1

‘Zo! Warm hier!’ zei Britt. Samen met Esra en Rania liep ze achter Rania’s ouders aan. Zodra ze de aankomsthal van het vliegveld van Sydney hadden verlaten, viel de hitte als een deken op hen.

‘Welkom in Australië,’ zei Esra grinnikend.

‘Dit is nu al heel wat anders dan onze vorige vakantie,’ zei Esra. ‘Het is veel warmer dan op IJsland.’

Britt schoot in de lach. ‘Dat kun je wel zeggen. Bovendien lijkt de kans dat we hier IJslandse paarden zien me niet zo heel groot. En de kans dat we een onvervalste IJslandse elf tegenkomen zal waarschijnlijk nóg kleiner zijn.’*

‘We moeten in ieder geval meteen op zoek naar paarden als we op het resort zijn,’ zei Rania. ‘Ik heb de website van voor tot achter gelezen, maar nergens staat iets over paarden of pony’s vermeld.’

‘En een vakantie zonder paarden of pony’s is geen vakantie,’ zei Esra.

Rania’s vader schudde zijn hoofd. ‘Och, och, och. De dames zijn nog niet geland of ze kijken al weer rond naar een edele viervoeter met staart. Denken jullie wel eens aan wat anders dan aan paarden?’

‘Nooit,’ zei Britt lachend. ‘Eens een paardenmeisje, altijd een paardenmeisje.’

Een oude studiegenoot van de moeder van Rania woonde aan de oostkust van Australië. Daar had hij in een paar jaar tijd een geweldig vakantieoord uit de grond gestampt. En omdat hij vond dat het hoog tijd was om weer een keer bij te praten met Rania’s moeder had hij haar uitgenodigd met haar familie vakantie te komen vieren in Australië. Met wat handig lief kijken en lief zijn van haar kant had Rania ervoor kunnen zorgen dat ook Esra en Britt mee mochten.

Terwijl ze naar de taxistandplaats liepen, schudde Rania haar hoofd. ‘Ik heb op de website gekeken, maar ik heb niets kunnen vinden over paarden of pony’s die je kunt huren.’

‘Nee, toch!’ deed Rania’s moeder verschrikt. ‘Het zal toch niet jullie eerste vakantie zonder paarden worden?’

‘Vast niet! Als ze geen paarden hebben in het resort, dan kunnen we ze vast wel ergens anders vinden,’ zei Britt overtuigd. ‘Ook al kunnen we maar een uurtje rijden tijdens deze vakantie, dan is het al goed. Maar ik móét ergens de geur van een paard of een pony kunnen opsnuiven.’

‘Dat is vast te regelen,’ zei Rania’s moeder lachend. ‘Als we onderweg een jackaroo tegenkomen, houden we hem wel even aan.’

‘Wat is een jackaroo?’ vroeg Britt.

‘Een soort kangoeroe?’ probeerde Rania.

‘Een kangoeroe die ruikt als een paard? Dat denk ik niet,’ zei Esra lachend.

‘Jackaroo is het woord dat ze in Australië gebruiken voor een cowboy,’ legde Rania’s moeder uit. ‘En een jilleroo is een vrouwelijke cowboy die hetzelfde werk doet: het vee drijven, hekken repareren en andere werkzaamheden die nodig zijn op een Australische ranch.’

‘Ik snap het! Laten we dan inderdaad maar uitkijken naar een jilleroo,’ zei Britt. ‘En als we er eentje zien, neem ik haar paard en haar werk van haar over ook. Het lijkt me geweldig om als cowboy op een Australische ranch te werken.’

‘Eerst maar eens vakantie vieren,’ zei Esra.

‘Maar mét paard,’ voegde Rania eraan toe.

Toen ze bij de taxistandplaats waren aangekomen zette Rania’s vader de koffers in een klein wit busje met een dubbele achterbank. Rania’s moeder gaf inmiddels instructies aan de taxichauffeur. Britt, Esra en Rania installeerden zich naast elkaar op de achterbank. De ouders van Rania namen plaats op de voorste achterbank van het busje. De chauffeur sloeg de bagageklep dicht, plofte neer op de bestuurdersstoel, startte de auto en reed het terrein van het vliegveld af. Toen hij de snelweg op wilde draaien, greep Rania zich met beide handen vast aan de zitting van de achterbank en slaakte een kreet. ‘Pas op! Hij gaat spookrijden!’

‘Geen zorgen, in Australië rijden ze aan de linkerkant van de weg,’ zei haar vader geruststellend. Hij draaide zich om en knipoogde naar haar. ‘Ik dacht dat jij je had voorbereid op deze vakantie?’

‘Dit is me ergens ontglipt, denk ik,’ bekende Rania.

‘De voorbereiding van Raan bestaat uit het zoeken naar paardenfoto’s in folders. Dat weet je toch,’ zei Rania’s moeder lachend.

‘Everything allright, mate?’ vroeg de chauffeur.

‘Everything’s fine,’ zei Rania’s vader, en hij legde de chauffeur uit dat zijn dochter niet gewend was aan het rijden aan de linkerkant van de weg.

Een kleine twee uur later renden de meiden voor Rania’s ouders uit met hun koffers achter zich aan over het pad dat naar hun strandhuis leidde.

‘Ik zie de zee!’ riep Esra. Ze liet haar koffer vallen en rende naar de vloedlijn.

‘Moet je kijken hoe dicht het strandhuis bij de zee is! Beter dan dit vind je het nergens,’ zei Rania opgetogen tegen Britt.

Britt en Rania zetten hun koffers voor het strandhuis en renden achter Esra aan naar de zee. Daar liep Esra al tot haar knieën in het water. ‘Het is echt geweldig! En helemaal niet koud!’ riep ze. En terwijl ze naar iets achter Britt en Rania wees, voegde ze eraan toe: ‘O, kijk! Australië heeft tóch iets gemeen met IJsland!’