Proloog - Londen, 1911

Gertie Bingham stond bij slager Piddock in de rij naar orgaanvlees te kijken toen er een gevoel van verlangen door haar heen trok dat te vergelijken was met verliefd worden. Ze herkende dit gevoel direct, en het was pas de tweede keer in haar leven dat ze dat ervoer. Sommige mensen meenden dat verliefd worden geleidelijk ging, zoals het afrollen van een klosje garen, maar bij Gertie ging dat plotseling. Een bliksemschicht door het hart. Onverwacht. Meteen. Blijvend.

Haar blik gleed van de bakken met bordeauxrode schapenharten en paarsrode plakken varkenslever naar de winkel ertegenover, om precies te zijn naar het te huur-bord. Gertie slaakte onwillekeurig een kreet van opwinding. De vrouw voor haar in de rij, mevrouw Crow, wat een passende naam was omdat ze van die kraaloogjes als een kraai had, liet luid een afkeurend ‘ts ts’ horen.

‘Sorry,’ riep Gertie, die uit de rij stapte en naar de deur liep. ‘Ik heb het gevonden. Ik heb het gevonden!’

Dat ‘het’ was een hoedenmaker, en wel hoedenmaker Buckingham, of zoals er op de etalageruit stond: hoedenmaker buckingham, elegante hoeden voor dames van stand. In de hoofdstraat van Beechwood zaten twee hoedenmakers, een slager, een bakker en een kaarsenmaker, hoewel die winkel officieel bekendstond onder de overkoepelende term ‘ijzerhandelaar’. Het geringe aanbod aan interessante winkels hier maakte Gertie moedeloos. Ze was opgegroeid in het centrum van Londen en vond het leven als getrouwde vrouw in deze zuidoosthoek van de hoofdstad soms behoorlijk saai. Ze verlangde naar een theater of een concertzaal of, nog beter, een boekwinkel voor wat culturele afleiding. Er was op zich niets mis met de winkels, maar ze waren voor praktische zaken. Je had een kleermakerij en een drogist en de snoepwinkel van mevrouw Perkins die, zo moest Gertie toegeven, de lekkerste toffees maakte die ze ooit had geproefd. Ze kwam ook graag bij Travers, de groentezaak van Gerald en zijn vrouw, Beryl, en meneer Piddock was een prima slager, maar Gertie verlangde naar meer, en op deze stralende ochtend in juni leek ze dat in het vizier te hebben.

Ze liep haastig de heuvel op naar de openbare bibliotheek waar haar man, Harry, werkte, om hem het goede nieuws te melden. Gertie stormde door de zware mahoniehouten deuren, wat haar op een fikse uitbrander kwam te staan van de bibliothecaris, mevrouw Snipp, die de indringer over haar knijpbril heen kwaad aankeek.

‘Mag ik u eraan herinneren dat dit een bibliotheek is, mevrouw Bingham?’ beet ze haar toe. ‘Niet een van uw luidruchtige suffragettebijeenkomsten.’

‘Sorry,’ fluisterde Gertie. ‘Ik zou Harry graag even spreken als dat kan.’

Mevrouw Snipp deed haar mond al open om te protesteren toen de deur van het kantoor van de hoofdbibliothecaris openging en Harry verscheen, met een kop-en-schotel en een roman van P.G. Wodehouse. Eerst zag hij Gertie niet en ze moest denken aan dat heerlijke bedwelmende gevoel dat ze had ervaren toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Een toevallige toeschouwer zou Harry Bingham in het gunstigste geval als ‘onbeholpen’ omschrijven. Hij zag eruit als een man wiens armen en benen te lang waren voor zijn lichaam, waardoor hij stuntelig overkwam, als een veulen dat net leerde lopen. Zijn stropdas zat altijd scheef en zijn handen zaten onder de inkt, maar daardoor hield Gertie alleen maar meer van hem. Sterker nog, dat was een van de belangrijkste redenen geweest dat ze zich aangetrokken voelde tot deze verfomfaaide, charmante man toen hij jaren geleden haar vaders boekwinkel binnenstapte.

Gertie Bingham had het geluk dat ze uit een familie van progressieve denkers kwam. Haar vader, Arthur Arnold, had aan het eind van de voorgaande eeuw samen met zijn broer, Thomas, Arnold’s Booksellers opgericht, in Cecil Court in Londen. Arthur en zijn vrouw, Lilian, hadden nooit verschil gemaakt in de opvoeding van Gertie en haar jongere broer, Jack. Een van de eerste boeken die haar moeder haar had leren lezen was Original Stories from Real Life van Mary Wollstonecraft. Lilian Arnold was een fanatiek strijdster voor vrouwenrechten en dus werd Gertie grootgebracht met een scherp intellect en een bloedhondeninstinct voor het opsporen van ongerechtigheid. Dat was allemaal leuk en aardig in huiselijke kring, waar debat en discussie heel normaal waren, maar toen haar moeder haar naar een meisjesschool stuurde, viel ze vaak uit de toon bij haar leeftijdgenoten, die het schokkend vonden dat ze niet verlangde naar een leven van huiselijkheid en onderdanigheid.

‘Waar heb ik hersens voor gekregen als het niet de bedoeling is dat ik ze gebruik?’ klaagde ze tegen haar moeder.

