei dat het veel makkelijker zou zijn om naar Las Vegas te vliegen en zich door een Elvis-imitator te laten trouwen. De vrouw schoot in de lach, gaf hem een por tegen zijn arm en legde haar hoofd op zijn schouder.

Het was lang geleden dat Gina zich zo alleen had gevoeld. De meeste van haar vrienden benijdden haar om haar leven als journalist en de vrijheid die daarmee gepaard ging. Het had ook zeker zijn voordelen. Maar er was ook iets te zeggen voor het vertrouwde van een kantoor, voor elke dag dezelfde gezichten zien. Mensen die jou net zo goed kenden als jij hen, in voor- en tegenspoed. Het gevoel dat je iets bereikte als team. Ergens om lachen in de bedrijfskantine. Spontaan iets gaan drinken na het werk. Ze werkte nu drie jaar als freelancer. Het grootste deel van die tijd had ze doorgebracht in haar appartement of bij Starbucks, met haar laptop als enige gezelschap.

Je hoefde geen psycholoog te zijn om te weten waarom ze zo somber was. Ted. Onder andere omstandigheden zou hij haar hebben geholpen om wijs te worden uit haar gevoelens. Ze snakte ernaar om hem te zien en het met hem over Marian Callow te hebben. Hij had zo’n sterke intuïtie. Vaak zei hij voor de grap: ‘Er zijn maar weinig problemen die niet op te lossen zijn onder het genot van een etentje en een fles wijn.’

Toen ze in Naples was, had hij haar gebeld, maar ze had niet opgenomen. Ze kon zichzelf er nog steeds niet toe zetten om het bericht dat hij had ingesproken te beluisteren. Het appje dat hij haar zaterdagavond laat had gestuurd had haar tot tranen geroerd.

Gina, ik leg me erbij neer dat het voorbij is tussen ons. Niet dat ik daar veel over te zeggen heb gehad. Je vond het altijd belangrijk dat we goed met elkaar communiceerden. Dat maakt het des te moeilijker om te begrijpen waarom je niet met me wilt praten nu het zo vreselijk mis is tussen ons. Laat me alsjeblieft weten of het goed met je gaat. Ik hoop dat je iemand gevonden hebt die net zoveel van je houdt als ik van je hield. Ted

Het was haar niet ontgaan dat hij in de verleden tijd over zijn liefde voor haar sprak.

Vlak voordat er werd omgeroepen dat alle elektronische apparatuur uitgeschakeld moest worden, opende ze haar telefoon en stuurde een berichtje naar Lisa.

Zeg alsjeblieft dat je vanavond tijd hebt om iets te gaan drinken. Ik heb het echt even nodig om je te zien.

Nog geen minuut later trilde haar telefoon omdat er een berichtje binnenkwam.

Fijn dat iemand me nodig heeft! DeAngelo’s om 19.30 uur.

71

Lisa zat al aan de bar toen Gina binnenkwam. Haar jas had ze over de rugleuning van de kruk naast zich gehangen, om die vrij te houden voor Gina. Met een hulpeloze uitdrukking op haar gezicht probeerde ze een oudere man af te wimpelen met het lelijkst geverfde haar dat Gina ooit had gezien. Nadat Gina was gaan zitten, droop hij af.

‘Je nieuwe vriend?’ vroeg ze voor de grap.

‘Alsjeblieft, zeg! Iemand die net zijn bedrijf heeft verkocht voor twintig miljoen dollar zou toch wel een betere kapper moeten kunnen vinden. Het leek wel of hij schoensmeer in zijn haar had!’

Ze schoten allebei in de lach.

‘Vertel eens,’ begon Lisa. ‘Nog nieuws aan het Ted-front?’

Buiten Empire Review was Lisa de enige die Gina in vertrouwen had genomen over haar onderzoek. Toen Gina haar had verteld dat de advocaat erop had aangedrongen dat ze haar relatie met Ted zou verbreken, had Lisa gezegd: ‘Ik zeg het niet graag, maar hij heeft gelijk.’

‘Hij belt en appt me nog steeds,’ zei Gina nu. ‘Ik vind het echt heel naar, maar ik kan er niets aan doen.’

‘Ik vind het echt rot voor je.’

‘Dat weet ik, bedankt. Maar daar wilde ik het niet over hebben. Weet je nog dat ik zei dat mijn vader iemand had leren kennen?’ Ze vertelde over het weekend in Naples, over haar ontmoeting met Marian Callow en haar zorgen om haar vader.

‘Op onze leeftijd valt het niet mee om onze ouders als seksuele wezens te zien. Mijn oom Ken was weduwnaar en was volop aan het daten toen hij in de zeventig was. Hij zei een keer tegen me: ‘De lokroep van de natuur klinkt nog steeds op mijn leeftijd. Misschien niet meer zo hard, of misschien hoor ik gewoon niet meer zo goed, maar toch.’

Ze moesten allebei lachen.

Voor de zoveelste keer bedacht Gina hoe blij ze was met een vriendin als Lisa. ‘Hoor eens, ik wil echt dat hij gelukkig is. Ik heb hier mijn eigen leven. Ik doe mijn werk met plezier en ik ben dol op New York en mijn appartement. Als hij zijn leven en zijn bezittingen in Naples met haar wil delen, wie ben ik dan om daar iets van te zeggen?’

Lisa’s gezicht betrok. ‘Gina, ik ga nu even de advocaat uithangen. Je zegt dat het appartement in de Upper West Side van jou is. Maar hebben je ouders of je vader de woning wel officieel op jouw naam laten zetten?’

Stomverbaasd keek Gina haar aan. ‘Ze hebben me het appartement gegeven toen ze naar Florida verhuisden. Sindsdien woon ik daar al. Ik heb al het onderhoud en de benodigde reparaties zelf betaald. Dan is het toch van mij?’

‘Juridisch gezien maakt het niet uit wie er voor die dingen heeft betaald. Als het appartement niet officieel op jouw naam staat, als er geen schenkbelasting over is afgedragen en het appartement niet voor je in een trustfonds is ondergebracht, is het nog steeds van je vader. Het staat hem vrij om het na te laten aan wie hij maar wil.’

Het bleef een poosje stil, tot Lisa weer iets zei. ‘Het zou natuurlijk kunnen dat je ouders of je vader het appartement wel op jouw naam hebben gezet, zonder jou in te lichten. Ik kan van al het onroerend goed in de stad zien wie de eigenaar is. Daar zal ik eens naar kijken, dan laat ik het je nog weten.’

‘Gaat daar niet veel tijd in zitten? Ik wil je er graag voor betalen.’

Dat wuifde Lisa weg. ‘Betaal jij de drankjes vanavond maar.’

72

Na het weekend in Naples was Gina dringend toe aan een goede nachtrust. Door de zorgen dat haar vader een verbintenis zou aangaan met een vrouw die hij amper kende, had ze in die drie nachten daar amper een oog dichtgedaan. Een nacht goed slapen in haar eigen bed, daar had ze nu behoefte aan. Maar het mocht niet zo zijn. Door Lisa’s waarschuwing over het appartement voelde ze zich alleen nog maar onrustiger.

Het was nu tien voor half zeven, op dinsdagochtend. Hoewel ze zich niet uitgerust voelde, wist ze zeker dat ze de slaap niet meer zou kunnen vatten. Dus trok ze een badjas aan en liep naar de keuken.

Terwijl ze wachtte tot het koffiezetapparaat klaar was, probeerde ze haar gevoelens op een rijtje te zetten. Ze had vaak verhalen gehoord over mensen die zich bekocht voelden door de erfenis die ze van hun ouders toebedeeld kregen. In één zo’n gezin waren er vier kinderen, van wie er twee erg succesvol waren en de andere twee financiële problemen hadden. De ouders lieten het grootste deel van hun bezittingen na aan de kinderen die het het slechtst hadden, in de veronderstelling dat die het het hardst nodig hadden. De succesvolle kinderen waren het daar niet mee eens, omdat zij vonden dat ze zover gekomen waren door hard te werken. Het voelde alsof ze werden gestraft voor de offers die ze hadden gebracht.

Als enig kind had Gina zich er nooit zorgen om hoeven maken wat er zou gebeuren wanneer haar ouders er niet meer waren. ‘Op een dag is alles van jou,’ hadden ze altijd gezegd. Het had een logisch proces moeten zijn, het doorgeven van de ene generatie aan de andere. Niets ingewikkelds aan.

Ze snoof de geur van de pruttelende koffie op. Zonder dat ze ook maar een slok had genomen, voelde ze zich al iets wakkerder.

Hoe moest ze hier met haar vader over beginnen zonder als een enorme egoïst over te komen? ‘Pa, ik ben bang dat je binnenkort met Marian in het huwelijksbootje stapt. Zou je voor die tijd alsjeblieft het appartement in New York op mijn naam willen zetten, zodat ze er niet mee aan de haal kan gaan?’

Misschien klonk dat niet alleen egoïstisch, maar was het dat ook, fluisterde ze tegen zichzelf. Terwijl ze in het appartement om zich heen keek, dacht ze: ik heb hier niet zelf voor gewerkt. Dat hebben mijn ouders gedaan. Het was van hen en nu is het van mijn vader. Ik heb hier helemaal geen recht op.

Na een paar slokken koffie voelde ze zich weer wat energieker. Ze liep naar de keukentafel, opende haar mailaccount en bekeek de nieuwe mails. Eentje was om drie over half zeven aangekomen, zeven minuten geleden. Er zat een bijlage bij. De afzender herkende ze niet. In de onderwerpregel stond alleen ‘REL’. Meteen was ze klaarwakker en opende het bericht.

Juffrouw Kane,

Ik vriendin gesproken. Zij zeggen ik contact met u opneem.

Ik schrik als ik hoor Cathy Ryan is dood. Net als u, ik niet geloof was ongeluk. Paula Stephenson was ook jong meisje die is pijn gedaan. Net als bij Cathy, was volgens mij geen zelfmoord.

Ik moet zijn voorzichtig. Probeer mij niet te zoeken.

Gina opende de bijlage en las het korte artikel snel door. De eenendertigjarige Paula Stephenson was hangend aan haar badkamerdeur aangetroffen in haar appartement in Durham in North Carolina. Hoewel de doodsoorzaak nog niet was vastgesteld, ging de politie ervan uit dat het zelfmoord was. Gina vroeg zich af hoe diep ze zouden graven.

Er werd kort vermeld dat ze een tijdje als weervrouw had gewerkt voor een zender in Dayton. Er stond niets in over haar huidige werkgever of haar nabestaanden.

Het artikel dateerde van 28 juni, vier maanden geleden.

Gina keek nog eens naar de naam van de afzender. Het was een wirwar van letters en cijfers, gevolgd door @gmail.com. Het deed haar denken aan zo’n suggestie die je krijgt als je een uniek wachtwoord wilde uitkiezen.

Ze las de mail nog eens. Was die van een vierde slachtoffer afkomstig? De afzender had niets gezegd over zijn of haar geslacht. Verder was het niet duidelijk of de afzender momenteel bij REL werkte of dat in het verleden had gedaan. Het zou ook goed kunnen dat hij of zij er nooit had gewerkt.

Het gebrekkige taalgebruik leek erop te duiden dat de persoon Engels niet als moedertaal had. Of misschien was het bewust gedaan.

Wie de afzender ook was, diegene wist wat er met Cathy Ryan en Paula Stephenson gebeurd was en kende Meg Williamson. Het was te vroeg om Williamson om hulp te vragen. Meg was haar belofte nagekomen; Gina had een nieuw aanknopingspunt. Ze hoopte maar dat de politie in Durham behulpzamer zou zijn dan hun collega’s op Aruba.

73

Die koffer biedt echt waar voor zijn geld, dacht Gina toen ze de laatste spullen erin stopte en de rits dichtdeed. Ze wierp een blik op haar telefoon. Die middag zou ze om vier uur op Raleigh-Durham landen.

Ze had geprobeerd zo veel mogelijk gedaan te krijgen in de iets meer dan vierentwintig uur sinds ze die mysterieuze mail over Paula Stephenson had ontvangen. Ze had Geoff gemaild over het nieuwe aanknopingspunt dat ze wilde volgen. Een uur later had hij haar een berichtje gestuurd.

Klinkt veelbelovend. Ga ervoor. Pas goed op jezelf.

In de hoop dat het beleid was aangepast, had Gina het Bureau of Vital Statistics in Durham op internet opgezocht. Ze hoopte een kopie van de overlijdensakte van Stephenson te kunnen downloaden, maar had pech. Tegen betaling konden ze haar wel een kopie mailen. Dan haalde ze die liever zelf op, dacht ze terwijl ze het adres noteerde.

De vorige middag had ze op internet onderzoek gedaan naar privédetectives. Nadat ze Wesley Rigler had gesproken, was ze ervan overtuigd dat hij haar kon helpen. Wesley was begin zestig. Tot aan zijn pensionering, twee jaar geleden, was hij inspecteur geweest bij de politie van Durham.

Eerder die ochtend had ze een berichtje ontvangen van Andrew, de broer van Cathy Ryan.

Hoi Gina, ik weet dat je het druk hebt, dus ik hoop dat ik je niet stoor. Mijn moeder vraagt steeds of er al nieuws is over wat er met Cathy is gebeurd. Kun je daar iets over zeggen? Bedankt. Andrew

Hoeveel research ze ook deed, dit aspect zorgde altijd voor tweestrijd bij haar. Of het nu om de misstanden in het verpleeghuis ging, over de ontgroeningen of over de andere zaken die ze had uitgezocht, de slachtoffers of hun familie hadden informatie met haar gedeeld die heel erg privé en vertrouwelijk was. Ze hadden zich aan haar blootgegeven en zich blootgesteld aan nog meer verdriet, om haar de informatie te geven die ze nodig had om verder te komen. In ruil daarvoor hoopten, verwachtten of eisten de meeste mensen op de hoogte gehouden te worden.

Maar uit ervaring wist ze dat ze door alles te delen valse hoop kon scheppen en in sommige gevallen het onderzoek in gevaar kon brengen. Het was dus aldoor zoeken naar een balans. Op dit berichtje had ze gereageerd:

Het spijt me, Andrew, maar ik heb nog geen nieuws over Cathy. Ik heb een andere vrouw gesproken die een nare ervaring bij REL heeft gehad en ben mogelijk een derde slachtoffer op het spoor. Ik ben jou en je ouders dankbaar voor jullie vertrouwen. Gina

Ze trok haar jas aan, zette haar handtas boven op haar koffer en liep naar de lift.

74

Gina gebruikte de keycard om de deur van haar kamer in het Durham Hotel aan East Chapel Hill Street te openen. Dat hotel was haar aangeraden door Lisa, die had gezegd dat ze er met haar familie had gelogeerd toen haar jongere broer was afgestudeerd aan Duke University.

Normaal gesproken zou Gina de twee uur durende vlucht hebben aangegrepen om haar gedachten op een rijtje te zetten en een plan te maken voor hoe ze haar tijd het best kon benutten. Uit ervaring wist ze dat er niets zo erg was als naar huis vliegen en beseffen dat je niets had gedaan met een mogelijk aanknopingspunt.

Ze had alle reden om afgeleid te zijn. Ook al zag ze ertegen op om weer een berichtje of een mail van Ted te krijgen, het stak haar dat ze al een paar dagen niets van hem gehoord had. Meer dan ooit besefte ze hoeveel ze van hem hield. Ze stelde zich voor dat hij zijn armen om haar heen zou slaan wanneer ze hem uitlegde dat ze hem alleen had kunnen beschermen door hun relatie zo abrupt te verbreken. Hij zou vast iets liefs en grappigs weten te zeggen. Iets als: ‘Gina, doe me een lol. Probeer me nooit meer te beschermen!’

Nu was er alleen nog die stilte. Ze betrapte zichzelf erop dat ze hoopte dat hij het zo druk had met de beursgang van REL News dat hij geen tijd had om de draad op te pakken, geen tijd om op zoek te gaan naar iemand anders. Ze zou wel een manier bedenken om het goed te maken, hield ze zichzelf voor.

Het lukte haar om Ted uit haar hoofd te zetten, maar daar schoot ze weinig mee op. Toen haar vliegtuig geland was en ze haar telefoon aanzette, kwam er een berichtje van Lisa binnen.

Sorry, Gina, ik heb slecht nieuws voor je. Het appartement staat nog steeds op naam van je beide ouders. Laat het maar weten als ik iets kan doen. Lisa

Dit verbaasde Gina niets. Ze had zich er al niets bij kunnen voorstellen dat haar ouders of haar vader zonder het tegen haar te zeggen het appartement op haar naam hadden laten zetten.

Voordat ze die mail over Paula Stephenson had ontvangen, had ze gehoopt wat dieper in het verleden van Marian Callow te kunnen duiken. Ze was met name benieuwd naar haar stiefzoons, die ‘hun eigen leven hadden’. Ze wilde graag weten hoe zij dachten over de vrouw met wie hun vader was getrouwd.

Stilletjes hoopte ze dat het niet zo’n vaart zou lopen in Florida. Een verloving kon heel wat teweegbrengen. Ze dacht terug aan een gesprek met een vriendin die heel kort getrouwd was geweest. ‘De ringen worden gekocht, de kerk en de receptiezaal worden afgehuurd, je gaat op jurkenjacht, je stelt een gastenlijst op, je bereidt een proefdiner voor, er worden eindeloos veel foto’s gemaakt. Door al die plannen en activiteiten leek het wel of ik in een lawine zat. Op mijn trouwdag wist ik al dat ik de verkeerde man had uitgekozen, alleen had ik het gevoel dat er niets meer aan te doen was.’

Door het gerinkel van haar mobiele telefoon belandde Gina met een ruk weer in de realiteit. Het was de privédetective, Wes Rigler.

‘Het spijt me ontzettend, Gina. Bij mijn dochter is de bevalling twee weken te vroeg op gang gekomen. Vanavond kan ik niet, maar als alles goed gaat, kan ik morgenmiddag wel even tijd voor je maken. Kan ik nog iets voor je doen voordat ik naar het ziekenhuis vertrek?’

‘Ik wil graag gaan praten met de uitvaartondernemer die zich over het stoffelijk overschot van Stephenson heeft ontfermd. Zou jij erachter kunnen komen wie dat geweest is?’

‘Nee, maar ik kan de zoektocht wel wat makkelijker voor je maken. Als de lijkschouwer klaar is met een stoffelijk overschot, wordt het naar een rouwkamer in de buurt gebracht. Overledenen die van buiten de stad komen, worden daar klaargemaakt om naar de rouwkamer te brengen waar de familie gebruik van wil maken. De gemeente Durham heeft daarvoor contracten lopen met drie uitvaartondernemingen. Heb je een pen?’

Gina schreef de namen op. ‘Dank je, Wes. Hopelijk heb ik je niet te lang opgehouden.’

‘Maak je daar maar niet druk om. Zodra de situatie in het ziekenhuis het toelaat, kom ik naar je toe. Laat je telefoon aanstaan.’

‘Doe ik. Succes. Wordt dit je eerste kleinkind?’

‘Numero uno. Ik kan niet wachten!’

Gina legde de telefoon neer. Een nieuwe baby die ter wereld zou komen, dat deed haar denken aan… Wie anders? Ted, natuurlijk. De gelukkige familie die samenkwam in het ziekenhuis deed haar denken aan haar vader, en wie nog meer? Marian. Hou toch op, zei ze tegen zichzelf. Met al dat gemok en gepieker schiet je helemaal niks op.

75

De volgende ochtend belde Gina naar de eerste en de tweede uitvaartonderneming. Geen van beide had in het bestand staan dat er iets voor een Paula Stephenson was geregeld. Een beetje op haar hoede belde ze de derde. Ja, daar hadden ze de overledene verzorgd. Er werkte maar één begrafenisondernemer, de eigenaar van het bedrijf, Vaughn Smith. Meneer Smith was momenteel niet op kantoor, maar zou haar om één uur kunnen ontvangen.

Dat vroeg om een nieuw plan. Ze haalde een map uit haar tas en sloeg die open bij het overlijdensbericht van Paula. Haar adres was Walnut Street 415. Ze klapte haar laptop open en ging naar Google Maps. Op de foto’s was een relatief klein gebouw van drie verdiepingen te zien. Waarschijnlijk waren er hooguit zestien appartementen.

De Uber zette Gina af voor een gebouw dat iets bij de weg vandaan stond. Er lag een kleine parkeerplaats voor en er stond een geverfd bord dat bezoekers verwelkomde in Willow Farms. In het midden van het gebouw zaten twee glazen deuren. Daardoorheen zag ze een vestibule die uitkwam op twee liften.

Op dit moment was er binnen niemand te zien. Ze probeerde een van de deuren te openen. Zoals te verwachten viel zat die op slot. In Manhattan was het veel makkelijker, dacht ze. Daar hadden de meeste gebouwen een portier. In ruil voor een glimlach en wat contant geld waren die vaak maar al te bereid om wat algemene informatie over de bewoners te delen. Hier moest ze geluk hebben en haar kans afwachten.

Tien minuten later gingen de liftdeuren open en liep er een zwarte man met een aktetas naar de voordeur. Ze schatte hem ergens in de veertig.

‘Neem me niet kwalijk, meneer,’ zei Gina. ‘Kende u misschien een Paula Stephenson, die tot een paar maanden geleden in dit gebouw heeft gewoond?’

‘Ik woon op de eerste verdieping, zij woonde op de derde. Als u hier bent vanwege haar appartement, dat is volgens mij vorige maand verkocht.’

‘Bedankt, maar daar gaat het niet om. Ik zou graag met iemand in het gebouw praten die Paula heeft gekend. Hebt u enig idee wie ik dan moet hebben?’

‘Nee, helaas. Ik had nog nooit van haar gehoord voordat de politie bij me aanklopte, na haar…’ Hij aarzelde even. ‘… overlijden. Het spijt me dat ik u niet verder kan helpen.’

Nu wist ze dat Paula op de derde verdieping had gewoond. Dat was tenminste iets.

Een kwartier later stopte er een taxi voor het gebouw. Er stapte een vrouw van eind zeventig uit. Op weg naar de voordeur wierp ze Gina een argwanende blik toe.

‘Neem me niet kwalijk, mevrouw,’ begon Gina.

‘Aan de deur wordt niet gekocht, jongedame,’ beet de vrouw haar toe.

‘Ik ben hier niet om iets te verkopen. Kende u Paula Stephenson misschien? Die jonge vrouw die op de derde verdieping woonde?’

‘O, die.’ De vrouw spuugde de woorden zowat uit. ‘Ik heb in mijn hele leven nog nooit een druppel alcohol gedronken. Volgens mij ging er voor haar geen dag voorbij dat ze niet onder invloed was.’

‘Dus u kende haar?’

‘Dat heb ik niet gezegd. Als ik samen met haar in de lift stond, werd ik door die kegel van haar al licht in het hoofd. Gaat u naar de kerk?’

‘Ja, toevallig wel,’ antwoordde Gina, van haar stuk gebracht.

‘Als die jongelui van tegenwoordig dat nou ook eens zouden doen, zouden ze al die drank en drugs niet nodig hebben en gewoon iets aan hun problemen doen, in plaats van zelfmoord te plegen.’

‘Dat zal wel, ja.’ Gina probeerde te bedenken hoe ze dit gesprek op een beleefde manier kon afkappen. Door de deuren zag ze een vrouw met een buggy op zich afkomen, en ze wilde haar kans om met haar te praten niet laten schieten. ‘Bedankt, mevrouw, u hebt me heel goed geholpen.’ Gina hield de deur voor haar open.

‘Blijf naar de kerk gaan en let goed op als je daar bent,’ drukte de vrouw haar op het hart, voordat ze koers zette naar de liften.

Gina bleef de deur openhouden toen de vrouw met de buggy aan kwam lopen. Ze leek ongeveer van haar leeftijd en had donker, schouderlang haar dat een symmetrisch gezicht omlijstte. ‘Wat een mooi meisje.’ Gina boog zich voorover naar het dochtertje van de vrouw, dat de twee tandjes die ze onderin had bloot lachte.

‘Dank je,’ zei de moeder met een sterke zuidelijke tongval.

‘Ik wil je niet ophouden, maar kende je misschien iemand die hier woonde die Paula Stephenson heette?’

‘O, jazeker. Zo erg wat er met haar gebeurd is.’

‘Paula’s vriendinnen zijn haar uit het oog verloren nadat ze uit New York was vertrokken. Vind je het erg als ik je een paar vragen over haar stel?’

‘Nee, hoor. Ik wilde net een eindje gaan wandelen met mijn kleine Scarlett. Loop maar even mee.’

Nadat ze zich aan elkaar hadden voorgesteld, liep Gina met Abbey mee, om het gebouw heen. Achter het zwembad lag een weide met een geplaveid paadje dat langs een beekje voerde.

‘Scarlett en ik gaan hier elke ochtend wandelen, behalve als het regent, natuurlijk.’

‘Hoe goed kende je Paula?’

‘Ze woonde tegenover me, op 4A. Ik woon op 4B. Paula was altijd dol op Scarlett. Ze kocht cadeautjes voor haar. Mijn man is vaak op zakenreis. Als Paula naar de winkel moest, klopte ze altijd bij me aan om te vragen of ik iets nodig had.’

‘Kende je haar goed?’

‘Ja. Vaak waren we maar met zijn tweeën in het gebouw. Dan kwam ze bij me op de koffie. Tenminste, ik dronk koffie. Paula bracht zelf iets mee. Ik ben niet achterlijk, ik weet ook wel dat ze een drankprobleem had. Maar desondanks was ze een heel lief mens.’

‘Die indruk heb ik ook, en het verbaast me dat de politie ervan uitgaat dat ze zelfmoord heeft gepleegd.’

‘Dat heb ik ook ergens gehoord of gelezen. Ik stond er echt van te kijken.’

‘Waarom?’

‘We kletsten heel wat af. Ze was een tijdje heel somber, nadat het was uitgegaan met haar vriend en ze een hoop geld was kwijtgeraakt. In die tijd maakte ik me veel zorgen om haar. Maar de laatste keer dat ik haar sprak, klonk ze een stuk positiever. Ik weet nog precies wat ze zei. “Ik heb een manier gevonden om mijn financiën weer op orde te krijgen.”’

‘Heeft ze ook gezegd hoe ze dat wilde doen?’

‘Nee. Ze had het erover dat ze de eerste keer in de maling was genomen, maar dat ze nu wel zouden dokken.’

‘Heeft ze ook gezegd wie ze daarmee bedoelde?’

‘Nee, dat niet. Paula had vaak iemand nodig die naar haar luisterde en niet te veel vragen stelde.’

‘Hoe kwam je erachter dat ze was overleden?’

‘Ik wist al dat er iets niet in de haak was. Normaal gesproken spraken of zagen we elkaar bijna elke dag, maar opeens hield dat op. Ik dacht dat ze het me wel zou vertellen als ze op reis ging. Haar auto stond nog op haar vaste parkeerplaats. Het ging me wat te ver om de politie in te schakelen, dus heb ik de beheerders van het gebouw gebeld. Die zijn heel aardig. Zij hebben haar uiteindelijk gevonden.’

‘Ging Paula behalve jou met nog meer mensen in het gebouw om? Had ze het weleens over vrienden of vriendinnen?’

‘Niet dat ik me kan herinneren. Volgens mij was ik de enige met wie ze contact had.’

Het hoefijzervormige pad voerde hen weer terug naar de achterkant van het gebouw.

Gina zette door. ‘Dus het verbaasde je om te horen dat Paula zichzelf van het leven had beroofd?’

‘Ja. Zeker toen ik hoorde hoe ze het gedaan had.’

‘Waarom zeg je dat?’

‘Mijn man komt uit New Jersey. Zijn moeder vriest altijd bagels in van de bakkerij in de buurt en stuurt ze naar ons op. Ik heb Paula er eens een aangeboden, maar ze wilde niet. Ze vertelde dat ze een keer bijna in een bagel was gestikt toen ze nog in New York woonde. Iemand in het restaurant moest haar helpen om dat stuk op te hoesten. Sindsdien durfde ze geen dingen meer te eten waarin ze zou kunnen stikken.’

