MADELEIN KERSEBOOM

Noodlanding

Proloog

Mijn telefoon ligt op de eettafel. Ik staar ernaar en twijfel voor de zoveelste keer of ik er goed aan doe het belletje te plegen. De lastige afweging houdt me al de hele dag in zijn greep. Ik wil heus geen onrust stoken en haar leven op stelten zetten, maar ik weet dat ik geen keus heb.

Na nog een laatste keer diep adem te halen dwing ik mezelf het nummer te bellen.

Een vrouw met een vriendelijke stem neemt op. ‘Goedemiddag, met Marjon ter Karspel,’ zegt ze, gevolgd door de naam die groots bovenaan de website staat die ik net heb bezocht. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Ik wil graag melding maken van wangedrag onder werktijd,’ zeg ik zacht. Mijn hart klopt in mijn keel. Ga ik dit echt doen?

‘Dan bent u aan het juiste adres. Wat betreft het?’

‘Nou… Het zit zo… Het is niet dat ik dit nu graag doe…’

De woorden verlaten mijn mond zonder dat ik er verder bij stilsta. In mijn hoofd blijf ik het schouwspel maar afspelen: die verwarde ogen, de handelingen die duidelijk niet met een nuchter hoofd werden gedaan, de cabincrewleden die stuk voor stuk doorhadden dat er iets vreemds aan de hand was. In een waas vertel ik wat ik heb gezien, en terwijl ik praat hoor ik de vrouw aan de andere kant van de lijn driftig meetikken op een toetsenbord. Op de een of andere manier irriteert het geluid me ogenblikkelijk. Geërgerd bijt ik mijn kiezen op elkaar en wacht totdat ze klaar is.

‘Bedankt. We gaan hiernaar kijken. Bent u bereid om gecontacteerd te worden voor verder onderzoek?’

‘M-moet dat echt? Ik kan u horen typen door de telefoon heen. Kunt u niet gewoon een aantekening plaatsen in haar dossier of zo? Het spijt me, maar dit telefoontje is al moeilijk genoeg. Het enige wat ik vraag is of jullie haar in de gaten willen houden. Ik denk echt dat jullie dat moeten doen.’

‘Een hulpverzoek indienen is een zeer serieuze aantijging, mevrouw. Dit nemen wij niet licht op. Daarom is het voor ons belangrijk om zo precies mogelijk te weten wat er speelt én van wie het hulpverzoek komt. Zonder uw naam kunnen wij niets met uw melding doen. Begrijpt u dat?’

‘Ja, ik begrijp het.’

‘We snappen heel goed dat het een enorme drempel kan zijn om contact met ons op te nemen en ik wil dan ook benadrukken dat uw hulpverzoek haar mogelijk juist de kans biedt om van eventuele verslavingsproblematiek af te komen.’

‘Goed dan.’ Zuchtend laat ik me op de bank zakken. Mijn blik dwaalt rond door mijn woonkamer, alsof ik iets zoek wat me steun zou kunnen bieden. Natuurlijk vind ik niets. Mijn koffer staat nog steeds lukraak naast het dressoir geparkeerd. Die moet ik straks nog uitpakken.

‘Alleen als niemand er ooit achter komt dat de melding bij mij vandaan komt. Ik blijf graag anoniem.’ Dat ik deze melding doe is al erg genoeg; ik wil niet ook nog mijn reputatie op het spel zetten. Dit is voor de veiligheid van elke betrokkene… niet om iemand er voor de lol bij te lappen en de boeman van KLM te zijn.

‘Bij verder onderzoek is de melding sowieso niet naar u terug te leiden. Uw hulpverzoek wordt vertrouwelijk behandeld en uw naam is puur en alleen voor onze eigen administratie.’

Een diepe zucht verlaat mijn keel.

‘Dus u weet heel zeker dat niemand erachter komt dat ik contact met u opnam?’

‘Daar kunt u op rekenen.’

Mijn schouders trekken zich op, de spanning in mijn lijf is duidelijk voelbaar terwijl ik mijn naam doorgeef.

Nu is er geen weg meer terug.

1

Dat ik blij word van de geur van Dettoldoekjes heb ik nooit begrepen.