‘Geduld, liefje. Niet iedereen denkt zoals jij.’

Het punt was dat Gertie weinig geduld had. Ze had altijd haast om een volgend boek te lezen, zich een nieuw idee eigen te maken en dat de wereld in te laten fladderen als een vlinder die uit een net wordt vrijgelaten. Haar moeder stelde voor dat ze naar de universiteit zou gaan, maar daar had Gertie geen tijd voor. Ze wilde leven, de wereld in. En dus vroeg ze aan haar vader of ze bij hem in de boekwinkel mocht komen werken en daar deed de gelukkige situatie zich voor dat ze Harry ontmoette.

‘Gertie, we hebben een nieuwe medewerker,’ zei haar oom Thomas op een dag. ‘Wil jij hem wegwijs maken?’ Gertie keek op van de kaartenbak en wist dat ze in de felblauwe ogen keek van de man met wie ze zou trouwen. ‘Harry Bingham, Gertrude Arnold.’

‘Zeg maar Gertie,’ zei ze, terwijl ze opstond en haar hand uitstak.

Er verspreidde zich een rode vlaag vanaf Harry’s kraag naar boven toen hij haar de hand schudde. ‘Aangenaam kennis te maken,’ zei hij. Hij trok zijn hand terug zodra hij dat met goed fatsoen kon doen en schoof zijn bril met grote ronde glazen, die van zijn neus was gegleden, weer omhoog. Die bril gaf hem een uilachtige uitstraling, en in combinatie met zijn lange, onhandige gestalte vond Gertie hem daardoor nog leuker. Hij was een verlegen leerjongen, maar Gertie kwam er algauw achter dat zodra ze het over boeken hadden, alle sporen van bedeesdheid verdwenen. Ze bleken beiden dol te zijn op Charles Dickens en Emily Brontë, en dat schiep een band. Na een tijdje zagen ze elkaar niet alleen op het werk, maar gingen ze ook naar avondvoorstellingen in het theater en wandelden ze in het weekend door het park. Gertie mijmerde weleens dat verliefd worden op Harry net zo gemakkelijk ging als dat in liedjes werd bezongen.

Ze trouwden een paar jaar later en gingen ten zuiden van de rivier wonen, waar Harry een baan als bibliothecaris kreeg. Het pasgetrouwde stel was ervan uitgegaan dat het niet lang zou duren voordat er kinderstemmen in hun knusse huisje te horen zouden zijn, maar na jaren van hartverscheurende teleurstellingen hadden ze zich erbij neergelegd dat dit niet zou gebeuren. De praktisch ingestelde, onverstoorbare Gertie ging verder met haar leven en probeerde er het beste van te maken en toen ze in de hoofdstraat het te huur-bord bij hoedenmaker Buckingham zag, vatte haar ongeduldige geest dat op als een oplossing die hen beiden een spannende nieuwe toekomst zou bieden.

‘Een boekwinkel?’ zei Harry, terwijl ze haar arm door de zijne haakte toen ze tijdens zijn lunchpauze door de rozentuin naast de bibliotheek liepen.

‘Waarom niet? Zoiets kunnen we met onze ogen dicht en lijkt het je niet heerlijk om ergens te werken waar je niet aldoor hoeft te fluisteren omdat Snipp anders tegen je uitvalt?’

‘Zo erg is mevrouw Snipp nou ook weer niet, Gertie.’

‘Maar ze haalt het niet bij je vrouw,’ zei Gertie, die hem meetrok achter een eik, zodat ze uit het zicht waren, en hem vol op de mond kuste.

Harry glimlachte en kuste haar terug. ‘Als ik jou toch niet had…’

‘Dan zou je helemaal alleen zijn en een gebroken hart hebben,’ zei ze.

Ze gingen hoogstpersoonlijk naar Maud en Violet Buckingham toe, de zussen die samen de hoedenmakerij dreven sinds hun vader dertig jaar daarvoor was overleden. De zussen leken zeer gecharmeerd van het jonge stel en complimenteerden Gertie met haar ‘zedige doch stijlvolle hoed’.

‘Wat een leuk stel, hè, Maud?’

‘Zeg dat wel, Vi.’

‘En wat willen jullie gaan verkopen?’

‘Boeken,’ zei Gertie.

‘Ah, boeken. Geweldig. Is het niet geweldig, Vi?’

‘Dat is zeker geweldig,’ beaamde Violet.

Het was inderdaad geweldig, want Violet en Maud stemden er niet alleen mee in het huurcontract aan de Binghams over te dragen, ze werden ook vaste klant. Gertie vond het altijd fijn als ze een nieuwe liefdesroman naar de twee gepensioneerde dames in Suffolk kon opsturen. Ze stelde zich voor dat ze daar tevreden in hun knusse huisje zaten, met daaromheen een tuin vol lavendel, ridderspoor en grote, heerlijk ruikende rozen, wat paste bij de twee verstokte romantische zielen.

Op de dag dat ze de deuren van hun zaak openden, snoof Gertie de rijke geur van nieuwe boeken op, een geur die bedwelmender was dan Franse champagne. Ze kon zich niet voorstellen dat er een plek op aarde was waar ze liever zou zijn dan hier. Harry pakte haar hand en drukte er een kus op.

‘Welkom bij Bingham Books, mijn schat.’