Proloog

St Stephen’s School, Norfolk, januari 2005

Terwijl de figuur de trap op liep die leidde naar de afdeling waar de zesdejaars een eigen kamer hadden – een doolhof van slaapkamertjes ter grootte van een schoenendoos – was alleen het gereutel en getik te horen van de aftandse radiatoren, die inefficiënte wachters die al vijftig jaar nauwelijks in staat waren om Fleat House en de jongens die er woonden warm te houden.

Een van de acht slaapgebouwen die samen St Stephen’s School vormden had de naam Fleat House gekregen, vernoemd naar de rector ten tijde van de bouw, zo’n honderdvijftig jaar geleden. De leerlingen die er sinds de naoorlogse verbouwing sliepen noemden het lelijke victoriaanse gebouw ook wel de Vlooienhut.

Het was ook het laatste schoolgebouw dat de hoognodige verbouwingen zou ondergaan. Het komende half jaar zouden de gangen, trappen, slaapzalen en gemeenschappelijke ruimtes ontdaan worden van het gescheurde zwarte linoleum dat er op de vloeren lag, de vergeelde muren zouden een nieuw, fris behangetje krijgen en de antieke doucheruimtes zouden worden voorzien van glanzende roestvrijstalen kranen en douches en glimmend witte tegels. Dit om de veeleisende ouders van tegenwoordig zoet te houden die erop stonden dat hun kinderen konden wonen en studeren in iets wat meer weghad van een hotel dan van een varkensstal.

Voor kamer 7 bleef de figuur even staan luisteren. Omdat het een vrijdag was, zouden de acht jongens die op deze verdieping sliepen naar de pub in het nabije stadje Foltesham zijn, maar toch checkte hij het even. Toen hij niets hoorde, pakte de figuur de deurknop en ging naar binnen.

Terwijl hij de deur zachtjes dichtdeed en het licht aandeed, raakte de figuur bijna meteen doordrongen van de ingebakken muffe geur van pubers: een mengeling van vieze sokken, zweet en gierende hormonen die in de loop der jaren elke porie van Fleat House had doordrongen.

Huiverend, omdat die lucht pijnlijke herinneringen losmaakte, struikelde de figuur bijna over een stapel onderbroeken die achteloos op de grond gegooid waren. Hij pakte de twee witte tabletjes die elke avond op het nachtkastje van de jongen werden neergelegd en verving ze door twee identiek uitziende pilletjes. Daarna draaide de figuur zich om, deed het licht uit en verliet de kamer.

Op de trap vlakbij verstijfde een kleine jongen in pyjama toen hij voetstappen naderbij hoorde komen. In paniek dook hij een verdieping lager in de nis onder de trap, waar hij opging in de schaduwen. Hij zou straf krijgen als iemand zag dat hij na tienen nog niet in bed lag, en hij was vanavond al genoeg gestraft.

Stokstijf en met bonzend hart kneep hij zijn ogen stijf dicht, alsof dat zou helpen, en in het donker luisterde hij ademloos naar de voetstappen die op maar een paar centimeter boven zijn hoofd passeerden en toen, goddank, in de verte verdwenen. Trillend van opluchting kroop hij weer uit zijn verstopplek en haastte zich naar zijn slaapzaal. Toen hij in bed stapte en even op zijn wekker keek, wist hij dat hij nog een uur wakker moest blijven voor hij in de veilige slaap kon vluchten. Hij trok de dekens over zijn hoofd en liet de tranen komen.

Ongeveer een uur later kwam Charlie Cavendish kamer 7 binnen en stortte zich op het bed.

Het was pas elf uur op een vrijdagavond en ondanks zijn achttien jaar zat hij als een klein kind opgesloten in dit stinkhol.

En wat nog erger was, hij moest morgenochtend al om zeven uur op voor die vervloekte kerkdienst. Die had hij dit semester al twee keer gemist, dus nog een keer overslaan kon hij zich niet veroorloven. Hij was al een keer in het kantoor van Jones ontboden vanwege dat stomme akkefietje met Millar. Jones had laten vallen dat hij van school getrapt zou worden als hij zijn leven niet beterde, maar Charlie baalde ervan dat hij zo braaf moest doen. Zijn vader had hem ingepeperd dat hij zijn tussenjaar niet zou sponsoren als hij niet met fatsoenlijke cijfers slaagde voor zijn eindexamen.

Wat verdomme een drama was.

Zijn vader vond dat hele tussenjaar sowieso al niks. Hedonisme was iets wat hij verafschuwde, en het idee dat zijn zoon zou rondhangen op een of ander Thais strand, knetterstoned waarschijnlijk, stond hem bepaald niet aan, al helemaal niet als hij het ook nog moest betalen.

Vlak voor de start van dit semester hadden ze knallende ruzie gehad over Charlies toekomst. Zijn vader, William Cavendish, was een succesvolle advocaat in Londen en was er altijd van uitgegaan dat Charlie in zijn voetsporen zou treden. Charlie zelf had daar nooit zo bij stilgestaan.

Toen hij het eind van de puberteit naderde, was het hem langzaam duidelijk geworden wat er van hem werd verwacht, en dat wat hij zelf wilde er blijkbaar niet toe deed.

Charlie was een ritselaar, een adrenalinedealer, zo zag hij zichzelf. Hij genoot van het gevaarlijke leven. Bij het idee dat hij in die hiërarchische, verstikkende sfeer van de klassieke Londense advocatenwereld in de Inner Temple zou moeten werken, kromp zijn maag ineen.

Bovendien was zijn vaders idee van ‘vooruitkomen in het leven’ volkomen achterhaald. Alles was tegenwoordig anders, je kon doen waar je zin in had. Al dat gelul over respectabele beroepen, dat was iets voor de generatie van zijn ouders.

Charlie wilde dj worden en kijken naar mooie, halfnaakte vrouwen op een dansvloer op Ibiza. Ja, man. Dat was pas mooi! En… je kon echt bákken met geld verdienen als dj.