Mijn ene hand trekt verticale banen over de zwart geaderde marmeren salontafel, met de andere zet ik de twee koperen kaarsenstandaards terug op hun plaats. Het bruine glazen bolvaasje van de vloer zet ik erbij.

In het vaasje heeft nog nooit een bloem gezeten, omdat ik nog niet eens in staat ben om een cactus in leven te houden. De vele en soms lange vluchten die ik maak zijn zeker een nadeel voor dorstige planten, maar het is eerlijker erbij te vermelden dat ik gewoon geen groene vingers heb. Toen ik twee jaar geleden mijn huis in Haarlem kocht heb ik het geprobeerd – een tuin met fleurige planten en een huis vol groen leek me op de een of andere manier heel volwassen.

Al snel kwam ik erachter dat er bij mij enkel twee uitersten mogelijk waren: een verzuipende plant, of een uitgedroogd hoopje niets. Het was de frustratie mij persoonlijk niet waard.

Gewapend met de schoonmaakdoekjes maak ik voor de tweede keer binnen een halfuur een rondje door mijn tuin, om te controleren of ik echt niets vergeten ben.

Mijn vriendinnen Yara en Esmee zijn er al en staan samen met Yara’s vriend Jeroen en een aantal buren uit mijn straat te kletsen. Allemaal hebben ze een drankje in de hand.

In het voorbijgaan geeft Esmee me een veelbetekenende blik. Ik glimlach en knik haar toe, ten teken dat ik zo klaar ben en me iets gezelliger zal opstellen op mijn eigen verjaardagsfeestje.

Mijn diepe tuin is praktisch ingericht met grote donkere tegels, met daarop een loungeset met legergroene kussens. Achterin bevindt zich een robuuste houten overkapping met een feestelijk aangeklede tikibar. Tegen het strodak, dat versierd is met een felgekleurde lichtslinger, leunt een surfbord. In de bar staan knalroze flamingo’s en ananassen ter decoratie. Twee levensgrote opblaaspalmbomen aan weerszijden van de bar maken het af. Het tropical-partythema is goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Schuin voor de overkapping staat een jacuzzi, waar een krokodil en een watermeloendonut in drijven. Hoewel het water koud is geef ik toe aan de verleiding mijn vrije hand in het water te laten glijden. Zodra ik mijn ogen sluit doemt er een beeld van de Caribische Zee op in mijn hoofd. Ik kan de zilte zeelucht zelfs ruiken. Het mulle zand tussen mijn tenen voelen.

Ik open mijn ogen en bedenk dat ik mijn teenslippers nog moet omwisselen voor iets charmantere schoenen die bij mijn outfit passen.

De Caribische Zee zal moeten wachten. Nog een paar dagen.

‘Ik kom zo, beloofd,’ zeg ik tegen mijn vriendinnen, terwijl ik terug naar binnen loop en me naar de eerste verdieping begeef.

Yara knikt, maar Esmee schudt lachend haar hoofd als ze de verpakking schoonmaakdoekjes in mijn hand ziet. Ze heeft gelijk. Mijn feestje is al begonnen, ik moet nu echt stoppen met poetsen.

In mijn slaapkamer zoek ik in mijn kledingkast een paar witte vetersandaaltjes met een hoge hak. Net als ik op de rand van mijn bed ga zitten om ze aan te trekken gaat de bel.

Voor de deur staan mijn ouders en ik kan een lach niet onderdrukken. Op mijn vaders hoofd prijkt een gigantische strohoed en hij draagt een zonnebril waarvan de gele plastic glazen ananassen vormen, met een gouden glittermontuur en felgroene kronen. Mijn moeder draagt een zwart wijdvallend shirt en over haar spijkerbroek heen heeft ze een halflange hoelahoep-rok aangetrokken, die fluorroze is en pijn doet aan mijn ogen. In haar zwarte krullenbos draagt ze een haarband met plastic bloemetjes, die op zich nog niet zo heel verschrikkelijk zou zijn als er niet twee rechtopstaande palmbomen uit staken.