‘En iemand die bang is om te stikken…’

Abbey maakte de zin voor haar af: ‘… zou zichzelf niet snel ophangen, lijkt me.’

‘Heeft de politie nadat Paula was gevonden vragen gesteld aan de andere bewoners van het gebouw?’

‘Waarover?’

‘Is er iemand in het gebouw gezien die daar niet thuis leek te horen?’

‘Nee, hoezo?’

‘Het was maar een idee. Je hebt me heel goed geholpen. Mijn contactgegevens staan op dit kaartje.’ Gina gaf het haar. ‘Mocht je nog iets te binnen schieten, laat het me dan alsjeblieft weten.’

‘Je denkt dat Paula geen zelfmoord heeft gepleegd, hè?’

‘Op dit moment weet ik niet meer wat ik moet geloven. Ik probeer gewoon zoveel mogelijk informatie te verzamelen.’ Gina bedankte haar nog eens, bukte zich en zei Scarlett gedag.

76

Gina’s onderzoek naar de dood van Paula Stephenson deed haar akelig veel denken aan haar poging om erachter te komen wat er echt met Cathy Ryan was gebeurd op Aruba. Er klopten dingen niet. Een ervaren en oplettende jetskiër die in paniek raakte en een fatale botsing veroorzaakte, een vrouw die het leven weer zag zitten maar toch besloot er een eind aan te maken op een manier waardoor haar grootste angst uitkwam. Allebei hadden ze nare ervaringen gehad met dezelfde oud-werkgever die een schikking met hen probeerde te treffen…

‘Sukkel die je bent!’ riep Gina hardop, terwijl ze uit het raampje keek van de Uber die haar naar de uitvaartonderneming bracht.

‘Pardon?’ vroeg de chauffeur een tikje geërgerd.

‘Sorry,’ verontschuldigde Gina zich. ‘Ik had het tegen mezelf.’

In gedachten had ze Paula in hetzelfde hokje gestopt als Cathy Ryan: oud-werknemers van REL News die overwogen een schikking te treffen. Nu nam ze in gedachten nog eens door wat Abbey haar had verteld. Paula had het somber ingezien nadat ze een hoop geld was kwijtgeraakt en het was uitgegaan met haar vriend. Ze had een manier gevonden om er financieel weer bovenop te komen. Ze was in de maling genomen, maar deze keer zouden ‘ze’ moeten dokken. Stel nou eens dat Paula net als Meg al zwijggeld had aangenomen van REL? Dat zou best eens kunnen. Gina opende Zillow op haar mobiele telefoon en voerde het adres van het appartement in. Paula had het iets meer dan een jaar geleden gekocht voor vijfhonderdvijfentwintigduizend dollar. Een flink bedrag voor iemand van begin dertig, zeker voor iemand zonder baan.

Net als bij Meg zou ze erachter proberen te komen of Paula uit een rijke familie kwam. Cathy Ryan en Paula Stephenson konden weleens twee dingen met elkaar gemeen hebben gehad. Beiden deden moeilijk over de pogingen van REL News om een schikking met hen te treffen, beiden waren ze gestorven toen er nog onderhandeld werd.

Er klonk een zacht gerinkel, ten teken dat er een berichtje binnenkwam. Het was van Wes Rigler.

Ann Marie is vanmorgen om negen uur als een gezonde zevenponder ter wereld gekomen. Moeder en kind maken het goed. Heb al heel wat informatie verzameld. Wanneer kunnen we elkaar zien?

Gina stuurde een berichtje terug om hem te feliciteren en hem te laten weten dat ze op weg was naar het uitvaartcentrum Smith Gardens, waar ze om één uur een afspraak had.

Hij reageerde meteen.

Perfect. Ik kan er over tien minuten zijn. Tot zo.

Smith Gardens was een gelijkvloers gebouw van witte bakstenen met zwarte rolluiken. Er voerde een smalle oprijlaan naar de voordeur, door een keurig onderhouden gazon. Links van het gebouw bevond zich een groot, vrijwel verlaten parkeerterrein. Door een ongeluk met een vrachtwagen had de rit die tien minuten had moeten duren bijna twintig minuten in beslag genomen. Omdat Gina niet te laat wilde komen voor haar afspraak, snelde ze naar de deur. Ze bleef staan toen er een witte Ford Explorer het parkeerterrein op kwam rijden.

Er haastte zich een wat oudere, kalende man met een vriendelijke glimlach en een map in zijn hand naar haar toe. Zijn colbertje spande zich om zijn brede schouders. ‘Jij moet Gina zijn.’ Met zijn grote hand omvatte hij de hare.

‘Dat klopt. Leuk je te ontmoeten, Wes.’

‘Straks praten we wel verder, maar ik denk dat je wel blij zult zijn met wat ik gevonden heb,’ zei hij, terwijl hij de deur voor haar openhield. Omdat ze niemand zagen, liepen ze de gang door. Aan weerskanten daarvan bevonden zich rouwkamers. Uit een van de kamers aan de linkerkant kwam een man in een donker pak op hen af gelopen. ‘Goedemiddag. Kan ik u helpen?’

‘Goedemiddag. Ik ben Gina Kane. Meneer Rigler en ik hebben een afspraak met meneer Smith.’

‘Loopt u maar mee. Hij verwacht u al.’

Toen Vaughn Smith voetstappen zijn deur hoorde naderen, keek hij op van zijn bureau. Hij stond op, schudde Gina de hand en stelde zichzelf voor. Daarna bekeek hij Wes. ‘Jij komt me bekend voor, maar ik kan je even niet plaatsen.’

Wes glimlachte. ‘Ik heb bij de recherche van Durham gewerkt. Inmiddels ben ik met pensioen en werk ik als privédetective. Ik hoop dat we juffrouw Kane allebei van dienst kunnen zijn.’

‘Dat hoop ik ook.’ De man wees naar twee stoelen. ‘Ga zitten.’

Gina hield zich aan dezelfde strategie die ze had gevolgd toen het over Cathy Ryan ging. Zonder REL News bij naam te noemen, legde ze uit dat er meerdere jonge vrouwen waren die een negatieve ervaring hadden bij hun oude werkgever. Naar haar mening was de politie op Aruba overhaast tot de conclusie gekomen dat de dood van een van die vrouwen een ongeluk was geweest. Nu was er weer een vrouw gestorven, en ondanks mogelijk bewijs van het tegendeel was haar dood afgedaan als zelfmoord.

‘Weet u nog…’ Ze wist niet goed hoe ze haar vraag moest formuleren. ‘… dat u Paula verzorgd hebt?’

‘Jawel.’ Smith tikte iets in op de laptop op zijn bureau. ‘Nadat de politie van Durham de familie had opgespoord, werd ik gebeld door de uitvaartonderneming Swartz in Xavier in Nebraska. Ze stuurden me de machtigingspapieren toe waarmee ik naar het bureau van de lijkschouwer ben gegaan om het stoffelijk overschot in opdracht van de familie op te halen.’

‘Weet u nog of er iets ongewoons was aan haar verwondingen? Ik heb begrepen dat de politie uitgaat van zelfmoord.’

‘Toevallig wel. Als er een touw, of in dit geval de ceintuur van een badjas, wordt gebruikt bij een verhanging, zijn er meestal kneuzingen zichtbaar, gesprongen bloedvaten onder de huid. Ik kan me nog herinneren dat die plekken er vreemd uitzagen. In de dertig jaar dat ik dit werk doe, heb ik al met redelijk wat zelfmoorden te maken gehad, ook met verhangingen. De kneuzingen in haar hals kwamen niet overeen met wat ik gewoonlijk zie.’

‘Hebt u dat bij de politie gemeld?’

‘Ja, maar helaas heb ik er verder niets meer van gehoord. Er worden tegenwoordig zoveel overdosissen gepleegd dat we het allemaal heel druk hebben.’

‘Heeft de politie er wel iets mee gedaan?’

‘Niet dat ik weet, maar nu ik de datum bekijk, kan ik daar wel inkomen. Op dat moment hadden ze hun handen vol. Er waren witte supremacisten in de stad om te demonstreren tegen een beslissing om een monument weg te halen dat herinnerde aan de Amerikaanse burgeroorlog. De politie zette zich schrap voor een harde confrontatie, die er uiteindelijk niet gekomen is. Op zo’n moment ontsnapt een zaak als deze makkelijk aan de aandacht. Er was geen familie die de media opzocht om een onderzoek in te stellen, dus vond iedereen het wel prima zo. Dit is ertussendoor geglipt.’

‘Hebt u toevallig foto’s van het stoffelijk overschot gemaakt?’

‘Nee, dat niet.’

Voor het eerst bemoeide Rigler zich ermee. ‘Een van mijn oud-collega’s heeft me deze gegeven.’ Hij haalde een stapeltje kleurenfoto’s uit een envelop.

‘Zijn deze openbaar gemaakt?’ vroeg Gina.

‘Nee. Ik heb mijn vriend beloofd dat hij de foto’s van de plaats delict morgen weer terugkrijgt. Het spijt me dat ik er nu pas over begin, Vaughn, maar ik wilde eerst weten wat jij je nog kon herinneren.’

Dat wuifde Smith weg. ‘Geeft niks. Laten we eens kijken.’

Rigler spreidde de foto’s van Paula’s naakte lichaam op het bureau uit. Samen met Gina ging hij naast Vaughn staan, zodat ze er alle drie naar konden kijken. Vaughn had een vergrootglas uit de bovenste bureaula gepakt en bewoog dat langzaam over Paula’s hals op de foto van haar bovenlichaam.

Rigler haalde een vel papier uit zijn map en begon samen te vatten: ‘Het slachtoffer werd hangend aan de deur aangetroffen, aan de buitenkant van de badkamer. De ceintuur van haar zijden badjas was om haar hals gebonden, zoals op deze foto te zien is.’ Hij wees ernaar. ‘Het andere uiteinde van de ceintuur was aan de deurklink aan de binnenkant van de badkamer gebonden.’

Smith wees met een potlood de verkleuringen in Paula’s hals aan, vlak bij haar kaaklijn. ‘De kneuzingen in dit gebied komen overeen met wat je normaal gesproken ziet bij iemand die zichzelf heeft verhangen.’

‘Ik weet dat ik hier het groentje ben,’ zei Gina, ‘maar is de wil om te overleven niet heel erg sterk, zelfs bij iemand die zelfmoord pleegt? Zou ze niet de neiging hebben gehad om de strop om haar hals los te maken en zichzelf te bevrijden?’

‘Het proces van bewusteloos raken en sterven gaat veel sneller dan de meeste mensen denken,’ legde Rigler uit. ‘Als je het wetenschappelijk bekijkt, is het fascinerend. De vuistregel is dat er ongeveer vijftien kilo druk op de luchtpijp en ongeveer vijf kilo druk op de halsslagaders nodig is voordat het slachtoffer het bewustzijn verliest en kort daarna sterft. Als de strop strak wordt getrokken door het lichaamsgewicht, raakt het slachtoffer al snel bewusteloos omdat de hersenen te weinig zuurstof krijgen. In films en televisieseries zie je meestal dat iemand zichzelf ophangt door van een stoel te springen of een krukje opzij te trappen. In werkelijkheid is dat niet nodig. Slachtoffers hangen zichzelf vaak op door tegen een deur te gaan zitten, het touw aan de deurknop te binden en naar voren te leunen.’

‘Zo heeft Anthony Bourdain, die beroemde tv-kok van CNN, zichzelf toch van het leven beroofd?’ vroeg ze.

‘Ja, dat klopt. Ik heb een paar weken geleden nog zo’n geval gehad,’ reageerde Smith. ‘Kijk eens naar deze groef.’ Met zijn potlood wees hij naar een verkleuring onder aan de hals van Paula. ‘Op die plek kunnen er horizontale groeven zijn ontstaan door de ceintuur van de badjas, maar ze zijn veel beter zichtbaar dan ik zou verwachten.’

‘Als het zelfmoord was, kan de ceintuur dan langs haar hals hebben geschraapt toen ze tegen de deur leunde en zich naar voren liet vallen?’ vroeg Gina.

‘Dat zal best, maar dan zouden er niet zulke kneuzingen ontstaan,’ zei Rigler, die naar een paar donkerblauwe plekken wees.

‘Als jullie deze foto’s voor het eerst zagen, wat zouden jullie dan zeggen dat er met haar gebeurd is?’

‘Die vraag mag jij beantwoorden, Wes,’ zei de begrafenisondernemer.

Rigler bleef naar de foto staren. ‘Ik zou zeggen dat dit een moord was die eruit moest zien als een zelfmoord. En ik denk ook te weten waarom de afdrukken van de ceintuur er niet uitzien zoals je bij een zelfmoord zou verwachten. Als de politie op een plaats delict aankomt, zien we meestal het eindresultaat en proberen we te achterhalen wat daaraan vooraf is gegaan. Op het eerste gezicht had het er alle schijn van dat dit een gewone zelfmoord was. Toen ik de foto’s van de plaats delict beter bekeek, zag ik dingen die niet klopten. Hoe zouden zulke afdrukken dan wel kunnen ontstaan? Stel even dat het moord was. De dader heeft haar van achteren overvallen. Stel je voor dat hij haar voorover op het bed gedwongen heeft, met haar gezicht in de matras gedrukt om te voorkomen dat iemand haar zou horen gillen. Hij rukte de ceintuur uit haar badjas en sloeg die om haar hals. Met zijn knie oefende hij druk uit op haar onderrug, zodat ze zou ophouden zich te verzetten. Dat zou die duidelijke horizontale groeven onder aan haar hals verklaren. Daarna heeft hij de ceintuur aan de deurknop van de badkamer gebonden, het uiteinde over de deur heen gegooid en om haar hals gebonden en haar achtergelaten in de positie waarin ze uiteindelijk is gevonden.’

‘Dat zou nog iets kunnen verklaren,’ zei Smith. ‘De kneuzingen aan de bovenkant van haar hals, het dichtst bij de ceintuur, zijn minder erg dan je zou verwachten na een zelfverstikking. Misschien was dat gedeelte van haar hals minder goed doorbloed.’

‘Omdat ze al dood was?’ vroeg Gina.

‘Precies,’ beaamde Rigler.

Gina verbrak de daaropvolgende stilte als eerste. ‘Heeft ze een briefje achtergelaten?’

‘Nee,’ zei Rigler.

‘Zegt dat iets over de vraag of ze vermoord is?’

‘Dat niet. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, laten slachtoffers van zelfdoding meestal geen briefje achter.’

Gina bladerde door de foto’s. Het bed was onopgemaakt. Kranten en tijdschriften lagen in slordige stapels op een tafel in de woonkamer. Het wastafelmeubel in de badkamer lag vol met toiletartikelen. De afwas stond opgestapeld in de gootsteen. Op de keukentafel lag een zak van Kentucky Fried Chicken, naast een half lege fles wodka. Vier lege wodkaflessen, een plastic waterfles en drie blikjes Pepsi Light stonden in een hoek van het aanrecht. Zo te zien liep Paula achter met het wegbrengen van haar afval.

‘Zie je verder nog iets opvallends?’ vroeg ze.

Rigler dacht even na. ‘Heb jij een badjas van badstof, Gina?’

Verrast antwoordde ze: ‘Ja. Waarom vraag je dat?’

‘Omdat de meeste vrouwen die hebben en opvallend veel vrouwen ervoor kiezen om op dezelfde manier zelfmoord te plegen. Ze doen het op een plek waar ze zich prettig voelen, meestal thuis. Ze vinden het belangrijk hoe ze eruitzien als ze gevonden worden. Daarom gebruiken vrouwen maar zelden een pistool of iets anders waardoor ze verminkt zullen raken. Dat geldt ook voor blauwe plekken in de hals. Vrouwen die een touw of snoer gebruiken, doen meestal eerst een handdoek om hun hals zodat er geen sporen achterblijven. Als ik daar als rechercheur ter plaatse was geweest, had ik in haar kast gekeken. Een ceintuur van badstof had meer voor de hand gelegen. Die laat minder duidelijke afdrukken achter dan een zijden exemplaar.’

‘Is het te laat om haar kleding te bekijken?’

‘Ja. Met uitzondering van de badjas, de ceintuur en eventueel ondergoed dat ze aanhad, zal de politie alles inmiddels wel hebben vrijgegeven aan haar familie.’

‘Kunnen we ervoor zorgen dat de zaak heropend wordt?’

‘Ik heb nog steeds connecties bij de recherche, maar het wordt wel vechten tegen de bierkaai.’

‘Hoezo?’

‘Omdat we alleen maar onze eigen kijk hebben op wat er gebeurd kan zijn. Als iemand anders deze foto’s bekijkt, kan hij nog steeds volhouden dat alles wijst op zelfmoord.’

‘Sorry, ik volg het niet meer.’

‘Ik zal even de advocaat van de duivel spelen. Er waren geen braaksporen bij het appartement, geen tekenen van kwade opzet of een worsteling. Gebruikte het slachtoffer alcohol of drugs?’

‘Volgens een buurvrouw die haar goed kende had ze een drankprobleem,’ zei Gina zacht.

‘Dat maakt de kans nog groter dat het als een zelfmoord wordt beschouwd.’

‘Ik heb wel vaker dit soort verwondingen gezien, maar dan minder erg, die niet het gevolg waren van moord,’ viel Smith hem bij. ‘Sommige mensen kicken erop om tijdens de daad door hun geliefde te worden gewurgd.’

‘De omnibus dubitandum,’ stelde Rigler.

‘Twijfel aan alles,’ vertaalde Gina.

‘Ik ben onder de indruk.’

‘Ik heb op een katholieke meisjesschool gezeten en twee jaar verplicht Latijn gevolgd.’

‘Dat zinnetje is me ingefluisterd door een oude rechercheur die me de kneepjes van het vak heeft geleerd. Als je wilt denken als een rechercheur, moet je een plaats delict met open vizier tegemoet treden. Doe je dat niet, dan vind je alleen maar dingen die je vooroordeel ondersteunen. Het lijkt erop dat dat hier is gebeurd. Alles onder het tapijt.’

‘Onder het tapijt?’

‘De politie kwam daar aan met het idee dat ze zelfmoord had gepleegd, vond volop bewijs dat dat ondersteunde en heeft de rest onder het tapijt geveegd.’

‘Er moet toch iets zijn. Die badjas en haar ondergoed. Zouden daar geen DNA-sporen op te vinden zijn?’

‘Misschien wel, maar dat is een duur en tijdrovend proces. De politie van Durham levert goed werk. Vergeet niet dat dit niet als een plaats delict oogde. Het leek erop dat ze zelfmoord had gepleegd. En het is nu al zo’n vier maanden geleden.’

‘Ik wil met haar familie praten,’ zei Gina zacht.

‘Daar kan ik je wel mee helpen.’ Smith sloeg wat toetsen aan op zijn laptop en een paar tellen later spuugde zijn printer een vel papier uit dat hij aan Gina gaf. ‘Dit is het contract met de uitvaartonderneming in Nebraska. De contactgegevens van de familie staan erop.’

Rigler stond erop om Gina terug te brengen naar haar hotel.

‘Het spijt me dat ik je zo hard laat werken op je eerste dag als grootvader,’ zei ze.

‘O, nou vergeet ik het nog bijna.’ Hij haalde een sigaar met een roze lintje uit zijn zak. ‘Hou je van sigaren?’

‘Nee,’ zei ze lachend. ‘Maar ik wil er wel een voor mijn vader, als dat mag.’

‘Absoluut.’ Hij gaf hem aan haar.

‘Je zult wel uitgeput zijn als je de hele nacht in het ziekenhuis hebt gezeten.’

Hij glimlachte. ‘Ach, dat haal ik vannacht wel weer in. Ik ben dol op mijn werk. Het is net zoiets als het oplossen van een puzzel. Ik vind het een uitdaging om erachter te komen hoe alle stukjes in elkaar passen.’

Zonder REL News bij naam te noemen, gaf Gina hem wat meer details over haar onderzoek naar de dood van Cathy Ryan dan ze bij de uitvaartonderneming had gegeven. Ook vertelde ze hem over de e-mail waarin ze was aangespoord om zich in Paula’s dood te verdiepen.

Hij luisterde aandachtig. ‘Zoals ik al zei, ga ik proberen de politie zover te krijgen dat ze de zaak-Stephenson nog eens met een frisse blik bekijken. Ik zal je op de hoogte houden. Voor nu wil ik je nog een goede raad geven. Pas goed op jezelf. Als je gelijk hebt over die twee slachtoffers, en ik denk van wel, dan hebben we te maken met een gewiekste moordenaar die veel middelen tot zijn beschikking heeft. Stephenson was niet zo moeilijk te vinden en te vermoorden. Wat dat meisje van Ryan betreft, is hij erachter gekomen waar ze op vakantie ging, in welk hotel ze daar verbleef en aan wat voor excursies ze deelnam, voordat hij in actie kwam. Jij lijkt me niet het type dat zelfmoord pleegt, maar ik wil er straks niet achter komen dat je op tragische wijze bent verongelukt.’

77

Michael Carter was het grootste gedeelte van de middag bezig om op zijn computer zoveel mogelijk informatie op te zoeken over Gina Kane. Op Wikipedia vond hij verwijzingen naar het artikel over de ontgroeningen met het brandijzer en meerdere andere stukken die ze voor Empire Review had geschreven. Oorspronkelijk was het zijn bedoeling om het artikel over de studentenvereniging vluchtig door te lezen, maar uiteindelijk had hij alle negenentwintig pagina’s aandachtig doorgenomen. Behalve een geweldige schrijver was ze ook een uitstekende onderzoeker.

In het gedeelte over haar opleiding zag hij dat ze op Boston College had gezeten. Dat gold ook voor Cathy Ryan, die twee van de jaren die Kane daar had rondgelopen op de campus had doorgebracht. Toeval? Misschien niet.

Hij ging naar de website van CBS en zocht het interview op dat ze aan 60 Minutes had gegeven. Als ze al nerveus was geweest, was dat niet te zien. Ze straalde niets dan zelfvertrouwen uit toen ze de vragen van Scott Pelley beantwoordde.

Inmiddels had hij zijn schroom om zijn vriend bij het kredietregistratiebureau te bellen overwonnen. In de gegevens van gewone burgers neuzen was niet zo’n probleem, dacht hij. Maar bij een journalist werd het risico wel groter. Die zou moord en brand schreeuwen en koppen laten rollen als dit uitlekte. Dus moest hij er maar voor zorgen dat het niet uitkwam.

De e-mail waar hij op wachtte kwam binnen, compleet met bijlagen. Hij drukte de laatste maanden van Kanes creditcardafschriften van MasterCard en American Express af. Met een gele markeerstift begon hij de transacties door te nemen.

Ze hield nogal van reizen, dacht hij toen hij op meerdere transacties stuitte die betrekking hadden op een reis naar Nepal. Hij vroeg zich af met wie ze daar geweest was.

‘Goeie god,’ zei hij hardop toen hij een vluchtreservering van JFK naar Aruba aanstreepte. De kans dat dat puur toeval was, werd meteen teruggebracht tot nul toen hij zag dat Kane in hetzelfde hotel had verbleven als Ryan.

Het tripje naar Naples kon relevant zijn, maar misschien ook niet. Hij nam zich voor om uit te zoeken waar de familie van Cathy Ryan vandaan kwam of, om precies te zijn, waar haar ouders tegenwoordig woonden.

Carter keek naar de laatste transacties. Ofwel Kane had haar creditcard de afgelopen twee weken niet meer gebruikt, wat hem niet waarschijnlijk leek, aangezien ze er bijna elke dag mee afrekende bij Starbucks, of zijn vriend had hem het afschrift van de vorige maand gestuurd, zonder het aan te vullen met de meest recente gegevens, Hij stuurde zijn vriend nog een mail om de extra informatie op te vragen. Zijn ‘vriend’ kennende, zou hij vast nog meer kosten in rekening brengen omdat hij weer in het systeem moest zoeken.

Hij dacht na over het voorstel van Sherman. Wat zou er gebeuren als Kane een groot geldbedrag aangeboden kreeg om het verhaal te laten rusten? Ze was pas tweeëndertig. In die fase van je leven kon een paar miljoen dollar een groot verschil maken. De kans bestond dat ze het geld zou aannemen en geen werk zou maken van het verhaal. Maar dat was maar een kleine kans, en het was nog riskant ook. Millennials stonden erom bekend dat ze erg op zichzelf gericht waren, dat had hij wel gezien bij de jonge soldaten met wie hij had gediend. Tegelijkertijd waren ze ook opvallend idealistisch. Het ontbrak hun nog aan de levenservaring om te weten dat sommige dingen de strijd niet waard waren.

Waren er nog meer manieren om dit verhaal in de kiem te smoren of in elk geval even respijt te krijgen? Die mogelijkheid vond hij zo intrigerend dat hij naar de website van Empire Review ging en de naam van de hoofdredacteur opzocht. Nadat hij die had gevonden, keek hij naar het verleden van de man. ‘Misschien is Geoffrey Whitehurst wel een kerel met wie ik zaken kan doen,’ zei hij hardop, in een poging een Brits accent na te doen.

78

Gina rekte zich uit achter het bureau op haar hotelkamer, met haar laptop opengeklapt voor zich. Ze had deze kans aangegrepen om in haar eentje te eten in een Ierse grillbar op loopafstand van haar hotel. De aantekeningen die ze tijdens het eten op een notitieblok had gemaakt namen nu drie uitgetikte pagina’s op haar computerscherm in beslag.

Ze had Geoff een berichtje gestuurd en afgesproken dat ze elkaar de volgende ochtend zouden zien. Wederom zou ze rechtstreeks vanaf het vliegveld naar het kantoor van Empire Review gaan.

Behalve Geoff moest ze nog iemand anders bijpraten over wat ze in Durham aan de weet was gekomen: de contactpersoon van Meg Williamson, die had voorgesteld dat ze zich eens in de dood van Paula Stephenson zou verdiepen. ‘Deep Throat’, zo noemde Gina haar mysterieuze bron in gedachten, naar de FBI-agent die in het geheim de twee jonge verslaggevers van The Washington Post had bijgestaan, in de begintijd van het onderzoek naar het Watergate-schandaal. Nadat ze de mail van Deep Throat had geopend, klikte ze op ‘beantwoorden’.

Sterke aanwijzingen gevonden dat de dood van Paula Stephenson geen zelfmoord was. Blijf proberen de politie van Durham zover te krijgen dat ze de zaak heropenen. Ben bang dat ik nog niet genoeg informatie heb om mijn uitgever over te halen om de confrontatie met REL aan te gaan. Heb namen nodig van andere slachtoffers.

Ze zocht naar de juiste bewoordingen om Deep Throat uit zijn of haar tent te lokken.

Slachtoffers verkeren mogelijk in groot gevaar. Als ik u in het echt kan zien, kan dat de zaak versnellen. Ik garandeer dat uw identiteit geheim blijft.

Omdat ze niet zeker wist wat ze verder nog moest zeggen, klikte ze op ‘verzenden’.

79

Met haar rolkoffertje achter zich aan stapte Gina uit de lift bij Empire Review. Zoals gewoonlijk stond Jane Patwell haar op te wachten. ‘Geef maar aan mij,’ zei ze, terwijl ze het koffertje overnam. ‘Ik zal het zolang achter mijn bureau zetten.’

In de taxi vanaf het vliegveld had Gina gelezen dat een van de grootste adverteerders van het blad, de warenhuisketen Friedman’s, net een faillissement had aangevraagd.

Jane klopte op de deur van de hoofdredacteur en duwde hem een stukje open. Toen Geoff Gina zag, glimlachte hij en gebaarde dat ze zoals gewoonlijk aan de vergadertafel moest plaatsnemen. Jane deed de deur achter hen dicht en liep met de koffer weg door de gang.

Geoff nam tegenover Gina plaats en sloeg een map open die hij naar de tafel had meegenomen. Hij keek er even naar en vroeg: ‘Vertel eens, Gina, heb ik er goed aan gedaan om je reisje naar Durham te bekostigen?’