Niet dat geld ooit echt een serieus probleem zou zijn. Tenzij zijn ongetrouwde oom van zevenenvijftig ineens toch besloot dat hij kinderen wilde, zou Charlie het landgoed van de familie erven, met duizenden hectares landbouwgrond.

Daar had hij ook plannen voor. Hij hoefde alleen maar een paar van die hectares te verkopen aan een projectontwikkelaar. Dat zou hem een fucking fortuin opleveren!

Nee, zijn toekómstige financiën waren het probleem niet. Het probleem was dat die bekrompen vader van hem nú de geldscepter zwaaide.

Hij was jong. Hij wilde lol maken.

Dat waren de gedachten die door het hoofd van Charlie Cavendish tuimelden toen hij afwezig naar de twee tabletjes greep die hij sinds zijn vijfde elke avond nam en het glas water oppakte dat de huismoeder voor hem had neergezet.

Hij legde de tabletjes op zijn tong, nam een flinke slok water om ze mee weg te spoelen en zette het glas toen weer terug op zijn nachtkastje.

De daaropvolgende minuut gebeurde er niks en Charlie bleef zuchtend kauwen op de onredelijkheid van zijn lot. Maar toen, eerst bijna onmerkbaar, begon zijn lichaam te trillen.

‘Wat de fuck…’

Het trillen werd steeds heviger, tot hij er geen controle meer over had, en plotseling voelde Charlie dat zijn keel dichtkneep. Panisch hapte hij naar lucht. Wat was er aan de hand? Hij strompelde een paar passen in de richting van de deur en greep naar de deurknop, maar het lukte hem in zijn doodsangst niet om hem om te draaien voordat hij half buiten bewustzijn was en met een hand aan zijn keel en schuim om zijn mond op de vloer stortte. Door het gif dat door zijn aderen stroomde kreeg hij geen zuurstof meer binnen en zijn organen begaven het een voor een. Toen ontspanden zijn ingewanden en stukje bij beetje hield de jongeman die eens Charlie Cavendish was simpelweg op te bestaan.

1

Robert Jones, rector van St Stephen’s School, stond met zijn handen in zijn zakken – een gewoonte waar hij zijn pupillen altijd voor berispte – uit het raam van zijn kantoor te staren.

Beneden zag hij leerlingen Chapel Lawn oversteken, op weg van en naar hun lessen. Zijn handen waren klam van het zweet, zijn hart sloeg nog overuren van de adrenaline, zoals het al vanaf het ongeluk de hele tijd had gedaan.

Hij liep weg bij het raam en ging achter zijn bureau zitten. Er lag een steeds groter wordende stapel papieren waar hij zich nog niet over had gebogen en een lijst met telefoontjes waar hij nog op moest reageren.

Hij haalde zijn zakdoek tevoorschijn, veegde ermee over zijn kale hoofd en slaakte vervolgens een diepe zucht.

Er waren talloze nachtmerriescenario’s mogelijk voor een rector die verantwoordelijk was voor honderden jongens en meisjes: drugs, pestkoppen en, in deze tijden van gemengde kostscholen, het onstuitbare spook van de seks. In zijn veertien jaar als rector van St Stephen’s had Robert met al die zaken tot op zekere hoogte te maken gehad.

Maar al dit soort ellende verbleekte bij wat er afgelopen vrijdag was gebeurd: de dood van een leerling die hij onder zijn hoede had.

Als er één ding was dat de reputatie van de school kon ruïneren, dan was dit het wel. Hoe de jongen precies was overleden deed er bijna niet eens toe. Robert zag de hordes ouders al voor zich die nu op zoek waren naar een kostschool voor hun kinderen en St Stephen’s van hun lijst schrapte.

Toch putte Robert troost uit het feit dat de school al ruim vierhonderd jaar had overleefd – en een blik op de annalen had hem geleerd dat dit soort tragedies al eerder voorgekomen waren. Misschien zouden ze volgend semester minder inschrijvingen krijgen, maar naarmate de tijd verstreek, zou dat wat afgelopen vrijdag was gebeurd uiteindelijk wel weer vergeten worden.

De laatste keer dat een leerling was overleden was in 1979. De jongen was dood aangetroffen in de kelder, in de ruimte waar alle koffers opgeslagen lagen. Hij had zich verhangen met een stuk touw, aan een haak in het plafond. Dat incident was onderdeel geworden van de schoolfolklore. De kinderen hielden maar wat graag de mythe in stand dat de geest van de jongen nog door Fleat House waarde.

Ze hadden Rory Millar een keer in die kelder opgesloten, en die leek zelf wel een geest nadat hij er de hele nacht op de deur had staan bonken.

Charlie Cavendish, die zonder twijfel schuldig was aan dat incident, had zoals gewoonlijk alles ontkend en, erger nog, vond het allemaal reuzegrappig… Robert Jones huiverde ongemakkelijk en wenste dat hij het in zich had om het verlies van dit jonge leven te betreuren, maar het lukte hem niet.

Die jongen had nog geen voet in de school gezet of hij veroorzaakte al moeilijkheden. En omdat hij nu dood was, stond Roberts eigen toekomst op het spel. Op zijn zesenvijftigste was hij zich aan het verheugen op zijn pensioen, dat over vier jaar in zou gaan. Als hij nu gedwongen werd om ontslag te nemen, kon hij het wel op zijn buik schrijven dat hij nog ergens anders aan de slag zou kunnen.

Tijdens de noodvergadering van het schoolbestuur gisteravond had hij zijn ontslag zelf aangeboden. Maar het bestuur was achter hem blijven staan.