‘Ja, kijk maar eens even goed!’ Mijn moeder trekt haar wenkbrauwen op, waardoor de horizontale lijnen in haar voorhoofd diepe groeven worden. Ze kantelt haar hoofd in een snelle beweging een paar keer van links naar rechts, waarbij de kleine kokosnoten van de palmbomen geluid maken en rinkelende belletjes blijken te zijn.

‘Mijn hemel, jullie hebben je uitgedost! Kom binnen, dan voelt Jeroen zich niet meer zo alleen met zijn hawaïkrans.’

‘Jeroen?’ vraagt mijn vader met een opgetrokken wenkbrauw. ‘Hebben we iets gemist?’

‘Nee, pap, dat is de vriend van Yara. Je hebt hem weleens ontmoet.’

Mijn ouders lopen langs me heen door de gang naar de woonkamer zonder me ook maar een kus te geven. Bij wijze van begroeting legt mijn moeder haar hand even op mijn schouder. Ik ben er inmiddels aan gewend en geef ze allebei een biertje zonder glas, omdat ik weet dat ze dat onzin vinden.

‘Wow, wat heb je er een werk van gemaakt!’ roept mijn moeder verrukt terwijl ze de eettafel bekijkt, en ik volg haar blik.

Schone glazen staan alvast klaar, net als gehalveerde uitgeholde ananassen met daarin een tropische fruitsalade, schaaltjes met olijven, borrelnootjes en kaaszoutjes, twee drankdispensers met tapkranen waar fruitwater in zit – in de ene limoen, komkommer en munt en in de andere sinaasappel en rood fruit – en een overdadige drielaagse taart, die ongetwijfeld veel te groot is voor het bescheiden gezelschap dat ik heb uitgenodigd.

‘En wat een prachtige taart!’ Mijn moeder buigt voorover om de zwart-gouden taart van dichtbij te kunnen bekijken.

Opnieuw klinkt het geluid van de bel. Ik laat een buurvrouw binnen en wil net de voordeur weer dichtdoen en haar volgen naar de tuin, als Esmee naar me toe komt.

‘Kan ik je ergens mee helpen, Rox? Je bent zo druk in de weer steeds.’

‘Dat is lief van je, maar alles is onder controle nu.’

‘Gelukkig maar… Je ouders hadden dezelfde gedachte als Jeroen, blijkbaar. Hij moppert nog steeds dat niemand hem heeft verteld dat het geen verkleedfeest is, maar alleen een themafeest.’

Ik grinnik. ‘En toch houdt hij die felgekleurde bloemetjesketting stug om zijn nek.’ Wijzend naar haar nauwsluitende rood-zwarte jumpsuit zeg ik: ‘Had ik trouwens al gezegd dat je er geweldig uitziet?’

‘Dank je. Zo voel ik me ook. Gisteren ben ik teruggekomen uit Hongkong. Javier was daar ook. Dus ik moet een beetje afkicken, vrees ik. Maar ergens ben ik ook blij om weer thuis te zijn. Mijn eigen omgeving, de rust van mijn appartement… Hoe dan ook, hoe is het met jou? Voel je je een beetje jarig?’

‘Nou, ik heb vanmiddag een reusachtige verjaardagstaart opgehaald en er zwemt een opblaaskrokodil in de jacuzzi, dus volgens mij zit dat wel goed.’ Met mijn heup leun ik tegen de deurpost en ik buig mijn bovenlichaam een beetje naar haar toe, tot we ruw onderbroken worden.

‘Ja hoor, daar is ze! Roxan, de partygirl!’

Esmee en ik draaien allebei ons hoofd naar de man die vanaf de overkant van de straat de weg oversteekt in de richting van mijn bescheiden voortuintje, grenzend aan de stoep. Zijn in een felgekleurd tropisch overhemd gehulde armen zijn wijd gespreid. Met een zelfverzekerde tred stapt hij op ons af, en ik probeer fronsend te bedenken waar ik hem eerder heb gezien.

Hij grijnst breed naar ons terwijl hij een fles bubbels vasthoudt.

‘Ik heb het gevonden, hoor!’ roept hij luid, terwijl hij de laatste afstand overbrugt. ‘Wat woon je hier mooi, Roxan. Hartje Haarlem. Geweldige plek. Wat een tof huis.’ Als ik nog steeds niets zeg, zet hij zijn zonnebril af en houdt zijn hoofd schuin. ‘Wat is er?’