Die vraag overviel haar. Een retourtje Durham en één hotelovernachting waren nou niet bepaald een aanslag op het budget te noemen. Had het verlies van Friedman’s er echt zo diep ingehakt? Tot zover het idee dat de redactie zich niet met de zakelijke kant bemoeide. Gelukkig hoefde ze vandaag geen toestemming te vragen voor een reisje naar Aruba, dacht ze, al vroeg ze zich af of dat straks nog ter sprake zou komen.

‘Wat het onderzoek naar REL News aangaat, heb je daar inderdaad goed aan gedaan.’ Ze vertelde over haar gesprekken met de bewoners van Paula Stephensons appartementencomplex.

Daar luisterde hij wel naar, maar daarna begon hij aan wat voor Gina als een verhoor aanvoelde. ‘Dus Paula heeft tegen haar buurvrouw gezegd dat ze een manier had gevonden om er financieel weer bovenop te komen. Hoe weet je dat ze geen nieuwe vriend had bij wie ze ook een domme investering had gedaan?’

‘Dat lijkt me sterk. Iemand die net het grootste gedeelte van haar geld is kwijtgeraakt door een belegging, verkeert niet bepaald in een gunstige positie om weer ergens in te investeren.’

‘Dat is waar,’ gaf hij toe. ‘Stephenson had het er dus over dat “ze” moesten dokken, maar waarom ben je er zo zeker van dat ze daarmee op REL News doelde? Hoe weet je dat ze niet van plan was om haar ex-vriend en zijn bedrijf aan te klagen? Zou het kunnen dat ze hen bedoelde?’

‘Dat zou kunnen, maar het lijkt me niet waarschijnlijk.’ Ze raakte steeds gefrustreerder.

‘Trouwens, ik heb me een keer verslikt in een stuk komkommer. Volgens jou is dat dus goed nieuws, omdat de kans nu klein is dat ik mezelf nog eens ophang.’ Hij moest hard lachen om zijn eigen grap.

Vaak werkte lachen aanstekelijk, maar in dit geval niet. Toen hij weer bedaard was, vroeg ze stijfjes: ‘Zal ik nog verdergaan?’

Hij maakte een instemmend gebaar.

Zo nu en dan spiekend in haar aantekeningen nam ze met hem door wat ze met de detective en de begrafenisondernemer had besproken. Terwijl ze nog aan het woord was, zette ze zich al schrap voor de scherpe opmerkingen die er ongetwijfeld zouden volgen. Toen ze een tiener was, had haar moeder vaak gezegd: ‘Gina, als je vastloopt en niemand je wil helpen, is er altijd wel een manier om weer de wind in de zeilen te krijgen en door te gaan.’

Nu voelde ze zich echter kwetsbaar. Het viel niet mee om in je eentje te werken, en al helemaal niet wanneer er op de vruchten van je werk werd neergekeken door iemand die aan jouw kant zou moeten staan. Ze overwoog zich op de vlakte te houden of helemaal niets te zeggen over de opmerking van Wes Rigler, dat zelfs wanneer er een andere rechercheur naar het bewijsmateriaal omtrent Paula’s dood keek, hij met volle overtuiging de conclusie zou kunnen trekken dat het zelfmoord was. Maar feiten lieten zich niet zomaar ontkennen. Als je dingen verzweeg omdat ze je niet goed uitkwamen, boekte je wel snel resultaat, maar kwam je uiteindelijk tot de verkeerde conclusie. Dus sloot ze haar samenvatting van het gesprek bij de uitvaartonderneming af door woord voor woord te herhalen wat Rigler had gezegd, dat het mogelijk was dat Paula echt zelfmoord had gepleegd.

De hoofdredacteur zat naar achteren geleund op zijn stoel, met zijn armen over elkaar geslagen. Gina kreeg de indruk dat hij geduldig afwachtte tot ze uitgepraat was, maar dat zijn besluit allang vaststond. Zijn eerste woorden bevestigden dat. ‘Gina, ik weet hoe hard je aan dit stuk hebt gewerkt. Maar soms moeten we als journalist gewoon onder ogen zien dat we dingen zien die er niet zijn. Het klinkt best aannemelijk dat dat meisje op Aruba is vermoord. Maar het zou net zo goed kunnen dat ze te veel heeft gedronken en in paniek is geraakt en dat haar dood echt een ongeluk was. Datzelfde geldt voor de zaak van Paula Stephenson. Het kan moord zijn geweest, maar net zo goed zelfmoord. Als je dit verhaal als basis gebruikte voor een roman, weet ik zeker dat er veel uitgevers interesse in zouden hebben. Maar wij doen hier niet aan fictie.’

‘En Meg Williamson dan? We weten dat zij een schikking heeft getroffen.’

‘Dat kan wel zijn, maar Meg wil niet meer met je praten, of wel soms?’

‘Ik heb de bron benaderd die me op het spoor van Paula Stephenson heeft gezet. Stel nou dat die nog meer aanknopingspunten heeft?’

‘Dat zal ik je vertellen. Als hoofdredacteur moet ik onze beperkte middelen in verhalen steken waarvan ik denk dat ze ooit in ons blad zullen verschijnen. Ik heb nog steeds vertrouwen in je, maar we gaan geen tijd of moeite meer verspillen aan REL News.’

Gina vroeg zich af of ze er net zo geschokt uitzag als ze zich voelde. Hoe kon alles nou zo snel zijn omgeslagen? Moest ze een verhaal dat haar zo aan het hart ging loslaten omdat een grote adverteerder failliet was gegaan? Ze had hun kleren niet eens mooi gevonden. ‘Wat kan ik daar nou op zeggen?’ verzuchtte ze. ‘Dan heb ik weinig keus.’

Geoff stond op, ten teken dat de bespreking voorbij was. ‘Het spijt me dat het zo is gelopen, Gina. Ik heb nu geen tijd om erop in te gaan, maar ik heb een ander project waar ik je op wil zetten. Ik laat het je nog weten.’

Ze knikte en liep zonder iets te zeggen naar de deur. Voor de tweede keer in een paar weken tijd verliet ze dit kantoor in shock. De eerste keer was ze nog niet zo lang bezig met het onderzoek dat haar zo veel energie gaf dat ze bereid was het verlies van haar grote liefde ervoor te riskeren. Nu was ze niet alleen Ted kwijt, maar ook het artikel over REL News.

80

Dick Sherman had een knoop in zijn maag. Tegen zijn ondergeschikten zei hij vaak: ‘Sommige mensen die in een gat vallen, klimmen eruit, andere graven zich nog dieper in.’ Het was hem inmiddels wel duidelijk dat hij zijn eigen advies in de wind had geslagen. Het liefst zou hij de tijd terugdraaien naar die zaterdagochtend dat Carter hem thuis had gebeld. Wie weet? Misschien had hij zich hier wel van af kunnen maken met excuses omdat hij geen actie had ondernomen na die e-mail over wat Matthews die vrouw, Pomerantz, had geflikt. Maar hij had ervoor gekozen om mee te gaan in Carters plan en nu, twee jaar later, was er geen weg meer terug.

De vorige avond had hij overgewerkt tot nadat Matthews het avondjournaal had gepresenteerd. Na de uitzending ging Matthews altijd naar zijn kantoor, schonk een glas whisky voor zichzelf in en bekeek de half uur durende uitzending van begin tot eind. Correspondenten en producenten die hun werk uitzonderlijk goed hadden gedaan, kregen een mailtje vol complimenten. Aan de andere kant schroomde hij ook niet om commentaar te leveren op de mensen die volgens hem beneden de maat hadden gepresteerd. Hij keek aandachtig naar het werk van de twee cameramannen die verantwoordelijk waren voor de close-ups die er van hem werden gemaakt. Hij zag het als zijn plicht tegenover de miljoenen Amerikanen die elke doordeweekse avond naar hem keken om er op zijn allerbest uit te zien.

Sherman had gewacht tot Matthews’ secretaresse die hij al jaren had was vertrokken. Hij klopte op de dichte deur van de presentator en deed die meteen open. Er kwam een bizarre gedachte in hem op. Wat zou hij doen als Matthews zich op dit moment in zijn kantoor aan de zoveelste jonge vrouw vergreep? Gelukkig was dat niet het geval. Hij zat achter zijn bureau, met zijn stropdas losgemaakt en een glas whisky in de hand, naar zichzelf te kijken op de flatscreentelevisie aan de muur. Achter zijn bureau hingen portretten van Edward R. Murrow en Walter Cronkite, die met een goedkeurende glimlach op hun opvolger neer leken te kijken.

Matthews leek verbaasd en hoogst opgelaten. Met een afstandsbediening zette hij de tv uit en hij vroeg: ‘Wil je ook een glas whisky?’

Borrelen met Matthews, dat was wel het laatste waar Sherman nu behoefte aan had. Maar misschien was het geen slecht idee om dit moeilijke gesprek rustig in te leiden. ‘Waarom niet?’ Hij ging op een stoel tegenover de presentator zitten en nam een glas van hem aan. In gedachten had hij al vaak doorgenomen hoe dit gesprek zou moeten verlopen. Maar hij dacht ook aan wat er in het leger vaak werd gezegd: zelfs de beste plannen worden overboord gegooid wanneer de eerste kogel is afgevuurd.

‘Brad,’ begon hij, ‘het is aan ons allebei te danken dat REL News het zover geschopt heeft. Twintig jaar geleden was dit nog een vergaarbak van amper winstgevende kabelzenders. Nu zijn we een reusachtig bedrijf, om jaloers op te zijn.’

‘We zijn van ver gekomen,’ beaamde Matthews nadat hij een slok whisky had genomen.

‘Inderdaad, en daar zijn we allebei altijd rijkelijk voor beloond. Maar hoe goed het tot nu toe ook ging, binnenkort wordt het nog veel beter. Als die beursgang soepel verloopt, kan dat voor ons allebei erg lucratief zijn.’ Toen er geen reactie kwam, vervolgde hij: ‘Er staan miljarden dollars op het spel. Dus is het van het grootste belang dat we situaties die het enthousiasme onder beleggers kunnen schaden de kop indrukken.’

‘Dat ben ik volkomen met je eens,’ zei Matthews vriendelijk.

‘Brad, ik zal er geen doekjes om winden. Het is lastiger dan verwacht om geld vrij te maken voor de schikkingen met de vrouwen met wie jij…’ Hij aarzelde. ‘… die misverstanden hebt gehad. Je kent Michael Carter toch nog wel, die we op de countryclub hebben gezien? Ik heb net van hem gehoord dat hij nog eens zes miljoen nodig heeft om hiermee door te gaan. De vraag is alleen: hoe komen we aan dat geld?’

Matthews schonk nog een borrel voor zichzelf in. Sherman had zijn glas amper aangeroerd en sloeg het aanbod om bijgeschonken te worden af. ‘Zeg eens, Dick, wat is het antwoord op die vraag?’

‘Die zes miljoen is bestemd om problemen op te lossen die jij hebt veroorzaakt. Dit komt nog eens boven op de twaalf miljoen die REL al heeft uitgegeven. Deze keer lijkt het me niet meer dan redelijk dat je die zes miljoen uit eigen zak betaalt.’

Matthews liet zijn televisieglimlach zien, nam een flinke slok en veegde met zijn vinger zijn lippen af. ‘Nee, Dick, dat lijkt me niet. Wanneer, of moet ik zeggen áls, dit bedrijf de beurs op gaat, vang jij naar verwachting zestig miljoen dollar. Dat is een hoop geld. Twee keer zoveel als ik krijg. Je hebt gelijk. We hebben allebei veel te verliezen, maar voor jou staat er meer op het spel. Veel meer. Dus als jij en die boekhoudertjes van je geen manier kunnen bedenken om aan dat geld te komen, schrijf je zelf maar een cheque uit.’

Kokend van woede stond Sherman op om te vertrekken.

‘Wacht even, Dick.’ Matthews pakte een pen, schreef iets op een velletje papier en gaf dat aan Sherman. ‘Ik heb tijd gehad om na te denken, sinds die verrassingsaanval op de countryclub. Zeg maar tegen je loopjongen, die Carton, dat hij een deal moet sluiten met deze twee meiden. En nou wegwezen.’

Sherman draaide zich om, maar Matthews riep hem weer.

‘Nog twee dingen, Dick. Doe de deur achter je dicht als je weggaat. En de volgende keer dat je op kantoor met me wilt praten, maak je maar een afspraak.’

De directeur gehoorzaamde door de deur zo hard dicht te slaan dat de jaloezieën op Matthews’ kantoor er zachtjes van rammelden.

Sherman dwong zichzelf om zich te concentreren op de taak die voor hem lag. Hij pakte de telefoon en belde de secretaresse van Ed Myers. Plichtplegingen waren nooit aan hem besteed geweest. ‘Is hij op kantoor?’

‘Ja, meneer Sherman, wilt u –’

‘Is er iemand bij hem?’

‘Nee, zal ik –’

‘Nee, niets doen. Ik kom nu naar hem toe.’

Twee minuten later stond hij bij Myers voor de deur. Zonder te kloppen liep hij naar binnen en deed de deur achter zich dicht. Myers, die zat te bellen, leek van hem te schrikken. ‘Er is iets dringends tussen gekomen. Ik bel je nog,’ zei hij, voordat hij ophing.

‘Ed, er moet nog eens zes miljoen naar Carter & Associates. Maak jij het in orde?’ Sherman bleef staan, zodat hij op de financieel directeur kon neerkijken.

Myers leunde naar achteren, zette zijn bril af en stak een van de poten in zijn mond. ‘Zonder vragen te stellen, ik weet het. De kwartaalcijfers zien er heel goed uit. Het lijkt me beter om de klap nu te laten vallen. Ik zorg ervoor dat het morgen geregeld wordt.’

‘Ik wist dat ik op je kon rekenen, Ed. Bedankt.’

Bij Sherman kon er zelden een bedankje af en onder andere omstandigheden zou Myers er blij mee zijn geweest. Toen Sherman naar de deur liep, vroeg Myers: ‘Dick, heb je enig idee hoeveel geld die Carter & Associates nog nodig hebben?’

Sherman bleef staan, draaide zich om en keek hem aan. Met een stem waaruit zijn gebruikelijke bravoure ontbrak, zei hij: ‘Ik hoop dat dit het laatste is.’

Nadat Sherman was vertrokken, wachtte Myers een volle minuut tot hij de telefoon oppakte en het toestel van Frederick Carlyle junior belde.

81

Gina sjokte de lift uit, zocht naar haar sleutel en deed de deur van haar appartement van het slot. Zeggen dat ze verdwaasd was, was nog zwak uitgedrukt. Na haar gesprek met Geoff had ze op weg naar de metro niet gezien dat het voetgangerslicht op rood stond. Ze was pal voor een taxi de straat op gestapt, die had moeten uitwijken om haar niet aan te rijden. De chauffeur had luid getoeterd en in een vreemde taal naar haar geschreeuwd. Wat hij ook gezegd had, het klonk niet erg complimenteus.

Ze pakte een flesje water uit de koelkast en plofte neer op een stoel aan de keukentafel. De vermoeidheid die haar overmande had weinig te maken met het feit dat ze vroeg was opgestaan om haar vliegtuig te halen. Ze voelde zich net een marathonloper die met de finish in zicht in elkaar was gezakt.

Op haar telefoon zag ze dat er vijf nieuwe mailtjes waren binnengekomen. Eentje kwam van Andrew Ryan, de broer van Cathy.

Hoi Gina, het spijt me dat ik je weer mail. Mijn moeder belt me twee keer per week om te vragen of er al nieuws is over je onderzoek naar Cathy’s dood. Ik heb het al eerder gezegd, maar ik kan je niet vertellen hoe dankbaar mijn ouders en ik je zijn. Wat je ook te weten komt, het zal een grote troost zijn om te weten wat er echt gebeurd is met mijn lieve zus. We zijn je eeuwig dankbaar. Andrew

Nu Geoff de stekker uit het artikel over REL News had getrokken, liep ze de spanning van de jacht mis, de opwinding die ze voelde wanneer ze iets zag wat niemand anders was opgevallen, het voorrecht om een waarheid te belichten die lag te rotten in een donker, naamloos graf. Ze had zich de lofbetuigingen al voorgesteld die haar te beurt zouden vallen wanneer het artikel werd gepubliceerd. Meer dan eens had ze erover gefantaseerd dat ze een Pulitzerprijs zou winnen. Andrews mail werkte ontnuchterend en deed haar denken aan de jonge vrouwen wier leven was afgenomen of onherstelbaar beschadigd, door een monster dat in bescherming werd genomen door het bedrijf waarvoor hij werkte. Voor die vrouwen zou er nu misschien nooit gerechtigheid komen.

Ze keek om zich heen in de kleine keuken. De nieuwe apparatuur, werkbladen van kwarts en de glanzende glazen tegeltjes hadden haar appartement een frissere, modernere uitstraling gegeven. De nieuwe badkamer was pure verwennerij, met de inloopdouche en nieuwe tegels. Maar die dingen waren niet goedkoop geweest. Hoewel de waarde van het appartement erdoor gestegen was, had de verbouwing een flink gat in haar spaarrekening geslagen.

Geoff had gezegd dat hij een ander project voor haar had. Wanneer zou ze daaraan kunnen beginnen? Volgende week? Volgende maand? Over drie maanden pas? Dit was de eerste keer dat haar research halverwege was stilgelegd. Het was onduidelijk hoeveel ze betaald zou krijgen voor het werk dat ze had verzet. Nu iedereen zich zorgen maakte over het faillissement van Friedman’s, was dit duidelijk niet het moment om ernaar te vragen. Een deel van het voorschot had ze nog niet uitgegeven, maar dat was bestemd om aan het artikel te werken. Het restant zou ze moeten terugbetalen.

Er waren nog meer kranten en tijdschriften, dacht ze. Een paar daarvan hadden haar al eens benaderd om samen te werken. Maar het zou op zijn zachtst gezegd lastig worden om hiermee verder te gaan. Ze zou er open over moeten zijn dat ze aan dit onderzoek was begonnen in opdracht van Empire Review. Waarom liet dat blad het artikel aan zich voorbijgaan? Zou de hoofdredacteur van een ander blad hetzelfde zien als Geoff? Een noodlottig ongeluk en een zelfmoord?

Er kwam nog een vraag bij haar op, die de kwestie nog onoverzichtelijker maakte. Ze had een voorschot gekregen van Empire Review. Het blad wilde niet dat ze haar onderzoek voortzette, maar hadden ze er door die investering nog steeds iets over te zeggen? Het was verleidelijk om Bruce Brady, de jurist, te bellen en hem om opheldering te vragen, maar ze besloot het niet te doen. Brady mocht dan een aardige vent zijn, hij werkte wel voor Empire Review. Het was zijn taak om de belangen van zijn werkgever te behartigen.

Stel dat de rechten op het onderzoek bij haar lagen, was het dan haalbaar om er op eigen houtje mee door te gaan? Als ze erover nadacht, had ze nog maar één aanknopingspunt, en dat zou haar geld kosten. Zouden de ouders van Paula Stephenson haar verder kunnen helpen? Volgens de papieren van de uitvaartonderneming was Paula’s stoffelijk overschot naar Xavier in Nebraska gebracht. Uit een snelle zoekopdracht op haar telefoon bleek dat Xavier een boerengemeenschap was, op honderdtien kilometer van Omaha, de dichtstbijzijnde stad. Dat betekende een retourtje met het vliegtuig, een huurauto en misschien een hotelovernachting. Waarom was het toch zo makkelijk om andermans geld uit te geven en zo moeilijk om afstand te doen van je eigen geld?

Gina wist dat haar vader niet zou aarzelen om haar iets te lenen, maar zover wilde ze niet gaan. Nu ze opeens meer vrije tijd had, wilde ze eens goed in het verleden van Marian Callow duiken. Bij de gedachte dat ze geld van haar vader zou lenen en een deel daarvan zou gebruiken om een onderzoek naar zijn vriendin in te stellen, werd ze misselijk.

‘Jeetje, wat mis ik het om met Ted te praten,’ zei ze hardop, terwijl ze naar het eenzame ronde magneetje op haar koelkast keek. Dat had ze van Teds moeder gekregen, nadat ze zijn ouders hadden bezocht in hun vakantiehuis in Cape Cod. Ze had de foto gemaakt toen Gina en Ted op het terras over de baai stonden uit te kijken, bij zonsondergang. Zelfs nu Ted niet meer in haar leven was, bood de foto haar nog een sprankje hoop. Ondanks alles wat er gebeurd was, zouden ze op een gegeven moment weer hand in hand naar de zonsondergang kijken.

82

Er gingen geen rechtstreekse vluchten naar Omaha. Uiteindelijk koos Gina voor een vlucht van Delta vanaf Newark, met een overstap van drieëntachtig minuten in Chicago. Als ze om half negen ’s ochtends vertrok, zou ze om half vier in Omaha kunnen zijn. Tegen de tijd dat ze haar huurauto had opgehaald en de ruim honderd kilometer naar Xavier had gereden, zou het een uur of vijf zijn. Dat gaf haar een half uur speling voor haar afspraak met de moeder van Paula Stephenson, om half zes. Het zou niet lukken om diezelfde dag nog terug te vliegen, maar ze besloot geen hotelkamer te reserveren in Omaha. Omdat ze geen idee had wat ze kon verwachten, wilde ze vrij zijn om in de buurt van Xavier te blijven.

‘Gut, ik hoop maar dat ik mijn tijd en geld hier niet mee verdoe,’ mompelde ze tijdens het invoeren van haar creditcardgegevens. Ze staarde naar het blauwe hokje met de tekst ‘boek deze vlucht’. Wie a zegt, moet ook b zeggen, dacht ze terwijl ze het hokje aanklikte en Expedia haar boeking van achthonderdeenendertig dollar verwerkte. Voordat je doodging, moest je Nebraska toch een keer gezien hebben.

Twintig minuten eerder had ze Lucinda Stephenson gesproken. Paula’s moeder had in eerste instantie terughoudend gereageerd op Gina’s mededeling dat ze van de pers was. Haar stemming was aanzienlijk verbeterd zodra ze hoorde dat Gina van de schrijvende pers was. ‘Ja,’ had Lucinda gereageerd op Gina’s vraag. Paula’s persoonlijke bezittingen, waaronder kleren en papieren, waren ingepakt en naar Xavier opgestuurd. Lucinda was niet naar Durham gegaan. Een neefje van haar was marinier en was in het nabijgelegen Camp Lejeune gestationeerd. Hij had het op zich genomen om het appartement schoon en klaar voor de verkoop te maken. Nee, ze had nog geen kans gezien om de inhoud van de dozen die hij had opgestuurd door te nemen, maar vond het geen probleem om Gina ernaar te laten kijken. Ze spraken af dat Gina haar zou ophalen om samen uit eten te gaan.

Ze keek op haar telefoon hoe laat het was: half acht ’s avonds. Na haar gemok aan de keukentafel die ochtend had ze toch nog een productieve dag gehad. De rekeningen van de tripjes naar Aruba en Durham en de kosten van de huurauto om naar Meg Williamson te gaan waren bij elkaar opgeteld en ingediend bij Empire Review. Daarna had ze een cheque opgestuurd om het deel van het voorschot dat ze nog niet had uitgegeven terug te geven.

Ze had alle voorzichtigheid in de wind geslagen en Deep Throat nog een keer gemaild. Met sommige bronnen moest je voorzichtig omspringen, maar dit was daar niet het moment voor.

Empire Review steunt me niet meer in mijn onderzoek naar REL News. Volgens hen is er niet genoeg overtuigend bewijs dat Cathy Ryan en Paula Stephenson vermoord zijn. Ik heb het nog niet opgegeven en zet het onderzoek voorlopig zelfstandig voort. Als je informatie hebt die me verder kan helpen, heb ik die nú nodig. Ik vertrouw je en verwacht ook dat je mij vertrouwt. Het is van het grootste belang dat we elkaar in het echt zien.

Mocht Deep Throat niet reageren, dan kon ze altijd nog terug naar Meg Williamson.

Verder had ze de basis gelegd voor een discreet onderzoek naar het verleden van Marian Callow. Er had een overlijdensbericht van Jack Callow in The New York Times gestaan. Als nabestaanden werden zijn liefhebbende vrouw Marian genoemd, en zijn twee zoons Philip en Thomas. Het viel haar op dat er geen ouders of broers en zussen werden vermeld die nog in leven waren. Jack en Marian hadden ten tijde van zijn overlijden in Short Hills in New Jersey gewoond.

Jack was drieënzestig geworden. Zijn zoons zouden wel eind twintig tot begin dertig zijn. Hun woonplaats was onbekend en de online telefoongids bood geen uitkomst. De meeste mensen van die leeftijd hadden geen vast telefoonnummer. Gina’s bron bij het departement van Motorvoertuigen in New Jersey was onlangs met pensioen gegaan. Hij had haar kunnen helpen als de jongens hun rijbewijs in New Jersey hadden aangevraagd.

Nadat ze zichzelf had voorgehouden dat hij in het ergste geval kon ophangen, had ze een vriend van Ted gebeld die als investeringsbankier bij Goldman Sachs werkte. Na de nodige plichtplegingen waarbij Ted niet ter sprake kwam, vroeg ze hem om een gunst. Hij verzocht haar twintig minuten later terug te bellen. In het personeelsdossier van de oud-werknemer Jack Callow stonden twee contactpersonen voor in geval van nood: Marian en Philip Callow. Hij gaf haar beide nummers.

Aan het eind van de middag was ze een rondje gaan hardlopen in Central Park om haar hoofd leeg te maken. Het was verleidelijk om Lisa te vragen om samen iets te gaan eten, maar ze besloot het toch niet te doen. Ze was nu al behoorlijk moe omdat ze zo vroeg was opgestaan. Morgen zou het weer een lange dag worden en zou haar wekker alweer om half zes gaan. Ze ging naar haar slaapkamer en pakte haar koffer opnieuw in. Nadat ze een bord pasta met een glas chardonnay had genuttigd, ging ze vroeg naar bed.

83

Mais, mestvee, mais, melkkoeien, mais en nog meer maisvelden: daardoor werd Gina begroet toen ze over de vlakke Interstate 80 naar het westen scheurde. Haar vluchten waren op tijd geweest en ze had nog een beetje kunnen doezelen op weg naar O’Hare. Bij de balie van het autoverhuurbedrijf stond geen rij. Nu genoot ze van de maximumsnelheid van honderdtien kilometer per uur, een zeldzaamheid in het noordoosten van de Verenigde Staten. Om de paar minuten keek ze op haar telefoon om zichzelf ervan te verzekeren dat haar navigatieapp nog werkte. Dat was zo. De onuitgesproken boodschap luidde: gewoon rechtdoor blijven rijden.

Het was een vloek en een zegen in één dat de moeder van Paula Stephenson de dozen uit Durham nog niet had uitgepakt. Dat betekende dat Gina er meer werk aan zou hebben, maar het maakte ook de kans kleiner dat er belangrijk bewijsmateriaal was weggegooid. Wat ze precies hoopte te vinden, wist ze eigenlijk niet. Als Paula met iemand had gepraat over haar voornemen om meer geld van REL News te eisen, hoopte Gina dat daar nog iets over terug te vinden was.

Ze verliet de snelweg en reed langs een bord dat haar welkom heette in Xavier, een plaatsje met 1499 inwoners. Anderhalve kilometer verderop kwam ze aan bij het centrum, dat bestond uit een eetcafé, meerdere graanschuren, twee tankstations en een kleine kruidenierswinkel. Toen ze voor het zo te zien enige verkeerslicht moest stoppen, keek ze naar het gebouw van twee hoog, links van haar. Twee huisartsen, twee advocaten, één tandarts, één accountant en één assurantiekantoor, allemaal vreedzaam onder hetzelfde dak.

Gina keek op haar telefoon. Het was een paar minuten voor vijf. Ze besloot door te rijden zodat ze wist waar het huis was, om vervolgens terug te gaan naar het eetcafé voor een kop koffie. Ze wilde alert zijn wanneer ze het gesprek met Paula’s moeder aanging.

Aan het centrum kwam weer net zo abrupt een eind als dat het begonnen was. Kleine huizen, vaak dringend toe aan een schilderbeurt, stonden ver uit elkaar aan weerszijden van de weg. Op de ongeplaveide opritten waren pick-ups in alle soorten en maten geparkeerd.