De dood van Cavendish was een óngeluk… met een natuurlijke oorzaak. Hij was overleden aan een epileptische aanval. Dat was Roberts enige sprankje hoop. Zolang het oordeel van de lijkschouwer inderdaad zou luiden dat het een natuurlijke dood was en de berichtgeving in de media tot een minimum beperkt bleef, zou de schade misschien binnen de perken blijven. Maar tot die bevestiging er was, hingen zijn reputatie en zijn toekomst aan een heel dun zijden draadje. Ze hadden beloofd dat ze vanochtend zouden bellen.

De telefoon op zijn bureau ging schril over. Hij drukte op de intercom. ‘Ja, Jenny?’

‘Ik heb de lijkschouwer voor u aan de lijn.’

‘Verbind maar door.’

‘Meneer Jones?’

‘Ja, daar spreekt u mee.’

‘Met Malcolm Glenister, de plaatselijke lijkschouwer. Ik wilde het met u hebben over de resultaten van de obductie die we gisteren hebben uitgevoerd op Charlie Cavendish.’

Robert slikte. ‘Natuurlijk. Vertelt u maar.’

‘De patholoog-anatoom is tot de conclusie gekomen dat Charlie niet is overleden als gevolg van een epileptische aanval. De oorzaak was anafylactische shock.’

‘Aha.’ Robert slikte nog eens en schraapte zijn keel. ‘En… wat was daar de oorzaak van?’

‘Zoals u zult weten blijkt uit zijn medische gegevens dat hij zeer allergisch was voor aspirine. Er is zeshonderd milligram aspirine aangetroffen in zijn bloed, wat gelijkstaat aan twee tabletjes.’

Robert was niet in staat te reageren, omdat zijn keel te droog was.

‘Los van sporen van het medicijn Epilim, dat Charlie dagelijks nam om zijn epilepsie onder controle te houden, en minimale sporen van alcohol, heeft de patholoog niets gevonden. Hij was in goede gezondheid.’

Robert herpakte zich. ‘Zou hij dit hebben overleefd als hij eerder gevonden was?’

‘Als hij dan meteen behandeld was wel, ja. Dan had hij het vrijwel zeker overleefd. Maar de kans dat hij om hulp had kunnen roepen in de paar minuten voor hij het bewustzijn verloor was niet groot. Het is begrijpelijk dat hij pas de volgende ochtend werd gevonden.’

Robert bleef even stil en voelde een piepklein beetje opluchting zijn aderen in stromen. ‘En wat nu?’ vroeg hij.

‘Nou, we weten nu hóé hij is overleden. De vraag is: waarom? Zijn ouders hebben bevestigd dat Charlie wist dat hij allergisch was voor aspirine, hij heeft het altijd al geweten.’

‘Dan moet hij die tabletten per ongeluk hebben ingenomen. Een andere verklaring is er niet, toch?’

‘Het is niet aan mij om over de feiten te speculeren, meneer Jones, maar er zijn nog wel een paar dingen die opgehelderd moeten worden. En ik vrees dat een politieonderzoek wordt opgestart.’

Robert voelde het bloed wegtrekken uit zijn gezicht. ‘Ik begrijp het,’ zei hij zachtjes. ‘In hoeverre heeft de dagelijkse gang van zaken hier op school daaronder te lijden?’

‘Dat zal u moeten bespreken met de inspecteur in kwestie.’

‘Wanneer kan ik die verwachten?’

‘Zeer binnenkort, zou ik zeggen. Ze zullen dadelijk wel contact met u opnemen om afspraken te maken. Tot ziens.’

‘Tot ziens.’

Robert zette de intercom uit en voelde zich duizelig. Hij haalde drie, vier keer heel diep adem.

Een politieonderzoek… Hij schudde zijn hoofd. Dit was heel slecht nieuws.

En toen pas drong het tot hem door: de afgelopen dagen had hij alleen maar kunnen denken aan de reputatie van de school. Maar als de politie erbij betrokken werd, dan moest de lijkschouwer zijn twijfels hebben over de aanname dat Cavendish de aspirine per ongeluk had ingenomen.

‘Godallemachtig.’ Ze zouden toch niet echt denken dat het moord was?

Weer schudde Robert zijn hoofd. Nee, het was waarschijnlijk niet meer dan een formaliteit. Charlies vader zal wel aan wat touwtjes hebben getrokken. Hij dacht aan al die keren dat Charlie Cavendish voor zijn bureau had gestaan en hem onbekommerd had aangekeken terwijl Robert hem een uitbrander gaf. Het was altijd hetzelfde liedje: Robert herinnerde hem eraan dat er al jaren geleden een eind was gekomen aan het antieke spelletje waarbij de jongere jongens moesten opdraven als bedienden en dat hij ze dus niet meer zo mocht lastigvallen als ze daar geen zin in hadden. Dan onderging Charlie zijn straf en ging vervolgens vrolijk door met zijn wangedrag, alsof er niets was gebeurd.

Het was eigenlijk de bedoeling geweest dat Charlie naar Eton zou gaan, maar hij was gezakt voor het toelatingsexamen. Vanaf de allereerste dag dat hij op St Stephen’s was gearriveerd had hij duidelijk gemaakt dat hij zich te goed voelde voor de school, de rector en zijn medeleerlingen. Zijn arrogantie was werkelijk stuitend.

Op zoek naar inspiratie staarde Robert naar het schilderij van Lord Grenville Dudley, de zestiende-eeuwse oprichter van de school, en toen, met een blik op zijn horloge, drong het tot hem door dat het bijna tijd voor de lunch was. Hij ramde op de knop van de intercom.

‘Ja, meneer Jones?’

‘Jenny, wil je misschien even binnenkomen?’

Het troostrijke figuur van Jenny Colman verscheen een paar seconde later in de deuropening. Ze werkte al dertig jaar op de school, eerst in de kantine, en later, na een cursus secretarieel werk, als administratief medewerker. Toen Robert veertien jaar geleden op de school kwam werken en de toenmalige secretaresse bijna met pensioen bleek te gaan, had hij Jenny aangesteld als haar vervangster.