‘Sorry, maar… Wat kom je hier doen?’ vraag ik verbouwereerd.

‘Je hebt me zelf uitgenodigd, weet je nog?’ Er valt een stilte die net iets te lang duurt. ‘Vorige week donderdag? In de stad? Tijdens het stappen? Die man die je drankjes inschonk?’

‘O! Ja!’ Ik steek een priemende wijsvinger naar hem uit als het me eindelijk te binnen schiet. ‘Jij werkt achter de bar bij The Jonesclub!’

‘Gelukkig. Ik was al bang dat ik geen goede indruk heb achtergelaten.’ Hij grijnst en ik kan wel door de grond zakken. ‘Hoeveel had je eigenlijk gedronken die avond?’

‘Dat zou jij toch moeten weten, meneer de barman,’ probeer ik grappend te zeggen. Helaas komt het er ietwat piepend uit.

Hij overhandigt mij de fles champagne en ik probeer mijn verbazing te verbergen als ik het dure gouden Moët & Chandon-etiket herken. Hij had ook een wijntje van de supermarkt als aardigheidje mee kunnen nemen.

‘Deze is voor jou. Ik weet toevallig dat je hem lekker vindt.’ Weer die grijns.

‘Dank je wel. Heel attent. Loop maar door, hoor.’

De barman drukt een kus op mijn wang, groet Esmee met een gulle glimlach en loopt voor ons uit naar het overige gezelschap in de tuin. Esmee geeft me een veelbetekenende blik. Ze buigt zich in mijn richting en fluistert in mijn oor: ‘Geef maar toe. Je hebt geen idee hoe hij heet, of wel?’

Ik bijt op mijn lip en schud mijn hoofd.

‘Komt goed. Ik stel me zo wel even aan hem voor en ontfutsel zijn naam.’ Ze legt haar hand op die van mij en geeft er een geruststellend kneepje in. Maar ik ken haar te goed om de pretlichtjes in haar ogen over het hoofd te zien; ze geniet hier ontzettend van. Ik kan haar wederom geen ongelijk geven. Het ís ook absurd.

Esmee, de barman en ik voegen ons bij Yara, Jeroen, het groepje buren en mijn ouders in de tuin. Ik snij de taart aan, die vanbinnen net zo mooi blijkt te zijn als vanbuiten, en voorzie iedereen van een drankje. Mijn ouders overhandigen me hun cadeau – een kaart met een boekenbon, zoals elk jaar, waar ik blij mee ben want ik hou van lezen – en ik krijg nog meer flessen drank van nog meer buren die aanwaaien. Eigenlijk heb ik hen alleen voor de vorm uitgenodigd. Oké, en misschien ook een beetje omdat het anders zo opvalt hoe klein de kring mensen is waar ik mee omga.

Yara prikt haar gebaksvorkje in de luchtige cake met een vulling van witte chocolade en framboos en stopt een groot stuk in haar mond. Ze maakt een verrukt geluidje. ‘Die taart is hemels!’

Ik wil het compliment wel aanvaarden, maar mijn aandacht is totaal niet bij mijn taart. Ik blijf kijken naar de barman, met zijn open overhemd en gebruinde borstkas die volledig de aandacht vraagt.

Esmee volgt mijn blik vanaf de loungeset waar we op zitten.

‘Dus, je kunt je niet meer herinneren dat je de barman voor je feestje hebt uitgenodigd?’ vraagt ze nuchter.

Mijn ellebogen rusten op mijn knieën en met een diepe zucht vouw ik mijn handpalm als een kommetje onder mijn kin. ‘Nee. Geen flauw idee.’

‘Kun je je echt helemaal niets meer van hem herinneren?’ vraagt Esmee door.

Zonder iets te zeggen neem ik een slok.

‘Wel dus.’ Yara trekt haar wenkbrauwen zo hoog op dat ze bijna in haar haargrens verdwijnen. ‘Hebben jullie…’

‘Dat weet ik dus niet meer,’ zeg ik beschaamd. ‘Het is echt heel gênant.’

‘Hij had het over vorige week donderdag,’ helpt Esmee me herinneren. ‘Waar was je toen?’