De stem van de navigatieapp kondigde aan: ‘Bestemming bereikt.’

Gina bracht de auto tot stilstand voor een klein huis dat eruitzag als een bovenmaatse verhuisdoos, een meter of twintig van de weg af. Drie ongelijke traptreden voerden naar een overdekte veranda over de volledige breedte van het huis. Het gazon, als je het zo mocht noemen, zag eruit alsof er al in geen maanden een grasmaaier aan te pas was gekomen. Rechts van de voordeur hing het nummer acht, met daarnaast een twee, bungelend in een vreemde hoek. Een stokoude pick-up met roest op de verbogen achterbumper stond er verwaarloosd bij aan het einde van de met grind bedekte oprit.

De deur ging open en er stapte een gedrongen vrouw met steil grijs haar de veranda op. ‘Ben jij Gina?’ riep ze toen die het raampje aan de passagierskant omlaagdraaide.

‘Ja.’ Ze zette de motor af.

‘Je bent vroeg,’ riep de vrouw. Voordat Gina haar excuses kon aanbieden, vervolgde ze: ‘Geef me tien minuten.’ Met die woorden verdween ze weer naar binnen.

Daar gaat mijn kop koffie, dacht Gina terwijl ze op de knop drukte om het raampje weer omhoog te doen.

Een kwartier later liep Lucinda Stephenson over de oprit, trok het portier aan de passagierskant open en plofte op de stoel. Nadat ze het portier had dichtgetrokken, slaagde ze er met moeite in om de gordel om haar stevige lichaam te krijgen. Haar grijze haar hing los over haar schouders. Ondanks het frisse weer had ze geen jas aan. Ze droeg een vaal sweatshirt met het logo van de University of Nebraska en het geheel werd afgemaakt met een bevlekte blauwe spijkerbroek en afgetrapte zwarte sneakers. Wat ze in dat kwartier ook had uitgespookt, ze had zichzelf in elk geval niet opgemaakt. Haar eerste woorden waren: ‘Hopelijk vind je het niet vervelend om te rijden.’

‘Nee, helemaal niet.’ Gina probeerde de stank van alcohol te negeren die bij elke keer dat haar passagier uitademde sterker leek te worden.

‘Ken je Barney’s Steakhouse?’

‘Nee, helaas. Ik ben hier voor het eerst.’

‘Dat geeft niet. Het is ongeveer tien minuten rijden. Ik wijs je de weg wel. Keer eerst maar om.’

Barney’s was een verbouwde boerenschuur. Er stonden een stuk of tien tafels in het vrijwel raamloze vertrek. Aan de linkerkant bevond zich een bar met zes krukken. De zachte klanken van een Hank Williams-nummer stegen op uit de stokoude jukebox.

Nadat ze waren gaan zitten, kwam er een serveerster naar hen toe die Lucinda bij naam begroette en hun de menukaarten gaf. ‘Willen jullie alvast iets drinken?’

Lucinda keek naar Gina. ‘Jij trakteert, toch?’

‘Inderdaad,’ zei Gina, die voor de zoveelste keer wenste dat het tijdschrift haar onkosten vergoedde. Lucinda bestelde een glas whisky, Gina moest zich tevreden stellen met een pinot grigio, de enige witte wijn die ze hadden.

‘Ik weet al wat ik neem,’ zei Lucinda. ‘Bekijk jij de kaart alvast even, dan kunnen we meteen bestellen wanneer ze terugkomt.’

Gina keek naar de menukaart en legde hem neer. ‘Nogmaals bedankt dat u zo snel tijd voor me kon vrijmaken, mevrouw Stephenson.’

‘Zeg maar Lucinda. Dat doet iedereen. Mijn ouwe heeft me zo genoemd omdat hij graag “Lucinda Waltz” op zijn accordeon speelde. Dat was zo ongeveer het enige liedje dat hij kende.’ Ze begon hard te lachen.

‘Oké, Lucinda dan. We hebben elkaar gisteravond al even door de telefoon gesproken. Ben je bekend met de MeToo-beweging?’

‘Daar gaat het de laatste tijd vaak over op tv.’

‘Dat klopt, ja. Jarenlang hebben vrouwen die onbehoorlijk werden behandeld of misbruikt op de werkplek in stilte geleden of ontslag genomen zonder ooit met hun verhaal naar buiten te treden. Ze dachten terecht dat ze de schijn tegen hadden en dat niemand hen zou geloven.’

‘Is dat mijn Paula ook overkomen?’ vroeg Lucinda. Er klonk nu verdriet door in haar stem.

De serveerster zette de drankjes voor hen neer. Gina bestelde de lendenbiefstuk, Lucinda de prime rib. Ze praatten pas verder toen de serveerster weer vertrokken was.

‘Ik weet vrijwel zeker van wel. Dankzij MeToo wordt er nu wel geluisterd naar vrouwen die hun mond opendoen. In de meeste gevallen worden hun beschuldigingen serieus genomen. Elk bedrijf heeft een hekel aan slechte publiciteit. Vaak kiezen ze ervoor om in vertrouwen een schikking te treffen met het slachtoffer, zodat alles in de doofpot verdwijnt.’

‘Gaat het daarbij om grote bedragen, meer dan honderdduizend dollar?’

‘Ja.’

‘Dat verklaart een hoop.’

‘Wat dan?’

Lucinda wenkte de serveerster, wiebelde met haar inmiddels lege glas en wendde zich weer tot Gina. ‘Mijn zoon Jordan, Paula’s drie jaar jongere broer, is in aanraking gekomen met harddrugs.’

‘Wat naar om te horen. Is hij…’ Ze aarzelde. ‘… in orde?’

‘Het gaat nu stukken beter met hem. De behandeling is heel duur, veel duurder dan ik me zou kunnen veroorloven.’

‘Wanneer speelde dit?’

‘Vorig jaar.’

‘Heb je Paula om hulp gevraagd?’

‘Niet meteen. Paula en ik hielden op onze eigen manier van elkaar, maar het boterde niet altijd tussen ons. Zij was een pietje precies, ik juist het tegenovergestelde. Toen ze twaalf of dertien was, begon ze al te klagen dat ik te veel dronk. Daar hadden we vaak ruzie om. Misschien had ik naar haar moeten luisteren.’

‘Paula’s vader is nog niet ter sprake gekomen. Is die nog in beeld?’

Lucinda nam een flinke slok en zette het glas langzaam terug op tafel. ‘Hij leeft niet meer, godzijdank. Twee jaar geleden is hij met zijn pick-up een ravijn in gereden. Zonder gordel en dronken, zoals gewoonlijk. Het lag aan hem dat Paula en ik niet meer met elkaar praatten.’

‘Wat is er gebeurd?’

‘Paula was altijd heel pienter. Ze wist helemaal op eigen houtje een volledige beurs in de wacht te slepen voor de University of Nebraska in Lincoln. Ze was een bloedmooie meid en werkte voor de tv-zender van de universiteit. In haar laatste jaar kwam ze met kerst naar huis. Haar vader en ik…’ Ze zocht naar de juiste woorden. ‘We leefden al een tijdje niet meer als man en vrouw samen. Lloyd kwam laat thuis, stomdronken waarschijnlijk, liep Paula’s kamer in en probeerde bij haar in bed te gaan liggen. Ze begon hard te krijsen en zich te verzetten. Godzijdank is er niets ergs gebeurd.’

‘Wat heb je toen gedaan?’

‘Lloyd zei dat hij zich in de kamer had vergist.’

‘En dat geloofde je?’

‘Het valt niet mee als twee leden van je gezin elkaar naar het leven staan en je allebei vragen partij voor hen te kiezen.’

‘Wat deed Paula daarna?’

‘De volgende ochtend is ze teruggegaan naar Lincoln om haar laatste jaar af te maken. Ze heeft een briefje voor me achtergelaten waarin stond dat ze nooit meer naar huis zou komen en dat ik me de moeite kon besparen om naar haar op zoek te gaan.’

‘Heb je haar daarna nog weleens gezien?’

‘Nee, maar toen haar broer het zo moeilijk had, ben ik toch naar haar op zoek gegaan, in de hoop dat hij wel naar haar zou luisteren. Een vriend die bij familie in Dayton op bezoek was, zag haar daar op televisie. Ze nam niet op als ik belde en reageerde niet op mijn berichtjes, dus heb ik haar een lange brief geschreven over Jordans problemen.’

‘Nam ze toen contact met je op?’

‘Ja en nee. Voordat ik het wist, stond er een advocaat voor de deur. Paula had Jordan een cheque ter waarde van honderdduizend dollar gestuurd. Dat geld mocht alleen gebruikt worden om hem naar een afkickkliniek te sturen.’

‘Is hij gegaan?’

Ze glimlachte. ‘Ja. Ik zei toch al dat Paula een slimme meid was? Ze had het zo geregeld dat als hij na zijn behandeling nog een jaar clean zou blijven, hij de rest van het geld mocht houden. Jordy heeft het gered. Nu heeft hij een baan en gebruikt hij het geld om in de avonduren zijn studie af te maken.’

De serveerster kwam het eten brengen.

Lucinda wees naar haar lege glas. ‘Ik lust er nog wel een. Wat jij?’

Omdat Gina wist dat ze nog een hoop werk te verzetten had, bestelde ze een glas bruisend mineraalwater.

‘In New York vragen ze veertig tot vijftig dollar voor zo’n biefstuk,’ vertelde Gina terwijl ze smulde van haar eerste hap.

‘Dat meen je niet!’

‘Echt waar. Vertel eens, ben je hier in de buurt opgegroeid?’

De twintig minuten daarna vertelde Lucinda dat ze was grootgebracht op een boerderij, op haar achttiende was getrouwd en een jaar later haar eerste kind had gekregen. De eerste jaren had ze genoten van het moederschap: clubjes, schooltoneel en boerenfeesten waar ze mooie herinneringen aan bewaarde. Het hele dorp liep uit voor de footballwedstrijden van de middelbare school. Jordy was de quarterback en de sterspeler geweest.

Tijdens de eerste helft van de rit terug naar het huis werd er niet gepraat. Uiteindelijk verbrak Lucinda de stilte. ‘Ik weet dat ik het gisteravond ook al heb gevraagd, maar wat hoop je in die dozen te vinden?’

‘Als het even kan, wil ik erachter zien te komen met wie Paula die schikking heeft getroffen. Bovendien wil ik kijken of mijn vermoeden klopt dat ze in onderhandeling was over een nieuwe schikking, en met wie.’

‘Paula was een lieve meid,’ zei Lucinda, net zozeer tegen zichzelf als tegen Gina. ‘Ze heeft haar broer het leven gered. Na haar dood stond diezelfde advocaat weer bij me voor de deur. Er was nog bijna tweehonderdduizend dollar over na de verkoop van haar appartement. In haar testament stond dat de helft bestemd was voor het trustfonds dat de advocaat voor Jordan heeft opgericht. De andere helft heeft ze in een trustfonds voor mij gestopt. Onder dezelfde voorwaarden. Als ik afkick en een jaar nuchter blijf, mag ik de rest van het geld houden.’

‘Wat ga je doen?’

‘Na vanavond vind je het misschien lastig te geloven, maar ik ben het mijn dochter verschuldigd om het te proberen.’ Ze pinkte een traantje weg.

In de buurt van haar huis zei Lucinda: ‘Toen die dozen bezorgd werden, heb ik ze in Paula’s slaapkamer gezet. Gisteravond nadat je belde heb ik ze opengemaakt. In de meeste ervan zitten kleren, boeken, servies, dat soort dingen. De papieren heb ik apart gelegd, bij de voordeur. Ik zou je wel binnen willen vragen, maar ik schaam me een beetje voor de rommel in huis.’

‘Dat geeft niet. Ik neem ze wel mee naar een hotelkamer, dan kan ik ze in alle rust uitzoeken. Morgen breng ik ze wel terug.’

‘Als ik er niet ben, kun je ze op de veranda zetten.’

Vijf minuten later stonden er vier dozen in de kofferbak en op de achterbank van de huurauto. Nadat Gina afscheid had genomen van Lucinda, pakte ze haar telefoon en reserveerde een kamer in een hotel twintig kilometer naar het westen, aan Interstate 80.

84

Rosalee Blanco las de brief van haar moeder nog eens. Mijn arme familie, dacht ze bij zichzelf. Mijn arme landgenoten.

Vlak na haar dertigste verjaardag was ze uit Venezuela vertrokken, inmiddels bijna vijftien jaar geleden. Dat was nog voordat het daar echt uit de hand liep, voordat de dictators Chávez en Maduro het land dat tot dan toe de hoogste levensstandaard van Zuid-Amerika had gekend kapot hadden gemaakt. Haar ouders hadden een goedlopende kruidenierswinkel gerund in Coro, een stad die ooit de hoofdstad van het land was geweest, voordat Caracas die titel kreeg toebedeeld.

De kruidenierswinkel had sindsdien net als de meeste bedrijven in Coro de deuren moeten sluiten. Nadat de overheid hun had opgedragen om producten beneden de kostprijs te verkopen, was er al snel geen geld meer geweest om de inventaris aan te vullen. In plaats van medeleven te tonen hadden de autoriteiten Rosalees vader gearresteerd. Volgens hen bewees het feit dat hij zijn winkel had gesloten dat hij met het buitenland samenspande tegen de overheid.

Van de kostbare Amerikaanse dollars die Rosalee had opgestuurd, had haar moeder zijn borgtocht kunnen betalen. Haar ouders brachten nu hun dagen door met bedelen om eten. Aangezien al hun buren hetzelfde deden, was het moeilijk om iets te vinden. Er was wel geld om meer te kopen, maar dat ging grotendeels op aan de astmamedicijnen voor Rosalees broer.

Rosalee had in Venezuela een kappersopleiding gevolgd en had al snel werk gevonden in New York City. Ze werkte zes dagen in de week en volgde in de avonduren Engelse les en een opleiding tot visagiste. Het was haar droom om ooit naar Hollywood te verhuizen en grote filmsterren in haar stoel te krijgen.

De salon waar ze werkte was in de Upper East Side gevestigd. Door mond-tot-mondreclame mocht ze na een tijdje zes vrouwen van REL News tot haar vaste klanten rekenen. Op een dag kwam er een vrouw van in de veertig naar haar toe. Toen Rosalee met haar klaar was, had de vrouw haar een visitekaartje gegeven, met achterop een telefoonnummer geschreven. ‘Dat is mijn mobiele nummer. Bel me maar als je klaar bent met werken.’

Een week later had ze een sollicitatiegesprek met de vrouw, die de assistent-directeur van Personeelszaken bij REL bleek te zijn. Nog eens twee weken daarna werkte ze als kapster en visagiste voor het bedrijf. ‘De mensen die ik in mijn stoel krijg, spelen niet in films, maar komen wel op tv,’ had ze trots aan haar moeder geschreven.

Maar niet alleen de mensen die op televisie verschenen kwamen bij haar terecht, al hadden die natuurlijk wel de hoogste prioriteit. Als ze het niet druk had, kwamen de jonge meiden vaak na hun dienst bij haar langs om hun make-up te laten bijwerken voordat ze een avondje op stap gingen. Ze vond het heerlijk om die meiden te leren kennen. Dat waren de dochters die ze nooit zou krijgen.

Bijna twee jaar geleden had el mal – het kwaad – toegeslagen. De jonge vrouwen, de mooie meisjes, liepen glimlachend langs haar werkplek naar de kantoren van de directie, maar bij terugkomst had hun glimlach plaatsgemaakt voor tranen, was hun make-up uitgelopen en zat hun bloesje scheef. Meestal was ze op dat tijdstip maar alleen, dus riep ze hen bij zich, hield hen vast terwijl ze snikten, wiegde hen soms zelfs op haar schoot. Daarna werkte ze hun make-up en kapsel bij om hun iets van hun waardigheid terug te geven.

De meeste van die meiden namen ontslag, gekrenkt en vroegtijdig ontdaan van hun jeugdige optimisme.

Het was verleidelijk geweest om een afspraak te maken met die journaliste, ze had haar zelfs nog een e-mail gestuurd, maar de laatste tijd was el mal opgehouden. Ze dankte God dat Hij het probleem had opgelost en haar niet had gedwongen haar familie in gevaar te brengen.

85

Nadat Gina had ingecheckt, reed ze naar de zijkant van het hotel en had het geluk een parkeerplekje tegenover haar kamer op de begane grond te vinden. Ze trok haar rolkoffertje achter zich aan, haalde de deur met de keycard van het slot en deed het licht aan. Haar eerste blik bevestigde dat ze had gekregen waar ze om had gevraagd: twee tweepersoonsbedden. Ze wilde zo veel mogelijk ruimte hebben om de papieren op uit te spreiden en door te nemen. Het kostte haar een paar minuten om haar koffer uit te pakken en haar toiletspullen in de badkamer te zetten, voordat ze vier keer terugliep naar de auto om de dozen naar binnen te sjouwen.

Een enorme geeuw herinnerde haar eraan hoe vroeg ze die ochtend was opgestaan. Ze was blij dat ze ervoor had gekozen om de volgende dag pas laat in de middag terug te vliegen naar New York. Zelfs als ze er vanavond niet meer de fut voor had, zou ze morgenochtend nog een paar uur hebben om haar zoektocht af te ronden.

Ze ging op het bed zitten en wreef in haar ogen. Hoewel ze Paula Stephenson nooit had ontmoet, trok ze het zich echt aan wat er met haar gebeurd was. Op pure wilskracht was het haar niet alleen gelukt om te overleven, maar zelfs op te bloeien in een gezin met twee alcoholisten als ouders. Uiteindelijk was ze op de vlucht geslagen omdat haar vader had geprobeerd haar te misbruiken. En wat was er met haar gebeurd nadat ze naar de andere kant van het land was gevlucht en een nieuw leven had opgebouwd in New York? Er had zich alsnog iemand aan haar vergrepen. Geen wonder dat ze was bezweken voor dezelfde verslaving die haar familie kapot had gemaakt.

Wederom ging ze gebukt onder de vraag hoeveel informatie ze moest delen met de familie. Tijdens het gesprek met Lucinda was Paula’s dood wel ter sprake gekomen, maar hadden ze het woord ‘zelfmoord’ niet in de mond genomen. Hoewel het voor Gina verleidelijk was geweest, had ze zich ingehouden. Op haar manier had Lucinda vrede met het verlies van haar dochter. Wat had ze eraan om die wond weer open te rijten, om Lucinda van haar stuk te brengen door de mogelijkheid dat haar dochter om het leven was gebracht? Dat vond Gina niet eerlijk, vooral niet nu ze het nog niet zeker wist. Nu ze niet eens zeker wist of ze haar onderzoek wel zou kunnen afmaken.

Ze keek om zich heen in de bedompte hotelkamer met de goedkope jaloezieën, de versleten vloerbedekking uit een ander tijdperk, de in cellofaan verpakte wegwerpbekertjes op het bureau. Het glamourbestaan van een journalist, dacht ze, terwijl ze de bureaustoel naar een van de bedden toe trok, met haar autosleutel de eerste doos openritste en de inhoud op de smoezelige sprei dumpte.

De volgende ochtend ging Gina om half acht weer aan de slag. Het was haar gelukt om ’s avonds nog twee dozen door te nemen voordat de vermoeidheid haar te veel was geworden. Na acht uur als een blok te hebben geslapen, voelde ze zich weer fit. Ze had gejogd op de loopband in de fitnessruimte, gedoucht en in een vertrek naast de lobby gebruikgemaakt van het continentaal ontbijt.

Paula mocht dan vroeger een pietje precies zijn geweest, dat was niet te zien aan de manier waarop ze haar papieren had georganiseerd. In de dozen die Gina tot nu toe had uitgezocht, zaten ringmappen en ingebonden documenten van advocatenfirma’s, met betrekking tot haar investering in Capriana Solutions. Dat zou het bedrijf van haar ex wel zijn. Tussen de pagina’s hadden her en der oude telefoon- en energierekeningen gezeten. Paula had er een gewoonte van gemaakt om onsamenhangende notities in de kantlijn en op de achterkant van de Capriana-documenten te maken. Omdat Gina niets over het hoofd wilde zien, bekeek ze elke bladzijde van voren en van achteren. Paula’s kriebelige, slecht leesbare handschrift maakte het er niet makkelijker op.

Om kwart voor negen stond ze op en rekte zich uit. Drie gehad, nog één te gaan, dacht ze met een blik op de kartonnen dozen.

Haar mobiele telefoon ging. Volgens het schermpje was de beller Empire Review. Verrast nam ze op.

‘Hoi Gina, hopelijk bel ik je niet wakker. Ben je thuis?’ Het was Jane Patwell.

‘Nee, ik ben in Xavier in Nebraska, om de mais te zien groeien. Wat kan ik voor je betekenen?’

‘Klinkt opwindend,’ merkte Jane op. ‘Twee dingen. Ik heb je onkostenoverzicht ontvangen. Dat heb ik goedgekeurd en naar de administratie doorgestuurd. Maar daar bel ik niet voor. Heb je het al gehoord?’

‘Nee, maar ik ben een en al oor,’ zei Gina glimlachend.

‘Geoffrey Whitehurst heeft gisteren zijn ontslag ingediend.’

‘Lieve help! Dat zag ik niet aankomen.’ Gina vroeg zich af of dit iets te maken had met het verlies van de advertentie-inkomsten van Friedman’s.

‘Dat geldt voor iedereen hier. We zijn allemaal met stomheid geslagen. Hij heeft zijn kantoor al leeggeruimd en is vertrokken.’

‘Enig idee wie nu de boel gaat runnen, tot er een vervanger is gevonden?’

‘Nee. Normaal gesproken zou Marianne Hartig daarvoor de aangewezen persoon zijn, maar die is met zwangerschapsverlof.’

Gina kende de adjunct-hoofdredacteur nog uit de tijd dat ze hadden samengewerkt aan haar artikel over de ontgroeningen. ‘Fijn dat je het even laat weten, Jane. Ik sta hier net zo van te kijken als jij. Weet je misschien wat Geoff nu gaat doen?’

‘Dat heeft hij tegen niemand gezegd, maar ik ben er toevallig achter gekomen. Toen ik een bericht voor hem op zijn bureau wilde leggen, kwam mijn hand waarschijnlijk tegen het toetsenbord aan, want zijn computer sprong aan vanuit de slaapstand.’

Gina grijnsde bij de gedachte dat Jane ‘per ongeluk’ een bericht had gezien dat voor haar baas bestemd was.

‘Kennelijk is hij een van die mensen die vinden dat er geen toekomst in de tijdschriftenwereld zit. Hij heeft een baan aangenomen bij REL News in Londen. O, ik moet ophangen. Doe ze in Nebraska de groeten van me.’

Langzaam liet Gina zich met tollend hoofd op het bed zakken. Even goed nadenken nu, droeg ze zichzelf op. Kon het toeval zijn dat Geoff bij REL ging werken? Uitgesloten. Iemand van REL had hem te pakken gekregen. In ruil voor die nieuwe baan had Geoff haar van het onderzoek gehaald. Maar hadden ze hem niet beter op zijn oude stek kunnen laten zitten? Ze zouden toch wel snappen dat Gina zo haar vermoedens zou hebben als ze hoorde dat hij naar REL was overgestapt? Nee, dacht ze opeens. Ze had helemaal niet moeten weten dat hij daarheen was gegaan. Het was puur toeval dat Jane dat op zijn computer had gezien en aan haar had doorgebriefd.

Hoe zouden ze weten van haar onderzoek? Werd ze soms in de gaten gehouden? Het antwoord begon haar al snel te dagen. Natuurlijk. De slachtoffers die een schikking hadden getroffen, moesten hebben afgesproken dat ze contact zouden opnemen met REL als ze de pers op hun dak kregen. Ze dacht terug aan de opmerking van de jurist van Empire Review, Brady, dat het hem verbaasde dat Meg Williamson met haar had willen afspreken. Dat had Meg niet op eigen houtje besloten. Ze had in opdracht van iemand anders gehandeld.

Een overweldigend gevoel van eenzaamheid overviel haar. Wat moest ze nu? Ze zocht de contactenlijst in haar telefoon op, selecteerde Ted en tikte snel een berichtje van drie woorden. Voordat ze de kans kreeg om zichzelf wijs te maken dat ze hier verkeerd aan deed, had ze al op ‘verzenden’ gedrukt.

Ze haalde een paar keer diep adem om rustig te worden. Wat zou Ted zeggen als hij nu naast haar zat? Haar blik viel op de enige doos die ze nog niet had doorgespit. Aan het werk, zou hij zeggen.

86

Gina keek op haar horloge. Kwart voor tien. Om elf uur moest ze haar kamer uit zijn, maar bij de meeste hotels was het in overleg mogelijk om wat langer te blijven. Toch wilde ze dat niet. Hierna moest ze de dozen nog terugbrengen naar Lucinda, naar het vliegveld rijden en de huurauto inleveren. Als ze haar vlucht miste, zou ze flink wat geld kwijt zijn aan een nieuwe vlucht en nog een hotelovernachting moeten boeken.

Een half uur geleden was ze op de eerste stukjes bewijsmateriaal gestuit waarnaar ze op zoek was. Verspreid over verschillende enveloppen zaten artikelen over vrouwen die onzedelijk waren betast en afgekocht door grote bedrijven. Paula had een verhaal afgedrukt over een verslaggever bij Fox News die tien miljoen dollar had ontvangen. 5x wat ik heb gekregen. Volgende keer een advocaat!! was er in de kantlijn gekrabbeld. De naam van de advocaat van de vrouw was omcirkeld. Zou het kunnen dat Paula contact met haar had gezocht? Gina voerde de naam in op haar laptop.

Om haar ogen even rust te gunnen liep ze naar het koffiezetapparaat om een kop koffie te zetten. Die was warm, slap en smaakte zoals te verwachten was nergens naar.

Paula had dus ingestemd met een bedrag van twee miljoen dollar, zonder tussenkomst van een advocaat. Een groot deel van dat geld was ze kwijtgeraakt door een slechte investering van haar vriend. Als Meg Williamson een vergelijkbaar bedrag had ontvangen, verklaarde dat waarom er geen hypotheek op het huis in Rye rustte, terwijl ze maar een bescheiden salaris had. Cathy Ryan was afkomstig uit een rijke familie. Misschien was het moeilijker of zelfs onmogelijk geweest om haar om te kopen.

Gina ging weer zitten en begon Paula’s papieren verder uit te pluizen. Ze bladerde door documenten die te maken hadden met de aankoop van haar appartement. De volgende map zat vol met aanmaningen van creditcardmaatschappijen, een energiebedrijf, een leasemaatschappij en een telefoonprovider. Er zaten brieven tussen van een advocatenfirma die namens de vereniging van eigenaren dreigde met een gedwongen verkoop. Paula’s laatste dagen waren allesbehalve rustig verlopen. Ze had redenen te over gehad om te proberen meer geld los te peuteren bij REL.

Het laatste voorwerp in de doos was een witte envelop van A4-formaat. Er stond maar één woord op geschreven: Judas. Gina maakte de metalen sluiting open en haalde er een document van drie bladzijdes uit. Het briefhoofd was van Carter & Associates. Vreemd genoeg stond er geen zakelijk adres op vermeld, alleen een telefoonnummer. Gina kon haar opwinding amper bedwingen toen ze de overeenkomst doorlas die Paula anderhalf jaar geleden had ondertekend. Er stond niets in over de advocaat die haar vertegenwoordigde. De enige namen op de laatste pagina waren die van haarzelf, ene Michael Carter en een notaris.

Toen ze het document omdraaide, herkende ze hetzelfde kriebelige handschrift.

24-6 bericht achtergelaten.

27-6 11.00 uur Meridian Parkway 123.

Die datums deden haar ergens aan denken. Op haar laptop opende ze het politierapport dat ze had gescand. Paula’s stoffelijk overschot was op maandag 27 juni gevonden. Ze wist dat de politie het tijdstip van overlijden had ingeschat op basis van wat er in het appartement was aangetroffen. Volgens het politierapport was er op het aanrecht een folder gevonden die was gedateerd op vrijdag 24 juni, waarin een bijeenkomst van de vereniging van eigenaren werd aangekondigd, voor woensdag 29 juni. Volgens de voorzitter van de vereniging waren die folders op de middag van zondag 26 juni bij alle bewoners onder de deur door geschoven.

