Egypte

De twee mannen kropen langs de rand van een door de maan verlicht veld vol gerst. Zweetdruppels rolden langs hun gebogen blote rug. Ze hadden hun vingers om het gevest van hun bronzen zwaard geklemd en hun blik schoot heen en weer. Langs de horizon flakkerde een rode gloed bij de boerderijen in de weelderig groene Nijlvallei die in lichterlaaie stonden en een warme woestijnwind liet flarden rook voor de sterren langs trekken. De mannen stikten bijna in de stank van vuur. De kreten van de stervenden die de stilte verbraken als het gejank van wilde katten vulden hun oren. Dit was grimmig werk, maar ze waren er klaar voor.

Ze waren een onwaarschijnlijk koppel. Piay was lang en gespierd, met een scherpe kaaklijn, hoge jukbeenderen en donkere ogen die de vrouwen die de farao dienden het hoofd op hol brachten. Hannu, zijn assistent, trok met zijn been. Hij was gedrongen. Zijn lichaam was bedekt met een laagje zwart haar en er liep een grillig litteken over zijn linkerwang naar een woeste zwarte baard. Zijn ogen gloeiden als hete kooltjes terwijl hij om zich heen keek.

‘Als je nog verder gaat, kom je niet meer terug,’ gromde Hannu toen ze bleven staan om het pad voor hen af te speuren. ‘Het krioelt hier van de Hyksos.’

‘Houd moed, vriend,’ zei Piay. ‘Lafaards zullen deze indringers niet terugdringen naar hun eigen verre land.’

Hannu snoof. ‘Moed. Als dat het enige was wat we nodig hadden, hadden we vijftig jaar geleden al gewonnen toen ze hier net waren. Eens kijken hoe moed ons helpt als een van hun beesten op je afstormt en zo’n kromzwaard de hoofden van je vrienden afhakt.’

Piay wees met priemende vinger naar hem. ‘We hebben een taak te vervullen.’

‘Ja, maar niet ten koste van ons leven. “Zie zo dichtbij mogelijk te komen.” Dat is wat Taita zei.’

‘En we kunnen nog dichterbij komen! Ik keer niet met lege handen bij mijn meester terug.’

Piay keek om naar de zes soldaten die de opdracht hadden gekregen hen op deze verkenningsmissie te vergezellen. Ze waren jong. Hun wapens beefden in hun handen terwijl ze op hun hurken zaten, wachtend op een bevel. Er waren zoveel ervaren soldaten omgekomen tijdens de strijd dat er jongens werden gerekruteerd die niet lang geleden nog op hun vaders velden hadden gewerkt.

Piay tuurde in het donker voor hem. Wat waren de barbaren van plan? Dat was de vraag waar hij een antwoord op wilde hebben.

Deze oeverloze oorlog had zich al bijna een halve eeuw heen en weer verschoven langs de vallei van Moeder Nijl. De barbaren beschikten over grotere aantallen, een schijnbaar eindeloze voorraad van de beste strijders ter wereld. Ze hadden betere wapens, die wrede zwaarden en bogen die drie keer zo krachtig waren als die de Egyptenaren hadden. Nog belangrijker, ze hadden die vervloekte beesten die Hannu zoveel angst aanjoegen: de paarden, sterk en goed getraind, die de blinkende strijdwagens konden trekken van waaruit elke krijger tijdens hun oprukkende beweging wel honderd pijlen kon afschieten.

Velen hadden de hoop verloren dat Egypte ooit vrij zou zijn. Maar dat gold niet voor zijn meester Taita de Wijze, de magiër en raadsman van de farao. Hij hield vol dat er een moment zou komen dat ze de Hyksos voor eens en altijd zouden verdrijven. Ze moesten geduldig afwachten. Taita had keer op keer zijn spionnen op pad gestuurd om de waardevolle informatie te bemachtigen waarmee ze het tij van de strijd zouden kunnen keren. Elke keer hadden ze gefaald.

Piay vermande zich. Dat zou hem niet gebeuren. Hij was de beste van allemaal. Hij zou slagen. Hij wierp een blik op de witte kilt die hij droeg, waar de gele schijf van Ra’s vurige strijdwagen op was geborduurd. Dat was zijn kostbaarste bezit, een geschenk van Taita op de dag dat hij zijn opleiding had afgerond, en elke keer als hij die had gedragen, had hij geluk gehad. Dit was zijn moment. Er wachtte hem roem.

‘Je hebt me gevraagd je te vertellen als je te zeker van jezelf was,’ merkte Hannu op waarschuwende toon op. ‘Dat is nu het geval.’

Een verschrikkelijke kreet weergalmde door de nacht en Hannu verstijfde. Piay kromp ineen. Zijn soldaten zagen lijkbleek, alsof ze de doden hadden zien verrijzen uit hun graf.

Piay zou geen angst tonen. Deze mannen rekenden erop dat hij hen door dit met bloed doorweekte terrein zou leiden. De Hyksos waren weer opgerukt, hadden land opgeëist waar ze slechts twee jaar daarvoor van waren verdreven. Ze toonden niemand die ze tegenkwamen genade. De boeren volgden om hun eigen hachje te redden de bevelen op van hun nieuwe meesters. Dat deden ze altijd.

Hannu liet zijn blik over de donkere velden glijden. Hij was niet bang, dat wist Piay. Hij was nooit bang. De instincten die hij gedurende zijn vorige leven als soldaat tijdens gevechten had ontwikkeld kwamen nu op de voorgrond.

Piay was Hannu bedelend op een stoffige straat in Thebe tegengekomen. Zijn slechte been, dat tijdens een of andere slag door een steekwapen was beschadigd, betekende dat hij niet langer lid kon zijn van de elitegarde, de Garde van de Blauwe Krokodil. Velen hadden gedacht dat hij nutteloos was, niet langer een toekomst had. Piay had die dag echter iets in deze felle kleine man gezien, in zijn indringende blik en minachting voor goedopgeleide vreemden. Hij was ook kundig en wijs, twee dingen die een zelfs nog wijzere man op prijs stelde. Piay had hem ingehuurd als assistent, af en toe adviseur, bediende en diplomaat.

Hannu had de taak op zich genomen om Piay met beide benen op de grond te houden.

‘Ik geef toe dat mijn zelfvertrouwen soms iets te groot is,’ zei Piay.

‘Net als je mond.’

Piay perste kort zijn lippen op elkaar. ‘Ik ben een beroemde spion, de beste in alle vaardigheden…’

‘Behalve nederigheid.’

‘… door de grote Taita zelf getraind in de kunsten van oorlog en vrede, maar ik vertrouw op jouw kennis van bloederige veldslagen en de stank van verlies.’

Hannu vernauwde zijn ogen tot spleetjes.

‘We zullen heel voorzichtig verdergaan. Bij het eerste teken van onraad trekken we ons terug. Is dat acceptabel?’

Hannu gromde opnieuw iets. Hij klonk niet overtuigd.

Piay stak zijn hand op en bewoog zijn vingers naar voren. Daar gingen ze, dieper vijandelijk gebied in.