‘Met Joey in de stad. Het was gezellig. Ik had een beetje te veel gedronken in The Jonesclub. We stonden te kletsen aan de bar… in mijn beleving met een heleboel mensen.’ Ik zucht en doe een poging om mijn vertroebelde herinneringen terug te halen. ‘Ik weet nog dat de barman heel lekkere cocktails maakte, en dat hij prachtige spieren had… Maar daar houdt het wel mee op.’

‘Misschien dat je je broertje straks kunt vragen of…’ begint Yara.

‘Of wat?’ Ik stoot een vreemd lachje uit en schud mijn hoofd. ‘Ik ga mijn broertje toch niet vragen of hij weet of ik seks heb gehad met de barman? Als dat zo is, was hij er sowieso niet bij. Althans, dat hoop ik.’

Yara en Esmee schieten in de lach, maar ik praat stug verder. ‘Het is niet grappig. Of misschien ook wel. Maar ik weet echt niet wat hij hier doet, en hoe het kan dat hij weet dat ik van champagne hou.’

Yara doet een poging een nieuwe lach te onderdrukken en haar gezichtsuitdrukking weer in de plooi te krijgen. ‘Is dat niet gewoon een redelijk algemeen iets? Ik bedoel, houden we daar niet allemaal van?’

‘Jawel,’ zegt Esmee, terwijl er een diepe fronsrimpel tussen haar wenkbrauwen verschijnt. ‘Maar het leek er toch sterk op dat hij voorkennis had over die fles Moët & Chandon.’

‘Ja, precies! Hoe kan dat?’ Ik trek mijn knieën op het bankje tussen mijn vriendinnen in. ‘Vorige week vrijdag ben ik gewoon wakker geworden in mijn eigen bed. Dus…’

Esmee haalt quasinonchalant haar schouders op. ‘Wie weet hebben jullie wel seks gehad in het wc-hokje van The Jonesclub en heeft de barman de afdrukken van jouw nagels nog steeds in zijn huid staan.’

Yara begint een nieuw lachsalvo en ik werp mijn vriendinnen om beurten een vuile blik toe.

‘Dit helpt niet. Nou goed, ik kom er wel achter als ik over negen maanden een kind uitpoep dat geweldige cocktails blijkt te kunnen shaken.’

‘Zo is dat.’ Yara glimlacht. ‘Ah, jongens, ik heb dit gemist. Voor ons doen hebben we elkaar best lang niet gezien.’

Ik neem even de tijd om Yara’s hippieachtige bohemienjurk in me op te nemen. Hij is crèmewit, met kant en veel details in de stof. Ze draagt er een opvallende lange ketting op met veertjes en turkooizen stenen kralen en daaronder bruine suède laarzen tot aan haar knieën, die matchen met haar haarkleur.

Esmee knikt als reactie op Yara’s woorden. ‘Stom, hè? Onze vliegroosters kwamen de laatste tijd totaal niet overeen. Gelukkig komt ons reisje naar Mexico er bijna aan.’

‘Donderdag vertrekken we al!’ jubelt Yara. ‘Vier dagen met elkaar. Zon, zee, cocktails… Ik kan echt niet wachten.’

‘Ik ook niet.’ Ik zet mijn glas op mijn knie en laat de witte wijn rondjes walsen. ‘Eindelijk alle tijd om ongestoord bij te praten.’

‘En leuke dingen te doen,’ voegt Yara eraan toe. ‘In Mexico krijg je je verjaardagscadeau, Rox. We hebben bedacht dat dat veel leuker is dan dat we je nu iets geven.’

‘Wat een goed idee. Ik ben benieuwd.’

Ik wil nog iets zeggen, maar zwijg als de excentrieke barman vanonder de overkapping onze kant op komt lopen. Het ergert me dat ik nog steeds zijn naam niet weet.

‘Heb je ijs, Roxan?’ vraagt hij halverwege de tuin.

‘Ja, heb ik,’ piep ik, vurig hopend dat hij geen gedachten kan lezen. Ik maak aanstalten om op te staan, maar hij legt zijn handen op mijn schouders en duwt me terug in de legergroene kussens van de loungebank.