Als Paula de folder had opgeraapt, had ze dus in elk geval tot zondagmiddag geleefd. Met wie ze die maandag ook had afgesproken op Meridian Parkway, diegene kon haar zondagavond of maandagochtend om het leven hebben gebracht. Het was niet moeilijk te achterhalen geweest waar ze woonde. Het appartement had op haar eigen naam gestaan. Die informatie was terug te vinden in een openbare database.

Gina tikte het adres op Meridian Parkway in op haar laptop. In dat gebouw werden tijdelijke kantoorruimten verhuurd. Ze moest daar iemand zien te vinden die haar wilde vertellen welke bedrijven of personen op 27 juni een kantoorruimte hadden gehuurd.

Omdat ze aannam dat Michael Carter jurist was, ging ze naar de website van de orde van advocaten van New York en probeerde zijn naam op te zoeken. Alleen leden van de orde bleken dat te kunnen, dus mailde ze Lisa of zij het wilde doen.

Met de overeenkomst van drie pagina’s in haar hand dacht ze na over haar volgende zet. Als ze gelijk had, kon dit een belangrijk bewijsstuk in een moordzaak zijn. Met haar telefoon maakte ze foto’s van de drie pagina’s en de achterkant waarop Paula aantekeningen had gemaakt. Die foto’s mailde ze naar zichzelf, zodat ze er altijd bij zou kunnen, mocht er iets met haar telefoon gebeuren.

Nadat ze zich naar de lobby had gehaast, kreeg ze te horen dat er geen computerruimte in het hotel was. De receptionist was wel bereid een kopie voor haar te maken. Hoewel hij het een vreemd verzoek leek te vinden, stemde hij ermee in dat ze hem vergezelde naar het kopieerapparaat in het kantoortje achter de balie. Ze wilde het bewijsmateriaal geen moment uit het oog verliezen. Hij sloeg haar aanbod van tien dollar om een rol verpakkingstape te lenen af.

In haar kamer stopte ze het origineel weer in de envelop en de doos, plakte alle vier de dozen dicht met tape en droeg ze naar haar auto. Nadat ze ze op Lucinda’s veranda had neergezet, reed ze Interstate 80 op om aan de rit naar Omaha te beginnen.

Terwijl ze de eindeloze rijen mais aan zich voorbij zag trekken, bedacht ze dat ze een dijk van een verhaal op het spoor was, maar dat ze geen idee had wie het zou publiceren.

87

Theodore ‘Ted’ Wilson had zich net geschoren in de badkamer van zijn kamer in het Beverly Wilshire Hotel. Hij droogde zijn gezicht af en liep de slaapkamer in, waar hij een gesteven wit overhemd aantrok en een stropdas uitkoos. De promotie van REL News bij de investeerders was opwindend, maar ook een hels karwei. De powerpointpresentatie voor de private equity-groepen en pensioenfondsen in Chicago was goed verlopen, alleen had het vragenrondje veel langer geduurd dan verwacht. Er waren veel vragen over gekomen of de winstgevendheid van REL niet te nauw samenhing met Brad Matthews. Stel dat hij een hartaanval kreeg? Dat hij besloot met pensioen te gaan? Waren er zo nodig presentatoren die het stokje van hem konden overnemen?

Teds team had het vliegtuig naar Los Angeles gemist en op stel en sprong een andere vlucht moeten boeken. In plaats van first class te reizen, had hij ingeklemd gezeten tussen een jongeman die serieus een carrière als sumoworstelaar zou moeten overwegen en een vrouw met een dreinende peuter op haar schoot. Pas om één uur ’s nachts hadden ze in het hotel kunnen inchecken.

De meeste van zijn collega’s keken ernaar uit dat al dat gereis en die lange werktijden er binnenkort weer op zouden zitten, zodat ze terug konden naar hun partners en kinderen. Hoewel Ted ernaar snakte om wat slaap in te halen, zag hij er ook tegen op om zijn normale leven weer op te pakken. De afgelopen weken had hij zijn werk gebruikt om de leegte op te vullen die Gina had achtergelaten. De gedachte dat hij iemand zou moeten zoeken die aan haar kon tippen, was nog angstaanjagender dan gewoon alleen blijven.

Dat ze zo laat bij het hotel waren aangekomen, wilde niet zeggen dat hun plannen gewijzigd waren. Om zeven uur ontbijten. Om tien uur moesten ze hun praatje houden voor CalPERS, het California Public Employees Retirement System. Als grootste publieke pensioenfonds in de Verenigde Staten beheerde CalPERS de vermogens van meer dan 1,6 miljoen werknemers, gepensioneerden en hun gezinnen. Het was een toonaangevend bedrijf. Als zij ermee instemden flink in REL te investeren, zouden veel andere pensioenfondsen hun voorbeeld volgen.

De televisie stond aan op CNBC. De federale onderzoeken naar de vermeende monopoliepositie van Google, Amazon, Apple en Facebook sleepten nog altijd voort. Alle vier die bedrijven waren belangrijke cliënten van de bank waar Ted voor werkte.

Net toen hij zijn stropdas had gestrikt, hoorde hij een berichtje binnenkomen op zijn mobiele telefoon. Hij liep ernaartoe, wierp een blik op het scherm en voelde zijn hart het bijna begeven. Het berichtje kwam van Gina.

Vertrouw me alsjeblieft.

Hij tikte op het scherm om zijn berichtenapp te openen. Dit moest de eerste regel zijn van een veel langer bericht, dacht hij. Maar nee, dit was alles. Vertrouw me alsjeblieft.

Langzaam ging hij op het bed zitten. Volgens de wekkerradio was het zeven minuten voor zeven. Nog even, dan moest hij naar beneden.

Wat zou ze hiermee bedoelen? Er ging een vlaag van woede door hem heen. Ze had het recht niet om dit te doen. Zonder uitleg van de aardbodem verdwijnen en dan zo’n raadselachtig berichtje sturen om nog meer met zijn emoties te sollen. Maar zijn woede verdween weer net zo snel als die gekomen was. Elk contact met Gina, ook al waren het maar drie woordjes, was beter dan die oorverdovende stilte. Vlak nadat ze hun relatie had verbroken, had hij bij elk binnenkomend berichtje een gat in de lucht gesprongen. Hij was er zeker van dat zij het zou zijn, dat ze een verklaring zou geven voor wat er gebeurd was en dat het tussen hen weer kon worden als vanouds. Maar eens hield het op. Hoop doet leven, zei men, maar het zorgde er ook voor dat je je belachelijk voelde en je daar ook naar ging gedragen.

Waarom zou ze hem vragen haar te vertrouwen? Zou ze een reden hebben gehad om de relatie te verbreken die ze niet met hem kon delen?

Koortsachtig dacht hij terug aan de tijd dat ze samen waren geweest, op zoek naar een hint over wat Gina hem duidelijk probeerde te maken. Zijn gedachten dwaalden af naar een etentje van de zaak waar hij haar aan het begin van hun relatie mee naartoe had genomen. Kort daarvoor had ze hem in vertrouwen verteld dat ze aan een artikel werkte over een grote liefdadigheidsinstelling in New York die veteranen steunde die gewond waren geraakt tijdens een uitzending naar het buitenland. De charismatische oprichter, die zelf een been was kwijtgeraakt in Afghanistan, werd door iedereen bejubeld om zijn inzet voor het goede doel. Alleen had hij ook een duistere kant. Twee van zijn voormalige werknemers hadden aan Gina toevertrouwd dat hij kinderporno op zijn computer had staan. Met hun discrete klachten bij de raad van bestuur was niets gedaan. Haar artikel zou hem ontmaskeren en dwingen ontslag te nemen.

‘Mondje dicht over waar ik aan werk,’ had ze Ted voorafgaand aan het etentje meermaals gewaarschuwd. Een van de vennoten van Teds bank zat in de raad van bestuur van die liefdadige instelling.

Er ging hem een lichtje op. ‘Natuurlijk, dat moet het zijn,’ zei hij hardop. Er was maar één verhaal waar Gina aan kon werken dat het haar onmogelijk maakte hem in vertrouwen te nemen. Waarom? Omdat ze hem in een onmogelijke positie zou brengen als ze hem vertelde waar ze mee bezig was. Het was overduidelijk. Gina was op het spoor gekomen van misstanden binnen zijn bank en deed daar nu onderzoek naar!

88

Gina trok een badjas en sloffen aan en liep met de slaap nog in haar ogen naar de keuken. Haar vlucht naar Newark had vier uur vertraging gehad. Door slecht weer aan de oostkust, gevolgd door een technisch mankement voor vertrek, was ze uiteindelijk om twee uur ’s nachts geland. Pas na half vier was ze eindelijk in slaap gevallen.

Meer uit gewoonte dan omdat het echt nodig was, had ze tijdens de rit naar het vliegveld haar navigatieapp aangezet. Daardoor was de accu van haar mobiele telefoon helemaal leeggetrokken. Ze had de verleiding weerstaan om een laadpunt op de luchthaven te gebruiken. Een tijdje geleden was ze naar een diner geweest waar een cybersecurityexpert een praatje had gehouden. Hij had gewaarschuwd dat er in laadpunten op luchthavens door hackers soms apparaatjes werden geplaatst om de informatie in de telefoon te downloaden. Om dezelfde reden benadrukte hij dat je nooit het aanbod van een Uber-chauffeur moest aannemen om je telefoon op te laden.

Onder normale omstandigheden zou ze hebben gepopeld om naar haar afspraak met de hoofdredacteur van Empire Review te gaan. Ze had wat zij als het bewijs beschouwde dat Paula Stephenson contact had gezocht met REL om opnieuw te onderhandelen over haar schikking. Paula was gestorven op hetzelfde moment dat ze een afspraak had gemaakt met iemand van Carter & Associates.

Dit was normaal gesproken het moment om een plan van aanpak te bedenken met de hoofdredacteur. Wanneer moesten ze de politie inlichten? Ze had het nummer van Michael Carter. Ze zouden de telefoon op de luidsprekerstand zetten, samen het nummer bellen en iets prijsgeven van wat ze wisten, om de reactie van de persoon aan de andere kant van de lijn te peilen. Er was nog een scenario om over na te denken: wat ze moest doen als Michael Carter contact met háár opnam. Ze had haar mobiele telefoon gebruikt om met Meg Williamson te communiceren en twijfelde er niet aan dat hij haar nummer had doorgekregen.

Maar net nu ze alle hulp goed kon gebruiken, was de stoel van de hoofdredacteur bij Empire Review leeg. Er kwam iets bij haar op. Ze zou Charlie Maynard, de voormalige hoofdredacteur, om advies kunnen vragen. Op de klok op de koelkast zag ze dat het kwart voor negen was. Dat betekende dat het aan de westkust nog maar kwart voor zes was, veel te vroeg om hem te bellen, zeker nu hij net met pensioen was gegaan.

Ze haalde haar mobiele telefoon uit de zak van haar badjas en legde hem op de keukentafel aan de oplader. Een dun rood streepje gaf aan dat de batterij bezig was om weer tot leven te komen. Een trillend geluid gaf aan dat er een berichtje binnenkwam. Het was van Ted! Hoe zou hij reageren op haar vraag hem te vertrouwen? Zijn reactie zorgde voor een golf van opluchting. ‘Godzijdank,’ zei ze terwijl ze naar zijn antwoord staarde, verwonderd omdat die zes letters ervoor zorgden dat de donkere wolk die al weken boven haar hoofd hing wegtrok. Hij had geschreven:

Altijd.

89

Michael Carter was blij dat hij eraan had gedacht een paraplu mee te nemen. Wat was begonnen als een lichte motregen was al snel overgegaan in een stortbui. Zijn vrouw en zoon waren vroeg naar bed gegaan en lagen diep te slapen. Hij had dus aan niemand tekst en uitleg hoeven geven waarom hij om vijf voor half twaalf nog de deur uit ging.

Het had Junior nog geen tien minuten gekost om op zijn berichtje te reageren.

Vanavond, 23.30 uur. Zelfde plek.

Net toen hij wilde teruglopen om onder de luifel van zijn gebouw te schuilen, zag hij een zwarte Lincoln Navigator de hoek om rijden en langzaam langs de stoeprand tot stilstand komen. Oscar stapte uit en tuurde onder de paraplu door om Carters gezicht te zien. Nadat hij zich ervan verzekerd had dat het echt Carter was, deed hij het achterportier aan de passagierskant open. Carter klapte zijn paraplu in en nam op de achterbank plaats, waarna Oscar het portier dichtsloeg en verdween.

‘Het spijt me dat ik u met dit slechte weer heb laten komen, meneer Carlyle.’

‘Ik zou me moeten verontschuldigen. Jij moest net in de regen staan. Zeg maar Fred, trouwens.’

‘Oké, Fred. Ik zal meteen ter zake komen. Drie maanden geleden heeft Paula Stephenson, die opnieuw wilde onderhandelen over haar schikking, plotseling zelfmoord gepleegd.’

‘Ja, dat heb je me gemaild.’

‘Daarna is Cathy Ryan, die niet met ons wilde onderhandelen, verongelukt.’

‘Allebei heel tragisch,’ zei Junior op sombere toon.

‘Dat is niet de enige overeenkomst. Beide vrouwen waren slachtoffers van Matthews die niet wilden meewerken en een vroege dood zijn gestorven. De slachtoffers die een schikking hebben getroffen en hun mond hebben gehouden, zijn ongedeerd. Maar zodra er iemand tegenstribbelt of zich niet aan de overeenkomst houdt, lijkt dat heel slecht voor haar gezondheid te zijn.’

Junior slaakte een diepe zucht en sloeg zijn handen voor zijn gezicht. ‘Wat een puinhoop! Ik moet je iets bekennen, Michael. Tot vanavond was ik bang dat jij iets te maken had met de dood van Paula Stephenson.’

Daar ging Carter fel tegenin. ‘Ik kan je verzekeren dat dat niet zo is. Ik kan zelfs bewijzen dat ik –’

Junior stak zijn hand op. ‘Rustig maar, je hoeft me niet te overtuigen. Ik had beter moeten weten en niet naar Sherman moeten luisteren.’

‘Je zou eens aan hem moeten vragen waarom hij het doet. We weten allebei dat die sterfgevallen geen toeval zijn. Hoe moet het verder als iemand hierachter komt?’

‘Dat weet ik niet. Daar moet ik over nadenken. Pas in de tussentijd goed op jezelf. Ik weet dat Sherman iemand in de arm heeft genomen om je na te trekken. Het zou me niets verbazen als je gevolgd werd.’

‘Ik zou me graag een tijdje gedeisd houden. Nu Ryan…’ Hij aarzelde, op zoek naar het juiste woord. ‘… er niet meer is, zijn er voor zover we weten geen losse eindjes meer. Er woont nog een slachtoffer in Zuid-Afrika, maar van haar verwacht ik geen problemen. Ik zal zorgen dat het geld naar je bronnen overgemaakt blijft worden –’

‘We zijn nog niet klaar,’ merkte Junior zacht op.

Carter keek hem aan. ‘Niet?’

‘Een paar dagen geleden heeft Brad Matthews me gebeld. Hij zei dat hij bij mijn vader op bezoek wilde en vroeg of ik er ook bij kon zijn. Kennelijk heeft zelfs hij een geweten. Toen we alleen waren, kwam hij los en bood zijn verontschuldigingen aan voor wat hij had gedaan. Hij wilde geen zaken meer doen met Sherman of met jou, dus heeft hij mij de namen gegeven van nog eens twee vrouwen die volgens hem een geldbedrag zouden moeten ontvangen. Wat nog verbazingwekkender was: hij vertelde dat hij persoonlijk contact had opgenomen met de vrouwen. Ze hebben zijn excuses aanvaard en zijn akkoord gegaan met een schikking. Jij hoeft alleen maar te zorgen dat ze de papieren ondertekenen. Er hoeft niets meer besproken te worden.’ Hij gaf Carter een velletje papier. ‘Dit zijn hun contactgegevens.’

‘Goed, ik doe het wel. Maar daarna kap ik ermee.’

‘Afgesproken. Let wel, Sherman hoeft hier niets van te weten. Er is al genoeg kwaad bloed gezet tussen Matthews en hem.’

‘Maar nog twee slachtoffers betekent nog eens vier miljoen dollar. Hoe moet ik –’

‘Dat geld wordt naar je overgemaakt. Laat dat maar aan mij over.’

‘Oké.’

‘Michael, ik vind het heel erg dat je hierbij betrokken bent geraakt. Ik weet dat je een gezin hebt. Pas goed op jezelf.’

Carter deed de deur open en stapte naar buiten. Het regende nog flink, maar hij nam niet de moeite om zijn paraplu op te steken toen hij terugliep naar het gebouw.

90

Helemaal klaar voor de actie, maar zonder duidelijk plan. Zo voelde Gina zich toen ze nadacht over haar volgende zet. Ze twijfelde er niet meer aan dat Paula Stephenson en Cathy Ryan om het leven waren gebracht. Wat er bij REL News aan de hand was, ging veel verder dan een misbruikschandaal. Er werden vrouwen vermoord.

Ze had overwogen contact op te nemen met Carter & Associates, maar het toch niet aangedurfd. In haar eentje was ze veel kwetsbaarder dan met een gerespecteerd nationaal tijdschrift achter zich. Ze had Jane Patwell gesproken, die had verteld dat er nog geen zicht was op een opvolger voor Geoff. Er was in allerijl een werkgroep samengesteld die ervoor moest zorgen dat er volgende maand iets uit te geven was. Jane had beloofd haar te bellen, mocht er iets veranderen.

Op de e-mail die ze naar haar mysterieuze bron Deep Throat had gestuurd, had ze geen reactie ontvangen. Het deed haar denken aan hoe ze bij deze zaak betrokken was geraakt. Cathy Ryan had haar een mail gestuurd, maar nadat Gina daarop gereageerd had, had ze nooit meer iets van haar vernomen. Ze huiverde bij de gedachte dat Deep Throat hetzelfde lot had ondergaan als Cathy.

Het had één voordeel dat haar onderzoek naar REL News stilstond. Ze klapte haar laptop open en zocht een telefoonnummer op. Ik moet dit doen, hield ze zichzelf voor. Toch voelde ze zich schuldig toen ze het nummer intoetste en er werd opgenomen.

‘Met Gina Kane. Ik ben op zoek naar Philip Callow.’

‘Daar spreek je mee.’

Ze had er lang over nagedacht wat ze nu moest zeggen. Ergens wilde ze alles er gewoon uit flappen: Je op geld beluste stiefmoeder heeft haar pijlen op mijn veel oudere, gepensioneerde vader gericht. Moet ik me zorgen maken?

Deze situatie vroeg echter om een subtielere aanpak. ‘Mijn vader is weduwnaar en is na zijn pensioen in Florida gaan wonen. Daar heeft hij een goede band gekregen met je stiefmoeder, Marian. Toen ik haar voor het eerst zag, had ze het over jou en je broer, Thomas. Ik zou graag eens kennis met jullie maken.’

‘Waarom?’

Die vraag had ze al zien aankomen. ‘Omdat het ernaar uitziet dat ze gaan trouwen. Als dat zo is, lijkt het me prettig om mijn toekomstige nieuwe familieleden voor die tijd alvast te ontmoeten.’

Het bleef even stil. ‘Dat moet wel lukken.’

‘Super,’ zei ze. ‘Ik wil graag naar jullie toe komen. Waar woon je?’

‘In Buffalo.’

‘Oké. Woont je broer daar ook?’

‘We wonen in één huis. Wanneer wil je komen?’

‘Wanneer het jullie uitkomt.’

‘Morgenmiddag? Om half twee?’

‘Prima.’

Hij gaf haar de naam van een restaurant.

Na het gesprek spookten er twee gedachten door haar hoofd. Als Philip en zijn broer om half twee konden gaan lunchen, moesten ze wel flexibele werktijden hebben. Ze vroeg zich af of ze hetzelfde over haar dachten. Haar tweede gedachte was hoelang het zou duren en hoeveel het zou kosten om op en neer te vliegen naar Buffalo.

Ongeveer anderhalf uur en driehonderdeenenvijftig dollar, zo bleek.

De volgende dag nam Gina een Uber naar het restaurant. Ze had besloten geen vroege vlucht te nemen en de vijfentwintig kilometer naar Niagara Falls te rijden. Ze had het er met Ted weleens over gehad om daarheen te gaan, dus zou ze wachten tot ze het samen konden doen.

Maria’s, het restaurant dat Philip had uitgekozen voor de lunch, was eerder een eetcafé, en nogal aftands ook. Er stonden oude krukken met vaalrode zittingen aan een bar die bijna de volledige lengte van het pand in beslag nam. Aan weerszijden van de voordeur stonden er tafeltjes met stoelen en in de hoeken achterin waren tafels met banken geplaatst.

Er liep een serveerster naar haar toe met haar hand vol menukaarten. ‘Tafel voor één persoon?’

‘Nee, ik heb hier met twee mannen afgesproken.’

‘Als je Phil en Tom bedoelt, die zitten daar.’ De serveerster wees naar het zitje in de linkerhoek.

Gina liep naar de twee mannen toe, die naast elkaar op het bankje zaten. ‘Philip en Thomas?’

‘Dat zijn wij,’ antwoordde de een, terwijl de ander zei: ‘Ga zitten.’ Geen van beiden stonden ze op om haar te begroeten. Ieder van hen had een half gevulde kop koffie voor zich staan, wat erop leek te wijzen dat ze hier al een tijdje zaten.

De broers zagen eruit alsof ze halverwege de dertig waren, iets ouder dan zijzelf. Ze waren allebei aan de forse kant. Die ochtend hadden ze niet de moeite genomen zich te scheren, misschien de ochtenden daarvoor ook al niet. Hoewel het buiten frisjes was, droegen ze beiden een vaal geworden shirt met korte mouwen. Een van hen had een verband om zijn pols en ze hadden allebei donkere wallen onder hun ogen.

Gina liet zich tegenover hen op het bankje glijden en vroeg zich af hoe ze het gesprek moest openen. Voordat ze iets kon zeggen, kwam de serveerster aanlopen en zette ze de broers ieder een bord voor.

‘We hadden trek, dus hebben we alvast besteld. Hopelijk vind je dat niet vervelend,’ zei Philip.

‘Nee, hoor,’ reageerde Gina, die ervan stond te kijken hoe onbeschoft ze waren.

‘Weet jij al wat je wilt, lieverd?’ vroeg de serveerster aan haar.

‘Doe om te beginnen maar een ijsthee. Ik heb de menukaart nog niet bekeken.’ Ze keek naar de borden van de broers. Allebei hadden ze een stapel pannenkoeken, eieren en spek, met een grote portie friet erbij. Geen typische lunchgerechten. ‘Trouwens, een hamburger lijkt me wel lekker.’ Op aanraden van de serveerster bestelde ze de Deluxe.

‘Bedankt dat jullie tijd voor me wilden vrijmaken,’ begon Gina.

‘Dat zit wel goed,’ mompelde Philip.

‘Hopelijk hou ik jullie niet van jullie werk af.’

‘Nee, hoor,’ reageerde Thomas.

‘Wat doen jullie precies?’

‘We zijn zelfstandig ondernemers,’ vertelde Philip.

‘We zitten in de gamingbusiness,’ voegde Thomas daaraan toe.

‘Gaming? Ik weet niet precies wat je daarmee bedoelt.’

‘Computergames spelen in competitieverband is in de hele wereld een sterk groeiende bedrijfstak,’ legde Philip uit. ‘Tom en ik hadden een succesvol bedrijf, tot moederlief onze vader overhaalde ons niet meer financieel te steunen.’

‘Met moederlief bedoel je zeker Marian?’

‘De enige echte.’ Nijdig veegde Thomas een stuk pannenkoek van zijn kin.

‘Wat vervelend om te horen. Hoe moet het verder nu jullie zonder dat geld zitten?’

‘We zijn op zoek naar nieuwe geldschieters. Alleen schiet dat niet erg op.’

‘Zien jullie Marian weleens?’

‘Af en toe,’ antwoordde Philip.

‘Hebben jullie verder nog contact met haar?’

‘Zo nu en dan,’ zei Thomas.

Dit schoot niet op, dacht Gina. Met een subtiele aanpak zou ze er niet komen. Ze besloot een vraag te stellen waarvan ze hoopte hen ermee aan het praten te krijgen. ‘Ik heb Marian een keer gezien. Ze leek me heel aardig, maar jullie kennen haar beter dan ik. Het is duidelijk dat jullie nu een hoop wrok tegen haar koesteren. Hoe vonden jullie haar toen jullie haar net kenden en wat is er sindsdien gebeurd?’

Ze had gehoopt hiermee het gesprek wat leven in te blazen en daar was ze goed in geslaagd. Het half uur daarna vertelden de broers haar om beurten over een vrouw die in het begin heel lief had geleken. Na verloop van tijd was Marian echter het leven van hun vader gaan bepalen. Zijn nalatenschap, die volgens hen nogal omvangrijk was, had naar hen toe moeten gaan, maar tegen de tijd dat hun vader doodging, had Marian hem er al van overtuigd alles aan haar na te laten. ‘Wij staan met lege handen,’ zei Philip, wat Thomas beaamde.

Toen de rekening werd gebracht, gaven de broers allebei geen sjoege. Evenmin bedankten ze Gina toen zij betaalde. Op de terugweg naar het vliegveld kwam het pas bij haar op dat de twee helemaal niets over haar gevraagd hadden.

91

Na veel onderweg te zijn geweest was Michael Carter weer op kantoor. Eerder die week was hij in een dag tijd op en neer gereden naar Portland in Maine. Na terugkomst in New York was hij de volgende dag naar Phoenix gevlogen, waar hij ook de nacht had doorgebracht. Nu leunde hij naar achteren en keek naar de e-mail die hij aan Junior had geschreven over zijn tripjes. Tevreden klikte hij op versturen. Hij bedacht dat dit de eerste keer was dat hij een mail alleen naar Junior stuurde, niet naar Sherman.

De vrouwen in Portland en Phoenix waren degenen die Junior had genoemd, die Matthews zelf had aangedragen. Carter kon zich nog steeds maar moeilijk voorstellen dat Matthews zijn hart bij Junior had uitgestort. Toen Carter, Sherman en Matthews elkaar op de countryclub hadden gezien, had de presentator geen greintje spijt getoond van zijn daden. Hij had er zelfs over gelogen, door Meg Williamson niet als een van zijn slachtoffers te noemen. Voor hetzelfde geld was hij nog steeds bezig, kwamen er nog steeds namen bij op de lijst.

Junior had gezegd dat Matthews zelf contact had gezocht met de twee slachtoffers en hen had overgehaald om een schikking te treffen. Wat hij ook gezegd had, het had kennelijk effect gehad. Beide vrouwen waren naar de gehuurde kantoorruimte gekomen, hadden de overeenkomst zonder vragen te stellen en vrijwel zonder die te lezen ondertekend en waren zowat de deur uit gerend.

De tweede keer dat hij Junior in de auto had gesproken, had hij gezegd dat hij ertussenuit wilde. Junior had gezegd dat hij een poosje vrij kon nemen nadat alles met deze twee vrouwen was geregeld, maar dat zou niet gebeuren. Integendeel, zelfs.

92

Toen Gina ’s ochtends vroeg van het hardlopen terugkwam, lag haar telefoon op de keukentafel te rinkelen. Ze wierp een blik op het schermpje en zag dat het haar vader was.

‘Ha, Gina. Ik was gewoon even benieuwd wat mijn kleine meid allemaal uitspookt.’

Je moest eens weten, dacht ze. ‘Niks bijzonders, pap. Ik werk nog steeds aan dat artikel voor Empire Review. Er zijn nogal wat veranderingen gaande op de redactie, dus het kost wat tijd om dingen rond te krijgen.’

‘Dat komt vast wel goed.’

‘Hoe gaat het daar?’ vroeg ze, bijna met tegenzin.