Ze was bepaald niet de meest elegante kandidate, maar Robert was gesteld op haar rustige, onverstoorbare stijl, en haar kennis van de school was van onschatbare waarde geweest tijdens zijn inwerktijd.

Iedereen was dol op Jenny, van de schoonmakers tot en met het bestuur. Ze kende ieder kind bij naam en haar trouw aan de school stond buiten kijf. Ze was drie jaar ouder dan Robert, en zou dus drie jaar eerder dan hij met pensioen gaan, en Robert had zich al vaak afgevraagd hoe hij het zou redden als zij weg was. Maar nu, bedacht hij ongelukkig, zou hij waarschijnlijk eerder vertrekken dan zij.

Jenny was het hele afgelopen semester afwezig geweest vanwege een heupoperatie. Haar vervangster deed goed werk en was waarschijnlijk veel beter ingevoerd in de moderne kantoortechnologieën, maar Robert had Jenny’s moederlijke uitstraling gemist en was blij dat ze er weer was. Jenny had haar notitieblok en pen al in de aanslag toen ze haar ronde lijf in een stoel voor zijn bureau perste, met een intens bezorgde uitdrukking op haar gezicht.

‘Wat hebt u een vreemde kleur, meneer Jones. Zal ik even een glaasje water voor u halen?’ vroeg ze met haar typerende Norfolk-accent.

Robert zou ineens dolgraag zijn hoofd tegen Jenny’s enorme boezem willen drukken, haar moederlijke armen om zich heen willen voelen en door haar getroost worden.

‘Dat was de lijkschouwer,’ zei hij, de gedachte van zich afschuddend. ‘Hij had geen goed nieuws. Er komt een politieonderzoek.’

Jenny trok een borstelige wenkbrauw op. ‘Nee! Dat meent u niet?’

‘Laten we hopen dat het allemaal snel afgewikkeld kan worden. Het zal de boel hier verstoren en iedereen uit het lood slaan dat de politie hier rondsnuffelt.’

‘Nou, zeg dat,’ beaamde Jenny. ‘Denkt u dat ze ons allemaal gaan verhoren?’

‘Geen idee, maar we zullen iedereen natuurlijk moeten waarschuwen. Blijkbaar kan ik elk moment gebeld worden door een inspecteur. Als ik die heb gesproken, weet ik meer. Maar misschien kunnen we maar beter alvast een bijeenkomst met de hele school plannen voor morgenochtend. In de grote zaal. Dus ook met ál het personeel, tot en met de keukenhulpen. Kun jij dat voor me organiseren?’

‘Natuurlijk, meneer Jones. Ik zal het meteen doen.’

‘Dank je, Jenny.’

Ze stond op en zei toen: ‘Hebt u David Millar al teruggebeld? Hij hing vanochtend alweer drie keer aan de lijn.’

Het laatste waar Robert nu op zat te wachten was een gestoorde dronkenlap van een vader die in paniek over zijn zoon was.

‘Nee, nog niet gedaan.’

‘Nou ja, hij heeft gisteravond al een paar keer gebeld en een bericht ingesproken. Iets over dat Rory hem huilend had gebeld.’

‘Ik weet het, dat zei je al. Hij moet maar even wachten. Ik heb nu even belangrijker zaken aan mijn hoofd.’

‘Zal ik anders even een kopje thee brengen? Zo te zien kunt u wel wat suiker gebruiken. Het is heel goed tegen de schok.’

‘Graag, dat zou fijn zijn.’ Hij knikte dankbaar.

De telefoon op zijn bureau rinkelde. Jenny was hem voor en nam op.

‘Met het kantoor van de rector.’

Ze luisterde even, schermde toen de hoorn af met haar handpalm en fluisterde: ‘Commissaris Norton voor u.’

‘Dank je.’ Robert nam de hoorn aan en wachtte tot Jenny de kamer had verlaten. ‘U spreekt met rector Jones.’

‘Meneer Jones, met plaatsvervangend commissaris Norton van de centrale recherche. Ik neem aan dat u weet waarvoor ik u bel.’

‘Zeker.’

‘Ik wilde u alvast waarschuwen dat ik een paar mensen naar u toe stuur om onderzoek te doen naar de dood van Charlie Cavendish.’

‘Aha, ja. Ja.’ Robert wist niet hoe hij anders moest reageren.

‘Ze arriveren morgenochtend.’

‘Waarvandaan?’

‘Londen.’

‘Londen?’

‘Ja. De zaak is toegewezen aan ons hier bij de afdeling Bijzondere Operaties binnen de centrale recherche. We werken samen met de politie van de afdeling Noord-Norfolk.’

‘Ik snap dat u uw werk moet doen, commissaris, maar u zult begrijpen dat ik me zorgen maak over de onrust binnen de school, om nog te zwijgen van de paniek die zou kunnen uitbreken.’

‘Mijn collega’s zijn zeer ervaren in dit soort zaken, meneer Jones. Ik weet zeker dat ze de situatie naar behoren zullen aanpakken, en dat zij u zullen adviseren hoe om te gaan met het personeel en de leerlingen.’

‘Ja, ik wilde hoe dan ook morgenochtend de hele school bijeenroepen.’

‘Uitstekend idee. Dat biedt mijn mensen de gelegenheid om de school in te lichten, en misschien wat van de zenuwen omtrent hun aanwezigheid weg te nemen.’

‘Dan zal ik dat inderdaad regelen.’

‘Mooi.’

‘Kunt u me de namen geven van de mensen die u hiernaartoe stuurt?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, waarna de commissaris zei: ‘Dat weet ik nog niet precies, maar ik zal u aan het eind van de dag bellen om een en ander te bevestigen. Dank u voor uw tijd.’

‘Dank u, commissaris. Tot ziens.’