‘Blijf zitten! Dit is jouw feestje, daar moet je van genieten. Ik maak me graag nuttig. Heb je ijs in de vriezer liggen? En ik ben op zoek naar rietsuiker. Ik zag de cocktailspullen in je houten bar liggen en voel me hier al helemaal thuis.’

‘Ik loop wel even met je mee,’ zeg ik terwijl ik alsnog opsta. Hij klinkt aardig, maar hoe goed ken ik hem nou? Dat hij zegt dat hij zich hier thuis voelt wekt eerder mijn argwaan dan dat ik hem ogenblikkelijk vertrouw.

Binnen pak ik een pot rietsuiker uit een keukenkast en haal drie grote gevulde ijsblokjesvormen uit de vriezer. Ik leg alles op het zwarte aanrechtblad waar hij met zijn billen tegenaan leunt.

‘Je hebt echt een mooi huis,’ zegt hij, terwijl hij zijn getatoeëerde armen over elkaar slaat voor zijn lichaam en zijn blik door mijn keuken laat dwalen.

‘Dank je. De meeste mensen die hier komen vinden mijn donkergrijze en zwarte keuken veel te strak en modern. Zelf ben ik er nog elke dag verliefd op.’

Hij knikt. ‘En terecht. Het is trouwens ook leuk om je ouders te ontmoeten. Je vader is ontzettend grappig.’

Ik frons. Mijn vader is heel veel dingen, maar écht grappig is hij niet. Toch vind ik het ergens leuk dat hij dit zegt. Leuk op een aandoenlijke manier.

De tatoeage ter hoogte van zijn spierbal trekt mijn aandacht, net waar zijn felgekleurde exotische overhemd stopt.

Shit, zag hij nou dat ik naar het doodshoofd zat te staren?

‘Ga je weer mijn tatoeages afkraken?’ Zijn stem klinkt streng, maar hij kan het geamuseerde trekje rond zijn mondhoeken niet verhullen. ‘Ik heb nog nooit eerder een vrouw ontmoet die me in zulke duidelijke woorden vertelde wat ze ervan vond.’

‘Eigenlijk ben ik best een voorstander van tattoos, hoor. Mijn rechterarm zit er vol mee,’ verdedig ik mezelf snel.

Hij houdt zijn lippen op elkaar en kijkt me zo een ogenblik lang aan. Ineens besef ik dat ik die nacht in The Jonesclub een strapless jurk droeg en hij mijn sleeve, die nu onder mijn jurk met wijd uitlopende mouwen verborgen zit, dus allang heeft gezien.

‘Weet ik. Je kon niet begrijpen hoe ik een naakte vrouw naast een doodshoofd kon plaatsen. Maar de bloemen en bladeren op mijn rug…’ voegt hij eraan toe, als hij in de gaten heeft dat ik de overige inkt op zijn armen inspecteer, ‘… die vond je wel mooi.’

Behalve zijn borstkas heb ik blijkbaar ook zijn rug gezien. Het kan toch haast niet anders dan dat we…

‘Zeg eens eerlijk, hoeveel had je die avond nou gedronken?’ Hij kijkt me indringend aan en ik probeer me los te maken van zijn bruine ogen. ‘Ik heb maar één cocktail voor je gemaakt. En je broertje bestelde die fles champagne, maar daar heb ik je maar één glas van zien drinken. Was je ervoor nou zo hard gegaan of bestelde je ook drankjes bij mijn collega’s?’

Betrapt ontwijk ik zijn blik. Er valt een ongemakkelijke stilte. Gelukkig stapt precies dan Yara de keuken in.

‘Hé Rox, Jeroen en ik moeten zo naar een andere verjaardag. We kunnen nog wel even een drankje doen, hoor. Maar dan weet je in ieder geval dat we niet al te lang blijven.’

Haar ogen volgen mij, om vervolgens naar de barman te glijden. Zoetjes glimlacht ze naar hem, met uitgestoken hand. ‘Ik geloof niet dat ik je ooit heb ontmoet. Ik ben Yara, wat is jouw naam?’

‘Jef. Aangenaam.’ De naam doet nog steeds geen belletje bij me rinkelen.