‘We gaan met een groepje een paar dagen vissen op de Bahama’s. Morgen vertrekken we. Met de mannen onder elkaar. Maak je maar niet druk, schat. Ik stap niet stiekem in het huwelijksbootje.’

‘Ja, hoor, zo kan-ie wel weer. Hoe gaat het met Marian?’

‘Prima. Nu je het zegt, ze is bij jou in de buurt. Ze heeft een paar zaken af te handelen in New York. Ik heb haar vanmorgen naar het vliegveld gebracht.’

Waarschijnlijk wilde ze het appartement alvast op haar naam laten zetten, dacht Gina vals, maar ze sprak zichzelf meteen streng toe. ‘Als ze tijd heeft, lijkt het me leuk om een keer iets met haar te gaan drinken.’

‘Dat is heel aardig van je. Ik weet dat ze een paar dagen in de stad blijft.’ Hij gaf haar het mobiele nummer van Marian en ze deed net alsof ze het opschreef, alsof ze het nog niet van Teds vriend bij Goldman Sachs had gekregen. ‘Ik zou het echt fijn vinden als je haar wat beter zou leren kennen.’

‘Dat beloof ik, pap. Maak je daar maar geen zorgen om. Een goede vangst gewenst!’

93

Wat kon het leven soms toch grappig uit de hoek komen, dacht Gina. In de loop van haar carrière had ze heel wat machtige mensen geïnterviewd, die vaak helemaal geen zin hadden om haar vragen te beantwoorden. Het was normaal om een beetje nerveus te zijn voor dat soort interviews. ‘Iedereen heeft last van zenuwen,’ had een doorgewinterde verslaggever haar eens toevertrouwd. ‘Zolang je die vlinders in je buik maar in bedwang houdt, kan je niks gebeuren.’

Vanavond was het anders. Als het haar lukte om aan te tonen dat Marian Callow een opportunistische vrouw was die het op oudere mannen had gemunt, had ze gewonnen. Maar zou het ook zo voelen? Als ze om haar vader – en zichzelf – te beschermen zijn hart moest breken…

Haar overpeinzingen werden onderbroken door Marian, die nadat ze haar blik had opgevangen zwaaide en naar het tafeltje liep. Gina had een Italiaans restaurantje in de Upper West Side uitgekozen. Voor New Yorkse begrippen stonden de tafeltjes ongewoon ver uit elkaar. Gina wilde haar stem niet hoeven verheffen om zich verstaanbaar te maken en ze wilde al helemaal niet dat de mensen aan de andere tafeltjes hun gesprek zouden kunnen volgen.

‘Wat een heerlijk restaurantje,’ zei Marian toen de hoofdkelner haar stoel aanschoof. ‘Hoe ben je hierop gestuit?’ Ze droeg een duur uitziend donkerblauw mantelpakje met een rood-witte sjaal om haar hals. Ook nu weer viel het Gina op hoe aantrekkelijk ze was.

‘Een vriend van me heeft hier een keer gegeten en was er laaiend enthousiast over,’ antwoordde ze. Die vriend was Ted, maar ze wilde het gesprek niet op haar eigen liefdesleven brengen. Daar ging het nu niet om.

Ze bestelde een fles pinot noir en Marian stond erop dat Gina het hoofdgerecht voor hen allebei uitkoos. Tijdens hun eerste glas praatten ze over koetjes en kalfjes. Marian was om meerdere redenen naar New York gekomen. Ze logeerde bij een oude vriendin met wie ze had samengewerkt toen ze nog binnenhuisarchitect was. De avond daarvoor hadden ze To Kill a Mockingbird gezien, waar ze echt had van genoten. Morgen ging ze lunchen met de twee mensen die haar vermogen beheerden. Die twee waren bij Goldman Sachs bevriend geweest met haar man en begonnen nu voor zichzelf. ‘Natuurlijk zouden we ook alles door de telefoon kunnen regelen, maar soms is het gewoon fijner om de mensen aan wie je je geld toevertrouwt in de ogen te kunnen kijken.’

Zeg dat wel, dacht Gina terwijl ze Marian niet al te opvallend probeerde aan te staren.

In tegenstelling tot haar stiefzoons leek Marian oprecht geïnteresseerd in haar. Ze vroeg waar ze momenteel aan werkte, maar respecteerde het ook toen Gina zich verontschuldigde omdat ze daar niets over kon zeggen. Daarna vroeg ze of er nog nieuws was over haar en Ted. Toen ze zei dat ze hoopte dat Gina wat vaker naar Naples zou komen, leek ze dat echt te menen.

Het eten werd gebracht en smaakte overheerlijk als altijd. Marian straalde een warmte en vriendelijkheid uit die Gina in Naples niet was opgevallen. Ze begreep heel goed waarom haar vader zich tot haar aangetrokken voelde, waarom mannen haar zo betoverend vonden.

Na het eten bracht ze voorzichtig ter sprake waarom ze Marian mee uit eten had gevraagd. ‘Nadat mijn moeder was overleden, was mijn vader totaal de weg kwijt. Mijn ouders waren al samen sinds ze nog heel jong waren. Ik heb me enorme zorgen om hem gemaakt. Daarom had ik eerlijk gezegd ook mijn bedenkingen toen ik hoorde dat hij zo snel alweer iemand had leren kennen.’

‘Dat begrijp ik helemaal. Als ik jou was, had ik ook met vragen gezeten.’

‘Bedankt dat je het zo sportief opvat, Marian. Ik schaam me rot omdat ik hier zelfs maar over begin. Maar nu mijn moeder er niet meer is, heb ik alleen mijn vader nog. Ik voel me er verantwoordelijk voor om…’ Ze aarzelde, op zoek naar de juiste woorden.

‘Voor hem te zorgen?’ opperde Marian.

‘Bij gebrek aan een betere term, ja.’

Marian glimlachte. ‘Je vader is een geweldige man. Jullie hebben allebei geluk dat er zich iemand om je bekommert.’ Ze nam een slok wijn. ‘Ik ben enig kind, net als jij. Mijn ouders leven allebei niet meer. Met Jack heb ik acht heerlijke jaren gehad. Hij was een fijne kerel.’ Ze zweeg even. ‘Omdat hij ouder was dan ik, wist ik dat de kans groot was dat ik hem zou overleven. Maar toch had ik gedacht dat we meer tijd zouden hebben.’

‘Wat erg voor je,’ zei Gina welgemeend.

‘Dank je. Jij weet hoe het is om iemand kwijt te raken met wie je zo’n goede band hebt.’

Gina wist niet of Marian het nou over haar moeder had, over Ted, of allebei.

‘Ik mag je graag, Gina. Hoe het ook verdergaat tussen je vader en mij, ik wil een goede band met je opbouwen. Ik weet dat je met vragen zit. Dus kom maar op, ik ben er klaar voor.’

‘Bedankt dat je het me zo gemakkelijk maakt. Ik zal er maar gewoon voor uitkomen. In Naples heb ik aan je gevraagd hoe vaak je je stiefkinderen ziet. Daarop antwoordde je dat ze hun eigen leven hebben. Eerlijk gezegd vond ik dat nogal alarmerend.’

‘Wil je met hen praten?’

‘Dat heb ik al gedaan.’

‘Hoe heb je hen gevonden? Och, laat ook maar. Gezien je beroep verbaast het me niet dat je hen hebt kunnen opsporen.’

‘Ik heb niet gewoon met hen gepraat, ik ben naar Buffalo gevlogen en heb met hen geluncht.’

‘Dan doe je het beter dan ik.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Mij willen ze niet eens zien. Ze zullen vast wel tegen je gezegd hebben wat voor heks ik ben. Dat ik hun vader tegen hen heb opgezet. Dat ik al het geld heb ingepikt dat voor hen bestemd was. Ben ik nog iets vergeten?’

‘Volgens hen heb jij hun vader overgehaald om geen geld meer in hun bedrijf te steken.’

Met een glimlach slaakte Marian een zucht. ‘Waar zal ik eens beginnen? Die jongens hebben Jacks hart gebroken. Jack is altijd een harde werker geweest. Op school deed hij aan sport, maar hij had er ook altijd een baantje naast. Zijn ouders hadden geen cent te makken, dus heeft hij zelf zijn studie aan SUNY Buffalo bekostigd. Op de een of andere manier wist hij een sollicitatiegesprek in de wacht te slepen bij Goldman Sachs, op een moment dat ze alleen interesse hadden in mensen van topuniversiteiten. Toen hij eenmaal een voet tussen de deur had, werkte hij zich uit de naad. Hij vertrok vroeg naar zijn werk, kwam pas laat thuis en bracht meer dan de helft van de tijd in het buitenland door.’

‘Dus hij zag zijn zoons niet vaak toen ze nog klein waren.’

‘Nee, daar heeft hij tot op de dag van zijn dood spijt van gehad. Zijn vrouw was een goed mens, maar een schuchter type. Ze zei steeds dat ze het met Jack eens was dat ze strenger tegen de jongens moesten zijn en hen zelf de kost moesten laten verdienen, maar zodra hij weg was, liet ze hen weer gewoon hun gang gaan. Ze was altijd bang om hen te veel onder druk te zetten. Als je het haar vroeg, konden ze beter op hun kamer computerspelletjes zitten spelen dan op straat rondhangen en drugs gebruiken. Ze zag er geen kwaad in.’

‘Dat moet lastig zijn geweest.’

‘Inderdaad. Uiteindelijk is Jack van haar gescheiden. Omdat hij goed verdiende, kreeg ze flink wat alimentatie voor zichzelf en de kinderen. Jack heeft hun opleiding aan SUNY Buffalo betaald, maar die hebben ze nooit afgemaakt. Sterker nog, ze kwamen maar zelden opdagen tijdens de colleges. Ze zaten de hele tijd op hun kamer computerspelletjes te spelen.’

‘Zo klinkt het bijna als een verslaving.’

‘Dat ben ik met je eens, op dat “bijna” na.’

‘Is hun moeder nog in beeld?’

‘Nee. Ze was gevoelig voor depressies en dat werd erger toen ze de middelbare leeftijd bereikte. Uiteindelijk is ze in een tehuis geplaatst, waar ze nu nog steeds woont.’

‘Wat is er daarna met de jongens gebeurd?’

‘Die waren inmiddels volwassen, halverwege de twintig. Hun moeder had al haar geld aan hen gegeven, wat wel het ergste was wat ze had kunnen doen. Ze zagen zichzelf als professionele gamers. In nog geen drie jaar tijd hebben ze er vijf miljoen dollar doorheen gejaagd.’

‘Wat zonde.’

‘Van dat geld en van hun leven,’ beaamde Marian. ‘Pas toen ze blut waren, kreeg Jack weer wat meer grip op de situatie. Hij smeekte hen om in therapie te gaan. Er zijn steeds meer deskundigen die beweren dat een gameverslaving net zo schadelijk is als een gokverslaving. Natuurlijk weigerden ze. Waarom zouden ze in therapie gaan? Volgens hen was er helemaal niets aan de hand.’

‘Wat heeft Jack toen gedaan?’

‘Ze wilden niet eens met hem praten. Toen ze het huis in New Jersey kwijtraakten, regelde hij dat ze in Buffalo konden gaan wonen. Hij wilde dat ze dicht bij hun grootouders zouden zijn. Het huis maakt deel uit van een trustfonds dat hij heeft opgezet. Uit dat fonds wordt alles betaald, ook een snelle internetverbinding zodat ze kunnen gamen. Ze hebben allebei een auto, een maandelijkse toelage om van te leven en een ziektekostenverzekering. Als ze ooit besluiten in therapie te gaan, wordt dat volledig vergoed vanuit het fonds.’

‘Wat triest.’

‘Dat kun je wel zeggen. Dit is het enige waar Jack en ik weleens onenigheid over hadden.’

‘Was jij op dat trustfonds tegen?’

‘Integendeel. Ik was het met hem eens dat hij gezien de omstandigheden geen andere keus had. We wilden allebei niet dat ze op straat zouden belanden.’

‘Waar hadden jullie dan onenigheid over?’

‘Omdat hun grootouders al een dagje ouder waren, vond hij dat ik het trustfonds moest beheren. Dat wilde ik niet.’

‘Maar uiteindelijk heb je het toch gedaan?’

‘Niet meteen. Toen Jack nog gezond was, was er geen haast bij. Maar toen werd hij ziek.’ Er welde een traan op in haar oog. ‘Hij had geen rust totdat hij wist dat iemand die hij vertrouwde voor zijn zoons zou zorgen. Ik wilde niet dat hij zich ook nog eens zorgen moest maken over dat trustfonds, dus heb ik ermee ingestemd.’

‘Hoe namen Philip en Thomas dat op?’

‘Zoals te verwachten was. Toen ze Jack niet langer de schuld konden geven van hun problemen, werd ik de nieuwe zondebok.’

‘Dat klinkt als een ondankbare taak.’

‘Dat is nog zwak uitgedrukt.’

‘Ze zeiden dat je Jack had overgehaald om de financiering van hun bedrijf stop te zetten.’

Marian grinnikte. ‘Ze hadden het idee opgevat om een team van gamers samen te stellen om de wereld rond te reizen en aan toernooien mee te doen. Ik heb helemaal niets stopgezet. Die financiering is er nooit geweest. Jack zou er nog geen cent in hebben gestoken.’

‘Maakt het uit als ik zeg hoe schuldig ik me voel omdat ik je verkeerd heb ingeschat?’

‘Gina, je probeerde iemand te beschermen van wie je houdt. Je hoeft jezelf niets kwalijk te nemen.’

‘Ik ben blij dat we dit hebben kunnen uitpraten.’

‘Ik zou graag willen dat je nog één ding voor me doet.’

‘Is dat zo?’ vroeg Gina bezorgd.

‘Ik snak naar een amaretto en ik heb er een hekel aan om in mijn eentje te drinken.’

‘Ik ook. Doe mij er ook maar een.’

94

Gina liep haar appartement in, liet haar tas en sleutels op de keukentafel vallen en pakte een flesje water uit de koelkast. Het voelde alsof er een enorme last van haar schouders was gevallen. Tijdens het etentje had ze erachter willen komen wat voor iemand Marian was. Nu ze daar een beter idee van had, betrapte ze zichzelf erop dat ze hoopte dat het iets zou worden tussen Marian en haar vader.

Voor zeker de tiende keer opende ze het berichtje dat Ted haar had gestuurd. Altijd. Door dat woordje voelde ze zich telkens weer getroost, alsof ze nog steeds bij hem hoorde. Ze moest vechten tegen de neiging om hem te bellen, gewoon om zijn stem even te horen. Dat kon echt niet, omdat…

Opeens wist ze niet meer hoe die zin afliep. Omdat het onderzoek waar ze aan werkte belangrijker was?

Ze ging zitten, steunde met haar ellebogen op de tafel en liet haar hoofd in haar handen rusten. Was het maar achter de rug, dacht ze. Ze wilde haar leven terug. En Ted.

Afwezig haalde ze haar laptop uit de slaapstand. Ze ging naar haar e-mailaccount en controleerde of er nieuwe berichten waren. Er was een reactie van Deep Throat.

Juffrouw Kane,

Het spijt mij ik schrijf niet eerder terug. Ik heel bang.

Kan niet zonder mijn werk. Mijn familie afhankelijk van geld ik stuur.

Zij hebben vreselijk gedaan met jonge meisjes. U maakt daar eind aan.

Afspreken kan als u belooft u nooit zegt mijn naam.

Gina keek hoe laat het was. De mail was iets meer dan een half uur geleden verstuurd. Ze wilde meteen reageren, om te voorkomen dat de afzender zich nog zou bedenken, en deed dat in makkelijk te begrijpen bewoordingen.

Ik beloof dat ik tegen niemand zal zeggen hoe je heet.

We kunnen afspreken op een plek waar jij je veilig voelt. We moeten nú met elkaar praten.

Je had gelijk over Paula Stephenson. Het was geen zelfmoord. Ik wil dat je me de namen geeft van de andere meisjes die pijn zijn gedaan bij REL.

Bedankt dat je zo dapper bent. Met jouw hulp kan ik hen tegenhouden.

Gina

Mobiele telefoon: 212-555-1212.

Haar leven en Ted terugkrijgen moest nog maar even wachten, dacht ze terwijl ze naar de slaapkamer liep. Eerst moest ze dit tot een goed einde brengen.

95

Michael Carter overwoog serieus op zoek te gaan naar nieuwe kantoorruimte. Aan zijn affaire met Beatrice had hij een eind gemaakt. Zonder drama, zonder ruzie, zonder ellenlange gesprekken. Hij had haar gewoon niet meer mee uitgevraagd. Als zij voorstelde om iets te gaan doen, zei hij steevast dat hij het te druk had. Daar had ze ongeveer twee weken over gepruild. Haar nieuwe tactiek was hem straal te negeren. Vanochtend was hij naar haar toe gegaan om te melden dat een van de lampen in zijn kantoor het niet deed, maar ze had niet eens opgekeken. Dit kon hij echt niet gebruiken.

Hij ontgrendelde zijn telefoon. Hij had een Google Alert ingesteld voor het geval dat er nieuws was over REL News. De kop van het bericht viel hem meteen op: DIRECTIELID REL NEWS DOOD AANGETROFFEN. Hij klikte het bericht aan en las met open mond verder.

Edward Myers werd doodverklaard nadat de politie zijn stoffelijk overschot vanochtend kort na zonsopgang uit de Harlem River haalde. Myers (53) heeft zijn hele carrière bij REL News gewerkt en was ten tijde van zijn overlijden financieel directeur van de onderneming.

Een jogger van wie de naam onbekend is, belde vanmorgen de politie om te melden dat het lichaam van een man in het water dreef. Volgens een bron binnen het politiekorps is het lichaam in eerste instantie geïdentificeerd aan de hand van de inhoud van een portefeuille die de overledene op zak had. Een familielid, vermoedelijk zijn vrouw, heeft bevestigd dat het om Myers ging.

Een anonieme bron binnen REL heeft onthuld dat er binnen de directie van REL zorgen waren over Myers, die de laatste tijd een sombere indruk maakte. De bron beweerde dat de slopende werkdagen die Myers voor het bedrijf maakte in aanloop naar de beursgang hier een rol in kunnen hebben gespeeld.

Myers werd voor het laatst gezien toen hij de avond tevoren het hoofdkantoor van REL in de binnenstad verliet. De politie neemt nu de bewakingsbeelden door van gebouwen in de omgeving. Een politiewoordvoerder heeft aangegeven dat de doodsoorzaak en de wijze van overlijden aanleiding zijn voor verder onderzoek.

Door de jaren heen kreeg Myers vaak complimenten voor zijn vakkundige afhandeling van de financiën van REL, voornamelijk in de begintijd, waarin hij de basis zou hebben gelegd voor de snelle opkomst van het bedrijf. Op dit moment staat REL op het punt de beurs op te gaan. Het is niet duidelijk of en hoe de dood van Myers van invloed zal zijn op dit proces of op de waarde die investeerders de aandelen zullen toekennen.

Naast zijn vrouw laat Myers een dochter in de studentenleeftijd achter.

Een woordvoerder van REL gaf aan dat het bedrijf later op de dag een verklaring naar buiten zal brengen.

Carter stond op, liep naar het raam en staarde naar de voertuigen en voetgangers vijftien verdiepingen lager. Als zijn tijd gekomen was, zou het dan een ongeluk of zelfmoord worden? Hij zag zichzelf al voor zich, te pletter geslagen op het trottoir beneden. Snel wendde hij zich af van het raam, vechtend tegen de misselijkheid en het lichte gevoel in zijn hoofd.

Waarom Myers? Het antwoord liet zich raden. Een algemeen directeur, zelfs eentje met zo veel macht als Sherman, kon niet zomaar even meer dan twaalf miljoen dollar uit zijn mouw schudden om naar een extern bedrijf als Carter & Associates over te maken. Er was een bepaalde machtsverdeling om dat soort acties te voorkomen. Sherman had de goedkeuring van Myers nodig gehad om dat geld over te maken. Sherman kon hem wel van alles verteld hebben, of juist helemaal niets. Misschien had hij hem gewoon net zo lang gekoeioneerd tot hij had meegewerkt.

Dit kwam Sherman wel heel goed uit, dacht Carter. Hij zou er wel voor gezorgd hebben dat het geld niet naar hem te herleiden was. En nu Myers was verdronken, zou hij ook niet meer voor opheldering kunnen zorgen. Sherman was zich er niet van bewust dat Junior op de hoogte was van wat er allemaal speelde. Als dit allemaal bekend werd, zou de politie het geld natrekken dat naar Carter & Associates was overgemaakt. Op die manier zouden ze Sherman niet op het spoor komen. Dus wie was de enige die nog kon verklikken dat Sherman hier iets mee te maken had? ‘Moi,’ zei hij, terwijl hij onbewust zichzelf aanwees.

Voor de tweede keer sinds dit allemaal begonnen was, overwoog hij serieus een strafpleiter in te schakelen. Hij had er alle vertrouwen in dat een jury hem zou geloven wanneer hij uitlegde dat hij Sherman over Cathy Ryan en Paula Stephenson had gemaild om hem op de hoogte te houden van de vorderingen omtrent de schikkingen, niet om Sherman te laten weten waar ze waren, zodat hij hen uit de weg kon laten ruimen. Dat wás namelijk ook zo.

Zou hij Sherman er op de een of andere manier van kunnen overtuigen dat hij zijn mond zou houden, dat hij zich nooit tegen hem zou keren? Toen hij probeerde te bedenken hoe dat gesprek zou verlopen, zag hij al snel in hoe belachelijk het was. ‘Zeg Dick, vat dit niet verkeerd op, maar mocht je overwegen me te laten omleggen, dan is dat echt niet nodig. Van mij kun je op aan.’

Er schoot hem een oude Arabische wijsheid te binnen: de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Hij zocht in zijn aantekeningen tot hij het telefoonnummer had gevonden dat Meg hem had gegeven: van die bemoeizuchtige verslaggeefster, Gina Kane.

96

Brad Matthews zat in zijn kantoor van zijn derde whisky te nippen en naar zichzelf te kijken in de uitzending van die avond. Het was bijna middernacht en hij was niet blij. Integendeel, zelfs. Wie er ook verantwoordelijk was geweest voor de belichting, diegene had ervoor gezorgd dat zijn hoge voorhoofd enorm glom. Ik lijk Joe Biden wel, dacht hij mismoedig. In de New York Post werd nu al de draak met hem gestoken; hij werd steevast ‘Botox Brad’ genoemd. Dit zou het er vast niet beter op maken.

Het beviel hem ook niet wat ze met alle geweld met zijn haar hadden willen doen. Jarenlang had hij het in een zijscheiding gedragen, over zijn hoofd gekamd, zodat de lange lokken een groot deel van zijn steeds kaler wordende schedel bedekten. Deze nieuwe naar achteren gekamde look was ‘gedistingeerder’, zeiden ze. Als je het hem vroeg, zag hij er gewoon ouder uit.

Hij had weer dat gevoel. De afgelopen maanden had hij het kunnen onderdrukken door vroeg naar huis te gaan, te gaan sporten of met een vriend uit eten te gaan. Om de een of andere reden was de behoefte vanavond echter extra sterk. Normaal gesproken lukte het wel om dat brandje te blussen met whisky, maar deze keer waren de vlammen alleen maar aangewakkerd.

Hij deed de deur van zijn kantoor open en keek om zich heen. Zijn secretaresse was al lang naar huis. De andere kantoren in de buurt waren leeg. Verderop zag hij de afdeling visagie. De visagiste van dienst, Rosalee, zat een tijdschrift te lezen. Momenteel had geen van de presentatoren haar nodig. Matthews deed de deur dicht en ging weer achter zijn bureau zitten.

Een paar weken geleden was het meisje hem voor het eerst opgevallen. Ze was bevorderd van assistente tot productieassistente van het avondjournaal. Hij trok de bovenste la van zijn bureau open en haalde haar personeelsdossier eruit. Sally Naylor kwam uit Athens in Georgia en had journalistiek gestudeerd aan Vanderbilt. Ze was tenger en had lang, kastanjebruin haar, volle lippen en schitterende witte tanden die extra goed uitkwamen door haar olijfkleurige huid.

Nadat hij de telefoon had opgepakt aarzelde hij even, terwijl hij in zijn hoofd alle redenen op een rijtje zette waarom dit een slecht idee was. ‘De geest is gewillig, maar het vlees is zwak,’ mompelde hij, voordat hij het nummer van haar toestel koos.

‘Ha, Sally, met Brad Matthews. Fijn dat ik je nog tref. Ik wil wat feiten controleren over een van de reportages van vanavond. Kun je even naar mijn kantoor komen?’

‘Natuurlijk, ik kom er zo aan.’

Matthews glimlachte en sloeg de rest van zijn whisky achterover. Het had nou eenmaal iets, zo’n knap meisje met een zuidelijke tongval.

Een minuutje later werd er drie keer zacht op de deur geklopt.

97

Rosalee hoorde snelle voetstappen op de tegels in de hal, gevolgd door een vergeefse poging om een snik te onderdrukken.

‘Sally, aquí, hier,’ zei ze, Spaans en Engels door elkaar gooiend, zoals wel vaker gebeurde wanneer ze ongerust was.

Ze sloeg haar armen om het meisje heen, dat begon te huilen en onbeheerst begon te beven. ‘Bastardos,’ fluisterde ze in zichzelf terwijl ze het meisje over haar haar streelde en het vocht van haar tranen op haar schouder voelde. ‘Hermosa niña pequeña. Lo siento. No he podido protegerte,’ zei ze zacht. ‘Lief mooi meisje. Het spijt me. Ik heb je niet kunnen beschermen.’

Ze hield Sally vast, wiegde haar en streek met haar hand over haar rug. ‘Querido Jesús, dime qué hacer. Lieve Heer, zeg me wat ik moet doen.’

El mal had weer toegeslagen, en deze keer ging ze er iets aan doen.

98

Michael Carter raakte steeds meer afgeleid, en dat was te merken. Die ochtend had hij een depositie bijgewoond van zijn cliënt Sam Cortland, die was aangeklaagd omdat hij een non-concurrentiebeding van zijn oude werkgever had geschonden. Tot twee keer toe had hij in zijn aantekeningen moeten spieken hoe Sams voormalige leidinggevende ook alweer heette. En het werd nog gênanter toen hij over de achternaam van zijn cliënt struikelde en hem Sam ‘Kirkland’ noemde.

‘Gaat het wel?’ had Sam tijdens een korte onderbreking gevraagd.

‘Prima,’ had hij gezegd. Maar dat was allesbehalve waar.

Alle aspecten van de situatie bij REL News eisten hun tol van hem. De avond tevoren had hij een contant bedrag afgeleverd bij een administratief medewerkster van het kantoor van de procureur-generaal van New York. Ze had hem een harde schijf gegeven met transcripties van geheime getuigenverklaringen – nadat ze hem drie uur had laten wachten bij Starbucks.

Hoe kon je stoppen met een baan die je niet officieel had? Moest hij Junior in een brief laten weten dat hij ontslag nam als de man met de buidel? Moest hij Sherman een brief schrijven om te zeggen dat hij stopte met geheime schikkingen treffen?

Er stond nog anderhalf miljoen dollar van REL op zijn derdenrekening. Zouden er lastige vragen komen als hij dat teruggaf? Als hij het gebruikte voor zijn eigen onkosten, zou hij dan tot overmaat van ramp worden aangeklaagd wegens diefstal? Misschien kon hij het geld beter op de derdenrekening laten staan tot… Tot wanneer?

Het idee dat hij nauw had samengewerkt met een moordenaar maakte hem nerveus. Sherman had toegang tot zijn personeelsdossier bij REL. Hij wist waar Carter met zijn gezin woonde. Hij kon op elk moment… Daar wilde Carter liever niet aan denken.

Hij had weer eens een beroep gedaan op zijn vriend bij het kredietregistratiebureau. Deze keer was het factuurbedrag dubbel zo hoog geweest. In de begeleidende e-mail werd uitgelegd waarom.

Die Sherman van je heeft vier kaarten op zijn eigen naam staan en nog eens twee samen met zijn vrouw. Ik heb niets in rekening gebracht voor de extra info over Gina Kane.

