1

‘El Caballo Ranch! Daar is het!’ riepen Britt en Esra tegelijk.

Rania, die uit het andere raam van de auto keek, kromp in elkaar. ‘Brul niet zo! Mijn hart zakt een meter van de schrik als jullie zo gillen.’

‘Rechtsaf, pap!’ zei Esra opgewonden tegen haar vader. ‘We moeten rechtsaf.’

Esra’s vader grinnikte. ‘Dank je, maar dat had ik zelf ook al gezien,’ zei hij. Hij zette de richtingaanwijzer van de auto aan en sloeg rechts af.

Op de achterbank greep Britt de armen van Esra en Rania vast, die links en rechts van haar zaten. ‘Het wordt zo vet!’ zei ze opgewonden.

De auto reed langzaam onder de houten toegangspoort van de ranch door. In het midden van die poort hing een grote schedel van een buffel of een koe met enorm lange horens. Voorbij de poort stond aan de linkerkant van de weg een groot bord, waarop met grote witte letters El Caballo Ranch was geschilderd. Daaronder stond, in iets minder grote letters: Howdy cowboy!

Rania trok haar wenkbrauwen op. ‘Howdy?’ zei ze.

‘Dat is cowboytaal voor “hoi”,’ zei Britt.

‘Welkom op El Caballo Ranch,’ las Esra hardop. ‘Op het terrein van onze ranch rijden wij altijd stapvoets. Van onze gasten verwachten we hetzelfde. Ook als ze in een auto rijden. Ben je een bezoeker? Zet je paard vast, of parkeer je auto en meld je in de saloon. See ya there!’

‘Als ik jullie over een paar dagen ophaal, praten jullie met een dik Amerikaans cowboyaccent,’ zei Esra’s vader. ‘Dat kan niet anders.’

Hij gaf een beetje gas en reed heel langzaam verder, een zanderig erf op. Aan de rechterkant was een houten gebouw, waar met stokken het woord ‘saloon’ op was geschreven. Aan de linkerkant stond een grote waterbak, waar twee vrouwen hun paarden lieten drinken. Twee pony’s stonden vastgebonden aan een ronde balk. De twee jongens die waarschijnlijk bij de pony’s hoorden, staken net het erf over om naar de saloon te gaan.

‘Het lijkt wel een decor uit een film,’ zei Britt ademloos.

‘Ja, het is net echt,’ zei Esra.

Haar vader draaide de parkeerplaats op. Nog voor de auto helemaal stilstond, hadden Esra en Rania de portieren al open.

‘Even wachten!’ riep Esra’s vader. Hij zette de auto stil.

‘Nu?’ vroeg Esra.

‘Nu,’ bevestigde haar vader.

‘Naar de saloon!’ riep Britt.

De drie meiden tuimelden de auto uit en renden naar de saloon. Die had geen klapdeurtjes, zoals je bij een echte saloon zou verwachten, maar een gewone houten deur.

‘Dat valt dan weer een beetje tegen,’ mompelde Rania, terwijl ze de deurklink naar beneden duwde.

‘Ik begrijp wat je bedoelt, maar het is hier natuurlijk veel te koud voor klapdeuren,’ zei Britt. ‘In het Wilde Westen is het veel warmer dan in de Belgische Ardennen.’

Ze stapten de saloon binnen. Hun voetstappen klonken luid op de houten vloer terwijl ze naar de bar liepen. In een hoek van de saloon stond een tafel met daarop drie computers voor algemeen gebruik. Er hing een bordje boven met ‘Free wifi’. De twee jongens van de pony’s zaten inmiddels met een flesje cola aan een tafel.

‘Howdy girls!’ zei een vrouw achter de bar. Ze pakte een papier en liet haar vinger langs de namen glijden. ‘Even kijken… Jullie moeten Britt, Esra en Rania zijn.’

‘Klopt!’ zei Esra.

‘En daar is jullie chauffeur,’ zei de vrouw, toen ze Esra’s vader de saloon binnen zag stappen. Ze knipoogde. ‘De chauffeurs van de aankomende ruiters zijn altijd wat later in de saloon dan de aankomende ruiters zelf.’

De meiden grinnikten.

‘Ik ben Edith. Ga zitten, dan pak ik iets te drinken voor jullie allemaal.’

Britt, Esra, Rania en Esra’s vader gingen aan een tafeltje zitten.

De jongens in de saloon staken als groet hun flesje cola naar hen omhoog.

Esra’s vader schudde geamuseerd zijn hoofd. ‘Het is allemaal wel heel erg cowboy hier,’ zei hij.

‘Leuk juist,’ zei Esra.

Edith zette een mand tacochips en dipsaus op tafel, schreef op wat iedereen wilde drinken en liep weer terug naar de bar.

Een jongen kwam de saloon binnen. Terwijl hij langs hun tafel liep, zei hij: ‘Nieuwe ruiters? Ik hoop niet dat jullie bang zijn aangelegd.’