Hij schudt kort haar hand en wendt dan zijn blik af om de spullen van het aanrecht te pakken. ‘De ijsblokjes smelten. Ik zie je zo.’ Hij draait zich om en loopt met stevige passen terug naar de tuin.

‘Alles oké?’ Yara’s helderblauwe ogen nemen me onderzoekend op. ‘Of was het niet nodig dat ik naar je toe kwam?’

Ik glimlach en praat mijn vriendin snel bij.

Yara knikt begripvol. ‘En nu? Vind je die Jef een lul en wil je hem weg hebben? Of heb je misschien interesse in een avondje bewuste seks met hem?’

Haar vragen bevatten nul oordeel. Juist daarom ben ik zo gek op haar.

Een wanhopige kreun verlaat mijn mond. ‘Dat weet ik dus niet! Ik kan toch geen mening over hem vormen als ik cruciale info mis?!’

Yara lacht om mijn radeloze armgebaar. ‘Misschien moet je om te beginnen het vanavond maar even wat rustiger aan doen met de drank. Oké?’ Ze slaat een arm om mijn schouder en ik laat me door haar naar mijn tuin dirigeren.

Rond het avondeten komt er een scholier op een scooter een stapel pizzadozen bezorgen. Yara en Jeroen eten een paar pizzapunten mee, maar vertrekken dan inderdaad naar een andere verjaardag.

In de bar onder de overkapping staat Jef limoenen te snijden voor de mojito’s van mijn gasten. Met een paar tikjes van zijn hand wekt hij het aroma van een bosje munt tot leven. Ik zet de muziek harder en verbaas me over het feit dat hij doet alsof hij thuis is. Oké, het is zowel irritant als verschrikkelijk aantrekkelijk, maar wat is er in godsnaam gebeurd die avond, dat hij het zich hier zo comfortabel durft te maken?

Net als ik besluit dat ik klaar ben met dat geheimzinnige gedoe en ik hem ga confronteren, springt mijn broer Joey over de schutting.

De entree past goed bij hem; ik kan een glimlach niet onderdrukken. Dat hij veel later komt dan de rest verbaast me niet. Precies zoals mijn vader begint hij meteen met veel grootse handgebaren te praten met mijn ouders en Esmee. Je kunt mijn broertje uittekenen met een petje op zijn hoofd, afgetrapte sneakers en een stoppelbaardje. Ik kijk of ik zijn vriendin ergens zie, maar ze is nu nog nergens te bekennen. Vreemd.

‘Van harte gefeliciteerd, Rox,’ zegt hij guitig, met zijn armen gespreid.

‘Dank je.’ We omhelzen elkaar en ik snuffel in zijn nek. Hij draagt het geurtje dat ik laatst voor hem heb meegenomen uit Dubai. ‘Waar is Jessica, of ben je alleen gekomen?’

Net als Joey wil reageren, duikt er een andere, knappe vrouw naast hem op: Celeste, eigenaresse van de koffiesalon Latte Art en al jaren bevriend met Joey. Ze moet via de poort aan de achterkant van mijn huis de tuin in zijn gekomen, toen ik zojuist Yara en Jeroen bij de voordeur uitzwaaide.

‘Hé Roxan.’ Celeste glimlacht. Haar bloemetjesjurk is in haar hals geknoopt en doet me een beetje denken aan de jaren vijftig. Het staat haar prachtig; ik zou willen dat ik daarmee wegkwam. ‘Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik ongevraagd op je feestje verschijn. Joey vroeg me mee. Hij verzekerde me dat jij het helemaal oké zou vinden, maar…’

‘Je bent meer dan welkom,’ onderbreek ik haar. Een tikje ongemakkelijk druk ik drie kussen op haar wangen. ‘Heel leuk dat je er bent,’ haast ik me te zeggen als we elkaar loslaten. ‘Wil je wat drinken?’

Naast ons heeft Joey inmiddels een pizzadoos op de bar gevonden. Hij vouwt hem open, haalt er een stuk quattro formaggi uit en neemt meteen een hap. ‘Jij ook?’ vraagt hij Celeste met volle mond en een brede glimlach.

‘Lekker.’ Ze lacht. ‘Het is maar goed dat ik je vriendin niet ben. Het zou iets galanter zijn als je dat precies andersom had gedaan.’

