1

‘Bijna klaar!’ zei Esra. Ze kiepte de kruiwagen met mest leeg op de mesthoop. ‘Er moet alleen nog schoon stro in de boxen voor de pensionpaarden.’

‘Dat zouden Mila en Tessa doen,’ zei Britt. ‘Wij zijn dus klaar voor vandaag.’

Esra blies een pluk haar uit haar gezicht. ‘Mooi,’ zei ze. ‘Ik zet even de kruiwagen weg en dan kunnen we naar de kantine. Ik heb ontzettende dorst. Ik… Pas op!’ riep ze toen uit.

‘Wat?’ vroeg Britt.

Esra gaf een ruk aan Britts arm. Die wankelde even en deed een grote stap opzij.

In de schaduw van de mesthoop lag een mestvork.

‘Wauw, bedankt!’ zei Britt. ‘Die had ik inderdaad niet gezien.’ Ze raapte de mestvork op en mompelde: ‘Wie laat zo’n ding nou slingeren? Stel je voor dat een pony in een van de tanden trapt…’ Ze huiverde.

Zoals iedere zaterdag waren Britt en Esra al vroeg op de manege. Ze hielpen de eigenaren Monica en Ronald met het uitmesten van de stallen. Ze zetten de pensionpaarden en -pony’s in de wei en hielpen met het voeren. Daarna veegden ze de vloer voor de boxen schoon. Als het werk klaar was, kregen alle helpers iets te drinken in de kantine. Bovendien mocht iedereen in ruil voor hun harde werk later in de week een uurtje op een van de pony’s rijden.

Britt en Esra liepen naar de hooischuur. Daar zette Esra de kruiwagen op zijn plaats. Britt hing de mestvork aan een speciale haak aan de muur.

Toen ze bij de kantine kwamen, stond Monica al op hen te wachten.

‘Jullie zijn de eersten,’ zei ze. ‘Geen idee waar de rest blijft. Vreemd, want ze hadden allang klaar kunnen zijn. Zo veel werk was er vandaag niet…’

‘Wij lopen wel even een rondje om te kijken wat iedereen doet. En als ze klaar zijn, nemen we ze meteen mee,’ bood Esra aan.

‘Daar zijn Indy en Pam al,’ zei Britt. Ze wees naar de twee meisjes, die tegen een muur van de zadelkamer hingen. Allebei keken ze aandachtig naar het scherm van Pams telefoon.

‘Hé, we zitten op jullie te wachten in de kantine,’ zei Esra. ‘Komen jullie? Dan kunnen we gezamenlijk wat gaan drinken.’

Indy keek niet op van het scherm.

‘Zo meteen, even wachten,’ mompelde Pam. Ze maakte een gebaar met haar hand. ‘Ga maar vast.’

Esra trok haar wenkbrauwen op. Ze keek Britt vragend aan.

Britt schudde haar hoofd en liep alweer naar buiten.

Even verderop stonden Esmée en Nicolette naast een lege kruiwagen. Ook zij keken naar het scherm van een telefoon.

‘Volgens mij zijn jullie net een mestvork verloren,’ zei Britt.

‘Huh?’ zei Nicolette. Ze keek afwezig naar de kruiwagen. ‘O, zou kunnen.’ En meteen staarde ze weer naar het scherm.

‘Maar er had wel een pony in kunnen trappen,’ zei Britt. ‘Je moet je rommel niet laten slingeren. Dat is gevaarlijk.’

‘Zou kunnen,’ herhaalde Nicolette afwezig. Ze stootte intussen Esmée aan, giechelde en wees op het scherm.

‘Dat moet je dus niet meer doen,’ zei Britt. ‘Je kunt niet zomaar…’

‘Laat maar, Britt. Volgens mij heeft ze je niet eens echt gehoord,’ zei Esra. ‘Kom, we gaan verder.’

Bij de fietsenstalling kwamen ze Levi tegen. Hij zette zijn fiets op slot. Daarna haalde hij zijn cap van het stuur van zijn fiets.

‘En waar was jij vanochtend?’ vroeg Esra streng. ‘Normaal gesproken ben je hier op zaterdag altijd als een van de eersten.’

‘Ik heb me verslapen!’ zei Levi. Hij haalde een hand door zijn warrige krullen. ‘Stom, hè? Gebeurt me anders nooit.’

‘Ik weet niet of je dan wel iets te drinken mag…’ zei Britt plagerig. ‘Alleen degenen die Ronald en Monica echt hebben geholpen krijgen wat lekkers.’

Levi haalde zijn schouders op. ‘Dan heb ik deze keer pech,’ zei hij. ‘Heeft Monica de indeling van de paarden al bekendgemaakt?’

‘Nee, dat doet ze toch altijd nadat we wat hebben gedronken? Zo laat ben je ook weer niet,’ zei Britt lachend.

Met zijn drieën liepen ze terug naar de kantine. Onderweg kwamen ze langs drie meisjes die al klaar waren met hun rijles. Ze hadden hun pony’s in de wei gezet. Nu waren ze met zijn drieën over een telefoonscherm gebogen. Een van hen schoot in de lach. Een van de andere meisjes stootte haar aan en zei: ‘Ssst! Anders kan ik niets horen.’

‘Wat dóét iedereen toch met die telefoons?’ vroeg Esra.

‘Geen idee,’ zei Levi onverschillig.

‘Dit is al de derde groep die vastgekleefd zit aan een scherm!’ zei Britt wrevelig. ‘Nu wil ik weten wat er te zien is!’

Met een paar grote stappen was ze bij de meisjes.

‘Hoi! Wat zijn jullie aan het kijken?’

‘We kijken naar de MP!’ zei het meisje opgewonden. ‘Het nieuwe filmpje is online.’

‘De MP?’ herhaalde Britt. ‘Wat is dat?’

Nu keken de drie Britt met grote ogen aan. ‘Dat meen je niet. Kén je de MP niet?’