Met een markeerstift in de hand ging Carter nu door Shermans afschriften van de afgelopen anderhalf jaar heen. Ondanks alles moest hij grinniken toen hij op meerdere afschrijvingen bij Madelyn’s stuitte. Die naam mocht dan onschuldig klinken, maar het was een chique stripclub in de binnenstad.

Na afloop stond hij op, rekte zich uit en deed zijn ogen dicht, die prikten na een slapeloze nacht. Hij had geen afschrijvingen gevonden die erop wezen dat Sherman in de buurt was geweest toen Ryan en Stephenson waren vermoord. Toch was dat niet echt een geruststelling. Als Sherman iemand dood wilde hebben, was hij vermogend en waarschijnlijk ook verstandig genoeg om iemand anders het vuile werk te laten opknappen.

Hij ging weer zitten en klikte op de bijlage met Gina Kanes MasterCard-afschrijvingen van de afgelopen drie weken.

De betaling aan American Airlines sprong meteen in het oog. Gina was van LaGuardia naar RDU gevlogen, waarvan hij wist dat het voor de luchthaven Raleigh-Durham stond. Ze had één nacht in een hotel doorgebracht en twee keer een Uber genomen.

Tweeënhalve week later was ze van Newark naar ORD gevlogen, wat hij herkende als O’Hare in Chicago, en daarna naar OMA. ‘Dat moet Omaha zijn,’ zei hij hardop. Ze had er een auto gehuurd en in een restaurant gegeten. De volgende dag had ze haar creditcard gebruikt in een hotel en bij een tankstation.

Hij opende het personeelsdossier van Paula Stephenson om te bevestigen wat hij al wist. Ze was afgestudeerd aan de University of Nebraska.

Eerst was die Gina Kane naar Aruba gegaan om onderzoek te doen naar Cathy Ryan, nu was ze naar Durham geweest om meer te weten te komen over Paula Stephenson. En daarna was ze naar Omaha afgereisd, vermoedelijk om met Stephensons familie te praten.

Het is Juniors bedrijf, dacht Carter boos. Laat hem maar uitzoeken wat we hieraan moeten doen.

Uit zijn reistas pakte hij de laptop die hij alleen gebruikte om met Junior en Sherman te communiceren. Een mailtje van vier woorden was afdoende.

We moeten elkaar zien.

99

‘Oké. Wilt u alstublieft doorgeven dat Gina Kane heeft gebeld?’ Gina spelde haar achternaam. ‘Ik werk momenteel aan een artikel waarvan ik denk dat American Nation er wel interesse in zal hebben.’

‘Ons beleid is dat u eerst een e-mail stuurt. Als u daar een samenvatting bij voegt –’

‘Ik wil niet onbeleefd zijn, maar zo werk ik niet. Geeft u alstublieft aan meneer Randolph door dat ik heb gevraagd of hij contact met me wil opnemen zodra hij terug is van vakantie.’ Gina hing op.

Misschien was het niet verstandig geweest om alleen maar in te zetten op Empire Review, maar ze had echt niet gedacht dat het zo moeilijk zou zijn om ergens anders aan de bak te komen.

Kop op, zei ze tegen zichzelf. De afgelopen vierentwintig uur waren heel goed verlopen. ’s Ochtends vroeg had ze haar hoofd leeggemaakt met een rondje hardlopen in het park.

Net toen ze een ander tijdschrift van haar lijst wilde bellen, hoorde ze haar mobiele telefoon trillen. Op het scherm zag ze dat het Charlie Maynard was, de voormalige hoofdredacteur van Empire Review.

‘Charlie, wat een leuke verrassing.’ Ze keek op de klok. ‘Het is nog niet eens tien uur in New York, dus dan is het bij jou nog geen zeven uur. Ik dacht dat uitslapen erbij hoorde als je gepensioneerd was.’

‘Ik ben al een poosje op. Hoor eens Gina, ik heb niet veel tijd, want mijn vlucht wordt net omgeroepen. Empire Review heeft me gevraagd mijn oude functie tijdelijk weer op te pakken, tot ze een nieuwe hoofdredacteur hebben gevonden. Dat ga ik doen. Ik heb net gekeken aan welke artikelen er momenteel wordt gewerkt en het verbaasde me om te zien dat je je artikel over REL News hebt ingetrokken.’

‘Dat heb ik niet gedaan.’

‘Zoiets vermoedde ik al. Lust je nog steeds graag kip met knoflooksaus?’

‘Ja, en eierbloemsoep,’ zei ze, terwijl ze met een lachje terugdacht aan de spontane etentjes met Charlie.

‘Mijn vliegtuig landt om half vier. Vanaf vijf uur moet ik vergaderen. Als je om half acht naar mijn kantoor komt, eten we samen en kun je me vertellen hoe het ervoor staat met REL.’

‘Ik zal er zijn, Charlie. Heel fijn dat je weer terug bent.’

‘Niet tegen Shirley zeggen,’ zei hij, doelend op zijn vrouw, ‘maar ik vind het zelf ook fijn om weer terug te zijn. Ik moet ophangen. Tot vanavond.’

100

Gina werd met een dikke knuffel van Charlie verwelkomd op het kantoor van de plaatsvervangend hoofdredacteur. Nadat ze vijf minuten hadden bijgekletst over hun privéleven kwam Jane Patwell het Chinese eten brengen. De twintig minuten daarna vertelde Gina tussen de happen van haar kip door over haar zoektocht naar het verhaal achter REL News.

Charlie luisterde aandachtig en stelde zo nu en dan een vraag. ‘Die financieel directeur van REL, die ze pasgeleden uit de rivier hebben gevist, wat is zijn rol in dit verhaal?’

‘Geen idee,’ zei ze. ‘Mogelijkheid nummer één: hij was de aanrander en heeft zelfmoord gepleegd uit angst dat het bekend zou worden. Nummer twee: hij was niet de aanrander, maar heeft wel geholpen de zaak in de doofpot te stoppen en heeft zelfmoord gepleegd om niet aan de schandpaal te worden genageld.’

‘Nummer drie,’ vulde Charlie aan, ‘dezelfde persoon of personen die Ryan en Stephenson uit de weg hebben geruimd, hebben zijn zelfmoord in scène gezet omdat hij te veel wist.’

‘Geloof me, dat is ook bij mij opgekomen. Maar ik probeer niet overal een complot in te zien.’

‘Heb je nog contact gehad met die mysterieuze mailer, die Deep Throat?’

‘In mijn laatste bericht heb ik in duidelijke bewoordingen laten weten dat het tijd werd om naar voren te treden, maar tot nu toe heb ik daar nog niets op gehoord.’

‘En het enige slachtoffer dat met je wil praten is Meg Williamson?’

‘Zij is het enige slachtoffer waarvan we op de hoogte zijn en dat nog in leven is. Maar dat ze met me wil praten is sterk uitgedrukt.’

‘Hoe gaan we nu verder?’

‘Ik vraag me af of dit genoeg is om de politie erbij te betrekken.’

‘Dat zat ik me ook af te vragen, maar de vraag is waar we dan moeten beginnen.’

‘De sterkste zaak is Paula Stephenson. Die is door een verdachte zelfmoord om het leven gekomen, kort nadat ze er bij REL News op aangedrongen had om opnieuw te onderhandelen over een schikking.’

‘Het zou een hoop schelen als die gepensioneerde rechercheur, die Wes Rigler, het woord doet bij de politie van Durham. Als je dit op eigen houtje probeert te doen, krijg je vast een verveelde brigadier te spreken.’

‘Mee eens. Maar hoe zorgen we dat ze zich verdiepen in de dood van Cathy Ryan?’

‘Als de politie van Durham vindt dat de dood van Stephenson verder onderzocht moet worden, geven de omstandigheden omtrent de dood van Cathy Ryan aanleiding om te denken dat er iets vreemds aan de hand is met vrouwen die voor REL hebben gewerkt. De ene zaak zou gebruikt kunnen worden om de andere te staven. De FBI luistert vast wel als de politie van Durham ze inschakelt. En de FBI is de enige instantie die een onderzoek kan instellen op Aruba.’

‘Ik weet het niet. We hebben overtuigender bewijs nodig.’

‘Dat ben ik met je eens. Hoeveel respect ik ook heb voor de FBI en het werk dat ze doen, het is nogal wat om een onderzoek in te stellen naar een grote nieuwsorganisatie. Dat kan de FBI een stortvloed aan kritiek opleveren.’

‘Daar had ik nog niet eens aan gedacht,’ verzuchtte Gina. ‘Dan moeten we zeker met iets overtuigenders komen.’

Charlie probeerde een geeuw te onderdrukken.

‘Je zult wel uitgeput zijn,’ merkte ze op.

‘Het is een lange dag geweest. Dien de onkosten die je hebt gemaakt voor dat reisje naar Nebraska maar in, dan betalen wij die terug. Ga zo door, Gina, maar wees wel op je hoede.’

101

Gina liep het metrostation uit en begon aan de wandeling van vier straten terug naar huis. Tijdens de bespreking met Charlie had Lisa haar een bericht gestuurd. Ze ging met een paar vrienden iets drinken in de Sugar Factory. Of Gina ook zin had om te komen?

Gina was gegaan, maar had het deze keer bij één glas wijn gehouden.

Ze verliet Broadway en hoorde honderd meter bij haar appartement vandaan haar mobieltje gaan. Het was een nummer dat ze niet herkende. Ze kwam in de verleiding om niet op te nemen, omdat het waarschijnlijk weer zo’n irritant callcenter was. Toch nam ze op.

‘Juffrouw Kane?’ vroeg een stem met een zwaar accent.

‘Daar spreekt u mee,’ antwoordde ze, al kostte het haar moeite om beleefd te blijven.

‘Ik ben vriendin van Meg Williamson. Ik u stuur e-mail over Paula Stephenson.’

Abrupt bleef Gina staan. Ze zette de telefoon op de luidsprekerstand, zodat ze de vrouw beter kon verstaan. De telefoon hield ze voor haar gezicht. ‘Wat fijn dat je belt. Ik zal je niet naar je naam vragen. Ben je er klaar voor om iets af te spreken?’

‘Me temo que, het spijt me, ik heel bang. Als zij komen erachter –’

‘Rustig maar,’ zei Gina geruststellend. ‘We hoeven elkaar niet te zien. Laten we gewoon praten. Ik weet dat Cathy Ryan, Paula Stephenson en Meg Williamson slachtoffers waren, maar ik heb meer namen nodig. Als er zich nog meer vrouwen melden, kunnen we hier een eind aan maken.’

‘Niet tegen meisjes zeggen ik heb met u gepraat.’

‘Dat zal ik niet doen. Beloofd. Zeg alsjeblieft hoe ze heten.’

Gina wilde haar niet laten wachten terwijl ze een pen uit haar tas viste, dus tikte ze op de opnameknop van haar iPhone en keek naar het rode lichtje dat aanging.

De beller noemde langzaam zeven voor- en achternamen op. ‘Ayer is weer zo’n mooi jong meisje pijn gedaan,’ zei de vrouw, duidelijk bijna in tranen.

Gina herkende het woord ayer als Spaans voor ‘gisteren’. ‘Wist ik maar hoe ik je moest noemen.’

‘Martina, is de naam van mi madre.’

‘Oké, Martina. Ik ga zorgen dat hier een eind aan komt. Maar dan moet ik wel weten wie die meisjes pijn doet.’

‘Que un cerdo, wat een varken. Brad Matthews.’

Vol ongeloof staarde Gina naar haar telefoon. Het boegbeeld van Amerika, de Walter Cronkite van deze generatie, kon zijn handen niet thuishouden. Ze was het nieuwtje nog aan het verwerken toen ze rennende voetstappen op zich af hoorde komen. Een hand streek langs de hare en griste haar telefoon uit haar hand. In dezelfde beweging stootte de aanvaller met zijn schouder tegen haar rug, waardoor ze languit op het trottoir belandde. Ze snakte naar adem toen ze zich op haar armen omhoog werkte. ‘Stop!’ schreeuwde ze. ‘Help!’

Het enige wat ze kon zien, was een lange gestalte in een capuchontrui en een blauwe spijkerbroek die bij haar vandaan rende.

Rosalee hoorde de zucht en het geschreeuw. ‘Gina, Gina, alles oké?’

Ongeveer tien seconden later werd de verbinding verbroken.

Rosalee liet zich langzaam op de bank zakken in haar appartement in South Bronx. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en barstte in snikken uit. ‘El mal heeft weer een jong meisje te pakken,’ zei ze tegen zichzelf, ‘en dat is mijn schuld.’

102

Een agent in een patrouillewagen bood aan Gina terug naar haar appartement te brengen. Iemand had haar om hulp horen roepen en het alarmnummer gebeld. De politie was er binnen een paar minuten geweest. Nadat ze hun aanbod om haar naar de eerste hulp te brengen had afgeslagen, hadden ze haar meegenomen naar het bureau aan West 82nd Street, om aangifte te doen. Tegen de tijd dat ze weer thuis was, was het bijna één uur ’s nachts.

Tijdens het wachten op het bureau had ze drie van de namen opgeschreven die ‘Martina’ haar had gegeven. Hoe hard ze ook had gepiekerd, de rest kon ze zich niet meer herinneren.

De politie had haar verteld dat de kans klein was dat ze haar telefoon nog terug zou zien. In het ergste geval zou de dief de informatie erop downloaden en aan een hacker verkopen. Het lag echter meer voor de hand dat alles op het toestel gewist zou worden. Het was de nieuwste iPhone, die op de zwarte markt driehonderdvijftig dollar zou opbrengen.

Hoe irritant het ook was, ze wist dat ze haar contactenlijst nog terug zou kunnen halen. Die was opgeslagen in de cloud en kon ze nog wel terugvinden. Ze wist alleen niet of haar opname van het gesprek met ‘Martina’ nog te redden was. Waarschijnlijk zou ze het nummer waarmee de vrouw haar had gebeld wel kunnen achterhalen, maar dat was nog geen garantie dat ze zou opnemen. Gina keek op haar laptop. De Verizon-winkel vijf straten verderop ging om negen uur open. Zij zou de eerste klant van de dag zijn.

103

Toen Gina de volgende ochtend wakker werd, had ze een stijve rug door de duw die ze gekregen had. Haar polsen deden nog pijn omdat ze haar val had gebroken met haar handen. Gelukkig vielen de schaafwonden op haar handpalmen en rechterknie mee.

Haar bezoekje aan de Verizon-winkel leverde de helft op van waarop ze had gehoopt. Nadat ze haar telefoonnummer en pincode had doorgegeven, kocht ze een nieuwe telefoon. Gelukkig waren haar contactpersonen, mailtjes en berichten opgeslagen in de cloud. Binnen een paar minuten tijd had de verkoper alles op haar nieuwe toestel gezet.

Toen ze vroeg of de opname van het gesprek dat ze ten tijde van de diefstal had gevoerd nog terug te halen was, twijfelde de verkoper. ‘Ik weet niet of alles meteen wordt opgeslagen. Dat zal ik aan de bedrijfsleider moeten vragen.’

De bedrijfsleider kwam erbij en stelde zich voor. Ze was een mooie zwarte vrouw die Gina rond de veertig schatte. Na het voorstelrondje zei de bedrijfsleider: ‘Ik werk hier nu twaalf jaar, maar die vraag is me nooit eerder gesteld. Eens even zien. Er zou een back-up moeten zijn gemaakt van het opgenomen gesprek, in de cloud. Meestal wordt dat gedaan op het moment dat de telefoon wordt opgeladen en verbonden is met wifi. Als de dief zo dom is geweest om je telefoon in een wifizone op te laden, heb je misschien geluk. Je kunt het best thuis je Apple iCloud-account in de gaten houden. Als het gesprek er over een dag of twee nog niet op staat, vrees ik dat je het kwijt bent.’

Thuis ging ze meteen naar haar account. Geen opname. Daarna belde ze naar de hoofdredacteur. Toen Charlie niet opnam, sprak ze een bericht in waarin ze hem op de hoogte bracht van het telefonische contact met ‘Martina’ en het incident op straat. Daarna belde ze het nummer waarmee ‘Martina’ haar had gebeld. Een elektronische stem begon: ‘U bent verbonden met…’ Nadat Gina de boodschap had afgeluisterd, sprak ze een uitvoerig bericht in waarin ze uitlegde wat er de vorige avond was gebeurd en smeekte ze ‘Martina’ contact met haar op te nemen. Hetzelfde bericht verstuurde ze per sms en daarna per e-mail. Nu was het aan haar, dacht Gina, al vroeg ze zich af of ze ooit nog iets zou vernemen van de angstige vrouw.

Ze kon er maar het best van uitgaan dat ze die opname niet meer terug zou krijgen. Dus bleef er nog maar één optie over: verdergaan met de namen die ze had.

Ze bekeek de lijst die ze op het politiebureau had gemaakt. Laura Pomerantz, Christina Newman, Mel Carroll. Elke naam bracht problemen met zich mee die de zoektocht er niet makkelijker op maakten. Zo wist ze niet zeker of Pomerantz Laura of Lauren heette. Newman kon je op meerdere manieren spellen. De naam ‘Carroll’ kon met een C of een K beginnen, en Mel klonk niet als een volledige naam. Was het een afkorting van Melissa? Melanie? Carmela? Ze had geen idee.

Een bijkomend euvel was het zware Spaanse accent van de vrouw die zichzelf ‘Martina’ noemde. Had ze Christina Newman of Christine Anaman gezegd? Ze opende Facebook op haar computer en begon aan haar onderzoek.

Na een hele dag werken had ze een lijst met aanknopingspunten die vier vellen van een groot notitieblok in beslag nam. Zoals ze vanaf het begin al had gedacht, hadden de vrouwen die slachtoffer waren geworden bij REL alle verwijzingen naar het bedrijf van hun Facebookpagina verwijderd. Geen enkele naam op Gina’s lijst had een aantoonbare link met REL.

Door aan het eind van de middag een rondje te gaan hardlopen in Central Park kreeg ze iets minder last van die stijve rug. Ze douchte, maakte wat pasta klaar en probeerde zichzelf er net toe te zetten om weer aan de slag te gaan toen Charlie Maynard haar belde vanaf zijn mobieltje. Eerst vroeg hij of alles goed met haar ging, daarna bood hij zijn excuses aan omdat hij haar niet eerder had teruggebeld. Die middag had hij aan één stuk door vergaderd en nu moest hij in gesprek met de uitgever.

Hij vertelde dat hij het een en ander was nagegaan. Nadat Geoffrey Whitehurst haar verhaal had geschrapt, had hij een baan als presentator aangenomen bij een zender in Londen waarvan REL de eigenaar was. ‘Vreselijk, journalisten die zich zo laten omkopen,’ zei Charlie. ‘Nadat je artikel verschenen is, ga ik ervoor zorgen dat hij nooit meer binnen de journalistiek aan de bak komt, behalve dan misschien als krantenbezorger.’

Het incident met haar mobiele telefoon baarde hem zorgen. ‘Weet je zeker dat het niets met je onderzoek te maken heeft?’

‘Ik heb een glimp van de dader opgevangen. Het was nog maar een jochie,’ verzekerde Gina hem. ‘Ik heb wekenlang gewacht en gehoopt dat mijn mysterieuze bron me zou bellen. Niemand had kunnen weten dat ze dat gisteravond zou doen.’

‘Oké, als je maar goed uitkijkt. Hou me op de hoogte als er nieuws is.’

104

Michael Carter stond ’s avonds op straat voor zijn appartement. In tegenstelling tot de vorige keren dat hij met Junior had afgesproken, was er geen ruimte om langs de stoep te parkeren. Stipt om negen uur kwam de zwarte Lincoln Navigator voor hem tot stilstand. Oscar deed het achterportier open en Carter stapte in.

‘Oscar, zoek even een plekje waar je de auto aan de kant kunt zetten,’ droeg Junior hem op. Tegen Carter vervolgde hij: ‘Daarna kunnen we praten.’

In stilte legden ze twee straten af. Junior staarde recht voor zich uit. Dit was de derde keer dat Carter in deze auto zat, maar de eerste keer dat die daadwerkelijk reed.

Oscar parkeerde langs het trottoir voor een kerk, in een gebied waar een parkeerverbod gold. Zonder iets te zeggen liet hij de motor draaien, stapte uit, sloeg het portier dicht en liep weg.

In Japan, mijmerde Carter, lieten ondergeschikten hun ontzag blijken door de persoon met een hogere status als eerste aan het woord te laten. Dit was Japan niet, maar misschien was het toch een goed idee…

‘Hoe hebben we het toch zover laten komen?’ vroeg Junior. Hij klonk verdrietig, zijn ogen waren rood en er blonken tranen in. ‘Carter, je hebt een monster geschapen…’ Inmiddels schreeuwde hij. ‘… en ik ben zo stom geweest om in je plan mee te gaan!’

Carter zat met zijn mond vol tanden. Hij had niet geweten dat mensen die zo rijk waren als Junior zo kwaad konden worden. Voorlopig leek het hem beter om hem te laten uitrazen.

‘Mijn vader is zijn leven lang bezig geweest om REL News op te bouwen. Ergens ben ik opgelucht dat hij te ziek is om er iets van mee te krijgen wat er met zijn bedrijf te gebeuren staat. Ik had hem willen eren door te zorgen dat het niet alleen de beste nieuwsorganisatie van Amerika zou worden, maar van de hele wereld. En straks, dankzij jou en je… je gekonkel…’ Zijn gezicht vertrok toen hij dat woord uitsprak. ‘… wordt het bedrijf van mijn familie door het slijk gehaald. Alleen maar omdat ik op de eerste de beste loonslaaf heb vertrouwd.’

Zo vond Carter het wel weer genoeg. In het leger was hij gedwongen geweest om naar sergeants en sergeant-majoors te luisteren als die tekeergingen en hun ondergeschikten de schuld gaven van hun eigen tekortkomingen. Maar dit was het leger niet en hij hoefde dit niet te pikken van een eikel die in zijn leven niets gepresteerd had, behalve in de juiste familie geboren te worden.

‘Weet je, Junior, je hebt gelijk. Je vader heeft een prachtbedrijf opgebouwd. Het boegbeeld van de zender is een losgeslagen seksmaniak die niet van de jonge werkneemsters af kan blijven. Je algemeen directeur is in zijn vrije tijd een moordenaar die onder meer een ander directielid heeft omgelegd. Ik heb maar even bij REL gewerkt, dus jammer genoeg heb ik al die andere geweldige lui die er werken niet leren kennen. Laat één ding heel duidelijk zijn: ik ben niet degene die er een puinhoop van heeft gemaakt in dat familiebedrijf van je. Ik heb een plan bedacht om de rommel op te ruimen. Een plan waar Sherman achter stond, en jij ook, zodra je ervan hoorde.’

‘Denk je echt dat Sherman achter de dood van Myers zit?’

‘Zeker weten. Hij heeft de informatie gebruikt die ik hem gegeven heb om de vrouwen uit de weg te ruimen die voor problemen zorgden. Nu schakelt hij iedereen uit die weet dat hij iets met die schikkingen te maken heeft. Als ik onverwacht een duik in de rivier neem, weet alleen Matthews nog hoe de vork in de steel zit, en reken maar dat die zijn mond wel houdt.’

Na een korte aarzeling zei Junior langzaam: ‘Ik ben bang dat je gelijk hebt over Sherman. Ik ben naar de beveiliging gestapt en heb de beelden bekeken van de avond dat Myers is gestorven. Sherman is vijf minuten voor Myers van kantoor weggegaan.’

‘Dus kan hij hem buiten hebben opgewacht.’

‘Precies. En als Sherman zou vragen of hij een eindje met hem wilde gaan lopen of bij hem in de auto wilde stappen, zou dat geen argwaan wekken.’

‘Tot het te laat was.’

‘Dat denk ik, ja.’

‘Je beschouwt jezelf toch als een leider, Fred? Nou, dit is je kans. Zeg maar hoe we het verder gaan aanpakken.’

Junior was even stil. Daarna zei hij op kalme toon: ‘Je hebt gelijk. Later kunnen we wel uitzoeken wiens schuld dit allemaal is, maar voorlopig…’ Hij leek naar de juiste woorden te moeten zoeken. ‘Zouden we nog stil kunnen houden wat er gebeurd is?’

‘Dat lijkt me sterk. Ik denk niet dat die journalist, Gina Kane, naar Nebraska is afgereisd om eens een lekkere steak te eten. Als ze de persoonlijke papieren van Paula Stephenson heeft ingezien, weet ze van de schikking en van Carter & Associates af. Ze heeft Meg Williamson ontmoet. Als ze maar genoeg druk uitoefent, geeft Williamson misschien wel toe. Als Cathy Ryan en Stephenson contact hadden met andere slachtoffers, zou het kunnen dat Kane die heeft opgespoord en gesproken. En er is nog een onzekere factor: Ed Myers zaliger. Heeft hij met zijn vrouw of iemand anders binnen het bedrijf over die transacties gepraat? Wie weet loopt er al wel een intern onderzoek.’

‘Nee, ik zit in de raad van bestuur. Als er een intern onderzoek liep, zou ik dat weten. Maar je hebt gelijk, dit is niet stil te houden. We kunnen het verhaal maar het best vóór zijn.’

‘Daar is het een beetje laat voor. Hoe wil je dat doen?’

‘We moeten die Gina Kane opzoeken en haar duidelijk maken dat wij alleen maar hebben meegewerkt aan de schikkingen met de slachtoffers. We hebben er niets mee te maken…’ Hij aarzelde even. ‘… wat Sherman met Ryan, Stephenson en Myers heeft gedaan.’

Wat Sherman heeft gedaan, dacht Carter. Junior kon het woord ‘moord’ nog steeds niet over zijn lippen krijgen. ‘Dat is onze beste en enige optie,’ zei hij. Voor de zoveelste keer bedacht hij welke strafpleiter hij het best kon bellen. ‘Ik maak wel een afspraak met haar.’

‘Misschien is er een betere manier,’ merkte Junior op. ‘De naam van mijn familie legt nog steeds veel gewicht in de schaal. Maak een afspraak met haar, dan ga ik in jouw plaats en verzeker ik haar ervan dat het bestuur van REL druk bezig is de waarheid boven tafel te krijgen en het probleem op te lossen. Daarna kun jij erbij komen en uitleggen dat we ons best hebben gedaan om een minnelijke schikking te treffen met de vrouwen.’

‘Fred, tegen de tijd dat dit achter de rug is, hebben we allebei te maken met torenhoge advocatenkosten. Voor jou is dat misschien geen probleem, maar voor mij –’

‘Je hebt gelijk. Als jij me helpt deze crisis te bezweren, dan neem ik jouw juridische kosten voor mijn rekening.’

Carter voelde zich opgelucht. Hij wist nog steeds niet hoe dit zou aflopen, maar in elk geval zou hij niet op zwart zaad zitten.

‘Zoek uit waar ze woont. Zeg dat je haar over een uur ophaalt. Oscar en ik pikken haar op en komen dan weer hierheen om jou op te halen. We gaan met ons drieën naar REL, gaan in een vergaderzaal zitten en…’ Hij aarzelde. ‘… doen wat we moeten doen.’

Voor het eerst voelde Carter iets van bewondering voor Junior. ‘Het is misschien een schrale troost, maar je doet hier goed aan, Fred.’

Met de telefoon op de luidsprekerstand belde Carter het mobiele nummer dat Gina aan Meg Williamson had gegeven. Ze herkende zijn naam direct. Nadat hij had uitgelegd dat hij samen met een bestuurslid van REL met haar wilde afspreken, ging ze al snel akkoord en gaf hem haar adres.

105

Een paar minuten na Gina’s gesprek met Charlie ging haar telefoon alweer. Ze probeerde niets te laten merken van haar opwinding toen ze Michael Carter van Carter & Associates aan de lijn bleek te hebben. In eerste instantie schrok ze van zijn verzoek om over een uur met haar af te spreken. Nadat ze ermee had ingestemd en haar adres had gegeven, belde ze Charlie op zijn mobiel. Waarschijnlijk stond die uit of op stil omdat hij in gesprek was met de uitgever. Ze liet een bericht voor hem achter over de afspraak met Carter.