Joey lacht ook en geeft Celeste een pizzapunt. ‘Jou ken ik al zo lang dat je mijn verrotte eigenschappen allemaal hebt gezien, en nog steeds zijn we bevriend. Eigenlijk moet je het als een compliment beschouwen dat ik gewoon mezelf ben bij jou. Dat was met Jessica wel anders... Daarom is het ook uit.’

Ik schrik. ‘Is het uit met je vriendin?’

Joey knikt en haalt zijn schouders op. ‘Dat vertel ik later nog wel.’ Met zijn vrije hand graaft hij in zijn broekzak. Hij haalt er een zwart, plat vierkant doosje van zo’n tien bij tien centimeter uit. ‘Voor jou.’

Ik maak het doosje open. Er zit een heel mooi rosékleurig armbandje in met een opvallende paarse steen. ‘Wow, prachtig! Ik vind hem echt erg mooi. Dank je wel.’

‘Celeste heeft me geholpen, hoor,’ reageert mijn broertje en hij neemt nog een hap pizza.

‘Het was geen moeite,’ zegt Celeste als ik dankbaar naar haar glimlach.

‘Wat willen jullie drinken?’ vraag ik Joey en Celeste. Dit is niet het moment om door te vragen naar het liefdesverdriet van mijn broertje. ‘Bier, wijn, een cocktail misschien?’ Ik maak een handgebaar naar Jef, die soda bij twee nieuwe strawberry-mojito’s schenkt in longdrinkglazen voor mijn ouders. Ze staan een stukje verderop te kletsen met wat buren.

‘Een cocktail. Lekker,’ reageert Celeste opgewekt. De rand van haar bloemetjesjurk beweegt wat mee met de wind en lachend duwt ze haar rok omlaag.

Mijn broertje loopt om de bar heen en slaat Jef tamelijk hard op zijn schouder. Mijn oog valt op het opvallend glimmende horloge om zijn pols dat ik niet herken. Het ziet er duur uit. Misschien heeft mijn broertje het nieuw.

‘Wat doe jij hier? Ik dacht dat ik je die avond duidelijk had gemaakt bij Rox uit de buurt te blijven.’

‘Je zus had daar overduidelijk een andere mening over,’ zegt Jef koeltjes, terwijl hij de cocktailshaker schudt. ‘Maar maak je niet druk, ik heb goed voor haar gezorgd. Beetje bijgekomen van het feestje van laatst?’

Joeys blik verzacht. ‘Volgens mij hadden we hem allemaal aardig zitten. Rox zeker. Zij drinkt mij er altijd met gemak uit.’ Joey lacht om zijn eigen grap en Jef valt hem bij. Ik geneer me en groepeer een paar lege glazen. ‘Ik had behoorlijke koppijn de volgende dag,’ praat Joey verder. ‘Jij had vast ook een kater, of niet dan?’

Jef schudt zijn hoofd.

‘Dat kan toch haast niet anders?’ pakt mijn broertje door. ‘Je stond boven op de bar te dansen, man. Zonder shirt. Ga mij nou niet vertellen dat je nuchter was.’

Er gaat een golf van opluchting door me heen. Dus daarom herkende ik zijn borstkas en heb ik de tatoeages op zijn rug gezien. Dat verklaart een hoop.

Ik laat de glazen voor wat ze zijn en merk hoe mijn blik automatisch in Jefs richting wordt getrokken.

‘Ik was gewoon aan het werk,’ zegt hij neutraal, maar er trekt iets bij zijn mondhoek dat verdacht veel op een binnenpretje lijkt. ‘Op sommige avonden hoort entertainment er gewoon een beetje bij als barman. Dat vinden de dames leuk.’ Zijn blik blijft op mij hangen, en ik versteen. Met geen mogelijkheid lukt het me om weg te kijken. Dan voegt hij er met een schamper lachje aan toe: ‘Bovendien levert het aanzienlijk hogere fooien op.’

‘Wat sta jij hier te dromen?’ Esmees stem doet me opschrikken. Ze lacht en trekt speels aan het touwtje van mijn bikini dat boven mijn jurk uit piept. ‘Straks jacuzzitijd!’