Waarom bedankte hij die man eigenlijk, vroeg Robert Jones zich af toen hij ophing. Hij legde zijn hoofd in zijn handen. ‘O god,’ mompelde hij. Die kerels van de politie gingen natuurlijk iedereens doopceel lichten… in hun privélevens wroeten… Joost mocht weten wat ze allemaal te weten zouden komen. Straks werd hij zélf nog verdachte…

De aanmeldingen liepen de afgelopen drie jaar al steeds verder terug. Er was tegenwoordig zoveel concurrentie. Dit was wel het laatste wat de school kon gebruiken. En een tikje zelfzuchtiger dacht hij, terwijl hij de hoorn weer oppakte om het hoofd van het schoolbestuur te bellen, het was ook wel het laatste wat hij zelf kon gebruiken.

2

Jazmine Hunter-Coughlin – Jazz voor haar vrienden, inspecteur Hunter voor haar voormalige collega’s – trok de gordijnen open en wierp een blik uit haar kleine slaapkamerraam. Ze kon niet ver kijken vanwege de condens die het landschap van de Salthouse Marshes en de meedogenloze Noordzee daarachter vervaagde. Gedachteloos schreef ze haar initialen op het glas, zoals ze als kind altijd deed, bestudeerde die letters, jhc, even, en veegde toen vastberaden de C weg.

Ze wierp een blik op de talloze kartonnen dozen die over de hele vloer van haar slaapkamer verspreid stonden. Ze was hier drie dagen geleden ingetrokken, maar los van wat noodzakelijkheden als haar pyjama, de waterkoker en een stuk zeep had ze de dozen nog niet uitgepakt.

Dit piepkleine huisje was het absolute tegendeel van het strakke, witte, minimalistische appartement in de Docklands dat ze met haar ex deelde. En ze vond het hier heerlijk. Normaal gesproken was ze netjes, op het ziekelijke af, maar haar tegenzin om uit te pakken had te maken met het feit dat het huisje de komende weken een invasie van vaklui over de vloer zou krijgen. De loodgieter was geboekt voor een hele week. Hij kwam centrale verwarming installeren. De timmerman zou morgen langskomen om de keukenkastjes op te meten, en ze had berichten ingesproken bij een aantal schildersbedrijven.

Jazz hoopte dat Marsh Cottage er over een paar maanden vanbinnen precies zo schilderachtig uit zou zien als de buitenkant deed vermoeden.

Het was vandaag iets minder somber weer en Jazz besloot om een ochtendwandeling te gaan maken, door de kwelders, naar de zee. Ze trok laarzen en een Barbourjas aan, deed de voordeur open en liep naar buiten, de frisse zeelucht opsnuivend.

Haar cottage lag aan de kustweg die het dorp van de kwelders en de zee scheidde. In de zomer was het één grote opstopping van toeristen die via deze weg naar de stranden en kustdorpjes van Noord-Norfolk reden, maar op deze grijze dag in januari was het hier uitgestorven.

Jazz voelde heel even iets van tevredenheid toen ze het uitzicht in zich opnam. Het vlakke, boomloze land was weliswaar niet echt uitnodigend, maar Jazz genoot van de ruwheid van het landschap. Er was helemaal niets schattigs te zien, niets wat de strenge horizon brak die zich kilometerslang uitstrekte, in beide richtingen. De eenvoudige charme van het afbuigende land in de verte, met de zee en de onvoorstelbare weidsheid van het uitzicht, paste bij haar behoefte aan eenvoud.

Toen ze overstak, zag ze uit haar ooghoek een man uit het postkantoor komen, een meter of veertig verderop. Ze liep door het ruwe, natte kweldergras en concentreerde zich op het drassige geluid van het water onder haar voeten toen ze dacht dat ze iemand naar haar hoorde roepen.

Ze wuifde het weg als het gekrijs van de wulpen die in een kring rechts van haar zaten en liep de heuvel af, de enige bescherming die haar huisje had tegen overstroming – een punt van geschil toen ze had geprobeerd de hypotheek rond te krijgen.

‘Jazmine! Inspecteur Hunter! Wacht even, alstublieft!’

Dit keer kon ze er niet omheen. Ze bleef staan en draaide zich om en keek naar de weg.

Godsamme! Wat deed híj hier in vredesnaam? Jazz baalde terwijl ze terugliep. Ze bleef een paar meter bij hem vandaan staan en glimlachte beleefd.

‘Hallo, inspecteur Hunter.’

‘Wat doet u hier, meneer?’

‘Ook leuk om jou te zien,’ zei Norton en hij stak zijn hand naar haar uit.

‘Neem me niet kwalijk,’ zuchtte ze uiteindelijk, en ze liep op hem af om zijn hand te schudden. ‘Ik verwachtte u alleen niet.’

‘Geeft niet. Ga je me nog vragen om binnen te komen, voor ik doodvries in dit dunne pak.’

‘Ja, natuurlijk. Kom binnen.’

Eenmaal binnen zette Jazz Norton op de bank neer en pookte het vuur wat op. Ze zette koffie voor hem, en ging toen zelf op een houten eetkamerstoel zitten.

‘Leuk huisje,’ zei hij. ‘Gezellig.’

‘Dank u,’ zei ze, ‘ik ben er blij mee.’

Er viel even een ongemakkelijke stilte.

‘En, Jazmine, hoe is het met je?’

Het was vreemd om Norton haar bij haar voornaam te horen aanspreken. Het bevestigde de mate waarin haar leven de afgelopen maanden was veranderd, maar het voelde ook wat badinerend.

‘Prima, hoor.’

‘Je ziet er… beter uit. Je hebt al wat meer kleur dan toen ik je de vorige keer zag.’

‘Ja, het is warm in Italië, zelfs in de winter.’ Ze zweeg opnieuw en Jazz wenste dat hij de hint zou oppikken. ‘Hoe wist u dat ik hier zat?’ vroeg ze toen, want ze was er nog niet klaar voor om zelf het onderwerp aan te snijden. ‘Ik woon hier pas drie dagen.’