Net toen ze een lijst wilde maken van de vragen die ze Carter wilde stellen, ging haar vaste telefoon. De nummermelder gaf aan: NYPD.

‘Goedendag, ik ben op zoek naar Gina Kane.’

‘Daar spreekt u mee.’

‘Met brigadier Kevin Shea van de politie. Mevrouw Kane, we hebben uw mobiele telefoon gevonden –’

‘Hebt u die daar nu?’

‘Ja, hij ligt op mijn bureau.’

Gina keek op de klok op de koelkast. Er was nog net genoeg tijd. Als ze de telefoon terug kon krijgen, zou ze weten of de opname met de zeven namen er nog op stond. Met die informatie zou ze veel sterker staan tegenover Carter.

‘Ik kom er meteen aan, brigadier Shea.’

‘Oké, maar –’

De politieman hoorde een klik toen de verbinding werd verbroken. Wat konden mensen soms toch raar doen, dacht hij terwijl hij naar haar telefoon keek. Inmiddels was die weer droog. Een voetganger had hem in een regenplas gevonden en aan een agent op patrouille gegeven. Op de achterkant van de telefoon zat een visitekaartje geplakt, met de nummers van Kane erop. Waarom had die vrouw zo’n haast om een onbruikbare telefoon terug te krijgen?

Hij stond op, liep met de telefoon naar de ontvangstbalie en zei dat de eigenaar eraan kwam om hem op te halen.

Gina voelde haar borst zwoegen nadat ze de zeven straten van het politiebureau terug naar huis had gerend. Het was twee voor tien. Ze wilde weten of de opname nog op haar telefoon stond, maar ze wilde ook buiten staan wachten wanneer Carter aankwam. Het was niet gelukt de telefoon aan te zetten. Als de opnamemodus aan was blijven staan, had die waarschijnlijk de batterij leeggetrokken.

Ze zag de portier achter zijn bureau zitten en haastte zich naar hem toe. ‘Miguel, jij hebt toch een iPhone?’

‘Ja.’

‘Heb je hier een oplader?’

‘Ja, hier.’ Hij pakte er een uit een la, stopte de stekker in het stopcontact en gaf haar het andere uiteinde. Nadat ze de telefoon had aangesloten, wachtte ze even af. Niets. Ze haalde het stekkertje eruit en probeerde het nog eens, met hetzelfde resultaat. Toen keek ze naar haar visitekaartje dat achter op de telefoon was geplakt. Een deel van de inkt was uitgelopen. Haar telefoon had zeker in het water gelegen. Ze had er niets meer aan.

Haar teleurstelling onderdrukkend stopte ze hem in haar zak en ging naar buiten om op Carter te wachten.

106

Gina keek op haar nieuwe telefoon. Tien uur. Als ze meer tijd had gehad om hierover na te denken, had ze waarschijnlijk voorwaarden gesteld aan deze ontmoeting. Misschien zou ze hebben afgesproken aan een rustig tafeltje op een openbare plek zoals een filiaal van Barnes & Noble, of erop hebben gestaan dat ze iemand mee mocht nemen. Maar ze wilde met elke vezel van haar lichaam dit onderzoek afronden. Ze wilde Brad Matthews tegenhouden voordat hij nog een jonge vrouw te grazen kon nemen. En ze moest toegeven: er was nog een persoonlijke reden. Als dit verhaal eenmaal naar buiten kwam, kon ze Ted weer terugkrijgen, ditmaal voorgoed.

Een zwarte Lincoln Navigator kwam langzaam de straat in rijden en stopte voor haar gebouw. Er stapte een zwarte man uit die eruitzag als een footballer. ‘Gina Kane?’

Ze knikte.

Daarop opende hij het achterportier, wachtte tot ze was ingestapt en deed het achter haar dicht.

In het midden van de achterbank zat een armsteun die haar scheidde van de andere passagier. Het was een man, zo te zien van halverwege de veertig. Hij droeg een wit overhemd en zijn stropdas hing een stukje los. In zijn handen had hij een notitieblok, op een dossiermap. Haar blik werd naar de manchetknoop aan zijn linkerpols getrokken. Zelfs in de zwakke verlichting was ze er zeker van dat de initialen een kleine F, een grote C en een kleine V waren. Die C kon voor Carter staan, maar de rest van de initialen kwam niet overeen.

De auto begon te rijden. Ze kreeg steeds sterker het gevoel dat hier iets niet klopte, maar dwong zichzelf kalm te blijven. Waarschijnlijk zouden ze naar het pand van REL gaan om daar te praten.

Het was duidelijk dat zij degene was die de stilte zou moeten verbreken. ‘Meneer Carter, ik ben blij dat u contact met me hebt opgenomen. Ik wil dat het artikel waar ik aan werk zo accuraat mogelijk wordt. Daar kan dit gesprek een hoop aan bijdragen.’

Hij draaide zich om en keek haar voor het eerst recht aan. Om de een of andere reden kwam hij haar bekend voor. ‘Voordat we praten, wil ik een paar regels opstellen. Geen opnames,’ zei hij kordaat. ‘Geef me uw mobiele telefoon.’ Hij hield zijn hand op boven de armsteun.

De alarmbellen in haar hoofd begonnen steeds harder te rinkelen. De Michael Carter die ze aan de lijn had gehad, had een vrij hoog, nasaal stemgeluid met een typisch New Yorkse tongval. De man die nu bij haar in de auto zat, sprak veel netter en had eerder een baritonstem.

‘Oké.’ Ze wilde haar telefoon al uit haar achterzak pakken toen haar iets te binnen schoot. Vlug verplaatste ze haar hand naar haar jaszak en haalde de telefoon tevoorschijn die ze net op het politiebureau had opgehaald. Tot haar opluchting liet hij hem in de tas aan zijn voeten glijden. ‘Nu we hebben vastgesteld dat dit gesprek niet wordt opgenomen,’ zei ze zo rustig mogelijk, ‘wil ik graag beginnen met de vraag –’

‘Het is een schande wat ze met mijn bedrijf hebben geprobeerd te doen!’ barstte hij los. Het kostte hem duidelijk moeite zijn woede te beheersen.

Zíjn bedrijf?

De volgende woorden van de man bevestigden Gina’s vermoeden. ‘Mijn vader heeft zijn hele leven keihard gewerkt om REL op te bouwen. Nu heb ik de taak om er een van de grootste nieuwsorganisaties ter wereld van te maken. Waarom begrijpt niemand toch hoe belangrijk dat is?’

Het was Frederick Carlyle junior die ze tegenover zich had. Terwijl hij aan het woord was, keek hij haar niet één keer aan. Hij zag eruit als een acteur in een toneelstuk van Shakespeare, die worstelde met een inwendige strijd.

Gina wierp een blik uit het raam. Ze reden naar het oosten, richting Central Park. Dit was in elk geval niet de meest directe route naar het pand van REL. ‘Meneer Carlyle…’ begon ze.

Als hij al opmerkte dat ze nu zijn ware identiteit kende, liet hij daar niets van blijken.

‘Niemand twijfelt eraan dat uw vader een prachtbedrijf heeft opgebouwd…’ Ze aarzelde even en voegde er om hem op zijn gemak te stellen aan toe: ‘… samen met u. Het spreekt vanzelf dat u niet wilt dat dat onopgemerkt blijft. Maar er zijn binnen dat bedrijf ook vreselijke dingen gebeurd die de aandacht verdienen. Onschuldige jonge vrouwen –’

‘Die vrouwen zijn eerlijk behandeld. Ze hebben een ruime schadevergoeding ontvangen, ook de vrouwen die niet eens om geld hebben gevraagd. De vrouwen die zich aan de afspraak hebben gehouden, is niets overkomen.’

Gina was met stomheid geslagen omdat hij het gedrag verdedigde dat tot de schikkingen had geleid. Was dit de man die volgens de geruchten over een paar jaar de voorzitter van de raad van bestuur zou worden? Het werd hoog tijd om in de aanval te gaan.

‘Meneer Carlyle, vertel eens wat er met Cathy Ryan is gebeurd, die geen schikking wilde treffen. Of met Paula Stephenson, die opnieuw wilde onderhandelen. Leg me eens uit wat er zo eerlijk is aan de manier waarop zij zijn behandeld.’

‘Paula Stephenson was een nutteloze zuipschuit.’ Hij balde zijn handen tot vuisten. ‘Klagen, terwijl ze op andermans zak teerde. Om meer geld vragen omdat zijzelf verkeerde beslissingen had genomen. Wat is dat toch met vrouwen die van wodka houden?’ Hij draaide zijn hoofd bij haar vandaan en keek uit het raam.

Gina verstijfde bij de herinnering aan het beeld van de halflege wodkafles op Paula’s keukentafel, de lege flessen op het aanrecht en Wes Riglers opmerking dat de foto’s van de plaats delict niet openbaar waren gemaakt.

‘Kende u haar in de tijd dat ze nog bij REL werkte?’ vroeg ze zo terloops mogelijk.

‘Nee. Dat ongenoegen is me gelukkig bespaard gebleven.’

Dat bevestigde het, dacht Gina, die haar zenuwen met moeite in bedwang wist te houden. Carlyle kon alleen weten dat Stephenson graag wodka dronk als hij bij haar thuis was geweest!

Dankbaar voor de armsteun tussen hen in leunde ze iets naar voren en haalde met haar rechterhand haar mobiele telefoon uit haar rechterachterzak. Toen ze Carlyle aanstalten zag maken om zich weer naar haar toe te draaien, verstopte ze het toestel snel onder haar linkerdij en vouwde haar handen in elkaar op haar schoot.

‘Vertel eens, Gina, wat is je bedoeling hiermee?’

Het was van het grootste belang dat ze hem aan de praat hield. ‘Ik begrijp de vraag geloof ik niet helemaal.’

‘Dan zal ik het wat eenvoudiger zeggen, zodat zelfs een vrouw het kan begrijpen.’

Ze draaide zich bij hem vandaan alsof ze walgde van die vrouwonvriendelijke opmerking. In werkelijkheid wierp ze vlug een blik op haar telefoon, tikte erop en zag het scherm met recente oproepen oplichten. Met wie had ze het laatst contact gehad? Dat nummer zou bovenaan staan. Was het Charlie Maynard of Michael Carter? Ze probeerde zich voor de geest te halen hoe het scherm eruitzag en gebruikte haar linker wijsvinger om het nummer aan te tikken waarvan ze hoopte dat het van Charlie was.

107

Michael Carter zat in zijn eentje in de woonkamer van zijn appartement, blij met de rust. Zijn vrouw was met hun zoon en een van zijn vriendjes naar de nieuwste Disneyfilm. Waarschijnlijk hadden de jongens haar overgehaald om na afloop nog een ijsje te gaan eten.

Terwijl hij wachtte tot Junior hem kwam ophalen, betrapte hij zichzelf erop dat hij mensen benijdde die een doodgewoon leven leidden. Zij maakten zich zorgen om chagrijnige bazen, zeurende vrouwen, opdringerige schoonfamilie en de schoolcijfers van hun kinderen. Zijn eigen zorgen gingen veel dieper. Hoe dit ook uitpakte, hij zou vrijwel zeker de gevangenis in draaien. Hij keek om zich heen in de woonkamer en probeerde zich voor te stellen hoe groot een cel was en hoe het zou zijn om die met een onbekende te moeten delen. Om geen privacy te hebben op het toilet. Daar wilde hij niet eens aan denken.

Zijn mobiele telefoon ging. Hij had Gina Kane in zijn contactenlijst gezet en zag haar nummer op het scherm. ‘Hallo?’ zei hij, maar er kwam geen reactie. ‘Hallo?’

Op de achtergrond kon hij Junior en Kane duidelijk horen praten. Je zou toch denken dat een journalist wel beter zou oppassen dat ze geen broekzakbelletjes pleegde, dacht hij, maar hij besloot toch te blijven luisteren. Misschien zou hij hierdoor alvast informatie krijgen waarmee hij de vragen van de journalist beter zou kunnen beantwoorden.

108

‘Wat dacht je nou, Gina? Dat je gewoon dat artikel kon schrijven, mijn bedrijf voor schut kon zetten en mij en mijn kans om mijn vader op te volgen kapot kon maken? En dat je daarna, terwijl REL tot op de grond werd afgebrand, weer naar 60 Minutes kon om je verhaal te doen?’

‘Meneer Carlyle, ik ben niet degene die uw bedrijf kapotmaakt. Het is rot vanbinnen. Ik heb alleen de stank opgevangen en ga erover schrijven. Zoals jullie eigen Brad Matthews altijd zegt is licht op een zaak schijnen de beste manier om zuiverheid te krijgen.’

‘Vat dit niet verkeerd op, maar in zekere zin heb ik bewondering voor je, Gina. Je blijft tot het einde toe dapper. Ik weet niet of dat ook voor Cathy Ryan gold. Ik stond met een verrekijker op een andere steiger toen zij aan haar laatste rit begon. Haar gezicht kon ik niet zien. En Paula Stephenson lag met haar rug naar me toe toen ze naar de grote drankstokerij in de hemel ging.’ Hij draaide zich om en staarde haar recht aan, zijn lichtblauwe ogen kil en levenloos. ‘Het is fascinerend om iemand in de laatste momenten van haar leven te zien en je voor te stellen wat er door haar heen gaat.’

Gina verbeet haar angst en reageerde op rustige, weloverwogen toon. ‘Ik vind het vooral fascinerend dat je zo stom bent om te denken dat je ermee weg kunt komen als je mij iets aandoet. Bij Empire Review zijn ze ervan op de hoogte waaraan ik werk. Ze zullen achter dit verhaal aan blijven gaan. Ik heb hun verteld dat ik een afspraak met je had.’

Junior glimlachte minachtend en zei: ‘Gina, je hebt gelijk, maar ook weer niet. Het blad zal zeker achter het verhaal aan blijven gaan, daar reken ik op. Maar een verband met mij zal niet te vinden zijn. Het lijkt me duidelijk dat Ed Myers zijn mond houdt. Al het bewijsmateriaal zal wijzen naar Dick Sherman, die een zielige, vergeefse poging zal doen om mij zwart te maken. En vergeet niet dat je vanavond met Michael Carter hebt afgesproken, niet met mij.’

‘Weet je zeker dat Carter zijn mond houdt?’

‘Ik heb later vanavond met hem afgesproken. Om je vraag te beantwoorden, ik ben er honderd procent zeker van dat hij niets zal zeggen. Na vanavond kan hij dat namelijk niet meer,’ zei Carlyle dodelijk kalm.

109

Michael Carter bleef gebiologeerd naar het gesprek tussen Junior en Gina Kane luisteren. Hij wist zeker dat hij niet verantwoordelijk gehouden kon worden voor de moord op Cathy Ryan en Paula Stephenson. Toen hij had verteld waar die vrouwen waren, wees nog niets erop dat hij met een moordenaar te maken had.

Junior had hem steeds gesterkt in zijn vermoedens dat Sherman achter de moorden zat. Hoe had hij daar in kunnen trappen? Hij had klakkeloos van Junior aangenomen dat Sherman rond hetzelfde tijdstip als Myers van kantoor was weggegaan op de avond dat de financieel directeur was vermoord. Hij had geprobeerd Sherman met de moorden in verband te brengen door zijn creditcardgegevens te bekijken. Het was niet eens bij hem opgekomen om zo’n zelfde onderzoek naar Junior in te stellen.

Hij kreeg amper lucht toen hij Junior over hem hoorde beweren dat hij na vanavond niets meer zou kunnen zeggen.

Met het angstzweet op zijn voorhoofd stond hij op en begon door de kleine woonkamer te ijsberen. Een paar minuten geleden had hij nog overwogen ervandoor te gaan, letterlijk het land te ontvluchten. Op zijn derdenrekening stond iets meer dan een miljoen dollar, op zijn persoonlijke rekening ongeveer net zo veel. Hij zou het geld kunnen doorsluizen naar een nieuwe rekening op de Kaaimaneilanden. Op internet zou hij wel kunnen vinden welke landen geen uitleveringsverdrag met de Verenigde Staten hadden. Daarna zou hij online de eerste de beste vlucht vanaf JFK of Newark naar zo’n land kunnen boeken.

Toen hij koortsachtig over het idee nadacht, sloeg de realiteit onverbiddelijk toe. Geld overmaken kostte tijd, waarschijnlijk wel achtenveertig uur, zeker als je eerst nog een rekening moest openen. Lagen de paspoorten van Beverly en Zack in het appartement of in het kluisje bij de bank? In dat laatste geval zou hij ze pas de volgende ochtend om negen uur kunnen ophalen. Zou zijn vrouw met hem mee willen? En zo niet, moest hij zijn zoon dan achterlaten?

Wanneer de politie het stoffelijk overschot van Kane vond, zouden ze als een van de eerste dingen naar haar mobiele telefoon kijken. Als ze die niet konden vinden, zouden ze haar provider vragen om een lijst van gebelde nummers. Daarop zou te zien zijn dat Carter haar eerder die avond had gebeld, met een telefoon die op zijn naam stond. Sterker nog, het gesprek waar hij nu naar luisterde zou ook te zien zijn! Hij zou al snel verdacht worden en op een opsporingslijst worden gezet. Als hij daarna probeerde zijn paspoort te gebruiken, zou dat zeker vragen oproepen en ertoe leiden dat hij gearresteerd werd.

Maar hij hoefde niet de slechterik te zijn. Hij kon ook degene zijn die het leven van de journaliste redde. Misschien zou hij wel als een held worden afgeschilderd. Omdat hij ongeacht de eventuele consequenties voor zichzelf meteen de politie had gebeld toen hij hoorde dat haar leven gevaar liep. Tevreden en meer dan een beetje trots op zichzelf belde hij het alarmnummer.

Vier minuten later kregen alle eenheden in Manhattan te horen: ‘Kijk uit naar een zwarte Lincoln Navigator met het kenteken…’

110

Gina was de wanhoop nabij. Als het haar gelukt was om Charlie te bellen, waar bleven de gillende sirenes dan? Ze zouden haar moeten kunnen opsporen aan de hand van het signaal van haar gsm. Wat zou Carter doen als hij meeluisterde? Zat hij in het complot om haar bij Junior in de auto te lokken?

Ze werd verdrietig bij de gedachte aan het leven dat ze met Ted had kunnen hebben en hun kinderen die nu nooit het levenslicht zouden zien. Zou haar vader het wel aankunnen om nog een familielid kwijt te raken? Gelukkig had hij Marian die hem kon opvangen.

Kappen nou, droeg ze zichzelf op. Ook al overleef ik dit misschien niet, ik geef me niet zomaar gewonnen!

‘Wat hebt u voor me in petto, meneer Carlyle? Wordt het een ongeluk of zelfmoord?’

Hij glimlachte. ‘Och, Gina, zo creatief wordt het allemaal niet.’ Hij boog zich naar voren, haalde een pistool uit de tas aan zijn voeten en richtte het op haar. ‘Als ze je lijk straks in het park vinden, rest alleen de vraag of Dick Sherman erachter zit of dat je het slachtoffer bent geworden van een roofoverval.’ Hij leunde naar voren en zei: ‘Oscar, over iets minder dan een kilometer aan de rechterkant.’

De tijd drong, dacht Gina. Wat zou ze als wapen kunnen gebruiken? Er zat een pen in de tas aan haar voeten, maar het zou enorm opvallen als ze die pakte. Er was echter nog een mogelijkheid.

Junior keek afwisselend naar haar en naar buiten, op zoek naar het plekje dat hij had uitgekozen. Het pistool had hij in zijn rechterhand, ongeveer een meter bij haar vandaan. Ze liet haar hand onder haar linkerdij glijden, tot ze haar telefoon voelde. Daarna leunde ze iets naar voren en duwde de telefoon achter haar rug. Met haar rechterhand schoof ze hem over de zitting, tot ze hem stevig vast had.

In de verte klonk een sirene. Junior hield het wapen op haar gericht, maar keek om zich heen om te zien waar het geluid vandaan kwam.

Dit was haar kans. Ze stortte zichzelf op hem, greep met haar linkerhand de loop van het pistool beet en draaide het bij haar vandaan. Met de telefoon in haar rechterhand haalde ze uit naar zijn gezicht. Dat kwam aan. Hij schreeuwde het uit van de pijn toen de harde rand van het toestel zijn neus brak. Zijn bloed spetterde op hen allebei.

Nog steeds met haar worstelend om het wapen probeerde hij het omlaag te brengen en op haar te richten, maar zij bood tegendruk.

Er klonk een oorverdovend geluid door de auto toen het pistool afging.

Opeens begon de auto vaart te maken. Toen ze naar voren keek, zag ze Oscars hoofd opzij bungelen. Haar polsen deden nog pijn omdat ze er de vorige avond op het trottoir haar val mee had gebroken.

Geleidelijk kreeg Junior de overhand. Ze voelde de SUV hobbelen toen ze over een obstakel op de weg reden. Junior gebruikte al zijn kracht om de loop van het pistool zo te draaien dat hij bijna tegen haar borst kwam.

Toen kwam de klap. Gina en Junior werden tegen de stoelen voorin geslingerd toen de SUV zich in een boomstam boorde en abrupt tot stilstand kwam.

Gina was maar half bij bewustzijn en in eerste instantie niet in staat zich te bewegen. Heel haar lichaam deed pijn. Ze zag Junior zich verroeren, naar voren leunen en iets van de vloer pakken. Het ontbrak haar aan de kracht om zich nogmaals te verzetten, dus graaide ze naar de deurgreep om het portier te openen, waarbij ze bijna naar buiten viel. Toen ze zich omdraaide, zag ze dat Junior het pistool weer op haar richtte.

Het volgende moment werd ze door een sterke hand de auto uit getrokken en drong iemand zich tussen haar en de achterbank van de auto in. ‘Politie! Geen beweging!’ schreeuwde de agent naar Junior, met zijn wapen in de aanslag.

Gina wankelde naar een andere agent toe, die net aan kwam rennen. Haar handen had ze voor haar oren geslagen in een poging het schelle geluid daarin te dempen. Ik heb het gered, dacht ze. Godzijdank, ik heb het gered.

Epiloog

Vier maanden later

Gina en Ted stapten hand in hand uit het karretje dat hen door de mangrovebossen naar de bar aan het strand in Pelican Bay had gebracht. Marian zwaaide en wenkte hen naar de tafel die zij en Gina’s vader hadden gereserveerd.

Nadat iedereen elkaar had omhelsd of de hand geschud, zei Marian: ‘Laat me nu maar eens die prachtige ring zien waar je vader het over had.’

Gina stak haar hand uit om te pronken met de verlovingsring die Ted haar op kerstavond had gegeven.

Toen ze allemaal zaten en een cocktail hadden besteld, zei Gina’s vader: ‘We hebben er al het een en ander over gelezen in de kranten, maar vertel nou eens precies hoe het zit met dat stelletje schobbejakken bij REL.’

Gina schoot in de lach. ‘Waar zal ik eens beginnen? Jullie weten natuurlijk al dat Brad Matthews is ontslagen op de dag dat het nieuws naar buiten kwam. Maar het verlies van zijn baan is nog wel het minste van zijn problemen. Er hebben veertien vrouwen aangifte gedaan van seksuele intimidatie tegen hem en REL.’

‘Frederick Carlyle junior zit nog dieper in de nesten,’ viel Ted haar bij. ‘Hij wordt aangeklaagd voor drie moorden die hij nu zijn chauffeur in de schoenen probeert te schuiven.’ Met een blik op Gina voegde hij eraan toe: ‘En voor poging tot moord, natuurlijk.’

‘De chauffeur was bij aankomst in het ziekenhuis al overleden, dus hij kan zichzelf niet meer verweren,’ legde Gina uit.

‘Dick Sherman, de algemeen directeur, is ontslagen. Hij houdt nog steeds vol dat hij recht heeft op een vette ontslagpremie, maar daar denken ze bij REL toch anders over. Dat wordt nog lachen voor de advocaten,’ zei Ted.

‘Hoe gaat het nu verder met die vent die de vrouwen intimideerde om te zorgen dat ze een schikking zouden treffen?’ vroeg Marian.

‘Michael Carter, bedoel je. Ik heb gehoord dat hij uit alle macht dealtjes probeert te sluiten,’ vertelde Gina. ‘Hij heeft ermee ingestemd om tegen Carlyle junior en nog een hele rits anderen te getuigen.’

‘Hopelijk heeft die hoofdredacteur die jou van je onderzoek af probeerde te houden ook zijn verdiende loon gekregen,’ merkte Gina’s vader op.

‘REL heeft hem meteen ontslagen toen bleek dat hij smeergeld had aangenomen om het verhaal tegen te houden. Daar gaat hij natuurlijk tegen in beroep, maar de advocaten pakken hem hard aan.’

‘Daar gaat-ie,’ hoorden ze een vrouw aan het tafeltje naast hen zeggen.

Ze keken allemaal naar het water. Je kon bijna een speld horen vallen toen zij en de andere gasten het wonder van alweer een magische zonsondergang boven de Golf van Mexico aanschouwden. Toen de zon achter de horizon verdween en de wolken in een oranje gloed werden gehuld, zag Gina haar vader zijn hand op die van Marian leggen. Op hetzelfde ogenblik voelde ze de warme streling van Teds hand in haar nek. Het moment werd begeleid door de woorden van een liedje dat bijna honderd jaar eerder was geschreven:

There’s a somebody I’m longin’ to see

I hope that he turns out to be

Someone who’ll watch over me

Dankwoord

Wederom hebben we het woord ‘einde’ aan het slot van een nieuw boek geschreven.

Een goed verhaal proberen te vertellen is zowel een uitdaging als een genot.

Ik streef ernaar mijn lezers meteen in het eerste hoofdstuk in het verhaal te laten opgaan en met een voldaan gevoel de epiloog te laten lezen.

Op deze plek wil ik graag de mensen bedanken die dit mogelijk hebben gemaakt.

Michael Korda, al meer dan veertig jaar mijn vaste redacteur en steun en toeverlaat. Wederom bedankt, Michael.

Marysue Rucci, hoofdredacteur van Simon & Schuster, wier opmerkingen en suggesties elk verhaal beter maken.

Kevin Wilder, voor zijn wijze raad over detectives en wetsdienaren.

Mijn zoon Dave, die me tot het einde toe bij elk woord heeft bijgestaan.

Mijn schoondochter Sharon, voor haar onmisbare hulp bij het redigeren van het manuscript.

Tot slot, maar zeker niet het minst, mijn lieve lezers. Ik hoop dat jullie dit verhaal met net zoveel plezier zullen lezen als ik het geschreven heb.

Hartelijke groeten en het allerbeste,

Mary

Lees ook van Mary Higgins Clark

Laurie Moran is druk met het plannen van haar bruiloft en het zoeken naar een nieuw huis in New York. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht, maar dan dient zich een nieuwe cold case aan voor haar tv-programma Verdacht.

De zaak van de moord op de bekende arts Dr. Bell laat Laurie niet meer los. De dokter leek de ideale man, vader en arts. Maar klopt dat plaatje wel? En wat hebben de leugens van de familie Bell te maken met Laurie’s eigen leven?

Uitgegeven door Xander Uitgevers

www.xanderuitgevers.nl

Oorspronkelijke titel: Kiss the Girls and Make Them Cry

Oorspronkelijke uitgever: Pocket Books

Vertaling: Erica Disco

Omslagontwerp: zero-media.net, Munich

Omslagbeeld: vrouw en lucht: FinePic®, München zee: © Radoslav Radev / Alamy Stock Foto (W0M2D3.jpg) RF

Belettering omslag: Mark Hesseling, Wageningen

Auteursfoto: Clark Marquee

Zetwerk: ZetSpiegel, Best

Copyright © 2019 by Nora Durkin Enterprises, Inc.

Copyright © 2021 voor de Nederlandse taal:

Xander Uitgevers BV, Haarlem

Eerste druk 2021

ISBN 9789401615648

De uitgever heeft getracht alle rechthebbenden te traceren. Mocht u desondanks menen rechten te kunnen uitoefenen, dan kunt u contact opnemen met de uitgever. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.