Norton grinnikte. ‘Dat je dat moet vragen, terwijl je bij Scotland Yard hebt gewerkt. Hoewel ik moet toegeven dat zelfs ónze computer niet verder kwam dan Salthouse Road 29. En toen ik hier aankwam en helemaal geen huisnummers kon vinden, ben ik het maar even gaan vragen bij het postkantoor.’

‘Aha,’ zei Jazz.

‘Waarom hier?’ vroeg hij.

‘Vanwege de vakanties in mijn kindertijd, denk ik. Ik ben altijd dol geweest op Norfolk en ik dacht: waarom niet? Dit is ook dicht bij mijn ouders.’

‘Ja, natuurlijk.’

Weer een stilte.

‘Nou,’ zei Norton, ineens weer zakelijk, nu hij haar ongeduld voelde, ‘je wilt misschien wel weten waarom ik zo’n eind heb gereden om je te spreken op zo’n ijskoude morgen in januari. Ik heb je mobiel wel geprobeerd, maar blijkbaar heb je je oude nummer niet meer.’

‘Ik heb mijn mobieltje achtergelaten toen ik naar Italië ging, en toen ik terugkwam, besloot ik dat ik niet echt een telefoon nodig had.’

Norton knikte. ‘En je hebt er trouwens ook niet veel aan in Noord-Norfolk. Die van mij heeft al vanaf Norwich geen signaal meer. Maar goed, de reden waarom ik hier ben… is omdat ik wil dat je weer aan het werk gaat.’

Jazz bleef even stil. ‘Ik dacht dat ik daar vrij duidelijk over was geweest,’ zei ze zachtjes.

‘Dat is ook zo. Maar dat was zeven maanden geleden. Je hebt een sabbatical gehad, je bent gescheiden, je hebt een huis gevonden…’

‘En ik ben absoluut niet van plan om dat op te geven om weer naar Londen te komen,’ onderbrak Jazz hem scherp.

‘Dat geloof ik graag.’ Norton leek niet onder de indruk.

‘En trouwens, ik kán helemaal niet terugkomen. En hoe komt u erbij dat ik überhaupt terug wíl komen?’

‘Jazmine, als je heel even achter je verdedigingswal vandaan wilt komen en naar me zou willen luisteren.’ Zijn stem kreeg ineens iets hards.

‘Neem me niet kwalijk, meneer,’ zei ze, ‘maar u moet het me vergeven dat ik geen trek heb om weer in het verleden te duiken.’ Jazz wist best dat ze vijandig klonk, maar ze kon er niets aan doen.

‘Ja, dat begrijp ik wel…’ Hij keek naar haar op. ‘Maar wat ik zo graag zou willen weten, is waarom je precies zo kwaad bent op míj? Ik heb jou toch niet bedrogen?’

‘Dat was laag, meneer.’

‘Tja…’ Norton bestudeerde zijn keurig onderhouden nagels. ‘Misschien zie jij het anders.’

‘Meneer, ik begrijp dat u er niets aan kon doen wat mijn man heeft gedaan. Ik was tegen die tijd sowieso al heel wat illusies armer, en…’

‘Het was de druppel die de emmer deed overlopen.’ Norton nam een slok van zijn koffie en keek haar aan. ‘Jazmine, heb je enig idee hoeveel het kost om een inspecteur te rekruteren en op te leiden?’

‘Nee.’

‘Nou, als ik je nou vertel dat je er makkelijk nog een tweede huis van zou kunnen kopen…’

‘Probeert u me nu een schuldgevoel aan te praten?’

‘Als het werkt, wel ja.’ Norton lachte half. ‘Je hebt me helemaal niet de kans gegeven om hier met je over te praten. De ene week zat je nog achter je bureau, en de week erop was je ineens boos naar Italië verdwenen.’

‘Ik had geen keus.’

‘Dat zeg jij. Ik hoopte eigenlijk dat wij zo’n goede werkrelatie hadden opgebouwd dat je het met mij zou hebben besproken. Als we het er dan over eens waren dat jouw ontslag de enige oplossing was, dan zou ik je niet in de weg hebben gestaan. Maar jij bent gewoon… weggerend, zonder debriefing of wat dan ook!’

Jazz’ gezicht bleef onbewogen. ‘O. Dus daarom bent u nu hier? Om me te debriefen?’

Norton zuchtte even gefrustreerd. ‘Kom op, ik doe mijn best. Je gedraagt je als een opstandige puber. Het feit is wel dat je technisch gesproken nog steeds bij ons in dienst bent.’ Hij haalde een envelop tevoorschijn uit zijn borstzak en schoof die haar kant op.

‘Wat is dit?’ mompelde ze fronsend. In de envelop zaten loonstrookjes van salaris dat werd uitbetaald op de bankrekening die ze met Patrick had gedeeld en die naar haar oude adres waren gestuurd, waardoor ze ze, uiteraard, niet had gezien. De envelop bevatte ook de ontslagbrief die ze inderhaast had geschreven, op het vliegveld, en die ze had gepost voor ze in het vliegtuig naar Pisa stapte.

‘Niet echt een heel erg… professioneel vertrek, vind je wel?’

‘Nee, dat zal wel niet, al zie ik niet helemaal in wat dat er nu nog toe doet.’ Jazz deed de brief terug in de envelop en hield die voor hem op. ‘Zo, meneer. Ik bied hem u hierbij officieel aan. Ik neem ontslag. Zo goed?’

‘Ja, als dat is wat je wilt. Luister, Jazmine, ik begrijp het heus wel. Ik weet dat je je in de steek gelaten voelde en dat je je motivatie kwijt was en dat je privéleven in puin lag. Dat je waarschijnlijk wat tijd nodig had om alles eens goed te overdenken…’

‘Yep! Dat klopt wel zo’n beetje, meneer.’ Ze knikte hevig.

‘En omdat je kwaad en verbitterd was, heb je instinctief gehandeld, en dat instinct droeg je op om weg te lopen. Op dat moment. Maar je instinct heeft je ook verblind. Snap je dat dan niet?’

Jazz zei niets.

‘En,’ vervolgde Norton, ‘omdát je verblind was, heb je een overhaaste beslissing genomen waardoor ik een van mijn beste mensen kwijt ben, nog los van het feit dat je je veelbelovende carrière aan de wilgen hebt gehangen. Luister,’ zei hij met een vriendelijke glimlach, ‘ik ben niet gek. Ik wist wat er aan de hand was. Het moet verschrikkelijk zijn geweest toen je erachter kwam wat je man had gedaan, vooral omdat iedereen het verder al leek te weten.’

Stilte.

Norton zuchtte weer. ‘Het komt allemaal op hetzelfde neer, relaties op het werk zijn gevaarlijk, vooral in onze tak van sport. Ik heb hoofdinspecteur Coughlin dat ook gezegd toen hij me vertelde dat jullie gingen trouwen.’

Jazz keek op. ‘O ja? Patrick zei anders dat u ons uw zegen had gegeven.’

‘Ik heb voorgesteld om een van jullie te laten overplaatsen naar een andere afdeling, zodat jullie elkaar in elk geval niet voor de voeten zouden lopen. Hij smeekte me toen om jou te laten zitten waar je zat. Dus omdat ik jullie allebei niet wilde kwijtraken, heb ik besloten om het te proberen. Tegen beter in, wil ik daar wel aan toevoegen.’

‘Eh, meneer, zei u nou “hoofdinspecteur”?’

‘Ja. Je ex heeft recent promotie gemaakt.’

‘Feliciteer hem vooral niet namens mij.’

‘Wees gerust, dat zal ik niet doen.’

Terwijl ze zo naar hem keek, bedacht Jazz hoe vreemd Norton hier afstak in zijn dure maatpak, met zijn lange benen bijna tot aan zijn borst gebogen op haar lage bank.

‘Wist u ervan, meneer? Van Patrick en… dat mens?’

‘Ik had wel geruchten gehoord, maar ik kon me er niet in mengen. Misschien dat het je wat geruststelt, maar ze heeft een paar weken na jouw vertrek overplaatsing naar Paddington Green aangevraagd. Ze wist dat ze de competitie met jou toch nooit aankon. Iedereen binnen het team heeft haar nogal hard genegeerd. Je bent namelijk heel populair. Ze missen je allemaal.’

Norton glimlachte breed en toonde een sterk stel witte tanden. Jazz dacht onwillekeurig dat hij nu hij wat ouder werd, met zijn dikke zwarte haar dat bij de slapen grijs werd en zijn leesbril op het puntje van zijn neus, alleen maar meer indruk maakte, fysiek.

‘Nou, leuk om te weten. Hoe dan ook, wat Patrick en zijn geliefde agente nu doen is aan hen. Mij boeit het verder niet meer. Let wel,’ grapte Jazz, ‘u kunt haar waarschuwen dat bij de eerste de beste situatie die zich aandient waarin ze met hem moet concurreren, ze meteen een mes in haar rug krijgt.’

‘Daar twijfel ik niet aan. Je ex is een getalenteerde diender, maar hij is ook meedogenloos ambitieus. Het enige waar hij niet mee om kon gaan was een vrouw die potentieel beter was dan hij. Ik wist waar hij mee bezig was: jou ondermijnen, je constant neerhalen, maar omdat je nooit naar mij toe kwam, kon ik er niets aan doen.’

‘Ik zat in een onmogelijke situatie. Hij was mijn echtgenoot.’

‘Dat is zo. Hoe dan ook, zolang hij leert om zijn broek aan te houden, zou ik zeggen dat hij uiteindelijk zijn doel wel gaat bereiken.’

‘Wat mij betreft naait hij de hele afdeling. Het interesseert me echt niet.’

‘Zo mag ik het horen,’ antwoordde Norton opgewekt. ‘Nou, weet je zeker dat je wilt dat ik deze brief weer aanneem? Dan is je ontslag namelijk officieel.’ Hij zwaaide naar haar met de envelop.

‘Ja, dat weet ik zeker.’

‘Goed, inspecteur Hunter,’ zei Norton, plotseling formeel, ‘nu ik de gelegenheid heb gehad om de situatie met u te bespreken, hebt u duidelijk gemaakt dat u vastbesloten bent het korps te verlaten. Ik zal deze brief meenemen en met de staart tussen de benen terugkeren naar Londen en het verder niet met u hebben over de andere opties die ik in gedachten had.’

Jazz moest glimlachen om het beeld van Norton met zijn staart tussen zijn benen. Ze trok haar wenkbrauwen op en zuchtte. ‘Toe maar, u kunt het me net zo goed vertellen, nu u toch helemaal hiernaartoe gekomen bent.’

‘Geloof het of niet, er zijn nog andere afdelingen van de Criminele Inlichtingendienst. Ik had kunnen opperen dat je voor een van die afdelingen gaat werken.’

‘Die van Paddington Green misschien? Dan kan ik gezellig babbelen met de minnares van mijn ex.’

‘Die opmerking is zo kinderachtig, die zal ik maar negeren. Maar het brengt me wel netjes bij het volgende punt. De vraag is: heb je ontslag genomen vanwege de situatie met Patrick? Of omdat je niet langer deel wilde uitmaken van het korps?’

‘Allebei,’ antwoordde Jazz naar waarheid.

‘Goed, laat ik het anders zeggen: je bent vierendertig, je bent een hoogopgeleide cid-officier, die zich als een oude vrijster heeft teruggetrokken op het platteland in Norfolk. Wat ga je in hemelsnaam doen voor de kost?’

‘Ik ga schilderen.’

Norton keek verbaasd. ‘Schilderen? Aha. Beroepsmatig, bedoel je?’

‘Wie zal het zeggen? Als ik niet bij de politie was gegaan, zou ik naar het Royal College of Art zijn vertrokken na mijn studie in Cambridge. Ik was al aangenomen voor de basisopleiding.’

‘Echt?’ Norton keek verbaasd. ‘Nou, misschien is dat waar je je oog voor detail vandaan hebt.’

‘Zou kunnen, maar goed, dat is dus het plan. Ik ga het bijgebouw hier ombouwen tot een studio. Ik heb genoeg over van de verkoop van ons oude appartement om het een poosje uit te zingen. En er is een opleiding aan de University of East Anglia waarvoor ik me misschien voor volgend jaar ga aanmelden.’

‘Ik moet toegeven dat dit geen slechte plek is om je creativiteit te ontdekken,’ beaamde Norton.

‘Herontdekken is het juiste woord, meneer,’ zei Jazz fel. ‘Het korps heeft mijn hele leven beheerst. Ik was degene die ik vroeger was helemaal kwijtgeraakt.’

‘Hm.’ Norton knikte. ‘Dat begrijp ik, maar zo te merken heb je haar weer gevonden. Je vechtlust heb je in elk geval terug.’

‘Dat is zo.’

‘Luister.’ Hij zuchtte maar weer eens, en vroeg ernstig: ‘Hoelang ben je van plan om op de vlucht te blijven? Ik geloof niet dat het het korps was waardoor je jezelf bent kwijtgeraakt, maar een man die vastbesloten was om jou en je zelfvertrouwen te ondermijnen. Ik heb je in de gaten gehouden, Jazmine. Je gedijt goed op de adrenaline. Je bent een uitzonderlijk goede inspecteur. En ik ben niet de enige die er zo over denkt.’

‘Dat is… heel aardig van u, meneer.’

‘Ik doe alleen aan feiten, niet aan aardigheid. Het doet me gewoon pijn om te zien dat iemand met jouw capaciteiten de handdoek in de ring gooit alleen omdat haar huwelijk is mislukt. Ik heb je door de jaren heen elke dag zien strijden tegen machogedrag. Ga je Patrick serieus laten winnen?’

Jazz zweeg en bestudeerde het tapijt aandachtig.

‘Moet je horen,’ zei hij. ‘Om maar met de deur in huis te vallen, er heeft zich iets aangediend. Wat als ik zei dat ik een zaak had een paar kilometer verderop?’

‘Een zaak hier in Norfolk? Hoe komt dat zo?’

‘Er heeft zich een incident voorgedaan op de kostschool net buiten Foltesham. Een leerling werd zaterdagochtend dood aangetroffen in zijn kamer. Ik werd gebeld omdat hij de zoon is van een advocaat die er net in geslaagd is om een paar grote terroristen uit te laten leveren aan Engeland. Ik ben gevraagd om wat mensen langs te sturen om te checken of er misschien sprake is van een misdrijf.’

Norton keek in Jazmines heldere groene ogen en registreerde de kleine flikkering van opwinding.

‘Door die vader?’

‘Het telefoontje kwam van de commissaris. Zoals je weet zou de Londense politie zich anders nooit met zoiets bemoeien, maar…’

‘Dit krijg je als je vrienden hebt in de hoogste regionen.’ Jazz glimlachte terwijl ze de zin voor hem afmaakte.

‘Inderdaad.’

‘Hoe is die jongen dan overleden?’

‘Hij had epilepsie. Volgens de ambulancemensen vertoonde het lichaam ook alle kenmerken van een toeval. Maar de vader heeft terecht aangedrongen op een obductie. De lijkschouwer heeft me vanochtend gebeld en het lijkt erop dat er meer aan de hand is.’

‘Zoals?’

‘Daar kan ik pas iets over zeggen als jij hebt verteld of je interesse hebt.’

Dat had ze. Dat wisten ze allebei.

‘Misschien, zolang ik maar op tijd thuis kan zijn om de volgende Mona Lisa te kunnen schilderen,’ zei ze nonchalant.

‘En ik stuur agent Miles om je een handje te helpen.’ Nortons ogen twinkelden inmiddels.

‘Kunt u me een dag geven om erover na te denken, meneer?’

‘Daar is geen tijd voor, vrees ik. Je moet meteen aan de slag. Je hebt vanmiddag om twee uur een afspraak met de moeder van de jongen. Ze woont op dik anderhalf uur rijden hiervandaan. Dus dat betekent…’ Norton keek op zijn horloge. ‘… dat je nog een uur hebt om te beslissen. Anders moet ik er iemand anders op af sturen. Hier is het dossier.’

Norton overhandigde Jazz een dikke bruine envelop.

Ze keek hem hulpeloos aan.

‘Een uur?’

‘Ja. Dus je moet weer eens heel snel een knoop doorhakken, inspecteur Hunter. En terugkijkend op je carrière zou ik zeggen dat je er zelden naast zit als je dat doet, los van je beslissing om bij ons weg te gaan, uiteraard.’ Norton keek nog eens op zijn horloge. ‘Ik moet ervandoor. Ik heb gezegd dat ik om twee uur weer terug ben in de stad voor een bespreking en deze landelijke wegen zijn een drama.’

Hij stond op en met zijn één meter negentig raakte hij het plafond bijna.

‘Als ik nee zeg, wat doe ik dan hiermee?’ Ze hield de envelop omhoog.

‘Gooi het maar op dat verpieterde vuurtje van je. Dat kan zo te zien wel wat brandstof gebruiken. Goed, dan ga ik nu.’ Norton schudde haar de hand. ‘Bedankt voor de koffie.’ Hij liep naar de deur, maar draaide zich daar nog eens naar haar om. ‘Ik zou nooit voor zomaar iemand helemaal naar Norfolk komen, inspecteur Hunter. En ik kan je wel vertellen dat ik niet nog eens voor je op mijn knieën ga. Bel me rond twaalven. Tot ziens.’

‘Dag, meneer,’ zei Jazz. ‘En dank u… denk ik,’ mompelde ze erachteraan.